วิชาการพูดเพื่อสังคม

2. การเลือกเรื่องที่จะพูด
การวิเคราะห์ผู้ฟังและโอกาส
การเตรียมเนื้อเรื่อง
การจัดระเบียบเรื่องที่จะพูด
การเตรียมตัวผู้พูด
การฝึกซ้อมผู้พูด
การใช้อุปกรณ์ในการช่วยพูด

3. ไม่กาหนดหัวข้อ + เวลา
กาหนดหัวข้อ + เวลา

4. ขนาดเล็ก – พูดแบบเป็นกันเอง หรือไม่เป็นพิธีการ
ขนาดใหญ่ - พูดแบบค่อนข้างเป็นพิธีการ, แบบแผน
-แยกกลุ่มอายุชัดเจน / คละ
- วัยรุ่น ชอบเรื่องสนุกสนาน ตื่นเต้น
- ผู้ใหญ่ ชอบเรื่องที่มีแก่นสาร แฝงเรื่องราวในอดีต
การวิเคราะห์ผู้ฟัง

5. หญิง – แฟชั่น เครื่องสาอาง การบ้านการเรือน การ
ประดิดประดอย
ชาย – กีฬา ฯลฯ
อาชีพนักธุรกิจ = ธุรกิจ เศรษฐกิจ
ทนายความ = หลักกฎหมาย ฎีกา

6. ระดับการศึกษาที่ต่างกันมีผลต่อความเข้าใจของผู้ฟัง
สมาชิกชมรมต่างๆ
ความเชื่อเรื่องศาสนา, ความเชื่อเรื่องบาปบุญคุณโทษ

7. ทัศนคติของผู้ฟังต่อผู้พูด
1) ผู้พูดมีความรู้ ความสามารถเพียงพอหรือไม่เกี่ยวกับเรื่องที่จะพูด
(competent)
2) ผู้พูดเป็นคนที่น่ายกย่องสรรเสริญหรือไม่ (admirable)
3) ผู้พูดเป็นคนที่น่าเชื่อถือได้มากน้อยเพียงไร (trustworthy)
4) ผู้พูดเป็นคนคล่องแคล่วทันเหตุการณ์หรือไม่ (dynamic)
5) ผู้พูดมีอานาจและความมั่นคงเพียงไร (potent)

8. ความเป็นมิตรกับผู้พูด
ความนับถือในความรู้ และเนื้อหาของผู้พูด
ความมุ่งหมายของผู้พูด

9. • ปรับเนื้อหาและวิธีการพูดให้เป็นที่ยอมรับของผู้ฟัง
1) แสดงว่าผู้พูดเห็นด้วยกับทัศนคติและความเชื่อของผู้ฟัง
2) อ้างถึงประสบการณ์ที่มีร่วมกัน
3) แสดงความเกี่ยวข้องเกี่ยวกับประสบการณ์ของทั้งสองฝ่าย
4) มีอารมณ์ขันประกอบ
5) แสดงให้เห็นถึงประโยชน์ที่ผู้ฟังจะได้รับ

10. 1) จากความรู้และประสบการณ์ตรง
2) จากการสนทนา การสัมภาษณ์
3) จากห้องสมุด
4) จากสื่อมวลชน
5) จากอินเทอร์เน็ต

11. คำนำ (10%) เนื้อเรื่อง (85%) สรุป (5%)