Capt. Mike Bevers Physician’s Assistant, 173rd MDF

1. เรืออากาศเอก ไมค์ เบเวอร์ ผู้ช่วยแพทย์ , 173 rd MDF การประเมินอาการบาดเจ็บขั้นต้น

2. บทนำ การบาดเจ็บจากบาดแผล เป็นสาเหตุสูงสุดของการเสียชีวิตในกลุ่มคนอายุตั้งแต่ 1 ถึง 44 สามารถป้องกันการเสียชีวิตจากสาเหตุนี้ได้ถึงหนึ่งในสาม

3. บทนำ ชั่วโมงทอง เวลาที่ไปถึงห้องผ่าตัด ไม่ใช่ เวลาในการขนส่งเคลื่อนย้าย ไม่ใช่ เวลาในแผนกฉุกเฉิน

4. บทนำ แผนกผู้ป่วยฉุกเฉิน ไม่มี ชั่วโมงทอง แผนกผู้ป่วยฉุกเฉิน มี นาทีทองอยู่สิบนาทีเท่านั้น

5. บทนำ ผู้ป่วยในชั่วโมงทอง : ต้องรู้อาการอย่างรวดเร็ว ถูกเคลื่อนย้ายไปยังสถานพยาบาล ที่เหมาะสม

6. บทนำ การรอดชีวิตขึ้นอยู่กับทักษะการประเมินอาการ การประเมินอาการที่ดีเกิดจาก วิธีที่เป็นระบบระเบียบ มีลำดับขั้นตอนที่ชัดเจน

7. รวมเหตุการณ์ ความปลอดภัย ที่เกิดเหตุ ที่เกิดเหตุเป็นอย่างไร ? มีผู้ป่วยกี่คน ? อยู่ที่ไหนบ้าง ? สถานการณ์ ความสามารถในการประเมินสถานการณ์เพิ่มเติม ผู้ป่วยวิกฤตและผู้ป่วยไม่วิกฤต ?

8. การเริ่มต้นประเมินอาการ ( การสำรวจขั้นแรก ) หาสิ่งที่เป็นอันตรายต่อชีวิต หากพบสิ่งที่เป็นอันตรายต่อชีวิต จงแก้ไขเสีย ! หากแก้ไขไม่ได้ ให้ทำการ ABCs A (airway) ทางเดินหายใจ B (Breathing) การหายใจ C (Circulation) การไหลเวียนโลหิต เคลื่อนย้ายส่งตัวผู้ป่วย !!

9. การสำรวจขั้นแรก แม้พบการบาดเจ็บขั้นวิกฤตเราก็อาจทำอะไรได้ไม่มากไปกว่าการสำรวจขั้นแรก

10. การเปิดทางเดินหายใจพร้อมการควบคุมกระดูกสันหลัง ( ถ้าพบบาดแผลเปิดขนาดใหญ่ ) ยังไม่ต้องใช้เฝือกคอ C-collar จับศีรษะให้อยู่ตรงกลาง ยึดให้นิ่งโดยไม่ออกแรงดึง

11. ทางเดินหายใจ การหายใจที่มีเสียงครืดคราดแสดงว่าการหายใจมีสิ่งอุดตัน แต่ไม่ได้หมายความว่าการอุดตันทางเดินหายใจทั้งหมดจะต้องมี เสียงเกิดขึ้น

12. ทางเดินหายใจ อาการหรือการบาดเจ็บต่อไปนี้อาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับทางเดินหายใจร่วมด้วย ระดับความรู้สึกตัวลดลง การบาดเจ็บที่ศีรษะ การบาดเจ็บที่ใบหน้า การบาดเจ็บที่คอ การบาดเจ็บที่ทรวงอกส่วนบน เปิดทางเดินหายใจ ขจัดสิ่งอุดตัน ตรวจดูอาการเสมอ

13. การหายใจ มีอากาศเคลื่อนที่ไหม ? เคลื่อนที่ดีเพียงพอไหม ? ออกซิเจนเข้าสู่เลือดไหม ?

14. การหายใจ ดู ฟัง สัมผัส

15. การหายใจ ให้ออกซิเจนทันทีถ้า : ระดับความรู้สึกตัวลดลง ? ช็อก ? เสียเลือดปริมาณมาก เจ็บหน้าอก บาดเจ็บที่หน้าอก เวลาหายใจจะมีอาการเจ็บร่วมด้วย หายใจลำบาก

16. การหายใจ เมื่อคุณสามารถให้ออกซิเจนได้ ควรจะให้เลย

17. การหายใจ ให้พิจารณาการเป่าให้ลมหายใจถ้า : การหายใจ <12 การหายใจ >24 หายใจตื้น ออกแรงหายใจเพิ่มขึ้น

18. การหายใจ ถ้าบอกไม่ได้ว่าการเป่าให้ลมหายใจได้ผลดีพอหรือไม่ แสดงว่า มันไม่ได้ผล !! ถ้าคิดว่าต้องใช้ถุงเป่าให้ลมแก่ผู้ป่วย ก็ควรทำเลย !!

19. การหายใจ ถ้าการหายใจมีตกอยู่ในภาวะอันตรายให้ : เปิดบริเวณทรวงอกออกให้เห็นทั่วถึง ตรวจสอบจากด้านหน้าไปจนถึงด้านหลัง คลำทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เคาะฟังเสียงทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

20. ระบบไหลเวียนโลหิต หัวใจเต้นอยู่ไหม ? มีการตกเลือดภายนอกรุนแรงไหม ? ผู้ป่วยซึมซับของเหลวไหลอยู่ไหม ?

21. การไหลเวียนโลหิต ผู้ป่วยมีชีพจรที่ข้อมือไหม ? ไม่มี = ความดันโลหิต ซิสโตลิก < 80 ผู้ป่วยมีชีพจรที่คอไหม ? ไม่มี = ความดันโลหิต ซิสโตลิก < 60

22. การไหลเวียนโลหิต ถ้าไม่มีชีพจรที่คอ ให้อากาศ กดหน้าอก CPR ใช้ชุดเป่าลมป้องกันอาการช็อก ( Pneumatic Antishock Garment ) วิ่ง !!!! อัตราการรอดชีวิตจากหัวใจหยุดเต้นมีเป็นอันดับสองรองจาก การบาดเจ็บเนื่องจากถูกของแข็งกระแทก < 1%

23. การไหลเวียนโลหิต มีการเสียเลือดภายนอกอย่างรุนแรงหรือไม่ กดโดยตรง ( มือ , ผ้าทำแผล , PASG) ใช้สายรัดเพื่อห้ามเลือดเป็นสิ่งสุดท้าย ในที่สุดสามารถห้ามเลือดได้

24. การไหลเวียนโลหิต ผู้ป่วยมีอาการช็อกไหม ? ตัวเย็น , ผิวซีด , ผิวชื้น = ช็อก , จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นอาการจากสาเหตุอื่น การไหลคืนของเลือดสู่เส้นโลหิตฝอย > 2 วินาที = ช็อก , จนกว่า จะพิสูจน์ได้ว่าเป็นอาการจากสาเหตุอื่น กระวนกระวาย , เครียด , ดิ้นรน = ช็อก , จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นอาการจากสาเหตุอื่น

25. การไหลเวียนโลหิต ถ้าอาจจะมีอาการตกเลือดภายในเกิดขึ้นได้ , ให้เปิดตัวผู้ป่วยออกดูให้หมดและคลำหาบาดแผล อย่างรวดเร็ว : ท้อง – 2 ลิตร เชิงกราน – 2 ลิตร โคนขา – 1.5 ลิตร / ข้าง

26. การไร้ความสามารถ ( ความรู้สึกตัว ) ระดับความรู้สึกตัว = เป็นสิ่งบ่งชี้การรับออกซิเจนในสมองได้ดีที่สุด ใช้ AVPU อันดับแรก A = alert V= verbal P = pain U = unresponsive ตรวจรูม่านตา ตาเป็นหน้าต่างของระบบประสาทส่วนกลาง

27. การไร้คงามสามารถ ( ความรู้สึกตัว ) ระดับความรู้สึกตัวลดลง = การบาดเจ็บที่ศีรษะ จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีอาการจากสาเหตุอื่น

28. เปิดตัวผู้ป่วยและตรวจร่างกาย จะรักษาไม่ได้ถ้าไม่ตรวจร่างกาย ! ถ้าไม่ตรวจหาก็จะไม่พบ ! ถอดเสื้อผ้า ทุกชิ้น ออกจากตัวผู้ป่วยวิกฤตเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ กู้ลมหายใจในขณะที่ถอดเสื้อผ้าผู้ป่วยโดยไม่รีรอ ให้ห่มผ้าให้ผู้ป่วยเมื่อเสร็จแล้ว

29. สถานการณ์ที่ต้อง “ ใส่เปลแล้วไปทันที ” บาดเจ็บที่ศีรษะโดยระดับความรู้สึกตัวลดลง ไม่สามารถเอาสิ่งอุดตันทางเดินหายใจออกด้วยวิธีต่างๆ อยู่ในสภาพที่หายใจไม่พอ ช็อก อยู่ในสภาพที่นำไปสู่การช็อกอย่างรวดเร็ว ท้องนุ่มนิ่ม บวมพอง กระดูกเชิงกรานแตกหัก หลุด กระดูกต้นขาหัก หัวใจหยุดเต้น

30. การประเมินการบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว DCAP-BTLS D – Deformities การบิดเบี้ยวผิดรูปร่าง C – Contusions บาดแผลฟกช้ำ A – Abrasions รอยถลอก P - Punctures/Penetrations รอยแผลทะลุ B – Burns รอยไหม้ ลวก T – Tenderness เจ็บเมื่อสัมผัส L – Lacerations การฉีกขาด S – Swelling การบวมฟอง

31. การประเมินขั้นต้น ความดันโลหิตหรืออัตราการหายใจหรือชีพจรไม่ได้จำเป็นเสมอไปในการบอกว่า ผู้ป่วยนั้นอยู่ในขั้นวิกฤตหรือไม่ !!!!!

32. การประเมินขั้นต้น ถ้าผู้ป่วยดูป่วยแสดงว่าเขาป่วย !!!

33. การกู้ชีพขั้นต้น รักษาทันทีที่เห็น ! แก้ไขอาการขาดออกซิเจนและเป่าลมหายใจให้อากาศให้เพียงพอโดยด่วน ห้ามเลือดภายนอก

34. การกู้ชีพขั้นต้น ยึดกระดูกต้นคอ C-spine ? หาสาเหตุของการบาดเจ็บ (MOI) เปิดทางเดินหายใจไว้ ให้ออกซิเจน วางผู้ป่วยบนกระดานแผ่นยาวอย่างรวดเร็ว ให้ลมหายใจโดยใช้ BVM (ambu bag) เปิดตัวออกให้หมด ใช้และเป่า PASG ส่งตัว ประเมินอาการอีกครั้ง และรายงานติดตาม

35. การกู้ชีพขั้นต้น ใช้เวลาในที่เกิดเหตุน้อยที่สุด ดูแลรักษาระหว่างทางให้มากที่สุด

36. การตรวจอย่างละเอียด ( การสำรวจขั้นที่สอง ) สอบประวัติและตรวจร่างกาย คุณ จะ มาถึงที่นี่พร้อมกับผู้ป่วยที่บาดเจ็บ ที่สุด ให้ทำเฉพาะหลังจากประเมินอาการบาดเจ็บขั้นต้นเสร็จสิ้นสมบูรณ์และแก้ไขสิ่งที่อันตรายถึงชีวิตแล้ว เท่านั้น ห้าม รั้งตัวผู้ป่วยไว้ในสนามเพื่อทำการตรวจอย่างละเอียด

37. การตรวจร่างกาย ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า กับผู้ป่วยทุกคน , ด้วยวิธีเดียวกัน ทุกๆครั้ง จากบนลงล่าง ; จากชิดไปห่าง , จากหน้าไปหลัง ดู -- ฟัง -- สัมผัส

38. ประวัติศาสตร์ สิ่งที่ต้องคำนึงถึง สิ่งหรือปัญหาที่ ผู้ป่วย บอก ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่คุณเห็น

39. ประวัติ A = Allergies การแพ้ M = Medications การใช้ยา P = Past medical history ประวัติการรักษาเดิม L = Last oral intake สิ่งที่บริโภคเข้าไปครั้งสุดท้าย E = Events leading up to incident สาเหตุที่ทำให้เกิดอาการบาดเจ็บ

40. การรักษา ในสนาม ทำ เฉพาะ กับผู้ป่วยที่อาการคงที่แล้ว

41. การรักษาในสนาม ผู้ป่วยที่อาการคงที่ได้รับการดูแลการบาดเจ็บเฉพาะที่ก่อนถูกส่งตัวดังต่อไปนี้ การทำแผล การเข้าเฝือก ประเมินอาการอีกครั้งเผื่อยังมีอาการซ่อนอยู่ ถ้าผู้ป่วยเกิดมีอาการไม่คงที่ขึ้นมาเมื่อใดก็ตาม ให้ส่งตัว

42. การประเมินผลใหม่ การหายใจเข้า - ออกและการรับออกซิเจน ตรวจสัญญาณชีพอีกครั้ง รักษาอาการไม่ให้กำเริบ ตรวจดูและประเมินอาการอีกครั้ง เผื่อมีอาการที่ยังไม่ทราบอาการเกิดขึ้น