Uploaded bytommy
503 views

Samkok01

Embed presentation

Download to read offline
1 / 114
2 / 114
3 / 114
4 / 114
5 / 114
6 / 114
7 / 114
8 / 114
9 / 114
10 / 114
11 / 114
12 / 114
13 / 114
14 / 114
15 / 114
16 / 114
17 / 114
18 / 114
19 / 114
20 / 114
21 / 114
22 / 114
23 / 114
24 / 114
25 / 114
26 / 114
27 / 114
28 / 114
29 / 114
30 / 114
31 / 114
32 / 114
33 / 114
34 / 114
35 / 114
36 / 114
37 / 114
38 / 114
39 / 114
40 / 114
41 / 114
42 / 114
43 / 114
44 / 114
45 / 114
46 / 114
47 / 114
48 / 114
49 / 114
50 / 114
51 / 114
52 / 114
53 / 114
54 / 114
55 / 114
56 / 114
57 / 114
58 / 114
59 / 114
60 / 114
61 / 114
62 / 114
63 / 114
64 / 114
65 / 114
66 / 114
67 / 114
68 / 114
69 / 114
70 / 114
71 / 114
72 / 114
73 / 114
74 / 114
75 / 114
76 / 114
77 / 114
78 / 114
79 / 114
80 / 114
81 / 114
82 / 114
83 / 114
84 / 114
85 / 114
86 / 114
87 / 114
88 / 114
89 / 114
90 / 114
91 / 114
92 / 114
93 / 114
94 / 114
95 / 114
96 / 114
97 / 114
98 / 114
99 / 114
100 / 114
101 / 114
102 / 114
103 / 114
104 / 114
105 / 114
106 / 114
107 / 114
108 / 114
109 / 114
110 / 114
111 / 114
112 / 114
113 / 114
114 / 114
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 1 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ทําไมตองมีสามกกฉบับคนขายชาติ (ตอนที่ 1) หลังจากประเทศไทยเกิดวิกฤติการณทางเศรษฐกิจครั้งใหญในป 2540 ประเทศไทยไดยอมตนเขาผูกพันและ รับพันธะที่กําหนดโดยตางชาติหลายประการครอบคลุมทั้งดานนิติบัญญัติ ดานบริหาร และดานตุลาการ เปน ผลใหมีการแกไขบทกฎหมายและตรากฎหมายขึ้นใหมเปนจํานวนมาก ครอบคลุมถึงดานตาง ๆ ดังกลาว ขางตน จนมีการกลาวขานวากฎหมายหลายฉบับเปนกฎหมายขายชาติ แมกระทั่งมีการกลาวขานวาการยอมรับ พันธะผูกพันในลักษณะเชนนี้เปนการกระทําทีขายชาติ ่ ในดานการฟนฟูกอบกูเศรษฐกิจของประเทศใหฟนคืนดี ก็ปรากฏวาแทนที่ประเทศไทยจะสามารถดําเนินการ ไดโดยอิสระเปนตัวของตัวเอง กลับตองถูกบงการโดยทุนตางชาติ ใหกําหนดมาตรการมากหลาย ซึ่งสวนใหญ ถูกกลาวขานวาเปนไปเพื่อผลประโยชนของตางชาติ เปนไปเพื่อเกื้อกูล อํานวยประโยชนและความสะดวก ใหแกตางชาติในการยึดครองเศรษฐกิจของประเทศ  เพียงชั่วระยะเวลา 3 ป ปรากฏวาประเทศไทยมีหนีสินเพิ่มขึ้นจนตกอยูในสภาพทีมีหนีสินลนพนตัว เปนปญหา ้ ่ ้ ที่กระทบตอระบบงบประมาณแผนดินอยางรุนแรงที่สดเปนประวัติการณ มีความเสียหายเกิดขึ้นในระบบธนาคาร ุ และสถาบันการเงินมากที่สดเปนประวัติการณ ุ และธนาคารตลอดจนสถาบันการเงินไดถูกตางชาติยดครอง ึ ครอบงําเกือบหมดสิ้น นักธุรกิจไทยลมละลาย ตองปดกิจการ และไมสามารถแขงขันไดอีกตอไป เงิน หมุนเวียนหมดไปจากตลาดขยายตัวลุกลามไปจนถึงชนบท ประชาชน รัฐบาล และประเทศไทย มีรายไดลดลง ยากจนลง และเกิดความรูสึกวากําลังตกเปนทาสของชาติอนชัดเจนยิ่งขึ้นทุกที  ื่ ในสภาพเชนนีปญหาการขายชาติ ปญหาการกอบกูฟนฟูชาติ ปญหาวีรชน และปญหาทรชนจึงเกิดขึน และ ้ ้ กลายเปนเรื่องที่ทุกฝาย ทุกพื้นที่ใหความสนใจ จึงเกิดแรงบันดาลใจใหเขียนเรื่องยาวสักเรื่องหนึ่ง ที่ สอดคลองกับสภาพการณที่เกิดขึ้น เพื่อเปนบรรณาการทานผูอานหนังสือพิมพผูจดการดังนั้น จึงเห็นวาเรื่อง ั ยาวที่จะเขียนขึนควรจะตองเปนเรื่องสามกก ในมุมมองทีสอดคลองกับสภาพการณของประเทศไทย เหตุนี้จึง ้ ่ ไดใหชื่อเรื่องยาวที่จะเขียนนี้วา "สามกกฉบับคนขายชาติ"  เหตุผลที่นําเอาเรื่องสามกกมาเขียนเปนเรื่องยาวอีกครั้งหนึ่งเนื่องเพราะเรื่องราวในสามกกนันเปนเรื่องราวใน ้ ยุคสมัยที่บานเมืองเกิดจลาจลวุนวาย จึงแตกแยกเปนกก เปนเหลา มีการรบราฆาฟนกันรวมรอยป อาณา ประชาราษฎรไดรับความเดือดรอนทุกหยอมหญา บานเมืองก็เสียหายยอยยับ วีรชนไดกาเนิดขึ้นเปนจํานวน ํ มาก ในขณะทีทรชนก็กําเนิดขึ้นเปนจํานวนมากเชนเดียวกัน ่ การตอสูกชาติ และการขายชาติเปนของคูกัน และดําเนินไปตลอดในเรื่องราวของสามกก บนวิถีทางแหงการ ู ตอสูของวีรชนกับทรชน ระหวางการตอสูฟนฟูชาติ กับการขายชาติเปนไปอยางดุเดือด สะทอนถึงศาสตรและ ศิลปในแทบทุกสาขาทีมวลมนุษยพึงเรียนรู และถูกนํามาใชอยางแหลมคม สามกกฉบับคนขายชาติ ทีจะเขียน ่ ่ ขึ้นนี้ไมไดตั้งใจที่จะเสียดสี กระทบกระเทียบเปรียบเปรยเอากับผูหนึ่งผูใดในบานเมืองขณะนี้ แตถาหากวา  ตอนใดมีเรื่องราวทีคลายคลึงหรือใกลเคียงกับสถานการณในชวงตางๆ แลว ผูเขียนก็หาไดมีอํานาจสิทธิขาดที่ ่ จะไปกีดกั้นความนึกคิดของทานผูอานแตประการใดไม จะคิดอานประการใดก็สดแทแตความนึกคิดของแตละ ุ ทานเถิด อันเหตุการณทผานมาไมวาในยุคสามกกหรือในยุคใดลวนอาจหมุนเวียนเปลียนเขามาใหมไดเสมอ เหตุนี้คํา ี่  ่ พังเพยที่วา "กงลอแหงประวัตศาสตรยอมหมุนกลับทับรอยเดิม" จึงเปนคําพังเพยที่ถูกนํามากลาวขานอยูเสมอ ิ ถาเปนเชนนั้นก็พึงพิจารณาแตเพียงวาเหตุการณเกิดขึ้นคลายคลึงกัน แตการที่จะปรับเปรียบมาเทียบเคียงให เสมอกันยอมไมมีวันทีจะเปนไปได ่ เหตุนี้ในการดําเนินเรื่องจักไมพยายามทีจะดัดแปลงเพื่อใหเรื่องราวกลับกลายเปนเชนปจจุบัน และจักไมเอา ่ ตัวบุคคลในปจจุบันไปปรับเปรียบเทียบเขากับตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่งในเรื่องสามกก เพราะหากทําเชนนันก็ไม ้ ตางอะไรกับการตัดตีนใหเขากับเกือก เพราะนอกจากจะเขากันไมไดแลว มีแตจะเจ็บตัวเปลา สามกกเปนวรรณคดีมีชื่อเสียงที่แปลจากภาษาจีน ตั้งแตยุคสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟาจุฬาโลก มหาราช และเปนตนแบบของการแปลเรื่องจีนมาเปนวรรณคดีไทยอีกหลายเรื่องในกาลตอมา ไมเพียงแตจะ ถูกแปลเปนภาษาไทยเทานั้น สามกกยังจัดวาเปนหนังสือดีที่สดเลมหนึ่งของโลก ไดถูกแปลเปนภาษาตาง ๆ ุ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 2 มากมาย และมียอดพิมพมากที่สดเลมหนึ่งของโลก ุ วากันวาจะเปนรองก็แตคัมภีรไบเบิล และตําราพิชัย สงครามของซุนหวูเทานั้น การแปลของแตละภาษายอมเปนธรรมดาที่จะมีสํานวนและโวหารที่ตางกันไป โดยทีตนฉบับของจีนนั้นมี ่ ทวงทํานองหนักหนวงลึกซึ้ง ในขณะทีฉบับแปลของบริวท เทเลอรคอนขางจะตะกุกตะกัก แบบฝรั่ง สวนของ ่ ิ ญี่ปุนนั้นอาจจะเปนเพราะสํานวนภาษาคลายกับจีน ดังนั้นจึงมีลีลาทํานองลึกซึ้งดุจกัน สวนการแปลเปน ภาษาไทย อํานวยการแปลโดยบุคคลสําคัญที่มความเชียวชาญอยางสูงทางภาษาในยุคนั้นคือเจาพระยาพระ ี ่ คลัง (หน) ดังนั้นสํานวนแปลภาษาไทยจึงกระชับสั้นไดใจความ เปนภาษาความเรียงที่งดงามดวยอรรถะและ พยัญชนะ มีอปมาอุปไมย ทีสอดคลองกับความรูสึกนึกคิดของคนไทย จนกระทรวงศึกษาธิการ สมัยหนึ่งได ุ ่  นําเอาสามกกตอนโจโฉแตกทัพเรือไปเปน แบบเรียนภาษาไทยแตทวาการแปลภาษาไทยนั้น และในยุคสมัย ที่การเมืองไทยยังไมสงบเรียบรอยดีนัก จึงมีหลายสิ่งหลายอยางที่ขาดหายไป ทั้ง ๆ ที่เปนเรื่องสําคัญ ทั้งนี้ อาจเปนเพราะหากนํามากลาวไวแลวก็อาจกระทบตอการเมืองในยุคนั้น เหตุนี้ในการดําเนินเรื่อง "สามกกฉบับคนขายชาติ" จักไดถอเอาฉบับแปลของเจาพระยาพระคลัง (หน) เปน ื หลัก แตสวนที่ยังขาดตกอยูก็จะไดนําเอาฉบับแปลอื่น ๆ มาประกอบเพื่อใหเกิดความครบถวนอยางหนึ่ง  เพื่อใหเกิดประกายแหงความคิดและเปนทีตงแหงความเขาใจอันจะเปนประโยชนตอความรับรูและการนําไปใช ่ ั้ อีกอยางหนึ่ง นอกจากฉบับแปลแลวยังมีสามกกฉบับพิเศษอีกหลายฉบับยาขอบบรมครูแหงวรรณกรรมไทยก็ไดเขียนสาม กกขึ้นฉบับหนึ่งเรียกวาฉบับวณิพก หรือฉบับขอทาน โดยยกเอาตัวบุคคลแตละคนขึ้นมาพรรณนาใน รายละเอียดดวยภาษาที่งดงามและคมกลา ในขณะที่บรมครูอีกทานหนึ่งซึงนับถือกันวาเปนปราชญแหงชาติไทย คือหมอมราชวงศคึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ได ่ เขียนสามกกขึนอีกฉบับหนึ่งชือวาสามกกฉบับนายทุน ซึ่งเปนการแสดงทัศนะความชอบธรรมและความไมชอบ ้ ่ ธรรม ความดีและความชั่วที่ตรงกันขามกับทัศนะของยาขอบ คือในขณะทียาขอบยกยองเชิดชูเลาปเปนผูทรง ่  คุณธรรม และกลาวหาประณามโจโฉเปนกบฏทรยศตอแผนดิน หมอมราชวงศคึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ไดเชิดชูโจ โฉเปนอัครมหาเสนาบดี ที่ภักดีตอแผนดิน ในขณะที่เลาปเปนนักหลอกลวง หลอกเอาขงเบง มาใชแลวสมคบ กันใชเลหลิ้นลมลวงจนบานเมืองปนปวนไปทัว ่ สองทัศนะนี้ขัดแยงกันสิ้นเชิง แตก็เกิดอรรถรสและแงคดที่เปนประโยชน แกผูอานไมตางกัน หลังจากนั้นก็ยัง ิ  มีผูแตงสามกกออกมาอีกหลายฉบับ เชนฉบับแปลของคุณวรรณไว พัทธโนทัย สามกกฉบับนักบริหาร และที่ กําลังออกอากาศทางวิทยุอยูในขณะนี้ก็ยังมีสามกกฉบับโหราศาสตร นอกจากนี้แลวก็ยงมีฉบับเล็กฉบับนอย ั อีกมากมาย ไมเพียงแตจะมีผแตงลักษณะเชนนี้ในประเทศไทยเทานั้น ในประเทศจีนเองหรือในประเทศอืนๆ ก็ ู ่ ไดนําเอาสามกกไปแบงซอยยอยและแตงขึ้นในแงมุมตางๆ มากมาย การทั้งนี้เนื่องจากเรื่องราวทีดาเนินไปในสามกกนั้น ไดครอบ คลุมการตางๆ ไวแทบทุกๆ ดาน ไมวาในเรื่อง ่ ํ  คุณธรรม น้ํามิตร พิชยสงคราม การปกครอง การบริหาร การใชคน การทูต การเมือง การทหาร แมกระทั่ง ั โหราศาสตร นิมิต และลางตางๆ ตลอดจนธรรมเนียมการปกครองแผนดิน การที่สามกกมีเนื้อหาครอบคลุม เรื่องราวดานตาง ๆ มากมาย เชนนี้ จึงมีผดดแปลงสามกกออกไปเขียนในแงมุมตาง ๆ และยิ่งเขียนในแงมุม ู ั ตาง ๆ มากขึ้นเทาใดก็ยิ่งแสดงใหเห็นวาสามกกนั้น ไมวาในแงมุมใดมีความลึกซึ้ง และเปนประโยชนตอ ผูเกี่ยวของไดทั้งสิ้น มีผูกลาววาใครอานสามกกครบสามครั้งจะเปนคนที่คบไมได คํากลาวนี้ไดสะทอนใหเห็น อยูในตัวเองวาสามกกเปนเรื่องราวของการใชสติปญญาพลิกแพลงกอปรดวยอุบายเลหกลครบครัน แตขอที่วาอานสามกกครบสามครั้งแลวจะเปนคนทีคบไมไดนั้น ออกจะเปนการมองปญหาดานเดียว เพราะการ  ่ คบไดหรือคบไมได ไมไดขึ้นอยูกับการอานสามกกหรือไม หรือวาจะอานสักกี่ครั้ง หากขึ้นอยูกับคนผูนนเอง ั้ คนจํานวนหนึ่งแมไมเคยอานสามกกก็ยังปรากฏวาเปนคนที่คบไมไดก็มีใหเห็นอยูถมไป บางคนอานสามกกนับ สิบครั้งก็ยังคงเปนคนดีมศีลธรรม ก็มีใหเห็นอยูถมไปเหมือนกัน ี คนเราจะคบกันไดหรือคบกันไมไดขึ้นอยูกับอุปนิสัยใจคอของคนผูนั้นเองวาเปนคนดี เปนมิตรแท หรือเปน สหายน้ํามิตรทีตายแทนกันไดหรือไม หากเปนคนเลว คนเห็นแกได หรือคนทรยศตอมิตร แมไมไดอานสามกก ่ เลย คนเชนนี้กหาควรคบดวยไม ็ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 3 ในมงคล 38 บทแรกสุด พระผูมีพระภาคเจาไดตรัสสอนวาการไมคบคนพาลเปนมงคลสูงสุด ซึ่งสามกกมี  ตัวอยางและเรืองราวมากมายที่แสดงใหเห็นวาคนพาลเปนอยางไร ทีสําคัญไดแสดงใหเห็นถึงลักษณะและการ ่ ่ กระทําของคนขายชาติวาทํากันอยางไร เกิดผลอยางไร ทั้งผลที่เกิดขึ้นแกตนเอง แกครอบครัว แกสังคมและ บานเมือง เรืองวิทยาคมพรอมแลวที่จะบรรณาการทานผูอานหนังสือพิมพผูจัดการดวย "สามกกฉบับคนขาย  ชาติ" ซึ่งแมวาจะตระหนักดีวามีภูมิความรูยังไมถึงขนาดนัก แตดวยใจภักดีที่มุงตอบแทนคุณทานผูอานก็จะใช  ความพยายามอยางเต็มความสามารถ คงมีปญหาขอวิตกอยูประการเดียวที่เรื่องสามกกเปน เรื่องยาว ยอมยาก   ที่จะทําใหเกิดความเราใจ ตรึงใจไปไดตลอด ทั้งตองใชเวลานานนับปกวาจะจบ จึงวิตกวาทานผูอานจะเบื่อ หนายเสียกอน จึงไดแตหวังวาดวยใจภักดีที่จะสนองคุณทานผูอานอยางหนึ่งดวยวิรยะอุตสาหะแหงตนอีก ิ อยางหนึ่ง จักเปนเครื่องคุมกันและกอใหเกิดความเมตตาจากทานผูอานติดตามและสนับสนุนงานชิ้นนี้ไป จนกวาจะสําเร็จดังประสงค สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เคาลางกลียค (ตอนที่ 2) ุ ยุคสมัยของสามกกเกิดขึ้นตั้งแตปพทธศักราช 722 เปนตนมา เปนเวลารวมรอยป เบื้องหนาแตจะเกิดยุคสาม ุ กก แผนดินจีนไดเกิดกลียุครบราฆาฟนกันจนแตกออกเปน 7 หัวเมือง ทั้ง 7 หัวเมืองนี้บางครั้งก็ผูกมิตรกัน บางครั้งก็ทําสงครามกัน สงครามและสันติภาพเกิดขึ้นสลับกันไป ประวัตศาสตรจีนไดเรียกขานยุคนี้วาเปนยุค ิ "เลียดกก" รายละเอียดมีปรากฏในวรรณคดีไทยเรื่องเลียดกกซึ่งแปลมาจากพงศาวดารเลียดกกของจีนนันแลว ้ จนถึงสมัยหนึ่งแควนจิ๋นมีเจาผูปกครองชื่อวา "จิ๋นออง" ไดรวบรวมหัวเมืองทั้ง 7 เขาเปนแผนดินเดียวกัน  สถาปนาราชวงศจิ๋นขึ้นปกครองแผนดินจีนแตนั้นมา ชื่อประเทศที่ถกรวมเขาเปนหนึ่ง จึงถูกเรียกตามชื่อของแควนจิ๋นวาเปน"ประเทศจีน" ตั้งแตบัดนั้นเปนตนมา จิ๋ ู นอองเปนผูใฝอํานาจ เห็นวาคําวา "ออง" ยังเปนคําต่ําเสมอเจาเมืองธรรมดา ไมสมกับความชอบของพระองค ที่สามารถรวบ รวมแควนทั้งปวงเขาเปนแผนดินเดียวกันได จึงใหขุนนางทังปวงคิดสรรหาสมญานามใหสมกับ ้ ความชอบของพระองค เปนธรรมเนียมของขุนนางทุกยุค ทุกสมัยทีมักประจบผูมีอานาจบรรดาขุนนางในยุคนั้นจึงไดคิดคนสมญานาม ่ ํ สําหรับจิ๋น อองวา "ฮองเต" ซึ่งหมายถึงความเปนใหญใน 5 ทวีป หรือความยิ่งใหญเหนือแผนดิน ภูเขา แมน้ํา ความดี และความชั่ว ซึ่งสมญานามนี้เปนที่ตองพระทัยยิ่งนัก ดังนั้น จิ๋นอองจึงไดสถาปนาพระนามาภิไธย ของ  พระองควา "จินซีฮองเต" ความใฝในอํานาจ และความคิดที่จะเปนใหญในจักรวาลเปนแรงวิรยานุภาพภายใน ๋ ิ ตัวของจิ๋นซีฮองเต ประกอบกับเปนคนรูจักใชคน ดังนั้น คนดีมีฝมือในแผนดินจํานวนมากจึงอาสาเขามารับใช ชาติ แผนดินจีนยุคนั้นจึงยิ่งใหญเกรียงไกร แตกระนั้นความยิ่งใหญที่มีอยูก็ไมสามารถยับยังความแกเอาไวได เมื่ออายุลวงวัยมากเขา จิ๋นซีฮองเตก็เกิด ้ ความคิดกลัวตาย แตไมอยากตาย ดังนั้น จึงไดพยายามแสวงหายาอายุวฒนะ เมื่อความอยากเกิดขึ้น ความโง ั ก็ไดเขาครอบงํา พวกแพทยหลวงและแพทยบานตลอดจนนักพรต ตางไดอาสาทํายาอายุวัฒนะ แตในทีสุดก็ ่ ไมประสบผลสําเร็จ ความแกยงคงเขาครอบงําจักรพรรดิผูยิ่งใหญอยางไมหยุดยั้ง ทําใหพระองครสึกวาวันเวลา ั ู แหงความตายไดเยื้องกรายเขามาเยือน พระองคใกลเขามาทุกที ในที่สดทรงตั้งรางวัลเปนจํานวนมหาศาล ุ ใหแกใครก็ตามที่สามารถแสวงหายาอายุวฒนะมาถวายได ั รางวัลจํานวนมหาศาลยอมจูงใจคน ยอมสามารถทําใหคนแกรง กลาไมกลัวผี ไมกลัวฟา ไมกลัวดิน ไมกลัว บาป และไมกลัวตาย ดังนั้น จึงมีพวกหมอกลุมหนึ่งเห็นวา ขืนอยูไปก็อาจเสี่ยงภัยตอการถูกประหาร จึงอาสา เดินทางทางเรือไปทางดานตะวันออก เพื่อแสวงหายาอายุวัฒนะ หลังจากเดินทางไปแลวก็ไมกลับมาอีกเลย กลาวกันวาคณะเดินทางแสวงหายาอายุวฒนะกลุมนี้คือกลุมบรรพบุรุษกลุมแรกของชนชาติญี่ปุน ั เหตุที่ไม ยอมรับวาความตายจะมาถึง จินซีฮองเตจึงไมได ๋ เตรียมการใด ๆ เพื่อรับมือกับเหตุการณหลังการตายของ พระองค ดังนันเมื่อความตายมาถึงกลียคจึงเกิดขึ้นในบานเมือง หลี่ซือ ขุนนางผูมีความชอบตอแผนดินและ ้ ุ ดํารงตําแหนงอัครมหาเสนาบดีถูกขันทีใชอํานาจของยุวกษัตริยประหารอยางโหด ราย นอกจากนั้นขุนนางผู ภักดีตอแผนดินก็ถูกบีบคั้นและสังหารอยางโหดรายทารุณ ในที่สดยุวกษัตริยผูเปนรัชทายาทของจิ๋นซีฮองเตก็ ุ ถูกขันทีสังหารแผนดินอันยิ่งใหญก็ไมสามารถรักษาไวได แมเลือดเนื้อเชื้อไขก็ตองถูกสังหารอยางโหดราย นี่ เปนเพียงตัวอยางหนึ่งของความประมาทที่อยาวาแตปถุชนคนธรรมดาสามัญเลย ตอใหเปนฮองเต มีอํานาจ ุ วาสนาทรัพยสงศฤงคารสักเพียงไหน หากตกอยูในความประมาทแลว ทุกสิงก็จะสูญสิ้นไป ิ่ ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 4 หลังจากสังหารยุวกษัตริยแลว ขันทีก็ตั้งตนเปนใหญ ใชอํานาจ หยาบชาตออาณาประชาราษฎร จนบานเมือง เกิดจลาจลขึ้น สมัยนั้นขุนศึกตางๆ ไดยกกองทัพเขาเมืองหลวง ดานหนึ่งอางวาเพื่อฟนฟูพระราชวงศ ชูธง แหงความจงรักภักดีขึ้นเปนทีรวมใจของขุน นางและอาณาประชาราษฎร ในขณะที่อีกดานหนึ่งมีวาระซอนเรน ่ อยูในใจที่จะยึดอํานาจแผนดินเสียเอง การรบราฆาฟนเกิดขึ้นอยางกวางขวาง การจลาจลขยายตัวลุกลามไปทั้งแผนดิน กลายเปนสงครามกลางเมือง ขึ้นมาอีก ครั้งหนึ่งสมัยนั้นมีผตั้งตนเปนผูกชาติหลายกลุม หลายเหลา แตหลังจากสงครามผานไปนานวันเขา ู ู บางกลุมก็สูญสลายไป บางกลุมก็ไปรวมกับอีกกลุมหนึ่ง ในทีสุดเหลืออยูเพียงสองกลุม ่ กลุมแรกนํา โดยฌอปาออง กลุมที่สองนําโดยเลาปง หรือที่เรียกวาฮั่นออง ทั้งสองกลุมนี้ทําสงครามแยงชิงเมืองหลวงกัน เปนเวลายาวนาน เปดสงครามตอกันถึง 7 ครั้ง และทั้ง 7 ครังนี้ฮั่นอองหรือ เลาปงเปนฝายพายแพ ้ แตเนื่องดวยเลาปงเปนคนมีความเพียรพยายาม มีจิตใจตอสูและทรหดอดทน ทั้งพยายามแสวงหาคนดีมฝมือ  ี มารวมงาน ในที่สด เลาปงก็ไดขุนนางสองคนมาทําการดวย นั่นคือ "ฮั่นสิน" ซึ่งเปนผูเชี่ยวชาญจัดจานทาง ุ การทหาร และ "เตียวเหลียง" ซึ่งเปนผูเชี่ยวชาญ จัดจานทางพิชัยสงครามและการปกครอง ในสงครามครั้งสุดทาย ฮั่นอองเปนฝายไดรับชัยชนะ โดยฌอปาอองแตกทัพไปติดอยูริมน้า และฆาตัวตายใน  ํ ที่สด ุ กอนพายแพฌอปาอองไดเผาเมืองหลวงทีใหญโตอัครฐานจนหมดสิ้น ่ กลาวกันวาเพลิงไหม พระบรมมหาราชวัง ติดตอกันเปนเวลาถึง 7 วัน 7 คืน ฮันอองหรือเลาปงไดรับชัยชนะแลว จึงไดสถาปนา ่ ราชวงศฮั่นขึ้น เหลาขุนนางไดถวายพระสมัญญาแกพระองคทานวา "พระเจาฮั่นโกโจ" จัดเปนปฐมกษัตริย แหงราชวงศฮั่น สงครามและสันติภาพเกิดขึ้นสลับกันไปเชนนี้ เจาพระยา พระคลัง (หน) จึงกลาวไวในสามกกดวยโวหารวา "เดิมแผนดินเมืองจีน ทั้งปวงนันเปนสุขมาชานานแลวก็เปนศึก ครั้นศึกสงบแลวก็เปนสุข" ้ พระเจาฮั่นโกโจและพระราชวงศไดครองราชยสมบัติตอ ๆ มา ถึง 12 องค ขุนนางชื่อ "อองมัง" จึงชิงราช สมบัตตั้งตนขึ้นเปนเจาครองแผนดินอยูถึง 18 ป ก็มีเชื้อพระวงศของพระเจาฮั่นโกโจชื่อ "ฮั่นกองบู" ชิงราช ิ สมบัติกลับคืนได เสวยราชยสบเชื้อพระวงศตอมาอีก 12 องค จึงเปนอันสิ้นสุดราชวงศฮั่น ื  ฮองเตองคที่สามกอนสิ้นราชวงศฮั่นทรงพระนามวา "ฮั่นเต" คงจะเปนหมัน จึงไมมีพระราชบุตรสืบสันตติวงศ แตแทนที่จะยกเอาเชื้อพระวงศผูมสติปญญาคนหนึ่งคนใดขึนเปนมหาอุปราช ี  ้ เพื่อเตรียมสืบราชวงศตอไป กลับไป ขอลูกชาวบานมาเลียง ตั้งเปนพระราชบุตร แลวโปรดใหขันทีเลี้ยงดูมาแตนอย ตอมาทรงสถาปนาเปน ้ ที่รชทายาท ดังนั้นเลนเต จึงไมใชเชื้อพระราชวงศฮั่น เปนลูกกาฝาก หาก จะกลาวถึงทีสุดแลวก็ยอมกลาวได ั ่ วา ราชวงศฮนไดหมดสิ้นไปตั้งแตยุคสมัยของพระเจาฮั่นเตแลว ราชบัลลังกหลังจากนั้นตกไดแกคนแซอื่น ั่ การกระทําผิดธรรมเนียมประเพณีในการปกครองแผนดินของ ฮั่นเต คือเหตุสําคัญทีทําใหราชวงศฮั่นดับสูญ ่ และราชบัลลังกตกเปนสิทธิแกคนอื่น นี่คือทัณฑจากสวรรคของการทีทําผิดธรรมเนียม ประเพณี ถาจะกลาว ่ โดยสํานวนไทยก็กลาวไดวาเปนความผิดของ "คนที่เอาลูกเขามาเลี้ยง เอาเมี่ยงเขามาอม" เลนเตลูกชาวบาน เมื่อไดดิบไดดีเปนรัชทายาทก็ถือตัววาเปนเชื้อพระวงศฮั่นไปดวย ครั้นไดเสวยราชยทรง พระนามวา "พระเจาเลนเต"แตสันดานชาติเชื้อที่มิใชเผาวงศกษัตริย และอัธยาศัยทีถูกสรางสม มาจากการ ่ เลี้ยงดูของขันทียังคงติดตัวมาจึงกําเริบขึ้น สามกกไดกลาวความประพฤติของพระเจาเลนเตวา "มิไดตงอยูใน ั้ โบราณราชประเพณี แลมิไดคบหาคนสัตยธรรม เชื่อถือแตคนอันเปนอาสัตย ประพฤติแตตามอําเภอใจแหง พระองค เสียราชประเพณีไป" เมื่อ เลนเต เสวยราชยแลว ไดอาศัยขุนนางผูใหญสองคนคอย ค้ําจุนราชบัลลังก คนหนึ่งชื่อเตาบูเปนแมทัพ ใหญ อีกคนหนึงชื่อ ตันผวน เปนราชครู สองขุนนางเฒารับราชการในราชวงศฮั่นมาถึงสองแผนดิน เห็นความ ่ วิปริตผันแปรในบานเมืองที่ทําใหขุนนางขาราชการแลราษฎรตองเดือดรอนหนักวา เกิดจากขันทีเปนเหตุ จึง วางแผนรวมกันเพื่อจะสังหารกลุมขันทีชั่วเสีย แตแผนการรัวไหล เสียกอน ดังนั้น ทั้งแมทัพใหญเตาบูและ ่ ราชครูตันผวนพรอมดวยครอบครัวและบริวารจึงกลับเปนฝายถูกกลุมขันทีชว สังหารอยางโหดรายและทารุณ ั่ แตนั้นมากลุมขันทียิ่งกําเริบเสิบสานมากขึ้น เหลาขุนนางขาราชการมีความเกรงกลัวอิทธิพลของกลุมขันทีชั่ว  เปนอันมาก ครั้นพระเจาเลนเตเสวยราชยไดสิบสองป ตรงกับพุทธศักราช 722 เดือนสี่ขึ้นสิบหาค่ํา แตสามกกฉบับสมบูรณ ระบุวาเปนป พุทธศักราช 710 พระเจาเลนเตประทับ ณ พระที่นั่งอุนตกเตี้ยน เวลาเที่ยงเกิดอาเพศใหญขน ใน ึ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 5 บานเมือง เปนสัญญาณจากสวรรค ที่บงบอกวา แผนดินเกิดกลียุค ณ เวลานั้นเพลาเที่ยงเกิดลมพายุหนัก มีงูสี เขียวตัวใหญตกลง มาพันอยูที่เทาพระเกาอี้ พระเจาเลนเตตกพระทัย กระทั่งสิ้นพระสติ พักหนึ่งงูใหญ ก็ หายไปแลวเกิดฟารองฝนตกหาใหญ ลูกเห็บขนาดใหญตกบานเรือนราษฎรพังทลาย พระตําหนักถูกพายุ ลูกเห็บพัดพังหลายตําหนัก จนถึงเที่ยงคืนฝนจึงหยุด หลังจากนั้นอีก 4 ป ณ เดือนยี่ เมืองลกเอี๋ยง ซึ่งเปน เมืองหลวงเกิดแผนดินไหว น้าทะเลเกิดคลื่นใหญทวมบานเมือง และบานเรือนราษฎรถูกน้าพัดพา หายไปเปน ํ ํ จํานวนมาก ไกตัวเมียขันไดกลายเปนไกตัวผู ถัดมาในเดือน 6 ขึ้นค่ําหนึ่งเกิดควันเพลิงพุงขึ้นไปสูง 20 วา แลวพุงเขาไปในพระที่นั่งอุนตกเตี้ยน รุงเดือน 7  เกิดรัศมีรุงตกในพระบรมมหาราชวัง ภูเขารันซัวแตกทลายลงนิมิตเหลานี้ ถาวาตามหลักนิมิตลางของไทย ก็ กลาวไดวา เปน ทั้งอุบาทวพระอินทรและอุบาทวพระยมเกิดขึ้นตอเนื่องกันไป เปนลางรายของแผนดินวาจะ เกิดกลียุค นิมตและลางรายนีเคยปรากฏใหเห็น กอนสิ้นแผนดินกรุงศรีอยุธยาหลายประการ เชนมีฟาผาลงตรง ิ ้  ระเบียงพระบรมมหาราชวัง และไฟไหมลุกลามไปหลายแหง, ฝูงอีกาจับกลุมกันจิกตีจนบาดเจ็บลมตาย, หลวง พอมงคลบพิตรมีน้ําพระเนตรไหล, อีกาใหญบินเอาอกเขาเสียบกับตรีศลพระบรมมหาราชวัง, น้ําในแมน้ําเปนสี ู แดงดังเลือด, เสียงใบไมเหมือนเสียงคนร่ําไหระงมเมือง, ไกตัวเมียขันไดกลายเปนตัวผู ดาวจระเขดวงที่เปน ตําแหนงของพระมหากษัตริยสีแดงเศราหมอง และริบหรีคลายกับจะดับสูญ  ่ นิมิตและลางลักษณะนี้ถือวา เปนนิมิตและลางรายที่จะเกิดกลียุคขึ้นในบานเมืองนับเปนอาเพศที่มผลกระทบ ี ตอบานเมือง กระทบตอผูมีอานาจปกครองบานเมืองและราษฎรเปนสวนรวม อาเพศอันเกิดจากนิมิตและลาง ํ แมเปนสิ่งที่ไรศาสตรใดไป พิสจนวาเกิดขึ้นไดอยางไร แตความเชื่อของคนหลายชาติ หลายภาษาสืบทอดมา ู นับพันป ยังคงเหนียวแนนแมกระทั่งในบานเมืองของเราในทุกวันนี้อา! เคาลางแหงกลียุคไดปกคลุมเหนือ แผนดินจีนอีกครั้งหนึ่งแลว สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ยุคขันทีกินเมือง (ตอนที่ 3) นิมิตและลางจากสวรรคที่เกิดขึนอยางตอเนื่อง ไดกอใหเกิดความประหวั่นพรั่นพรึงในหมูอาณาประชาราษฎร ้  พระเจาเลนเตเองก็ทรงสังเกตเห็นปรากฏการณที่ผดปกติ จึงทรงตรัสถามขึ้นในที่ประชุมเหลาขุนนางวา "นิมิต ิ วิปริตดั่งนี้จะดีรายประการใด" ปรากฏวาไมมีใครยอมตอบวา "นิมิตวิปริต" นั้น วาจะดีรายและหมายความวา   ประการใด เหลาขุนนางตางนิงเงียบเปนเปาสาก และอาการนิ่งเงียบเปนเปาสากของเหลาขุนนางนี้ควรจะตอง ่ ถือวาเปน "นิมิตวิปริต" ที่เกิดขึ้นในราชสํานัก เชนเดียวกับ "นิมิตวิปริต" ที่เกิดขึ้นแตธรรมชาติ เพราะเหลาขุน นางทั้งปวงนั้นยอมมีวิสยที่ชอบเพ็ดทูล และมักจะแขงแยงกันเพ็ดทูลเพื่อหาความดีความชอบ และเพื่อแสดง ั ภูมิรูแหงตนใหเปนที่ประจักษ หลังพระเจาเลนเตเสด็จขึ้นแลว ก็มีขุนนางชื่อ "ยีหลง" ทําหนังสือลับกราบทูลพระเจาเลนเตวา "เหตุทงปวงนี้ ั้ เพราะขันทีประพฤติลวงพระราชอาญา จึงเกิดนิมิตใหพระองคปรากฏ" การทียีหลงตองทําเปนหนังสือลับ ่ ประกอบกับอาการเงียบเปนเปาสากของเหลาขุนนางนั้น เปนอาการที่บงบอกวาคนรอบขางของพระเจาเลนเต ซึ่งก็คือขันทีประพฤติลวงพระราชอาญา "คิดกันกระทําการหยาบชาตางๆ" และควบคุมราชสํานักไวไดโดย สิ้นเชิง และเปนที่รูกันโดยทั่วไป ในเหลาขุนนางอันขันทีนั้น คือคนใชของพระเจาแผนดิน หากยามใดที่พระเจาแผนดินเขมแข็ง ขันทีก็มีฐานะ เปนคนรับใช แตยามใดที่พระเจาแผนดินออนแอเหลวไหล ขันทีก็จะมีฐานะเปนคนใชพระเจาแผนดิน คือใชให พระเจาแผนดินทําอะไรไดตามใจชอบ ขันทีนนไมใชกะเทยเหมือนกับที่เห็นในภาพยนตร แตเปนชาย ซึงถูก ั้ ่ ตัดองคชาติไมใหสืบเผาพันธุ และสิ้นความรูสึกทางเพศอยางสิ้นเชิง  เหตุทั้งนี้เนื่องจากขันทีสามารถ เขานอกออกในไดทั้งฝายหนาและฝายใน โดยที่ฝายในนั้นเต็มไปดวยพระสนม นางกํานัล เหตุนี้เพื่อปองกัน  ไมใหขันทียุงเกี่ยวในทางเพศกับพระสนม นางกํานัล จึง มีกฎใหตองตัดองคชาติของขันทีเสียกอนจึงจะรับเขา บรรจุในตําแหนงขันทีได เหตุที่มผยอมถูกตัดองคชาติเพื่อรับราชการเปนขันทีก็เพราะขันทีนั้นอยูใกลชิดพระเจาแผนดิน ี ู  ซึ่งเปนศูนย แหงอํานาจรัฐ เปนบอเกิดแหงอํานาจวาสนา ทรัพยสมบัติและหนาตา ดังนั้น จึงมีพอแมของคนจํานวนมากเอา ลูกชายไปขายเปนขันทีเพื่อหวังลาภยศในเบื้องหนา ชายจํานวนมากก็ยอมตัวถูกตัดองคชาติเปนขันที เพื่อหวัง อํานาจวาสนาอยางหนึ่ง และหวังรายไดไปสงเสียใหกับครอบ ครัวอีกอยางหนึ่ง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 6 แตคนเรานั้นมีปกติติดยึดอยูในเรื่องกิน กาม เกียรติ ดังนั้นเมื่อตัดความตองการหรือความสามารถในเรื่องกาม  ออกไปเสียแลว ความติดยึดในเรื่องกินและเกียรติ ซึ่งก็คอเรื่องของอํานาจและวาสนาก็ยิ่งมีมากขึ้นผิดคน ื ธรรมดา ดวยเหตุนี้ขันทีทั้งปวงจึงเปนคนทีมความตองการในเรื่องอํานาจ วาสนามากเปนพิเศษผิดวิสยมนุษย ่ ี ั ทั่วไป จนอาจกลาวไดวาเปนคนวิปริตจําพวกหนึ่งที่พรอมจะทําทุกสิ่งทุกอยางเพื่อใหไดมาซึ่งอํานาจวาสนา มองในแงนี้ก็จะเห็นไดชัดวา การที่พระเจาแผนดินหรือฮองเต มีชีวิตอยูทามกลางฝูงคนวิปริตเหลานี้ จะมีความ  เปนปกติเหมือนมนุษยทวไปยอมไมได ยอมมีสิ่งวิปริตผิดปกติอาบเอิบพระองคอยูเปนเนืองนิจ เพื่อแสวงหา ั่ ความดีในหนาที่ และความชอบในทางสวนตัว ขันทีจึงพรอมที่จะทําทุกอยางเพื่อฮองเต และยอมใหฮองเตทํา  ทุกอยางเพื่อความพึงพอใจสูงสุด ดังนั้นขาวคราววิปริตในทางเพศ จึงคลาคล่ําอยูในราชสํานักของจีนตลอดระยะเวลาอันยาวนานของ  ประวัตศาสตร เพราะฮองเตมีเมียมาก ก็ยอมมีลูกมากตามไปดวย ลูกของฮองเตจะถูกเลียงดูโดยขันที หรือพระ ิ ้ สนมนางกํานัล ลูกคนใดถูกเลียงดูโดยขันที ก็จะถูกกลอมเกลาอุปนิสยใจคอใหวิปริตแปรปรวน ไปดวย ลูกคน ้ ั ใดถูกเลียงดูโดยพระสนมนางกํานัล ก็จะถูกกลอมเกลาอุปนิสัยใจคอใหเอนเอียงไปในทางของอิสตรีมากกวา ้ ปกติ ซึ่งไมวาจะเปนไปในทางใด ลูกของฮองเตซึ่งคนหนึงยอมเปนรัชทายาทก็ตองมีพฤติกรรมที่เบี่ยงเบนไป ่ ในทางวิปริตผิดปกติ จะมียกเวนบางก็แตเพียงบางคนเทานั้น ที่ไดรับการเลียงดูอยางดีโดยวิธีเลี้ยงดูของ ้ มนุษยทวไป ั่ ดังนั้น ฮองเตของจีนจํานวนมากจึงเปนคนจําพวกวิปริตผิดปกติ จะมียกเวนอยูบางที่เปนพระเจาแผนดินที่ เขมแข็งเกรียงไกร เหตุนี้อายุรัชกาลของแทบทุกราชวงศในเมืองจีนจึงมักไมคอยยืนยาว พระเจาเลนเตเองก็ ถูกเลี้ยงโดยขันที ดังนั้นเมื่อครองราชยแลว จึงทรงยกยองขันทีคนหนึ่งชื่อ "เตียวเหยียง" เปนบิดาบุญธรรม และเพราะเหตุที่ถูกเลี้ยงดูโดยขันที ดังนั้น จึงมีความใกลชิดสนิทสนมไวเนื้อเชื่อใจขันทีเปนพิเศษ มีความ เคารพยําเกรงขันทีเปนพิเศษ ขันทีที่มความใกลชิดสนิทสนมในลักษณะเชนนี้ มีอยูสิบคน ซึ่งสามกกเรียกวา "สิบขันที" คือเทาเจียด, เตียว ี ตง, เตียวเหยียง, ฮองสี, ตวนกุย, เหาลํา, เกียนสิด, เหหุย, กกเสง และเชียกง ในจํานวนขันทีสิบคนนี้ไดยก ยองใหเทาเจียดเปนหัวหนา ในขณะที่เตียวเหยียงเปนคนทีพระเจาเลนเตเคารพและยําเกรงเปนพิเศษ ในฐานะ ่ ที่ทรงยกยองเปนบิดาบุญธรรม ความจริงชื่อของบุคคลในสามกกมีเปนจํานวนมาก ไมมีความจําเปนที่จะตองจดตองจํา แตการจะไมกลาวถึง ชื่อขันทีทั้งสิบคนเห็นจะไมได เพราะเปนตัวละครสําคัญที่เปนตนตอทําใหแผนดินเกิดจลาจลวุนวาย แลวแตก เปนสามกก ทั้งเปนตัวละครที่กอปญหาวุนวายถึงสองรัชกาล ขันทีทั้งสิบคนไดรวมคิด รวมมือกันครอบงํา อํานาจบริหารของพระเจาเลนเต อยางสินเชิง กิจการภายในราชสํานักทั้งปวงขึ้นอยู กับความคิดความเห็นของ ้ ขันทีทั้งสิบคน จึงเปนเหตุใหเหลาขุนนางทั้งปวง เกรงกลัวไมกลากระทําการ หรือเพ็ดทูลสิ่งใดใหเปนทีขัดใจ ่ ของขันที ขุนนางคนใดแสดงอาการใหเห็นวาไมเปนพวก ไมเคารพ หรือ ไมยําเกรง ก็จะถูกสิบขันทีแกลงเพ็ดทูลใหพระ เจาเลนเตถอดออกจากตําแหนง หรือโยกยายไปทําราชการในถิ่นทุรกันดาร หรืออาจถูกเพ็ดทูลใหลงโทษ ประหาร หนังสือราชการที่หวเมืองตาง ๆ รายงานเขามายังราชสํานักจะถูกกลั่นกรองโดยขันทีเสียชั้นหนึงกอน ั ่ หนังสือออกจากราชสํานักรวมถึงพระบรมราชโองการตางๆ ก็เกิดขึ้นจากความคิดความเห็นของ ขันที จัดทํา โดยเหลาขันที และจัดสงไปยังหัวเมืองตางๆ โดยคนของขันที เปนหนทางใหลูกนองของขันทีไดคาน้ํารอนน้ํา  ชาอีกทางหนึ่ง อํานาจวาสนามีถึงเพียงนี้แลวก็ยังไมเปนที่พึงใจ ความหิวกระหายในอํานาจวาสนายิ่งทวีขึ้นอยางไมหยุดยั้ง กลายเปนวาอํานาจวาสนาที่มมากขึ้นโดยลําดับนั้นไมตางกับฟนทีสุมทับเขาไปในกองไฟก็ยิ่งทําใหกองไฟลุก ี ่ โชติชวงมากขึน ตองการฟนมากขึ้น ยิ่งเติมฟนเขาไปอีก กองไฟก็ยิ่งใหญขึ้น โชติชวงมากขึ้น อุปมาฉันใด  ้  อุปไมยก็ฉันนั้น ความหิวกระหายในอํานาจของขันทีไดทําใหราษฎรเกิดความเดือดรอนทุกหยอมหญา เหลาขุนนางทั้งในเมือง หลวงและในหัวเมืองตางตองเดือดรอน และตองตกอยูภายใตอํานาจของขันที การแตงตั้งเจาเมืองไปครอง  เมืองตาง ๆ ขันทีก็จะเรียกเอาสิน บนทุกเมืองไป คนใดไมยอมใหสินบนแกขันทีก็จะถูกกลั่นแกลง ใน ชั้นตน อาจจะแกลงไมใหไดรับแตงตั้ง หากขัดขวางในชั้นนี้ไมได ในภายหลังก็จะกลั่นแกลงเพ็ดทูลเอาเปนโทษ ซึ่ง อาจจะเปนโทษปลดออกจากราชการ หรือโทษถึงลงพระราชอาญา หากขอหาหนักก็ตองถูกประหาร เจาเมือง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 7 คนใดยอมอยูในอํานาจ ขันทีก็จะจัดสงคนไปเรียกเก็บสวยทุกป และจํานวนสวยก็จะเพิมขึ้นทุกปดุจกัน เจา ่ เมืองบางคนในระยะแรกสามารถทนกับระบบสวยได แตนานไปทนแรงสวย ไมไหวก็ตองลาออก เพราะขืนทน รับราชการตอไปก็ตองถูกปลด ถูกถอด หรือตองโทษ คาภาษีตางๆ ที่หัวเมืองจัดเก็บสงเขาเมืองหลวง ตามปกติก็ถูกขันที ชักสวนแบงตั้งแตรอยละ 10 หนักเขาก็ชักสวนแบงถึงรอยละ 50 ทําใหรายไดของแผนดิน ไมพอเพียงกับรายจาย เปนเหตุใหพระเจาเลนเตตองขึ้นภาษีเอากับราษฎรบอยครั้ง จึงกลาวไดวาราษฎรในยุคสมัยของพระเจาเลนเตถูกขูดรีดภาษีหนักที่สด ดานหนึ่งหนักเพราะการฉอราษฎรบัง ุ หลวงของเหลาขันทีและขุนนางที่เปนพวก ดานหนึ่งหนักเพราะรายจายเพิ่มมากขึ้นเพื่อบํารุงบําเรอความสุข และเพื่อจัดสวนแบงใหแกขันทีและขุนนาง วากันวางบประมาณแผนดินในสมัยพระเจาเลนเตรั่วไหลไปกวารอย ละ 30 เทาๆ กับตัวเลขการรัวไหลของงบประมาณแผนดินของรัฐบาลไทยในบางยุค ่ เมื่อขุนนางขาราชการทั้งในเมืองหลวงและหัวเมืองตองจายเงินคาสวยสินบน และมีความรั่วไหลเกิดขึ้นใน งบประมาณแผนดินมากมาย เชนนี้ ราษฎรก็ถูกรีดนาทาเรนหนักขึ้นทุกวัน ราษฎรกลายเปนคนยากจนและ ยากไร ไมมีททากิน และไมมีกน จนตองปลนชิงวิ่งราวกันทั่วทั้งแผนดิน ี่ ํ ิ หนักเขาขาราชการทั้งในเมืองหลวง และในหัวเมืองตางประพฤติตนเปนโจร ปลนชิงวิ่งราวเสียเองอยางหนึ่ง เลี้ยงโจรใหปลน ชิงวิ่งราวมาแบงกันอยางหนึ่ง คาของหนีภาษี คาของเถื่อนอยางหนึ่ง และเอาที่หลวง เอา ประโยชนของหลวงไปทํามาหากิน ไปแสวงหาประโยชนอกอยางหนึ่ง คดีความทั้งปวงก็ตัดสินไปตามน้ําหนัก ี ของเงินสินบน ขาวถูกกลับเปนดํา ดําถูกกลับเปนขาว ความเดือดรอนจลาจลจึงเกิดขึ้นทังแผนดิน โดยที่ไมมี ้ ใครกลาพูด กลากราบทูล พระเจาเลนเตเห็นหนังสือลับของยีหลงแลว ก็ทอดพระทัย มิได ตรัสประการใด แต ขันทีทราบความเขาก็ผูกอาฆาตยีหลง เพราะเห็นวาเปนการกราบทูลที่จะทําใหพวกตนเสียหาย และแสรง เพ็ดทูลเสียใหมวา กรณี ทั้งนี้เกิดขึ้นเนื่องจากฉลองพระองคเกา เพราะทรงมานาน ดังนัน เพื่อความเปนสิริ ้ มงคลของประเทศและราษฎรจึงตองเปลี่ยนฉลองพระองคใหม พระเจาเลนเต ก็กระทําตามคําแนะนํานั้น หลังเหตุการณนี้แลวสิบขันทีไดกราบทูลยุยงฮองเตใหปลดยีหลงออกจากราชการไปทําไรไถนา ณ ภูมลําเนา ิ เดิม สิบขันทียงมีอํานาจวาสนามากขึ้นเทาใด ก็ยิ่งกําเริบเสิบสานมากขึ้น ในทีสุดไดกราบทูลใหพระเจาเลนเต ิ่ ่ แตงตั้งตัวเองเปน "เซียงสี" หรือเปน"องคมนตรี" ทําหนาที่ใหคําปรึกษาราชการแผน ดินหรือนัยหนึ่งก็คอ "คน ื ใชฮองเต" แตบางแหงแปลโดยความหมายวาเปนตําแหนงหนาทีผสําเร็จราชการแผนดิน ่ ู การที่ขันทีสามารถเวียนวายดํารงอยูในอํานาจทามกลางความขัดแยงและผลประโยชนในราชสํานักไดอยาง ยาวนาน แมถงขนาดมีบทบาท ครอบงําอํานาจรัฐของฮองเตนั้น มิใชดวยเหตุบังเอิญหรือโชคชวย หากเกิด ึ จากขันทีมสุดยอดวิชาประจําอาชีพของตนอยูถึงหาวิชา ี  ซึ่งคนปกติทั่วไปไมมีวนที่จะร่ําเรียนสุดยอดวิชา ั เหลานั้นไดอยางครบครัน หาสุดยอดวิชาขันทีเปนไฉน? หาสุดยอดวิชาขันทีไดแก วิชาวาดวยการพินอบพิเทาและสรางความพอใจสูงสุด อยางหนึ่ง วิชาวาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อแสวงประโยชนหรือเอาตัวรอดอยางหนึ่ง วิชาวาดวยการฆา คนซึ่งมีกระบวนทาสุดยอดคือการใชวาจาเปนอาวุธสังหารผูคนอยางหนึ่ง วิชาวาดวยการเรียกรับสินบนอยาง  หนึ่ง และวิชาวาดวยการติดสินบนซื้อน้ําใจคนอีกอยางหนึ่ง รายละเอียดแหงสุดยอดวิชาทังหานี้ มิใชเรืองในสามกกแตมีใหเห็นการใชวิชาขันทีปรากฏอยูในสามกกอยาง ้ ่ ลึกซึ้ง จึงกลาวถึงเรื่องนี้ไวแตเพียงนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม โจรโพกผาเหลือง (ตอนที่ 4) สามกกทุกฉบับที่มีมาในโลกลวนเรียกกลุมโจรโพกผาเหลือง วาเปน "โจร" ทั้งสิ้น ซึ่งเปนการชวยกันเหยียบ ย่ําซ้ําเติมและทําใหความจริงผันแปรไปจากที่พึงเปน ความจริงโจรโพกผาเหลืองเปนขบวนการกูชาติขบวน หนึ่งในยุคที่บานเมืองเปนจลาจล ไมตางกับขบวนการกูชาติของชาวนาในกรณี กบฏเขาเหลียงซาน หรือกบฏ  นักมวย หรือขบวนการกูชาติของพระเจาตากสินแมแตนอย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 8 แตเมื่อขบวนการกูชาตินี้พายแพ ก็ตองถูกขนานนามวาเปนกบฏ และเปนธรรมเนียมการเมืองจีนโบราณที่ตอง เหยียบย่าซ้ําเติมผูพายแพใหแบนติดดิน ดังนัน ขบวนการกูชาติขบวนนี้จึงถูกเหยียดหยามวาเปนเพียงกลุมโจร ํ ้ เทานั้น เรื่องของโจรโพกผาเหลืองเริมตนขึ้นที่เมืองกิลกกุน ซึ่งเปนดินแดนทางทิศใตของเมืองหลวง ในยุคพระเจา ่ เลนเต โดยมีชายคนหนึ่งชื่อ "เตียวกก" เปนหมอยาแผนโบราณ ตั้งตนอยูใน ศีลธรรม มีจิตใจเอื้อเฟอเผื่อแผ  ชอบชวยเหลือราษฎร จึงเปนที่เคารพนับถือของชาวบานในถิ่นนั้นเปนอันดี อยูมาวันหนึงเตียวกกไปหาตัวยา ่ บนภูเขา"พบคนแกคนหนึ่งผิวหนานั้นเหมือนทารก จักษุนั้นเหลือง มือถือไมเทา คนนั้นพาเตียวกกเขาไปในถ้ํา จึงใหหนังสือตํารา 3 ฉบับชื่อไทแผงเยาสุด แลววาตํารานี้ทานเอาไปชวยทํานุบํารุงคนทั้งปวงใหอยูเย็นเปนสุข  ถาตัวคิดรายมิซื่อตรงตอแผนดิน ภัยอันตรายจักถึงตัว เตียวกกกราบ ไหวแลวจึงถามวาทานนี้ชื่อใด คนแกนั้น จึงบอกวาเราเปนเทพยดา บอกแลวก็เปนลมหายไป" เตียวกกกลับมาบานก็ลงมือศึกษาเลาเรียนตําราทั้ง 3 เลม ปรากฏวาเปนตําราเรียกลม เรียกฝนเลมหนึ่ง, เปน ตําราผูกพยนต หรือตําราปลุกเสกสิ่งของใหเปนคน หรือเปนสัตวเลมหนึ่ง และตํารารักษาโรคอีกเลมหนึ่ง เตียว กกศึกษาตําราทั้งสามเลมแลวก็ไดใชวชารักษาโรครักษาชาวบาน ิ ซึ่งทังหมดเปนคนยากไร ้ ไมมีเงินคา รักษาพยาบาล ไมสามารถ ไปหาหมอหลวงหรือแพทยตามรานหมอตางๆ ได ชาวบานจึงพากันมาใหเตียวกก รักษา ไขเจ็บโรคภัยตางๆ จนเปนที่นับถือศรัทธาของชาวบานทั้งเมืองกิลกกุน ตอมาหาลงกินเมืองกิลกกุน ชาวเมืองเกิดความไขลมตายลงเปนอันมาก ชาวเมืองกิลกกุนจึงพากันไปหาเตียวกกใหชวยรักษา ความไขจาก โรคหา เตียวกกไดเขียนยันตตามตําราของเทพยดาแจก ใหชาวเมืองบําบัดความไข ความไขนั้นก็หาย โรคหา ก็หมดสิ้นไป ชาวเมืองจึงพากันมาฝากตัวเปนศิษยเตียวกกมากขึ้น ประกอบกับชวงนั้นพวกขุนนาง ขาราชการรีดนาทาเรน ราษฎรเพื่อเก็บสวยสงใหกับขันที และเพือความร่ํารวยของตนเอง ่ จนบานเมืองอดอยากยากแคน ทั้ง ขาราชการ และพวกมาเฟยตางๆไดประพฤติตนเปนโจรปลนชิงวิ่งราวชาวบาน แพรขยายไปทุกตําบล ดังนั้น ราษฎรจึงยิ่งหันเขามาพึ่งพาเตียวกกมากขึ้น บรรดาลูกศิษยของ เตียวกก ซึ่งไดรับการอบรมสั่งสอนให ชวยเหลือผูอื่น จึงไดจัดตังกันขึ้นเปนกลุมอาสา  ้ ปองกันตนเอง เปนกองกําลังติดอาวุธของประชาชน ดานหนึ่งปองกันโจรผูรายที่มาเบียด เบียนปลนชิงวิ่งราว  อีก ดานหนึ่งเพื่อตอสูกับขุนนางและขาราชการที่มากดขี่ขมเหง ซึ่งสอดคลองกับความเรียกรองตองการของ  ราษฎร ดังนั้น ชาวเมืองจึงไดเขารวมขบวนการอาสาปองกันตนเองมากขึ้นทุกวัน จนขบวนการอาสาปองกัน ตนเองเติบใหญ และขยายตัวไปยังเมืองตางๆ อีก 7 เมือง รวมเปน 8 เมือง คือเมืองกิลกกุน, เฉงจิ๋ว, อิวจิ๋ว, ชิวจิ๋ว, เกงจิ๋ว, ยังจิ๋ว, กุนจิ๋ว และอิจิ๋ว ชาวเมืองทั้ง 8 เมืองนี้ นับถือศรัทธาเตียวกก เขียนเอาชื่อเตียวกกไวบูชา ทุกบานเรือน บรรดาเจาเมืองทั้ง 8 เมืองดังกลาว เห็นวาการเคลื่อนไหวของขบวนการอาสาปองกันตนเองนี้เปนประโยชนแก ตัวอยูบาง ตรงที่คอยกีดขวางลูกนองขันทีทมารีดสวย จึงทําเปนเอาหูไปนาเอาตาไปไร บางก็กลัวภัยจะมาถึง ี่ ตัวจึงทําเฉยปลอยปละละเลยเหตุการณไปตามสถานการณ ทําใหการเคลื่อนไหว ของขบวนการอาสาปองกัน ตนเองขยายตัวและเขมแข็งขึ้น เมื่อขบวนการอาสาปองกันตนเองเติบใหญเขมแข็งขึ้น เชนนี้ก็มีความจําเปนที่ จะตองจัดระบบการบริหารเพื่อควบคุมกองกําลังอาสาปองกันตนเอง ดังนัน เตียวกกจึงแตงตั้งใหศิษยที่ไวใจ ้ เปนหัวหนาขบวนการสาขาเรียกวา "นายบาน" ถึง 30 ตําบล ตําบลใหญมีกําลังติดอาวุธประมาณหมืนเศษ ่ ตําบลเล็กมีกําลังติดอาวุธ 6-7 พันคน จัดตังกําลังแบบกองทหาร มีธงสําหรับรบศึกทุกตําบล เมื่อมีผูคนมาเขา ้ รวมเปนจํานวนมาก และจัดตังขบวนเปน กองทัพฉะนีแลว บรรดาลูกศิษยลูกหาของเตียวกกก็ยุยงสงเสริมให ้ ้ เตียวกกกอบกูฟนฟูชาติบานเมือง ใหราษฎรไดรมเย็นเปนสุข  เตียวกกฟงแลวยังไมตัดสินใจประการใด แตปรากฏการณที่ไดพบเห็นอยูทุกเมื่อเชื่อวันก็คือ การกดขี่ขมเหง  ราษฎรของฝายขุนนางและขาราชการ และการเบียดเบียนปลนชิงวิ่งราวที่ขยายตัว ลุกลามไปอยางกวางขวาง นั้น ทําใหความคิดเตียวกกโนมไปในทาง ทีเห็นวา ขอเสนอของลูกศิษยเปนขอเสนอที่เขาทา ที่เปนเชนนี้ ่ เพราะเตียวกกเปนคนมักนอยและสันโดษ มีจตใจที่ดีงาม ไมไดมีจิตใจมักใหญใฝสูงมาแตตน ทีทําการมาเปน ิ ่ เพียงเพื่อชวยเหลือราษฎรที่ไดรับความเดือดรอนทุกขยาก มิไดหวังเอาอํานาจวาสนาเปนเปาหมายแหงชีวต ิ แตประการใด แตเปนวิสยคนที่ทนความเยายวนตออํานาจไดโดยยาก ดังคําพังเพยทีวา "อันเสาศิลาแปดศอก ั ่ ตอกเปนหลัก เมื่อผลักทุกวันเขาเสาก็ไหว" All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 9 เตียวกกเมื่อถูกลูกศิษยยุยงหนักเขาก็ตกลงใจเห็นดวย จึงตั้งตนเองเปนพระยา เปลี่ยนขบวนการอาสาปองกัน ตนเองเปนขบวนการกูชาติ แลวสรางขาวลือทัง 8 เมืองวา "แผนดินจะผันแปรปรวนไปแลว จะมีผมีบุญมาครอง ้ ู แผนดินใหม บานเมืองจะเปนสุข" แลวใหเอาปูนขาวเขียนเปนอักษรไวที่บานเรือน 2 คําวา"ปชวดบานเมืองจะ  เปนสุข" นี่เปนธรรมดาของอํานาจวาสนาที่เขาครอบงําบุคคลใดแลว ก็จะทําใหบุคคลนันเปนคนขี้ลืม คือลืม ้ ความหลัง ลืมเรื่องเกา ลืมมิตรเกา เตียวกกที่ถูกลูกยุและอํานาจวาสนาครอบงําแลวเชนนี้ จึงลืมคําของเทพย ดาที่เคยเตือนไวตอนมอบตํารา 3 เลมวา "ถาตัวคิดรายมิซื่อตรงตอแผนดิน ภัยอันตรายจะถึงตัว" แตก็นาเห็นใจเตียวกก เพราะในความคิดและความรับรูของเตียวกกนั้นไมไดคิดเห็นวาสิ่งทีตัวทําเปนเรื่อง  ่ คิดรายมิซื่อตรงตอแผนดิน เพราะเชื่อโดยสนิทใจวาเปนการตัดสินใจดวยความเสียสละเพื่อกอบกูฟนฟูชาติ ชวยเหลืออาณาประชาราษฎรใหรมเย็นเปนสุข ขจัดทุกขเข็ญใหแผนดิน เมื่อเตรียมการดังนี้แลวก็จําเปนอยูเอง ่ ที่ตองประสานงานในเมืองหลวงเพื่อทําการใหญสืบไป ดังนันเตียวกกจึงมอบหมายใหลูกนองชื่อ "มาอวนยี่" ้ ไปติดสินบนฮองสี ขันที ซึ่งเปนคนหนึ่งในสิบขันที ใหทําการเปนไสศึกในเมืองหลวง เตียวกกนั้นมีนองชายอยูสองคนชื่อเตียวโปและเตียวเหลียงได   รับมอบหมายใหเปนรองหัวหนาขบวนการ ดังนั้น เมื่อจะทําการกอบกูฟนฟูชาติ เตียวกกจึงสอนนองวา "บัดนี้เราจะทําการใหญเพื่อการกอบกูฟนฟูชาติ  ถาจะคิดอานการสิ่งใดจงเอาใจไพรเปนประมาณ" เตียวกกไดบอกนองทั้งสองคนวาบัดนี้การพรอมแลว ควรจะ คิดเอาแผนดิน มิฉะนั้นแลวก็จะเสียการไป นองทั้งสองคนก็เห็นดวย จากนั้น จึงเตรียมกําลังรบพรอมอาวุธ ยุทโธปกรณไวพรอมเพื่อเตรียมเคลื่อนทัพเขายึดเมืองหลวง หลังจากเตรียมการพรอมแลว เตียวกกจึงใชใหลูกศิษยชื่อ "ตองจิ๋ว" ถือหนังสือลับไปบอกฮองสีขันที เพื่อ เตรียมการดานราชสํานักใหเกิดจลาจลวุนวายขึ้น สอดคลองกับการศึกจากภายนอก แตตองจิ๋วเปลี่ยนใจกลับ นําหนังสือลับนันไปใหขุนนางกราบทูลพระเจาเลนเต ความศึกจึงแตก เพราะศิษยขายอาจารยผูนี้ ้ พระเจาเลนเตทราบความแลวจึงให "โฮจิ๋น" ผูบัญชาการกรม ทหารมหาดเล็กรักษาพระองค ซึ่งเปนพี่เมียและ ไตเตาเขาสูตาแหนงดวยอาศัยความรวมมือและประนีประนอมกับสิบขันที นําทหารไปจับมาอวนยี่ ซึ่งเปนคน ํ เดินสารติดสินบนฮองสีขันทีมาประหาร ในขณะเดียวกันก็ใหจับฮองสีขันที มาพิจารณาโทษพรอมกันดวย แต เนื่องจากการทังนี้สิบขันทียอมรูเห็นเปนใจอยูดวย ้  ดังนั้นจึงคิดอานชวยเหลือพรรคพวกใหผอนหนักเปนเบา เหตุนี้ในขณะทีมาอวนยี่ ซึ่งเปนเพียงคนเดินสารถูกพิจารณา โทษถึงประหาร แตฮองสีขันทีซึ่งเปนคนขายชาติ ่ และรับสินบนเพื่อการขายชาติกลับถูกลงโทษเพียงจําคุกไวเทานั้น เมื่อกําจัดไสศึกแลว พระเจาเลนเตจึงโปรดใหมีตราไปทุกหัวเมืองวา ถาผูใดมีฝมือกลาหาญ ใหชวยกันจับโจร โพกผาเหลือง แลวจะปูนบําเหน็จใหเปนขุนนาง และมีพระบรมราชโองการตั้งให "โลติด" เปนแมทัพ ให "โลจิ๋น" เปนทีปรึกษา ให "ฮองฮูสง" เปน ทัพรอง และให "จูฮี" เปนทัพหนุน แยกขบวนทัพออกเขาตีขบวน ่ การกูชาติเปนสามดาน ฝายเตียวกกเมื่อทราบขาววาความลับแตก และเมืองหลวงแตงทัพยกมาเปนสามดาน ก็ ประกาศตัวกูชาติโดยเปดเผย ตั้งตัวเองเปน "เจาพระยาสวรรค" ตั้งเตียวโปผูนองเปน "เจาพระยาแผนดิน" และตั้งเตียวเหลียงผูนองสุดทองเปน "เจาพระยามนุษย" ใหรื้อเกลามวยซึงเปนธรรมเนียมการเกลามวยในยุค ่ นั้น แลวสยายผม เอาผาเหลืองโพกศีรษะเปนสําคัญ เตียวกกไดชุมนุมพลประกาศกูชาติ และใหกําลังใจปลุกระดมกําลังพลวา "บัดนี้แผนดินจะสาบสูญฉิบหายแลว ผูมีบุญจะมาเสวยสมบัติใหม คนทั้งปวงจงทําตามคําเทพยดาทํานายเถิด จะไดอยูเย็นเปนสุขพรอมมูลกัน" เมื่อ ประกาศตัวขบวนการกอบกูชาติอยางเปนทางการแลว เตียวกกก็สั่งใหจดกองทัพกําลังพลหาสิบหมื่น อาวุธ ั ยุทโธปกรณพรอมสรรพ ตั้งตัวเองเปนแมทพใหญ เตียวโปและเตียวเหลียงผูนองเปนแมทัพรองและแมทัพ ั หนุนโดยลําดับ แลวสั่งใหเคลือนทัพเขายึดหัวเมืองตางๆ เพื่อเตรียมยึดเมืองหลวงตอไป ่ กําลังพลหาสิบหมื่นของกองทัพเตียวกกครั้งนี้ แมยัง มิใชกําลังรบทั้งหมดที่มีอยูแตกตองนับวาเปนกองทัพ ็ ขนาดใหญ คือ มีขนาดใหญกวากําลังพลของกองทัพไทยในปจจุบันนี้ถงสองเทา จะเรียกกองทัพเชนนี้วา ึ "โจร" ไดอยางไร ดังนั้น การเรียกกลุมโจรโพกผาเหลืองจึงออกจะไมเปนธรรมและไมสอด คลองกับ  ขอเท็จจริง เพราะเปนเรื่องการเหยียบย่ําทางการเมืองดังที่กลาวขางตนนั้นศึกใหญระหวางกองทัพจากเมือง หลวงที่บัญชาการโดย"โลติด" แมทัพใหญ กับกองทัพของขบวนการกอบกูชาติ ที่บัญชาการ โดย "เตียวกก" แมทัพใหญ และมีกําลังพลถึงหาแสนคนจึงระเบิดขึ้น กลายเปนสงครามโจรโพกผาเหลืองนับแตบัดนั้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 10 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม คําสาบานในสวนทอ (ตอน5) เมื่อหัวเมืองตางๆ ไดรับตราพระบรมราชโองการของพระเจาเลนเตทวา"ถาผูใดมีฝมือกลาหาญ ใหชวยกันจับ ี่  โจรโพกผาเหลือง ไดแลวจะปูนบําเหน็จใหเปนขุนนาง" แลว หัวเมืองตางๆ ก็ไดออกประกาศรับสมัครผูมฝมือ ี กลาหาญเขาเปนทหารเพื่อปราบโจรโพกผาเหลืองตอไป เมืองตุนกวนเปนเมืองหนึ่งที่ไดออกประกาศรับสมัครผูมีฝมือกลาหาญตามพระบรมราชโองการนั้น เมื่อประกาศ  รับอาสาสมัครติดตามทีสาธารณะทั่วไปแลว ่ ชาวเมืองก็พากันไปหอมลอมมุงดูประกาศนั้นทั่วทุก แหงใน จํานวนนั้นมีชายผูหนึ่ง "ลักษณะรูปใหญสมบูรณ สูงประมาณหาศอกเศษ หูยานถึงบา มือยาวถึงเขา หนาขาว  ดังสีหยก สีปากแดงดังชาดแตม จักษุชําเลืองไปเห็นหู" ไดยืนในฝูงจีนมุงดูประกาศดังกลาวดวย ดูไปแลวก็ ถอนใจใหญบรษนี้นาม "เลาป" เปนบุตรเลาเหง แลเลาเหงนั้นเปนเชื้อพระวงศพระเจาฮั่น เกงเต ซึ่งเปน ุ ุ กษัตริย ในวงศของพระเจาฮั่นโกโจ เลาปจึงนับเนื่องเปนเชื้อพระวงศ เมื่อนอยมีชื่อวา "เหี้ยนเต็ก" มีสติปญญา และน้ําใจงาม ความโกรธ ความยินดีมิไดปรากฏออกมาภายนอก มีความเอื้ออารี มีเพื่อนฝูงมาก จิตใจ กวางขวาง เลาเหงตายเสียตั้งแตเลาปยังเล็กเหลือแตภรรยา  เลาปมีใจกตัญู เลี้ยงดูมารดามิใหอนาทร แตเปนคนเข็ญ ใจไรทรัพย ทอเสื่อขายเลี้ยงชีวต เมื่ออายุได 15 ป ิ ก็ไดสํานักเรียนวิชากับอาจารยมีชื่อในถิ่นนั้น ชื่อวา "เตเหียน" มีเพื่อนสนิทสองคน คนหนึ่งชื่อ "โลติด" ซึ่ง ้ ตอมาพระเจาเลนเตโปรดใหเปนแมทัพปราบโจรโพกผาเหลืองดังที่ไดกลาวแลวในตอนกอน สวนอีกคนหนึ่ง ชื่อวา "กองซุนจาน" ตอมาไดรับราชการเปนขุนนางและเปนเจาเมืองเล็กๆ อีกเมืองหนึ่ง เลาปในวัยเด็กไมคอย สนใจการศึกษาเลาเรียน เพราะมัวเอาแตคบหาเพื่อนฝูง และประพฤติตนเปนหัวหนามาตังแตอายุยังนอย จะ ้ ทําการสิ่งใดก็จะไดรับการยกยองจากเพื่อนฝูงใหเปนหัวหนาตลอดมา บานของเลาปอยูทหมูบาน "เลาซองฉุน" ขางบานมีตนหมอน ใหญสูงประมาณ 8 วา มีกิ่งเปนพุมคลายดังฉัตร ี่ ซินแสคนหนึ่งผานมาเห็นภูมทาเลที่ตั้งบานของเลาปและตนหมอนนี้แลวทํานายวาบานนีมผูมีบุญอยู ตอไปจะ ิ ํ ้ ี ไดเปนใหญในแผนดิน อยูมาวันหนึ่งเลาปเลนอยูกับเพื่อนเด็กๆ ก็ไดกลาวกับเพื่อนๆ วา "วันใดที่กูไดเปนเจา กู จะเอาตนหมอนนี้ไปทําเศวตฉัตรกั้น" สามกกฉบับของจีนแปลวาถาวันใดที่เลาปไดเปนกษัตริย จะเอาตนหมอนนีไปทําคันรมกั้นรถศึกประจําตัว แต ้ สามกกฉบับบริวิทเทเลอร แปลวาวันใดที่เลาปไดเปนกษัตริย จะเอาตนหมอนนี้ไปทํางอนรถศึก ที่เปนเชนนี้ เนื่องจากเปนการแปลโดยความหมายเพื่อใหเกิด ความเขาใจตามคติของแตละชาติ โดยคติของจีนนั้นคันรม กั้นรถศึก เปนสัญลักษณของพระมหากษัตริย ในขณะที่งอนรถศึกของฝรั่งเปนสัญลักษณของขุนศึกผูเรืองนาม แตสําหรับของไทยเศวตฉัตรคือ เครื่องสูงสําคัญกางกั้นพระราชบัลลังกพระมหากษัตริยาธิราช เลาอวนกีผูเปนอาไดยินคํากลาวของเลาปที่กลาวกับเพื่อนแลว เห็นประหลาดนักที่เด็กในวัยนั้นจะกลาวความ ใหญถึงเพียงนี้ จึงเกิด ความเชื่อวาเลาปจะเปนผูมีบุญใหญเปนมั่นคง จึงไดตั้งใจทํานุบํารุงใหเงินทองแกเลาป เนือง ๆ ลักษณะของตนหมอนที่วานี้จะผิดไปจากพุมของตนหมอนตามปกติ ซึ่งจะมีลักษณะเปนพุมคลายกับ ตนลําไย แตตนหมอนที่บานเลาปกลับมีลักษณะคลายกับพุมตนตะขบ คือเปนพุมดังฉัตรเปนชั้น ๆ เหตุนี้เมื่อ  ประกอบเขากับฮวงจุยหรือภูมสถาปตยบานของเลาปแลว ซินแสจึงทํานายวาเปนบานของผูมีบุญสถิตอยู ิ  สิ้นเสียงถอนหายใจของเลาปก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากขางหลังวา  "เปนผูชายไมชวยทํานุบํารุงแผนดิน  แลว สิมาทอดใจใหญ" เลาปหันหลังเหลียวไปดู เห็นผูนั้น "สูงประมาณหาศอก ศีรษะ เหมือนเสือ จักษุกลม  ใหญ คางพองโต เสียงดั่งฟารอง กิริยาดั่งมาควบ เห็นผิดประหลาด" จึงถามวาทานนี้ชื่อใด ชายนั้นตอบวาเรา ชื่อ "เตียวหุย" บานอยูตุนกวน มีทรัพยสินเงินทอง ไรนาเปนอันมาก มีรานขายสุกร สุรา และอาหาร "เราพอใจ คบเพื่อนฝูงซึ่งมีสติปญญา" เห็นทานดูประกาศรับอาสาสมัครแลวทอดใจใหญ จึงทักเพื่อจะไดรูความในใจ  เลาปตอบวาเราเปนเชื้อพระวงศ พระเจาฮั่นเกงเต เห็นประกาศขาว โจรโพกผาเหลืองมาทําอันตรายแผนดินจึง คิดจะอาสาแผนดินไปปราบโจร แตขดสนดวยกําลังทรัพยนอย คิดการไมตลอด จึงทอดใจใหญ เตียวหุยจึงวา ั เรื่องเพียงเทานีจะรอนใจไปไย เพราะใจเราเองนั้นก็ตองการอาสาชาติบานเมืองตรงกัน วาแลวก็เชิญเลาปไป ้ นั่งดื่มสุราดวยกัน คิดอานรวมกันเพื่อจะเชิญชาวเมืองที่มีฝมือกลาหาญมาเขารวมเพื่อไปปราบโจร ในขณะที่เลาป เตียวหุย นั่ง  ดื่มสุราดวยกันนั้น ก็มีชายอีกคนหนึ่งขับเกวียนมาถึงหนารานสุรา เรงใหเจาของรานรีบเอาสุรามาเสิรฟ บอกวา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 11 กินแลวจะรีบไปอาสาแผนดิน เลาป เห็นชายผูนี้มีลักษณะดึง ดูดใจ "สูงประมาณหกศอก หนวดยาวประมาณ ศอกเศษ หนาแดงดังผลพุทราสุก ปากแดงดังชาดแตม คิ้วดังตัวไหม จักษุยาวดังนกการเวก" จึงเชิญชายผูนั้น รวมวงดืมสุราดวยแลวถามวาทานนี้ชื่อใด ชายนั้นตอบวาเราชือ "กวนอู" บานอยูเมืองไกเหลียง ทีหมูบานของ ่ ่ ่ เรามีนายทุนทองถิ่นรายกาจขมเหงคนทั้งปวงจึงฆาเสีย แลวหลบหนีทางการไปเที่ยวอยูหลายหัวเมือง บัดนี้ได ขาวบานเมืองรับอาสาสมัครไปปราบโจร จึงหวังมาอาสาแผนดิน เลาปจึงแนะนําใหกวนอูรจักกับเตียวหุย แลว ู วาเรากับเตียวหุยนั้นมีใจตรงกัน เดือดรอนดวยอาณาประชาราษฎรที่ถูกโจรโพกผาเหลืองทํารายแผนดิน จึงตก ลงกันวาจะรวมกันไปปราบโจร ดังนั้น เมื่อทานกับเรามีน้ําใจตอบานเมืองตรงกันฉะนีแลว จงมารวมมือกันชวย ้ ชาติ เพื่อใหเกิดความสงบสุขสืบไป กวนอูไดฟงคําเชิญก็ดีใจ เตียวหุยซึ่งมีฐานะดีกวาเพื่อน และมีรานคาอยูใกลตลาดจึงกลาววา เราทั้งสามคนมี  ความคิดตองกัน ขอเชิญทานทั้งสองไปที่บาน เพราะที่บานของเรานั้นมีสวนทอ เปนที่สงบสงัด ดอกยี่โถก็บาน สวยงามเปนอันมาก หากไมรังเกียจเราจะสาบานเปนพี่นองรวมกันตอหนาเทพยดาเพื่อจะไดทําการใหญสบไป ื เลาป กวนอู มีน้ําใจยินดีทจะรวมสาบานเปนพี่นองรวมกับเตียวหุย จึงพากันไปที่บานของเตียวหุย ดื่มสุรา ี่ อาหารกันเปนที่สาราญใจตลอดคืน ํ ครั้นรุงขึ้นเตียวหุยจึงสั่งใหพอบานจัดเตรียมพิธีบูชาเทพยดาฟาดินเพื่อสาบานเปนพี่นองรวมกับเลาป และกวน อู ให "จัดมาขาว กระบือดํา แลธูปเทียนสิงของทั้งปวง" ตั้งการพิธีขึ้นในสวนทอ หลังจากจุดธูปเทียนบูชา ่ เทพยดาฟาดินแลว ทั้งสามคนจึงไดตั้งสัตยสาบานตอกันเบื้องหนาเทพยดาฟาดินวา "ขาพเจาเลาป กวนอู เตียวหุย ทั้งสามคนนี้อยูตางเมือง วันนี้ไดมาพบกัน จะตังสัตยสบถเปนพี่นองรวมทองกัน เปนน้ําใจเดียว  ้ ซื่อสัตยตอกันสืบไปจน วันตาย จะไดชวยทํานุบํารุงแผนดินใหอยูเย็นเปนสุข ถามีภัยอัน-ตรายสิ่งใด แลรบศึก เสียที ขาพเจามิไดทิ้งกัน จะแกกันกวาจะตายทั้งสาม แลความสัตยนี้ ขาพเจาไดสาบานตอหนาเทพยดาทั้ง ปวงจงเปนทิพยพยาน ถาสืบไปภายหนาขาพเจาทั้งสามมิไดซื่อตรง ตอกัน ขอใหเทพยดาสังหารผลาญชีวต ิ ใหประจักษแกตาโลก" เสร็จพิธรวมน้ําสาบานเปนพี่นองเดียวกันแลว ทั้งสามคนจึงนับอายุไลเรียงกันดูปรากฏวาเลาปมีอายุ 25 ป ี  มากกวาเพื่อน กวนอูมีอายุเปนรอง และเตียวหุยอายุนอยที่สด จึงเรียกเลาปเปนพี่ใหญ กวนอูเปนนองกลาง ุ และเตียวหุยเปนนองเล็ก เตียวหุยไดจดเลี้ยงฉลอง "คําสาบานแหงสวนทอ" โดยเชิญเพื่อนบานและชาย ั ฉกรรจจํานวนมากมารวมงานเลี้ยงในเย็นวันนัน และไดเกลี้ยกลอมชาวบานซึ่งกลาหาญเพือรวมกันไปปราบโจร ้ ่ ไดถึง 300 คน จัดเตรียมเครื่องศาสตราวุธพรอม ขณะนั้นมีพอคามาชื่อ "เตียวสิเผง" และ "เลาสง" ตอนมาเขามาในหมูบาน ชาวบานแนะนําใหรูจักกับเลาป  พอคามาทั้งสองก็มีความยินดี สนับสนุนการอาสาปราบโจรของคณะเลาป และกลาววาเราเปนพอคามามา หลายป บัดนี้ไปมาคาขายไมได เพราะพบโจรเที่ยว ตีชิงวิ่งราว จึงตองนํามากลับเขามาในหมูบาน เลาปจงแจง ึ แกพอคามาทั้งสองวาเราสามคนสาบานเปนพี่นองกัน เพื่อจะทําการใหญใหปรากฏไวในแผนดิน และไดเกลี้ย กลอมผูกลาหาญไดแลวถึง 300 คน ตั้งใจจะไปปราบโจร เพื่อสรางความสงบสุขสันติ ใหราษฎรไดทํามา คาขายไดเปนปกติ พอคามาทั้งสองก็มความยินดีแลวกลาววาความคิดของทานตองดวยความคิดของเรา เรา ี จะสนับสนุนตามกําลังของเราอยางเต็มที่ วาแลวก็จัดมา 50 ตัว กับเงิน 500 ตําลึง เหล็ก 100 หาบ มอบใหแก เลาป เลาป ไดขอบคุณพอคามาทังสองเปนอันมาก เพราะคณะอาสาของ เลาป แมมีอาวุธพรอมแลว แตยังขาดมา ้ และเงินทุนสําหรับเปนคาใชจายในการปราบโจร การสนับสนุนของพอคามาทั้งสองจึงทําใหคณะอาสาของเลา  ปมีความพรอมรบมากขึ้น คณะอาสาของเลาปเห็นวาเลาป กวนอู เตียวหุย มีบุคลิก ลักษณะประหลาดกวาคน ทั้งปวง สมควรจะมีอาวุธคูกายเปนพิเศษ เลาปเห็นชอบดวยจึงไดจัดใหชางเหล็กฝมือดีมาตีเปนกระบี่สองเลม สําหรับตัว สวนของกวนอูนั้นใหชางเหล็กตีเปนงาวยาว 11 ศอก หนัก 82 ชั่ง สวนของเตียวหุยใหตีเปนทวน ยาว 10 ศอก หนัก 85 ชั่ง แลวใหทาเครื่องเกราะแลอานมาสําหรับรบครบทั้งสามคน ํ สามกกฉบับบริวิทเทเลอรไดกลาวถึงงาวของกวนอูวาทําดวยเหล็กพิเศษสีดาสนิทดังนิล ํ และมีชื่อเฉพาะวา "งาวนิลนาคะ" แต ฉบับของไทยไมปรากฏชื่อ ดูน้ําหนักงาว 82 ชั่ง หรือประมาณ 49 กิโลกรัม และน้าหนัก ํ ทวนหนัก 85 ชั่งหรือประมาณ 51 กิโลกรัมแลว ก็เห็นไดชัดวามีน้ําหนักมากเหลือประมาณ หากเทียบกับคน รูปรางขนาดในปจจุบันแลว คงจะแบกน้ําหนักอาวุธนี้ไมได แตสําหรับกวนอูนั้น สูงถึงหกศอก หรือสองเมตร ครึ่ง ในขณะทีเตียวหุยสูงหาศอก หรือสองเมตรเศษ จัดเปนคนรูปรางสูงใหญ ซึ่งแสดงใหเห็นวาแมคนจีน ่ โบราณจะมีรูปรางขนาดใหญกวาคนในยุคปจจุบัน แตกวนอู เตียวหุย ก็ยงคงมีรูปรางขนาดใหญกวาคนอื่นใน ั ยุคเดียวกัน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 12 ดังนั้น โดยขนาดรูปรางของกวนอู เตียวหุย และขนาดของอาวุธที่ใชแลว จึงไดเปรียบขาศึกเปนอันมาก "คํา สาบานแหงสวนทอ" เปนคําสาบานทีศักดิสิทธิ์ในประวัติศาสตรของจีน เปนแบบอยางของการคบหาสหายรวม ่ ์ น้ํามิตร ในทุกยุคทุกสมัย และเปนพันธะสําคัญของสามพี่นองที่ดําเนินไปตลอดเรื่องราวในสามกก แมในที่สด ุ เพื่อธํารงไวซึ่ง "คําสาบานแหง สวนทอ" เลาปก็ยอมพลีไดแมกระทั่งราชบัลลังก หลังจากเตรียมพรอมแลว เลาปยังไดเกลียกลอมชายฉกรรจเขารวม ขบวนการเพิ่มขึ้นอีก ทําใหกองกําลังอาสาของเลาปมีจํานวนเพิ่มขึ้น ้ เปน 500 คน แลวพากันไปหา "เลาเอี๋ยน" เจาเมืองตุนกวน ซึ่งแซเดียวกับเลาป เพื่ออาสาไปรบกับโจร เลา เอี๋ยนไดยินวาเปนแซเดียวกันก็ยินดีนัก รับเลาปเปนหลานชายแลวจัดทีพักอาศัยใหคณะอาสาของเลาปเพื่อ ่ เตรียมการไปปราบโจรตอไป เลาปไดเคลื่อนตัวเขาสูกระแสแหงอํานาจเปนครั้งแรกดวยประการฉะนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม วีรชนสูสมรภูมิ (ตอนที่ 6) ถาแผนดินเปนปกติ และการทหารเขมแข็ง การสงกองทัพจากเมืองหลวงไปปราบโจรก็เห็นไดชัดวากองทัพ จากเมืองหลวงจะไดรับชัยชนะเปนแนแท แตเนื่องจากแผนดินของเลนเตออนแอในทุกดาน รวมทั้งดาน การทหาร ดังนัน แมจะสงกองทัพจากเมืองหลวงออกไปปราบโจรถึงสามดาน ก็ยังไมเปนทีไววางใจ นอกจาก ้ ่ ไมไววางใจในกองทัพของตนแลว อาจจะเกิดจากความขี้ขลาดตาขาวกลัวแพโจรก็เปนได ดังนั้นจึงตองมีทอง ตราไปยังหัวเมืองตางๆ ใหชวยกันปราบโจรทางหนึ่ง และยังสงกองทัพเสริม เพิ่มเติมตามไปอีก กองทัพที่  สงเสริมตามไปนี้ พระเจาเลนเตโปรดใหโจโฉเปนแมทัพ นํากําลังหาพันยกไปชวยกองทัพทียกไปกอนหนา ่ แลว โดยใหเดินทัพตรงไปยังเมืองเองฉวน ซึ่งขณะนั้นถูกกองทัพโจรโพกผาเหลืองที่นําโดยเตียวโปและ เตียวเหลียงลอมอยู "โจโฉ" นั้น "สูงประมาณหาศอก จักษุเล็ก หนวดยาว" สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) ไดพรรณนา ประวัติของ โจโฉไววา "เปนบุตรโจโก เมื่อนอยมักพอใจไปเลนปายิงเนื้อ มักพอใจฟงรองรําทําเพลง มีปญญา ความคิดรวดเร็ว" เปนคนชอบคบหาเพื่อนฝูงมาตั้งแตนอย เพื่อนเลนทั้งปวงยกยองโจโฉเปนหัวหนา จะทําการ สิ่งใดก็ประพฤติตนเปนหัวหนาคนมาตั้งแตยงเด็ก ั โจโฉเปนคนเจาอุบายมาแตออนแตออก และเพราะเหตุที่ซกซนจึงไมเปนที่ถูกอกถูกใจของอาที่ชื่อ "โจเตก"  ุ คอยหาเหตุกลัน แกลงอยูเสมอ โจโฉเห็นอากลั่นแกลงก็คิดแกแคน โดยไมคํานึงวา โจเตกนั้นเปนญาติผูใหญ ่ มีฐานะเปนอาของตน คิดแตจะเอาชนะอาใหจงได วันหนึ่งโจโฉจึงแกลงลมลงรองไหทุรนทุราย โจเตก นําความไปบอกโจโกผูพี่วาโจโฉมีอนเปนไปแลว โจโก ั ตกใจวิ่งมาดูปรากฏวา โจโฉยังคงเลนหัวกับเพื่อนเปนปกติ จึงถามความเอากับ โจโฉ ดังนั้นจึงเปนทีของโจโฉ ไดแกแคนอาโดยบอกกับโจโกผูเปนพอวาอาชังขามาแตนอย คิดแตจะสาปแชงใหมีอันเปนไป ขายังเลนหัวกับ  เพื่อนเปนปกติ ไมเคยเกิดเรื่องราวใด ๆ อากลั่นแกลงเอาความมาใส หลังจากวันนั้นแลวโจโกก็เชื่อคําโจโฉ แมอาจะนําความใดมากลาว โจโก ก็ไมไดเชื่อฟงอีกตอไป โจโฉ ก็ยิ่งฮึกเหิมในสติปญญาของตน เพื่อนๆ ก็ สรรเสริญความคิดของโจโฉเปนอันมาก ยกยอวาแผนดินเปนจลาจล ไมมผูใดมีสติปญญาจะแกไขใหเปนปกติ ี ได เห็นแตโจโฉเทานั้นที่มสติปญญาปราบปรามใหการแผนดินเปนสุข โจโฉไดฟงแลวก็มีความลําพองใน ี  ความคิดและสติปญญาตนมากขึ้น ในเมือง "ลําหยง" ซึ่งเปนบานเดิมของ โจโฉ มีหมอดูมชื่อเสียงอยูสองคนคนหนึ่งชื่อ "โหเงา" นิยมชมชอบโจ ี  โฉมาตั้งแตเด็ก ดูบุคลิกลักษณะโจโฉแลวเชือวาจะเปนใหญในแผนดิน หมอดูคนนี้เปนคนพูดมาก ดังนั้นไมวา ่ จะไปแหงหนตําบลใดก็ชอบพูดวา "แผนดินเมืองหลวงนั้นจะสูญเสียแลว ซึ่งจะปราบแผนดินใหราบนันเห็น ้ แตโจโฉผูเดียว" การทีหมอดูไปเที่ยวพูดทั่วไปวา โจโฉ จะเปนใหญในแผนดิน เทากับวา โจโฉ มีฝาย ่ ประชาสัมพันธที่มีประสิทธิภาพที่สดในยุคนั้น คอยสรางภาพลักษณใหกับตนเองวาจะเปนใหญในแผนดิน ทํา ุ ใหมผูคนมาเปนสมัครพรรคพวกมากขึ้น โดยที่ไมตองจางขานวานซื้อเหมือนที่ทํากันอยูในบานเมืองขณะนี้ ี หมอดูทมีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งมีชื่อวา "เขาเฉียว" มีกิตติศัพทเลาขานวาสามารถดูโหงวเฮง พยากรณแมนยําดุจ ี่ เทพยดา โจโฉ อยาก รูอนาคตของตนจึงไปถามหมอดูคนนีวาภายหนาโชควาสนาตนจะเปนประการใด หมอดู ้ ก็นิ่งเฉยเสีย โจโฉถามซ้ําเขาไปอีก หมอดูคนนี้จึงกลาววา "ทานมีปญญามาก จะปองกันแผนดินไดอยู แตมิได All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 13 สัตยซื่อตอแผนดิน จะเปนศัตรูราชสมบัติ" คําทํานายแบบนี้หากเกิดขึ้นกับคนทั่วไป หมอดูคงจะถูกเตะเปน แนนอน เพราะการเปนศัตรูราชสมบัติเปนความผิดฐานกบฏ ตองตัดหัวเจ็ดชัวโคตร ่ เปนขอหาอันเปนที่รังเกียจ เดียดฉันทของสังคมโดยทั่วไป ยากที่จะมีผใดยอมรับได แตโจโฉฟงคําทํานายแลวกลับหัวเราะชอบใจ โจโฉ ู เปนคนใฝอํานาจและใฝสูงมาตังแตเด็ก เมื่อประกอบเขากับความเฉลียวฉลาด เล็งการณไกลแลว ดังนั้นเมื่อ ้ อายุได 20 ป โจโฉจึงไปสมัครเขารับราชการเปนทหารในเมือง "ลกเอี๋ยง" ซึ่งเปนเมืองหลวง ในตําแหนง หนาทีทหารลาดตระเวน มีหนาที่ดแลความปลอดภัยของวังหลวง ่ ู ความตอนนี้เห็นจะขามไปไมได จําเปนที่จะตองชี้ใหเห็นวา การตัดสินใจสมัครเขารับราชการทหาร และรับ ราชการในเมืองหลวง นั้น ไมใชความคิดของคนบานนอกธรรมดาเทานัน โจโฉแมอายุยังนอยก็เขาใจถึง ้ ศูนยกลางแหงอํานาจวาอยูที่เมืองหลวง ดังนั้น จึงดั้นดนจากเมือง "ลําหยง" มาสมัครเปนทหารในเมืองหลวง  เขาทํานองเปนนายสิบอยูเมืองหลวงดีกวาเปนนายรอย อยูบานนอก ซึ่งตรงกับแนวความคิดทางการคาของเถา จูกง ปรมาจารย ทางการคาของจีนที่วา "จะทําการคาใหญ ตองอยูเมืองใหญ" และยังสอดคลองกับคติของ ลัทธิเตาที่วา "เปนปลาใหญตองอยูในน้ําลึก" และเปนไปตามหลักมงคลขอหนึ่งในมงคล 38 ซึ่งพระผูมพระ  ี ภาคเจาตรัสวา "การอยูในประเทศอันสมควรแกตนเปน มงคลอันสูงสุด" ทั้งการเลือกเอาอาชีพทางทหารเปน  อาชีพหลักของตนเอง ก็แสดงใหเห็นชัดเจนวาแมเยาววยอายุเพียง 20 ป โจโฉ ก็เขาใจแลวถึงอํานาจรัฐวา ั เกิดจากกระบอกปน ซึ่งเปนบทสรุปของเหมาเจอตงในเวลาเกือบ 2,000 ป หลังจากยุคสมัยของโจโฉ การสมัครรับราชการทหารในเมืองหลวงของโจโฉ แสดงใหเห็นอยางชัดเจนวาคําทํานายของหมอดูทั้งสองคน และคํายกยองของเพื่อนฝูงในวัยเด็กมีบทบาทและอิทธิพลตอความคิดอานของโจโฉ และทําใหโจโฉเชื่อวา อนาคตของตนจะเปนเชนนั้น จึงดําเนิน วิถชวิตของตนใหสอดคลองกับคําพยากรณ และคํายกยองดังกลาวโจ ี ี โฉเปนคนเด็ดขาดมาตั้งแตเยาววัย จะพูดจะจาก็ฉะฉานชัดเจนเด็ดขาด ใครจะพูดจะจาดวยก็เปนที่พอใจ และ เกิดความเชื่อ ถือวางใจ เหตุนี้โจโฉจึงเปนทีรัก ที่เกรงใจของคนอื่น เมื่อมาเปนทหารลาดตระเวนรักษาความ ่ ปลอดภัยของวังหลวงก็เครงครัดตอระเบียบวินัย ไมเห็นแกหนาผูใด เพื่อประโยชนในการปฏิบัตหนาที่ โจโฉ  ิ ไดปกรั้วกําหนดเขตหามมิใหคนเดินล้ําเขาไปใกลกําแพงพระราชวัง ตอมาคืนวันหนึ่งขันทีเดินมาผิดเวลา และ ลวงล้ําเขาไปในเขตหามลวงล้าที่โจโฉกําหนดไว โจโฉก็จับเอามาลงโทษใหทหารโบย ความทราบถึงพระเจา ํ เลนเตก็พอพระราชหฤทัย เลื่อนตําแหนงใหเปนหัวหนาหนวยลาดตระเวน ครั้นโจรโพกผาเหลืองกรีฑาทัพเขา ประชิดหัวเมืองตาง ๆ และมีพระบรมราชโองการจัดทัพจากเมืองหลวงออกเปนสามดาน ยกเขาตีกองทัพโจร แลว ก็ยังไมเปนที่ไววางพระราชหฤทัย พระเจาเลนเต กริ่งวาจะเสียที จึงโปรดให โจโฉ เปนนายทัพ คุมทหาร หาพันยกไปชวยแมทัพรองคือ "ฮองฮูสง" และ"จูฮี" ที่เมือง "เองฉวน" ซึ่งขณะนั้นกองทัพของขบวนการกูชาติ สวนที่นําโดยแมทัพรองคือ "เตียวโป" และ "เตียวเหลียง" กําลังลอมเมือง "เองฉวน" อยู โจโฉเปนเพียงทหารชั้นผูนอยแคเพียงหัวหนาหนวยลาดตระเวน แตกลับไดรับแตงตั้งใหเปนผูคุมกองกําลัง ทหารหลวงถึงหาพัน ทั้งๆทีราชสํานักยังมีแมทัพนายกองอื่นอีกมากมายเชนนี้ แมสามกกทุกฉบับจะมิไดให ่ เหตุผลวา เกิดขึ้นไดอยางไร แตหากไมตงขอสังเกตวาเรืองนี้อาจเกี่ยวของกับระบบสวยสินบนของสิบขันที ั้ ่ แลวก็ออกจะขาดความเคารพตอวิจารณญาณของทานผูอานสามกกฉบับคนขายชาติเกินไป "โจโฉ" จึงเขาสู กระแสแหงอํานาจรัฐ โดยอํานาจทางการทหาร เปนครั้งแรก ดวยการนําทัพกําลังพลถึงหาพันเคลื่อนเขาสู สมรภูมิดวยประการฉะนี้ ฝายเมือง "ตองฮอ" ซึ่งเปนเมืองในแผนดินของราชวงศฮั่น อยูทางใตของเมืองหลวง   ใกลกับแมน้ําแยงซี ไดรับหมายตราจากเมืองหลวงใหยกกําลังไป ปราบโจรแลว ไดมอบหมายใหเจาเมือง เจียนตอง ซึ่งขึนกับเมืองตองฮอจัดกําลังทหารไปทําการตามหมายรับสั่ง ้ เจาเมืองเจียนตองจึงสั่งให "ซุนเกี๋ยน" จัดตั้งกองกําลังอาสาสมัครไปรวมสมทบกับกองทัพจากเมืองหลวง ปราบโจรโพกผาเหลืองอัน "ซุนเกี๋ยน" นั้น "กิริยาเหมือนเสือ หนาผากใหญ หนายาว" เปนคนแข็งแรงกลา หาญ เมื่ออายุ 17 ปไปเมืองเจียนตองกับ บิดาพบโจรปลนราษฎรเอาของมาแบงปนกัน "ซุนเกี๋ยน" ใชความ กลาหาญบุกเขาไปไลโจรโดยลําพัง ฆาโจรไดคนหนึ่ง อีก 9 คนหนีไปได กิตติศัพทรูถึงเจาเมืองจึงใหเอาตัว เขาไปรับราชการเปนทหาร ตอมาเกิดกบฏขึ้นในเมืองเจียนตอง ซึ่งเปนผลตอเนื่องจากความจลาจลในแผนดิน "หือฉง" ตั้งตัวขึ้นเปนเจา "ซุนเกี๋ยน" ไดเกลี้ยกลอมชาวเมืองใหเขารวม และไปรบกับฝายกบฏ ปราบกบฏไดสําเร็จ ผูรักษาเมืองจึงมี หนังสือกราบบังคมทูล รายงานความชอบของ "ซุนเกี๋ยน" ตอพระเจาเลนเต แตเรื่องเงียบหายไป ซึ่งอาจเกิด จากขันทีกักเก็บเรื่องไว เพราะชวงนั้นมีความเปนไปไดวา "ซุนเกี๋ยน" ยังไมเขาใจในระบบสวยสินบนของสิบ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 14 ขันทีจึงไมไดไปติดตอ ขอเปนพวก หรือมิฉะนั้น คุณธรรมในใจตนยังเขมแข็ง จึงไมยอมตนเขาสูระบบสวย  สินบนของขันทีก็เปนได เมื่อไดรับคําสั่งจากเจาเมืองเจียนตองแลว "ซุนเกี๋ยน" จึงจัดระดมพลอาสาสมัครจากชาวเมืองเจียนตอง และ จากทหารของ "เมืองอวนเซีย" ที่แตกทัพ ไดคนประมาณ 1,500 จึงยกไปปราบโจร "ซุนเกี๋ยน" แหงเมืองตอง ฮอจึงไดเขาสูสมรภูมิ ปราบโจรโพกผาเหลือง ดวยประการฉะนี้ เปนอันวา "เลาป", "โจโฉ" และ "ซุนเกี๋ยน" ไดเคลื่อนตัวเขา สูสมรภูมิปราบโจรโพกผาเหลืองจากทิศทางที่  ตางกัน แตเคลื่อนพลเขาสูสมรภูมดวยเปาหมายอยางเดียวกันคือปราบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งดานหนึ่ง ก็คือ  ิ การปราบปรามขบวนการกูชาติของประชาชนนั่นเอง ทําใหนาคิดวาวีรชนทั้งสามนี้หากเกิดมีความคิดที่พองกันวา กองทัพของ "เตียวกก" เปนกองกําลังติดอาวุธ ของประชาชน ที่มีเจตนารมณเพื่อการกอบกูฟนฟูบานเมืองจากการกอกรรมทําเข็ญของสิบขันที และเขา รวมกับขบวนการกูชาติ แลวเคลื่อนทัพเขายึด เมืองหลวง จับกุมสิบขันทีประหารเสีย แลวปรับปรุงอํานาจรัฐ เสียใหมใหคนดีมีฝมือไดมีโอกาสบริหารบานเมือง ดังนี้แลว โฉมหนาของสามกกก็จะเปลี่ยนแปลงไปอยาง สิ้นเชิง แผนดินก็จะสงบสุข ราชวงศฮั่นก็จะสถิตสถาพรตอไป แตภายใตระบบราชการและความศักดิสิทธิ์ของพระบรมราช-โองการอันเปนรูปแบบ แตมีเนื้อหาอยูที่การกดขี่ ์ ขมเหงรังแกราษฎร ทําหยาบชาตอบานเมืองจนเดือดรอนทุกหยอมหญาโดยสิบขันที ปรากฏวาวีรชนทั้งสาม คือทั้ง เลาป, โจโฉ และซุนเกี๋ยน ไดยอมรับอํานาจที่เปนธรรมโดยรูปแบบ แตเปนอธรรมโดยเนื้อหานั้น  เคลื่อน กําลังเขาสูสมรภูมิเพื่อปราบปรามโจรโพกผาเหลือง ทั้งๆที่วันเวลาขางหนาตางคนตางก็ไดกระทําการ ที่ไมตางอันใดกับการลุกขึ้นสูของประชาชนในครั้งนี้  สามกกจึงดําเนินกระบวนการของมันตอไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งที่ 1 (ตอนที่ 7) ฝายเตียวกกเมือจัดกองทัพหาสิบหมื่นพรอมแลวก็ประกาศ สงครามกูชาติ เพื่อปลดปลอยประชาชนใหหลุดพน ่  จากการกดขี่ขมเหงรังแก และปลนชิงวิ่งราวของขุนนางและขาราชการ ใหเคลื่อนทัพเขาโจมตีและยึดหัวเมือง  ทั้งแปด ซึ่งราษฎรนับถืออยูแตกอนแลว จากนั้นจึงเคลื่อนพลเขาโจมตีหัวเมืองอื่นๆ อีกหลายหัวเมือง ตัวเตียว กกเองนั้นคุมพลสิบหาหมื่นเขาโจมตีแลวยึดเมืองจงกง ซึ่งเปนเมืองยุทธศาสตรสําคัญในการบุกเขายึดเมือง หลวงตอไป สวนเตียวโปและเตียวเหลียงยกไปตีเมืองเองฉวน ภายในเมืองไดตั้งรับอยางแข็งขัน เตียวโปและเตียวเหลียง ยึดเมืองไมไดกตั้งคายรายลอมเมืองไว การเคลื่อนทัพเขาตีและยึดเมืองตางๆ ของขบวนการกูชาติที่บัญชาการ ็ โดยเตียวกกครังนี้ เปนไปโดยรวดเร็ว เนื่องจากหัวเมือง ทั้งแปดมีราษฎรนิยมนับถือเตียวกกอยูกอนแลวถึง ้ ขนาดเขียนชื่อเตียวกก บูชาทุกบานเรือน ทังมีความเคียดแคนชิงชังขาราชการและขุนนาง ที่เอาแตกดขีขม ้ ่ เหงรังแกรีดนาทาเรนราษฎร ดังนั้นชาวเมืองจึงพากันเขารวมกับฝายกูชาติ  ซึ่งสามกกทุกฉบับระบุความ ตรงกันวา ไมมราษฎรหลบหนีออกจากเมืองหรือกอความวุนวายขึ้นแตประการใด ี ฝายกองทัพจากเมืองหลวงทีบัญชาการโดยแมทัพโลติดมี ฮองฮูสงและจูฮีเปนแมทัพรองและแมทัพหนุนได ่ เคลื่อนทัพมาเปนสามดาน มุงเขาตีจุดยุทธศาสตรคือเมืองจงกงและเมืองเองฉวน เพื่อชวงชิงความไดเปรียบ  ใหไดเสียกอน ตัวโลติดคุมพลหาหมื่นยกไปลอมเมืองจงกงซึ่งเตียวกกไดยดไว ึ สวนฮองฮูสงและจูฮีใหยกไปเมืองเองฉวน ตั้งคายไวนอกเมืองยันทัพเตียวโปและเตียวเหลียงไวฝายเทียอวนจี้  ทหารเอกของฝายกูชาติอีกคนหนึ่ง นําทัพหาหมื่นคนยกเขาตีเมืองตุนกวน เมื่อทัพเทียอวนจี้ เคลื่อนไปถึง  ชายแดนเมืองตุนกวน ความศึกทราบถึงเลาเอี๋ยนเจาเมืองอิวจิ๋ว จึงสั่งใหเจาเจงนํากําลังพลหารอยนายพรอม เลาป, กวนอู, เตียวหุยไปปราบโจร All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 15 กองทหารของเจาเจง, เลาป, กวนอู, เตียวหุย แมมีกําลังพลนอยกวาทัพของเทียอวนจี้หลายเทานัก แตดวย ฝมือการรบของกวนอู, เตียวหุยเหนือชั้นกวามาก ดังนั้นเมื่อเกิดปะทะกันขึ้นเทียอวนจี้ จึงถูกกวนอูใชงาวฟน  ขาดเปนสองทอน สวนทหารเอกของเทียอวนจี้ ชื่อเตง เมา ก็ถูกเตียวหุยใชทวนแทงถูกอกตกมาตาย กองทัพฝายกูชาติของเทียอวนจี้จึงแตกกระจายไปสิ้น เลาปจึงขับทหารไลจับพวกโจรและไดอาวุธไดเปน จํานวนมากแลวยกทหารกลับเมืองตุนกวนชัยชนะของเลาปครั้งนี้ เปนชัยชนะครั้งแรกของกองทัพฝายเมือง หลวง เลาเอี๋ยนเจาเมืองรูขาวก็มีความยินดีออกไปรับเลาปถงประตูเมือง กลับเขาเมืองแลวก็ปูนบําเหน็จทหาร ึ ตามสมควร เลาปและทหารไดพักเพียงชั่วคืนเดียว รุงขึนเจาเมืองเฉงจิ๋วสงมาใชถือหนังสือมาถึงเจาเมืองตุนกวนวา โจร ้ โพกผาเหลืองยกมาลอมเมืองจึงขอทหารไปชวย เลาเอียนจึงสงเจาเจงใหคุมทหารหาพันยกไปเมืองเฉงจิ๋ว ๋ พรอมกับเลาป, กวนอู, เตียวหุย นับเปนการออกรบครั้งที่สองของเลาปในศึกโจรโพกผาเหลือง ความจริงเจา เจงนั้นไมไดมีบทบาทสําคัญในการศึก แตเลาเอี๋ยนกลับมอบหมายใหคมทหารไปออกศึกถึงสองครั้งแทนที่จะ ุ มอบหมายใหเลาปคุมทหารไปเอง ก็เพราะวา ขณะนั้นเลาปยังไมไดเปนขาราชการของทางการ เปนแตไปเขา กับเลาเอี๋ยนและเลาเอี๋ยนรับไวโดยสวนตัวเทานั้น ดังนั้น ในราชการสงครามจึงตองใหเจาเจงเปนผูคุมทหาร โดยตําแหนงหนาที่ศึกครั้งนี้ กําลังพลที่เดินทัพไปกับเลาปมีมากกวาศึกครังกอนถึงสิบเทาคือ มีจํานวนถึงหา  ้ พันนับเปนการบัญชาการทหารครั้งแรกของเลาปที่มีกําลังพลมากขนาดนี้ เมื่อทัพของเลาปเคลื่อนไปใกลเมืองเฉงจิ๋ว ก็ถูกกองทัพของฝายกูชาติเขาโจมตี เลาปกําลังนอยกวาก็ถอยมา  ตั้งหลักเลาปเห็นวากําลังรบนอยกวากันมาก จึงกําหนดกลศึกเพื่อเอาชนะ โดยใหกวนอูคุมทหารพันหนึ่งไปซุม อยูในเหลื่อมเขาทางซาย ใหเตียวหุยคุมทหารพันหนึ่งไปซุมอยูในดงไมทางขางขวา กําหนดวาถาไดยินเสียง มาลอเมื่อใดใหกวนอู เตียวหุยยกทหารตีกระหนาบเขามา กวนอู เตียวหุยก็ยกทหารไปซุมอยูตามคําสังรุงขึ้น่ เลาปกับเจาเจงก็ยกทหารผานไปทางที่กวนอู เตียวหุยซุมอยูนั้น รุดหนาไปรบกับโจรโพกผาเหลือง เมื่อปะทะ กันแลวเลาป เจาเจงก็แกลงถอยมาทางที่กวนอู เตียวหุยซุมอยูนั้น ฝายโจรโพกผาเหลืองไดทีก็ไลตามตี มาถึงจุดซุมเลาปกใหทหารตีมาลอขึ้นแลวแปรขบวนทหารจากถอยเปน ็ หันกลับเขาตี ใน ขณะที่กวนอู เตียวหุย ไดยินสัญญาณแลวก็ยกทหารตีขนาบเขามาโจรโพกผาเหลืองถูกตี ขนาบเขามาทั้งสามดานก็ตกใจแตกตื่นเสียทีเพราะไมรูกําลังศึก ทัพโจรโพกผาเหลืองจึงแตกพายหนีเขาไป ใกลกําแพงเมืองเฉงจิ๋ว เจาเมืองเฉงจิ๋วเห็นเปนที่ก็ยกทหารเขาตีมาเปนสี่ดาน ฝายหนีระส่ําระสายลมตายลง  เปนอันมาก จึงแตกหนีไปสิ้นเจาเมืองเฉงจิ๋วจึงปูนบําเหน็จทหารเลาปตามสมควร แตหาไดชักชวนใหเลาปรับ ราชการหรืออยูชวยเหลือตอไป ดูไปแลวเลาปชางอาภัพนัก เพราะแมจะมีฝมือและผลงานปรากฏแตกลับไมมี  ใครเห็นคุณคา เสร็จศึกแลวเจาเจงจึงแจงแกเลาปวาจะยกทหารกลับเมืองตุนกวน เลาปก็เควงเพราะจะกลายเปนคนตกงานอีก  ครั้งหนึ่ง แตโชคยังดีที่เลาปไดขาววาแมทัพโลติดเพื่อนรวมสํานักไดเปนใหญครองตําแหนง แมทพปราบ ั ขบวนการกูชาติและลอมขาศึกไวที่เมืองจงกง จึงขอทหารเจาเจงเพื่อไปชวยแมทัพโลติด เจาเจงตัดใจให ทหารเลาปไปหารอยคนแลวยกกําลังที่เหลือกลับเมืองตุนกวนเลาป กวนอู เตียวหุยคุมทหารหารอยนายตรงไป เมืองจงกง แลวชวนกันเขาพบแมทัพโลติดซึ่งเปนแมทัพฝายเมืองหลวง รายงานการศึกที่ผานมาใหแมทัพโล  ติดรับทราบ แมทัพโลติดไดพบหนาเลาปเพื่อนรวมสํานัก และรับทราบความศึกแลวมีความยินดีเปนอันมาก จึง ชวนใหเลาป กวนอู เตียวหุย "อยูทําราชการดวยเราเถิด" เลาป กวนอู เตียวหุยรับคําเชิญของแมทัพโลติดเริ่มชีวิตขาราชการทหารตั้งแตบดนัน แตทั้งนี้ความเปน ั ้ ขาราชการดังกลาวยังถือไมไดวา เปนทหารหลวงเพราะฮองเตไมไดรับรูดวย ดังนั้นจึงมีฐานะเปนเพียงทหาร   ในสังกัดของแมทัพโลติดเทานั้น แมทัพโลติดเห็นวากําลังพลที่มีอยูสามารถยันทัพของเตียวกก ไดแตใหรสึก  ู หวงใยกองทัพของฮองฮูสงและจูฮี ซึ่งเปนน้ําใจที่ดีงามของคนระดับแมทัพผูนที่ไมคิดแตจะเอาตัวรอด หรือ ี้ คิดสรางผลงานเฉพาะตน แมหนาศึกที่เผชิญอยูกับความเปนตายยังสูมใจหวงหาอาทรผูใตบังคับบัญชาและ ี การใหญของบานเมือง จึงจัดทหารพันหนึ่งใหเลาปรีบยกไป ชวยฮองฮูสงและจูฮที่ยันทัพเตียวโป ี และ เตียวเหลียงอยูที่เมืองเองฉวน โดยใหเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน  ฝายทัพเตียวโปและเตียวเหลียงซึ่งตั้งยันอยูกับทัพของฮองฮูสงและจูฮีนั้น ปะทะกันหลายครั้งยังไมแพชนะกัน  ดังนั้นเตียวโปและเตียวเหลียงจึงวางแผนเผด็จศึก ดวยวิธการผูกพยนต ใชวิทยาคมที่เตียวกกไดร่ําเรียนมา ี จากตําราของเทพยดา เตรียมปลุกเสกหุนฟางใหเปนทหารเพื่อรบกับฮองฮูสง และจูฮี All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 16 แตในขณะที่เตียวโป เตียวเหลียงเตรียมฟางไวเปนจํานวนมากเพื่อผูกเปนหุนนั้น ขาวทราบถึงฮองฮูสงและจูฮี ที่ถึงแมจะไมรความนัยวากองทัพโจรโพกผาเหลืองเตรียมฟางไวจํานวนมากเพื่อการใด แตเห็นชองทางที่จะ ู ทําลายกองทัพโจรเสียดวยเพลิง ในคืนนั้นเพลาสองยามเกิดลมพายุใหญพัดหนัก ฮองฮูสงและจูฮีจึงใหทหารเขาปลนคายเตียวโป เตียวเหลียง พรอมกัน ใชเพลิงเผาคายโจรโพกผาเหลืองจนแสงเพลิงโชติชวงสวางดุจกลางวัน ทหารเตียวโป เตียวเหลียง ไมทันรูตัววาถูกโจมตีก็ตกใจไมทันใสเกราะผูกอานมาก็แตกกระจายหนีเพลิงกันวุนวาย  ทหารของฮองฮูสง และจูฮีจึงไดไลฟนแทงพวกโจรลมตายเปนอันมาก เตียวโป เตียวเหลียงนําทหารทีแตกทัพรุดหนีไปทั้งคืน จน ่ รุงเชาก็ปะทะเขากับกองทหารซึ่งใชธงแดงเปนสัญลักษณทั้งกองทัพ นั่นคือกองทัพของโจโฉซึ่งเปนกองทัพ เสริมมาจากเมืองหลวง และเคลื่อนมาทางเมืองเองฉวนเพื่อสมทบกับทัพของฮองฮูสง และจูฮี โจโฉเห็นโจรโพกผาเหลืองแตกทัพมาก็สั่งทหารใหเขาตีสกัดไว สังหารทหารเตียวโป เตียวเหลียงเสียหมื่น เศษไดมาและศาตราวุธเปนจํานวนมาก แตเตียวโป เตียวเหลียงนั้นนําทหารที่เหลือหนีไปได โจโฉนําชัยชนะ จากการตีทัพเตียวโป เตียวเหลียงซึ่งแตกทัพ ไปจากเมืองเองฉวนเขารายงานใหฮองฮูสงและจูฮทราบ แลว ี ขอนําทหารยกตามไปตีเตียวโป เตียวเหลียงตอไป ฝายเลาปซึ่งรับคําสั่งแมทัพโลติดใหยกทหารมาเมืองเองฉวน ชวยฮองฮูสงและจูฮีนั้น เมื่อเคลื่อนทัพมาใกล ถึงเมืองเองฉวนเห็นแสงเพลิงที่ ฮองฮูสงและจูฮีเผาคายของเตียวโป เตียวเหลียงจึงเรงทหารรีบไปชวย พอดี ทัพเตียวโป เตียวเหลียงแตกพายไป จึงเขาไปรายงานตอฮองฮูสง และจูฮีวาแมทัพโลติดใหยกทหารมาชวย ฮองฮูสงและจูฮีขอบใจนัก แลววากับเลาปวาเตียวโป เตียวเหลียงแตกไปครั้งนี้การศึกก็จะเสร็จสิ้นไปโดยเร็ว  คาดหมายวาเตียวโป เตียวเหลียงจะยกทหารไปสมทบกับเตียวกกที่เมืองจงกง ใหเลาปยกทหารรีบตามไป สกัดไมใหเตียวโปเตียวเหลียงไปบรรจบ ทัพกับเตียวกกได ฝายเมืองหลวงก็จะไดชยชนะโดยเด็ดขาด การใชใหเลาปไปสกัดเตียวโป เตียวเหลียงในครั้งนี้ดานหนึ่งเห็นได ั ชัดวาเปนยุทธวิธีที่สาคัญไมใหฝายกูชาติบรรจบทัพกันได ใหคงสภาพเปนสองสวนแลวคอยตีใหแตกทีละสวน ํ  ตามหลักยุทธวิธี "กินขาวทีละคํา ตีใหแตกทีละสวน" เพือหวังผลเผด็จศึกก็จริงอยู แตในอีกดานหนึงนั้นก็ ่ ่ มองเห็นไดถึงความอาภัพวาสนาของเลาป เพราะพึ่งเดินทัพมาจากเมืองจงกงอยูหยกๆ ก็ตองรับคําสั่งให เดินทัพกลับในทิศทางเดิมเพือสกัดเตียวโป เตียวเหลียง การที่เจาเมืองและแมทัพตางๆ ใชใหเลาปไปรบศึก ่ ไมหยุดหยอน ใหไปชวยคนโนนใหไปชวยคนนี้ดูไปแลวคลายๆ จะเปนการผลักไสอยูในที เหตุทั้งนียอมมีประวัตศาสตรของมันอยู เพราะเลาปเปนเชื้อพระวงศของพระเจาฮั่นโกโจในสายของพระเจาฮั่น ้ ิ เกงเต หลานของพระเจาฮั่นเกงเตผูหนึ่งไดรับพระราชทานบรรดาศักดิ์เปน "ออง" เทียบชั้นเจาพระยาครอง เมืองตกกุน แตขาดสงสวยประจําปใหแกราชสํานัก จึงถูกถอดออกจากบรรดาศักดิและตําแหนงลงเปนคน ์ สามัญ ตราบาปนี้จึงตกทอดมาถึงปู พอและถึงตัวเลาปดวย ทําใหขุนนางและขาราชการไมกลาของแวะ คบหา สมาคมเพราะกลัววา จะเปนทีหวาดระแวงของราชสํานัก ่ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ปราบศึกโจรโพกผาเหลือง (ตอนที่ 8) เลาปรับคําสั่งของรองแมทัพฮองฮูสงแลว จึงยกทหารเดินทางกลับเมืองจงกง เพื่อบรรลุเข็มมุงทางทหารใน การตีสกัด ไมใหทัพเตียวโป เตียวเหลียง บรรจบทัพกับเตียวกกไดสําเร็จ เลาป เคลื่อนทัพมาถึงกลางทางสวนกับคณะของขาหลวง ซึงคุมคนโทษขังกรงใสเกวียนมาดวย เลาป คุนหนา ่ นักสั่งใหหยุดมาแลวลงไปดู เห็นแมทัพใหญโลติดถูกจําขังอยูในกรง เกิดความสงสัยจึงไตถามความกับโลติด โลติดแจงแกเลาปวา "เราลอมเตียวกกไวใกลจะแตกอยูแลว เตียวกกมีความรูเปนอันมาก จะเอาโดยเร็วยังมิได พระเจาเลนเตจงใชจูฮงชาววังมาสืบขาวราชการ จูฮงจะเอาของกํานัลสินบนแกเรา เราจึงวาในกองทัพนีก็ขาด ึ ้ เสบียงอยู เราจะมีสิ่งใดใหสินบนเลา จูฮงโกรธกลับไปทูลกลาวโทษวาเรานี้มิไดมีใจรบพุง ราชการจึงเนิ่นชา  อยูพระเจาเลนเตจึงใหตั๋งโตะมาเปนนายทัพแทนเรา แลวใหจําเราใสกรงสงไปเมืองหลวง" ความที่ โลติด แจงแก เลาป นี้ แสดงใหเห็นถึงระบบราชการในแผนดิน ของ พระเจาเลนเต ไดอยางชัดเจนอีก ครั้งหนึ่งวา แมขนาดคนระดับแมทัพใหญอยูหนาศึกมีอาญาสิทธิ์ฆาคนได ทั้งกอง ทัพก็มเสบียงไมพอเพียงก็  ี ยังถูกเรียกเอาสินบน สามกกฉบับภาษาจีนวา จูฮง นั้นมาจากกรมขันที จูฮง จึงเปนลูกนองของสิบขันทีใชมา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 17 ทําการ และสําหรับสิบขันทีแลวไมรูสึกผิดปกติใดๆ ในการสงคนไปเรียกเอาสินบนจากขุนนางทุกๆ ฝายในแผน ดิน เพราะเขาใจเอาเอง วาขุนนางทั้งปวงมีความชั่วชาเลวทรามเหมือน กับตัว เมื่อไดรบตําแหนงใดๆ แลวก็ ั จะตองแสวงหาประโยชน ทั้งใน รูปของการฉอราษฎรและในรูปของการบังหลวง ดังนั้นแมวา โลติดจะเปนถึง  แมทัพใหญถือรับสั่งไปปราบจลาจล ก็ยังถูกสิบขันทีมองวา ยิ่งเปนแมทัพใหญก็ยิ่งไดผลประโยชนมาก เมื่อ โลติดไมมทรัพยสินเงินทองใหเปนสินบน จึงเปนเรื่องรายแรง ทาทายอํานาจสิบขันทีอยางหนึ่ง และเขาใจไป ี วาไดรับผลประโยชนเปนจํานวนมากจากการศึก แลวไมแบงปนอีกอยางหนึ่ง เหตุนี้ โลติด จึงตองถูกสิบขันที กราบทูลให พระเจาเลนเต ถอดออกจากตําแหนงกลายเปนคนโทษ แตขอที่วา จูฮง โกรธไปทูลกลาวโทษนั้น เปนความเขาใจผิดของโลติด เพราะตัวการใหญเปนสิบขันที จูฮง เปนแตเพียงตัวโหมโรงเทานั้น วิธีการเรียกสินบนจากขุนนางตามหัวเมืองตางๆ สรุปไดเปน 3 วิธี คือการสงผูแทนไปตรวจการหรือสืบขาว ราชการอยางหนึ่ง การ ออกไปตรวจเยี่ยมเองอยางหนึ่ง และการสงเจาหนาที่ตรวจเงินแผน ดินออกไปตรวจอีก อยางหนึ่งเปนที่รูกันทั่วไปอยางดียิ่งในบรรดาขาราชการในหัวเมืองวา เมื่อใดทีมีเหตุการณตรวจการ ตรวจ ่ เยี่ยมหรือตรวจเงินแผนดินเกิดขึ้น ณ ที่ใดแลว ยอมหมายความวาจะตองจัดเงินสวยสินบน หากจัดใหแตนอย ทุกอยางก็เสมอตัว หากจัดใหถึงขนาดผลการตรวจก็จะถูกรายงานไปเปนความดีความชอบ และเสนอปูน บําเหน็จหรือเลือนชั้น หากไมจัดใหตามธรรมเนียมก็จะถูกถอดออกจากตําแหนง ถูกยายหรือตองโทษ ดีรายก็ ่ อาจมีโทษถึงประหาร บางครั้งไมเพียงเรียกเอาสวยสินบนเทานั้น ยังเรียกเอาสินลางดวย ซึ่งกอความทุกขรอน อยางหนักแกขาราชการในหัวเมือง เพราะตองยอมเสียลูกสาวหรือเมียนอย หรือสาวใชคนโปรดยกใหเปนสิน  ลาง เตียวหุย ไดยินคํา โลติด แลวก็โกรธเลือดขึ้นหนา ชักดาบจะฆาผูคุมเพื่อถอดโลติดออกจากกรง เลาปไดหาม  ไวเพราะเปนขอรับสั่ง เมื่อเปนเชนนี้ กวนอู จึงไดเสนอตอพี่นองทั้งสองวา เมื่อ โลติด เปนคนโทษไปเสียแลว จะไปเมืองจงกงตามเดิมพึ่งตั๋งโตะก็ปวยการ ควรเดินทางหลับเมืองตุนกวนจะดีกวา เลาปเห็นดวยกับขอเสนอ ของกวนอู สามพี่นองแหงสวนทอจึงนําทหารเปลี่ยนเสนทางโฉมหนาไปเมืองตุนกวน เดินทางไดสองวัน ได ยินเสียงมาลอฆองกลองและเสียงโหรอง ดังสนั่นมาแตไกล เลาป กวนอู เตียวหุย จึงขึ้นมาพากันไปบนเนินเขา เห็นธงสําคัญประจําตัวแมทัพแลว ก็รวาทัพ ตั๋งโตะ ถูกทัพ เตียวกกตีแตกพายมาจึงนําทหารลงไปชวยรบ ทัพ ู ของเตียวกกคิดวาตองกล เพราะไมรูกําลังศึกมากนอยจึง แตกหนีไป ตั๋งโตะกลับเขาคายแลว ใหหาเลาปกวนอูเตียวหุยมาสอบถามวา เปนทหารในสังกัดของใครและมีตําแหนง แหลงที่อยางไร เลาปจึงบอกวา ไมไดเปนขุนนางไมมีตําแหนงแหลงที่ประการใด ตั๋งโตะ ฟงแลวก็แสดงกิริยา ดูหมิ่นเอากับสามพี่นอง ไมไดแสดง ความขอบใจหรือยินดีทเลาปไดชวยเหลือตีขาศึก สามพี่นองจึงลาออกมา ี่ แตเตียวหุยเปนคนเจาโทสะ เห็นกิริยาทาทีของ ตั๋งโตะ เชนนี้ก็โกรธจะเขาไปฆาตั๋งโตะเสีย เลาป เขาหามไว แลวพรอมใจกันยกทหารกลับไปหาจูฮี ณ เมือง เองฉวน อีกครั้งหนึ่ง เลาเรืองราวขอราชการให จูฮี ฟงทังสิ้น ่ ้ จูฮีฟงความแลวบอกเลาปวา ตั๋งโตะนั้นบานอยูเมืองหลวง ไดรับตําแหนงเปนขุนนางที่เจาเมืองฮอตัง เปนคน ไมรูการหนักเบามีแตถือตัว "ซึ่งทานจะอยูดวยนั้นหาประโยชนมิได" แลวรับเลาปมาอยูในกองทัพเดียวกันฝาย   ตั๋งโตะเมื่อรอดตาย เพราะรบแพเตียวกกแลว ไดทาศึกกับเตียวกกอีกหลายครั้ง รบทุกครั้งก็แพทุกครัง เกิด ํ ้ ความรักตัวกลัวตายจึงติดสินบนสิบขันที ให พระเจาเลนเต เรียกตัวกลับเมืองหลวง แลวเลือนตําแหนงเปน เจา ่ เมืองซีหลง ซึ่งเปนเมืองใหญตอบ แทนความชอบคาสวยสินบน ทําให ตั๋งโตะ แทนที่จะตองถูกลงโทษเพราะ แพศึก มีอํานาจวาสนามากขึ้น เมื่อเรียก ตั๋งโตะ กลับ ก็มีพระบรมราชโองการใหเลื่อนตําแหนง ฮองฮูสง เปนแมทัพใหญแทน ยกไปรบเตียว กก ณ เมืองจงกง ฮอง-ฮูสง ตีทัพ เตียวกก แตกและสังหาร เตียวกก ในสนามรบสวน โจโฉซึ่งไลตามตีเตียว โปเตียวเหลียงไมทัน จึงไดกลับมา และทําราชการอยูกับฮองฮูสง ตอมาเมื่อไดขาววา เตียวเหลียง หนีไปตั้ง หลักอยู ณ เมืองโฉเหียง ฮองฮูสง จึงยกทหารไป เมืองโฉเหียง โจโฉ จึงติดตามกองทัพไปดวย ฝายจูฮีกับเลาปไดขาววาเตียวโปถอยไปตั้งหลักอยูทภูเขาลูกหนึ่ง มีกําลังทหารถึงแปดเกาหมื่นคน จึงยกทัพ ี่ ไปรบเตียวโปสถานการณสงครามในขั้นนี้ ฝายกูชาติเหลืออยูเพียงกองทัพที่นําโดยเตียวโปกับเตียวเหลียง  ในขณะที่กองทัพจากเมืองหลวงก็ ไดปรับขบวนออกเปนสองกอง กองหนึ่ง ฮองฮูสง เปนแมทัพใหญ มี โจโฉ อยูในสังกัดยกไปรบกับ เตียวเหลียง ณ เมืองโฉเหียง สวนอีกกองหนึ่ง จูฮี เปนแมทัพมี เลาป อยูในสังกัด ยก ไปรบกับ เตียวโป กองทัพของฮองฮูสง รบกับเตียวเหลียงไดรับชัยชนะติดตอกันถึง 7 ครั้ง ครังหลังสุด ฮองฮูสง ฟน เตียวเหลียง ้ ตาย ทัพเตียว-เหลียงแตกพายไป ทหาร เตียวเหลียง มาเขาสวามิภักดิ์เปนจํานวนมากไดรับชัยชนะแลวฮองฮู All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 18 สงจึงคุมเอาเชลยศึก และศพเตียวกกหัวหนาขบวนการกูชาติกลับเมืองหลวงเขาเฝาถวายรายงานพระเจาเลน  เต พระเจาเลนเตโปรดใหปูนบําเหน็จฮองฮูสง เลื่อนตําแหนงขึ้น เปนแมทพประจํากองบัญชาการทหารกลาง ั ซึ่งสามกกฉบับเจา พระยาพระคลัง (หน) แปลวา เปนทหารสําหรับรักษาพระองค และใหไปเปนเจาเมืองบุยจิ๋ว ดวย ฮองฮูสงไดกราบทูลพระเจาเลนเต แกตางใหโลติดอดีตแมทัพใหญทถูกถอดและจําเปนนักโทษวา ไมไดมี ี่ ความผิดดังขอกลาวหาแตมีความชอบในสงคราม พระเจาเลนเตก็โปรดใหโลติดพนโทษและคืนตําแหนงเดิม ดังเกา โดยไมไดบําเหน็จความชอบใดๆ สวน ผูทใสรายโลติด ซึ่งสมควรตองสอบสวนพิจารณาโทษถึง ี่ ประหารเพราะใสรายแมทัพในยามศึก ก็ไมโปรดใหสอบสวนหรือดําเนินการใดๆ ปลอยใหคนชั่วลอยนวลไป ดื้อๆ สวนโจโฉมีความชอบโปรดใหไปกินเมืองจี้หนํา ในขณะที่ เลาป นันถึงวันนี้ยังคงกรําศึกอยูในสนามรบ ้ โดยที่ยังไมเคยไดรับบําเหน็จความชอบใดๆ เลย ทางดาน จูฮี เลาป ไดทาศึกกับ เตียวโป หลายครั้ง ครั้งแรก เตียวหุยเอาทวนแทงโกเสงทหารเตียวโปตกมา ํ ตายยังไมทันครบสามเพลง กองทัพเตียวโป ก็แตกถอยไปเลาป ไลตามตี เตียวโป จนตรอกเขาก็ใชวิชาผูก พยนตเสกฟางใหเปนทหาร แลวเรียกลมฝน "ใหเปนเมฆมืดอากาศฟารอง ลม พายุพดหนักฝนตก แลวมีคนขี่ ั มาถืออาวุธลงมาแตอากาศ" ทหารเลาป ก็ตกใจ เลาป จึงใหถอยทัพแลวปรึกษากับ จูฮี เพื่อแกวิทยาคม ของ เตียวโป รุงขึ้นเตียวโปยกทหารมารบอีก และใชวทยาคมเหมือนกับวันกอน "เปนเมฆมืดฟารองลมพัดหนักฝน ิ ตก เปนคนขี่มาถืออาวุธ ลงมาจากอากาศเปนอันมาก" เลาป จึงทําเปนถอยทัพมายังจุดซุมที่เตรียมไวแก วิทยาคมของเตียวโป เตียวโปและทหารหุนพยนตไลตามเลาปมาถึงจุดซุม ก็ถูก กวนอู เตียวหุย ซึ่งซุมทหารไวสองขางทาง "เอา ของโสโครกและโลหิตสุกรสุนขนั้นสาดไปถูกพวกโจร แลคนขี่มาซึ่งลงมาแตอากาศ นั้นก็กลายเปนกระดาษ ั มานั้นก็กลายเปนมัดหญาไป เมฆแลฝนลมนันก็หายสวางไป" เตียวโป เห็นวิทยาคมถูกทําลายก็ถอยทัพ จูฮี ้ เลาป กวนอู เตียวหุย ไลตามตีทัพเตียวโปแตกพายไป ตัวเตียวโปถูกเลาปเอาเกาทัณฑยิงไปถูกไหลซาย แต  เตียวโปก็หนีรอดเขาเมืองเยียงเซียไปได จูฮี เลาป ไดเขาลอมเมืองเยียงเซียไว ทําใหในเมืองขาดเสบียง และยากลําบาก ลําแจงทหารของเตียวโป และสมุน จึงแปรพักตรหักหลังเจานายของตนเองลอบสังหาร เตียวโป แลวตัดศีรษะออกมาใหเลาป จูฮทนอก ี ี่ เมือง และขอทําราชการดวย จูฮี มีความยินดีเมื่อชนะศึกแลว จึงแตงหนังสือรายงานขอราชการกราบทูล ความชอบตอพระเจาเลนเต แตยังไมทันเดินทัพกลับก็ไดรบหมายรับสั่งวา เตียวฮอง ฮั่นตง ซุนตอง ทหาร ั เตียวกกซองสุมพวกโจรไดหลายหมืน เขาตีบานเผาเมืองเสียหลายเมือง ใหจูฮีไปปราบโจรกลุมนี้ จูฮี เลาป ่ จึงยกทหารไปลอม เมืองอวนเซีย รบกับสมุนของ เตียวกก และลอมเมืองไวจนขาดเสบียงอาหาร ฮั่นตง จึงใช ทหารมาขอสวามิภักดิ์ แตจูฮีไมยอมรับ เลาปจึงวา "ครั้งพระเจาฮั่นโกโจไดราชสมบัตนั้น เพราะมีผูมาเขาเกลี้ย  ิ กลอมเปนอันมาก เหตุไฉนทานจึงไมรับเกลี้ยกลอม" จูฮีไขวา "ครั้งพระเจาฮั่นโกโจนั้น บานเมืองมิไดปกติ มี เสี้ยน หนามเปนอันมาก พระเจาฮั่นโกโจจึงรับเกลี้ยกลอมคนทั้งปวง ครั้งนี้มีจลาจลแตโจรพวกเดียว ครั้นจะ เอาพวกโจรเขาไวในเกลี้ยกลอม คนทั้งปวงก็จะดูเยียงอยางวาทําผิด และถามีผูมาปราบปรามก็จะละพยศอัน ่ รายเสีย นานไปก็จะรื้อทําความชั่วไปอีก" เลาปเห็นชอบดวย และเพือไมใหสมุนเตียวกกรบแบบสูตาย จะทําใหกองทัพเสียหายมาก ผิดตําราพิชย ่  ั สงคราม ดังนันจึงเขาตีเมืองพรอมกันเพียงสามทาง เปดทางดานตะวันออกใหเปนทางหนี และฮั่นตงก็ไดยก ้ พลหนีออกทางดานตะวันออก แตไปไมพน เลาปยิงเกาทัณฑถูกฮั่นตงตาย แตเตียวฮองกับซุนตงหนีกลับเขา เมืองได จูฮี เลาปก็ลอมเมืองไว ในขณะทีลอมเมืองอยูนี้ซุนเกี๋ยนไดยกทหารหารอยมาสมทบกับทัพหลวงของ ่ จูฮี จูฮี มีความยินดียิ่งนักแลวจัดทัพแยกกันเขาตีเมืองอวนเซียทั้งสามดาน เวนไวแตดานตะวันออก ในขณะเขาตี เมืองนั้น ซุนเกี๋ยน อาศัยความกลาหาญปนกําแพง เมืองอวนเซีย เขาไปได เตียวฮองขึ้นมาถืองาวจะรบดวย ซุนเกี๋ยน เขามาใกลเชิงเทิน ซุนเกี๋ยนจึงโจนดวยกําลังเขาชิงงาวจาก เตียวฮอง แลวฟน เตียวฮอง ตกมาตาย สวนซุนตง เห็นเมืองแตกก็คดจะหนี แตถูกเลาปยิงดวยเกาทัณฑตกมาตาย กองทัพของจูฮีเขาเมืองได ฆา ิ ทหารซุนตง เตียวฮองตายหมืนเศษ ยึดสินศึกไดเปนจํานวนมาก ่ จูฮี เลาป เสร็จศึกเมืองอวนเซียแลว จึงยกทหารไปยึดหัวเมืองตางๆ ทีถกฝายกูชาติยึดไวกลับคืนถึงสิบสี่สิบ ่ ู หาหัวเมือง จัดการปกครองเขาที่เขาทางแลวก็ยกทัพกลับเมืองหลวง กราบทูลรายงานความชอบแกพระเจา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 19 เลนเต พระเจาเลนเต โปรดใหบําเหน็จ จูฮี เปนแมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลางเชนเดียวกับฮองฮูสง มี ตําแหนงเฝาและใหเปนเจาเมืองโหหลํา สวนซุนเกี๋ยนโปรดใหไปเปนกรมการหัวเมือง มีอํานาจบัญชาทหารหา กองพันสําหรับเลาป มิไดตรัสประการใด เลาปคอยทาบําเหน็จอยูใน เมืองหลวงเดือนเศษ ไมไดขาวคราว ประการใดก็เสียน้ําใจนัก นีคอปรากฏการณปูนบําเหน็จในแผนดินของเลนเต โดยที่เลาปหารูไมวา ความดี ่ ื  ความชอบในแผนดินนี้ไมไดขนอยูกับผลงาน แตขึ้นอยูกับน้าหนักของสินบนเทานั้น ึ้ ํ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ปลนความดีความชอบ (ตอนที่ 9) ความพิสดารของสามกกประการหนึ่งก็คือ ไดแสดงเรื่องราวตางๆที่ประหลาดพิสดารเหนือความคาดหมายของ ชาวโลก เรื่องราวบางอยางทีพึ่งเกิดขึ้นในยุคนี้กลับมีปรากฏอยูในสามกกอยางคาดไมถึงในบรรดาการปลนที่มี ่ อยูในโลกนี้ อาจจําแนกไดเปน 3 ชนิดคือใชกําลังและอาวุธเขาปลนชิงเอาแบบปลนวัวปลนควาย และ ทรัพยสินเงินทองอยางอื่น ปลนโดยใชปากกาเปนอาวุธ พลิกดําเปนขาวกลับขาวเปนดํา และการใชอทธิพล ิ ปลนความดีความชอบ การปลนโดยใชกําลังและอาวุธมีมาแตดึกดําบรรพ ในขณะทีการปลนโดยใชปากกามีขึ้นตั้งแตเริ่มมีกระบวนการ ่ ยุติธรรม สวน การปลนโดยใชอิทธิพลพึ่งมีปรากฏใหเห็นในยุคที่ประชาธิปไตยเฟองฟูนี้เอง แตที่ไหนไดการ ปลนทุกชนิด กลับมีปรากฏอยูในสามกกทั้งสิ้นเลาป หลังจากถูกปดบังความชอบจากการกรําศึกทียากเข็ญ ่ แสนสาหัสแลว ไดแตเฝารอความหวัง แตไรขาวคราว วันหนึ่ง เลาป กวนอู เตียวหุยไปเดินเลนชมเมืองพบ เตียวกิ๋น ซึ่งเปนมหาดเล็กในพระเจาเลนเต และทราบขาววาไมคอยกินเสนกับพวกสิบขันที เลาปจึงเขาไปหา ยกมือแสดงอาการคํานับแลวรองทุกขวา ไดทําความชอบในการทําศึกปราบโจรโพกผาเหลืองและเลาเรืองทั้ง ่ ปวงให เตียวกิน ฟง เตียวกิ๋น คงเห็นเปนทีจะไดเลนงานสิบขันที จึงพา เลาป เขาเฝา พระเจาเลนเต กราบทูล ๋ วา "เกิดโจรโพกผาเหลืองขึนครั้งนี้ เพราะเหตุดวยพระองคเชื่อฟงขันทีสบคน ขันทีสิบคนนั้นตัดสินเนือความ ้ ิ ้ อาณาประชาราษฎร กลับจริงเปนเท็จ เท็จเปนจริง ขุน นางผูใหญผูนอยซึ่งเปนยุติธรรมนั้นใหถอดเสีย เอา สินบน ผูหาสัตยไมเอามาตั้งเปนขุนนางผูใหญผูนอย บานเมืองก็เกิดจลาจล อาณาประชาราษฎรไดความ เดือดรอนมาคุมเทาบัดนี้ ขาพเจาคิดวาจะใหเอาขันทีสิบคนไปตัดศีรษะ ประกาศแกอาณาประชาราษฎร ทั้ง ปวงใหทั่วทุกหัวเมืองซึ่งขึ้นแกเมืองหลวง ใครมีสติปญญาเปนยุติธรรมมีความชอบก็ใหตั้งเปนขุนนาง โดย  ยศถาบรรดาศักดิ์ตามสมควร บานเมืองก็จะอยูเย็นเปนสุขสืบไป" คํากราบทูลนี้ฟงแลวเห็นไดวา เตียวกิ๋น เปน ขุนนางที่ซื่อตรงตอแผนดินคนหนึ่ง แตเพราะความไมพอใจสิบขันทีลนอยูในอก เตียวกิ๋น ทีสูนําเลาปเขาเฝา กลับไมกราบทูลเสนอความชอบของ เลาปแมแตคําเดียว เอาแตขอใหประหารสิบ ่ ขันทีเสีย แตอาจเปนโชคดีของ เลาป เพราะหากเสนอความชอบไปแลว เลาปก็อาจตองรับชะตากรรมที่ไม คาดคิดไดสิบขันทีฟงคํากราบทูลอยูกตกใจ เพราะความที่ เตียวกิ๋นกราบ ทูลนั้นเปนเรื่องใหญมีโทษถึงตาย จึง ็ แสรงถอดหมวกยศ ทําทีเสีย ใจจะลาออกจากราชการ แลวรองไหขอความสงสารวา ถูกใสรายเกิด จากความ อิจฉาของ เตียวกิ๋น และเปนความอิจฉาที่มตอฮองเต เพราะสิบขันทีไดปรนนิบัติรับใชเปนอันดีดวยความสัตย ี  สุจริตและเสียสละอันสูงสุด ไมเคยคิดเห็นแกครอบครัวหรือคนอื่น วาแลวก็ซัดตูมเขาใส เตียวกิ๋น วา เปนเพียง ขุนนางผูนอยมาสั่งสอนฮองเตเปนการบังอาจ ไมกลัวพระราชอาญาทําใหเสื่อมพระบรมเดชานุภาพพระเจา เลนเตจึงตําหนิเตียวกิ๋นวา เปนขุนนางมีคนรับใชใกลชิดมากมายอยูแลว พระองคมีขันทีคอยรับใชบางทําไม ตองมาอิจฉาริษยากัน แลวใหทหารไลเตียวกิ๋น เลาปออกไป จากนั้นสิบขันทีจึงปรึกษาหารือกันวา ผูมีความชอบในการปราบโจรโพกผาเหลืองมีอยูมาก หากไมจัดสรร ตําแหนงเล็กๆ นอยๆ ใหบางคนพวกนี้ก็คงจะมาถวายฎีกาอีก จะทําใหเดือดรอนกันเปลาๆ สมควรที่จะตองบอก กลาวใหกรมกําลังพลจัดสรรตําแหนงให จะไดไปพนหูพนตาแลวคอยคิดอานจัดการในภายหลัง สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) กลาวความในตอนนี้วา สิบขันทีตกลงกันใหเฉยไว ตอมาพระเจาเลนเต  จึงไดโปรดใหปนบําเหน็จให เลาป แตฉบับภาษาจีนระบุความวา การปูนบําเหน็จแกเลาป เกิดจาก การ ู วางแผนของสิบขันทีเพื่อลดความขัดแยงเหตุนี้ผูมีความชอบในศึกปราบโจรโพกผาเหลืองหลายคน จึงไดรับ การปูนบําเหน็จเล็กๆนอยๆ สําหรับ เลาป นั้นไดใบบุญไปดวย เพราะโปรดใหไปเปนนายอําเภอ เมืองอันฮอ กวน ซึ่งเปนอําเภอเล็กๆ อยูหางไกลเมืองหลวงเปนอันวา แผนลดความขัดแยงกับบรรดาผูมีความชอบ ใน  สงครามปราบโจรโพกผาเหลืองของสิบขันทีดาเนินไปอยางไดผล เพราะผูมีความชอบเหลานั้นตองแยกยาย ํ กันออกไปทําราชการในหัวเมือง ไมเปนที่รกหูรกตาและไมมาเที่ยวทูลเกลาถวายฎีกาใหเปน ที่วุนวายใจของ สิบขันทีตอไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 20 เลาปรับพระบรมราชโองการแลว ก็ใหทหารซึ่งมาดวยนั้นกลับไปที่อยู เอาแตคนสนิทประมาณ 20 คนไวแลว พากวนอู เตียวหุย กับคนเหลานั้นเดินทางไปรับตําแหนงนายอําเภอเมืองอันฮอกวน ไดปกครองโดยยุติธรรม คดีความก็เสร็จสิ้นไป ราษฎรทั้งปวงไดความสุขตางสรรเสริญและมีใจภักดีตอเลาปเปนอันมาก แตเวรกรรม ของบรรดาผูมความชอบในการปราบโจรโพกผาเหลือง ภายใตระบบขันทีในแผนดิน เลนเต ยังไมหมดสิ้น ี เพราะสิบขันทีได กําหนดกันไวกอนแลววา ทีมีการปูนบําเหน็จไปนั้น เพียง เพื่อไมใหมีการรองทุกขถวายฎีกา ่ ใหเปนที่เดือดรอนแกตน แลวจะคิดบัญชีในภายหลัง ดังนั้น เมื่อบรรดาผูมีความชอบแยกยายกระจายกันไปทําราชการตามหัวเมืองแลว สิบขันทีก็เริ่มดําเนินงานตาม  ระบบที่คุนเคย ของตนดวยการออกประกาศเวียนทั่วไปและเจาะจงใหไปถึงบรรดา ผูมีความชอบที่ไดรับการ  แตงตั้งใหมวา แผนดินมีขุนนางขาราชการมากเกินไป เปนภาระแกงบประมาณแผนดิน ทางราชการมีความ จําเปนที่จะตองลดจํานวนขุนนางและขาราชการลง ถาใครมีขอสงสัยประการใดก็ใหขอทราบรายละเอียดไดที่ กรมขันทีในขณะเดียวกันนั้นก็สงสมุนออกไปวากลาวแกขุนนาง ขาราชการ ทั้งทหารและพลเรือนทั้งปวงที่  ไดรับความชอบจากการปราบ โจรโพกผาเหลืองวา "ถาผูใดมีทรัพยขาวของเงินทองเอาไปใหแกขันทีนายเรา แลว นายเราจะชวยทูลเสนอความชอบให ถาใครมิไดให นายเราจะทูลใหออกเสียจากที่ขุนนาง" ขุนนาง ขาราชการที่ไดรับความชอบดังกลาว ไดยินยอมเขาสูระบบสวยสินบนของสิบขันทีเปนอันมาก  ซึ่งยอม รวมถึงตั๋งโตะ โจโฉ และซุนเกี๋ยนดวย คนเหลานี้จึงยังคงดํารงอํานาจวาสนาและมีความกาวหนาในราชการ ตอไปได ภายในเมืองหลวงปรากฏวามีขนนางผูใหญฝายทหารสามคน ไมยอมรับระบบสวยสินบนของสิบขันทีคือ โลติด ุ ฮองฮูสงและจูฮี แต โลติด อดีตแมทัพใหญปราบโจรโพกผาเหลืองคนแรกนั้น คุมกําลังทหารมหาดเล็กรักษา พระองค สิบขันทีจึงไมอยากของแวะดวย ซึ่งคงจะถือหลักนักเลงวา "พบเสือใหหนี พบหมูใหกิน" ดังนั้นโลติด จึงยังคงรับราชการเปนปกติอยู สวน ฮองฮูสง อดีตแมทัพใหญ ที่ตั้งไปแทน ตั๋งโตะปราบโจรโพกผาเหลือง และ จูฮี ซึ่งเปนแมทัพรองนัน ทั้ง ้ สองคนไดรับปูนบําเหน็จตั้งเปนแมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลาง มีตําแหนงเฝาและกินหัวเมืองดวย แต ไมไดคุมกําลังทหารประจําการ ดังนั้นเมื่อไมยอมเอาเงินทองไปติดสินบนสิบขันที จึงถูกสิบขันทีเพ็ดทูลยุยง พระเจาเลนเต ใหถอดออกเสียจากที่ขุนนาง เมื่อตําแหนงแมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลาง ซึ่งเปน ตําแหนงใหญโตของแผนดินวางลงถึงสอง ตําแหนง สิบขันทีก็กราบ ทูลพระเจาเลนเตใหแตงตั้งเตียวตงและเตียวเหยียง ซึ่งเปนแกนนําสําคัญของสิบ ขันทีใหครองตําแหนงแทน สวนขันทีที่เหลืออีกแปดคน ก็โปรดใหเลื่อนเปนขุนนางผู ใหญทุกคน "ราชการนั้น ก็ฟนเฟอนไป ราษฎรไดความเดือดรอน" ฝาย เลาป ซึ่งไปรับตําแหนงเปนนายอําเภอ เมืองอันฮอกวนนั้น ก็ถูกสิบขันทีสงลูกนองชื่อ ตกอิ้ว ไปเรียกเอา สวยสินบนเชนเดียวกัน ตกอิ้วไปถึงเมือง อันฮอกวน ก็วางอํานาจบาตรใหญซักไซประวัติและผลงานของ เลาป เมื่อ เลาป บอกวาเปนเชื้อพระวงศ และมีความชอบในการปราบศึกโจรโพกผาเหลือง ตกอิ้ว ไมยอมเชื่อหาวา เปนการแอบอาง แลวแจงวามีรับสั่งใหมาเรียกสวยจากขุนนางที่ไดรับแตงตั้งใหม เลาป มิไดวาประการใด ลา ไปที่อยูแลวเชิญปลัด อําเภอมาปรึกษา ปลัดอําเภอรูธรรมเนียมของเมืองตาหลิ่วดี จึงบอกแก เลาป วา ตกอิ้ว มาครั้งนีดวยหวังเอาสินบนเขาตัว ไมใชภาษีเก็บเขาหลวง เลาป จึงวา "ตั้งแตเรามาอยูเมืองนี้จะได ้ คาธรรมเนียม แลเบียดเบียนดายเสนหนึ่งเข็มเลมหนึ่ง แกอาณาประชาราษฎรใหไดความเดือดรอนหามิได จะ เอาสิ่งใดมาใหสินบน" คําของเลาปนี้สะทอนถึงคุณธรรมประจําตัวและวัตรปฏิบัติราชการของเลาป อันเปนที่มา ของความเคารพรักศรัทธาจากราษฎร หลังจากนี้เกือบสองพันป เหมาเจอตง ผู นําพรรคคอมมิวนิสตจีน จึงได นําหลักการนี้ไปบัญญัติเปนขอหนึ่งในวินัยใหญสามขอของ กองทัพปลดแอกประชาชนจีนวา "หามเอาดายสัก เสน เข็มสักเลมจากราษฎร" รุงขึ้นตกอิ้วก็เรียกปลัดอําเภอมาใหซดทอดวา เลาป ฉอราษฎร บังหลวง ปลัดอําเภอไมยอมซัดทอด ตกอิ้วก็ ั ใหนักการอําเภอเฆี่ยนปลัดอําเภอ บังคับใหซัดทอด แตปลัดอําเภอก็กมหนาทนเจ็บทนรับความปวดไมยอม กลาวคําอันเปนอาสัตย เลาป จะมาพบก็ไมใหเขาพบ เลาป จึงกลับไปที่พก ราษฎรไดทราบเรื่องจึงมาทีอําเภอ ั ่ เพื่อจะชวยเหลือ แตนายประตูหามไว ราษฎรซึ่งชุมนุมอยูที่หนาเรือนพักรับรองของ ตกอิ้ว สงสารปลัดอําเภอและ เลาป พากันรองไหระงม พอดี เตียวหุย เสพสุราแลวขี่มาผานมาประสบเหตุเขา ก็โกรธบุกเขาไปจิกหัว ตกอิ้ว ลากออกมาหนาเรือนรับรอง จับ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 21 ผูกเขากับหลักมา แลวเอาแสมาเฆี่ยนตกอิ้ว เจ็บปวดเปนสาหัส เลาป ไดยนเสียงรองของ ตกอิ้ว ก็วิ่งมาดู เห็น ิ เหตุการณก็ตกใจเขาหาม เตียวหุย ตกอิ้ว รองขอให เลาป ชวยชีวิตไว เลาป มีใจสงสารก็หาม เตียวหุย ไมให เฆี่ยน ตกอิ้ว อีกตอไป พอดี กวนอู ผานมารูเหตุแลว จึงวาแก เลาป วา "เราทําความชอบอาสาแผนดินมาเปน  หลายครั้ง ก็ไดเปนแตเพียงนี้ แตตกอิ้วถือรับสั่งมาแลววาหยาบชา ดูหมิ่นนอกรับสั่งใหไดอัปยศดังนี้ อันเราพี่ นองสามคนอุปมาประดุจหงสซึ่งจะอาศัยในปานี้ไมสมควร เราจะฆาตกอิ้วเสียแลวชวนกันไปอยูบานเมืองที่ อาศัยแหงเราดีกวา ภายหลังจึงจะคอยคิดการใหญสืบไป" ความตอนนี้แสดงออกถึงอัธยาศัยใจคอ ความ ทระนงในศักดิและความปรารถนาทําการใหญของ กวนอู อยางชัดเจน เลาป ฟงแลวเห็นชอบดวย แตการที่จะ ์ ฆา ตกอิ้ว เปนการไมสมควรเพราะเปนผูถือรับสั่ง แมวาจะมีการแอบอางอยูดวยก็ตามที เลาป จึงไดเอาตรา  สําคัญของนายอําเภอมาผูกคอ ตกอิ้ว แลววา จะไวชีวิตใหครั้งหนึ่ง บัดนี้ไมตองการทําราชการแลว ให ตกอิ้ว นําตรากลับไปแลวเลาปก็พากวนอูเตียวหุยกับพรรคพวกยีสบคนนั้นออกจากเมืองอันฮอกวน ่ ิ ฝายตกอิวก็นํา ้ ตราไปพบเจาเมืองเตงจิ๋ว เลาเหตุการณแลว สั่งใหเจาเมืองจับเลาป กวนอู เตียวหุยสงเขาเมืองหลวง เลาปมาถึงกลางทางก็ไดกิตติศัพทที่ เจาเมืองเตงจิ๋ว ออกหมายประกาศจับตัว เห็นจะไป เมืองตุนกวน ตาม ความคิดเดิมไมได จึงเปลี่ยนเสนทางไปหา เลาเกง เจาเมืองไตจิ๋ว ซึ่งเปนแซเดียวกัน บอกความแตหนหลังให ฟงโดยตลอด เลาเกง นั้น แจงในหนังสือที่เจาเมืองเตงจิ๋วใหจับ เลาป แลว แตครั้นไดฟงคําซึ่ง เลาป บอกก็มี จิตคิดสงสารคํานึงวา เปนแซเดียว กันทั้งเปนเชื้อพระวงศ แตกลับไมไดรบความเปนธรรมถึงเพียงนี้ น้ํา ใจจึง ั เอียงมาเขาขางคิดชวยเหลือ เลาป ดังนั้น เลาเกง จึงใหเปลี่ยนชื่อแซ เลาป กวนอู เตียวหุย แลวจัดที่ซอนตัว  ไวภายในบานพักรับรองของเจาเมือง เลาปเชื้อพระวงศพระเจาฮั่นโกโจมีความชอบตอแผนดิน แตกลับตองถูกหมายประกาศจับ ตองเปลี่ยนชื่อแซ และตองเปนอยูอยางหลบๆ ซอนๆ ดวยประการฉะนี้  สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งที่ 2 (ตอนที่ 10) หลังจากโลติด ฮองฮูสง จูฮี สามแมทัพ โดยมีเลาป กวนอู เตียวหุย สายหนึ่ง โจโฉ สายหนึ่ง และ ซุนเกี๋ยน สายหนึ่ง ไดรวมกันปราบปรามโจรโพกผาเหลือง เสร็จสิ้น และกลับเขาเมืองหลวงแลว อาณาประชาราษฎร  ตางตั้งความหวังวา บานเมืองจะรมเย็นเปนสุขเสียทีหนึ่ง แตการณกลับตรงกันขาม เหตุการณปลนชิงวิงราว ่ กดขี่ขม เหงราษฎร การเรียกสวยสินบนยังคงเกิดขึ้นอยางกวางขวางและหนักกวาเดิม การทั้งนี้เนื่องจากระบบ ขันที ทีครอบงําการบริหารราชการแผนดินของฮองเตยังคงอยู ่ ไมแตเพียงเทานั้น กลับมีอํานาจวาสนาเพิ่มมากขึ้น แกนนําคนสําคัญของขันทีสองคนคือ เตียวตง กับเตียวเหยี ยง ไดรับโปรดเกลาฯแตงตั้งเปน แมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลาง มีอํานาจทางการทหารเพิ่มขึนอีก ้ ทางหนึ่ง สวนขันทีอีกแปดคนนั้นเลา ก็ไดเลื่อนตําแหนงเปนขุนนางชั้นผูใหญ ขันทีคนวิปริตซึ่งควรมีหนาที่  ปกติเพียงคนรับใชของฮองเต กลับไดครองตําแหนงใหญทางทหารระดับแมทัพถึงสองคนและเปนขุนนางชั้น ผูใหญอีกแปดคน ดังนี้ความวิปริตแปรปรวนในการบริหารราชการแผนดินยุคเลนเต จึงแผปกคลุมทุกวงการ ทุก ดานทัวประเทศ ่ อํานาจวาสนาของสิบขันทีมีมากขึ้นเทาใด ความกําเริบเสิบสาน ในอํานาจก็ยิ่งมากขึนเทานั้น แตเมื่อเปน ้ อํานาจวาสนาทีเกิดขึ้นจากความชั่วรายและใชอํานาจนั้นโดยไมตั้งอยูในธรรม ่ อํานาจก็กอผลรายใหแก บานเมืองและราษฎรมากยิ่งขึน ก็แลเมื่ออํานาจวาสนาของสิบขันทีคือตนเหตุของการจลาจล คือตนเหตุของ ้ การกอตัวลุกขึนสู ของขบวนการตอสูกชาติ เมื่ออํานาจ วาสนาซึ่งเปนตนเหตุยังดํารงอยู และมากขึ้นกวาเดิม ก็ ้ ู ยอมสงผลใหการกอตัวลุกขึ้นสูของประชาชนกลับฟนคืนขึนมาอีกครั้งหนึง ้ ่ ดังนั้น สมาชิกขบวนการกูชาติของเตียวกก แมจะแพและแตก สลายไปแลว จึงไดกอตัวขึ้นมาใหมเพราะมี่ใดมี การขมเหงกดขี่ ที่นั้นยอมมีการตอสูเปนธรรมดา คูเสง ซึ่งเปนสมาชิกขบวนการกูชาติคนหนึ่ง หนีราชภัยไปอยู เมืองเตียงสา ในขณะที่เตียวกีและเตียวซุน ไปอยูเมืองยีหยง จึงไดรวมกับราษฎรกอตั้งฐานที่มั่นกอบกูชาติขึ้น ในทั้งสองเมือง เตียวกี นั้นตั้งตนเปนกษัตริย และตั้งให เตียวซุน เปนเสนาบดี มีราษฎรมาเขาดวยเปนอันมาก ฐานที่มนกูชาติ ั่ ของประชาชนไดขยายตัว ลุกลามไปอีกหลายเมือง จนทําใหกองกําลังของขบวนการกูชาติที่กอตัวขึ้นใหมนี้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 22 เติบใหญเขมแข็ง และขยายตัวออกไปทุกวัน แผอํานาจปกคลุมเมืองตาง ๆ ในลักษณะรัฐซอนรัฐ แตอํานาจ ปกครองทีแทจริง ที่ประชาชนยอมรับกลับมาอยูที่ขบวนการกูชาติ ่ หัวเมืองตางๆ ไดรายงานขาวความเคลื่อนไหวอยางตอเนือง หนังสือกราบทูลถวายรายงานตอพระเจาเลนเต ่ ถูกสงเขาเมืองหลวง อยางไมขาดสาย ประดุจดังสายฝนที่ตกเต็มทองฟายามวสันตฤดู สามกกฉบับสมบูรณที่ แปลจากภาษาจีนระบุวา "หนังสือราชการแจงเหตุกอการจลาจล สงเขามาในเมืองหลวง ดังแผนหิมะตก" แต  ปรากฏวา หนังสือราชการทั้งหมดถูกสิบขันทีกักเก็บไว ไมยอมใหเจาหนาที่นําความกราบบังคมทูลใหฮองเต  ทรงทราบ สภาพของฮองเตเอง จึงตองกลายเปนคนหูหนวกและตาบอด เขาทํานองที่โบราณวาไววา "ฝามือ อันนอยเมื่อปดตาเขาแลว ก็สามารถปดฟาอันกวางไกลได" อยูมาวันหนึ่งในขณะ พระเจาเลนเต กําลังเสวยน้าจัณฑอยูกับสิบขันทีอยางมีความสุขในพระราชอุทยาน พระ ํ พี่เลี้ยงชื่อ เลาโต ซึ่งทราบเรื่องการกอตัวและการขยายตัวของขบวนการกูชาติก็ตกใจ จึงตามเสด็จไปถึงใน พระราชอุทยานขอเขาเฝา พระเจาเลนเต ทอดพระเนตรเห็น เลาโต มีสีหนาแสดงอาการตืนตกใจ จึงตรัสถาม ่ วาเกิดเรื่องอันใดขึ้น เลาโต จึงกราบทูลวา โจรโพกผาเหลืองกอการจลาจลขึ้นอีกแลว บานเมืองกําลังอยูใน อันตราย "ไฉนพระองคยังมาเสวยสุราอยูอีกเลา" การกราบทูลในเชิงตําหนิฮองเตผูเปนใหญเปนจุดออนและ อันตรายอยางใหญหลวง เพราะวิสยผูเปนใหญนั้นยอมแสลงหูกับถอยคําเชนนี้ ยิ่งเปนใหญเทาใดอาการแสลง ั หูก็ยิ่งมากขึ้นเทานั้น และอาจกําเริบทําใหคนตายได พระเจาเลนเต จึงตรัสดวยความไมพอพระทัยหนักวา ที่หัวเมืองตางๆ เกิดจลาจลนั้น ไดถูกกองทัพจากเมือง หลวงไปปราบปราม ราบคาบสิ้นแลว ไฉนจึงยกเรื่องนี้ขึ้นมากลาวอีก เลาโต ทูลวา เปนการจลาจลที่เกิดขึ้น ใหม "เหตุผลเพราะขันทีสิบคน จากราชการตัดสินคดีความ ราษฎรมิไดเปนยุติธรรม" ขันทีสิบคนไดฟงคําทูลก็ ตกใจ เพราะเปนผูปดขอมูลขาวสารทีหัวเมืองตางๆ สงเขามาถวาย จึงเขาไปหนาพระที่นั่ง ถอดหมวกยศทําที ่ วาจะลาออกราชการเหมือนครังกอน แลวแกตัววาไดทําราชการรับใชใกลชด จึงทําใหขาราชการขุนนางอิจฉา ้ ิ ริษยา จะทําราชการไปคงจะไมรอดชีวิต "ขาพเจาทั้งสิบคนนี้ จะขอออกจากที่ เอาแตชีวิตรอดไว แลทรัพยสิ่ง สินของขาพเจาทั้งปวงนั้น ขอถวายพระองคใหพระราชทานทแกลวทหารซึงทําราชการ แตตัวขาพเจาทั้งนี้ จะ ่ ขอ กราบถวายบังคมลา ไปทําไรไถนาเลี้ยงชีวิต" สามกกทุกฉบับไมไดตั้งความสังเกตตรงจุดนี้ ทั้งๆทีคําของขันทีดังกลาว นั้นมองขามไมไดเปนอันขาด เพราะ ่ นี่คือสุดยอดวิชาของขันที เปนวิชาฆาคนดวยการใชวาจาเปนอาวุธ สุนทรภูไดกลาวถึงวิชานี้ในหนังสือพระอภัย  มณีตอนที่นางละเวงอาสาไปสังหารอุศเรน วา "จะพลิกพลิ้วชิวหาเปนอาวุธ ประหารบุตรเจาลงกาใหอาสัญ" จนอุศเรนตองรากเลือดถึงแกความตาย นักการเมืองบางคนในชั้นหลังไดสืบทอดวิชาขันทีนแลวมีใจอํามหิตกอ ี้ ความฉิบหายใหแกบานเมือง แลราษฎรไมตางอันใดกับยุคขันทีกินเมืองในสมัยสามกก คําเพ็ดทูลที่หวานระรื่น หูฉะนี้ กินใจลึก พระเจาเลนเต นัก พระทัยหนึ่งลนดวยน้ําใจรักสิบขันที อีกพระทัยหนึ่งลนดวยน้ําใจชังพระพี่ เลี้ยง เลาโต ไมไดไตรตรองพิจารณาใด ๆ ก็เชื่อตามคําเพ็ดทูล แลวตรัสวา "ตัวเปนพี่เลี้ยงที่บานเรือนของตัว นั้น ก็ยอมมีคน สนิทใชสอยอยู แลตัวเราเปนเจาอยูในราชสมบัติ มีคนซึ่งสนิทใชสอยบาง ตัวมาริษยาวากลาว ใหเราขัดเคือง" แลวตรัสสั่งใหเจาหนาที่คุมตัวเลาโตไปประหาร เลาโต จึงรองขึ้นหนาพระทีนั่งวาไมเสียดาย ่ แกชีวิต เสียดายแตราชสมบัตของ พระเจาฮันโกโจที่สบทอดมาสีรอยปเศษจะดับสูญ พระเจาเลนเต ก็ทําเปน ิ ่ ื ่ ไมไดยินเสีย เจาหนาทีคุมตัว เลาโต ออกไปจากพระราชอุทยาน พอดีรองอัครมหาเสนาบดีชื่อ ตันต๋า มาพบเหตุเขาก็สั่ง ่ ํ เจาหนาทีวาอยาเพิ่งประหาร จะไปเขาเฝาฮองเตกอน รองอัครมหาเสนาบดี ตันต๋ํา เขาไปในพระราชอุทยาน ่ เขาเฝาพระเจาเลนเต ทูลวา พระพี่เลี้ยง เลาโต ไดอุมชูเลียงดูอบรมสั่งสอนพระองคมาแตนอย ทําผิดฉกรรจ ้ ขอใดจึงตองโทษถึงประหาร พระเจาเลนเต ตรัสตอบวา เลาโต เปนผูใหญไมมีความคิดเอาความเท็จมากราบ ทูล และยุยงใสโทษสิบขันทีซึ่งเปนขุนนางผูใหญ ทั้งกระทําการหยาบชาตอเรา ตันต๋ํา จึงทูลวา ที่ เลาโต กราบทูลนั้นเปนเรื่องจริง บัดนี้ขุน นาง ขาราชการ และราษฎรทั่วประเทศ เดือดรอนนัก มีความเกลียด ชัง อยากกินเลือดกินเนื้อสิบขันที แตพระองคกลับมีพระทัยรักดุจพระราชวงศผูใหญ ทั้งที่ไมมีความชอบสิงใด ก็ ่ ตั้งใหเปนขุนนางผูใหญ ขันทีฮองสี ก็ไดรวมสมคบกับกบฏเปนไสศึกใหโจร มีผูมากราบทูลก็ไมทรงชําระใหรู ผิดถูก จะทําใหราชสมบัติเปนอันตราย พระเจาเลนเต เถียงวาไมเปนความจริง ตันต๋า แคนใจนัก จึงเอาศีรษะ ชนพระแทนที่ประทับจนโลหิตไหล พระ ํ เจาเลนเตทรงกริ้วขนาดหนัก ตรัสสั่งใหเจาหนาที่เอาตัว รองอัครมหาเสนาบดี ตันต๋ํา และพระพี่เลียง เลาโต ้ ไปจําใสคุกไวสบขันทีผูกแคน ทั้ง ลาโตและตันต๋ํา ที่กลาวโทษตัวใหถึงตาย ในยามดึกของคืนนั้น สิบขันทีก็ ิ ลอบเขาไปในคุกหลวง สังหารเลาโตกับตันต๋าเสีย ขันทีสิบคน ปรึกษากันเห็นวาหากปลอยใหขบวนการกูชาติ ํ  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 23 ทํา การตอไปความผิดก็จะมาถึงตัว ทั้งเห็นวาการของ ฮองสีขันที ที่รบเปนไสศึกในเมืองหลวงใหกับโจร แต ั ครั้ง เตียวกก ยังอยูยากจะสําเร็จ ได เพราะความเชื่อถือศรัทธาของราษฎรที่มตอการกูชาติในครั้งนี้นอย กวา ี เมื่อครั้ง เตียวกก หลายเทานัก จะหวังประโยชนอันใดยอมไมคุมกับประโยชนปจจุบัน  ดังนั้นจึงแตงเปน หนังสือรับสั่งสองฉบับ ฉบับหนึ่ง ไปถึง ซุนเกี๋ยน ใหไปกิน เมืองเตียงสา และสั่งใหไปปราบขบวนการกูชาติ ของ คูเสง อีกฉบับหนึ่ง ไปถึง เลาหงี ตั้งใหเปน เจาเมืองอิจิ๋ว และใหยกไปตี เตียวกี เตียวซุน ที่ เมืองยีหยง ฝาย เลาเกง ทราบรับสั่งตั้ง เลาหงี เปนแมทัพไปรบ เตียวกี เตียวซุน จึงเขียนหนังสือให เลาป ถือไปหา เลาหงี ฝากให เลาป ไปทําการศึกดวย เลาหงี ทราบความแลวก็ดีใจ มีคําสั่งโดยอํานาจแม ทัพแตงตั้งให เลาป มียศเปนนายรอย ในสังกัดกองทัพ ของตน เลาป จึงไดกลับเขารับราชการทหารอีกครั้งหนึ่ง โดยมียศเพียง นายรอยเทานั้น แตสามกกฉบับ เจาพระยาพระคลัง (หน) ไมไดกลาวถึงวา เลาป ไดรับยศทหารหรือมียศใดๆ ซุนเกี๋ยน ทราบรับสั่งแลว ก็ยก ทัพไปปราบ คูเสง ตีฐานที่มั่นแตก คูเสง ตายในที่รบ ทหารของ คูเสง ก็แตกหนีไปสิ้น สวน เลาหงี ยกทัพไป เมืองยีหยง รบกับ เตียวกี เตียวซุน ซึ่งมีกําลังพลเขมแข็งจํานวนมาก รบกันอยูหลาย วัน ทหารของ เตียวกี เตียวซุน ก็ขาดเสบียง อดอยาก ทั้ง เตียวซุน เองก็เปนคนหยาบ ไมเอาใจทหาร นาย  ทหารคนสนิทจึงหักหลังนาย ฆา เตียวซุน แลวตัดศีรษะเอาไปให เลาป สวน เตียวกี เมื่อรูวา เตียวซุน ตาย และทหารเอาใจออกหาง หนีทัพเปนจํานวนมาก ก็ทอถอยสิ้นความคิด และเอาดาบเชือดคอตาย ขบวนการกูชาติหรือที่ฝายทางการเรียกวาโจรโพกผาเหลือง ที่เพิ่งกอตัวขึนใหมอีกครั้งหนึ่ง ถูก ซุนเกี๋ยนและ  ้ เลาหงี เลาป ปราบปรามจนสงบราบคาบดวยประการนี้ พระเจาเลนเต ไดรับทราบความจากรายงานแลวมีพระดําริวา ซุนเกี๋ยนมีความชอบ โปรดใหไปเปนเจาเมืองกัง แฮ ซึ่งเปนหัวเมืองเอก สําหรับ เลาหงี มีความชอบมาก โปรดใหเปนผูบญชาการทหารสูงสุด สวน เลาป นั้น ั ตรัสวา มีความผิดครั้งตี ตกอิว ใหเอาความชอบนั้นลบลางกับโทษ และโปรดใหไปรักษา บานแฮปด ซึ่งเปน ๋ หมูบานเล็กๆ อยูปลายดาน พอดี กองซุนจาน เพื่อนรวมสํานักของ เลาป และโลติด ซึ่งรับราชการเปนขุนนาง อยูใน พระเจาเลนเต ไดทูลถวายฎีกาวา เลาป นี้แตกอนก็มความชอบในการปราบปรามโจรโพกผาเหลืองมาก ี มาครั้งนี้มความชอบปราบโจรไดสงบราบคาบ อีก ขอทรงพระกรุณาพระราชทานให เลาป ไดไปเปน เจาเมือง ี เพงงวนกวน เถิดพระเจาเลนเต จึงโปรดเกลาฯให เลาป เปนเจาเมืองเพงงวน-กวน ตามคําฎีกาของ กองซุน จาน และพระราชทานยศทหารใหเปนนายพันทหารมา มีหนาที่คมทหารมาและรถศึก พิจารณาน้ําพระทัยของ ุ พระเจาเลนเต ในครั้งนีแลว เห็นไดชดวา พระองคเองไมไดมีสิ่งใดติดพระทัยในตัว เลาป และคงไมตดพระทัย ้ ั ิ ในเรื่องเดิมของพระราชวงศสาย เลาป แตที่ผานมาเหตุททรงไมโปรด เลาป ตามควรแกความชอบนั้น นาจะ  ี่ ติดปญหาอยูทสิบขันที มาครังนี้ เมื่อ กองซุนจาน ขุนนางถวายฎีกา แสดงวา เลาป ก็มีพรรคพวกอยูในราช  ี่ ้  สํานัก จึงโปรดใหตามขอและยังแถมยศนายพันทหารมา ซึ่งเปนกองกําลังเคลื่อนที่เร็วอีกตําแหนงหนึ่ง ซึ่ง แสดงวานาจะมีสิ่งใดอันเปนความภายในราชสํานักที่ทรงหวังจะพึ่งพา เลาปในภายหนาอยูในพระทัยเหมือนกัน   แตไมมีใครไดทราบ ความนี้ เพราะสิ้นรัชกาลเสียกอน เมืองเพงงวนกวน นั้น เปนเมืองใหญและเปนเมืองทหาร เปนที่ตั้งของกองกําลังทหารมา ทั้งขาวปลาอาหารก็ บริบูรณ เลาปไปครอง เมืองเพงงวนกวน แลว ก็มีกําลังและกวางขวางขึ้นกวาแตกอน หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สิ้นศักราชเลนเต (ตอนที่ 11) เคาลางกลียคแผปกคลุมแผนดินของพระเจาฮั่นโกโจ ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่น ซึ่งบัดนี้สืบสันตติวงศตก ุ  ทอดมาถึงมือ ของเลนเต การณในอากาศนันดาวประจําพระองคพระมหากษัตริยมัวหมองริบหรี่ ซีดโรยราวไร ้  เรี่ยวแรงทีจะสถิตยในนภากาศ การในภาคภูมิดลนั้นเลา ก็เกิดการจลาจลวุนวาย อาณาประชา-ราษฎร ตกอยู ่  ในความเดือดรอนทุกหยอมหญา การรบราฆาฟนและการปลนชิงวิ่งราวเกิดขึ้นทุกหัวระแหง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 24 การในราชสํานักก็ขัดแยงไมมใครไววางใจใครกันไดอีกตอไป แตละฝายตางแสวงหาสมัครพรรคพวกและซอง ี สุมผูคนไวเปนพวก ดานหนึงเพื่อความดํารงคงอยูของตนเอง แตอีกดานหนึ่งเพื่อการทําลายลางคูแขงและ ่ ปรปกษใหดาวดิ้นไป  การฝายในอันเปนสวนพระองค ก็หามีความเปนปกติไมพระเจาเลนเตนั้น ไมใชเชื้อวงศพงศกษัตริยของพระเจา ฮั่นเต แตเปนลูกขุนนางที่พระเจาฮั่นเตขอมาเลี้ยงเปนลูกบุญธรรม แลวตังเปนรัชทายาท ครั้นเสวยราชยแลว ้ จึงโปรดใหอัญเชิญแมตัวเขาวัง สถาปนาเปนพระราชชนนี ทรงพระนามวา พระนางตั๋งไทเฮา สรางพระตําหนัก ใหเปนที่ประทับในพระราชวังหลวงเมื่อเจริญวัยขึ้น เลนเตหนุมก็โปรดปรานลุมหลงพระสนม เอกชื่อวา นางโฮ เฮา ซึ่งมาจากตระกูลพอคาเนื้อ แลวเขาถวายตัวเปนพระสนม มีโอรสดวยกันองคหนึ่งชื่อวา หองจูเปยน พระ เจาเลนเตจึงสถาปนานางโฮเฮาเปนที่พระมเหสี แลวใหเลื่อนพระสนมโฉมสะคราญชื่อ อองบีหยิน เปนที่พระ สนมเอกแทนพระมเหสีมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อโฮจิน เมื่อนองสาวไดดีเปนถึงที่พระมเหสี โฮจิ๋น ก็ไดความชอบตาม ๋ พระเจาเลนเต โปรดใหเปนขุนนางผูใหญฝายทหาร มีหนาที่เปนที่ปรึกษาการแผนดิน การตังเอาพอคาเนื้อเปน ้ ที่ปรึกษาการแผนดินดังนี้ ทําใหเกิดแบบอยางแกนักการเมืองในชั้นหลัง ในการแตงตั้งทีปรึกษาจากพวกรอย ่ พอพันแมโดยไมตองคํานึงถึงคุณวุฒใดๆ ิ ในระหวางที่ พระนางโฮเฮา ทรงพระครรภ เลนเต ในวัยหนุม คึกคะนองในแรงปรารถนาประกอบเขากับความ สะคราญแหง พระสนมเอกอองบีหยินแลว เลนเต หนุมก็ตกในหวงแหงความรัก ยิ่งรักก็ยิ่งลึก แลวก็หลง ใน ที่สดก็มีพระโอรสกับพระสนมเอกอีกองคหนึ่งชื่อวา หองจูเหียบครั้นพระเจาเลนเตเสวยราชยไดยี่สิบป ความ ุ ราวฉานของฝายในก็เกิดขึ้น สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) ระบุความตอนนีวาพระเจา เลนเตเสวยราชยไดหกปเศษ ซึ่งขัดกับ ้ ตอนตน ทีระบุวาในขณะเกิด นิมิตและลางรายนั้น พระเจาเลนเตเสวยราชยมาแลวสิบสองป ดวยเหตุที่ ่ ประวัตศาสตรจนรับรองวาพระเจาเลนเตเสวยราชยแลวยี่สิบประหวางพุทธศักราช 690-710 แตเมื่อคิดเปนป ิ ี พุทธศักราชแลวทั้งฉบับภาษาจีนและฉบับภาษาไทยไมตรงกัน ดังนั้นจึงถือเอาปที่ยสิบซึ่งเปนปสิ้นรัชกาล ี่ แทน ปลอยใหเปนหนาที่ของนักประวัตศาสตรคิดอานตกลงเรืองปศักราชกันเองตอไป ิ ่ ความราวฉานของฝายในราชสํานักเกิดแตเหตุเพราะ เมื่อพระมเหสีมีพระประสูติกาลแลว ฮองเตยังคงลุมหลง ในสิเนหาพระสนม เอกอยูไมยอมสราง แตละวันประทับอยูแตในพระตําหนักพระสนม เอก คลายกับทรงลืมไป แลววา ยังมีพระมเหสีและพระโอรสอีกสองพระองคลําพังแตความคิดอิสตรีก็หนักพอแรงอยูแลว แตภายในราช สํานักนั้น เสียงกลาวขานของเหลาขันทีและเจาหนาทีที่กระทบโสตพระมเหสีอยูทุกเมื่อเชื่อวันวา บัดนี้ฮองเตประทับอยู ่  แตตําหนักพระสนมเอกไมโปรดพระมเหสีอีกตอไปแลว กระทบใจใหแรงริษยาแหงสตรียงฮือโหม พระมเหสีที่ ิ่ พระทัยเต็มไปดวยแรงริษยาตอพระสนมเอกจึงลอบวางยาพิษขนกระเรียน สังหารพระสนมเอกอยางไรรองรอย อันยาพิษขนกระเรียนนั้น ความจริงไมไดทําจากขนนกกระเรียนแตทํา จากขนนกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคลายนก กระเรียน ดองเขากับสุราแลวมีพิษรายสุด ทําใหเสียชีวตไดในทันที เปนที่นิยมใชกันในราชสํานักจีน แต ิ หนังสือกําลังภายในเรียกยาพิษชนิดนี้โดยนิยมวา ยาพิษหงอนกระเรียน เมื่อสิ้นพระชนนี หองจูเหียบในเยาววยจึงกําพราแม พระนางตั๋งไทเฮามีความสงสารหลานกําพรา จึงรับเอา ั หองจูเหียบมาเลี้ยงดูดวยพระองคเองในพระตําหนัก เปนธรรมดาของคนมีหลาน ยอมรักหลานอยูแลว ครั้น  รับมาเลี้ยงดูใกลชิดสนิทสนมก็ยิ่งรัก อากัปกิริยาทั้งปวงของหองจูเหียบเปนที่ตองพระทัยของ ตั๋งไทเฮาไปสิ้น นานวันเขาก็กลายเปนความหลงหลาน ในทีสดก็อยากใหหลานที่เลี้ยงมากับมือไดราชสมบัติ ทั้งๆที่รูอยูแกใจ ่ ุ วาผิดกฎมณเฑียรบาลขอหนึ่ง และอีกขอหนึ่งนั้นกฎมณเฑียรบาลหามสตรี มิใหยุงเกี่ยวการแผนดิน แตเมื่อ น้ําใจรักเจือหลงหนักเขา ตั๋งไทเฮาก็ลืมกฎมณเฑียรบาลขึนไปวาเอากับพระเจาเลนเตผูบตร ขอใหหลานได ้ ุ เปนรัชทายาท ความยุงยากของฝายในจึงกอตัวขึ้นตั้งแตบดนัน ั ้ ในระยะแรกๆ เลนเตฟงคําขอของตั๋งไทเฮาพระมารดา ก็เฉยเสียบาง เปลี่ยนไปตรัสเรื่องอื่นเสียบาง เพราะรูดี  วาการใหนองไดครอง ราชยแทนพี่เปนการผิดกฎมณเฑียรบาล ทั้งจะกอใหเกิดปญหายุงยาก ในราชสํานักขึ้น ในภายหนาเหมือนที่เคยเกิดขึนแลวในประวัตศาสตร แตตงไทเฮาก็ไมละความพยายาม ในที่สดเลนเตก็ใจ ้ ิ ั๋ ุ ออน เพราะเห็นแกพระราชชนนีสถานหนึ่ง เห็นแกสนมเอกอันเปนที่รักผูลวงลับสถานหนึง ทั้งหองจูเหียบนั้นมี   ่ รูปลักษณะกิริยาเปนที่รัก แลวยังบวกดวยความสงสารที่กําพราแมอีกสถานหนึ่ง พระเจา เลนเต ก็ละเสียซึ่งกฎ มณเฑียรบาลอันมีมาแตบรรพชน อาศัยสิทธิแหงพระมหากษัตริยในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย รับคําของ  ตั๋งไทเฮาวา ในโอกาสอันสมควรจะโปรดเกลาแตงตั้งใหหองจูเหียบเปนรัชทายาท All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 25 อยูมา ณ เดือนหกของปเดียวกันนั้น ซึ่งเปนวันเวลาหลังจาก ที่เลนเต รับคําตั๋งไทเฮาไมนาน และยังไมทันมี พระบรมราชโองการ โปรดเกลาตั้งหองจูเหียบเปนรัชทายาทก็ทรงประชวรมีพระอาการมากเกียนสิด หนึ่งในสิบ ขันที ทราบความในพระตําหนักไทเฮาเปนอยางดี ไดกราบทูลพระเจาเลนเตวา ซึ่งพระองคมีพระราชประสงค จะแตงตั้งหองจูเหียบเปนที่รชทายาทนั้น มีความยินดีดวยเปนอันมากแตเกรงวาการจะไมเปนไป ตามพระราช ั ประสงค สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาขันทีผูนี้ชื่อ เกนหวน อยูนอกกลุมขันทีสิบคน ความจริงเปนการแปล ผิด ฉบับภาษาจีนวา เปนหนึ่งในขันทีสิบคน แตชื่อกลายเปนเกียนสิด ดังนั้นจึงถือวาขันทีผูนี้เปนหนึ่งในขันที สิบคนที่เชื่อวา เกียนสิด เกียนสิด กราบทูลเหตุผลวา ตามกฎมณเฑียรบาลนั้น สิทธิในราชสมบัติตกแกหองจู เปยนโอรสในพระมเหสีซึ่งเปนผูพี่ หากจะตั้งหองจูเหียบโอรสในพระสนมเอกซึ่งเปนผูนองใหเปนรัชทายาท แลว บรรดาขุนนางที่เปนสมัครพรรคพวกของพระมเหสียอมไมพอใจ โดยเฉพาะโฮจิ๋น พี่พระมเหสีนั้นเปน ขุน นางผูใหญฝายทหาร มีพวกฝายทหารอยูเปนอันมาก อาจทํารายรัชทายาท แลวเชิญ หองจูเปยน ขึ้นแทนที่ พระเจาเลนเตฟงคําทูลของเกียนสิดในขณะที่ทรงประชวรหนักแลว ก็ตกพระทัยอาการไขก็ทรุดลง กระนั้นยัง ฝนพระองคตรัสถามวา จะปองกันแกไขปญหานี้อยางไร พระเจาเลนเต นี้เห็นไดชัดวาทําการใดไมมหลักไมมีเกณฑ ไมรูการควรไมควร การแผนดินอันเปนเรื่องใหญถึง ี เพียงนี้ แทนที่จะปรึกษาหารือกับพระราชวงศชั้นผูใหญหรือขุนนางชั้นผูใหญทมีใจภักดีตอแผนดิน กลับไป  ี่ ปรึกษา ขอความเห็นจากขันทีคนวิปริต เกียนสิดถวายความเห็นวา มีอยูทางเดียวเทานันคือ ตองสังหารโฮจิ๋น  ้ เสียกอนแลวเสนอแผนการวา ใหมีหมายรับสั่งใหโฮจิ๋นเขาเฝาในที่ประทับ แลวเกียนสิดจะรับธุระจัดหาคนมี ฝมือลอบสังหารโฮจิ๋นเสีย เลนเตในอาการทรุดหนักก็เออออกับแผนการของเกียนสิด ความที่เกียนสิดกราบทูลพระเจาเลนเตนั้น ยินถึงหู ขันทีอีกคนหนึ่งในพระตําหนักและขันทีผูนี้ แมไมปรากฏนามแตคาดหมายไดวา คงเปนคนละพวกกับขันทีสิบ คนหรือไมก็เปนพวกของโฮจิ๋น ขันทีผูนจึงบอกความแกลูกนองของโฮจิ๋นซึ่งเปนขุนนางในราชสํานักชื่อวา ี้ พัวอิ๋น ฝายพัวอิ๋นเมื่อทราบความแลวก็ตกใจ เตรียมออกจากพระราชวังเพื่อไปแจงความใหโฮจิ๋นทราบ พอดี โฮจิ๋นกําลังเดินทาง เขาวังเพื่อฟงอาการของฮองเต ดวยทราบขาววาฮองเตประชวรมีพระอาการมากเห็นจะ ทรงพระชนมไดไมขามคืนจึงเรงรีบเขาวังมา พบเขากับพัวอิ๋น ดังนั้นพัวอิ๋นจึงไดเลาความใหโฮจิ๋นทราบ แลว บอกวาเกียนสิดคิดฆาทาน อยาไดเขาไปในพระราชวังเปนอันขาด โฮจิ๋นทราบความแลวก็ตกใจ หันหลังกลับรีบเดินทางกลับจวนของตน แลวใหเชิญขุนนางฝายทหารและพล เรือนที่เปนพวก มากินโตะที่บาน เมื่อสมัครพรรคพวกมากันพรอมแลว โฮจิ๋นจึงบอกความใหทุกคนไดทราบ  แลวแจงความประสงควา เมือเกียนสิดคิดรายจะฆา เราเชนนี้แลว จําเปนทีเราจะตองฆาเกียนสิดเสียกอน และ ่ ่ ถามความ เห็นสมัครพรรคพวกวาจะคิดอานประการใด พรรคพวกของโฮจิ๋นฟงความแลว เห็นเปนการใหญหาก พลาดพลั้งภัยก็จะมาถึงตนและครอบครัว ดังนันทุกคนจึงพากันนิ่งเฉย แลวสายศรีษะทําทีเปนคิดไมออก บอก ้ ความเห็นไมได บรรยากาศอึมครึมผานไปครูหนึ่ง โจโฉซึ่งอยูในที่นั้นดวยและสงวนความเห็นดวยอาการเงียบมาแตตน ก็ไดรูวา   บรรดาคนเหลา นั้นรักตัวกลัวตายและ ไรสติปญญาความกลาหาญ จึงออกความเห็นอยางตรงไปตรงมาวา "อัน  เกียนสิดนั้นพระเจาเลนเตก็โปรด ปราน พรรคพวกในวังก็มีเปนอันมาก ทานคิดการทั้งนี้ เกลือกจะมิสําเร็จ จะ ไมตายแตตว จะพาญาติพี่นองตายเสียสิ้น ขอทานจงดําริดูใหควรกอน"การออกความเห็นของโจโฉในครั้งนี้ ั ทั้งๆ ที่ตวเองเปนเพียงนายทหารชั้นนายพัน แตหาญกลาออกความเห็นในทามกลางขุน นาง ชั้นผูใหญจํานวน ั  มาก และเปนการออกความเห็นอยางตรงไปตรงมา นับเปนความกลาหาญที่เดนชัดแตความเห็นนี้ไมตองดวย  ความคิดของโฮจิ๋น ซึ่งกําลังเลือดขึ้นหนาเพราะตกเปนเปาสังหารของเกียนสิด ดังนั้นโฮจิ๋นจึงตวาดใสโจโฉวา เปนการบังอาจที่มาออกความเห็นในการประชุมขุนนางผูใหญ โจโฉเปนผูนอยก็นิ่งเฉยเสีย แตความเห็นของโจโฉนั้น กระทบเขากับความรูสึกของพรรคพวกโฮจิ๋นที่อยูในที่นั้น ทุกคนตางหวนรําลึกถึง เหตุการณครั้งที่แมทัพใหญเตาบูและราชครูตันผวน วางแผนสังหารสิบขันที ครั้งนั้นความลับรั่วไหลทังแมทัพ ้ ใหญเตาบูและราชครูตันผวนถูกสิบขันทีสังหารโหดพรอมครอบครัวแลว ความรูสึกวาเหตุการณกําลังเกิดซ้ํา  รอยก็เขาครองความนึกคิดของทุกคน ความหนาวเหน็บในมรณภัยเขาเกาะกินหัวใจของทุกผูคน เพราะหากไมคลอยตามความคิดของโฮจิ๋น ก็เกรง นักเพราะโฮจิ๋นเปนถึงพี่ชายของพระมเหสีมีบารมีและสมัครพรรคพวกมาก ดีรายก็อาจถึงตายได แตใน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 26 ขณะเดียวกัน หากคลอยตามความคิดของโฮจิ๋นแลัว หากการลมเหลวไมเพียงแตทุกคนจะหัวขาดเทา นั้นยัง จะพาญาติพี่นองฉิบหายตายสิน ในขณะทีความเครียดกําลังครอบงําสมัครพรรคพวกของ โฮจิ๋นจนกินโตะไม ้ ่ ลงนั้น ขางในราชสํานักอาการประชวรของเลนเตทรุดหนักโดยลําดับ และเสด็จสวรรคต ดาวประจําพระมหากษัตริย อันริบหรี่ไดรวงลงเหนือเมืองลกเอี๋ยงราชธานีของราชวงศฮั่น เปนอันสิ้นศักราชของ เลนเต ณ บัดนั้น สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สถานการณยามดาวมังกรลับ (ตอนที่ 12) ขอเวลาใหสภาคนเครียดที่ประชุมปรึกษากันอยู ณ จวนของโฮจิ๋นไดครุนคิดหาทางออกสักระยะหนึ่ง และ อาศัยชวงเวลานี้ทบทวนถึงสถานการณบานเมือง ณ ยามสิ้นแผนดินเลนเต เพื่อที่จะไดมองและเขาใจ สถานการณทจะดําเนินตอไปไดแจมชัดยิ่งขึ้นตลอดยี่สิบปแหงอายุรชกาลของเลนเต แมวาการบริหารราชการ ี่ ั แผนดินจะเหลวแหลกสักเพียงไหน แตความมั่นคงเขมแข็งที่ราชสํานักฮั่น ไดวางไวเปนเวลาสีรอยปเศษยังไม ่ ถึงกับพังทลายลง อํานาจรัฐของราชสํานักยังคงเปนที่ยอมรับเชื่อฟงและปฏิบัติตามทัวราชอาณาจักร เปนแต ่ อํานาจรัฐนั้น แทนที่จะเปนอํานาจบริหารของฮองเต กลับเปนอํานาจทีถูกครอบงําโดยสิบขันที ถึงขนาดทีสิบ ่ ่ ขันทีไดแอบอางใชพระราชอํานาจของฮองเตเปนเนืองนิจ สิบขันทีเรืองอํานาจขึ้นแลวไดใชอํานาจรัฐไปในทางเบียด เบียนกดขี่ขมเหงขูดรีด ขุนนางขาราชการ ไมเวน แมกระทั่งพวกขุนศึก การสรางคุณงามความดีและผลงานไวกับแผนดินไมวาสักเทาใด ไมมีวันที่จะเปน ความดี  ความชอบในราชการ นอกเสียจากจะไดบรรณาการสวยสินบนใหกับสิบขันที ความกาวหนาในราชการของขุน นางขาราชการทั้งปวง ที่เกิดจาก แรงระบบสวยสินบนเชนนี้ เปนตนเหตุของความเดือดรอนทุกขเข็ญแกอาณา ประชาราษฎร เกิดการปลนชิงวิ่งราวทั่วทั้งแผนดินแลวกลายเปนการจลาจลขึ้น เหตุนี้จึงเกิดความขัดแยงหลักขึ้นในบานเมืองถึงสองชนิดคือ ระหวางอํานาจรัฐสวนกลางกับประชาชนชนิด หนึ่ง และระหวางสิบขันทีกับขุนนางขาราชการ โดยเฉพาะเหลาขุนศึกอีกชนิดหนึ่ง ความขัดแยงทั้งสอง ชนิดนี้ ยอมกระทบราชบัลลังกมังกรใหสั่นไหวแลวสันคลอนลงอยางซึมลึก ่ รอวันคืนทีจะพังทลายดับสูญไปเทานั้น ่ ความไมพอใจ ความคับแคนใจที่กลายเปนความชิงชัง อาฆาต พยาบาทถูกบมไวในใจของเหลาขุนนางและขุน ศึกเฝาคอยหาโอกาสชําระแคนวา ตองมาถึงเขาสักวันหนึ่งการลุกขึ้นสูของประชาชนทั้งสองครั้ง แมจะถูก ปราบปรามจนราบคาบไปแลว แตความราบคาบนั้นมีลักษณะชั่วคราว ตราบใดที่ตนเหตุของการกดขี่ขมเหง ราษฎรและการปกครองที่อธรรมดํารงอยู ตราบนั้น เชื้อไฟปฏิวัติของประชาชนยอมไมมีวันดับสูญ หากรอวันคืน ที่จะลุกโชติชวงขึ้นมาใหมเทานั้น แตทวาการลุกขึ้นสูกูชาติของประชาชนไดกอใหเกิดจินตภาพใหมขึ้นในหวงใจของเหลาขุนศึก เพราะทาทาย  ตออํานาจรัฐและมีเจตนาชวงชิงอํานาจรัฐ โดยอาศัยกําลังอาวุธของประชาชนโดยตรง ดังนันขุนศึกจํานวนหนึ่ง ้ จึงกอรูปความคิดขึ้นภายในใจที่จะชวงชิงอํานาจรัฐจากสิบขันที แตจินตภาพของพวกขุนศึกยังคงอยูทระดับ  ี่ ครอบงําอํานาจรัฐของ ฮองเตเทานั้น ยังไมไปไกลถึงขนาดลมราชวงศฮน ยึดราชบัลลังกมังกรเสียทีเดียว ั่ เพราะยอมแลเห็นวายังมีขุนนางขาราชการอีกจํานวนหนึ่ง และยังมีราษฎรอีกจํานวนมากทียังไมรูขอมูลขาวสาร ่ เกี่ยวกับความชัวรายทีครอบงําอํานาจรัฐอยู คนเหลานี้อาจอาศัยจิตใจจงรักภักดีตอราชวงศฮั่นหรือแกลงอาศัย ่ ่ ความจงรักภักดีตอราชวงศฮั่นตอตานทําลายการกอรัฐประหาร จึงทําใหคนที่คดกอรัฐประหารเกรงกลัว ไมกลา ิ คิดไปไกลถึงขนาดลมราชบัลลังกฮั่น จึงคิดไดแตเพียงการครอบงําอํานาจรัฐโดยผานทางฮองเตเทานั้น สวนการณขางฝายในราชสํานักนั้น พลันทีตั๋งไทเฮาและเลนเตละเมิดกฎมณเฑียรบาลจะสถาปนาหองจูเหียบผู ่ นองขึ้นเปนที่รชทายาทแทนหองจูเปยนผูพแลว กลิ่นอายของการฆาฟนกันขางฝายในราชสํานักจึงกอตัวขึ้น ั ี่ สถานการณในสวนที่เกี่ยวกับบุคคลสําคัญทีจะกอตัวขึ้นกลายเปนสามกกในอนาคตนั้น ปรากฏวาแตละคนได ่ เขาสูกระแสแหงอํานาจในลักษณะที่แตกตางกัน และมีสภาพการณยามสิ้นแผนดินเลนเตที่แตกตางกันดวย โจ โฉไดเคลื่อนตัวเขาใกลอํานาจรัฐมากที่สด มีตําแหนงเปนนายพันสารวัตรทหารประจํากองกําลังรักษาพระนคร ุ ไดใกลชดสนิทสนมกับโฮจิ๋นผูคุมอํานาจทางทหารสูงสุดในขณะนั้น ิ  ไดมีโอกาสเสวนาคบหากับ ขุนนาง ขาราชการในเมืองหลวงเปนจํานวนมาก ซึ่งจะกลายเปนกําลังสําคัญของโจโฉในวันขางหนา ความที่รับราชการอยูในเมืองหลวง ใกลชดกับอํานาจรัฐ โจโฉจึงไดเรียนรูถึงอํานาจรัฐวา ยอมประกอบดวย ิ องคสามคือ อํานาจรัฐนั้นจะได มาก็แตโดยการชวงชิง จะปลอยใหเปนไปตามบุญทํากรรม แตงไมไดเปนอัน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 27 ขาด อํานาจรัฐนั้นจะตองใชดวยตนเองอยางเฉียบขาด จะประนีประนอมแบบไรหลักการหรือโลเลเหลวไหล หรือใหคนอื่นใชอํานาจ แทนไมไดเปนอันขาด และอํานาจรัฐนั้นจะตองรักษาดวยความทะนุถนอมใหปลอดภัย ดุจดวงใจ ดังนั้น เมื่อหวังครองอํานาจรัฐยอมจําเปนตองแสวงหาคนดีมีฝมือจํานวนมากมาทําการ ซึ่งนับเปน  เรื่องยากอยางหนึ่งเพราะเบื้อง แรกตองรูจักคนดี รูจักแลวตองหาวิธีเชิญชวนมารวมทําการ แตการรักษาคนดี   สงเสริมใหคนดีมีอํานาจกลับยากกวา แมกระนั้นการใชคนดีมีฝมือใหเหมาะกับการยังจัดเปนเรื่องยากทีสุด แม ่ ตนเองเลายอมตองฝกฝนจนสันทัดในการเปนศูนยรวมของคนดี มีฝมือ สามารถสรางเอกภาพทางความคิด ทางความรับรูและทางการปฏิบัติใหเกิดขึ้นอยางมั่นคง ทังยังตองฝกฝนจนมีวิสยทัศนกวางไกลบน พื้นฐาน ้ ั ความเปนจริงแหงสถานการณเพื่อนํามาใชชี้นาขบวนการของตน และนําขบวนการของตนไปบรรลุซึ่งเปาหมาย ํ ทักษะและประสบการณตลอดจนความรับรู ความขัดแยงและเสน สายภายในราชสํานักและอํานาจรัฐกอเกิดขึ้น แกโจโฉทุกวันคืน สวนซุนเกี๋ยนนันไดครองเมืองกังแฮ ตามความชอบในการสงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งลาสุด แมจะหางไกล ้ จากนครหลวงลกเอี๋ยง ทําใหขาดความรูความเขาใจเกี่ยวกับสภาพการณในเมืองหลวง อันนับเปนจุดออนก็จริง อยู แตความที่ กังแฮ เปนเมืองใหญเปนเมืองทาขาวปลาอุดมสมบูรณ การคาขายก็เจริญรุงเรือง มีผูคนมาก กําลังทหารก็มากตาม ซุนเกี๋ยนไดปกครองโดยเมตตาธรรม รวมน้ําใจผูคนใหสวามิภักดิ์ไดเปนอันมาก  เกียรติภมิของซุนเกี๋ยนเลื่องระบือไกลไปทั่วหัวเมืองขางเคียง กอตัวเปนบารมีที่จะตั้งตัวเปนใหญในวันหนา ู สถานการณในภาคใตที่ซุนเกียนปกครองอยูโดยมีกังแฮเปนศูนยกลางนั้น จึงเกิดภาวะสันติเปนรากฐานใหแก ๋  การพัฒนาในทุกดาน คนดีมีฝมือจํานวนมากจึงหลั่งไหลเขาสวามิภักดิ์เขาทําราชการดวยซุนเกี๋ยน  ฝายเลาปครองเมืองเพงงวนกวนตามความชอบที่ไดรับจากการปราบสงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งลาสุด อยู หางไกลเมืองหลวง ขาดความรับรูขอมูลขาวสารในเมืองหลวงนับเปนจุดออนเชนเดียวกับซุนเกี๋ยน แตเมือง เพงงวนกวนนั้น เปนเมืองเกามีความสงบสุขสันติตลอดมา ราษฎรอยูเย็นเปนสุขมีฐานะอาชีพที่ดถวนหนา เมือง ี นี้แมไมใหญนักแตมผูคนมากหนาแนนเปนทีตงของกองกําลังทหารมา โดยที่เลาปก็ไดรับพระราชทานยศเปน ี ่ ั้ นายพันทหารมาคุมกําลังทหาร มาและรถศึกอยูอีกตําแหนงหนึ่ง ความที่เลาปเปนมือแมนเกาทัณฑ อัน ประจักษในสงครามโจรโพกผาเหลือง จึงเปนที่เลื่อมใสของบรรดาเหลาทหารมา เลาปเปนนักปกครองที่อาศัยเมตตาธรรมและคุณธรรมเปนหลัก บานเมืองจึงอยูเย็นเปนสุข ปราศจากโจรผูราย คดีความของราษฎรก็ลดเหลือนอยลงและไดรบการประสาธนความยุติธรรมโดยถวนหนา เลาปจึงไดรับความรัก ั ภักดีจากราษฎรทั้งเมืองเพงงวน กวนและหัวเมืองขางเคียง กลายเปนบารมีและเกียรติภมที่จะทํา การใหญใน ู ิ ภายหนาเชนเดียวกันเมื่อบานเมืองสงบสุขกวนอู เตียวหุย นองรวมสาบานทั้งสองของเลาปซึ่งมีคุณสมบัติเปน นักรบโดยเนื้อแท เปรียบไดกับดาบเหล็กน้ําพีที่มีคุณสมบัตวิเศษในตัว ดังนันยามวางศึกทังกวนอู เตียวหุย จึง ้ ิ ้ ้ ตางไดฝกปรือวิทยายุทธจนเชียวชาญจัดจาน ทั้งฝมืออาวุธสั้นและอาวุธยาว ไดฝกปรือยุทธวิธีการรบและการ ่ บัญชาการทหารจนเชี่ยวชาญทั้งไดเรียนรูการปกครองบานเมือง และการระงับขอพิพาท บาดหมางของราษฎร โดยลําดับ หลอหลอมตนเองจนมีคุณสมบัตพรอม ทีจะเปนนายทหารเอก ที่สามารถคุมและบัญชาทัพขนาด ิ ่ ใหญได พัฒนาการของความรับรูความสามารถและประสบการณของ ทั้งโจโฉ ซุนเกี๋ยนและเลาป จึงเปนรากฐานสําคัญ ของพัฒนาการที่ทาใหแผนดินจีนกลายเปนสามกกในอนาคต ในยามสิ้นแผนดินเลนเต ตัวละครตางๆ ที่ดาเนิน ํ ํ ไปในยุคสมัยของพระองค แมมีอยูเปนจํานวนมาก แตไดลมหายตายจาก ไม ก็ถูกถอดถูกปลดออกจาก ตําแหนงหนาทีในทางราชการ ไปทําไรไถนาคาขายตามอัตภาพ ่ แมทัพใหญเตาบูและราชครูตันผวนขุนนางผูใหญสองแผนดิน ผูภักดีตอพระราชวงศฮั่นถูกสังหารอยางโหดราย ทั้งครอบครัว กลายเปนรอยบาปแหงยุคสมัยของพระเจาเลนเตพระพี่เลี้ยงเลาโต ซึ่งเคยเลี้ยงดูอบรมสั่งสอน เลนเตมาแตครังยังนอยและรองอัครมหาเสนาบดีตันต๋า ขุนนางสองแผนดินผูภักดีตอพระราชวงศฮั่นและมีคุณ ้ ํ ตอเลนเตมาแตนอย ถูกพระราชอาชญาโดยสุดยอดวิชาของขันทีตองโทษจําคุก และตอมาถูกขันทีลอบ สังหาร เปนบาปกรรมฐานเนรคุณผูมคุณของเลนเตที่ตดตัวไป กระทั่งวันตายฮองฮูสงและจูฮี ขุนนางระดับแม ี ิ ทัพปราบโจรโพกผาเหลือง ผูมีความชอบตอแผนดิน แตไมยอมเขาสูระบบสวยสินบนของขันที ถูกสิบขันทียุ ยงใหพระเจาเลนเตปลดออกจากตําแหนงหนาที่ราชการ กลับไปอยูภูมิลําเนาเดิม ในขณะทีคนชั่วชาแบบตั๋งโตะ ซึ่งไรสติปญญาความสามารถ รบทัพจับศึกกี่ครั้งก็ตกเปนฝายพายแพแตดวย ่  แรงหนักของสินบนที่บรรณาการใหแกสิบขันที จึงกลับไดดีมีอํานาจวาสนา ไดครองเมืองซีหลงซึ่งเปนเมือง ใหญที่มีกําลังทหารมากถึงยีสิบหมื่น สวนอวนเสี้ยว แมจะเปนบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีเชื้อสายขุนนางที่ ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 28 สืบทอดมาหลายชั่วอายุคนและมียศทางทหารเปนถึงนายพัน มีตําแหนงเปนผูคุมหนวยทหารสารวัตรของกอง กําลังรักษาพระนคร แตทั้งพอลูกก็ยังถูกระบบสวยสินบนของสิบขันทีรีด ไถไมไวหนา ดังนั้น อวนเสี้ยว ในดาน หนึ่ง แมจําใจยินยอมอยูในระบบสวยสินบนของขันที แตในอีกดานหนึ่งไดผกใจเจ็บแคนอยาก กินเลือดกินเนื้อ ู สิบขันทีมากกวาใคร ดานสกุลโฮ ทีโฮจิ๋นครองอํานาจทางทหารสูงสุดในขณะที่ โฮฮองเฮาผูนองไดเปลี่ยนฐานะพระมเหสีเปนพระ ่ ราชนนีหลังเหตุการณสวรรคต จึงเปนสกุลที่มีบทบาทสูงสุดตออํานาจรัฐ แตสกุลนี้มีรากฐานมาจากพอคาเนื้อ คุนเคยแตเรื่องคาขายและกําไร ขาดประสบการณเกี่ยวกับอํานาจรัฐ ทั้งคนในสกุลนี้ลวนมีจดออนทั้งเรื่องโลภ ุ ในทรัพยสิน บายศบาอยางและหูเบา อันตรายจึงกรายเขามาเยือนสกุลโฮใกลเขามาทุกทีคือ ยิ่งใกลอานาจรัฐ ํ เทาใด อันตรายก็ยิ่งใกลสกุลโฮมากยิ่งขึ้นเทานั้น ฝายสิบขันทีนั้น หลังจากฮองสีขันทีตองโทษจําคุกฐานรับสินบนเปนไสศกใหกับโจรโพกผาเหลืองแลว ขาว ึ คราวของฮองสีขันที ก็เงียบหายไป ครั้นสิ้นแผนดิน พระเจาเลนเต แลว สิบขันทีก็เปนดังไมเลื้อยที่ไม หลักหัก โคนลงตองปรับปรุงทาทีและแสวงหาหลักยึดใหมตอไป ในขณะทีความขัดแยงภายในไดเกิดขึ้นตั้งแตกรณีฮ ่ องสีขันทีรับสินบนแลวแบงปนไมทั่วถึง ความหวาดระแวงไมพอใจกันจึงเกิดขึ้นโดยเฉพาะคูของเกียนสิด และ  กกเสงนั้น ขัดแยงกันหนักถึงขนาดจองลางผลาญกันและกัน แตพวกขันทีนนเลนการเมืองไดเกง แมวาจะมีความขัดแยงภายในประการใด ก็สามารถปกปดความขัดแยงนั้น ั้ ไวแตเฉพาะกลุม ตน ไมเปดเผยแพรงพรายสูภายนอก แตถาหากมีปญหาขัดแยงกับตางกลุม ก็พรอมที่จะ   รวมตัวกันตั้งรับหรือโจมตีฝายอื่นจนยอยยับไป ตางกับนักการเมืองบางพรรค ไมพอใจกันเพียงเรื่องเล็กนอยก็ ปาวรองออกเปนความขัดแยงใหญสภายนอก เหลานี้คือสภาพการณที่เกิดขึ้นและดํารงอยู ณ ยามสิ้นแผนดิน ู ของเลนเต สภาพการณเชนนี้แหละไดกลายเปนพลังวัตต ขับเคลื่อนใหสถานการณหลังการสวรรคตของพระ เจาเลนเตดําเนินไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สิบขันทีฝาวิกฤติ (ตอนที่ 13) สรรพสิ่งในโลกยอมผันแปรไปเปนธรรมดา มีความเกิดขึ้น ตั้งอยูแลวดับไปตามกฎแหงพระไตรลักษณ อันทรง ธรรม ไมมวันทีจะละเวนเกื้อกูลหรือเขมงวดเอากับผูใด มีลาภยศสุขสรรเสริญได ก็มีอันตองเสื่อมลาภเสือมยศ ี ่ ่ มีทุกขและนินทาได เปนของคูกัน เมื่ออยูในเวลากลางวัน ผูมีปญญายอมไมหลงระเริง หากตระหนักดีวาราตรีกาลยอมมาเยือน ครั้นอยูในราตรีอัน   มืดมิด ผูมีปญญายอมไมประหวั่นพรั่นพรึงทอถอย เพราะยอมมองเห็นอนาคตที่แสงสวางแหงอรุณจะมาเยือน ธรรมชาติเปนเชนนี้ แตเปนวิสยของปุถุชนทีพิสมัยแต สิ่งอันเปนที่พึงใจ รังเกียจเดียดฉันทสิ่งอันเปนทีไมพึง ั ่ ่ ใจ ครั้นไดสิ่งที่พึงใจแลวก็เหลิงระเริงอยูกบความพึงใจนัน ไมยอมคาดไมยอมคิดวาความพึงใจนั้นยอมมีอัน ั ้ สูญสิ้นไปสักวันหนึ่ง ไมมีทางที่จะเปนอมตนิรันดรได สิบขันทีในยุคสมัยของเลนเตเรืองอํานาจวาสนายิ่งกวา ผูใดในแผนดิน อาศัยพระบารมีแหงฮองเตกอกรรมทําเข็ญไวกับขุนนางขาราชการเปนฉกรรจแสนสาหัสนัก สรางความเคียดแคนชิงชังประทับไวในใจของขุนนางขาราชการเกือบทั้งประเทศ และสงผลใหเกิดความ เดือดรอนทุกขเข็ญแกอาณาประชาราษฎร สิบขันทีเหลิงระเริงในอํานาจดังนี้ จนลืมไปวายอมมีสักวันหนึ่งที่เลนเตจะตองลับลาบัลลังกมังกร จึงไมได เตรียมการสรางคุณงามความดีไถโทษตน ไมไดสรางความภักดีไวกับใจคน ดังนั้น ครั้นสินแผนดินเลนเตแลว ้ ชะตากรรมของสิบขันทีจึงเปรียบประดุจดัง เถาวัลยพันไมใหญ ครั้นไมใหญโคนลมลง เถาวัลยนั้นก็ลมลงตาม พลันทีสิ้นแผนดินเลนเต ปญหาอํานาจรัฐใหมยังคงคลุมเครือยิ่งนัก พระราชวงศพระองคใดจะไดรับสถาปนา ่ เปนฮองเตสืบราชสมบัติก็ยังไมแนชด ขุนนางขาราชการผูใดจะกาวขึ้นครองอํานาจรัฐภายใตบัลลังกมังกรก็ยัง ั  ไมแนชัด หันไปทางพระราชวงศกยังไมเห็นใครเปนที่พงได ็ ึ่ หันไปทาง ดานขุนนางขาราชการเลาก็ปะเอาแตคนที่ตัว เคยขมเหงรีดไถเอาสวย สินบนไปทั้งสิ้น เพราะขุนนางขาราชการเหลาใดที่ไมยอมอยูในระบบสวยสินบนลวน ถูกปลดหรือถูกถอดออกจากตําแหนงกลายเปน ราษฎรสามัญ กลับไปทําไรไถนาคาขาย ณ ภูมิลําเนาเดิมจน หมดสิ้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 29 สิบขันทีจึงวาเหวยิ่งนัก เปนความวาเหวทหนาวเหน็บเขา ไปในหัวใจ เพราะเบื้องลึกแหงบึ้งใจตระหนักดีวา ี่ ผูคนรอบขาง ไมวา ทางดานพระราชวงศหรือขุนนางขาราชการไมอาจหาใครเสมอเหมือนเลนเตไดอีกแลว มี แตคนซึ่งเปนคนไกล หรือไมก็เปนคนที่มีรอยแคนตรึงอยูในใจทั้งสิ้น ดังนั้น แตละวันกลุมสิบขันทีจึงสาละวน ปรึกษาหารือกันเพื่อหาทางออกใหกับชะตากรรมชีวิตของพวกตน และรอคอยโอกาส ที่จะมาถึง หวังเอา โอกาสนั้นฟนคืนสถานะและอํานาจขึ้นมาใหม ในระหวางที่เหลาขันทีกําลังรอเวลา รอโอกาสอยูนั้น สภาคนเครียดที่ประชุมกันอยูในจวนของโฮจิ๋น ยังหาขอ ยุติไมไดกับขอเสนอของโฮจิ๋น ที่ใหวางแผนกันจับสิบขันทีฆาเสีย จนเวลาผานไปชั่วยามหนึงแลว ทุกคนยังคง ่ อยูในอาการเงียบ สายศีรษะ บางก็เอานิ้วชี้เคาะโตะ ทําทีเปนครุนคิด บางก็ลุกเดินวนรอบโตะ ทําทีเปนใช ความคิดอยางหนัก โดยทีทุกคนไมยอมกินโตะ ทั้งๆ ทีถูกโฮจิ๋น เชิญมากินโตะ ทั้งนี้เนื่องเพราะปญหาที่ขบคิด ่ ่ กันอยูนั้นหนักหนาสาหัสนัก ประดังขึ้นมาถึงลําคอ กลืนกินอาหารไมลง คงมีแตโจโฉ เจาปญญาเทานั้นที่ยืน สงบนิ่งเฝาสังเกตอากัปกิริยาของ โฮจิ๋น และเหลาขุนนาง ที่เปนไป ณ ทีนั้น แลวรําพึง ขึ้นในใจวาคนพวกนี้หา ่ มีสติปญญาไม ใชแตเทานั้นยังเปนพวกขี้ขลาดตาขาวเอาตัวรอด แลวเรื่องอะไรเราจะออกความคิดเห็นใหเปน  ภัยแกตนไปในภายหนา โจโฉจึงไดสงบนิ่งตอไป ในขณะทีความเงียบปกคลุมบรรยากาศในหองจัดเลี้ยง ซึ่ง ใชเปนหองประชุมไปดวยนั้น ทหารรับใชไดวงเขา ่ ิ่ มารายงานตอ โฮจิ๋น วา ขุนนางชื่อพัวอิ๋น มาขอเขาพบ เพื่อรายงานเหตุการณสําคัญ โฮจิน จึงออกจากหองจัด ๋ เลี้ยงไปพบพัวอิ๋นในหองรับรองอีกหองหนึ่ง พัวอิ๋นขุนนาง ซึ่งเปนพวกของโฮจิ๋น รายงานใหโฮจิ๋น ทราบวา บัดนี้พระเจาเลนเตสวรรคตแลว สิบขันทีปกปดขาวการสวรรคตนั้น แลวเกียนสิด หนึ่งในสิบขันทีคบคิดกัน กับตั๋งไทเฮา พระราชชนนีของฮองเตในพระบรมโกศวาง แผนจะแอบอางรับสั่งใหตัวทานเขาวังแลวสังหารเสีย จากนั้นจะใหหองจูเหียบ พระโอรสในพระสนม เอกขึ้นครองราชย รายงานแลวพัวอิ๋นก็ลากลับไป พัวอิ๋นออกจากจวนไปยังไมทนที่โฮจิ๋นจะกลับเขาไปในหองจัดเลี้ยง ทหารรับใชก็วิ่งหนาตื่นเขามารายงานตอ ั โฮจิ๋นวาเจาหนาที่ราชสํานักเชิญรับสั่งของฮองเตมาพระราชทานแกโฮจิ๋น โฮจิ๋นจึงใหเชิญเจาหนาที่ราชสํานัก เขามาในหองรับรอง จึงได รับหมายรับสั่งวาใหโฮจิ๋นเขาเฝาฮองเตเพื่อปรึกษาราชการสําคัญ โฮจิ๋นรับหมาย รับสั่งแลว เดินกลับเขามาที่หองจัดเลี้ยงบอกความทั้งปวง ใหเหลาขุนนางทราบ ขุนนางทั้งนั้นสีหนาแตกตื่น  ตกใจ แตไมมผูใดออกความเห็น ในขณะทีความคิดของทุกคนโลดแลนคาดคิดถึงเหตุรายที่กําลังเยื้องกราย ี ่ เขามาเยือนพวกตน ตางคนตางคิดถึงชะตากรรมของตัวและครอบครัว พากันหนาสลดลง จนเปนที่เห็นไดชัด โจโฉฉวยโอกาสนี้ทาตนเปน "แสงไฟนอยสวางขึ้นในที่มด" เสนอความเห็นวา "เราจําจะตั้งใหหองจูเปยน พระ ํ ื ราชบุตรคน โตเสวยราชสมบัติเสียกอน" ทังนี้ เพื่อไมใหราชบัลลังกวางลงนานเกินไปจนเสียธรรมเนียมการ ้ ปกครองแผนดิน หลังจากนั้นแลวจึงคอยคิดอานฆาเกียนสิดขันทีกับพรรคพวกตอไป โฮจิ๋นยินขอเสนอของโจโฉแลว ทั้งเห็นวาไมมีขุนนางผูใด โตแยงคัดคานหรือแสดงความเห็นเปนอยางอื่น จึง เห็นดีดวยแลวถามวาผูใดจะอาสาไปทําการครั้งนี้ อวนเสียว นายพันทหารสารวัตรแหง กองกําลังรักษาพระ ้ นคร ผูเปนบุตรอัครมหาเสนาบดีไดฟงดังนั้น จึงขันอาสาวาจะขอนํากําลังทหารหาพันบุกเขาไปจับเกียนสิดกับ พวกขันทีฆาเสียถึงในพระราชฐาน แลวจึงยกหองจูเปยนขึ้นครองราชยตอไป โฮจิ๋นมีความยินดียิ่งนัก มีคําสั่งใหจัดทหารหาพันพรอมอาวุธครบมือ ใหอวนเสี้ยวคุมทหารเขาวังไป ยามตกอยู  ในสภาพกลัวตาย และเชื่อมั่นในกําลังทหารของตัว โฮจิ๋นจึงมองขามไปวาการกระทําเชนนั้นเปนการบุก พระราชฐาน มีความผิดฐานกบฎ ภายในราชอาณาจักร มีโทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตร สวนอวนเสี้ยวนั้นแรง แคนพยาบาทสิบขันทีกรุนอยูในอก หาคิดหนาคิดหลังประการใดไม  สวนโฮจิ๋นไดสงให โหหยอง, ซุนสิว, แตะถาย พรอมดวยขุนนางใหญนอยกวาสามสิบคนติดตามโฮจิ๋นเขาไป ั่ ถึงพระตําหนักซึ่งไวพระบรมศพพระเจาเลนเต แลวใหเชิญหองจูเปยน พระราชบุตรพระองคโตทรงฉลอง พระองค ชุดพระมหากษัตริยขึ้นประทับนั่งบนพระราชบัลลังก โฮจิ๋นและขุนนางทั้งปวงกราบถวายบังคมแลว ใหอาลักษณ อานประกาศสถาปนาฮองเตในนามของเหลาขุนนางและราษฎรทั้งปวง อัญเชิญหองจูเปยนขึ้น เสวยราชสมบัตตามราชประเพณี ิ หองจูเปยน ฮองเตพระองคนอยสดับประกาศสถาปนาแลว จึงตรัสวาการแผนดินเปนการใหญ ตัวเรายังเยาววัย นัก หวังเอาความ ภักดีของทานทั้งปวงเกื้อกูลสนับสนุนเพื่อใหบานเมืองแลราษฎรสงบสุขสืบไป เหลาขุนนาง พรอมกันถวายพระพร ถวายบังคม เสร็จพิธีแลวฮองเตพระองคนอยจึงเสด็จขึ้น จากนั้นโฮจิ๋นจึงตามอวนเสี้ยว ไปที่บานเกียนสิด ภายในพระราชวัง ฝายเกียนสิด ขันทีไดยินเสียงอึกทึกครึกโครม เห็นทหาร เขามาใน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 30 พระราชวังผิดสังเกตก็รูตัววาภัยกําลังจะมาถึง จึงวิ่งหนีออกจากบานเขาไปในสวนหลังบานกกเสงขันที ซึ่ง อาฆาตแคนอยูกับเกียนสิดกอนนี้แลว เห็นโอกาสที่จะระบายแคนเอากับเกียนสิด และสรางความชอบไวแกตน  จึงวิ่งตามไปสังหาร เกียนสิดตายในสวนดอกไมนั้น สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาขันทีผูนี้ชื่อกุยเสง อยูนอกกลุมขันทีสิบคน ซึ่งแปลผิด ความจริงเปน กกเสง หนึ่งในสิบขันทีตามตนฉบับภาษาจีน เหลาทหารลอมวังในบังคับของเกียนสิด เห็นเกียนสิดตายตาง ตกใจกลัว ขอเขาเปนพวกของอวนเสี้ยวเปนจํานวนมาก อวนเสี้ยวรายงานเหตุการณให โฮจิ๋นทราบแลวเสนอ วาเราทําการมาถึงเพียงนี้แลว เปนตองฆาสิบขันทีที่เหลือเสีย บานเมืองจึงจะปกติ โฮจิ๋นเห็นดวยจึงนําทหาร ไปที่กรมขันที แตไมพบสิบขันทีแมแตคนเดียว ฝายสิบขันทีไดรับรายงานขาวมากอนแลววาโฮจิ๋น และอวนเสี้ยวนํากําลังทหารบุกเขาวัง และขันทีเลวไดมา รายงานวาอวนเสี้ยวเสนอโฮจิ๋นใหสังหาร พวกตนเสียก็ตกใจวิงหลบหนีเขาไปในเขตพระราชฐานชั้นใน เขาไป ่ ในพระตําหนักโฮฮองเฮา ผูเปนนองสาวของ โฮจิ๋น ซึ่งบัดนี้เมื่อมีการสถาปนาหองจูเปยนผูบุตรขึ้นเปนฮองเต แลว ฐานะของโฮฮองเฮาจึงเปลี่ยนไปเปนโฮไทเฮา สิบขันทีเขาไปกราบบังคมฝากเนื้อฝากตัวกับโฮไทเฮาแลวทูลวา หลายป มานี้พวกตนไดทุมเทรับใชฮองเต และโฮไทเฮาไมคิดถึงทุกขสุขของตนและครอบครัว ไดเลียงดูฮองเตมาแตนอยดวยใจภักดี บัดนี้ฮองเตในพระ ้ บรมโกศเพิ่งลวงลับ ทุกคนอยูในความเศราโศก แผนดินตองการความสงบสุข แตอวนเสียวกลับยุยงใสความ  ้ หาวา พวกตนสมคบกับเกียนสิดขันทีจะสังหาร โฮจิ๋นเสีย แลวยกหองจูเหียบขึ้นเปนกษัตริย เพื่อใหโฮจิน ๋ สังหารพวกตนเสีย การยุยงนันไมเปนความจริง เพราะพวกตนนั้นไมไดคบคิดกับเกียนสิด วาแลวก็ใชสดยอด ้ ุ วิชาขันทีกราบทูลโฮไทเฮาวา เกียนสิดนั้นเปนคนสนิทของพระนางตั๋งไทเฮา ผูเปนแมผวของโฮไทเฮา คบคิด ั กับตั๋งไทเฮา จะใหหองจูเหียบขึ้นครองราชย ดวยริษยาพระองค กีดกันไมใหพระองคเปนไทเฮา โดยที่พวกตน ไมมีสวนเกี่ยวของดวย จึงขอพระบารมีชวยชีวตลูกนกลูกกาไวรับใชเบื้องพระยุคลบาทสืบไป ิ สุดยอดวิชาขันทีวาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อเอาตัวรอดสัมฤทธิผล โฮไทเฮาถูกอํานาจโทสะบดบัง พระทัย เพราะมีความขุนพระทัยในแมผัว สุมอยูในอกมานานแลวก็ทรงเชือตามคําทูลของขันที แลวมีพระราช ่ เสาวนียวาพวกเจาอยาเปนทุกขเลย เราจะชวยวากลาวกับโฮจิ๋นเอง ตรัสแลวจึงสั่งนางกํานัลไปเชิญโฮจิ๋นมา  พบถึงในพระตําหนัก แลววาขันทีสิบคนมีความภักดีตอเราและฮองเตในพระบรมโกศ ทั้งเลี้ยงดูลูกเรามาดวย ใจซื่อจนไดเปนฮองเต สิบขันทีเปนคนละพวกกับเกียนสิด หาความผิดมิได ไฉนจะใหอวนเสี้ยวฆาเสียเลา ทั้ง เกียนสิดผูคดมิชอบตอราชสมบัติก็ตายแลว แผนดินยามนี้ตองการความสงบสุข อยาไดกอเรื่องใหวุนวายไป ิ เลย จะกระทบตอพระบรมเดชานุภาพ โฮจิ๋นเจอไมนี้เขาประกอบทั้งเปนคนไรความคิด มีจตใจโลเล ไดฟงพระ ิ  ราชเสาวนียของโฮไทเฮาแลว มิรูทจะวาประการใด ก็คลอย ตาม แลวรับคํา โฮไทเฮา ี่ โฮจิ๋นรับคําโฮเทเฮาแลว ก็ออกมาวาแกอวนเสี้ยวและเหลาขุนนางวาบัด นี้พึ่งผลัดเปลียนแผนดิน บานเมือง ่ ตองการความ สงบเรียบรอย เกียนสิดซึ่งคิดรายตอเราก็ตายแลว ทั้งขันทีสบคนที่เหลือก็ไมไดสมรูรวมคิดดวย ิ จะฆาเสียยอมมิควร ขอใหจบเรื่องกันเพียงเทานี้ อวนเสี้ยวแยงวาเกียนสิด เปนพวกสิบขันที สมคบกันคิดการ ใหญ ทานรูตัวกอนจึงรอดตาย "ขันทีสิบคนเหมือนหนึ่งรากหญา ตายแตตนนั้นเห็นไมสิ้นเชิง รากก็จะงอกแทน   ขึ้นมา ภายหนาไปเห็นอันตรายจะมีแกทานเปนมั่นคง" โฮจิ๋นจึงวาอยาวิตกไปเลย เปนธุระของเราเอง แลวตาง คนก็แยกยายกันกลับบาน สิบขันทีจึงรอดตาย ดวยสุดยอดวิชาขันทีที่วาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อเอาตัว รอด และแสวงหาประโยชนอยางหวุดหวิด สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ศึกสองตําหนัก (ตอนที่ 14) โลกเรานี้มีคูกัดโดยธรรมชาติ ซึ่งกัดกันมาตั้งแตบรรพกาล และจะกัดกันตอไปตราบฟาดินสลายอยูสามคู คือ  แมผัวกับลูกสะใภหนึ่ง, เมียนอยกับเมียหลวงหนึ่ง และงูเหากับพังพอนอีกหนึ่ง ในยุคสมัยของ เลนเต ตั๋งไท เฮา มีอํานาจวาสนามาก เพราะเปนพระราชชนนี ในขณะที่ โฮไทเฮา ขณะนั้นเปนลูกสะใภ ตองอยูภายใต  บังคับของ ไทเฮาตามกฎราชสํานัก เหตุนตลอดยุคสมัยนันแมมีขอระหองระแหงระหวาง แมผัวกับลูกสะใภ ี้ ้ เกิดขึ้นบาง ก็ไมรุนแรงนัก เพราะฝายแมผัวอิมอยูดวยอํานาจ และลูกสะใภตองตกอยูในสภาพจํายอม การขาง ่ ในจึงดูสงบเรียบรอยเปนปกติ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 31 ครั้นสิ้นแผนดินเลนเต หองจูเปยน ไดเสวยราชสมบัติแลว สถานการณยอมเปลี่ยนแปลงไป โฮไทเฮา กลับมี ฐานะเปนพระราชชนนี มีอํานาจวาสนาเพิ่มขึ้น ในขณะที่ ตั๋งไทเฮา กลายเปนคนแกที่เคยมีอํานาจ แตยังคงติด ยึดในอํานาจนัน ความระหองระแหงทีถูกขมไวแตกาลกอนจึงเกิดขึ้น อุปมาดังหญาแพรกถูกกอนหินใหญทับไว ้ ่ เจริญงอกงามไมได ครั้นบัดนี้หินกอนใหญนั้นถูกยกออกไปแลว หญาแพรกยอมถึงคราวเจริญงอกงามฉันใด ความขัดแยงระหวางแมผัวกับลูกสะใภก็อุปไมยฉันนั้น หลังจากเหลาขุนนางไดพรอมกันสถาปนาหองจูเปยนขึ้นเปนกษัตริย โดยการจัดการของ โฮจิ๋น แลว วันรุงขึ้น หองจูเปยน กษัตริยผูเยาว จึงไดออกนั่งบนพระราชบัลลังก ทามกลางมหาสมาคม ของเหลาขุนนาง แต  เนื่องจากยังไมมีการแตงตั้งผูใดเปนผูสําเร็จราชการแผนดิน ดังนั้น โฮไทเฮา พระราชชนนีจึงอาศัยอํานาจตาม  กฎมณเฑียรบาลชวยวาราชการหลังมาน ในมหาสมาคม ฮองเตพระองคนอยโปรดเกลาฯ ใหแตงตั้งโฮจิ๋น พี่ชายโฮไทเฮาเปนผูสําเร็จราชการแผนดิน และตั้งใหโฮเบี้ยว นองชายโฮไทเฮาเปนผูชวยผูสําเร็จราชการ แผนดิน นอกนั้นโปรดเกลาฯ ใหเลื่อนยศโดยถวนหนากัน ณ บัดนี้ผูคนในตระกูล "โฮ" ไดเขาครองอํานาจรัฐภายใตบัลลังกมังกร ของฮองเตอยางเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ในขณะที่เหลาขุน นางที่เปนพวกก็ไดรับผลประโยชนเลื่อนตําแหนง และยศศักดิ์ถวน หนากัน การออกวา ราชการหลังมานของโฮไทเฮาในครั้งนี้ มิไดผานการ ปรึกษาหารือใดๆ กับ ตั๋งไทเฮา ดังนันเมื่อความทราบถึง  ้ ตั๋งไทเฮา จึงทรงแคนพระทัยยิ่งนักที่ โฮไทเฮา กระทําการประหนึ่งขามหนาขามตาราวกับวาพระองคไร ความหมายใดๆ ในราชสํานักแลว ความนอยใจของคนแกบวกเขากับความขัดแยงระหองระแหงระหวาง แมผัวกับลูกสะใภที่ตกตะกอนอยูจึง คละคลุงขึ้นมาเต็ม หัวอก น้ําพระทัย ตั๋งไทเฮา เต็มไปดวยแรงริษยาพยาบาทถึงขนาดตองการลมราชบัลลังก เพื่อแกแคนโฮไทเฮาสถานหนึ่ง และเพื่อใหหองจูเหียบ ผูหลานที่เลี้ยงมากับมือได ครองราชสมบัติอกสถาน  ี หนึ่ง แตทวาอาจมีวาระซอนเรนอยูในใจของ ตั๋งไทเฮา ก็เปนไดวาหาก หองจูเหียบ ผูหลานไดครองราชสมบัติ แทน หองจูเปยนพระโอรสใน โฮไทเฮา แลว ก็จะทําให โฮไทเฮา สิ้นอํานาจลง ในขณะที่ตั๋งไทเฮา จะกลับมี บทบาท และพระราชอํานาจเหมือนดังเดิม หรือมากกวาเดิม ทั้งนี้เพราะหองจูเหียบกําพราแม มาบัดนี้กําพราพอซ้ําเขาไป อีก ตั๋งไทเฮาซึ่งเปนผูเลี้ยงดูมาแตนอย ทั้งมี ราชศักดิ์เปนถึงยาของฮองเต อํานาจจึงยอมตองตกแกตั๋งไทเฮาแตผูเดียว จากนั้นไปการถือโอกาสกําจัดโฮ ไทเฮาเสียก็จะสะดวกเทากับการยิงกระสุนนัดเดียวไดนกถึงสองตัว มีดําริดงนี้แลว จึงโปรดใหหาสิบขันทีมา ั่ ปรึกษาถึงในพระตําหนัก บอกความขุนของในพระทัยและความประสงคใหสิบขันทีทราบแลวจึงวานับแต สิ้นบุญพระเจาเลนเต ชะตากรรมของสิบขันทีภายใตบัลลังกของ หองจูเปยน นั้นตองเผชิญเฉียดเฉียวประตู ่ ยมโลกอยูเสมอ เพราะทั้ง โฮจิ๋น และ อวนเสี้ยว หาทางสังหารกําจัดเสียอยูทุก ลมหายใจ ยอมตองมีวันพลาด พลั้งเขาสักวันหนึ่ง เราทั้งสองฝายตางมีชะตากรรมอยางเดียวกัน แลวจะทําฉันใดดี เตียวเหยียง ซึ่งเปนหนึ่ง ในสิบขันทีจึงทูลเสนอความเห็นวา "วันพรุงนี้เชาเชิญพระองคเสด็จออกไปยังพระแกลทีพระเจาเลนเตเสด็จ  ่ ออก แลวตรัสวา ใหหองจู เหียบเปนเจาตางกรม ชื่อวาตันสิวออง แลวใหตงตั๋งตง ผูนองพระองคเปนเสนาบดี ั้ ผูสาเร็จราชการฝายทหาร ขอใหตั้งขาพเจาทังสิบคนนี้เปนขุนนางผูใหญ ซึ่งราชการ ทังปวงนั้นจะไดคดการ ํ ้ ้ ิ สืบไป" เปนอันวาสิบขันทีตกลงเขารวมขบวนการกับ ตั๋งไทเฮา วางแผนอยางเปนขั้นตอนเพื่อเตรียมการยึด อํานาจตอไป ตังไทเฮา มีความยินดียิ่งนัก ๋ ครั้นเวลาเชา ตั๋งไทเฮา จึงอุม หองจูเหียบ ผูหลานเสด็จออกไปที่พระแกลตามคําทูลของ เตียวเหยียง มิได เปดมูลี่ขึ้นและไดตรัสตามคําของ เตียวเหยียง ทุกประการ ขุนนางขาราชการไดแตงงงวย เพราะบัดนี้มผูสาเร็จ ี ํ ราชการแผนดินเพิ่มขึ้นอีกผูหนึ่งคือตั๋งตง พระอนุชาในตั๋งไทเฮา และสิบขันทีก็กลับคืนสูอํานาจ เปนขุนนาง ผูใหญมสิทธิเขารวมปรึกษาราชการแผนดินเหมือนยุคสมัยเลนเตทุกประการ แตเพราะความรักตัวกลัวตายไมมี ี ผูใดกลาขัด การทั้งปวงจึงไดรบการปฏิบัติไปตามรับสั่งของตั๋งไทเฮานั้น ั ฝาย โฮไทเฮา เมื่อทราบขาว ตั๋งไทเฮา ออกวาราชการหลังมาน ก็โกรธหนัก เพราะเขาใจไดวาอํานาจแหงราช สํานักที่อยูในมือพระองคกําลังจะถูกแยงชิง และรูปการณสอเคาวาจะเกิดการรัฐประหารยึดอํานาจรัฐ เพราะมี  การแตงตั้งผูสําเร็จราชการแผนดินขึ้นอีกคนหนึ่ง  และใหเปนผูสาเร็จราชการแผนดินดานการทหารเสียดวย ํ เกิดความประหวั่นขึ้นในพระทัย แตยังหวังวาปญหาระหวางแมผัวกับลูกสะใภอาจหาขอยุติประนีประนอมกันเอง ได ดังนั้น โฮไทเฮา จึงใหแตงโตะเสวย แลวใหเชิญ ตั๋งไทเฮา มาหารือเปนการสวนพระองค ตั๋งไทเฮา รับคําเชิญ เสด็จมายังตําหนักโฮไทเฮา โดยสิบขันทีไดเขาถวายงานตามปกติ โฮไทเฮาแสดงความคารวะแลวคํานับตั๋ง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 32 ไทเฮาดวยน้าจัณฑแลววาพวกเราเปนอิสตรี ชอบที่จะดูแลการฝายใน หาควรเขายุงเกี่ยวดวยการฝายหนาอัน ํ เปนราชการบานเมืองไม เพราะไมเพียงแตจะผิดกฎมณเฑียรบาลเทานัน ยังจะกอความสับสนเสียหายแก ้ บานเมืองแลราษฎรได พรอมทั้งยกตัวอยางครั้ง พระเจาฮั่นโกโจ เสด็จสวรรคต พระนางลิเฮา พระมเหสีออกวา ราชการหลังมานทําใหการแผนดินฟนเฟอนไป ขุนนางขาราชการและราษฎรไดรับความเดือดรอน เกิดการ จลาจลขึ้น ในทีสุด พระนางลิเฮา พรอมดวยพระญาติกวาพันชีวตตองถูกสังหารหมดสิ้น "แลพระองคกับขาพเจาเปนสตรี ่ ิ จะออก วาราชการเมืองนั้นไมสมควร ถามิฟงขาพเจาเห็นจะเปนอันตรายเหมือนพระนางลิเฮา" ตั๋งไทเฮา ยินคํา โฮไทเฮา แลว ถือวาเปนสะใภบังอาจสั่งสอนแมผัวจึงแคนใจนัก แรงโทสะริษยาพยาบาทครอบงําพระทัยจึง ตรัสวา "ตัวมิไดมีสตย กอปรดวยหึงสา พาลเอาความผิดนางอองบีหยินแลว ใหเอาไปฆาเสีย บัดนี้ลูกของตัว ั ไดเปนใหญ ตัวมิไดยําเกรงเรา มาวากลาวถอยคําหยาบชาดูหมิ่นเปรียบเทียบเราดังนี้ เราหาฟงไม ถึงมาตรวา โฮจิ๋นพี่ของตัวซึ่งไดเปนเสนาบดีผใหญนั้น ู เพียงแตตงตงผูนองเราจะตัดเอาศีรษะโฮจิ๋นก็จะไดในลัดนิ้วมือ ั๋ เดียวดวยงาย" โฮไทเฮา ฟงแลวเลือดขึ้นหนาเหมือนกัน ลุกขึ้นจากที่นั่งแลววาเราเห็นผิดชวยเตือนสติแลวยังกลับมาโกรธอีก เลา ตั๋งไทเฮา ก็ไมยอมแพ แลวบริภาษวา โฮไทเฮา เปนผูนอยมากอน เปนเมียลูกเรา เคยออนงอราขอเรา ตลอดมา มาบัดนี้ลูกตัวไดครองราชย สิมาตั้งตัวเปนผูรอบรูงานแผนดิน ตางฝายตางลุกขึ้นจากที่นั่ง ถมึงตึง เปนวิวาทขึ้น เสียงที่โตเถียงกันดังยิ่งขึ้นทุกที สิบขันทีอยูในที่เฝาจึงเขาหามไวทั้งสองฝายแลวเชิญเสด็จ ตั๋ง ไทเฮา เสด็จกลับตําหนัก โฮไทเฮา โกรธแคน ตั๋งไทเฮา เต็มหัวอก ตัดสินพระทัยแตกหักเสียแตครั้งนี้ เพราะเห็นวาหากจะปลอยไวนาน เนิ่นไป หนอเหงาแหงการรัฐประหารก็จะเจริญเติบโตแตกตนกิ่งกานใบจนยากที่จะปราบปราม อันตรายจะมาถึง สกุล "โฮ" ตกค่ําจึงมีพระราชเสาวนีย ให โฮจิ๋น ผูเปนพี่ชายเขาเฝาที่พระตําหนัก แลวฟองความที่ไดวิวาทกับ ตั๋งไทเฮา ให โฮจิ๋น ฟงทุกประการ โฮจิ๋น ฟงเรื่องราวแลวเห็นวาเปนเรื่องใหญ เห็นดวยกับ โฮไทเฮา วา เปน ตองกําจัดตั๋งไทเฮาเสีย ปรึกษาแผนการกันแลว โฮจิ๋น ก็รบกลับจวน ี ครั้นถึงจวนจึงสังใหเจาหนาที่เรงเชิญอัครมหาเสนาบดีพรอมรองทั้งสองคน และขุนนางที่เปนพวกมาปรึกษาที่ ่ ในจวน เมื่อมาพรอม กันแลว โฮจิ๋น จึงวาตั๋งไทเฮา นั้นไมใชพระมเหสีในพระเจาฮั่นเต แตเขาวังมาไดเพราะ พระเจาฮั่นเตไดขอบุตรคือพระเจาเลนเตมาเลี้ยงเปนบุตรบุญธรรม ครั้งบุตรไดครองราชยเปนพระมหากษัตริย จึงไดเขาวังมา บัดนี้ฮองเตผูเปนบุตรหาบุญไมแลว ตั๋งไทเฮาจึงหมดสิทธิทจะอยูในวังหลวงอีกตอไป ทั้งความ ี่ จุนจานไมรูการแผนดินวาควรมิควรจะทําใหราชการฟนเฟอนไป โฮจิ๋นเสนอตอเหลาขุนนางวาเราจะใหตั๋งไทเฮาออกจากวังหลวงไปอยู ณ เมืองฮอกัง แลวทําลายแผนการ รัฐประหารใหสนซากตอไป เหลาขุนนาง ณ ที่นั้นมีความเห็นคลอยตามเปนเอกฉันท วันรุงขึ้น โฮจิ๋น ในฐานะ ิ้ ผูสาเร็จราชการแผนดินพรอมดวยขุนนางจึงเขาวังตรงไปที่พระตําหนัก ตั๋งไทเฮา แลววาพระองคไดเสด็จมา ํ ประทับในวังหลวงโดยอาศัยสิทธิของบุตรซึงเปนฮองเต มาบัดนี้บุตรของพระองคหาบุญไมแลว จึงหมดสิทธิที่ ่ จะอยูในวังหลวงอีกตอไป แตเพื่อเห็นแกฮองเตพระองคกอน เราจะจัดใหไปประทับที่พระตําหนัก ณ เมืองฮอ กัง วาแลวโฮจินจึงสั่งทหารใหเชิญเสด็จตั๋งไทเฮาออกจากวังหลวง ไปประทับ ณ พระตําหนักเมืองฮอกัง จัด ๋ ทหารรักษาการณเฝาเวรยามตลอดทุกโมงยาม หามคนในออก หามคนนอกเขาเปนเด็ดขาด พรอมกันนันโฮจิ๋น ้ ไดสั่งใหทหารไปลอมจวนตั๋งตง ผูสําเร็จราชการแผนดินฝายทหาร ซึ่งเปนพระอนุชาของตั๋งไทเฮา เรียกให สละตําแหนงผูสําเร็จราชการแผนดินฝายทหาร และใหคืนตราประจําตําแหนง ตั๋งตงแมเปนผูสําเร็จราชการ  แผนดินฝายทหาร แตเพิ่งรับแตงตั้งใหม สรรพกําลังยังไมพรอมประกอบทั้งไมไดเตรียมตัวรับมือกับ สถานการณวาจะเกิดขึ้นถึงเพียงนี้ จึงตกใจ เหตุการณคับขันหาทางออกไมไดจึงฆาตัวตาย ณ ที่นั้น โฮจิ๋น ยึด เอาตราประจําตําแหนงผูสําเร็จราชการแผนดินของตั๋งตง คืนราชสํานักและริบราชบาตรทรัพยสินและบริวาร ของ ตั๋งตงเขาตนเองจนหมดสิ้น จากนั้นอีกสองเดือนพอขาวคราวเริ่มเงียบลง โฮจิ๋นจึงจัดสงคนไปเมืองฮอกังลอบวางยาพิษสังหารตั๋งไทเฮา เสีย สํานักพระราชวังใหอญเชิญพระบรมศพกลับเมืองหลวง ั ประกอบพิธีแลวฝงไวที่สสานหลวงตามราช ุ ประเพณี ตั๋งไทเฮาจึงมีชะตากรรมอยางเดียวกับพระนางลิเฮาในพระเจาฮั่นโกโจ ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่นที่  ไดออกวาราชการหลังมานแลวถูกสังหาร แตเบากวาบางตรงที่โฮจิ๋นไมอํามหิตเทายุค นั้น จึงมิไดสังหารญาติ วงศพงศาของตั๋งไทเฮาแบบลางโคตร เหมือนครั้งพระนางลิเฮา แตเรื่องหนึ่งที่ไมคาดคิดไดเกิดขึนโดย ้ คานิยมของเมืองจีน นั่นคือเรื่องที่ คนสกุล "โฮ" ฆาคนสกุล "ตั๋ง" ไดกลายเปนศึกศักดิศรีของวงศสกุลทีผคน ์ ่ ู All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 33 สกุล "ตั๋ง" ผูกใจเจ็บคนสกุล "โฮ" แต นั้นมา ตั๋งโตะ คนในสกุล "ตั๋ง" จึงถูกประทับรอยศึกศักดิ์ศรีของวงศ ตระกูลกับสกุล "โฮ" ไวในใจดวย สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ครองใจตระกูล "โฮ" (ตอนที่ 15) หลังสิ้นแผนดินพระเจาเลนเตแลว สิบขันทีก็เปนดังไมเลื้อยที่ไมหลักโคนลง แลวไมเลื้อยก็ลมลงตาม ตอง ปรับปรุงทาทีและแสวงหาหลักยึดใหมตอไป ชะตากรรมของสิบขันทีในชวงนี้ประดุจดั่งไตอยูบนเสนลวด และ เผชิญวิกฤติหนักขึ้นทุกที ขางหนึ่งนั้นเวรกรรมทีทําไวกับขุนนางขาราชการอยางหนักหนา สาหัส กําลังตาม ่ สนอง และใกลตัวเขามาทุกขณะ อีกขางหนึ่งนั้นยังหาแหลงพักพิงเกาะอาศัยไมไดมั่น คิดจะพึ่งพาตั๋งไทเฮา อาศัยใบบุญหนุนหองจูเหียบ ขึ้นเปนฮองเตก็ผิดพลาดลมเหลว จนจําตองใชสุดยอดวิชาขันทีเพื่อเอาตัวรอด ครั้น ตั๋งไทเฮา ถูกเนรเทศไปอยูตางเมือง สิบขันทีก็คาดการณ ได ณ บัดนั้นวา ตั๋งไทเฮา คงจะสิ้นวาสนาแลว จําเปนจะตองหาหลักใหมเกาะยึดตอไป สุมหัวปรึกษาหารือกันแลวเห็นพองตองกันวาแผนดินอยูในน้ํามือของ คนตระกูล "โฮ" ซึ่งเปนตระกูลผูคาเนื้อ เพราะบัดนี้ โฮไทเฮา เปนพระราชชนนีของฮองเต เปนที่เกรงใจของ  เหลาขุนนางและขาราชการทั้งปวง แตโฮไทเฮานัน เปนคนหวงอํานาจ บายอ หูเบา และโปรดการพินอบพิเทายกยองสรรเสริญ อยูในวิสัยที่จะใช ้ สุดยอดวิชาขันทีทาใหโฮไทเฮาโปรดปรานได ถาเมื่อใดเปนที่โปรดปรานของ โฮไทเฮา แลว แม โฮจิ๋น จะ ํ เปนถึงผูสําเร็จราชการแผนดิน ก็จะทําอะไรพวกตนไมได เพราะ โฮจิ๋นนันเปนคนตัดสินใจโลเล ไมเด็ดขาด  ้ และกลัวนองสาว เนื่องจากมีอํานาจวาสนาขึนมาไดเพราะการอุมชูสงเสริมของ โฮไทเฮา ผูเปนนอง ดังนั้นถา ้ โฮจิ๋น อยูในคําของ โฮไทเฮา เสียแลว อวนเสี้ยว และพรรคพวกที่ไมพอใจสิบขันทีก็ไมมอะไรที่นาเกรงกลัว ี อีกตอไป ความรอบคอบในการคิดอานของสิบขันทีไกลออกไปอีกวา จะตองกุมหัวใจคนตระกูล "โฮ" ใหจงได สิบขันทีทราบดีวาโฮไท-เฮามีพระมารดาชื่อวาบูยงกุน เปนทีเคารพยําเกรงของลูกทั้งสามคน คือโฮจิ๋น, โฮไท ่ เฮา และโฮเบี้ยว ทั้งทราบดวยวา นางบูยงกุน เปนคนโลภ เห็นแกทรัพยสินเงินทอง หากนําของเหลานี้ไป กํานัลใหถึงขนาดแลว นางบูยงกุนก็พรอมที่จะขายตัวใหกับทรัพยสินเงินทองนั้น เปนวิสัยที่จะเอา นางบูยงกุน เปนพวกไดสําเร็จ เพียงนี้แลวยังไมเปนที่วางใจกับสถานการณทตึงเครียด สิบขันทีเห็นวาโฮเบียวขุนนางผูนองโฮไทเฮา ซึ่งบัดนี้ ี่ ้  เปนผูชวยผูสําเร็จ ราชการแผนดินมีกําลังทหารอยูในมือ เปนคนโลภโมโทสันไมแพมารดาตัว ทั้งยังเปนคนโง  และหูเบา คนแบบนี้สามารถใชเปนเครื่อง มือไดโดยงาย หากไดโฮเบี้ยวมาเปนพวกอีกคนหนึ่งแลว จึงจะเปน ที่มั่นใจไดวาสถานการณของพวกตนจะดีขึ้น ดังนั้น สิบขันทีจึงดําเนินการตามแผน ใชสุดยอดวิชาขันทีวาดวยการติดสินบนและการทําใหเกิดความพอใจ สูงสุด หมั่นเขาหาพินอบพิเทา เอาอกเอาใจ โฮไทเฮา ยกยองสรรเสริญสารพัด จนโฮไทเฮาแทบจะรูสึก  พระองควาเปนเทพธิดาที่จติมาจากสรวงสวรรคเพื่อโปรดมวลมนุษยชาติ ใหพนทุกขพบสุขกันทั่วถวน สราง ุ บารมีเพื่อถึงซึ่งความเปนพระโพธิสัตวในกาลเบื้องหนา โฮไทเฮาจึงโปรดปรานสิบขันทีเสียยิ่งกวาครังพระเจาเลนเตยังทรงพระชนมอยู สําหรับ โฮเบี้ยว ผูชวยผูสาเร็จ ้  ํ ราชการแผนดินนั้น สิบขันทีไดนําทรัพยสินเงินทอง หยกแกะสลัก ไขมุก และของขวัญพิเศษมาก มายไปมอบ เปนกํานัล ยกยอง โฮเบี้ยว เปนเสาหลักค้าบัลลังกของฮองเต ค้ําจุนสันติสขของประเทศ เปนที่นับถือศรัทธา ํ ุ ของผูคนทั้งแผนดิน แมกระทังฮองเตก็ทรงเกรงพระทัยในบารมีและคุณธรรมของ โฮเบี้ยวยิ่งนัก ละไวให โฮ ่ เบี้ยวเขาใจเองวาก็แลเมื่อคนที่เปนถึงฮองเตยังเกรงบารมีตนแลว โฮจิ๋น อวนเสี้ยว ก็ตองเกรงใจเชื่อฟง โฮ  เบี้ยวไปดวย ปลูกความรูสึกขึนในใจ โฮเบี้ยว วาถาเมื่อใด โฮจิ๋น อวนเสี้ยว ละความเกรงใจแลว เมื่อนั้น โฮ ้ เบี้ยว ก็จะตองไมเกรงใจใดๆ ตอบ ดังนี้โฮเบี้ยวจึงออนระทวยทางความสํานึก อาสาเปนผูปกปองคุมครอง สิบขันทีใหทําราชการโดยไมตองยํา  เกรงผูใดอีกตอไป สวนนางบูยงกุน นั้น สิบขันทีก็ผลัดกันแวะเวียนไปเยียมเยือน ทุกครั้งนําทรัพยสินเงินทอง ่ ของมีคาไปมอบเปนของกํานัล กระทําให เกียรติยศของ นางบูยงกุน ปรากฏตอเพื่อนบานรานถินอยางครึก ่ โครม จะไปไหนก็จัดเปนขบวนแหเยียงเจาพระยา ทั้งยังสั่งใหขุนนางขาราชการในอาณัติ ไปอํานวยความ ่ สะดวกประดับเกียรติยศใหปรากฏลือชาแกคนทั้งปวง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 34 แมคาเนื้อคนหนึ่งซึ่งไมเคยลิ้มรสสัมผัสความรูสึกอันเปนเกียรติยศเยี่ยงนี้ ประกอบเขากับของกํานัลที่หลั่งไหล  มาไมขาดสาย ลวนเปนของมีคาหาที่เปรียบมิได ยิ่งประกอบกับคํายกยองสรรเสริญที่เจริญโสต คละเคลาดวย คําวอนขอฝากเนื้อฝากตัวอยูใตรมบารมีแลว นางบูยงกุนก็กลายเปนทั้งโฆษก และทูตประสานผลประโยชน  ของสิบขันที เดินทางเขาวังและเขาเยี่ยมลูกทั้งสามบอยครังยิ่งกวาแตกอนทุกครั้งที่ปะหนาลูก นางบูยงกุน ได ้  สรรเสริญเยินยอสิบขันทีไมขาดปาก มิหนําซ้ํายังยกเอาบุญคุณของสิบขันทีทมีตอตระกูล "โฮ" วาเปนผูอยู ี่ เบื้องหลังที่ทาใหตระกูล "โฮ" เราไดครองแลวซึ่งอํานาจวาสนาดังที่เปนอยูนี้ ทั้งยังดูแล เอาใจใสการกินอยู ํ ของครอบครัวตระกูล "โฮ" สารพัด และยังชวยเหลือสนับสนุนกิจการงานทั้งปวงทุกๆ ประการ คําของนางบูยงกุนผูเปนมารดา ทําใหลูกทั้งสามของตระกูล "โฮ" ที่ครองอํานาจในเมืองหลวงเชื่อวาสิบขันที เปนผูภักดีตอตระกูล "โฮ" อยางแทจริง โดยทีหารูไมวาบัดนี้มารดาตัวหาใชคนเดิมไม หากเปนสินคาที่ขาย ่  ใหแกสิบขันทีไปทั้งตัวแลว ประกอบทั้งความพอใจสวนตัวของแตละคนที่ขนทีเสกสรรปนแตงไว จึงทําใหคน ั ตระกูล "โฮ" ตางรักใครวางใจสิบขันทียิ่งขึ้น ดวยเหตุนี้สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) จึงวาไววาสิบ ขันทีจึง "ทําราชการปกติอยูในพระราชวังเหมือน  แตกอน" แตกรรมนั้นไมอยูในฐานะที่สิบขันทีจะติดสินบนใหผันแปรเปนอื่นไปได กรรมจึงยังทําหนาทีสนอง  ่ กรรมตอไปตามหลักที่วา "เรามีกรรมเปนเผาพันธุ ทํากรรมอันใดไว ยอมไดรบผลกรรมอันนัน ทําดียอมไดดี ทํา  ั ้ ชั่วยอมไดชั่ว" จากนี้ไปยอมจะไดเห็นวิบากแหงกรรมทีสนองเอากับขันที ทั้งๆ ที่สิบขันทีไดใชสุดยอดวิชา ่ ขันทีอยางเต็มที่ จนลําพังสายตาคนไมอาจมองเห็นไดวาสถานการณลาสุดทีสิบขันทีผูกใจตระกูล "โฮ" ได  ่ สําเร็จ จะผันแปรเปนอยางอื่นไปไดอีก หลังจากตั๋งไทเฮาสิ้นพระชนมแลว โฮจิ๋นซึ่งรูดีแกใจตัววาใครเปนผูสังหาร ตั๋งไทเฮา จึงประดุจวัวสันหลังหวะ   ไมยอมไปงานถวายสักการะพระบรมศพตามประเพณี เก็บตัวเงียบอยูแตในบาน อวนเสียวเห็นเปนโอกาส จึง ้ ไปเยี่ยมโฮจิ๋นที่ในจวน แลวยุ โฮจิ๋น วา "ขันทีสิบคนนินทาวาทานใหทหารไปลอบฆานางตั๋งไทเฮา เสีย หวัง จะคิดเอาราชสมบัติ ซึ่งทานจะนอนใจอยูมคดฆาขันทีสิบคนเสีย ภายหนาไปเห็นจะเปนอันตรายเปนมั่นคง ครั้ง ิ ิ นี้ทานกับโฮเบี้ยวผูนองก็เปนผูสาเร็จราชการสิทธิขาด ํ ขุนนางทั้งปวงก็อยูในเงื้อมมือทานสิ้น ทานจะคิด ประการใดเห็นจะสมปรารถนา อุปมาเหมือนพลิกแผนดินกลับ" คําของอวนเสี้ยวดังกลาวนี้ แสดงใหเห็นอยูในตัววาแมจะเปน ถึงนายพันทหารสารวัตรอยูในเมืองหลวง แต  ระบบขอมูลขาวสารไรประสิทธิภาพ จึงไมลวงรูถึงความนัยที่สิบขันทีใชสดยอดวิชาซื้อชาวตระกูล "โฮ" ไว  ุ หมดสิ้นแลว แตโฮจิ๋นคนหูเบา และมีความโลเลอยูในกมลสันดาน ยินคําอวนเสี้ยวแลวก็โกรธสิบขันทียิ่งนัก อวนเสี้ยวเห็นใบหนาโฮจิ๋นแดงปลั่งดวยแรงโทสะ เห็นเปนทีจึงยุใหโฮจิ๋นเรงฆาสิบขันทีเสีย การที่ อวนเสียวแสดงความประสงคตองการอาศัยอํานาจ โฮจิ๋น สังหารสิบขันทีอยางไมหยุดหยอนนั้น แมสาม ้ กกจะมิไดระบุวาเนื่องมาจากเหตุอันใด แตยอมอนุมานไดวาเนื่องมาจากความไมพอใจที่ตระกูล "อวน" ซึ่ง  ถึงแมวาจะเปนขุนนางผูใหญสบทอดมาหลายชั่วอายุคน ก็ยังถูกสิบขันทีรดสวยสินบนอยางไมไวหนา จนความ ื ี แคนพอกพูนกลายเปนความพยาบาทนั่นเอง โฮจิ๋นเพิ่งรับคําโฮไทเฮา ทั้งยังไดยินคําสรรเสริญสิบขันทีจาก มารดาตัว สินน้ําใจชังสิบขันทีไปแลว ครันได ้ ้ ฟงคําอวนเสี้ยวใจก็โลเล ประกอบดวยโทสะจึงเห็นคลอยไปตามคําอวนเสียว คิดจะฆาสิบขันทีอีก แตยัง ้ ตัดสินใจเด็ดขาดไมได จึงวาทีทานวามานี้ก็ถก แตเราขอเวลาไตรตรองสักคืนหนึ่งกอน ่ ู ในขณะที่ อวนเสี้ยว และ โฮจิ๋น สนทนาอยูนั้น คนรับใชซงเปนสายลับของสิบขันทีไดยนความเขาแลว รีบนํา  ึ่ ิ ความไปแจงใหสิบขันทีทราบ สิบขันทีทราบรายงานแลวจึงปรึกษาตกลงกันไปฟองโฮเบี้ยววา อวนเสี้ยว ทํา การหยาบชา ไมเกรงใจทาน คิดอานจะชิงราชสมบัติ เปนใหญเสียแตผเดียว พวกตนหาความผิดมิได อวน ู เสี้ยว กลับยุ โฮจิ๋น ใหสังหารพวกตนเสีย พวกตนตายนันไมเสียดายแกชีวิต เปนหวงแตไมมีผูใดเอาใจใสดูแล ้ รับใช โฮเบี้ยว และมารดา ทั้งยังหวงตระกูล "โฮ" เพราะ อวนเสี้ยว มีอํานาจทางทหารและมักใหญใฝสง ไม ู คิดถึงคุณคน ชิงราชสมบัติไดแลว ยอมจะทรยศตระกูล "โฮ" สังหารคนตระกูล "โฮ" เสียทั้งสิ้น จึงขอรอง โฮ เบี้ยว ใหนําเนื้อความทั้งนี้ไปแจงให โฮไทเฮาดวย คําสิบขันทีที่ฟองโฮเบี้ยวนี้ แมวาดูภายนอกจะเปนการฟองอวนเสี้ยววา ตองการลมอํานาจตระกูล "โฮ" ชิงราช  สมบัติ แตภาย ในเนื้อแทอยูตรงที่ตองการใหโฮไทเฮา และโฮเบี้ยวไมพอใจโฮจิ๋น และปกปองพวกตน โฮ  เบี้ยวคนหูเบาฟงคําสิบขันทีแลวก็เชื่อสนิทใจ เพราะแรงสินบนสิบขันทีกินใจลึกอยางหนึ่ง และประหวั่นวาหาก All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 35 การเปนจริงเขาแลว อํานาจวาสนาของตนก็จะสูญสิ้นไปดวย ประโยชนสองฝาย สมกันดังนี้ โฮเบี้ยว จึงรีบเขา วังเฝา โฮไทเฮา แลวทูลตามคําของสิบขันที โฮไทเฮา ฟงคํานองแลวก็เชื่อตาม โฮจิ๋น ขอเวลา อวนเสี้ยว เพื่อไตรตรองคืนหนึ่ง แตความจริงหามีความคิดอานทีจะไตรตรองประการใดไม ค่ํา ่ ลงก็เขาเฝา โฮไท-เฮา ถึงตําหนัก แลววาจะตองฆาสิบขันทีเสีย หากปลอยไวจะเปนอันตราย โฮไทเฮา จึงวา สิบขันทีทําราชการมาแตครั้ง พระเจาเลนเต รับใชใกลชดเบื้องพระยุคลบาทดวยความซื่อสัตย ทุมเททั้งกายใจ ิ โดยไมเห็นแกความเหน็ดเหนือยของตน หรือความยากลําบากของครอบครัว หาความผิดมิได จะฆาเสียเปน ่ การไมชอบ ขณะนี้เพิ่งผลัดเปลี่ยนแผนดิน ชอบที่จะทําใหเกิดความสงบสุขขึ้นในบานเมือง การคิดอานฆาขุน นางผูใหญจํานวนมากขนาดนี้ เหมือนแกลง ใหแผนดินเปนจลาจล ใครจะเชื่อวาตระกูล "โฮ" เรามีความตั้งใจ ทํานุบํารุงแผนดินใหเปนสุข อวนเสี้ยวเปนคนเนรคุณ คิดหักหลังตระกูล "โฮ" ของเราเพื่อชิงราชสมบัติ ถึงวัน นั้นวาสนาและยศศักดิ์ของชาวตระกูล "โฮ" จะเหลืออยูไดอยางไร มีแตจะพากันเดือด รอนสิ้น ทั้งสิบขันทีก็มี คุณสนับสนุนคนตระกูล "โฮ" จนมีอํานาจวาสนาขึ้นถึงเพียงนี้ มาบัดนี้มารดาเราก็ชราแลว ไดสิบขันทีเปนธุระ ใสใจดูแลทั้งการกิน การอยู เสียยิ่งกวาบุตรในอุทร โฮจิ๋น ฟงคํา โฮไทเฮา แลวจํานนตอถอยคําและเหตุผล ประกอบกับความคิดอานโลเลเกิดประกายความคิดสงสัย อวนเสี้ยว ขึ้นมา จึงพรั่นใจหวันไหวไปตามคําของ ่ โฮไทเฮา ไมไดโตตอบประการใด แลวขอตัวกลับมาบาน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขาเมือง (ตอนที่ 16) รุงเชาขึ้น อวนเสี้ยวรีบออกจากบานมาจวนของโฮจิ๋น ขอพบโฮจิ๋นและถามวาที่เสนอใหรบสังหารสิบขันทีเสีย ี นั้น โฮจิ๋นตกลงใจประการใด โฮจิ๋น บอกวาค่าคืนทีลวงแลว เราไดไปเฝา โฮไทเฮา ปรึกษาเรื่องนี้ แต โฮไท ํ ่ เฮา ไมเห็นชอบดวย แลวบอกเหตุผลของ โฮไทเฮา ให อวนเสี้ยว ฟง แตขอที่เกี่ยวกับสิบขันทีทําคุณไวกับ ตระกูล "โฮ" นัน โฮจิ๋น ปดเสียไมบอก อวนเสี้ยว ้ อวนเสี้ยวจึงยุตอไปวาหากไมรบฆาสิบขันทีเสีย จักเปนอันตรายเปนมั่นคง โฮจิ๋น ฟงคํายุของ อวนเสี้ยวแลว  ี น้ําใจก็เกิดโลเลคิดฆาสิบขันทีขึ้นมาอีก จึงปรึกษาวาเมื่อเปนเชนนี้จะทําประการใดดี เหตุการณเขาทางของ อวนเสี้ยว อวนเสี้ยว จึงเสนอวา "ขอใหมีหนังสือทานออกไป ใหหาหัวเมืองทั้งปวงยกทหารเขามาเปนกระบวน ทัพแลวประกาศวาจะเอาตัวขันทีสิบคนฆาเสีย นางโฮเฮา กลัวจะเปนอันตราย เห็นจะใหจับขันทีสงออกมาให โดยสะดวก" อวนเสี้ยวไดเสนอแผนการชนิดที่โบราณวา "ชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขาเมือง" โดยขาดความเขาใจวาธรรมดาน้ํา เมื่อเขาที่ลึกแลว ไหนเลยจะไหลกลับคืนสูทตื้น กองทัพหัวเมืองหากไดเขาเมืองหลวงแลว ไหนเลย จะถอน  ี่ กลับเสียโดยงาย มีแตจะยึดครองเมืองหลวงเอาโดยกําลัง ไมตางอะไรกับการไปเอาฝรั่งเขามาชวยเหลือแกไข ปญหาเศรษฐกิจของประเทศไทย ไหนเลยทีฝรั่งจะเพียงแตเขามาชวยเหลือ มีแตจะเอาบานเมืองเปนประเทศ ่ ราช เอาราษฎรลงเปนทาสเทานั้น ขอเสนอแบบขี่ชางจับตั๊กแตนของ อวนเสี้ยว แมเขาลักษณะชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขาเมือง ผลไดไมคุมเสีย แต โฮจิ๋น เปนคนถอยปญญา มองไมเห็นหายนะที่จะเกิดขึ้น เห็นแตทางไดที่จะจับสิบขันทีฆาเสีย จึงเห็นชอบกับ แผนการของ อวนเสี้ยว ในขณะที่ อวนเสี้ยว เสนอแผนการตอ โฮจิ๋น นั้น ตันหลิม ขุนนางหนาที่อาลักษณอยู ในที่นั้นดวย ไดยินขอเสนอแลวกลาวเปนโคลงออกมาให โฮจิ๋น และ อวนเสี้ยว ไดยินวา "ชายชาญเชิงเชี่ยว ดานธนูศิลป ไกลโสตสุดเสียงยินสูเปา ปดตาโกงนกบิน หมายมุง ทะนงนา ศรพลาดเสียบมือเขา แตนั้นเสีย คน" ทั้ง โฮจิ๋น และ อวนเสียว ยินคําโคลงของ ตันหลิม แลวหันกลับไปมอง ตันหลิม จึงวาแก โฮจิ๋น วา "ตัว ้ ทานทุกวันนี้ ราชการเมืองก็สิทธิขาดอยูแกทาน ขุนนางทั้งปวงก็อยูในเงื้อมมือทาน อันขันทีสิบคนเหมือน  แมลงเมา ตัวทานเหมือนกองเพลิงอันใหญ แมลงเมาหรือจะสูเพลิงได ถาทานจะคิดประการใดก็จะสมดัง ปรารถนา ตัวทานเหมือนพญาหงส คิดการใหญแลวจะมาเคราทาฝูงกาอยูนนไมสมควร อันหัวเมืองทั้งปวง จะ ั้ ยกทหารเปนกระบวนทัพเขามา ถาไดตวขันทีสิบคนแลวเห็นหัวเมืองทั้งปวงจะกําเริบศึกกลางเมืองขึ้น การซึ่ง ั จะคิดทํานุบารุงแผนดินนั้นก็จะเสียทวงทีไป" ํ คําของตันหลิมสมกับเปนอาลักษณ ชัดเจนครบถวนสมบูรณดวย เหตุและผล ตองดวยพิชยสงคราม แตโฮจิ๋น ั ฟงแลวไมตางอะไรกับควายไดยินเสียงทิพยดนตรี ตรงกับพุทธภาษิตที่วา "วินา-สกาเล วิปริตตพุทธิ" ซึ่ง แปลวา "เมื่อกาลวินาศมาถึงเขาแลว สติปญญายอมวิปลาสแปรปรวนไป" โฮจิ๋น จึงหัวเราะวาแก ตันหลิม วา  "ตัวทานจะมารวมคิดการใหญกับเรานั้น ความคิดทานนอยนัก อุปมาดังเด็กเลี้ยงโค" All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 36 การยกเด็กเลี้ยงโคขึ้นอุปมากับความรูของตันหลิม เปนการแสดงความโงของ โฮจิ๋น ใหปรากฏ เพราะความรู ของ ตันหลิม อันไดแสดง ณ บัดนี้นั้น เปนความรูของคนที่เปนบัณฑิต เปรียบไมไดกับเด็กเลี้ยงโค แมเด็ก เลี้ยงโคเลาจะไปปรามาสวาไรเสียซึ่งสติปญญา ยอมไมชอบ เพราะเด็กเลี้ยงโคที่มีสติปญญาและความรอบรู  เหนือกวาโฮจิ๋นและตันหลิมก็ยงมีปรากฏใหเห็นอยูถมไป ั ในที่นั้นโจโฉไดเขารวมปรึกษาหารืออยูดวย  และโจโฉนั้นบัดนี้อยูใกลอํานาจรัฐมากกวาซุนเกี๋ยนและเลาป สามารถเขานอกออกในจวนของผูสําเร็จราชการแผนดินไดดุจดังคนในบานของโฮจิ๋น เปนที่ไววางใจของ โฮจิ๋นมากขึ้นโดยลําดับ โจโฉไดยินขอเสนอของอวนเสี้ยว ไดยินโคลงและความเห็นของตันหลิม ตลอดจน การโตตอบของโฮจิ๋นแลว จึงตบมือหัวเราะแลววา "อยางธรรมเนียมแผนดินแตกอนก็มีมา พระมหากษัตริยเชื่อ ฟงตั้งแตงขันทีเปนเสนาบดีผใหญ ราชการเมืองผันแปรไปมีเนืองๆ มาอยู ครั้งนี้ขันทีทั้งสิบคนซึ่งหยาบชานั้น ู มีสติปญญาเปนใหญอยูคนเดียวสองคนดอก ถาจะคิดจับเอาแตนายใหญนนฆาเสียก็จะไดโดยงาย ทําไมจะให   ั้ รอนถึงหัวเมืองยกเปนกระบวนทัพเอิกเกริกมาเลา" ความเห็นของ โจโฉ ครั้งนี้ สวนทางกับความคิดเห็นของ อวนเสี้ยว อยางสิ้นเชิง เทากับ โจโฉ วากลาวคาน อวนเสี้ยว ซึ่งหนา ทั้งยังกระทบเอากับความคิดหมิ่นความรู ตันหลิม ของ โฮจิ๋น ดวย ทั้งยังสะทอนใหเห็นดุลย พินิจพิจารณาปญหาโดยจําแนกของโจโฉ จับเอาแกนแกนของปญหามาเปนหลักในการแกไขปญหานัน ทํา ้ ปญหาใหญใหเปนปญหาเล็ก ทําเรื่องใหญใหเปนเรื่องเล็ก ซึ่งแกไขทําไดงาย และปญหาก็จะสิ้นสุดไปได ทั้ง ยังแสดงดวยวา โจโฉนั้นเกงคน อานคนออกวาในบรรดาขันทีทั้งสิบคนนั้นมีผูมีปญญาเปนแกนของปญหา เพียงคนสองคนเทานั้น นี่เปนไปตามหลักพิชัยยุทธ ที่ตองกําหนดเปาหมายใหเล็ก โจมตีเปาหมายใหแมน แลวทําลายลางอยาง เบ็ดเสร็จเด็ดขาด โฮจิ๋น ฟงคํา โจโฉ แลวก็โกรธ ตวาดใส โจโฉ วาที่พดเชนนี้เปนการเขาขางสิบขันที ไมเห็น ู แกความทุกขรอนของเรา หรือวาเปนพวกเดียวกับขันทีทั้งสิบคน โจโฉ ยินคํา โฮจิ๋น ดั่งนี้ ก็รูสึกโกรธแตเปน  ผูนอยกวาจึงไมโตตอบประการใด ลุกขึ้นแลวเดินออกมาภายนอกจวนของ โฮจิ๋น รําพึงขึ้นวา "แผนดินครั้งนี้จะ เกิดอันตรายเพราะโฮจิ๋น" นับเปนการคาดการณทแสดงออกถึงสติปญญาเล็งการขางหนาได อยางแมนยํา ี่  ของโจโฉ เพราะเมื่อโฮจิ๋นไมฟงคําทัดทานแลว ก็ไดมหนังสือถึงหัวเมืองตาง ๆ ใหยกทัพเขาเมืองหลวง ี เนื่องจากขณะนั้น ราชสํานักมีกฎหมายลักษณะกบฏศึก หามกองทัพหัวเมืองยกเขาเมืองหลวง เวนแตจะมี หมายรับสั่งของฮองเต มิฉะนั้นจะเปนความผิดฐานกบฏ มีโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร ดังนั้นเมื่อหัวเมืองตางๆ ไดรับหนังสือของโฮจิ๋น ซึ่งมิใชหมายรับสั่งของฮองเต จึงพากันเพิกเฉยเสีย คงมีแตตั๋งโตะ เจาเมืองซีหลง ซึ่งไดดิบไดดีขึ้นมาเนื่องจากการติดสินบนกับขันที เห็นหนังสือของโฮจิ๋นแลว ลําพองในกําลังทหารในมือที่มอยูเปนจํานวนมากถึงยีสิบหมื่น ี ่ ทั้งภายในใจก็มีความคิดอานทีจะชิงเอาราช ่ สมบัตทําชั่วชาตอแผนดิน เฝารอคอยโอกาสเชนนี้มานานแลว จึงมีความยินดียิ่งนักที่ไดแลเห็นโอกาสทําการ ิ ใหญสมความคิดที่เฝาคอย ตังโตะเห็นหนังสือของโฮจิ๋น ซึ่งมิใชหมายรับสั่งของฮองเต แตดวยความดีใจจน ๋ ลนลานที่การเขาทางเจือสมกับความคิดตัว จึงลืมไปวาการยกกองทัพเขาเมืองหลวงเชนนี้เปนความผิดฉกรรจ ฐานกบฏตอแผนดิน สั่งให เยียวหู ผูเปนลูกเขยอยูรักษา เมืองซีหลง แลวตัว ตั๋งโตะ ไดจดสีทหารเอกคือ ลิฉุย ั ่ , กุยกี, เตียวเจ และ หลงเตียว คุมทหารสิบหมื่นพรอมอาวุธยุทโธปกรณเคลื่อนทัพยกไป เมืองลกเอี๋ยง ราช ธานี ระหวางเคลื่อนทัพ ตั๋งโตะไดใหสืบขาวความเคลื่อนไหวของหัวเมืองวาจะดําเนินการอยางใด ทหารที่ออกไป สืบขาวตามมารายงานทุกระยะวาไมปรากฏหัวเมืองใดเคลื่อนทัพ ดังนั้นในขณะทีทัพของ ตั๋งโตะ เคลื่อนมาได ่ ครึ่งทาง ลิยู ทีปรึกษาของ ตั๋งโตะ เกิดความเฉลียวใจ ระลึกขึ้นไดวามีกฎหมายของราชสํานักหามทัพหัวเมือง ่ เขาเมืองหลวง เวนแตจะมีหมายรับสั่งของฮองเต จึงเรียกเอาหนังสือที่ใหหากองทัพจากหัวเมืองยกเขาเมือง หลวงจาก ตั๋งโตะ มาพิจารณาดู ก็ปรากฏวาเปนเพียงหนังสือของ โฮจิ๋น หาใชหมายรับสั่งของฮองเตไมลิยู จึง รายงาน ตั๋งโตะ เกี่ยวกับกฎหมายลักษณะกบฏศึกดังกลาว และเสนอใหตงโตะปลงทัพไวที่นั้น แลวมีหนังสือ ั๋ กราบบังคมทูลขอรับพระบรมราชานุญาตเสียกอน ตั๋งโตะ เห็นชอบดวย จึงใหปลงทัพตั้งคายไว ณ ที่นั้น แลวมี หนังสือกราบบังคมทูลถึงฮองเตวา "อาณาประชาราษฎรในเมืองหลวงแลหัวเมืองทั้งปวง ไดความเดือดรอน เพราะขันทีสิบคนทําการหยาบชาใหผดขนบธรรมเนียม บัดนี้ ขาพเจาจะยกกองทัพไปเมืองหลวงแลวจับตัว ิ เตียวเหยียงกับขันทีเกาคนฆาเสีย พระองคแลอาณาประชาราษฎรจะไดอยูเย็นเปนสุขสืบไป" หนังสือกราบบังคมทูลของ ตั๋งโตะ ไปถึงมือทานผูสาเร็จราชการแผนดิน โฮจิ๋น ทราบความแลวก็ปดเรื่องเสีย ํ ไมกราบทูลฮองเตดวยเกรงวาขันทีจะลวงรู แตความคิดโลเลยังคงครองใจ โฮจิ๋น ดังเกา แทนที่จะตั้งหนาทํา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 37 การตามความคิดเดิม กลับทําเรื่องเอิกเกริกขึ้นใหเชิญขุนนางที่เปนพวกมากินโตะทีจวน แลวหารือวาจะให ตั๋ง ่ โตะ ยกกองทัพเขาเมืองหลวงเพื่อจับสิบขันทีฆาเสียดีหรือไม ทําเรื่องใหเอิกเกริกโดยไมคดระแวดระวังวา ิ ความเคลื่อน ไหวนั้นจะทราบไปถึงสิบขันที นับวาตั้งอยูในความประมาท และประมาทคนแบบสิบขันทีมาก เกินไป แตะถาย ขุนนางฟงคํา โฮจิ๋น แลวจึงวา "ตั๋งโตะน้าใจดังเสือ ซึ่งจะใหเขามาในเมืองหลวงนี้เห็นจะมี ํ อันตรายแกคนทั้งปวง" นี่ก็เปนฝายคานอีกคนหนึ่งที่ไมเห็นดวยกับความคิดของ โฮจิ๋น และ อวนเสียว โฮจิ๋น ้ ฟงแลวหาวา แตะถาย ขี้ขลาดตาขาว จะรวมทําการใหญดวยไมได "ไดยินแตขาว ยังมิทันเห็นตัวเสือก็ครั่น คราม" ตกใจกลัวเสือเสียแลว แตะถายก็นิ่งเสีย สงบวาจาไมวากลาวสืบไป ฝาย โลติด อดีตแมทัพใหญปราบโจรโพกผาเหลืองอยูในทีเลี้ยงโตะนั้นดวย จึงวา "ขาพเจาไดเคยรูน้ําใจตั๋ง ่ โตะมาแตกอนวาเปนคนหยาบชา ถาปลอยใหเขามาในเมืองหลวงเห็นจะเกิดจลาจลเหมือนคําแตะถายวาเปน มั่นคง" โฮจิ๋น ยินคํา โลติด แลว จึงวา "ทานนี้ลวนเปนพวกขี้ขลาดตาขาว เราหาฟงคําทานตอไปไม อยาได เจรจาอีกเลย" โลติด แตะถาย และขุนนางอีกหลายคนไดฟงคํา โฮจิ๋น แลวสลดใจนัก เห็นวาแผนดินครั้งนี้จะ เกิดอันตรายเปนจลาจลเพราะ โฮจิ๋น ผูนี้เปนแนแท คนที่เปนใหญเมื่อเปนเชนนี้ขืนทํางานดวยตอไปก็มีแต ความฉิบหายจะมาถึงตัว ตางคนจึงลากลับบาน แลวยื่นเรืองขอลาออกจากราชการ เวนคืนตราสําคัญประจํา ่ ตําแหนง แลวออกไปอยูทําไรไถนาคาขาย ณ ภูมิลําเนาเดิม โฮจิ๋นสิ้นคนขัดคอแลว จึงแอบอางหมายรับสั่งใหทหารมหาดเล็กไปแจงแก ตั๋งโตะวา ฮองเตมีพระบรมรา ชานุญาตให ตั๋งโตะ ยกกองทัพเขามายังเมืองหลวงได และใหกองทัพ ตั๋งโตะ ตั้งทัพไวที่ ตําบลลุดคี ภายนอกกําแพงพระนครมหาดเล็กที่ โฮจิ๋น สงไปพรอมกับทหารของ ตั๋งโตะ ที่ถือหนังสือเขามาขอพระบรมรา ชานุญาตไดเดินทางไปยังคายอันเปนที่ตั้งกองทัพของตั๋งโตะนั้น แลวสงหมายรับสั่งที่ โฮจิ๋น แอบอางขึ้น ใหแก ตั๋งโตะ ตั๋งโตะไมสนใจไยดีวาจะเปนหมายรับสั่งจริงหรือปลอม การสมคะเนตามความตองการที่ยกทัพ จากเมืองซีหลงแลว จึงสั่งใหเคลื่อนทัพสิบหมื่นนั้นตรงเขาเมืองหลวง ตั้งทัพไวทตําบลลุดคี นอกกําแพงเมือง ี่ นคร ลกเอี๋ยง สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สิ้นบุญตระกูล "โฮ" (ตอนที่ 17) ในชีวตของคนเรานั้น ยอมตองกระทําในสิ่งทีถูกตอง และยอมตองมีสิ่งที่กระทําความผิดพลาด ผูมปญญาจึง ิ ่ ี พึงเล็งการใหแมนยํา ทําการแตในสิ่งที่ถูกตอง หลีกเลี่ยงกระทําความผิดพลาด หรือแมหากจะตองเสี่ยงผิด เสี่ยงถูกตามสถานการณ ก็จําตองใหโอกาสเสี่ยงถูกมากกวาโอกาสที่จะเสียงผิด การกระทําทีผิดพลาด หาก ่ ่ ไมใชเรื่องสําคัญนักยอมอยูในวิสัยที่จะแกไขใหกลับคืนดีได หรือแมหากแกไขไมไดก็ยังพอทนรับกับผลรายที่ เกิดขึ้น ชีวิตคนเรายอมเปนเชนนี้ แตทวาหากความผิดพลาดที่เกิดขึ้นนั้นเปนเรื่องรายแรง ถึงระดับที่โบราณวา "พลาดตาเดียว แพทั้งกระดาน" แลว ยอมสูญสินซึ่งโอกาสที่จะแกไขใหกลับฟนคืนดีได เวนแตจะมีปาฏิหาริยเฉพาะครั้ง เฉพาะคน และเฉพาะ ้ เรื่องเทานั้น ความคิดของ โฮจิ๋น และ อวนเสี้ยว ที่แอบอางหมายรับสั่งใหกองทัพหัวเมืองยกเขาเมืองหลวง เพื่อจับสิบขันทีฆาเสียนั้น หาใชเปนเรื่องผิดเล็กนอยไม หากเปนเรื่องผิดระดับที่ "พลาดตาเดียว แพทั้ง กระดาน" นั่นเอง มิหนํายังซ้ําดวยความประมาท ที่กระทําการใหญอันเปนเรื่อง ลับแลวไปจัดเลี้ยงโตะ เชิญขุน นางมารวมงานเปนการเอิกเกริก ความเคลื่อนไหวเหลานี้จึงทราบไปถึงสิบขันที ซึงติดตามสถานการณ ่ ระแวดระวังตนอยูอยางใกลชด ิ ฝายสิบขันทีไดทราบขาว ตั๋งโตะยกกองทัพมาตั้งอยูนอกกําแพงพระนคร ก็อานเหตุการณไดวาการทั้งนี้เกิด จาก โฮจิ๋น วางแผนแอบอางรับสั่งของฮองเตใหเคลื่อนทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เพื่อยืมมือกองทัพหัวเมือง ฆาพวกตนเสีย ทั้งไดขาว โฮจิ๋น จัดงานเลี้ยงโตะเชิญขุนนางไปปรึกษาเรื่องใหกองทัพ ตั๋งโตะ เคลื่อนเขา เมืองหลวง เพื่อสังหารพวกตน จนขุนนางทีซื่อสัตยตอแผนดินตองลาออกจากราชการไปหลายคน เหตุการณ ่ คับขันนัก จึงตัดสินใจเสียงแตกหักกับ โฮจิ๋น เพราะหากขืนไมทําอะไรเสียเลยก็มีแตจะตกตายสถานเดียว ่ ดังนั้น ผลการปรึกษาหารือของสิบขันทีจึงไดขอสรุปวา "ครั้นเราจะนิ่งอยูบัดนี้ อันตรายก็จะถึงชีวิตเรา เราจําจะ  คิดฆาโฮจิ๋นเสียกอน" วางแผนแลวกําหนดจุดสังหารไวทประตูพระตําหนักโฮไทเฮา ภายในเขตพระราชฐาน ี่ ชั้นใน วางแผนเสร็จก็จดพรรคพวกฝมือดีหาสิบคน พรอมอาวุธลอบเขาไปในเขตพระราชฐานชั้นใน แอบอยู ั ขางซุมประตูพระตําหนักโฮไทเฮา และสั่งวาถาเห็นโฮจิ๋นเขามาก็ใหสังหารเสียในทันที จัดวางกําลังหนวย สังหารแลว เตียวเหยียง ขันทีจึงเขาเฝา โฮไทเฮา กราบทูลวา แมวาพระแมเจาจะแผพระเมตตาบารมี All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 38 คุมครอง ใหพวกขาพเจาไดถวายการรับใชใกลชิดแลว โฮจิ๋น ก็หาเกรงใจพระองคไม ทั้งไมรักษาคําสัตย วางแผนแอบอางรับสั่งของฮองเตใหเรียกกองทัพจากหัวเมืองเขาเมืองหลวงเพื่อจะเอาตัวพวกขาพเจาไป สังหารเสีย พวกขาพเจาหาทีพึ่งอื่นมิได จึงมาขอพระบารมีเปนที่พึ่ง แลวทูลตอไปวาการที่โฮจิ๋นแอบอางรับสั่ง ่ ครั้งนี้ บรรดาขุน นางตางคัดคานวาจะเกิดจลาจลขึ้นในเมือง เพราะตั๋งโตะเปนคนหยาบชา ทั้งมีความเคียด แคนคนในตระกูล "โฮ" อันเนื่องมาจากโฮจินไดลอบสังหารตั๋งไทเฮา ซึ่งเปนคนแซเดียวกันกับตั๋งโตะเสีย ตั๋ง ๋ โตะเขามาครั้งนี้ยอมจะชิงเอาราชสมบัติ แลวทํารายตระกูล "โฮ" จนพินาศสิ้น อยางนอยทีสุดยอมจะอาศัย ่ กําลังกองทัพชิงอํานาจจากพระองค บงการฮองเตเสียแตผูเดียว สุดยอดวิชาขันทีวาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อเอาตัวรอดและแสวงประโยชนสัมฤทธิผลอีกครั้งหนึ่ง โฮ ไทเฮา ฟงคําทูลแลวก็ตกพระทัย ดวยเห็นเปนเรื่องใหญกระทบตออํานาจของพระองคเอง และผลประโยชน ของตระกูล "โฮ" เปนสวนรวม ดังนั้น น้ําพระทัยจึงคลอยเอนเชื่อตามคําขันที จึงตรัสวาเรื่องใหญขนาดนี้พวก เจาจงไปชี้แจงแลออนวอน โฮจิ๋น เถิด คงจะเชื่อฟงพวกเจาคิดอานแกไขเหตุการณและจะไมทําอันตรายพวก เจาดอก เตียวเหยียง จึงทูลวา "โฮจิ๋นมีใจชังพวกขาพเจาทั้งสิบคนนัก ซึ่งจะใหพวกขาพเจาออกไปหานั้น เหมือนหนึ่งเอาเนื้อไปสูเสือ อันจะมีชีวตคืนมานั้นหามิได ถาพระองคเมตตาขาพเจาครั้งนี้ ขอใหเชิญโฮจินเขา ิ ๋ มาตรัสขอชีวตขาพเจาตอพระโอษฐ ิ ถึงมาตรวาโฮจิ๋นจะไมเมตตาแลว ขาพเจาก็จะตายอยูตอหนาที่นั่ง  พระองค" โฮไทเฮา ฟงคําทูลของเตียวเหยียงขันทีแลว ก็มความกรุณา ทั้งเปนผลประโยชน ใหญของพระองค ี เองและตระกูล "โฮ" จึงมีพระราชเสาวนียสั่งใหนางกํานัลไปเชิญ โฮจิ๋น เขาวัง  นางกํานัลไปถึงจวน โฮจิ๋น แลวเชิญพระราชเสาวนียของ โฮไทเฮา ให โฮจิ๋น ทราบ แลวกลับพระตําหนัก โฮ ไทเฮา ตันหลิม ขุนนางฝายอาลักษณยินคําของนางกํานัลที่วา โฮไทเฮา ใหหา โฮจิ๋น เขาวังแลว ก็อาน เหตุการณครั้งนีวากรณีเปนกลอุบาย จึงทัดทาน โฮจิ๋น ไมใหเขาวัง ดวยเกรงจักเปนอันตราย อวนเสียว อยูใน ้ ้ ที่นั้น เห็นดวยกับคําทัดทานของ ตันหลิม จึงกลาวเสริมคําของ ตันหลิม วาที่พวกเราวางแผนสังหารขันทีใน ครั้งนี้นั้น รูปการณสอเคาวาขันทีคงจะรูตระหนักแลว จึงวางแผนแกไขเอาตัวรอด การเขาวังของทานครั้งนี้เห็น  ทีจะเกิดอันตราย โจโฉ ซึ่งกลายเปนคนสนิทสนมของทานผูสําเร็จราชการแผนดิน แตละวันเฝาเชาเฝาเย็นราว  กับเปนคนในจวน โฮจิ๋น เปนที่ไววาง ใจของ โฮจิ๋น อยูในทีนั้นดวย จึงออกความเห็นขึ้นมาบางวา "ถาทาน จะ ่ เขาไปก็ไปเถิด แตใหตัวขันทีสิบคนออกมาเสียจากวังกอน ทานจึงจะไมมอันตราย" ี โฮจิ๋น ยามชะตาจะถึงฆาต ความเฉลียวใจและความคิดอานระวังตนก็ถูกเงื้อมหัตถมัจจุราชบังไวสิ้น หัวเราะ แลววา โฮไทเฮา นองสาวเราเชิญเราเขาวัง มีหรือทีนองรวมอุทรของเราจะลวงเราไปใหขันทีสังหาร ตัวเราเอง ่ เปนใหญถึงทีผสําเร็จราชการแผนดิน อํานาจทหารและอํานาจบังคับบัญชาขุนนางทั้งปวงก็อยูที่เราสิ้น หาใคร ่ ู มาเสมอมิได ไหนเลยขันทีจะหาญกลาคิดอานทํารายเราได อวนเสียวเห็นทาจะทัดทานโฮจิ๋นไมสําเร็จ จึง ้ กลาวขึ้นวาทาน มิฟงคําพวกขาพเจา ขืนเขาไปก็ตามที แตขาพเจาจะขอตามไปดวย โฮจิ๋นขัดความปรารถนาดี ของอวนเสี้ยวและพวกไมได จึงอนุญาตตามทีอวนเสี้ยวเสนอ ่ อวนเสี้ยว จึงสังให อวนสุด นายทหารผูนองคุมกําลังทหารหารอย สวน อวนเสี้ยว กับ โจโฉ แตงตัวใสเสื้อ ่ เกราะสําหรับออกศึก ถือกระบี่เขาไปพรอมกับ โฮจิ๋น อวนสุดและกําลังทหารไปติดอยูที่ประตูพระราชฐาน  ชั้นนอก สวนอวนเสี้ยวและโจโฉไปติดอยูทประตูพระราชฐานชั้นใน คงมีแตโฮจิ๋นเดินเขาประตูพระราชฐาน  ี่ ชั้นในไปอยางเดียวดาย โดยไรเงาหัวทาบเหนือพื้นทางเดินเบื้องหลัง เหตุทั้งนี้เนื่องจากมีกฎหมายลักษณะกบฏศึกบัญญัติวาหามมิให กองทัพหัวเมืองยกเขาเมืองหลวง เวนแตจะมี  หมายรับสั่งของฮองเต ถามีหมายรับสั่งของฮองเตก็ใหตั้งทัพไวนอกกําแพงพระนคร หามยกเขามาภายใน กําแพงพระนครโดยเด็ดขาด สวนขุนนางทั้งปวงนอกจากผูมีหนาที่เฝาและถวายงานประจําตามปกติแลว หาม  เขาในเขตพระราชฐาน เวนแตจะมีหมายรับสั่งใหหา ก็ใหเขาไดเฉพาะตัวเองและผูตดตาม ตามตําแหนงหนาที่ ิ และเขาไดเฉพาะเขตพระราชฐานชั้นนอก หามขาดมิใหถืออาวุธหรือลวงเขาเขตพระราชฐานชั้นใน หากมีความ จําเปนโดยฮองเตรับสั่งใหหาถึงในเขตพระราชฐาน ชั้นใน ก็ใหเขาไดเฉพาะตัว และหามถืออาวุธ ดังนั้น แมมี จะมีกําลังทหารตามมาอารักขา และยังมีอวนเสี้ยว โจโฉ ติดตามมาคุมกัน แตก็ตองติดอยูที่ประตูพระราชฐาน  ดวยอํานาจแหงกฎหมายกบฏศึกดังกลาวแลว ฝาย โฮจิ๋น เมื่อเขาประตูพระราชฐานชั้นในแลว ประตูพระราชฐานก็ปดลงตามปกติ เดินผานเขาประตูพระ ตําหนัก โฮไทเฮา ประตูนั้นก็ปดลงอีก ทันใดนั้น เตียวเหยียง ตวนกุย ขันทีซึ่งคอยทีอยูแลว จึงเดินเขามาหา   โฮจิ๋น แลวใหสญญาณใหมือสังหารทั้งหาสิบคนออกมาลอม โฮจิ๋น ไว แลววา "ตัวแตกอนนั้นเปนผูนอยอยู เรา ั ไดชวยทํานุบารุงวากลาวเพ็ดทูล ตัวจึงไดเปนผูใหญขึ้นถึงเพียงนี้ แลตัวกําเริบใหคนไปลอบฆา ตั๋งไทเฮา ซึ่ง ํ เปนมารดาพระเจาเลนเตอันหาความผิดมิได นั้นเสีย แลวตัวแอบอางรับสั่งออกไปใหหาหัวเมืองทั้งปวงยก All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 39 ทหารเขามา จะจับเราซึ่งมีคุณแกตัวฆาเสียนัน ตัวหามีกตัญูตอเราไม กลับวาเราเปนศัตรูราชสมบัตอีกเลา ้ ิ ตัวจะทํารายกูแลว กูจะเอาชีวต มึงเสียบัดนี้กอน" ิ  โฮจิ๋น เห็นมือสังหารรุมเขามาลอมและฟงคํา เตียวเหยียง แลวก็ตกใจ รูตัววาตองกลขันที หันซายแลขวา หาทางออกมิได มิรที่จะทําประการใด มือสังหารทั้งหาสิบคนก็รุมกันฆา โฮจิ๋น ตายในทีนน ู ่ ั้ โฮจิ๋นเสาหลักอํานาจหนึ่งของสกุล "โฮ" จึงลมครืนลงเพราะความโลเล ถือดี โง และอวดฉลาดของตน โดยที่ ไมมีโอกาสไดเห็น และสํานึกผิดในความฉิบหายของบานเมืองที่เกิดจากการตัดสินใจ "ชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขา เมือง" ตามความเห็นของอวนเสี้ยว ซึ่งเปนขุนนางที่บาบิ่นและเลอะเทอะทีสดคนหนึ่งของสามกก  ่ ุ ใน สถานการณใดก็ตามทีคนเราถูกบังคับใหตองเสี่ยงเปนเสียงตาย หรือตัดสินใจสูตายแลว ผลลัพธมักจะออกมา ่ ่  ในทางตายเสียเปนสวนมาก ทีจะเกิดผลในทางเปนนั้นมีนอยนัก หลักความจริงมีอยูตรงที่ เมื่อเกิดสถานการณ ่  เชนนั้นขึ้นแลว ยอมตกเปนฝายถูกกระทําถูกจํากัด และหาทางออกไมไดในแทบทุกดาน เหตุนผูมีปญญายอม ี้ ไมยินยอมใหตนตกอยูในสภาพถูกกระทําเชนนั้น แตมิใชวาจะกระทําไดทุกคนไป เพราะการแลเห็นเหตุการณที่ยงไมเกิดขึ้น การไดยินเสียงซึ่งคนไมไดพูด และการคาดคิดในสิ่งที่คนคิดไม ั ทั่วถึงนั้น ไมเปนวิสัยของคนโง หากเปนวิสัยของบัณฑิตผูปรีชาสามารถ แตธรรมดาของการณทั้งปวงนั้น ดุจ ดั่งฝนตก ใชวาจะตกใน ทันใดหามิได หากตองมีเคาฝน เมฆคํารน ฟาคํารามใหประจักษกอน การทั้งปวงก็  ยอมมีสิ่งบอกเหตุที่ผคนเห็นได รูได ปมเงื่อนอยูที่วจารณญาณในการพินจคําทักทวงทัดทาน หรือความเห็นที่ ู ิ ิ ไม ตองดวยความเห็นของตัวไดเพียงใดเทานัน ้ กรณีของ โฮจิ๋น ก็เชนเดียวกัน สิ่งบอกเหตุที่ทาใหคนประจักษทั้งเหตุแลผลก็มีมากมาย คําทวงติงทัดทานและ ํ ความเห็นของคนรอบขางก็มีอยูอยางไมขาดสาย เปนแตวาคนแบบ โฮจิ๋น ไมรู ไมเขาใจ และไมรับฟงเสีย เทานั้น เหตุนแมศีรษะบนบาแทๆ ก็ยังรักษาไวไมได ขันทีก็เชนเดียวกัน หลังจากกอกรรมทําเข็ญไวมาก คิด ี้ และทําแตสิ่งชัวราย วิบากกรรมธรรมชาติจงกําหนดเหตุการณใหตองตก อยูในสถานการณเสี่ยงตาย ตอง ่ ึ ตัดสินใจวางแผนฆา โฮจิ๋น ซึ่งเปนถึงผูสําเร็จราชการแผนดิน กุมกําลังทหารอยูในมือ และจัดเตรียมกําลังไว  พรอมสรรพการตัดสินใจและแผนของขันทีจึงเทากับเปนการเรงกลไกแหงกรรมใหทางานเร็วยิ่งขึ้น ํ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ลางบางสิบขันที (ตอนที่ 18) สถานการณในพระราชวังยามที่ดวงวิญญาณของโฮจิ๋น ออกจากรางเดินทางสูปรโลกนั้น ยังคงตึงเครียด เพราะ บรรดาพวกของโฮจิ๋นประหวั่นและกริ่งใจวาการเดินทางเขาวังของโฮจิ๋นครั้งนี้ เห็นทีจะเปนการขางรายมากกวา การขางดี อวนสุด ซึ่งคุมกําลังทหารหารอยยังคงคอยอยูที่ประตูพระราชฐานชั้นนอก ในขณะที่อวนเสี้ยว และโจโฉยังคง คอยอยูที่ประตูพระราชฐานชั้นใน อวนเสี้ยว โจโฉ รออยูเห็นนานนัก จึงรองเรียกโฮจินใหรีบออกมา ทหาร  ๋ หนาที่ประตูพระราชฐานชั้นในจึงเขาไปรายงานขันที พวกขันทีทราบรายงานแลว ก็ปรึกษากันวาจะดําเนินการ อยางไร ตอไป ในทีสุดก็ตกลงใจเสียงตายอีกครั้งหนึ่งดวยเชือมั่นวาอวนเสี้ยว โจโฉ จะเกรงพระราชอาญาแลว ่ ่ ่ กลับไปเสียโดยดี จึงใหทหารตัดศีรษะโฮจิน แลวโยนขามกําแพงพระราชฐานชั้นในออกไป แลวเตียวเหยียง ๋ ขันทีจึงรองตะโกนดวยเสียงอันดังออกไปวาโฮจิ๋นเปนกบฏถูกประหารเสียแลว เอาแตศรษะโฮจิ๋นไปเถิด พรอม ี ทั้งขูวาใครที่ไมมีสวนเกี่ยวของทําการกบฏดวยโฮจิ๋นก็ใหรีบกลับไป มิฉะนั้นจะถือวาเปนกบฏตอราชบัลลังก รวมกับโฮจิ๋นดวย แตครั้งนี้คําขูของขันทีไรผล อวนเสี้ยว โจโฉ ไดยินเสียงรองตะโกนของเตียวเหยียงแลว จึงประกาศขึ้นดวย เสียงอันดังวาโฮจิ๋นเปนผูสําเร็จราชการแผนดินของฮองเต เปนพี่ชายของโฮไทเฮา สิบขันทีทาการกบฏยึด ํ อํานาจ แลวฆาโฮจิ๋นเสีย ผูภักดีตอแผนดินทั้งปวงจงมาเขาดวยกับเราปราบปรามพวกกบฏ พิทักษราชบัลลังก  ชวย เหลือฮองเต ค้ําชูชาติ คุมครองราษฎรใหเปนสุข ผูใดจะรวมกับเราปราบกบฏใหรบตามเราเขาไปจับสิบ ี ขันทีฆาเสีย จะมีบําเหน็จความชอบถึงขนาดเงาของ นายทหารคนสําคัญของโฮจิ๋น ซึ่งคุมทหารหารอยนาย มา กับอวนสุด และคอยโฮจิ๋น อยูหนาประตูพระราชฐานชั้นนอกไดยินคําเตียวเหยียงขันที และฟงคําประกาศของ อวนเสี้ยว โจโฉแลวโกรธแคนยิ่งนัก จึงเอาเพลิงจุดเผาประตูพระราชฐานชั้นนอก เพลิงนั้นลุกโชติขนไหมึ้ ประตูพระราชฐานชั้นนอกลามติดเรือนพักและตําหนัก ระหวางเขตพระราชฐานชั้นนอกกับชั้นใน ควันเพลิง คละคลุงเกิดชุลมุนวุนวายอลหมานทั้งพระราชวัง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 40 อวนสุด และเงาของ จึงนําทหารบุกฝาประตูพระราชฐานชั้นนอกเขาไป พบเห็นขันทีเลวก็สังหารเสียสิ้น ปะ หนาเขากับโฮเบี้ยว ผูชวยผูสาเร็จราชการแผนดิน ผูนองของโฮไทเฮาและโฮจิ๋น เงาของก็แคนนักดวยเชื่อวา  ํ โฮเบี้ยวรวมคบคิดกับพวกขันทีสังหารโฮจิ๋นนายตัวเสีย จึงใหทหารเขาลอมโฮเบี้ยวไว แลวสังหารโฮเบียวตาย ้ ในที่นั้น ฝายอวนเสี้ยว โจโฉ ก็ไดใหทหารใชขวานฟนประตูพระราชฐาน ชั้นในพังทลายลง แลวบุกเขาไปถึงเขต พระราชฐานชั้นใน ทามกลางควันเพลิงและความชุลมุน พบเตียวตง, เชียกง, เหหุย และกกเสง สี่ขนทีคน ั สําคัญในขบวนการสิบขันที กําลังหนีออกจากตําหนักหลังหนึ่งวิ่งเขาไปในสวนดอกไมทายตําหนักนั้น อวน  เสี้ยว โจโฉ และทหารก็ไลตดตามทันสี่ขันที แลวฆาสี่ขันทีเสีย เอาดาบสับรางสี่ขันทีจนแหลกละเอียด ระบาย ิ ความแคนจนสาสมแกใจ สวนขันทีสําคัญอีกสี่คน คือเตียวเหยียง, ตวนกุย, เทาเจียด และเหาลํา ในขบวนการสิบขันที ซึ่งอยูใกลพระ  ตําหนักโฮไทเฮา และพระตําหนักที่ประทับของฮองเตกับพระอนุชา เห็นเพลิงไหมชุลมุนวุนวายขึ้นใน  พระราชวังและเพลิงนั้นไหมลามเขามาใกลพระตําหนัก ตวนกุยจึงวิ่งเขาไปในพระตําหนัก แลวคุมตัวโฮไทเฮา ไวเปนตัวประกัน สวนเตียวเหยียง, เทาเจียด และเหาลํา วิ่งเขาไปในพระตําหนักที่ประทับของฮองเต และพระ อนุชา เทาเจียดและเหาลําพลัดกับเตียวเหยียง ปะเขากับทหารของอวนสุด จึงถูกทหารของอวนสุดฆาถึงแก ความตายในเขตพระราชฐานนัน ้ เหลือแตเตียวเหยียงเขาคุมตัวฮองเตพระองคนอยกับพระอนุชาไวเปนตัว ประกัน แลวอาศัยควันเพลิงและความชุลมุนพาพระราชบุตรทั้งสองพระองคหลบหนีออกจากพระราชวังไป ฝายโลติดอดีตแมทัพใหญปราบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งไดลาออก จากราชการเพราะไมสามารถทัดทานโฮจิ๋น เรื่องอางรับสั่งใหกองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง กําลังเตรียมจัดเก็บขาวของอยูที่จวนเพื่อเดินทางกลับไปบาน เดิมที่ตางเมือง เห็นควันเพลิงพุงขึ้นทาบทองฟามาแตขางในพระราชวัง ก็คาดหมายวาคงจะเกิดเหตุรายขึ้น   ดังนั้น แมจะลาออกจากราชการหมดภาระหนาที่ใดๆ ไปแลว แตน้ําใจภักดีตอราชสํานักยังคงกรุนเต็มหัวใจ จึง  แตงตัวใสเสื้อเกราะชุดออกศึก ถืออาวุธคูกายมายืนซุมอยูที่นอกประตูทายพระตําหนักของโฮไทเฮา เห็นตวน  กุยขันทีพาโฮไทเฮาหนีเพลิงอยูบนระเบียงชันสองของพระตําหนักรนเขามาทางดานหลัง จึงวิ่งตรงเขาไปทาง ้ พระตําหนักแลวตวาดใสตวนกุยวา ไอศัตรูราชสมบัติ มึงจะเอาโฮไทเฮาไปไหน ตวนกุยเห็นโลติดในชุดนักรบถืออาวุธอยูก็ตกใจกลัว อาศัยควันเพลิงเปนเกราะกําบังตัวหลบเขาไปดานใน แลวหาทางหลบหนีออกจากพระราชวัง ทามกลางความชุลมุนนั้น โฮไทเฮาถูกตวนกุยทิ้งอยูบนระเบียงชันสอง ้ ของพระตําหนัก ทั้งเพลิงกําลังไหมลามเขามาก็ตกพระทัย เห็นโลติดอยูใกลจึงกระโดดหนีเพลิงลงจาก  ระเบียงขางบน โลติดเห็นเหตุการณอยูตลอดก็ตกใจแตกุมสติมั่น ประชิดเขาเบื้องลางชานระเบียงรับโฮไทเฮา ไวไดทัน และมัวสาละวนอยูกับโฮไทเฮา จึงเปดโอกาสใหตวนกุยหลบหนีไปได ขุนนางแลทหารในพระราชวังเห็นเหตุการณเชนนั้น จึงเขาสวามิภักดิ์กับอวนเสี้ยว โจโฉเปนอันมาก อวนเสี้ยว โจโฉ ทําการมาถึงขั้นนี้แลว ใจหนึ่งก็ประหวันเพราะทําการใหญเกินตัว อาจมีความผิดถึงประหาร แตอีกใจหนึ่ง ่ นั้นมั่นเด็ดเดี่ยวที่จะตองลางบางขันทีใหหมดสิน ไมใหเหลือรากอันจะเปนภัยตอไปในภายหนา ทั้งเห็นวานีเปน ้ ่ หนทางเดียวทีจะเอาตัวรอดได จึงจัดทหารขึนหนวยหนึ่งไปลอมบานสิบขันที จับพรรคพวกทั้งชายหญิงฆาเสีย ่ ้ สิ้น เพลิงไหมลุกลามออกไปหลายที่ และลามไปทางดานคุกหลวง ซึ่งเปนทีจําฮองสีขันที ในภายหลังไมปรากฏ ่ วามีผใดพบฮองสีขันทีอีก จึงเชื่อวาฮองสี ขันทีคงตายในเพลิงนั้น โจโฉเห็นเพลิงไหมลามมากขึ้น จะเปน ู อันตรายทั้งพระราชวัง จึงคุมทหารออกดับเพลิงเปนหลายแหงจนดับสนิทพบโลติดเชิญ โฮไทเฮาอยู จึงเชิญ เสด็จโฮไทเฮาใหทาหนาที่วาราชการไปพลางกอน เนื่องจากฮองเตและพระอนุชาสูญหายไป เพลิงสงบแลว ํ อวนเสี้ยว โจโฉ จึงจัดกําลังทหารออกเปนสองกอง กองหนึ่งใหติดตามขันทีทหลบหนี อีกกองหนึ่งใหติดตาม ี่ หาฮองเตและพระอนุชาทีสูญหาย ่ ในขณะนั้นเตียวเหยียงขันที คุมเอาหองจูเปยนฮองเตและหองจูเหียบพระอนุชาอาศัยควันเพลิงและความ ชุลมุนหนีออกจากพระราชวังไปแลว ก็ไปหลบซอนอยูในปาเชิงเขาปกคูสาน ตกค่ําเขาตวนกุย ซึ่งหลบหนีโล ติดออกนอกเมืองเขาเขตปาเชิงเขาปกคูสาน ก็พบกับเตียวเหยียงจึงหลบซอนอยูดวยกัน ขณะที่พากันหลบ ซอนอยูนั้น ทหารอวนเสียว โจโฉ กองที่ติดตามหาฮองเตกับพระอนุชาก็ติดตามมาถึงเขตปาเขาปกคูสาน ตาม ้ คบไฟสวางไปทั้งราวปา เตียวเหยียง ตวนกุย ตกใจกลัว คํานึงวาหากหลบหนีพะรุงพะรังไปดวยกันเชนนี้ คงจะ หนีไปไมตลอด เพลา เที่ยงคืนจึงทิ้งฮองเตและพระอนุชาเสีย แลวแยกยายกันหนีตามคติทวา "แยกกันเราอยู ี่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 41 รวมหมูเราตาย" เตียวเหยียงหนีบุกปามาถึงริมแมน้ํา ไดยินเสียงทหารลอมใกลเขามา คบไฟสวางเห็นบินของ ทหารของโฮจิ๋นคุมกําลังลอมกระชับใกลเขามา เห็นจะหนีไปไมรอดแลว เตียวเหยียงจึงตัดสินใจโดดน้ําตายใน คืนนั้นทหารของบินของพบศพเตียวเหยียงจึงไปรายงานใหบนของทราบิ บินของทราบความแลวจึงออก ติดตามหาขันทีที่เหลือตอไป พบเขากับตวนกุยซึ่งกําลังหลบหนีเงอะงะอยูในปา จึงจับตวนกุยไวแลวสอบถาม  วาพาฮองเตและพระอนุชาไปหลบซอนไวที่ใด ตวนกุยตกใจกลัวตาย จึงบอกวาเมื่อเกิดเพลิงไหมขึ้นใน พระราชวัง เตียวเหยียงไดเชิญเสด็จฮองเตแลพระอนุชาหลบซอนตัวอยูในปาเชิงเขาปกคูสาน ขาพเจาซึ่งหนี  ตามมาไปพบเขา แตเห็นทหารไลตามมา จึงตางคนตางหนีเอาตัวรอด ไมทราบวาขณะนี้ฮองเตและพระอนุชา ประทับอยูที่ใด  บินของไดฟงดังนั้นก็โกรธ จึงสังหารตวนกุยเสีย แลวตัดศีรษะ รื้อเกลาผมของตวนกุยผูกคอมาไว แลวออก ติดตามหาฮองเตและพระอนุชาตอไป สถานการณ ณ บัดนี้สิบขันทีถูกทําลายลางสิ้น กลาวคือฮองสีขันที ผูรับ สินบนรับเปนไสศึกใหกับโจรโพกผาเหลืองตองโทษจําคุก และถูกเพลิงคลอกตายในคุกหลวง เกียนสิด ขันที ผูวางแผนรวมกับตั๋งไทเฮายกหองจูเหียบขึ้นเปนฮองเตแทนหองจูเปยน และถูกเกียเส็งขันทีพวกเดียวกันที่มี ความพยาบาทมาแตกอนฆาเสียในสวนดอกไม เตียวตง, เชียกง, เหหุย และกกเสง อีกสี่ขันทีถูกอวนเสี้ยว โจ โฉ ฆาเสียในสวนดอกไมแลวสับรางเปนชิ้นแหลกละเอียด มิใหกากลืนแคน เทาเจียด, เหาลํา สองขันทีถูก ทหารอวนสุดสังหารเสียในพระราชวัง เตียวเหยียง ขันทีคนสําคัญกระโดดน้ําตาย ที่แมนาใกลปาเชิงเขาปกคู ้ํ สาน ตวนกุย ถูกบินของตัดศีรษะเสียในปาเชิงเขาปกคูสาน ขันทีใหญนอยที่เปนสมัครพรรคพวกของสิบขันทีถูกอวนสุด บินของ ประหารเสียสิ้นในพระราชวังนั้น จบสินกัน ้ แลวสําหรับชะตาชีวตของสิบขันที ผูกอกรรมทําเข็ญไวกับแผนดิน และราษฎรตลอดระยะเวลาอันยาวนานถึง ิ สองรัชกาล เปนตนเหตุของการลุกขึ้นสูกอบกูชาติของประชาชน และการจลาจลในบานเมือง ตลอดจนการ ปลนชิงวิ่งราวทีเกิดขึ้นทั่วทั้งแผนดิน ทําลายระบบบริหารราชการแผนดินของราชวงศฮั่นลงอยาง ยอยยับ ทํา ่ ใหระบบบริหารราชการแผนดิน ซึ่งแทนที่จะเปนไปเพื่ออํานวยประโยชนสุขและความรมเย็นของแผนดิน และ อาณาประชาราษฎร กลับกลายเปนการสรางระบบสวยสินบน การทุจริต การฉอราษฎรบังหลวง ทําใหอธรรมมี อํานาจเหนือธรรม ทําใหทรชน มีอํานาจวาสนาขึ้นในบานเมือง ในขณะที่วีรชนตองถูกกลั่นแกลงขับไลไสสงให ออกไปไกลโพนจากอํานาจรัฐ การปดฉากชะตากรรมของสิบขันที เปนการปดฉากสําคัญตอนหนึ่งของสามกก ปดประวัติศาสตรอันเลวราย ของระบบสวยสินบน ซึ่งกลายเปนตนตอสําคัญของระบบสวยสินบน ทีสบทอดระบาดเขาสูระบบราชการของ ่ ื หลายประเทศในปจจุบันนี้ สิบขันทีถูกประวัตศาสตรกลบทับไปแลว แตความชั่วชาในการ สรางระบบซื้อขาย ิ ตําแหนงแปรสภาพใหคนกลายเปนสินคา แลวทรยศตอบานเมืองและราษฎร ไดแตกเผาพันธุออกไปอยาง กวางขวาง ประดุจหญา คอมมิวนิสตในฤดูฝน สืบทอดวิญญาณรายเขาสูระบบราชการจนถึงทุกวันนี้  ยุคสมัยของสิบขันทีปดฉากลงแลว เปดศักราชใหมที่เปลี่ยนความขัดแยงหลักระหวางขันทีกับขุนนาง ขาราชการ ซึ่งกระทบราชบัลลังกหนักอยูแลว ใหกลายเปนความขัดแยงหลักชนิดใหมระหวาง ขุนศึกกับขุนศึก ซึ่งกระทบราชบัลลังกหนักกวาเกา และนําไปสูความดับสูญของราชวงศฮั่นในทีสุด แตการจะโทษสิบขันที ่ เพียงฝายเดียวนั้น ไมเห็นเปนการยุติธรรม เพราะขันทีประดุจดังไมเลื้อยที่เกาะไมหลักเทานั้น ไมหลักที่วานี้ก็  คือฮองเต ที่ไมรูจักผิดชอบชั่วดี สนับสนุนอุมชูใหทรชน มีอํานาจขึ้นในแผนดิน ไมสนใจไยดีวีรชน ไมเชิญชวน เรียกหาวีรชน และบัณฑิตเขามารับใชชาติบานเมือง นักปราชญ บัณฑิต และวีรชนจํานวนมากที่มีอยูก็ไมไดใหความสําคัญ ไมไดใหความใกลชิด ไมไดยนเสียง ิ ของพวกเขาเหลานั้น และไมไดชวงใชใหพวกเขาเหลานั้นทําคุณประโยชนแกแผนดิน ดังนั้นแผนดินจึง สูญเสียโอกาสในการสรางวีรกรรมและผลงานจากนักปราชญ บัณฑิต และวีรชน แตในขณะเดียวกันนั้น ราชวงศฮั่นกลับจะสูญเสียยิ่งกวา นั่นคือความดับสูญของราชวงศฮั่นเอง สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ดวงตะวันในกองฟาง (ตอนที่ 19) ณ ปาเชิงเขาปกคูสาน หองจูเปยนฮองเตนอย และหองจูเหียบพระอนุชาตางมารดา ถูกขันทีทิ้งไวแลวหลบหนี เอาตัวรอด ไดยินเสียงอลหมานทั้งแสงไฟสวางอยูไกลๆ ก็ตกใจกลัว เพราะไมรูวาเปนมิตรหรือศัตรู จึงพากัน ซอนตัวเงียบเสียงสนิทจนกองทหารผานไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 42 หลังเที่ยงคืนลวงเขายามสาม ในราวปามืดสนิท ยินเสียงสัตวรองสนั่น ไมรูดีราย กษัตริยพระองคนอยและพระ   อนุชาก็ยิ่งประหวั่นพรั่นพรึง หันซายแลขวาหนาหลังก็มดมิดไมเห็นทาง ื แมยังเยาววัยออนประสบการณนัก แตยังคงดํารงสติมั่นเกินประสาเด็ก คํานึงวาหากพลัดหลงกันแลวไมรที่จะติดตามหาพบกันไดฉันใด ู สอง ขัตติยะพระองคนอยจึงเอาชายภูษาทรงผูกเขาไว ไปทางไหนจะไดรูตัวตามกันไป ยิ่งดึกยิ่งหนาวเหน็บ น้ําคาง ลงจัด สองพระองคยังคงซัดเซไปในปาโดยไรทิศทาง ชางนาเวทนายิ่งนัก ขณะนั้นพลันมีหิ่งหอยกลุมใหญ  บินระเรี่ยระดับสายตา อยูในปา พุงตรงเขามายังสองพระองค แสงหิ่งหอยแมนอยนักแตเมื่อรวมกลุมในที่มืด แลว ทําใหทั้งสองพระองคเห็นทางในราวปา กลุมหิ่งหอยบินนําไปขาง หนาตามทางนั้นเปนที่อัศจรรย ทั้งสอง พระองคจึงเสด็จตามแสงหิ่งหอยที่นําทางนั้นไป หองจูเหียบ ผูนองสังเกตเห็นเปนที่ประหลาดนัก จึงตรัสกับ ฮองเตผูพี่วา หิ่งหอยนี้คงเปนเทพยดา มีเมตตาแกสองเราผูยาก จึงนิรมิตเปนหิ่งหอยมา นําทางให แลว ประโลมใจผูพี่วาบุญเราสองพี่นองคงยังไมสน เทพยดาจึงบันดาลใหเปนไปดั่งนี้  ิ้ ทั้งสองพระองคคํานึงและเห็นความอัศจรรยฉะนี้แลว ก็มีกําลังพระทัยดวยปติ อันเปนอาหารของจิตเกิดความ ปราโมทยยนดีโชติชวงขึ้นในจิตของทั้งสองพระองค ทําลายความงวงเหงาหาวนอน มลายไปสิ้น ทั้งสอง ิ  พระองคเสด็จพระดําเนินตามแสงหิ่งหอยตลอดทั้งคืน โดยไมรูวาไปทางใด ใกลไกลสักเพียงไหน พระบาททั้ง สองชอกช้ําพุพอง พระโลหิตหอพระบาท เต็มไปดวยทุกขเวทนา ก็ถึงราวปาเชิงชายเขาเปนเวลาใกลรงสาง ุ สิ้นพระกําลังลงทั้งสองพระองค ไมสามารถเสด็จพระดําเนินตอไปได ทอดพระเนตรเห็นฟางกองใหญใกลราว ปา ก็เสด็จพระดําเนินเขาไปทอดพระวรกายลงหลับใหลไปทังสองพระองค ้ ณ ที่นั้นเปนเขตบานของซุยกก อดีตขุนนางที่ลาออกจากราชการเนื่องจากทนระบบสวยสินบนของสิบขันที ไมได แลวมาปกหลักทําไรนาอยู ณ ภูมิลําเนาแหงนี้ ดวยบุญวาสนาของซุยกก ที่จะไดทํานุบํารุงชวยเหลือ ฮองเตพระองคนอยและพระอนุชา สืบสายพระราชสันตติวงศของพระเจาฮันโกโจ บนบัลลังกมังกรตอไป ราตรี ่ นั้นใกลจะสาง บังเกิดความฝน โดยเทพยดาสังหรณวาเห็นพระอาทิตยสองดวงตกลงที่กองฟางหลังบาน ซุย กกสะดุงตืนขึ้นเห็นแสงตะวันทอทาบฟาเบื้องบูรพาทิศ ่ เห็นเปนนิมิตประหลาดกวาความฝนที่เคยมีมาแตหน หลัง ไมทันไดลางหนาทําธุระสวนตัว ก็ผลันออกจากบานไปที่กองฟาง เห็นพระราชบุตรทั้งสองพระองค หลับใหลทามกลางความหนาวแลเปยกชุมไปดวยน้ําคาง เปนที่เวทนายิ่งนัก ซุยกกสงสัยนัก จึงปลุกพระราชบุตรทั้งสองใหตื่นขึ้นแลวถาม วาทานนีมาแตที่ใด จึงมาหลับใหลไรสติใน ้ สภาพดั่งนี้ ทั้งสองพระองคตนขึ้นแลว หองจูเปยน ฮองเตนอยยังงัวเงีย อยูไมทันกลาวประการใด หองจูเหียบ ื่ ผูนองจึงชี้ไปทีหองจูเปยนแลววาขึ้นกอนวานันคือหองจูเปยน เชื้อสายแหงพระเจาฮั่นโกโจ เปนฮองเตอยู ณ ่ ่ เมืองลกเอี๋ยง ตัวเราเปนนองชื่อหองจูเหียบ เหตุมีมาแตขันทีสิบคนกระทําการหยาบชา บานเมืองจลาจล วุนวาย เราถูกขันทีจับเปนตัวประกัน แลวนําไปทิ้งไวทในปา หลงทางมาถึงที่นี่ จึงขอทานไดเมตตาไดเปนที่ ี่ พักอาศัยสักไมกี่ชั่วยาม ซุยกกไดฟงคําของหองจูเหียบ พินิจพระราชบุตรทั้งสองแลว มีบุคลิกลักษณะตางจากลูกชาวปาทั่วไป ผิวพรรณตองแสงอุทยยามอรุณผองใสกวาคนทั้งปวง ทั้งภูษาทรงก็บงวาหาใชคนธรรมดาสามัญไม หากเปน ั เครื่องทรงของฮองเต และพระราชวงศซึ่งตนเองยังคงจําติดตาจนถึงทุกวันนี้ ก็เชื่อตามคําหองจูเหียบ ซุยกก ตกตะลึงอยูอึดใจหนึ่งตั้งสติไดแลวรีบคุกเขาลงกับพื้น กราบถวายบังคมแลวทูลวาขาพเจานี้นามซุยกก เดิมรับ ราชการเปนขุนนางในพระเจาเลนเต อยูที่ ลกเอี๋ยงราชธานี ครั้งนั้นสิบขันทีทาหยาบชา ขมเหงรังแกขุนนาง ํ ขาราชการ ขาพเจาทําราชการดวยความ สัตยสุจริต มิไดเบียดเบียนราษฎร ไมมีสวยสินบนกํานัลแกขันที จึง ไดรับความเดือดรอน ขาพเจาจึงกราบถวายบังคมลาออกจากราชการ มาทําไรไถนาอยู ณ บานนี้ แลวซุยกกจึง ไดอัญเชิญทั้งสองพระองคเสด็จเขาไปที่ในบานของตน จัดที่พักและอาหารถวายสองพระราชบุตรผูเยาวดวย ใจที่เบิกบานภักดีเปนลนพน ที่คนชาวนาสามัญแหงบานปามีวาสนาไดรับใชเบื้องพระยุคลบาทในยามยาก เชนนี้ ฝายบินของนําทหารออกเที่ยวตามหาฮองเตกับพระอนุชา ตลอดทั้งคืนจนสวาง ตกสายก็มาถึงเขตบานซุยกก ขุนนางนอกราชการ ซุยกกไดยินเสียงอึกทึกจึงออกนอกบานมาดูเหตุ เห็นบินของขี่มาคุมทหารมา มีศรษะคน ี คุนตาผูกติดอยูขางคอมา เขาใกลแลวก็จาไดวาเปนศีรษะตวนกุยขันที จึงถามวานี่เปนศีรษะของตวนกุยขันที  ํ เกิดเหตุอยางใดขึ้นในพระราชวังหรือ บินของฟงคําของซุยกกแลว คิดอยูในใจวาคนผูนมีบุคลิกกิรยาทาทาง ี้ ิ และคําเจรจาผิดจากชาวปา ทั้งรูจักตวนกุยขันที ยอมมิใชชาวปาธรรมดา นาจะเปนขุนนางราชสํานักนอก ราชการ จึงเลาความใหซยกกฟงทั้งสิ้น และวาเราติดตามหาพระราชบุตรทั้งสองพระองคตลอดทั้งคืน ลาเต็มที ุ ขอพักที่บานทานสักชั่วยามแลวจะออกติดตามพระราชบุตรตอไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 43 ซุยกกมีความยินดีนัก จึงบอกบินของวาเปนบุญของพระราชบุตรแลวทีจะไมตองยากลําบากพระวรกายอีก ่ ตอไป ทานไมตองออกไปคนหาอีกตอไปแลว เพราะบัดนี้เราไดพบทั้งสองพระองคที่กองฟางหลังบาน และ เชิญเสด็จประทับอยูในบาน เชิญทานเขาเฝาดวยกันเถิด บินของทราบแลวดีใจนัก สั่งทหารสื่อสารใหรีบเดิน ทางเขาพระนครรายงานใหราชสํานักทราบ จากนั้นซุยกกจึงนําบินของเขาเฝาพระราชบุตรขางในบาน บินของ กราบทูลวาบัดนี้ความวุนวายในพระราชวังยุตลงแลว เปนธรรมเนียมแตโบราณมาวาแผนดินจะวางฮองเตมิได ิ ดังนั้น จึงขอทูลเชิญพระองคเสด็จกลับพระนครเสวยราชสมบัติดังเดิม บานเมืองจึงจะเปนปกติสุขสืบไป ฮองเตพระองคนอยและพระอนุชามีความยินดียิ่งนัก ตรัสตอบรับคําเชิญแลว ซุยกก บินของ จึงจัดมาถวายทั้ง สองพระองค เสด็จออกจากบานปากลับพระนคร ขบวนเสด็จลับเขตบานซุยกกมาพักหนึ่ง ก็เห็นขบวนของขุน นางเดินทางมุงมายังขบวนเสด็จ ปรากฏวาเปนคณะของขาราชสํานักคืออองอุน อิวปว ซุยเกง เตียวเปง เปาซุน และมีอวนเสียว คุมทหารหารอยนายตามขบวนมา ้ ขบวนขุนนางขาราชสํานักและทหารเห็นฮองเตพระองคนอยและพระอนุชาแลว รีบลงจากหลังมาเขาไปรับ เสด็จถวายบังคมแลวรองไหดวยความดีใจระคนสงสารในทั้งสองพระองค บินของและซุยกกไดรายงาน เหตุการณใหขนนางขาราชสํานักฟง ุ และมอบศีรษะตวนกุยขันทีแกอวนเสี้ยว อวนเสี้ยวจึงสั่งใหทหารนํา ศีรษะตวนกุยเขาเมือง แหประจานความชัวรายของสิบขันทีแลวเอาไปฝงเสียที่นอกเมือง คณะขุนนางขาราช ่ สํานักจัดรถมาพระทีนั่งใหเปนที่ประทับ แลวจัดขบวนเสด็จเดินทางกลับ ่ ในขณะที่ขบวนขุนนางขาราชสํานักออกจากวังหลวงไปรับเสด็จนิวัตพระนครนัน ก็เกิดความอึกทึกขึ้นเปนที่ผิด ้ สังเกต ทหารของตั๋งโตะที่ลาดตระเวนรอบคายซึ่งตั้งอยูนอกกําแพงพระนคร สงสัยสอบถามความจากชาวบาน ทราบความแลวจึงเขาไปรายงานใหตั๋งโตะทราบ ตั๋งโตะทราบความแลวเห็นโอกาสทีจะสรางความชอบรับ ่ เสด็จคืนพระนครอยางหนึ่ง และฉวยโอกาสเขาแทรกกิจการภายในราชสํานัก อันเปนวัตถุประสงคหลักในการ เดินทัพเขาเมืองหลวงอีกอยางหนึ่ง จึงจัดทหารสามพันยกตามคณะขาราชสํานักไปในทิศทางเดียวกัน ขบวนเสด็จเคลือนมาไดประมาณ 100 เสนเศษ ก็เห็นกองทหารยกมาเปนจํานวนมาก คณะขุนนางก็ตกใจ ่ เพราะไมรูวาเปน กองทัพผูใด จึงใหหยุดขบวนเสด็จไว และใหอวนเสียวนําทหาร ตั้งขบวนปองกันขบวนเสด็จ ้ อวนเสี้ยวขับมานําทหารออกไปหนาขบวนเสด็จ ปะเขากับกองทหารของตั๋งโตะ กองทหารของตั๋งโตะก็หยุด พลไว ณ ที่นั้น อวนเสี้ยวจึงถามไปวาเปนทัพผูใดยกมา ตั๋งโตะไดยนก็ขับมาไปหนาทหาร ไมตอบคําอวนเสี้ยว ิ ถามกลับไปวาฮองเตและพระอนุชาอยูที่ใด เสด็จมาในขบวนทหารนี้ดวยหรือไม ฮองเตพระองคนอยหองจู   เปยน เห็นกองทหารยกมาดั่งนี้ก็ตกพระทัย มิรูทจะตรัสประการใด ในขณะที่หองจูเหียบพระอนุชาหาไดมพระ ี่ ี อาการใดผิดปกติไม มีพระสติมนอยู ไดยินคําตั๋งโตะแลว จึงตรัสดวยน้ําพระสุรเสียงใสบริสทธิ์เปนสงาใหไดยิน ั่ ุ ทั่วกันวานั่นเปนทัพผูใดยกมาตามหาฮองเต  ตั๋งโตะฟงรับสั่งถามแลวถวายรายงานวาขาพเจานี้ชื่อตั๋งโตะ เปนเจาเมืองซีหลง รับหมายตราใหยกเขาเมือง หลวงเพื่อจับขันทีมาฆาเสีย แตเกิดจลาจลขึ้นในพระนคร และทราบวาบัดนี้ทั้งสองพระองคประทับอยูนอกพระ นคร มีความหวงใยในความปลอดภัยของทั้งสองพระองค จึงยกทหารมาถวายความอารักขา หองจูเหียบ ตรัส ตอบไปวาขออางถวายความอารักขานั้นจะตางอะไรกับการควบคุมตัวเลา ทานจะเปนกบฏหรือ ตั๋งโตะรีบทูลวา ขาพเจานี้หามีจตคิดกบฏตอราชบัลลังกแตประการใดไม หากมารับเสด็จดวยใจสัตยซื่อ ถือภักดีในพระราชวงศ ิ เพื่อถวายความปลอดภัยแกทั้งสองพระองค หองจูเหียบ สําทับกลับไปวาในเมื่อทานวามาดวยความ จงรักภักดี ไฉนจึงไมลงจากหลังมาถวายความเคารพ ตามธรรมเนียม เลา? พระดํารัสของหองจูเหียบที่ตอบโตกบตั๋งโตะแคลวคลองตองตามธรรมเนียมอันขุนนาง ั ตองปฏิบัติเกินสติปญญาของเด็กนัก กระทบเขากับใจดําของตั๋งโตะ ดังนันตั๋งโตะจึงตกใจลนลานลงจากหลัง  ้ มา กองทหารที่ตดตามมาก็ลงจากหลังมาสิน แลวพรอมกันถวายความเคารพ หองจูเหียบ เห็นเปนที จึงตรัส ิ ้ ทํานองผูกใจตังโตะวา "ทานนี้มิเสียแรงเปนขุนนางผูใหญ ใจสัตยซื่อ คําตนกับคําปลายตองกัน" ตั๋งโตะฟง ๋ รับสั่งแลวหัวใจก็พองโตเพราะเปนคนบายอ ความคิดอานก็โลดแลนไปไกล ดวยตองใจพระอนุชาพระองคนอย คิดอยูในใจวา "หองจูเหียบมีสติปญญาพูดจาหลักแหลมนัก กูจะคิดอานยกหองจูเปยนออกเสีย จะใหหอง   จูเหียบเปนเจาแผนดินในเมืองลกเอี๋ยง" จากนั้นขบวนเสด็จจึงไดเคลื่อนออกจากที่ โดยมีตั๋งโตะคุมกองทหารตามสงเสด็จกลับพระนคร ตัวตั๋งโตะและ ทหารองครักษไดตามเขาไปสงเสด็จถึงเขตพระราชฐานชั้นนอก แลวออกมาอยู ณ คายนอกกําแพงพระนคร เชื้อสายพระเจาฮั่นโกโจกําลังเผชิญกับจอมปศาจรายตั๋งโตะ ดวยผลแหงความคิดของโฮจิ๋นและอวนเสี้ยวดวย ประการฉะนี้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 44 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เจาะแผนยึดอํานาจของตั๋งโตะ (ตอนที่ 20) การที่อํานาจเปนที่ใฝหาของผูคน เนื่องเพราะอํานาจนั้นสามารถบันดาลใหเกิดขึ้นทั้งสมบัตและวิบติ ทั้งความ  ิ ั เจริญรุงเรืองและเสื่อมถอย ทั้งศานติและวุนวาย และบันดาลไดแมกระทั่งสงครามหรือสันติภาพ แตตัวอํานาจ เองนั้นกลับไมใชทั้งสมบัติหรือวิบัติ ไมใชความเจริญรุงเรืองหรือเสื่อมทรุด ไมใชศานติหรือวุนวาย และไมใช ทั้งสงครามหรือสันติภาพ ตัวอํานาจจะเปนประการใดนั้น ขึ้นอยูกับคน เพราะคนเปนผูใชอํานาจ และตองรับผล  แหงอํานาจตลอดจนผลแหงการใชอํานาจนั้นดวย อํานาจจึงอุปมาดวยน้ํา น้ําจะมีรูปรางประการใดยอมขึ้นอยูกบภาชนะอันเปนที่รองรับ อุปมาฉันใดอุปไมยก็ฉัน ั นั้น แตอํานาจก็หาไดอยูประจําที่ไม หากเคลื่อนตัวไปอยางไมหยุดยั้ง ขึ้นอยูกับวาผูใดชวงชิงอํานาจได ใช  อํานาจเปน และเห็นความสําคัญทะนุถนอมไวดุจดังดวงใจ รัฐบาลบางรัฐบาลแมวาชวงชิงไดมาซึ่งอํานาจแลว แตรักษาไวไมได ใชอํานาจไมเปน อํานาจนั้นก็จะหลุดจาก มือไป ในชวงเวลาอันสั้นบาง ยาวบาง ยอมมีปรากฏใหเห็นอยูเสมอ แตวันเวลาทีครอง อํานาจอยูในมือจะสั้น ่ ยาวประการใด หาไดมความสําคัญไม ี ความสําคัญอยูตรงที่การใชอํานาจนั้นเปนไปเพื่อประโยชนสขแหง  ุ มหาชนหรือไม รัฐบาลบางรัฐบาลชิงอํานาจได ใชอํานาจเปน และเห็นความสําคัญ ทะนุถนอมไวไดดุจดวงใจ แตครั้นถึงเวลาใชอํานาจแทนที่จะใชอํานาจนันใหเปนไปเพื่อบานเกิดเมืองนอน และอาณาประชาราษฎร กลับ ้ ใชอํานาจไปในทางขายชาติ เปดโอกาสใหตางชาติเขามายึดครองเศรษฐกิจของบานเมือง กดขี่ขมเหง ประชาชน อํานาจและการใชอํานาจแบบนีจึงเปนอํานาจทีแปรสภาพกลายเปนอํานาจของทรราช อันเปนที่ ้ ่ ประณามหยามเหยียดของผูคนทั้งแผนดิน ประวัติศาสตรเคยเปนมาประการใด ปจจุบันก็ยังเปนไปประการนัน  ้ พลันทีสิ้นแผนดิน เลนเต อํานาจรัฐไดเคลือนจากมือของสิบขันทีและเกิดสุญญากาศแหงอํานาจอยูระยะหนึ่ง ่ ่  หลังจาก โฮจิ๋น และขุนนางไดสถาปนา หองจูเปยน ขึ้นเปนฮองเตแลว อํานาจนั้นจึงไดเคลือนมาอยูในมือของ ่ โฮจิ๋น ซึ่งเปนผูสําเร็จราชการแผนดิน ฐานะของโฮจิ๋นในขณะนั้นสูงสงยิ่ง ตัวเองเปนถึงผูสาเร็จราชการแผนดิน  ํ คุมกําลังทหารทั้งปวงไวในมือสิ้น มีฐานะเปนลุงของฮองเต เปนพี่ชายของไทเฮาและเปนพี่ใหญของผูชวย ผูสาเร็จราชการแผนดิน ํ ฐานะและอํานาจเชนนี้จะมีสักกีคนในโลกที่จะมีโอกาสมีได แมในสามกกซึงดําเนินผานกาลเวลารวมรอยป ก็ ่ ่ หามีผใดมีฐานะแล อํานาจเสมอดวย โฮจิ๋น แมแตสักคนเดียวไม แตฐานะและอํานาจเหลานี้ โฮจิ๋นไมสามารถ ู รักษาไวได เพราะใชอํานาจไมเปน อํานาจจึงหลุดลอยไปพรอมกับศีรษะบนบาของตน ความจริงแลว โดย ฐานะและอํานาจของ โฮจิ๋น นัน สิบขันทียอมไมใชคตอสู และไมมีทางทีจะเปนพิษเปนภัยอะไรแก โฮจิน ได ้ ู ่ ๋ โฮจิ๋น จึงไมชอบทีจะยอมตนเขาเปนคูพิพาทกับสิบขันที ่ ทั้งสิบขันทีนั้นก็ไดแสดงทาทีและเคลือนไหว ่ สวามิภักดิ์ตอตระกูล "โฮ" แลว ชอบทีจะสรางฐานอํานาจของตนใหมั่นคงเขมแข็งเสียกอน แมมีเจตนาที่จะ ่ สังหารสิบขันทีเสีย ก็ยังสามารถละไวกอนแลวจัดการในภายหลัง ก็ไมเห็นจะมีสิ่งใดเปนที่เสียหาย หนทางกําจัดสิบขันทีก็มีอยูนบพันหมื่นวิธี แตโฮจิ๋นไมทําและทําไมเปน กลับไปเลือกเอาแผนการของอวน ั เสี้ยว ใหเรียกกอง ทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เสมอดวยการขีชางจับตั๊กแตนและถือไดวาเปนแผนการที่โงและ ่ บัดซบที่สดในประวัตศาสตร แมตัดสินใจรับเอาแผนที่โงและบัดซบทีสุดแลวก็ยังทําไมเปน เพราะแทนที่จะรีบ ุ ิ ่ ดําเนินการใหเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และดวยการปดลับอยางเขมงวด กลับทอดเวลาออยอิ่ง แลวยังทําการเอิกเกริก ใหฝายปรปกษรูตัว วางแผนสังหารตัวเสียกอน  ประมาทถึงเพียงนี้แลว มิหนําซ้ํายังประมาทหนักเขาไปอีก ทั้งๆ ที่คดจะสังหารสิบขันทีและการเอิกเกริกเพียงนี้ ิ แลว กลับเดินทางเขาไปถึงถินของสิบขันที ทั้งๆ ที่ควรรูไดวาในเขตพระราชฐานชั้นในนั้นองครักษหรือคน ่ ชวยเหลือของตัวเขาไปไมได ดังนี้ อํานาจในมือของโฮจิ๋นจึงหลุดลอยไปพรอมกับศีรษะของ โฮจิ๋นเอง ฝาย ตั๋งโตะ นันเลา เฝาคอยหาโอกาสยึดอํานาจรัฐมานานแลว สบโอกาสไดก็เพราะแผนการอันโงและบัดซบ ้ ของ อวนเสี้ยว นั้น ตั๋งโตะ เปนคนหยาบชากักขฬะ โทสะก็แรงจัด ลําพังตนมีขอดีอยูประการเดียวเทานันคือมี ้ น้ําใจรักทหาร และรักคนมีฝมอ ดังนั้นลําพังตัวตั๋งโตะ ยอมจะคิดและทําการใหญไมได แตจะมองเฉพาะตัว ตั๋ง ื โตะ ก็ไมได หากตองมองใหเห็นถึงสิ่งสองสิงที่ประกอบกันเขาแลวทําให ตั๋งโตะ เรืองอํานาจวาสนาขึ้นมาได ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 45 นั่นคือกําลังทหารยีสิบหมื่นของตั๋งโตะอยางหนึ่ง และกุนซือหรือที่ปรึกษาคนสําคัญของตั๋งโตะทีมีนามวาลิยูอีก ่ ่ อยางหนึ่ง สถานการณในยามที่ หองจูเปยน เสวยราชยนั้น ไมปรากฏวามีเมืองใดหรือขุนนางผูใดมีกนซือ แม โฮจิน ซึ่ง ุ ๋ ครองอํานาจสูงสุดก็หาปรากฏวามีกุนซือไม มีการสิ่งใดก็สอบถามความคิดเห็นกับคนที่อยูใกลโดยไมเลือก หนา เปนครั้งเปนคราว บางครั้งก็ปรึกษาเอากับอวนเสี้ยว และ โจโฉ จึงทําใหการดําเนินงานทางการเมืองของ โฮจิ๋น และหัวเมืองตางๆ รวมทั้งขุนศึกทุกผูคนไรทศทาง ขาดความตอเนื่องและมีลักษณะเฉพาะหนาเสียเปน  ิ สวนใหญ กระบวนการเคลื่อนไหวทั้งหลายของตั๋งโตะจึงแยกไมออกจากสติปญญาของกุนซือนามลิยู แตทั้งนี้อานุภาพ  แหงสติปญญาของ ลิยูสามารถแสดงพลานุภาพได ก็ดวยตั๋งโตะมีขอดีอยูอีกประการหนึ่งก็คือรูตัวเองวามี  จุดออน ดังนั้น จึงมีความเปนปกติที่จะไมคิดพิจารณาเรื่องใดดวยตนเอง หากจะปรึกษาหารือการตาง ๆ ดวยลิ ยู อยูเสมอ ดังนั้น สติปญญาของลิยูจึงมีบทบาทนําและครอบงํากระบวนการเคลื่อนไหวตางๆ ของตั๋งโตะ คน แบบ ตั๋งโตะ นั้น หากจะเปรียบเหมือนคนตาบอด แตยอมเปนคนตาบอดที่มีหตาสวางดวยสติปญญาแหง ลิยู ู นั้น การเคลื่อนทัพของตั๋งโตะจากเมืองซีหลงเขาเมืองหลวงหนึ่ง การปลงทัพกลางทางแลวขอรับพระบรมรา ชานุญาตจากฮองเตเสียกอนหนึ่ง เคลื่อนทัพถึงเมืองหลวงแลวตั้งทัพนอกกําแพงพระนคร แตไมเรียกรองให สงสิบขันทีมาสังหารหนึ่ง เห็นเพลิงไหมในพระราชวังแลว ยังคุมกําลังตั้งมันคอยโอกาสจนเหตุการณปกติแลว ่ จึงไปรับฮองเตนิวัตกลับพระนครอีกหนึ่ง ทั้งหาประการนี้มิใชเหตุการณที่จะมองขามไป สามกกฉบับหลักทุกฉบับไมไดใหความสําคัญในการหาประการดังกลาว และขามไปอยางนาเสียดาย แลเมื่อ การทั้งหาประการนี้เปนเรื่องสําคัญ จึงควรจะไดหันกลับมามองถึงเบื้องลึกของแผนการดังกลาวของฝายตั๋งโตะ มิฉะนั้นแลวสามกกฉบับคนขายชาตินี้ก็จะขาดอรรถรสไป และเมื่อมองดวยพินิจพิเคราะหโดยควร ก็จะแลเห็น ถึงแผนการยึดอํานาจอันแยบยลและอํามหิตของฝาย ตั๋งโตะ ที่เกิดแตสติปญญาของ ลิยู  การตัดสินใจเคลื่อนทัพจาก เมืองซีหลง เขาเมืองหลวง ทังๆ ที่หัวเมืองอื่นไมยอมเคลื่อนทัพเพราะเกรงพระ ้ ราชอาญานั้น นับเปนการฉวยโอกาสครั้งสําคัญ แตมีความเสี่ยงภัยอยูมาก ฝาย ลิยยอมประมาณสถานการณ  ู ชัดเจนแลววาคุมแกการเสียง และเสียงไปแลวยังคงกุมสถานการณไมใหตกเปนฝายถูกกระทําได เหตุผลอยู  ่ ่ ตรงที่การอานสถานการณกระจางวาอํานาจรัฐในขณะนั้นอยูในกํามือของโฮจิ๋น ไมไดอยูที่ฮองเต เมื่อโฮจิ๋นเปน  ผูถืออํานาจยอมเปนผูถือกฎหมายดวย การดําเนินการตามคําสั่งของโฮจิ๋นผลที่แทก็คอดําเนินการตามความ ื เห็นชอบของผูถือกฎหมาย ราชภัยยอมไมเอื้อมมาเอาโทษแกตั๋งโตะได  หัวเมืองตาง ๆ อานสถานการณไมกระจางจึงไมกลาเคลื่อนทัพ โอกาสอันยิ่งใหญจึงเปนของ ตั๋งโตะ แตเพียง ผูเดียว ครั้นเดินทัพแลว เพื่อใหเกิดความมั่นใจและประกันไมใหเกิดความผิดพลาด ลิยู จึงเสนอใหปลงทัพไว กอน แลวขอรับพระบรมราชานุญาตเสียอีกชันหนึ่ง เพียงเทานี้ก็ยังแลเห็นถึงความชอบดวยเหตุและผล แต ้ ความคิดของ ลิยู นั้นโหดเหียมอํามหิตกวาที่คาดคิด เพราะนั่นคือกลศึกชนิดหนึ่งทีตองการใหคูปรปกษฆา ้ ่ กันเองเสียกอนแลวคอยชุบมือเปบในภายหลัง เนื่องเพราะการปลงทัพไวกอนยอมทําใหเวลาเนิ่นไป สงผลให ความขัดแยงระหวางสิบขันทีกับ โฮจิ๋น ขยายตัวและรุนแรงยิ่งขึ้นอยาง หนึ่ง สวนการขอรับพระบรมราชานุญาตจากฮองเต เนื้อแทก็คือการทําใหสิบ ขันทีไดรวา โฮจิ๋น สั่งใหทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวงเพื่อตองการฆาสิบขันทีนั่นเอง เพราะ ลิยู ยอมทราบดีวาสิบ ู ขันทีใกลชิดฮองเต เมื่อมีหนังสือกราบบังคมทูลถึงฮองเต ขันทียอมจะทราบความนัยทั้งปวงได แลวยอมหา หนทางสังหาร โฮจิ๋น เสีย เปนแตวาหนังสือไปถึงมือ โฮจิ๋น เสียกอน และถาหาก โฮจิ๋นอานกลของ ลิยู ออกก็ อาจปองกันแกไขสถานการณได แตคนแบบ โฮจิ๋น ไมเพียงแตไมรูกลศึก กลับจัดงานเลียงโตะเชิญขุนนางมา ้ ปรึกษาใหเอิกเกริก ทําใหขันทีรตัวเสียดวยตนเอง ู เมื่อยกทัพถึงเมืองหลวงตั้งอยูนอกกําแพงพระนครแลว ทําเฉยเสียไมเรียกใหสงสิบขันทีออกมาเพื่อสังหารเสีย  ตามภารกิจ เนือแทก็คือการเรงสถานการณใหสิบขันทีกับโฮจิ๋นฟาดฟนกันจนบาดเจ็บลมตายกันเสียกอน ครั้น ้ เห็นเพลิงไหมขึ้นในพระราชวังแลวยังคงสงบนิ่งคุมกําลังตั้งมั่น ไมติดตอกับราชสํานักและไมใหความ ชวยเหลือใดๆ ก็คือการดําเนินกลยุทธ "นั่งบนภูดูเสือกัดกัน" หากไดอยูรวมในคายของ ตั๋งโตะ ก็ยอมจะเห็น ตั๋งโตะ แล ลิยู กําลังดืมฉลองกันดวยความเบิกบานใจยิ่งวาแผนการทีกําหนดไวไดดาเนินไปเปนรูปรางสม ่ ่ ํ ความคิดเกือบทุกประการแลว All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 46 ขาวการตายของโฮจิ๋นที่ประตูพระตําหนักโฮไทเฮานั้น มีหรือที่จะรอดพนสายตาลิยูไปได ถึงขั้นนี้ลิยคงตบโตะ ู ดังผางแลววาการครั้งนี้สมความคิดเราแลว ตังโตะทานเตรียมตัวครองอํานาจแทนโฮจิ๋นเถิด ครั้นขบวนขุนนาง ๋ ราชสํานักพรอมรถพระที่นั่งอันวางเปลาเคลือนออกไปนอกพระนคร ลิยู ยอมฟนธงไดแลววาโอกาสทองของ ่ การบรรลุแผนโดยสมบูรณที่หายากยิ่งไดมาถึงแลว จึงเสนอใหตั๋งโตะ จัดขบวนทัพออกไปรับเสด็จนิวัตสูพระ นคร เพื่อจะไดถือโอกาสนั้นแทรกแซงกิจการภายในราชสํานัก อันความพิศวาสแหงชายหญิงจะยากลําบากอยู ที่การสําเร็จความปรารถนาในครั้งแรกฉันใด การเขาแทรกแซงกิจการภายในราชสํานักของตั๋งโตะก็ยากลําบาก แตเพียงครั้งแรกฉันนั้น กําลังทหารที่กดดันอยูนอกกําแพงพระนครอยูถึงสิบหมื่น เมื่อประกอบเขากับการคุมกําลังทหารถึงสามพัน อารักขาฮองเตเสด็จนิวตสูพระนคร ในขณะทีขุนนางอื่นไมมีกําลังทหารเลย จะมีบางก็แต อวนเสี้ยว คุมทหาร ั ่ เพียงหารอยคนในขบวนเสด็จ ภาพลักษณที่ปรากฏตอขุนนางแลราษฎรก็คอ ตั๋งโตะ เปนพระเอกของเรื่อง เปน ื ภาพลักษณของผูจงรักภักดีทคุมครองพิทักษ ฮองเตกลับพระนครไดสําเร็จ ี่ เปนภาพของพระเอกที่แลเห็นไดวามีอํานาจเหนือกวาคนทั้งปวง ดังนั้น โดยวิสัยใจคนที่ขางไหนใครชนะมี อํานาจแลวก็จะเขาดวยชวยกระพือ จึงทําใหขนนางขาราชการหันเหเทมาเขารวมดวย ตั๋งโตะมากขึ้นทุกที และ ุ มากจนกระทั่งอวนเสี้ยว โจโฉ และขุน นางที่เคยเปนพรรคพวกของโฮจิ๋นกระดิกตัวอะไรไมได แมกําลังทหาร ของโฮจิ๋น เองเมื่อขาด โฮจิ๋น เสียแลวก็เหมือนเรือขาดหางเสือ จะหวังใหคนในตระกูล "โฮ" เปนหลักก็สนหวัง ิ้ เพราะ โฮเบี้ยว ผูชวยผูสําเร็จราชการแผนดิน ซึ่งมีกําลังทหารอยู ในมือก็ถูก บินของ ลูกนอง หนาโงของ   โฮจิ๋น สังหารเสียแลว โฮไท-เฮาเลาก็เปนอิสตรี ไมสันทัดและไมมีอํานาจที่จะสั่งการทางการทหารได เหตุนี้ กําลังทั้งทหารและขุนนางในพระนครจึงคุมกันไมตด ในขณะที่กาลังขางฝายตั๋งโตะเติบใหญเขมแข็ง ิ ํ ยิ่งขึ้นทุกที จึงทําใหดุลอํานาจฝายที่จะตอตานออนแอและเคลื่อนไหวใดๆ ไมได ดังนั้น กําลังที่รุกเพื่อยึด อํานาจรัฐของตังโตะจึงรุกคืบไปอยางงายดาย ๋ หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ตั๋งโตะแผอานาจ (ตอนที่ 21) ํ ตั๋งโตะคนถอยชั่วชาในประวัตศาสตรของจีนคิดอานจะถอดหองจูเปยนผูพออกจากตําแหนงฮองเต แลวจะตัง ิ ี่ ้ หองจูเหียบผูนองขึ้นเปนฮองเตแทน สามกกทุกฉบับวาตรงกันวาเปนเพราะตั๋งโตะประทับใจหองจูเหียบ ที่มี  สติปญญาพูดจาหลักแหลมตั้งแตครั้งแรกพบแตสถานการณที่เกิดขึ้น ประกอบเขากับวัตถุประสงคหลักในการ  เคลื่อนทัพเขาเมืองหลวงภายใตบัลลังกมังกรของ ตั๋งโตะ แลว เหตุผลที่วามาจึงมีฐานะเปนเพียงเปลือกนอกที่ หอหุมแกนแทไวเทานั้น แกนแทของเรื่องคือผลประโยชนในทางการเมือง เพราะประจักษชัดอยูแลววาหาก  หองจูเปยนครองราชบัลลังกตอไป อํานาจรัฐยอมตกอยูที่ โฮไทเฮา พระราชมารดา ดีรายก็อาจโปรดเกลาฯ   แตงตั้งใหขุนนางในเมืองหลวงคนใดคนหนึ่งขึ้นเปนที่ผสําเร็จราชการแผนดิน ู หากวันนั้นมาถึง ก็ยอมมีรับสังใหตั๋งโตะเคลือนทัพกลับเมืองซีหลง เพราะเหตุการณจลาจลวุนวายในพระนคร ่ ่ ไดสงบลงแลว ไมมีเหตุผลใดที่กองทัพของ ตั๋งโตะ จะตั้งอยูนอกกําแพงพระนครอีกตอไป และถาเหตุการณ เชนนั้นเกิดขึ้นยอมทําใหการเคลื่อนทัพเขาเมืองหลวงเปนหมัน ความฝนและโอกาสอันยิ่งใหญ ตลอดจน แผนการทั้งปวงที่ดําเนินไปก็จะสลายไปสิ้น ในทางตรงกันขามหากสามารถถอดหองจูเปยนออกจากราช บัลลังกแลวตั้งหองจูเหียบผูนองไดสําเร็จ ยอมตัดรอนอํานาจฝายอื่นใหสนไป อํานาจทังปวงยอมตกอยูแกตั๋ง  ิ้ ้ โตะเพราะเปนผูสถาปนา ฮองเตพระองคใหมสถานหนึ่ง ทั้งหองจูเหียบยังทรงพระเยาวนัก กําพราทังพอและแม โอกาสยอมเปดชองใหตั๋งโตะกาวสูตําแหนงผู สําเร็จ ้  ราชการแผนดินโดยสะดวก การยึดอํานาจรัฐภายใตบัลลังก มังกรก็จะสําเร็จสมบูรณดังประสงคอีกสถานหนึง นี่ ่ จึงเปนเหตุผลทางการเมืองทีเปนแกนแททางความคิดของ ตั๋งโตะ ภายใตบทบาทนําแหงสติปญญาของ ลิยู ่  กุนซือเจาปญญาผูนั้น การขางราชสํานัก เมื่อฮองเตและพระอนุชาเสด็จกลับถึงพระราชวังแลว โฮไทเฮา ก็มี ความยินดียิ่งทีทั้งสองพระองคปลอดภัย และการจลาจลวุนวายก็ไดสงบลง จึงใหสํานักพระราชวังตรวจตรา ่  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 47 ทรัพยสินสิ่งของมีคาในทองพระคลัง ปรากฏวาทุกสิ่งยังคงอยูครบถวน ขาดอยูแตตราพระราชลัญจกร หยก สําหรับองคพระมหากษัตริยไดสูญหายไป พยายามตรวจหาเทาใดก็ไมพบ การขางนอกพระราชวัง กองทัพสิบหมื่นของตั๋งโตะซึ่งตั้งประชิดอยูนอกกําแพงพระนครนันถึงแมวาการจลาจล ้ วุนวายในพระนครสงบยุติลง และสิบขันทีก็ถูกลางบางไปแลว ก็ยังไมยอมถอนทัพกลับเมืองซีหลง และไมมีที ทาวาจะถอนทัพกลับเมืองซีหลงแตประการใด กระนันหามีขุนนางขาราชการหรือผูใดผูหนึ่งหาญกลาวา ้  กลาวถึงเรื่องนี้ แมเพียงเอยถึงเรื่องนี้ก็ยังไมมีผูใดยินยอมเอยปาก การทีไมมีผูใดวากลาวทักทวงหรือกลาวถึง ่ เรื่องการถอนทัพ ยิ่งทําใหตั๋งโตะฮึกเหิม เพราะนั่นคือสัญญาณผลการทดสอบทั้งกําลังพลและกําลังขวัญ ของ เหลาขุนนางขาราชการที่ประจักษชัดวาใน ลกเอี๋ยงราชธานี นี้ ไมมีขุนนางขาราชการหรือผูใดหาญกลาทาทาย  บารมีของ ตั๋งโตะ แมแตสักคนเดียว ดังนั้น ตั๋งโตะ จึงกําเริบเสิบสานมากยิ่งขึ้น ถึงวันฮองเตออกวาราชการ ตั๋งโตะ ซึ่งเปนเจาเมืองบานนอก ไมมี หนาที่เฝาก็ถืออํานาจ เขาเฝาถึงในทองพระโรงตามอําเภอใจ ไมยําเกรงกฎหมายลักษณะกบฏศึกทีมีโทษ ่ ประหารถึงเจ็ดชั่วโคตร ถือดีวามีอํานาจทหารอยูในมือ อํานาจกฎหมายบานเมืองไมสามารถเอื้อมมาถึงตัวได เขาทํานอง "เมื่อเสียงปนดังขึ้น เสียงกฎหมายก็ตองเงียบสงบ" ฉะนั้น กอนจะเสด็จออก ขุนนางขาราชการ จะตองพรอมเขาประจําที่เฝาของตน ตั๋งโตะ ซึ่งไมมีที่เฝากลับไปยืนเฝาอยูหนาบรรดาขุนนางขาราชการทั้ง ปวง ทั้งมิไดแสดงความคารวะขุนนางผูใหญตามธรรมเนียม หนักเขาก็เอาทหารเอกที่ตดตามมาในกองทัพเขา ิ ไปรักษาการณในทองพระโรง เมื่ออํานาจ ตั๋งโตะ ปรากฏขนาดนี้ ขุนนางขาราชการและพอคาวาณิช ในเมืองหลวงจึงมาเขาดวยเปนอันมาก แมนายทหารแลทหารทั้งปวงที่เคยอยูในบังคับบัญชาของโฮจิ๋น และ โฮเบี้ยว ตลอด จนทหารลอมวังในบังคับ ของขันที ตั๋งโตะ ก็เกลี้ยกลอมเอาเปนพวกสิ้น กําลังอํานาจของ ตั๋งโตะ จึงแผเขาครอบคลุม ลกเอี๋ยงราชธานี ทั้งในและนอกกําแพงพระนคร เมื่อไพรพลทังที่มาในกองทัพและที่มาเขาเกลี้ยกลอมดวยมีเปนจํานวนมากขึ้น ้ คาใชจายในกองทัพและในการดูแลขุนนางขาราชการ ตลอดจนบรรดาทหารทั้งปวง ก็มากตามไปดวย ภาระคา ใชจายไดเพิ่มมากขึ้นทุกทีจนเกินกําลังที่เตรียมมาจาก เมืองซีหลง ตั๋งโตะ จึงสั่งใหขุนนางผูรับผิดชอบพระ คลังหลวงเบิกเงินจากทองพระคลังมาเปนคาใชจาย ประหนึ่งวาคาใชจายของตัวเปนคาใชจายของราชสํานัก ไปดวย ถึงขันนี้ยังไมมีผใดกลาทักทวง ตั๋งโตะจึงใหบรรจุทหารทีตามมาแตเมืองซีหลงและพอคาวาณิชที่ ้ ู ่ สวามิภักดิ์เปนขุนนางและขาราชการของราชสํานัก กินเงินเดือนเบี้ยหวัดของราชสํานักตั้งแตบัดนั้น แตความที่ผคนที่มาเขาเปนพวกดวยมากขึ้นทุกที ู หากจะเบิกเงินจากคลังหลวงมาใชมากเกินไปก็จักเปนที่ ครหา ดังนั้นการแสวงหา เงินนอกระบบจึงเกิดขึ้นโดยอาศัยกําลังอํานาจเปนตัวกดดันบีบคั้น บรรดาขุนนาง ขาราชการและพอคาวาณิชทีขี้ขลาดกลัวอํานาจตั๋งโตะ ก็ตองนําทรัพยสินเงินทองมาบริจาค บางพวกบาง ่ เหลาบริจาคเพือหวังจะเขาเปนพวก เพื่ออาศัยบารมีอิทธิพลของ ตั๋งโตะกดขี่ขมเหงเพื่อนขุนนางขาราชการ ่ ดวยกัน บางพวกก็บริจาคเพื่อหวังไดเลื่อนขั้นเลื่อนตําแหนง โดยไมตองคํานึงถึงความดีความชอบในการทํา หนาทีราชการกันอีกตอไป บางก็บริจาคเพื่อจะไดอภิสทธิ์ในการคาขายทั้งสวนที่ชอบดวยกฎหมายและสวนที่ ่ ิ ผิดกฎหมาย รวมถึงการบริจาคเพื่อการเปดบอนการพนันรวมทั้งการคา ของเถื่อนนานาชนิด บรรดาผูมีอทธิพลทั้งในเมืองหลวงและตางเมือง ตางไดพากันเขาสวามิภกดิ์ตอตั๋งโตะสิน คนเหลานี้ยนยอม ิ ั ้ ิ พรอมใจจายคาสวยสินบนใหกบตั๋งโตะ ั อยางเต็มที่ แตคาสวยสินบนที่ตองจายไปนั้นหากจะเทียบกับ  ผลประโยชนทไดจากการกระทําอันไมชอบดวย กฎหมายและศีลธรรม ยอมหางไกลกันนัก คาสวยสินบนชนิด ี่ นี้ยิ่งมีมากขึ้นเทาใด ความเดือดรอนทุกขเข็ญที่เกิดขึ้นแกอาณาประชาราษฎรจากการกระทําย่ายีของบรรดาผูมี ํ  อิทธิพล เหลานั้นยิ่งมีมากกวาหลายเทานัก เมื่อบารมีและพรรคพวกของ ตังโตะ ในเมืองหลวงมากขึ้นอยาง ไมหยุดยั้งเชนนี้ สวนราชการทุกสวนจึงตกอยู ๋ ในอํานาจ ตั๋งโตะ สิ้น หนวยราชการบางหนวยแมไมเกี่ยวของโดยตรงก็ไมมีผูใดหาญกลาไมคลอยตามความ ตองการของ ตังโตะ และพวกได ดังนั้นตั๋งโตะจึงไดวางคนของตนเองลงในตําแหนงขุนนางขาราชการแทบทุก ๋ หนวย ทําใหบรรดาขุนนางขาราชการที่หวังไดเลื่อนยศชั้นตําแหนงงาน แตไมมีโอกาสไดบําเหน็จความชอบ ตามปกติ จึงตองพากันวิ่งเขาหา ตั๋งโตะ และพรรคพวกกันจาละหวั่น ทังหมดตองจายเงินคาตอบแทนในการ ้ ซื้อหาตําแหนง เหตุนี้ การคาขายตําแหนงจึงเกิดขึ้น เชนเดียวกับที่เคยเกิดขึนเมื่อครั้งสิบขันทีเรืองอํานาจ ขุนนางขาราชการที่ ้ ไมมีเงินซื้อตําแหนง หรือไมมีเงินคารักษาเกาอี้ตําแหนงก็จะถูกถอด ถูกปลด หรือถูกโยกยายไปอยูที่อื่น ราชการบานเมืองจึงฟนเฟอนไปอีกครั้งหนึ่ง เปนธรรมดาของการปกครองที่ถามีการซือขายตําแหนงกันแลว ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 48 ขุนนางขาราชการทีสตยซื่อตอแผนดินซื่อตรงตอบทกฎหมายและเห็นแกความรมเย็นเปนสุขของราษฎรยอม ่ ั หมดสิ้นขวัญกําลังใจ สวนขุนนางขาราชการที่ไดดี มีอํานาจขึ้นจากการซือตําแหนงก็ยอมขายอํานาจทีไดมา ้ ่ เพื่อแสวงหาประโยชนในลักษณะคากําไร จึงมีการใชอํานาจขายผลประโยชนของรัฐ ขายความยุติธรรม ขาย อภิสทธิ์ ขายของผิดกฎหมายและขายทุกสิงทุกอยางที่สามารถขายได รวมทั้งการขายชาติและขายตัวเอง ิ ่ ภายใตระบบการคาตําแหนงแบบนี้ กฎหมายบานเมืองจึงหมด ความศักดิสทธิ์ เพราะใชบงคับกับคนบางพวกที่ ์ ิ ั ไมใชพวกของผูมีอํานาจเทานัน ้ แตสําหรับผูมีอํานาจหรือพรรคพวกแลวกลับมีอภิสทธิ์ อยูเหนือกฎหมาย ิ บานเมือง ทําการใดไดตามอําเภอใจ ไมยําเกรงกฎหมายและความรูสึกนึกคิดของราษฎรอีกตอไป  เมื่อระบบบริหารราชการแผนดินกลายเปนแบบการคาที่วานี้ การทุจริต การฉอราษฎรบงหลวงจึงเกิดขึนและ ั ้ ขยายตัวไปอยางแพรหลาย ราษฎรไมไดรับความเปนธรรมในทุก ๆ ทาง ถูกกดขี่ขม เหงมากขึ้นทุกที ความ ยากจนคนแคนและความเดือดรอนเกิดขึ้นทุกหยอมหญา นานวันเขาทั้งขุนนางขาราชการและราษฎรที่ไมมีกิน ไมมีใชก็ออกปลนชิงวิ่งราวกันโดยทั่วไป ซ้ําเติมทุกขยากแกบานเมืองและราษฎรหนักขึ้นไปอีก ตั๋งโตะ ในยาม นี้จึงกําเริบใจถึงขนาดขับมานําทหารเขาไปเที่ยวเลนในยานการคาในเมืองหลวงตามความพอใจโดยไมคํานึง วาใครจะไดรับผลกระทบเดือดรอนเสียหายแตอยางใด สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) ไดกลาวถึงเหตุการณ ตอนนี้วาตั๋งโตะและ "พรรคพวกทั้งปวง เก็บเอา ทรัพยสิ่งสินทั้งปวง ของอาณาประชาราษฎรเปนอันมาก ผูใดมิไดวากลาว "เปาสิ้น" ขุนนางตงฉินผูภักดีตอ   แผนดินมีน้ําใจสงสารราษฎร ที่ไดรับความเดือดรอนหนัก จึงไปปรึกษากับอวนเสี้ยววา "ตังโตะนี้นานไปเห็นจะ ๋ ทําการกําเริบขึ้น เราจะคิดลางมันเสียใหไดกอน"  อวนเสี้ยวขุนนางหนาโง ซึ่งเปนเจาความคิดใหเรียกกองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง แมจะโงบัดซบสักเพียง ไหน ครั้นวันนีก็ไดแล เห็นโทษภัยจากความคิดโงของตัว แตคดไมออกวาจะแกไขเหตุ การณอยางไร จึงบาย ้ ิ เบี่ยงเลี่ยงไปเสียดื้อๆ วา "การแผนดินเพิ่งสงบ ครั้นเราจะดวนทําดังนั้นไมควร" สิ่งที่ควรในความคิดของ อวน เสี้ยวหรือจะเปนวาตองรอให ตั๋งโตะ ยึดอํานาจรัฐเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเสียกอนจึงคอยทําการ ถาเชนนั้นก็ยงเปน ิ่ ความคิดที่โงบดซบขึ้นไปอีก เปาสิ้นไมละความพยายาม จึงไปหา อองอุน ขุนนางผูใหญ ปรึกษาเหมือนกับ ั อวนเสี้ยวทุกประการ อองอุน จึงวา "คิดดังนี้ก็ชอบอยูแลว ของดแตพอปรึกษากันดูกอน" เปาสิ้น เห็นวา คําตอบชนิดนี้คอการบายเบี่ยงไมรับผิดชอบตอบานเมือง ทั้งเห็นวาขุนนางในเมืองหลวงมีแตคนขี้ขลาดตาขาว ื เอาแตตัวรอด ไมเปนรอนดวยแผนดินและราษฎร จึงเสียใจนัก คิดการไปขางไหนก็ตีบตัน เห็นวาขืนอยูในเมือง หลวงตอไปจักเปนอันตราย จึงพาทหารในสังกัดของตนหนีออกจากเมืองหลวง ไปอยูที่ ภูเขาไทซาน กําลังและอํานาจของ ตั๋งโตะ เติบโตขึ้นจนคับ ลกเอี๋ยงราชธานี จึงพรอมแลวที่จะทําการใหญตามความ ประสงคที่เดินทัพเขาเมืองหลวง แตดวยเหตุที่กําลังอํานาจชนิดนี้เปนกําลังอํานาจที่อธรรม ศัตรูของ ตั๋งโตะ จึงเกิดขึ้นและขยายตัวไปดาษดื่นทั้งแผนดิน กอตัวทางความคิดที่จะตองกําจัด ตั๋งโตะ ใหวอดวายไป ชะตา กรรมของ ตั๋งโตะ นับแตนี้ไปจึงถูกสวรรคสาปสงใหไมมวันสงบสุข สมดังโองการในพระคัมภีรอัลกุรอานวาไว ี วา "สูเจาจงลุกขึ้นสูชนชั้นปกครองผูอธรรม" ดวยประการฉะนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ตั๋งโตะซือลิโป (ตอนที่ 22) ้ ตั๋งโตะแผอํานาจครอบงําเมืองหลวงในทุกๆ ทาง แลวก็มีใจกําเริบ ขึ้นคิดอานดําเนินการตามแผนการเดิม ที่จะ ถอดหองจูเปยน ออกเสียจาก บัลลังกมังกร แลวยกหองจูเหียบผูนองขึ้นเปนฮองเตแทน เพื่อตนเองจะไดครอง อํานาจรัฐ ครอบงําบัลลังกมังกรเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ตั๋งโตะ จึงใหเชิญลิยที่ปรึกษาคูใจเขามาพบแลวปรึกษาเรื่อง ู นี้ ลิยู จึงวา "ทุกวันนี้มีเจาก็เหมือนหนึ่งหาไม เสนาบดีสําเร็จราชการก็ไมมี แผนดินเพิ่งสงบ ซึ่งทานคิดทั้งนี้ ขาพเจาเห็นชอบดวย ใหทานเรงคิดทําเถิด" ลิยู ไดเสนอแผนการให ตั๋งโตะ จัดงานสโมสรสันนิบาตขึ้นทีพระ ่ ราชอุทยาน แลวใหเชิญขุนนางทุกระดับไปรวมงาน เมื่อขุนนางไปพรอมกันแลวใหประกาศเจตนารมณเรื่องนี้ ใหเหลาขุนนางทราบ ใครขัดขวางก็ฆาเสียเปนการตัดไมขมนาม คนทั้งปวงก็จะเกรงอาญาสิทธิ์ของ ตั๋งโตะ  สืบไป ขอปรึกษาและความเห็นของที่ปรึกษาเขากันราวกับผีกับโลง ตั๋งโตะ ฟงแลวก็ยินดียิ่งนัก สั่งใหจัดงานสโมสร สันนิบาตแลวใหเชิญขุนนางทุกระดับมารวมงานตามแผนของ ลิยู ขุนนางทั้งหลายที่ไดรบเชิญตางเกรงใจและ ั เกรงกลัวไมกลาขัดใจตั๋งโตะ เพราะเกรงจะถูกเพงเล็งวา หากไมมารวมงานแลวจะถูกถือวาไมใชพวก คิดแข็ง ขออยางหนึ่ง หรือตั้งตนเปนฝายปรปกษของ ตั๋งโตะ อีกอยางหนึ่ง ดังนั้นจึงมารวมงานกันอยางพรอมเพรียง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 49 ตั๋งโตะ รอฟงขาวอยูทจวน ครันไดรับรายงานวาบรรดาขุนนางมาพรอมกันทีพระราชอุทยานแลว จึงขี่มามีทหาร ี่ ้ ่  องครักษติดตามเปนจํานวนมาก ทําเปนสงามาจนถึงหนาประตูสวนหลวง แลวลงจากมาถือกระบี่เดินเขามาใน งานสโมสรสันนิบาตนั้น หลังจากงานเลียงดําเนินไปครูหนึ่ง เหลาขุนนางไดดื่มสุราแสดงคารวะกันตามธรรมเนียมแลว ตั๋งโตะ จึงกลาว ้  ขึ้นดวยเสียงอันดังดุจการตวาดเอากับขุนนางทั้งปวงวาทานทั้งหลายจงฟงขาพเจา มีเรื่องสําคัญของแผนดินที่ จะปรึกษากับพวกทาน แลววาบัลลังกจักรพรรดินั้นตองครองโดยผูมีสติปญญาความสามารถ แต หองจูเปยน นั้นครองราชยแลวปรากฏวาไรสติปญญา  ไมเปนสงาแกราชบัลลังกเสื่อมเสียเกียรติยศของบานเมืองและ ราษฎร ตางกับ หองจูเหียบ พระราชโอรสพระองคเล็ก มีสติปญญาหลักแหลมกลาหาญ สามารถครองแผนดิน  ใหเปนปกติสุขได เราจึงคิดทีจะถอด หองจูเปยน เสีย แลวให หองจูเหียบ เปนฮองเตแทน ทานทั้งปวงจะเห็น ่ ประการใด เหลาขุนนางฟงคํา ตั๋งโตะ แลวตกใจ แตพากันนิ่งเงียบ ทันใดนั้น เตงหงวน เจา เมืองเตงจิ๋ว ไดลุกขึ้นยืน คัดคานวาเปนการผิดธรรมเนียมแผนดิน และผิดกฎมณเฑียรบาล แลวกลาวหา ตั๋งโตะ วาเปนกบฏ ตั๋งโตะได ยินคําเตงหงวนแลวก็โกรธ เพราะคาดไมถึงวาจะมีใครหาญกลาบังอาจมาคัดคานความเห็นตน จึงตวาดออกไป วากูปรึกษาในเรื่องที่เปนคุณตอแผนดิน มึงสิกลับคัดคานไมเห็นแก บานเมืองและราษฎร กูจะฆามึงเสีย วา แลวก็ชักกระบีจะเดินเขาไปหาเตงหงวน ่ ขณะนั้น ลิยู ทีปรึกษาเจาความคิด อยูในเหตุการณเห็น ลิโป ทหารเตงหงวน ยืนเปนสงานาเกรงขามอยูขาง ่  หลัง เตงหงวน มีรูป รางสูงใหญแข็งแรงสมเปนทหารเอก ในมือถือทวนในชุดเตรียมออกศึก เกรงวา ตั๋งโตะ จะ เปนอันตราย และไดเห็นทาทีของเหลาขุนนางเปนที่พอใจแลว จึงลุกขึ้นจากที่เขาหาม ตั๋งโตะ ไวแลววาวันนี้มี งานสโมสรสันนิบาต ชอบที่จะกินโตะเสพสุราใหเปนทีสุขสบายไยตองมาวิวาทบาดหมางกันดวยเลา มีเรืองราว ่ ่ อันใดคอยปรึกษาวากลาวกันในที่ประชุมขุนนางในวันหนาเถิด วาแลวก็ขยิบตาใหสัญญาณเปนความนัยแกตั๋ง โตะ ตั๋งโตะ เห็นอากัปกิริยา ลิยู ที่ปรึกษาดั่งนี้ ก็รูวามีนัยที่ผดปกติ มองไปยัง เตงหงวน อีกครั้งหนึ่งก็เห็น ลิโป ิ ถือทวนเปนสงาราวกับจะออกศึก ก็เขาใจความหมายแหงสัญญาณของ ลิยู ทําทีเปนเกรงใจขุนนางขาราชการ แลวนั่งลงกับที่ ในขณะเดียวกันนั้นเหลาขุนนางก็ไดหาม เตงหงวน ซึ่งชักกระบี่คุมเชิงอยู เตงหงวน ไมพอใจ จึงขึ้นมาพา ลิโป กลับไป เตงหงวน ไปแลวเหตุการณจึงคอยสงบลง ตั๋งโตะ จึงวาขึ้นอีกวา ความอันเรายกขึ้นปรึกษานี้ทานทั้งปวงมีความเห็นฉันใด เหลาขุนนางไดยินแลวตางวางจอกสุราลงกับโตะ แลวพากันนิ่งเงียบกันตอไปอีก ขณะนั้น โลติด ขุนนางผูใหญ อดีตแมทัพปราบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งกลับเขารับราชการใหมหลังจาก  ชวยเหลือ โฮไทเฮา ในวันไฟไหมพระราชวัง ไดลุกขึ้นแลวทักทวงวา "ทานปรึกษาขอราชการนั้นผิดนัก พระ เจาเลนเตผูเปนพระราชบิดาเห็นวาหองจูเปยนมีสติปญญาแลวก็เปนพระราชบุตรเอก จึงใหเสวยราชสมบัติ ตัว  ทานเปนขุนนางหัวเมือง มิไดแจงกฎหมายในพระราชฐาน จะมาถอดหองจูเปยนซึ่งมิไดมีความผิดเสียนั้นไม ชอบ" ตั๋งโตะไดฟงก็โกรธนักที่การไมสมความคิดตัว เพราะขุนนางเฒามาชักใบใหเรือเสีย คัดคานในทามกลาง สโมสร จึงถอดกระบี่ออกอีกครั้งหนึ่งจะฟน โลติด สวน แพเปก ขุนนางคนสนิทของพระเจาเลนเต เห็น เหตุการณจะบานปลายจึงไดเขาหามไว แลววากับ ตั๋งโตะ วา โลติด นี้เปนขุนนางผูใหญ รับราชการมาถึงสาม แผนดิน มีน้ําใจสัตยซื่อตอแผนดิน จึงเปนที่รกและเคารพของเหลาขุนนางแลราษฎร การทีทานจะสังหาร โล ั ่ ติด เสีย จะทําใหขุนนางแลราษฎรเกลียดชังทานยิ่งนัก อองอุนขุนนางผูใหญอีกคนหนึ่งก็ลุกเขาไปหาม ตั๋งโตะ เชนเดียวกับ แพเปก แลววาวันนี้พวกเราอยูในงาน สโมสรหนาขาวหนาเหลาอยู มีราชการสิ่งใดเอาไวคอยปรึกษาในวันหนาเถิด ตั๋งโตะ ก็สงบลง เหลาขุนนางก็ พากันล่ําลารีบกลับบานตน ในขณะนั้นลิโปซึ่งตามไปสงเตงหงวนกลับบานแลว ไดขี่มาถือทวนกลับ มาที่งานสโมสรเพื่อสังเกตการณ ตั๋ง โตะเห็นลิโปอีกครั้ง หนึ่งจึงถามลิยที่ปรึกษาวานั่นเปนทหารผูใด จึงมีสงานาเกรงขามประดุจดังเสือ ลิยู เห็น ู เหตุการณเขาก็เกรงวา ลิโป จะมาทําอันตราย ตั๋งโตะ จึงบอกให ตั๋งโตะ หลบเขาที่กําบังมิให ลิโปเ ห็น แลว ตอบวานั่นเปน ลิโป ทหารเอกของ เตงหงวน มีกําลังกลาแข็งนัก ตั๋งโตะ จึงถอยหลบฉากเสีย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 50 วันรุงขึ้น เตงหงวน ซึ่งพกความแคนอยูเต็มอก จึงนํา ลิโปพรอมทหารมาหนาคายของ ตั๋งโตะ นอกกําแพงพระ นครทารบกับตังโตะ ตั๋งโตะ ทราบรายงานแลวจึงคุมทหารออกจากคายจะรบดวยเตงหงวน ฝาย เตงหงวน เห็น ๋ ตั๋งโตะ ยกทหารออกมาจึงขับมาพา ลิโปออกหนา ทหารแลวดาตั๋งโตะวา "ครั้งกอนไอเหลาขันทีสิบคนทําการ หยาบชา ใหไดรับความเดือดรอนทั้งแผนดิน จนเกิดอันตรายขึ้น บานเมืองเพิ่งจะสงบ แลตัวเปนแตขุนนางหัว เมือง ยังมิไดมีความชอบประการใด มาตั้งตัวเปนผูใหญคดบังอาจจะถอดหองจูเปยนเสีย จะใหแผนดินเกิด ิ จลาจลเหมือนครั้งสิบขันทีนั้นหรือ" ตั๋งโตะ ยังไมทันตอบประการใด ลิโป ก็ขับมารายทวนฝาทหารของ ตั๋งโตะ เขามาสังหารทหารของ ตั๋งโตะ เสียหลายคน เตงหงวน เห็นเปนทีจึงสั่งทหารรุกเขาตีกองทหารตั๋งโตะ ตั๋งโตะ เห็น ลิโป แข็งกลาเด็ดขาดนัก กําลังขับมาฝาทหารเขามาใกลจะถึงตัวทั้งทหารขางตัวก็แตกชุลมุน จึงชักมากลับเขามาดานหลังทหาร แลว พากันหลบหนี กองทหารของ ตั๋งโตะ จึงแตกพายไป ตั๋งโตะ พาทหารหนี เตงหงวน ลิโป เปนระยะทางประมาณหาสิบเสน เห็น เตงหงวน ลิโป มิไดตามมาแลวจึง ไดใหตั้งคายมันไว แลวจึงใหเชิญลิยที่ปรึกษาและทหารคนสําคัญมาปรึกษาแลววาเราทําการศึกมามากตอมาก ่ ู แลว ไมเคยเห็นทหารคนใดองอาจสงาเขมแข็ง มีความกลาหาญเหมือน ลิโป เลย หากไดตัว ลิโป มาทําการ ดวยแลว จะไมมีใครในแผนดินนี้ตานรับเราไดอีก ทําอยางไรจึงจะไดตัว ลิโปมา นายทหารหลายคนเห็นวาเปน การยาก เพราะ ลิโป เปนบุตรบุญธรรมของ เตงหงวน และ เตงหงวน ก็รักใครบํารุงถึงขนาด แตลซก นาย ิ ทหารอีกคนหนึงกลาววา ลิโป นั้นองอาจกลาหาญเปนสงา ก็จริง แตเปนคนหยาบชา ละโมบในทรัพยสิน ไม ่ รูจักบุญคุณคน ที่กลาวทั้งนี้เพราะรูจัก ลิโป เปนอยางดี เนื่องจากคบหากันมาตั้งแตเด็ก หาก ตั๋งโตะ อยากได  ตัว ลิโป จริงแลว ยอมใหราคาถึงขนาด คนแบบ ลิโป ก็พรอมที่จะขายตัวและจะขออาสาไปเกลี้ยกลอมซื้อตัว ลิโปเอง ตั๋งโตะ ดีใจเปนอันมาก ถามวาจะซื้อ ลิโป ดวยราคาอยางไรลิซก จึงตอบวาขอใหทานจัดทองคํา อัญมณีมีคา ใหถึงขนาดพรอมดวยมา เซ็กเทา ของทาน ก็จะไดตัว ลิโป มาสมดังประสงค ตั๋งโตะหันไปถามลิยูที่ปรึกษาวา แผนการของลิซกจะสําเร็จไดหรือไม ลิยู จึงวาทานจะทําการใหญเสียดายอะไรกับขาวของเงินทองและมาตัว หนึ่ง การสมประสงคแลวทั้งเงินทองและมานี้ก็จะไดกลับคืนมา การอันปรารถนาก็จะสําเร็จดังประสงค ใหเรง จัดการตามคําของลิซกเถิด ลิซก รับขาวของเงินทองและมาเซ็กเทาจาก ตังโตะ แลวค่ําลงก็ออกไปยังคาย เต ๋ งหงวน ทหารลาดตระเวนเห็นคนมาผิดสังเกตก็เขากุมเอาตัว ลิซก กับมาไว ลิซก วากลาวกับทหาร ลาดตระเวนนั้นวาเราเปนเพื่อนกับ ลิโป นายทาน มีราชการสําคัญจึงมาเยี่ยมคารวะ ขอใหพาเราไปพบ ลิโป คง จะไดความชอบ ลิโป ทราบวา ลิซก มาหาก็มีใจยินดี รับเขาไปสนทนาภายในคาย ทักทายตามประสาเพื่อน เกาแลว ลิซก จึงวาทานภักดีตอแผนดินและเขมแข็งหาญกลาหาใครเปรียบมิได จักเปนใหญในวันขางหนา เพื่อ สนับสนุนใหทาน กาวหนาในทางราชการ จึงขอนํามาเซ็กเทาซึ่งเปน มาชันดีวิ่งไดเร็วดุจพายุ วิ่งไดไกลถึงวัน ้ ละหมื่นเสน สามารถวิ่งบนภูเขาไดเสมอทีราบ มากํานัลไวแกทาน แลวจึงชวนลิโปออกไปดูมาเซ็กเทาที่นอก ่ คายพักลิโปเห็นมาเซ็กเทาพิเคราะหดแลว "เห็นขนนั้นแดงดังถานเพลิง ทั่วทั้งตัวมิไดมสีใดแกม สูงสี่ศอกเศษ ู ี ไดลักษณะเปนมาศึก เขมแข็งกลาหาญ" จึงมีความยินดีนักแลววาเราเปนทหารไมมสิ่งใดมีคา ตอตัวเราเทากับ ี มาเซ็กเทานี้ ทานนําของกํานัลล้ําคานี้มอบแกเรา มีสิ่งใดที่เราจะตอบแทนไดพอกันเลา ลิซก จึงวาไมปรารถนาสิ่งใด นอกจากหวังใหเพื่อนเปนใหญใน ทางราชการ วาแลวขอเยี่ยมคารวะบิดาของ ลิโป ลิโป ฟง ลิซก เห็น ประหลาดนัก จึงขับทหารออกไปใหหางเสียงยิน แลววาทานกับเราคบหากันมาแตนอย รูดวาบิดาเราหาชีวตไม ี  ิ แลว เหตุใดจึงกลาวเชนนี้ ลิซก จึงวาก็ เตงหงวน บิดาบุญธรรมนั่นเปนไร มิใชบิดาหรือ ลิโป จึงวา เตงหงวน เปนขุนนางผูนอย เราอยูดวยความจําใจ ไมเห็นทางกาวหนาใดๆ ในทางราชการ ลิซก ไดทีจึงวาเปนชายชาติ   อาชาไนย หวังอาสาการใหญของแผนดิน จะจําใจอยูไปทําไมกัน "ธรรมดานกยอมอาศัยปาที่มผลไมมากจึง ี เปนสุข ประเพณีขุนนางทําราชการ ถาพระมหากษัตริยทรง ทศพิธราชธรรมแลวก็มีความสุข ซึ่งทานวาจําใจอยู ดวยเตงหงวนนันจะเอาประโยชนอันใด ภายหนาไปเห็นจะมีอันตราย จงผอนผันหาที่อยูใหเปนสุขดีกวา" ลิโป ้  ฟง ลิซก แลวก็เขาใจความหมาย ถามวาทานอยูเมืองหลวงพอที่จะชวยเหลือแนะนําผูที่เปนใหญมีอาญาสิทธิ์ ใหเราอยูดวยไดบางหรือไม การเขาทางแลว ลิซก จึงวาแผนดินบัดนี้หามีผูใดมีอํานาจอาญาสิทธิ์เหมือน ตั๋ง  โตะ ไม ตั๋งโตะ นั้นน้ําใจโอบออมอารีรักทหาร เราเปนขุนนางผูนอยฝมือไมเสมอทานยังไดรับเมตตาอารีจาก ตั๋งโตะ เพียงนี้ หากทานไปอยูดวยแลวจะไดรบความเมตตาอารีสักเพียงไหน  ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 51 วาแลวลิซกจึงไดนําทองคําและอัญมณีออกมากองไวเบื้องหนาแลววา ตั๋งโตะนิยมในตัวทาน วานเราใหเอามา เซ็กเทาและของ เหลานี้มามอบเปนกํานัลเครืองระลึกถึงฝากไมตรีไวกับทาน วันใดที่ทานไปอยูดวยตั๋งโตะแลว ่  อํานาจวาสนาและทรัพยสมบัตจะมีแก ทานประมาณมิได ิ ลิโป ฟงคํา ลิซก และเห็นทองคํากับอัญมณีแลว จิตก็ลแกความโลภลนทะลักออกมาละล่ําละลักวา ตังโตะ มี ุ ๋ ใจรักเมตตาเราถึงเพียงนี้ เราจะเอาสิ่งใดตอบแทนไดเลา ลิซก จึงวาในโลกนี้จะมีสิ่งใดเปนของขวัญล้ําคาแก ตั๋งโตะ เสมอดวยศีรษะ เตงหงวน เปนไมมีแลว เกรงแตทานจะไมกลาตัดสินใจ ลิโป ยิ่งฟงยิ่งเห็นประโยชน ใหญแกตัวมากกวาประโยชนทจะไดจากขาง เตงหงวน ความละโมบโลภมากถึงขีดสุดก็ตดสินใจขาย ตัวใหกับ ี่ ั ตั๋งโตะ บอก ลิซก วาทานกลับไปกอนเถิด พรุงนี้เราจะเอาศีรษะ เตงหงวน เปนของกํานัลไปคารวะขออยูทํา การดวย ตั๋งโตะ ลิซก ไปแลว ลิโป จึงถือกระบี่เดินเขาไปหา เตงหงวน ถึงทีพัก สังหารเตงหงวนบิดาบุญธรรมผูมีคุณแกตนเสีย ่ ตัดศีรษะ เตงหงวน ชูขึ้นแลวประกาศกับทหารวา เตงหงวนคิดรายตอแผนดิน ไมยํา เกรงกฎหมายบานเมือง เราฆาเสียแลว ใครจะอยูดวยเราก็ใหตามเรามา ใครจะไมอยูดวยเราก็ใหรบกลับไปบานเดิม ทหาร เตงหงวน  ี กวาครึ่งไมเต็มใจอยูดวย ลิโป อสรพิษรายที่สังหารบิดาบุญธรรมอันหาผิดมิได จึงพากันกลับบานเดิม คงมี  ทหารอีกบางสวนเทานั้นที่มีความโลภในลาภเหมือนกับ ลิโป ตัดสินใจติดตาม ลิโปไป รุงเชาขึ้น ลิโป ขับมาเซ็กเทาพาทหารที่ตดตามตัวมา นําศีรษะของเตงหงวนเขาไปมอบแก ตั๋งโตะ กราบ ิ คารวะ แลวสาบานอยูดวย ตั๋งโตะ ตั๋งโตะ มีความยินดียิ่งนัก ที่เสี้ยนหนามสําคัญถูกกําจัดทั้งยังได ลิโป มาทํา การดวย จึงวา "ตัวเรานี้เหมือนทํานาตกกลาแลวฝนแลง กลานั้นใบแดงไป ซึ่งทานมาหาเราบัดนี้เหมือนฝนตก ลงหาใหญ น้ําทวมเลี้ยงตนกลาชุมชื้นขึ้น ใบนั้นเขียวสดขึน" วาแลว ตั๋งโตะ ก็ทรุดเขาลงคํานับ ลิโป ลิโป เห็น ้ ดังนั้นก็ตก ใจรีบทรุดตัวลงประคอง ตั๋งโตะใหนั่งบนเกาอี้ แลวกราบคํานับ ตั๋งโตะ แลววาน้ําใจทานรักทหาร และมีเมตตาแกขาพเจาเปนอันมาก ขาพเจา จึงขอกราบทานเปนบิดาบุญธรรมอยูดวยทานจนกวาจะสิ้นชีวต ิ ตั๋งโตะเอาใจหลอกใชลิโปไดสําเร็จ จึงยินดียิ่งนัก สั่งทหารใหเอาเสื้ออยางดีพรอมเกราะทองคําเปนกํานัล รับขวัญลิโปเปนบุตรบุญธรรม ทั้งตั๋งโตะ ลิยู และลิซก ตางมีความยินดีชื่นชมยิ่งนัก ตั๋งโตะ ไดรับเอางูเหา อสรพิษรายที่ไมรูจักบุญคุณคน สังหารไดแมกระทั่งบิดาบุญธรรมซึ่งมีคุณแกตนไวเปนบุตรบุญธรรม และให เปนทหารองครักษอยูขางกาย โดยทีทั้ง ตั๋งโตะแล ลิยู เหลิงในใจเสียจนลืมไปวาอันงูเหา อสรพิษรายที่เพิ่ง ่ สังหารบิดาบุญธรรมตัวมาหยกๆ เมื่อมาอยูขางตัว ตั๋งโตะ บิดาบุญธรรมคนใหมแลว การขางหนาจักเปนฉันใด นี่แหละที่โบราณวา "สี่เทายังรูพลาด นักปราชญ ยังรูพลั้ง" สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เถลิงศกเจี้ยนอัน (ตอนที่ 23) ตั๋งโตะ เมื่อไดตัว ลิโป งูเหารายทีสังหารบิดาบุญธรรมผูมคณแกตน มาเปนทหารเอกก็มีความกําเริบและยาม ่ ี ุ ใจกวาที่เคยเปนมาแตกอน ขุนนางขาราชการในเมืองหลวงตางอยูในอํานาจของ ตั๋งโตะสิน จะทําการสิ่งใดก็ ้ ทําเอาตามอําเภอใจหามีใครกลาขัดขวางไม ตั๋งโตะ จึงแตงตั้งให ตั๋งบุน ผูนองเปนองครักษฝายซาย ตั้งให ลิ  โป บุตรบุญธรรมซึ่งเพิ่งซื้อมาเปนองครักษฝายขวา แลวใหยกกําลังทหารที่ตั้งอยู นอกกําแพงพระนครเขามา  ในพระนคร โอนสังกัดเปนทหารประจํากองกําลังรักษาพระนครอยางเปนทางการ รับเงินเดือนเบี้ยเลี้ยงจากพระ คลังหลวง ลิยู กุนซือเจาความคิดของตั๋งโตะเห็นวาการวางฐานกําลังอํานาจในเมืองหลวงกาวหนาสําเร็จผลจนสามารถกุม อํานาจทั้งสิ้นไวไดแลว จึงเสนอให ตั๋งโตะเรงดําเนินการตามแผนการเดิม ตั๋งโตะเห็นชอบดวย รุงขึ้นตั๋งโตะจึง มีคําสั่งใหแตงโตะจัดเลี้ยงขุนนางขาราชการชันผูใหญทในทองพระโรง ้ ี่ อันเปนที่ซึ่งฮองเตเสด็จออกวา ราชการแผนดิน เมื่อขุนนางมาพรอมกันเพราะความเกรงและความกลัวแลว ตั๋งโตะ จึงสั่งให ลิโป คุมทหารจาก กองกําลังรักษาพระนครจํานวนพันเศษไปลอมพระทีนั่งอันเปนทองพระโรงไวทุกดาน ตัวตังโตะถือกระบี่เขาไป ่ ๋ ในทองพระโรงแลวประกาศตอหนาขุนนางขาราชการทั้งปวงวานับแต หองจูเปยน ขึ้นครองราชย บานเมืองเกิด จลาจลวุนวาย ราษฎรทุกขยากเพราะ หองจูเปยน ไรสติปญญา ไมองอาจเขมแข็ง ไมใสใจการบริหารราชการ แผนดิน ทําใหเสื่อมพระบรมเดชานุภาพของจักรพรรดิ ไมเปนที่ยําเกรงของชาติอื่น บานเมืองหมดสงาราศี ขุน นางขาราชการ พลอยอับอายขายหนา เราจะถอดเสียจากราชบัลลังกแลวยก หองจูเหียบ พระ ราชโอรสพระองคเล็ก ซึ่งมีสติปญญากลาหาญ มีน้ําใจเมตตากรุณาตอขุนนางและขาราชการขึ้นครองราชย  เพื่อใหบานเมืองเจริญรุงเรืองเปนสุขสมเจตจํานงแหงสรวงสวรรค ใครไมเห็นดวยกับเรา จะถือวาขัดโองการ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 52 แหงสวรรค เราจําเปนจะตองฆาเสีย ประกาศดังนี้แลวตั๋งโตะจึงขอความเห็นจากที่ประชุมเหลาขุนนางวาจะมี ความเห็นเปนประการใด นับเปนการปรึกษาหารือที่ประหลาดทีสด ที่มแตคนแบบตั๋งโตะเทานั้นที่จะทําได ่ ุ ี บรรดาขุนนางขาราชการไดฟงคําประกาศแสดงเหตุและผลดั่งนี้ ประกอบเขากับขอปรึกษาพิสดารที่มีทางเลือก อยูสองทางคือเห็นดวยกับขอเสนอ ที่ผดคลองธรรมและกฎมณเฑียรบาลในการสืบสันตติวงศอยางหนึ่ง กับไม ิ เห็นดวยซึ่งมีผลตามคํา ตั๋งโตะ วา "ถาผูใดมิลงใจพรอมดวย เราจะฆาเสีย" อีกอยางหนึ่ง ตางคนตางชําเลืองดูกัน เห็นมีแตคนกมหนานิ่งอยู หันไปทางดานหลังทองพระโรงก็เห็น ลิโป ในชุดพรอมออกศึก ถือทวนยืนถมึงทึงพรอมจะฆาคนอยู ตางคนจึงตางนิ่งเงียบ ในขณะนั้น อวนเสี้ยว พรรค พวกเกาของ โฮจิ๋น ไดลุกขึ้นจากที่นั่งแลวคัดคานขึ้นดวยความไมพอใจวาฮองเตเปนโอรสสวรรค สวรรคทรง ธรรม เล็งการณโดยกวาง โดยลึกแลว หองจูเปยน พระราชบุตรเอกจึงไดเสวยราชยตามพระราชประเพณี ฮองเตมิไดทําผิด สิ่งใด ตัวเปนแตเพียงเจาเมืองหัวเมืองบานนอก จะมาคิดถอดฮองเต เสียเปนการไมชอบ ทั้งตัวหามีสิทธิใดไม "ตัวจะคิดอานเปนกบฏ หรือ" ตั๋งโตะไดฟงดังนั้นก็โกรธจึงวา "ราชสมบัตทุกวันนี้อยูในเงื้อมมือเรา เราเห็นไมชอบจึงจะทําใหชอบ ถาตัวมิฟง ิ จะขืนขัดอยูฉะนี้ ตัวจงแลดูกระบี่ที่เราถืออยูนวาจะคมหรือไม" วาแลวมือก็ขยับจับกระบี่ขางตัวสิ่งที่ ตั๋งโตะ ทํา  ี้  นั้นคือการรัฐประหารยึดอํานาจราชสํานัก ตังตนเปนรัฏฐาธิปตยแตผูเดียวแลว ้ เปนแตยังเห็นวาการลม ราชวงศฮั่น เสียในขณะนี้จะเกิดความยุงยากกวาที่จะคงสภาพไวอยางเกา แลวใชกําลังอํานาจตนบงการแทน และในนามฮองเต จะดูเปนการชอบธรรมกวา สถานการณมาถึงขั้นนี้อวนเสียวยังดูไมออก จึงไดคัดคานดวย ้ โทสะ ครันไดยน ตั๋งโตะ วากลาวดังนั้นแลว อวนเสี้ยว ก็ยิ่งโกรธแลวตอบวา "กระบี่เราถือมาก็มีอยู ถาตัวมิฟง ้ ิ จะขืนตั้งหองจูเหียบขึ้นใหผดอยางธรรมเนียม ตัวจงดูกระบี่ซึ่งเราถืออยูนี้จะคมหรือไมคมเลา" แลวกระชับกระบี่ ิ ขางกายไวมั่น ตั๋งโตะ ฟง อวนเสี้ยว แลวก็ยงโกรธ ปรี่เขาไปหาแลวชักกระบี่จะฟน อวนเสี้ยวสวน อวนเสี้ยว ก็ชักกระบีจะสู ิ่ ่ ดวย ตั๋งโตะ เหลาขุนนางก็ลกฮือกันขึ้น ลิยู กุนซือเจาความคิดถือหางเสือกระบวนการทีกําลังดําเนินไปตาม ุ ่ แผนการใหญอยู เห็นการที่ตองการยังไมไปถึงทีหมาย กลับจะไดมาซึ่งการทะเลาะวิวาท เพราะ ตั๋งโตะ หัว  ่ ขบวนกลับเบนหัว ออกจากทิศทางหลัก ชักเอาวิวาทเขาไวแทนความสําเร็จของการใหญ ดีรายเหตุการณอาจ บานปลายทําใหเปาหมายหางไกลออกไปอีก จึงปรี่เขาไปหาม ตั๋งโตะไว แลวกระซิบแตพอให ตั๋งโตะ ไดยิน วา "เราจะคิดการใหญอยู ครั้นจะฆาฟนกันขึ้น การซึ่งคิดไวนนจะเสียการไป" ั้ ตั๋งโตะฟงคํากระซิบของ ลิยู แลวไดคิด ระลึกไดถึงภารกิจใหญทตนตั้งประสงคไวแตเดิม ก็ปลงใจเชื่อ แสรง ี่ ตวาดใส อวนเสี้ยว วาคราวนีเราจะเวนโทษตัวสักครั้งหนึ่ง เพื่อเห็นแกความศักดิสทธิ์และความสงบแหงทอง ้ ์ ิ พระโรง อันเปนที่วาราชการของฮองเต ในขณะนั้นเหลาขุนนางก็ไดเขาหาม อวนเสี้ยว ไวอกทางหนึ่ง ี อวนเสี้ยว แมไมพอใจยิ่งนัก แตพอโทสะทุเลาลงก็ไดคดวาสถานการณขาง ตัวตกอยูในอันตราย ขืนอยูในที่ ิ ประชุมตอไปชะตาตัวอาจถึงฆาต คํานึงดังนีแลวจึงลาขุนนางทั้งปวงถือกระบี่เดินออกมาจากทองพระโรงกลับ ้ ที่พัก จัดเก็บขาวของสัมภาระแลว ใชหนึ่งในสามสิบหกสุดยอดกลยุทธคือ "ถารบไมชนะก็ใหหนีเอาตัวรอดไว กอน" พาทหารและพรรคพวกเดินทางออกจากเมืองหลวงอยางรีบดวน ยกไปตั้งหลักที่ เมืองกิจิ๋ว ซึ่งเปนเมือง ในอิทธิพลของตระกูล "อวน" ครั้น อวนเสี้ยว ออกจากทองพระโรงไปแลว เหตุการณในทองพระโรงจึงคอยสงบลง ตังโตะ จึงวาแก ราชครู ๋ อวนหงุย ผูเปนอาของ อวนเสี้ยวและเปนขุนนางผูใหญอันเปนที่นับถือของเหลาขุนนางขาราชการวา หลาน ทานขัดขวางการใหญไมเกรงใจเรา แตเราเห็นแกหนาทาน หาไมแลวเราจะฆาเสีย ซึ่งเราคิดการทั้งนีทานมี ้ ความเห็นประการใด ขุนนางทังปวงตางตั้งใจฟงคําตอบของ อวนหงุย ซึ่งถือวาเปนขุนนางผูใหญ พูดจาสิ่งใด ้ พวกตนจะไดถอเปนเหตุคลอยตามโดยไมตองเกรงกลัวใครจะตําหนิ เพราะ อวนหงุย นั้นมีฐานะเปนถึงราชครู ื  อวนหงุย ราชครูเปนขุนนางขี้ขลาดตาขาวเห็นแกเอาตัวรอดจึงตอบวาการทีตั๋งโตะคิดนันเปนไปตามความ ่ ้ ประสงคแหงสวรรค พวกเราเปนมนุษยยอมตองคลอยตามสวรรคจึงจะชอบเมือ อวนหงุย วาเสียดั่งนี้แลว ขุน ่ นางในที่นั้นจึงเห็นชอบตามไปดวย ตั๋งโตะ ดีใจนักเชิญขุนนางขาราชการกินโตะตอไป เสร็จแลวจึงแยกยายกัน กลับ ในขณะที่ ตั๋งโตะ กําลังจะออกจากทองพระโรงนั้น ทหารเขามารายงานวา อวนเสี้ยว ยกทหารออกนอกเมือง ไปแลว ตั๋งโตะจึงใหเรียกขุนนางเกาสองคนคือเจียวป และเหงาเคง มาสอบถามความเห็นวาอวนเสียวยกไป้ ครั้งนี้จะคิดอานประการใด ซึ่งคงเปนการถามความเห็นเพราะเชื่อวาความเปนขุนนางเกายอมรูจักสภาพอวน เสี้ยวดีอยางหนึง และเปนการทดสอบความคิดวาเต็มใจรวมทําการดวยตัวหรือไม เจียวป เสนอความเห็นวา ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 53 อวนเสี้ยวเปนพวกเกาของ โฮจิ๋น เปนแกนนําสําคัญในการสถาปนาหองจูเปยนเปนกษัตริย เมื่อทานจะถอด หองจูเปยน ออกเสียเชนนี้ ยอมกระทบตอผลประโยชนใหญของ อวนเสี้ยว การยกทหารออกนอกเมืองของ อวนเสี้ยว ครั้งนี้ยอมคิดอานตอตานทานเปนแน เจียวปใหความเห็นตอไปดวยวาตระกูล "อวน" นั้นเปนขุน นาง สืบตอกัน มาถึงสี่ชั่วอายุคน มีผูคนใกลไกลมาก ราษฎรก็นับถืออวนเสี้ยวเปนอันมาก หากจะปราบปรามโดย เฉียบขาดก็จะสูญเสียมาก ทั้งแผนดินก็ยังไมปกติดีนักสมควรประนีประนอมเอาใจอวนเสี้ยวไวกอน "ขอใหทาน มีหนังสือรับสั่งใหไป ตั้งอวนเสี้ยวเปนเจาเมืองตําบลหนึ่ง เห็นอวนเสี้ยวจะเปนปกติไปตอทาน" ตั๋งโตะ หันมาถาม เหงาเคง วาจะมีความเห็นอยางไร เหงาเคง เสนอวาการที่ อวนเสี้ยว ยกไปครั้งนี้ยอมจะคิด อานตอตานทานเปนมั่นคง แต อวนเสี้ยว ไรสติปญญาจะคิดการไมตลอด ถึงกระนั้นสถานการณในขณะนี้ยงไม ั สมควรกอสงคราม ควรเลือกเอาหนทางประนีประนอม จะเปนประโยชนกวา การตั้ง อวนเสี้ยว เปนเจาเมืองจะ เปนการสรางภาพลักษณใหราษฎรเห็นวาทานไมผูกเวรกับผูอื่น คิดถึงแตความสงบสุขของบานเมืองแลราษฎร  ลิยูอยูในที่นั้นเห็นชอบกับความเห็นของสองขุนนาง เมื่อเห็นพรอมกันดังนี้แลว ตั๋งโตะจึงเห็นชอบดวย แลว แตงเปนหนังสือรับสั่งตั้งใหอวนเสี้ยวเปนเจาเมืองปุดไฮ แลวใหทหารถือหนังสือรับสั่งที่ทาขึ้นนั้นไปมอบแก ํ อวนเสี้ยว อวนเสี้ยว เมื่อไดรับหนังสือแตงตั้งเปนเจาเมืองแลวก็มีความพอใจ ความคิดที่จะตอตาน ตั๋งโตะ ก็เพลาลงจาก ใจดังนี้ ความแคนในใจของ อวนเสี้ยว นั้นจึงมีราคาเทากับ เมืองปุดไฮ แลวมอดลงดวยประการนี้ แตนั้นมาขุนนางขาราชการก็อยูในบังคับบัญชาการของ ตั๋งโตะ สิ้น บางคนที่ไมเห็นดวยและไมพอใจก็พากัน นิ่งเงียบ เพราะเกรงกลัวในอาญาสิทธิ์ของ ตังโตะ คนเหลานี้มีอยูจึงเหมือนกับไมมี เมื่อการทั้งปวงพรอมแลว ๋ เชนนี้ ตั๋งโตะ จึงเชิญให หองจูเปยน เสด็จออก ณ พระทีนั่ง แกเต็กเตี้ยน เชิญขุนนางขาราชการเขาเฝาแลว ่ ประกาศถอดถอน หองจูเปยน พนจากตําแหนงฮองเต แลวเชิญลงจากพระราชบัลลังก ถอดเอาตราประจําราช สมบัติออกจากพระศอ ใหนั่งคุกเขาลงหนาราชบัลลังก ผินพระพักตรไปทางทิศเหนืออันเปนทิศที่ตั้งศาลเทพ บิดรแหง พระราชวงศฮั่น จากนั้นถอดพระยศ โฮไทเฮา แลวใหคุกเขาอยูดวยกัน ทั้ง โฮไทเฮา และหองจู เปยน "ก็รองไหรักกันอยู ขุนนางทั้งปวงเห็นก็กลั้นน้ําตามิได" ภาพอันกระเทือนใจนั้นทําให เตงกวน ขุนนางระงับอารมณไวไมอยู ลุกขึ้นมา ตะโกนดา ตั๋งโตะ วาเปนศัตรูราช สมบัติ แลวเอาปายงาชางประจําตําแหนงจะเขาไปตีตั๋งโตะ ตั๋งโตะจึงใหทหารจับเอาตัว เตงกวน ไปประหาร เสีย จากนั้นจึงใหเชิญหองจูเหียบ พระราชบุตรองคเล็กเกิดแตพระสนมเอกใน พระเจาเลนเต แตงฉลอง พระองคในชุดพระมหากษัตริย ขึ้นประทับนังบนพระราชบัลลังก ใหอาลักษณอานประกาศ ในนามขุนนางและ ่ พสกนิกรทัวประเทศ สถาปนา หองจูเหียบ ขึ้นเปนฮองเตสืบราชสันตติวงศพระราชวงศฮั่นตอไป ทรงพระนาม ่ วา "พระเจาเหียนเต" เหลาขุนนางขาราชการถวายพระพร ถวายความ เคารพ เปนอันเสร็จพิธี ้ เมื่อพระเจาเหี้ยนเตเสวยราชย จึงไดเปลี่ยนศักราชใหมตามธรรมเนียม เปนศักราชเจียนอัน หรือเจี้ยนอันศก ้ ซึ่งแปลวายุคแหง สันติภาพ เปนการเถลิงศักราชเจียนอันในขณะที่พระเจาเหี้ยนเตมีพระชนมายุเพียง 9 ้ พรรษา สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาเถลิงศกเจียนอันในปพุทธศักราช 733 แตฉบับภาษาจีนวาเปน ้ ปพุทธศักราช 721 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ทรราชลําพอง (ตอนที่ 24) ยุคสมัยของพระเจาฮั่นโกโจ ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่น ทรงเรืองพระบรมเดชานุภาพแผพระบารมีไพศาล  บานเมืองสงบศานติ ราษฎรรมเย็นเปนสุข ตอมาเมื่อแผนดินผานการสืบสันตติวงศนานรัชกาลเขา กาฝากราช บัลลังกก็เจริญงอกงามขึ้นโดยลําดับอํานาจบัลลังกมังกรคอยถายเทเหหันจากฮองเตสูมอพระบรม วงศานุวงศ ื ลวงมาถึงแผนดิน เลนเต อํานาจนั้นไดตกอยูในมือของสิบขันที ครั้นสิ้นแผนดิน เลนเต อํานาจก็เคลื่อนไหล จากมือสิบขันที สูขุนศึกคือ โฮจิ๋น เปนครั้งแรก โฮจิ๋น ครองอํานาจเพียงระยะเวลาสามเดือนเศษ ก็มีอันตองเดินทางไปปรโลก ทําใหเกิดสุญญากาศทาง อํานาจถึงเดือนเศษ อํานาจ นั้นก็ถายเทไปถึงมือของ ตั๋งโตะ จอมทรราช ซึงเปนขุนศึกเชนเดียว กัน วันเถลิง ่ ศกเจี้ยนอัน หรือศักราชแหงสันติภาพนั้น โดยรูป การภายนอก หองจูเหียบพระราชบุตรแตพระสนมเอก ไดรับ การสถาปนาเปนฮองเต ครองอํานาจเหนือบัลลังกมังกร แตวันเดียวกัน รูปการณภายในกลายเปนวา ตั๋งโตะได ปราบดาภิเษกตนเองเปนทรราช ดุจปศาจรายยืนถมึงเหนือบัลลังกมังกรนัน ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 54 การเถลิงศักราชแหงสันติภาพ ดูเพียงผิวเผินแลวราวกับบานเมืองแลราษฎรมีสุขสันติเสียเต็มประดา เฉก เดียวกับสิ่งที่เรียกวาธรรมรัฐ หรือธรรมาภิบาล แตภายในถอยคําอันดูหรูเริดกลับซอนไวดวยความเลวรายยิ่ง กวายุคใดสมัยใด หาใชสันติภาวะทีมีทศพิธราชธรรม หรือพรหมวิหารธรรม แตเปนสันติภาวะทีความชั่วชาเลว ่ ่ ทรามมีอํานาจเหนือธรรมโดยสิ้นเชิง ดังนั้น สภาพจํายอมภายใตการกดขี่ขมเหงและย่ายีราชสํานัก ขุนนาง ํ ขาราชการและอาณาประชาราษฎรจึงทําใหดูเสมือนหนึ่งวาภาวะแหงสันติภาพเกิดขึ้นและดํารงอยู ภาวะสันติเชนนีหาใชสันติภาพไม แตเปนรุงอรุณแหงสงครามที่จะทําลายลางระบบทรราชยใหสญสิ้นไป ตั๋ง ้ ู โตะครองอํานาจรัฐโดยลักษณาการทีวานี้ ่ และแลวไดใชอํานาจบังคับใหฮองเตแตงตั้งตนเองเปนผูสาเร็จ ํ ราชการแผนดิน และอัครมหาเสนาบดี เขานอกออกในพระราชวังถึงเขตพระราชฐานชั้นในตามใจชอบ ทุกครั้ง ที่เขาวังก็ถือกระบี่อวดศักดา ไมยําเกรงฮองเต หรือขุนนางขาราชการคนใด พรรคพวกของ ตั๋งโตะ ทั้งทีติดตามมาจาก เมืองซีหลง และที่เขาสวามิภกดิ์ใหมเห็นนายตัวประพฤติตนหยาบ ่ ั ชาตามอําเภอใจก็ประพฤติตาม สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาไววา "ทํา การหยาบชา ขมเหง ชาวเมืองไดความเดือดรอนนัก" ยามนี้ โจโฉไดผันตัวเองเปลี่ยนสีแปรธาตุจากผูใกลชดของโฮจิ๋น มาเขา  ิ สวามิภักดิ์ดวย ตั๋งโตะ อาศัยประสบการณและเรียนรูวชาประจบสอพลอ จากขุนนางขาราชการในเมืองหลวง  ิ จนช่ําชองขึ้น โดยลําดับ ในทีสุด โจโฉ ก็สามารถผูกใจ ตั๋งโตะ กลายเปนคนสนิทของตั๋งโตะ เขานอกออกในจวนของผูสําเร็จราชการ ่ แผนดิน และอัครมหาเสนาบดี ตั๋งโตะ เฝาเชาเฝาเย็นไมวางเวนหรือหางหายเหมือนกับที่เคยเปนในสมัย โฮจิ๋น และกาวหนาไปถึงขนาดที่สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาไววา "แลโจโฉนั้นก็ไปฝากตัวอยูใหตงโตะ ั๋ ใชสอย" ในขณะที่ ซุนเกี๋ยน และ เลาป ยังคงเปนขุนนางบานนอกอยูเหมือนเดิม เปนแต ซุนเกี๋ยน นันไดรับ ้ การเลื่อนตําแหนงเปนเจา เมืองเตียงสา ซึงเปนหัวเมืองเอก แตยังคงถือวาเปนเจาเมืองบานนอกอยูนั่นเอง ่ ดาน หองจูเปยน ซึ่งถูกถอดจากฮองเตลงมาเปนอองหรือเจา พระยา และ โฮไทเฮา ซึ่งถูกถอดจากตําแหนง ไทเฮาลงเปนคนสามัญนั้น ตั๋งโตะ สั่งใหผูคมนําไปจําขังไวที่ พระตําหนักยงอันเตี้ยน ในพระราชวัง พรอมกับ ุ พระสนมคนโปรดของ หองจูเปยน เอาโซลามประตูตาหนัก ลั่นกุญแจหามคนเขาออก และหามติดตอภาย ํ นอกโดยเด็ดขาด ขุนนางขาราชการแลราษฎรทราบขาวแลวใหมใจสงสารทั้งสองพระองคเปนอันมาก แตไมสามารถชวยเหลือ ี เอื้อเฟอประการใดได อันพระตําหนักยงอันเตี้ยนนี้ แปลโดยความหมายไดวาพระตําหนักสันตินิรนดร อันมี ั ความหมายเดียวกับแหลงหลุมฝงศพสุขาวดีนนเอง จึงเปนที่รและเขาใจกันโดยทั่วไปวาใครไดรับความกรุณา ั่ ู ใหไปอยูที่พระตําหนักสันตินรนดรแลว ยอมจะมีสภาพที่สันติไปตลอดกาล ไมมีโอกาสไดเขาสูสังคม  ิ ั  มนุษยอีกตอไป ลิยู กุนซือเจาปญญาเห็นเหตุการณไปในทางที่จะเกิดความไมสงบ เพราะขาวคราวความโกรธแคนชิงชังของ ขุนนางราษฎรกระทบหูอยูเสมอ จึงวางแผนสรางภาพลักษณใหกับรัฐบาลของ ตั๋งโตะ วาเปนรัฐบาลที่เปน ธรรมรัฐ หรือธรรมาภิบาล โดยใหเรียกหาคนดีมีฝมือในแผนดินมารับราชการ โดยเฉพาะบัณฑิตหรือนักวิชาการ คนใดที่มภาพลักษณเปนที่เลื่อมใสของผูคน ก็พยายามซือหามารับราชการ ใหยศใหตําแหนงบัณฑิตและ ี ้ นักวิชาการจํานวนมากจึงไดเปลี่ยนสีแปรธาตุยอมขายตัวใหกับลาภยศ กลายเปนสุนัขรับใชของตั๋งโตะไปใน ที่สด คอยปาวรองสรรเสริญคุณงามความดีของตั๋งโตะ ไมกพลิกดําเปนขาว พลิกขาวเปนดํา ทําใหสิ่งทีตั๋งโตะ ุ ็ ่ ทํา ไมวาจะเปนเรื่องชั่วชาเลว ทรามประการใด ใหกลายเปนความชอบธรรม ทําใหความเห็นทีตรงกันขาม ่ กลายเปนสิ่งไมชอบธรรม หนึ่งในจํานวนคนเหลานีคือ ซัวหยง ซึ่งเปนคนดีมสติปญญา เปนที่นับถือของราษฎร ตั๋งโตะ ใหทหารไปเชิญ ้ ี  มารับราชการดวย แตซวหยงเห็นวาการบริหารราชการแผนดินของรัฐบาล ตั๋งโตะ เปนระบอบทรราชย จึง ั บิดพลิ้วไมยอมเขารับราชการ ตั๋งโตะโกรธใหทหารไปแจงแก ซัวหยง วาถาไมยอมมาทําราชการดวยแลวจะ ฆาเสียใหสิ้นทังครอบครัวและวงศาคณาญาติทั้งปวง ดวยคําเชิญอันสุภาพของคนชั่วชาเชนนี้ ซัวหยง จึงจําใจ ้ ตองเขารับราชการ ตั๋งโตะ เพื่อที่จะแสดงใหราษฎรเห็นวาเปนรัฐบาลที่สงเสริมใหคนดีมีอานาจ จึงแตงตังให ํ ้ ซัวหยงเปนขุนนาง "เดือนหนึงเลื่อนที่ขึ้น ไปสามที่" การสรางภาพลักษณแบบตั๋งโตะนี้ไดกลายเปนแบบอยาง ่ ใหขุนนางขาราชการในชั้นหลังไดเลื่อนตําแหนงขามหนาขามตาคน ในระดับหรือรุนเดียวกันถึงปละสามครั้ง เปนแตวาเปนการเลื่อนตําแหนงโดยอาศัยสวยสินบนแทนการสรางภาพลักษณแบบตั๋งโตะเทานั้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 55 การณขางในพระตําหนักสันตินิรันดรนั้น โฮไทเฮา หองจูเปยน และพระสนม ถูกคุมขังประดุจอยูในอีกโลกหนึ่ง มีความยากลําบากและทุกขทรมานทั้งกายใจ วันหนึ่ง หองจูเปยน เห็นนกนางแอนคูหนึ่งบินหลงเขามาภายใน พระตําหนักแลวหาทางออกไมได บินวนไปวนมาจนลาแรงทั้งหิวโซก็รวงลง แลวตายไปตอหนาตอตา หองจู เปยน เห็นแลวมีน้ําใจสงสารนกนัก แลวใจก็หวนมารําลึกถึงชะตาตนทีตองขังอยูเปนที่เวทนาเสียยิ่งกวานก ่  นางแอน ใจก็สลดลง ประกายกวีวาบเขามาในหวงแหงสํานึก จึงผูกกาพยเขียนไวที่ฝาผนังพระตําหนักวา "นภากาศอันไพศาลก็คือบานนกแอนนอย เลนลมระเริงลอยแลวมาพลอยถูกกักกัน แผนดินสิทธิแหงเรากลับ ถูกเขาทําอาธรรม ปลนชิงทุกสิ่งอันเพราะสวรรคไรเมตตา หวังคอยวีรชนทุกแหงหนลงอาญาฟนคืนซึ่งธรรมา ชาติประชาจึงพนภัย" สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาบทกวีที่หองจูเปยนแตงขึ้นนั้นเปนโคลง มีความวา "ทีในพระราชฐาน ่ นี้ของพระเจาเลนเต ผูเปนพระราชบิดา ยกใหเปนสิทธิแกเรา บัดนี้เรากับมารดาไดทุกขทรมาน ขังอยูเหมือน นกทั้งคูนี้ ถาผูใดสัตยซื่อตอบิดาเรา ชวยแกแคนในอกเราได คุณนั้นหาทีจะอุปมามิไดเลย" ฝายเจาหนาที่  ่ ควบคุมพระตําหนัก ซึ่ง ตั๋งโตะ จัดเฝาระแวดระวังทุกวันคืน เห็นกาพยที่ หองจูเปยน เขียนไวทฝาผนังพระ ี่ ตําหนักจึงนําความไปรายงานให ตั๋งโตะ ทราบ ตั๋งโตะทราบแลวเห็นเปนการเคลื่อนไหวที่จะคบคิดกับผูที่ยัง  จงรักภักดี อยูเพื่อลมลางอํานาจตนก็โกรธ จึงสั่งลิยูกุนซือเจาปญญาและเปนที่ไววางใจใหลอบเขาไปในพระ  ตําหนัก ประหารโฮไทเฮา หองจูเปยน และพระสนมเสีย ลิยู นํามือสังหารสิบคนพรอมสุราพิษและเครืองประหารเขาไปในพระตําหนัก แลวประหาร โฮไทเฮา หองจู ่ เปยน และพระสนมเสียตามคําสั่งของ ตั๋งโตะ แลวรายงานเหตุการณให ตังโตะ ทราบ ตังโตะ ทราบวาเสี้ยน ๋ ๋ หนามถูกกําจัดไปแลว จึงมีความยินดียิ่งนัก ลิยู จึงเสนอตอไปวาเพื่อไมใหเกิดความวุนวายในบานเมือง ให ปลอยขาวลือวาทั้งสามคนถูกโรคระบาดถึงแกความตาย แลวใหนําศพไปฝงไวทสสานหลวง ยกเวนพระสนม ี่ ุ ของ หองจูเปยน ใหนําไปฝงไวนอกเมือง ตั๋งโตะ ฟงแลวเห็นชอบดวย สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาประหารแลวลิยูใหเอาศพไปฝงไวนอกเมือง ซึ่งไมสมเหตุผล เพราะ คนเปนถึงอดีตฮองเตเชื้อสาย ราชวงศฮั่น อีกคนหนึ่งเคยเปนถึงไทเฮา จะเอาไปฝงไวนอกเมืองเปนการผิด ธรรมเนียม และจะทําใหราษฎรเกลียดชังเพิ่มขึ้น ทั้งคนระดับนี้ตายพรอมกันจะทําเปนเงียบหายไปเฉย ๆ ยอม ไมได เพราะไมสามารถปดขาวไวได จึงหาทางออกดวยการปลอยขาวเหตุผลการตายวาตองโรคระบาด ซึ่ง เปนเหตุผลที่เหมาะกับคนแบบ ตั๋งโตะ สิ้น หองจูเปยน และ โฮไทเฮา แลว ตั๋งโตะ ก็เขาใจวาเสียนหนามภายในราชสํานักหมดสิ้นไปแลว ใจก็ลําพอง ้ หนักกวาแตกอน บางคืนก็เขาวังไปหลับนอนในที่บรรทมของ พระเจาเลนเต นางสนม นางกํานัลคนใดเปนที่ พอใจ ตั๋งโตะ ก็เรียกมาบําเรอตนโดยไมยําเกรงผูใด คนใดไมยินยอมพรอมใจ ตั๋งโตะ ก็บุกเขาไปขมขืนเสียที่ ในเรือนพักหรือแมในพระตําหนัก จนนางสนม นางกํานัลทีหนาตาพอใชไดตองตกเปนทาสบําเรอกามของจอม ่ ทรราชตั๋งโตะสิน ้ เพื่ออวดอางศักดาบารมีของตน ตั๋งโตะไดใหสรางจวนขึ้นหลังหนึ่ง ตรงขามพระตําหนักที่ประทับของฮองเต เปนตึกใหญโตอัครฐานยิ่งกวาพระตําหนักอันเปนที่ประทับ แมพื้นของจวนซึงควรตองปูดวยหินมีคา แตกลับให ่ ทหารไปตัดไมอยางดีจากในปา คัดเลือกเอาแตไมแผนใหญที่มหนากวางถึงเกาคืบ ยาวยี่สิบเจ็ดคืบ เทากัน ี ทุก ๆ แผน เพื่อใหเกิดความอบอุนในฤดูหนาว เครื่องภาย ในก็ตกแตงดวยสิ่งของอันวิจิตรพิสดารจากตางแดน แมประตูจวนก็ทําดวยทองคําที่ไดมาจากเงินสวยสินบน หรือไมก็เปนของที่ปลนมาจากราษฎรและยังเขา ถือเอาพระราชอุทยานนอกพระนคร ซึ่งเปนของหลวงมาเปนของตน โดยไมยําเกรงกฎหมายบานเมือง แลวให สรางเรือนพักรับรองขึ้นอีกสามหลัง สําหรับเปนที่พบปะสังสรรคกับสมัครพรรคพวกหลังหนึ่ง สําหรับพักผอน สวนตัวหลังหนึง และสําหรับพราพรหมจารีของสตรีอีกหลังหนึ่ง ่ ขุนนางขาราชการแลราษฎรเดือดรอนทุกขเข็ญจากระบอบทรราชยของตั๋งโตะมากขึ้นทุกที การปลนชิงวิ่งราวก็ เกิดขึ้นทั่วทั้งแผนดิน แตตั๋งโตะก็หาสนใจไยดีไม เพราะเห็นวาไมใชธระของตนอยางหนึ่ง และรูดีวาหลายกรณี ุ  เปนเรื่องที่พรรคพวกของตนเปนผูกระทําการเสียเองอีกอยางหนึ่ง ลิยู กุนซือเจาปญญาเห็นวาการปลนชิง วิ่งราวและความเดือดรอนของราษฎรจะลุกลามกลายเปนจลาจล จึงเสนอใหตั๋งโตะปราบปรามการปลนชิง วิ่งราว เพื่อสรางภาพลักษณใหราษฎรเห็นวาตั๋งโตะเอาใจใสการแผนดิน และทุกขรอนของราษฎร ตั๋งโตะ ฟง แลวขัด ลิยู ไมไดก็รับคํา แลวเรียกทหารทีไวใจไดจดกําลังยกออกไป ตําบลหยงเซีย พบราษฎรกําลังเฉลิม ่ ั ฉลองเทศกาลหลังเกี่ยวขาวกันอยางสนุกสนานก็สังหารราษฎรเหลานั้นหมดสิ้นทั้งตําบล ไมเลือกวาชาย หญิง เด็กหรือคนชรา แลวตัดศีรษะบรรทุกเกวียนเก็บเอาทรัพยสินเงินทองของมีคานําเขาเมืองหลวง  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 56 ถึงเมืองหลวงแลวปาวประกาศใหรทั่วกันวา ตั๋งโตะ เห็นแกความเดือดรอนของราษฎรที่เกิดจากโจรผูราย จึง ู  ไดปราบปรามโจรผูรายจนสิ้นซาก แลวตัดศีรษะพวกโจรมาเปนหลักฐาน จากนั้นจึงใหเอาศีรษะราษฎรเหลานั้น  ไปเผาเสีย สวนทรัพยสินเงินทองของมีคาใหแจกแกทหารทีไปทําการนั้น ่ ขุนนางขาราชการไดแตซุบซิบนินทาถึงพฤติกรรมทั้งปวงของตั๋งโตะ สวนราษฎรนั้นเลาเคียดแคนชิงชัง สาปแชงประณามทั่วสารทิศ กําลังอํานาจที่ไมตั้งอยูในธรรม ไมเคารพธรรม และไมถือธรรมเปนใหญก็คือ  ทรราช ตั๋งโตะ ณ บัดนี้จึงเปนทรราชเต็มตัว และลําพองหยาบชาตอทุกผูคน ไมวาจะเปนฮองเต ขุนนาง  ขาราชการ และราษฎรทั้งปวง สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม แผนสังหารทรราช (ตอนที่ 25) ตั๋งโตะ ณ บัดนี้ วางตนอยูเหนือฮองเต ถืออํานาจบาตรใหญขมเหงขุนนางขาราชการและสังหารราษฎรอยาง โหดรายทารุณ ทั้งยังเปนใจใหสมัครพรรคพวกกระทําเชนเดียวกัน ละเมิดไมยําเกรงกฎหมายและศีลธรรม ดังนั้น ตั๋งโตะจึงกลายเปนทรราช ที่เสียงสาปแชงดังกองกระหึ่มทัวสารทิศ ความเจ็บแคนของขุนนาง ่ ขาราชการและประชาชนที่มีตอ ตั๋งโตะเพิ่มระดับขึ้นทุกวัน จนเกินกวาระดับที่ขุนนางขาราชการและราษฎรเคย  เคียดแคนชิงชังสิบขันที แตทวาความเคียดแคนชิงชังนัน ยังไมสามารถทําอะไรกับ ตั๋งโตะได เพราะตั๋งโตะมีกําลังทหารอยูในมือ กุม ้ อํานาจทั้งปวงในเมืองหลวงไวหมดสิ้น และยังมีลิโปทรชนผูเปนปตุฆาตอยูขางกายเกือบตลอดเวลา ดังนั้น ในขณะทีทุกคนเคียดแคนชิงชัง ใครจะสังหารตั๋งโตะเสียทุกลมหายใจ แตความรักตัวกลัวตายที่มีอยูทุกตัวคน ่  จึงทําใหบรรยากาศการเมืองในเมืองหลวงอึมครึม ตึงเครียด และหวาดผวา แตการทั้งปวงนั้นเมื่อเลยขีดคันของความพอดีไปแลว ผลรายและวิบัตยอมหลีกเลี่ยงไมได ดังนั้น แมจะรักตัว ่ ิ กลัวตายแตเมื่อถึงจุดหนึ่งแลว ความที่รักตัวกลัวตายก็พายแกความคิดจิตใจที่เห็นแกประโยชนสุขของ บานเมืองและราษฎร เมื่อเปนเชนนี้ความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะ กําจัดภัยรายแรงของแผนดินจึงกอเกิดและงอก งามขึ้นในความนึกคิดจิตใจของขุนนางขาราชการและราษฎรโดยทั่วไป บางก็คิดสังหารตั๋งโตะโดยลําพังตน บางก็รวมคิดอานกับพวกพอง แตทามกลางกระแสความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะเสียนั้น ก็ยอมมีบางความคิดที่ ตองการครอบงําอํานาจรัฐแบบตั๋งโตะเสียเอง บางก็ตองการแสวงหาโอกาสเปนใหญในบานเมือง เพราะตราบ ใดที่ตั๋งโตะยังมีชื่ออยูในบัญชีคน หลายคนยอมหมดโอกาสที่จะมีอํานาจวาสนาดังปณิธาน ดังนั้น ไมวามูลเหตุจูงใจในการคิดสังหารตั๋งโตะจะเปนอยางไร แตโดยผลที่ตรงกันทั้งหมดก็คือ "ตองลบชื่อ ตั๋งโตะออกจากบัญชีคน ยายไปอยูในบัญชีผี" ใหจงไดฝายเงาฮู ขุนนางราชสํานักทําราชการมาแตครั้งแผนดิน  พระเจาฮั่นเต ถึงรัชกาลพระเจาเหี้ยนเตเปนสี่แผนดิน อายุก็ลวงวัยจนผมสีขาวเจริญงามแซมผมเกาทีเคยดํา ่ สนิทจนคลายกับสีดอกเลา มีความเดือดรอนดวยราชสํานักและขุนนางขาราชการจาก พฤติการณทรราชของตั๋ง โตะเปนทียิ่ง มาคํานึงวาบัดนี้แผนดินเปนทุกขเข็ญดวยน้ํามือทรราช แตหามีผูใดออกหนากลาหาญผลาญชีวต ่ ิ ของทรราชผูนี้ไม หากปลอยเฉยไวก็มีแตยิ่งกําเริบกอกรรมทําเข็ญหนักขึ้นไปอีก ตัวเราก็อายุปูนนี้แลว แมไม ฆาตั๋งโตะเสียเราก็ตายอยูดี กระไรเลยเราจะสังหารตั๋งโตะเสีย ทําคุณแกราษฎร และขาวแดงแกงรอนที่  ราชวงศฮั่นไดทํานุบํารุงเลี้ยงดูเรามา ถึงวันฮองเตออกวาราชการ เงาฮูจึงเอามีดเหน็บซอนไวในเสื้อ ครั้นไดเวลาเสด็จขึ้นเงาฮูกมลงกราบถวาย บังคมแลวรองไห โดยหามีผูใดทันสังเกตไม ในใจเงาฮูนั้นกราบทูลขอถวายบังคมวาขาพเจาขอพลีชีวตเพื่อ ิ แทนคุณพระราชวงศฮั่น ปกปองชาติ พิทักษราษฎร หากการไมสมความคิด คงจะไมมีโอกาสมาเขาเฝาอีกแลว จึงกราบถวายบังคมลาเสียลวงหนา แลวออกมาคอยทีอยูที่ประตูพระราชวัง พอตังโตะออกมาถึงประตู ๋ พระราชวัง เงาฮูก็ลวงมีดออกจากเสื้อจะแทงตั๋งโตะ ตั๋งโตะเห็นเงาฮูจะจวงแทงก็เอี้ยวตัวหลบ จับมือเงาฮูที่ถือ มีดอยูนั้นไว ลิโปตามมาไดเขาชวยตั๋งโตะ ปดมือ เงาฮูจนมีดหลุดจากมือแลวรวงลง จับเงาฮูไว แลวถามวา เหตุใดจึงคิดฆาบิดาเรา เงาฮูมิไดเกรงแกความตาย ดาวาตั๋งโตะเปนทรราช ทําชั่วชา ตอแผนดินและราษฎร อยาวาแตตัวกูซึ่งเปนมนุษยเลย แม เทพยดาอารักษก็จักสังหาร ตั๋งโตะเสีย ตั๋งโตะไดยินก็โกรธจึงสั่งใหเอาตัวเงาฮูไปประหารที่หนาประตูกําแพงพระนคร สั่งใหแลเนื้อออกทีละชิ้นเพื่อมิ ใหเปนเยี่ยงอยางสืบไป ระหวางทีผคุมนําตัวเงาฮูไปประหารตามบัญชาของตั๋งโตะนั้น ่ ู ราษฎรไดแหลอม ติดตามดูและสงสารเงาฮูเปนยิงนัก เงาฮูไดรองดาตั๋งโตะไปตลอดทาง และเรียกรองใหอาณาประชาราษฎร ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 57 รวมกันลางทรราชตั๋งโตะใหจงได แมระหวางที่ถูกแลเนื้อออกทีละชิ้น เงาฮูก็ยังรองดาตั๋งโตะและประกาศยอม พลีชีวิตเพื่อใหเปนประกาย ความคิดในจิตใจปวงชนทีจะรวมกันคิดอานกําจัดตั๋งโตะไมขาด ปากจนสิ้นใจตาย ่ หลังจากนั้นตั๋งโตะก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น จัดทหารองครักษ ลอมตัวติดตามทุกแหงหน ปองกันการลอบสังหาร ที่อาจเกิดขึ้นอีก ขาวการสังหารโฮไทเฮา หองจูเปยน พระสนม และขุนนางตาง ๆ รวมทั้งราษฎรตําบลหยงเซีย และลาสุดถึง การประหารเงาฮูอยางโหดรายทารุณ กระพือโหมทั้งในเมืองหลวงและในทุกหัวเมืองอยางรวดเร็ว กระทบ ความรูสึกของผูคน กอผลสะเทือนใจทั้งแผนดิน ฝายอวนเสียวเจาของความคิดเรียกตั๋งโตะเขาเมืองหลวง และ  ้ เปนพวกเกาของโฮจิ๋นนั้น หลังจากรับโปรดเกลาฯใหเปนเจาเมืองปุดไฮแลว ก็ไดซองสุมผูคนฝกทหารคิดจะ ทําการอยางเดียวกับที่เตียวกกและพวกโจรโพกผาเหลืองเคยทํามา นั่นคือคอยหาโอกาสยกทัพเขาเมืองหลวง ดวยขออางขจัดทรราช พิทักษฮองเต ทํานุบารุงราษฎร ํ ครั้นประเมินสถานการณวาถึงจุดที่ขุนนางขาราชการและราษฎรเหลือทนตั๋งโตะแลว จึงทําหนังสือลับถึง อองอุน ขุนนางขาราชสํานักผูใหญรุนราวคราวเดียวกับเงาฮูวา "ทุกวันนี้ตั๋งโตะทําการหยาบชา ขบถตอแผนดิน ดังนี้ หามีผใดคิดลางตั๋งโตะไม ซึ่งเราออกมาอยูครั้งนีใชจะนิ่งนอนใจอยูหามิได อุตสาหเกลี้ยกลอมผูคน ู ้  ฝกหัดใหชํานาญในการสงครามอยูมิไดขาด เพราะมีกตัญูเราจะอาสากําจัดตั๋งโตะเสียใหจงได ถาทานเห็น พรอมดวยเราแลวจงเรงคิดการขางในเถิด เราจะยกกองทัพไปทําการ" หนังสือลับของอวนเสี้ยวนีฉลาดและ ้ เขาทากวาที่เคยวางแผนใหโฮจิ๋น เรียกกองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เพราะวางแผนใหพวกขุนนางขาราช สํานักกอการขางในพระนครกอน ตัวเองจะยกทัพไปกําจัดตังโตะตอไป ผิดพลั้งอยางไรตัวอยูขางนอกยอม ๋ ปลอดภัย แตพวกขางในยอมตายกอน หากการสําเร็จตัวคุมกองทัพอยูยอมยึดอํานาจรัฐเอาไดโดยสะดวก ความคิดดังนี้เสมอดวยแผนของ ลิยู กุนซือเจาปญญาที่เคยเสนอใหตั๋งโตะดําเนินการ ทําใหสิบขันทีและโฮจิ๋น ฆาฟนกันเองแลวยึดอํานาจในภายหลังจนประสบผลสําเร็จมาแลว อองอุนขุนนางผูใหญสแผนดิน แรงอยูดวยใจกตัญูตอพระราชวงศฮั่น ทังอยูใกลเหตุการณในเมืองหลวง อก ี่  ้ อัดแนนดวยความเคียดแคนชิงชังทรราช เห็นหนังสือลับของอวนเสี้ยวแลว มองขามความคิดทีซอนอยูใน ่ เนื้อความของหนังสือนั้น เห็นตามความคิดของอวนเสี้ยวที่จะกําจัดตั๋งโตะเสีย แต "คิดวิตกอยูมิไดขาด" ใน ที่สดก็ตดสินใจเคลื่อนไหวเพื่อนขุนนางขาราชการ เพราะคิดวาลําพังตัวเองจะคิดทําการไมตลอด ดังนั้น วัน ุ ั หนึ่งหลังจากฮองเตออกวาราชการและเสด็จขึ้น แลว อองอุนจึงแอบกระซิบกับขุนนางเกา ๆ ที่สนิทชิดเชื้อวา วันนี้เปนมงคลวาระครบรอบวันเกิดของเรา ขอเชิญทานไปกินโตะกันใหเปนทีสําราญ ทีบานในยามค่า ่ ่ ํ อองอุนคงจะเห็นวาโจโฉก็เปนเชื้อสายขุนนางเกาคนหนึ่ง ทั้งเคยสนิทชิดเชือกับโฮจิ๋นมากอน แมบัดนี้จะไปรับ ้ ใชใกลชิดกับจอมทรราชตั๋งโตะก็ตาม แตนาจะมีความทุกขรอนดวยแผนดิน จึงเชิญโจโฉมารวมงานเลียงดวย   ้ ครั้นเพลาค่ํา ขุนนางขาราชการทีรับคําเชิญไดมารวมงานเลียงโดยพรอมเพรียงกัน เพราะมิไดระแคะระคายวา ่ ้ จะมีเรื่องใหญถงคอขาดบาดตาย ึ และหากไดรูลวงหนากอนวาจะเปนเรื่องปรึกษาหารือเพื่อสังหารตั๋งโตะ  หลายคนคงจะอางปวย เจ็บ หรือติดภารกิจอืนมากินโตะไมไดก็ได ่ ในขณะที่ขุนนางขาราชการกําลังกินโตะเสพสุรากันอยางเบิกบานใจนั้น อองอุนก็รองไหโฮออกมา ขุนนาง ขาราชการใน ที่นั้นสงสัยจึงถามวาวันนี้เปนงานมงคลวันเกิดของทาน ไฉนทานจึงมารองไหใหเปนลางเสียฉะนี้ เลา อองอุนจึงวาความจริงวันนี้หาใชวันเกิดของเราไม แตจาเปนตองอางวาเปนงานวันเกิด เพื่อจะไดเชิญพวก ํ ทานมารวมงานโดยไมเปนทีสงสัยของฝายตังโตะ แลววานับแตตั๋งโตะเขามาอยูในเมืองหลวงไดกอกรรมทํา ่ ๋ เข็ญมากมายกลายเปนทรราชไปแลว "เรามีความรอนใจนัก อุปมาดังนอนในกองเพลิง เราเล็งไปไมเห็นผูใดจะ ชวยคิดทํานุบํารุงใหแผนดินเปนสุขได เราจึงรองไห" ขุนนางทั้งปวงฟงแลวกระทบเขากับความรูสึกที่อัดอยูใน  อก จึงพากันรองไห เหตุที่การรองไหนี้มิไดมีความคิดหรือแผนการใดๆ ทีจะกําจัดตั๋งโตะ การรองไหแบบนี้จึง ่ เปนการรองไหแบบสิ้นคิดของคนสิ้นคิด หาประโยชนอันใดมิได โจโฉซึ่งกินโตะอยูในที่นั้นดวยเห็นเหตุการณแลว ปลอยใหคนเหลานั้นรองไหกันไปครูหนึงพอสะแกใจแลวจึง ่ หัวเราะปรบมือขึ้นดวยเสียงอันดังแลววา "เสียแรงเปนขุนนางผูใหญมาแตกอน คิดการเทานี้มิตลอดแลวสิชวน  กันมานั่งรองไห" อองอุนไดฟงก็โกรธแลววาทานมาตบมือหัวเราะเยาะขุนนางผูใหญที่มีใจภักดีตอแผนดินเปน การไมชอบ ปู บิดา และตัวเองก็เปน ขากินเบี้ยหวัดเงินปในแผนดินของราชวงศฮั่นตลอดมา หารูคุณกตัญู ตอแผนดินไม เราจะคิดลางตั๋งโตะเสียทดแทนคุณแผนดินทํานุบํารุงราษฎรใหเปนสุข แตคิดการไมตลอด เพราะตั๋งโตะมีกําลังทหารมาก อํานาจในราชสํานักก็อยูในมือตั๋งโตะสิ้น เราจึงรองไห เหตุไฉนตัวจึงมาตบมือ  หัวเราะเยาะเราเลาโจโฉจึงวาขาพเจาเห็นวาการกําจัดทรราชตองมีแผนการทีแยบยล และตองมีผูรับผิดชอบ ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 58 ปฏิบัตที่ปรีชากลาหาญ จึงจักสําเร็จได แตพวกทานไมทําในสิ่งเหลานี้กลับมานั่งรองไหกนอยู ซึ่งไมใชหนทาง ิ ั ที่จะกําจัดทรราชได ดังนี้ขาพเจาจึงหัวเราะ แลวโจโฉก็หาเสียงเอากับเหลาขุนนางตอไปวา "ซึ่งปู บิดาขาพเจาเปนขาราชการมาแตกอนนั้น ขาพเจาก็คิด กตัญูตอแผนดินอยู ทําไมแคตั๋งโตะนี้จะฆาเสียเมื่อใดก็ได" อองอุนดีใจระคนสงสัยจึงซักโจโฉวาความคิด อานของทานเปนประการใด จึงจะสามารถขจัดตั๋งโตะเสียได การครั้งนี้เปนการใหญของแผนดิน ทานอยาได พูดตามอําเภอใจคะนองเปนอันขาด จะพากันตายสิ้นโจโฉจึงหาเสียงตอไปวา "ซึ่งขาพเจาทําความเพียรไป ฝากตัวใหตั๋งโตะใชสอยจนสนิทมาทุกวันนี้ ใชจะเห็นลาภสักการะสิ่งใดหามิได เพราะคิดกตัญูตอแผนดิน จะ คิดฆาตั๋งโตะเสียใหจงได แตขัดสนดวยอาวุธดีไมมีถือ ขาพเจารูวากระบีสั้นอยางดีของทานมีอยู ถาทานเปน ่ ใจดวยดั่งนีแลว ขาพเจาจะขอยืมกระบีสั้นเหน็บซอนเขาไปใหถึงตัวตั๋งโตะแลวฆาเสีย จึงจะตัดศีรษะเอามาให ้ ่ ทานจงได" โจโฉอางเอาความกตัญูตอแผนดินในการไปอยูดวยตั๋งโตะ และคิดฆาตั๋งโตะเสียก็เพื่อขจัดทรราชแทนคุณ แผนดิน อันเปนที่ประทับใจและซึ้งใจของทุกคน เปนแตโจโฉไมไดบอกวาความคิดของตนนั้นเมื่อสําเร็จแลว อํานาจรัฐจะเปนอยางไร ความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะของโจโฉก็คือความคิด และแผนการอยางเดียวกับเงาฮู ขุนนางสี่แผนดินซึ่งถูกแลเนื้อจนตายไปนั่นเอง แตความตองการยืมกระบี่ดของอองอุนนี่สิ แสดงถึงความคิดที่ ี กําหนดทางหนีทีถอยของโจโฉอยางล้าลึก ํ เนื่องเพราะถาแผนการรั่วไหลกอน ทุกคนก็จะตองรวมรับผิดดวย จึงเทากับเปนการปดปากทุกคนในที่นั้นมิให ความลับแพรงพราย แมหากลงมือแลวการไมสําเร็จก็ยังมีพวกที่คอยชวยเหลือ เพราะกลัวการซัดทอด หรือ หากจะพลาดพลั้งถึงตายก็จะไมตายแบบเปลาเปลี่ยวเดียวดาย เนื่องจากมีเพื่อนเดินทางไปเมืองผีดวยกัน  หลายคน และ "กระบี่ดี" ที่วานัน ยังสามารถยกอางเปนเหตุผลเพื่อเอาตัวรอดในยามคับขันไดอีกดวย ้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สุดยอดกลยุทธของโจโฉ (ตอน 26) อองอุน ขุนนางสี่แผนดินไดฟงคําโจโฉดั่งนั้นแลว ความอับจนที่แนนอยูในอกพลันโลง เบิกบานใจยินดีเปนยิ่ง   นัก เดินเขา มาหาโจโฉคุกเขาลงกับพื้นตอหนาขุนนางในทีนั้น สงจอกสุราให โจโฉเปนการแสดงคํานับ แลว ่ สรรเสริญวาความคิดของทานดุจดังประทีปทีสองสวางขึ้นในที่มืดการทีคิดไวคงจะสมความคิดในครั้งนี้ ่ ่ จึง ขอใหทานดื่มสุราที่ขาพเจาคารวะขอบคุณทานแทนขุนนาง และราษฎรทั้งปวง โจโฉทรุดตัวลงประคองอองอุนใหลุกขึ้น แลวรับเอาจอกสุรามาผินหนาไปทางทิศอันเปนทีตงศาลพระเทพบิดร ่ ั้ แหงราชวงศฮั่น แลวสาบานวาเทพยดาจงเปนพยาน แหงความภักดีของขาพเจา บัดนี้ขาพเจาขออาสาแผนดิน จะฆาตั๋งโตะเสียใหจงได บานเมืองแลราษฎร จะไดเปนสุขทั่วกัน แลวดื่มสุราสาบานตนนั้นจนหมดจอก อองอุนและขุนนางในที่นั้นมีความยินดีนัก แลวอองอุนจึงเขา ไปขางในหยิบกระบี่สั้นวิเศษที่มีชื่อวา กระบีสัตต ่ โลหะ ใหแกโจโฉ กระบี่สั้นสัตตโลหะนี้ ทําจากโลหวัตถุธาตุอยางดีถึงเจ็ดชนิด ตัวกระบี่ยาวเจ็ดนิ้ว ดามทําดวยงายาวหานิว ตัว ้ ดาบมีสีดําสนิท มีเงาประกายเขียวทึบวาววามคมกลา สามารถตัดเหล็กไดดจดังหยวก สามกกฉบับสมบูรณระบุ ุ วากระบีสั้นนี้มีชอวากระบี่สั้นสัตตกายสิทธิ์ คือมีความวิเศษเจ็ดอยาง บางฉบับวากระบีสั้นชนิดนี้คือตนแบบของ ่ ื่ ่ ดาบสั้นของซามูไรใชประจํากาย หากถึงคราวอับจนหรือสิ้นเกียรติยศก็จะใชสําหรับฮาราคีรตนเอง ี โจโฉรับกระบีสนจากอองอุนแลวก็ลากลับบาน คิดอานทางหนีทีไลในวันรุง ครั้นลวงเพลาเที่ยงคืนจึงไดหลับ ่ ั้  ไป ตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่งก็ใกลเพลาสาย โจโฉรีบแตงตัวเอากระบี่สั้นซอนไวในเสื้อ แลวรีบไปจวนตั๋งโตะตามปกติ ถึงจวนแลวถามนายประตูอยางคนคุนเคยวาขณะนี้ทานอัครมหาเสนาบดีอยูที่ไหน  นายประตูบอกวาอยูที่หอ  หนังสือ โจโฉก็ขึ้นไปเห็น ลิโปยืนอยูหนาประตูหอนั้น ตั๋งโตะเห็นโจโฉก็ถามวาวันนีทําไมจึงมาสายไป โจโฉ ้ จึงวามาซึ่งขี่ประจํานั้นไดรับบาดเจ็บที่เทา ใชขี่ไมได จึงตองไปยืมมาจากที่อื่น เหตุนี้จึงมารับใชทานสาย เกินไป ขออภัยทานดวยเถิด ตั๋งโตะไดยินดังนั้นจึงสั่งลิโปวาใหไปที่โรงมาของเรา เอามาพันธุดีตัวหนึ่งที่เพิ่งไดมาจากเมืองซีหลงใหแก โจ โฉ ลิโปรับคําสั่งตั๋งโตะแลวก็ออกไป ตั๋งโตะนั่งดูหนังสืออยูบนตั่ง ครูหนึงก็ลมตัวลงนอนดูหนังสือตามปกติ ่ นอนตะแคงซายผินหนาเขาหาดานผนังตึก โจโฉนั้นตอนแรกที่เขามาเห็นลิโปยืนอยูไมคอยสบายใจนัก กริ่งวา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 59 จะทําการไมสมความคิด แมสมความคิดแลวก็ยากที่จะหนีรอดมือ ลิโปไปได ครั้น เห็นลิโปไปแลวก็ดีใจ รําพึงในใจวา การครั้งนีคงสมความคิด แลวจึงยองเดินเขาไปใกลตัวตั๋งโตะ ลวงกระบี่สนออกจากอกเสื้อยังมิ ้ ั้ ทันทีจะไดชักกระบี่ออกจากฝก ตั๋งโตะเห็นโจโฉจากเงาใน กระจกทีแขวนอยูขางผนังตึก มีอาการประหลาด ่ ่ จึงผินหนามาถามโจโฉวาตัวถือกระบี่เขามาเชนนี้จะทํารายเราหรือ โจโฉเห็นตั๋งโตะรูตวเชนนั้น จึงรีบคุกเขาลง ั กับพื้น เอามือทั้งสองชูกระบี่ สั้นขึ้นเหนือศีรษะแลวแกตัววา "ซึ่งขาพเจาจะทํารายทาน หามิได ทุกวันนี้ทานมี คุณแกขาพเจานัก ขาพเจาจะหาสิ่งใดมาสนอง คุณมิได มีแตกระบีสั้นเลมนี้มีราคามาก เปนของปูยาตายายได ่ ตอๆ กันมาจนถึงขาพเจา ขาพเจาจึงเอามาสนองคุณทาน" วาแลวก็สงกระบี่สั้นหันดามใหตั๋งโตะ ตั๋งโตะรับ กระบี่มาดูเห็น เปนของวิเศษ น้ําใจโลภอันมีมาในกมลสันดาน จึงมองขามเหตุการณ พิรธไปมิไดสงสัย เชื่อ ุ ตามคําของโจโฉ พอดีลิโปเดินเขามาตั๋งโตะจึงสงกระบี่สั้นใหลิโปเก็บไว แลวจึงพาโจโฉออกไปดูมา ซึ่งลิโป ไปนํามาที่ขางนอก แลวโอวามานี้ เปนมาชั้นเลิศจากเมืองซีหลง มอบใหทาน จงนําไปขี่เถิด โจโฉแสดงความ  คารวะขอบคุณตั๋งโตะแลวจึงยอตั๋งโตะวามาของทานนี้ดีเลิศกวามาทั้งปวงที่ขาพเจาเคยพบเห็นมา แตทาทาง  พยศนัก ขอใหขาพเจาไดลองขี่ดู หากวาสนาขาพเจาไมพอกับมา มาไมเต็มใจใหขาพเจาขี่ เกินกําลังแลวจะ ขอมอบคืนแกทาน ตั๋งโตะฟงคํายอของโจโฉแลวจึงอนุญาต แลวชวนลิโปกลับเขา มาที่หองหนังสือ โจโฉจูงมาออกมาที่ดานนอก แลวคํานึงวาเราคิดการหมายสังหารเจาโจรเฒา การยังไมสมความคิด แตมเหตุดั่งนี้ขึ้น หากอยูในเมืองหลวง ี ตอไป กลัวตั๋งโตะสงสัยเราก็จะมีภยชะตากรรมเดียวกับเงาฮู การใหญในวันขางหนาก็จะเสียไป เอาตัวรอด ั ปลอดภัยไวกอนจะดีกวา จึงคิดอาศัยสุดยอดกลยุทธแหงสามสิบหกยอดกลยุทธ คือหนีออกจากเมืองหลวง ไปหาบิดาเพื่อคิดการใหญตอไป คิดดังนั้นแลว โจโฉก็ขึ้นมาขีออกไปจากจวนของตั๋งโตะ ถึงประตูเมืองดานตะวันออกจึงบอกนายประตูวาทาน ่  อัครมหาเสนาบดี ใชเราไปราชการเปนการดวน นายประตูรจักโจโฉดีวาเปนคนในจวน ของตั๋งโตะ จึงยินยอม ู ใหออกไปโดยสะดวก ฝายลิโปเมื่อตามตั๋งโตะเขาไปในหองหนังสือแลว จึงวาแกตั๋งโตะวา ขาพเจาไปเอามา มาใหโจโฉตามคําสั่งทาน ขณะกําลังเดินเขามา นั้น เห็นโจโฉเดินยองถือกระบี่สั้นเขาไปหาทานมีอาการพิรุธ เห็นวาโจโฉจะคิดรายตอทาน หากบุญบารมีทานมีอยูมากจึงรูตัวทัน โจโฉจึงแสรงอุบายวานํากระบี่มามอบแก  ทาน ตั๋งโตะฟงคําลิโปแลวจึงวาเราเองก็แคลงใจอยู แตเห็นกระบี่ที่โจโฉนํามา มอบนั้นเปนกระบี่วิเศษ ทั้งเราก็ ทํานุบํารุงโจโฉดวยดีถึงขนาด จนเกิดความใกลชิดสนิทเหมือนคนในของจวนเรา แตฟงทาน แลวก็เห็นจะจริง ตามคํา พอดีลิยู กุนซือเจาปญญาเดินเขามา ตั๋งโตะจึงเลาความทีโจโฉเอากระบี่ มามอบนั้นใหลิยูฟง แลวปรึกษาวา ่ ทานคิดเห็นเปนประการใด ลิยูฟงความแลว วาความทีทานเลามาทั้งนี้นาเคลือบแคลงสงสัย แตยังตัดสิน ่ ในทางใดมิไดกอน ชอบที่จะใหทหารไปดูที่บานโจโฉ หากยังอยูเปนปกติก็แสดงวาการมอบมีดสั้นเปนความ   จริงใจ ไมสมควรจะระแวงสงสัยอีกตอไป ลิยูวาตอไปวาแตหากการตรงกันขาม ไปดูแลวไมพบโจโฉยอม แสดงวาโจโฉคิดรายตอทานเหมือนทีลิโป ่ สงสัย คิดการไมสําเร็จ แลวกลัวภัยจึงตัดสินใจหลบหนี ตั๋งโตะฟงความเห็นของลิยูแลว จึงสั่งใหทหารไปดูโจ โฉที่บาน ทหารกลับมารายงานวาโจโฉออกจากบานมาทีจวนตั้งแตตอนสาย ยังไมกลับบาน ลิยูจึงสั่งทหารให  ่ ไปสอบถามนายประตูเมืองทุกดาน วาเห็นโจโฉออกนอกเมืองไปหรือไม ทหารซึ่งไปสอบถามนายประตูเมือง ดานตะวันออกกลับมาราย งานวาโจโฉควบมาออกไปทางประตูเมืองดานตะวันออก บอกวาทาน อัครมหา เสนาบดีใชไปราชการเปนการดวน ลิยูฟงความแลวจึงวากับตั๋งโตะวาโจโฉคิดสังหารทานแนแลว ทํา การไม สมคิดจึงเกิดความกลัวแลวหลบหนีไป แตการครั้งนี้เปนการ ใหญ ยอมไมใช โจโฉคิดอานแตลําพังคงจะมี พรรคพวกคิดอานทําราย ทานหลายคน ดังนั้นตองกําจัดเสียนหนามเสียใหสิ้นและจําเปนตองตามลาจับตัวโจ ้ โฉมาใหไดกอน แลวใชทัณฑทรมานใหบอกความวา มีพรรคพวกใครใดทีรวมสมคบคิดการครั้งนีแลวกําจัดเสีย ่  ้ ใหสิ้นซาก ตั๋งโตะเห็นชอบดวยความเห็นของลิยู จึงสั่งใหกรมการเจาหนาที่ เขียนรูปโจโฉแลวแตงหนังสือสั่ง การไปทุกหัวเมืองวาโจโฉเปนกบฏคิดรายตอแผนดิน ผูใดพบเห็นโจโฉตามรูปนี้ใหเรงจับตัวสงทางราชการที่ เมืองหลวง จะปูนบําเหน็จความชอบใหถึงขนาด แลวจะตั้งใหเปนขุนนางผูใหญ ถาผูใดคบคิดใหทหลบซอน  ี่ หรือปกปดความ เสียไมแจงตอทางราชการ จะถือวาผูนั้นเปนใจดวยกบฏ จะเอาโทษประหารชีวตทั้งครอบครัว ิ โจโฉหลังจากใชสดยอดกลยุทธ "ถารบไมชนะก็ใหหนีเอาตัวรอดไวกอน" หนีออกจากเมืองหลวงแลวก็รบขี่มา ุ ี มุงหนาจะไปหาบิดา ตน ครันเขาเขตเมืองจงพวน นายดานเห็นโจโฉเหมือนกับรูปในประกาศ จึงเขาจับกุม ้ นําสง ตันกงเจาเมืองจงพวน ตันกงเจาเมืองจงพวนรับมอบตัวโจโฉแลว เห็นเหมือนคนในรูปตามประกาศของ ทางราชการ แตกลับแสรงถามวาทานชื่อโจโฉ ซึ่งเปนคนที่ทางการตองการตัวหรือ โจโฉเห็นตันกงตอนแรก แสดงทาทีคลายคนรูจัก แตกลับถามชื่อตนตอหนาเจาหนาที่ก็คิดวานาจะมีความนัยอยู จึงแกลงบอกไปวา  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 60 ขาพเจาไมใชโจโฉ แตเปนพอคาชื่อฮองฮู เที่ยวคาขายระหวางเมือง พวกนายดานสําคัญผิดคิดวาขาพเจา คือโจโฉจึงจับตัวมาสงแกทาน ตันกงจึงกลาวใหเจาหนาทีไดยินทัวกันวา เมื่อตัวอางวาไมใชโจโฉ ไววันพรุง ่ ่ เราจะพิจารณาสอบสวนเรื่องนี้อีกครั้งหนึ่ง เพราะวันนีค่ําแลวหมดเวลาราชการ แลวใหผคุมเอาตัวโจโฉไปขัง ้ ู ไวกอน อันตันกงนั้นแมเปนขุนนางบานนอก แตไดยินขาวคราวทรราชตั๋งโตะ เชนเดียวกับหัวเมืองอื่น มีความเคียดแคน อยูในใจ ครั้นเห็นประกาศจับโจโฉ ระบุวาเปนกบฏตอแผนดินจึงของใจวาโจโฉจะเปนกบฏจริงหรือวาเปนศัตรู ของตั๋งโตะแลวถูกกลั่นแกลงกลาวหาเปนกบฏ ดังนั้นจึงใครถามความจากโจโฉเปนการสวนตัวเสียกอน เหตุนี้ จึงแสรงเปดทางไวเผื่อความคิดตองกันก็จะไดรวมคิดอานตอไป ครั้นเพลาเทียงคืน ตันกงจึงใหคนสนิทไปนําตัวโจโฉมาพบ ณ หองลับภายในจวนเจาเมือง แลวแสรงถามวา ่ ทานอัครมหาเสนาบดีใฝการแผนดิน รักราษฎรแลขาทหาร ทานทําความผิดสิ่งใดใหเปนที่ระคายเคืองจึงตอง หลบหนีมาดังนี้ โจโฉจึงตอบเปนความนัยวา "ทานอุปมาดังนกนอย เปนไฉนจึงจะมาลวงรูความคิดของพญา ครุฑ" แลวเกทับไปวาทานจับเราไดแลว จงเรงสงตัวเราเขาเมืองหลวงเอาความชอบเถิด จะมาถามเราไยให ปวยการ โจโฉตอบความนัยดังนี้เพราะอานทาทีตันกงดวยสายตาแหงพญาครุฑออกตั้งแตตอนค่ํา แลววามีใจ ชังตั๋งโตะเหมือนตัว ครั้นถูก เบิกตัวออกจากที่คุมขังในยามดึกก็ยิ่งมั่นใจ จึงกลาวความเปนเงื่อนงํา เพื่อให ตัน กงสารภาพความคิดออกมาเอง ตันกงฟงคําโจโฉแลว มั่นใจวาโจโฉตองขอหากบฏเพราะทําตน เปนศัตรูกับตั๋งโตะตองดวยใจตน จึงขับคนรับ ใชออกไปเสียทั้งสิ้น แลวสารภาพวามีความชัง ตั๋งโตะศัตรูแผนดินเชนเดียวกับคนทั้งปวง "ทานอยาดูหมิ่นวา เราความคิดนอย ทุกวันนีที่เรามาเปนหัวเมืองจัตวาอยูนี้เพราะเราขัดสน แลใจนั้นจะคิดหาผูกลาหาญ ซึ่งมี ้ สติปญญาเปนหลัก จะไดเปนคูคิดสืบไป" โจโฉเห็นการสมที่คาดคะเนไว จึงหาเสียงเอากับตันกงวา "แตกอนปู  และบิดาเราเปนขุนนางไดกินเบี้ยหวัดอยู ครังนี้บานเมืองเปน จลาจลเพราะขันทีสิบคนแลตั๋งโตะทําการหยาบ ้ ชา ครั้นเราจะนิ่งอยูมิคิดการก็เหมือนหนึ่งหารูจักคุณแผนดินไม อันเราไปอยูดวยตั๋งโตะ นี้หวังจะลางมันเสีย ซึ่งทําไมสมความคิดทั้งนี้ก็เปนกรรมของเรา แลวิบากของอาณาประชาราษฎรทั่วทั้งแผนดิน" วาแลวก็สําทับเอากับตันกงตอไปวาเราทําการทั้งนี้ดวยถือรับสั่งลับของพระเจาเหี้ยนเต เปนประมาณ เนื่องจากตรอมพระทัยดวยพฤติกรรมของทรราชตั๋งโตะ ใหเราประสานงานหัวเมืองตางๆ ยกทัพเขาเมืองหลวง กําจัดตั๋งโตะเสีย ตันกงฟงความโจโฉแลวก็เชื่อ เพราะเห็นวาเปนเชื้อสายขุนนางหลายแผนดิน หากไมมีรับสั่ง อันเปนความลับแลว คงไมเสียงเอาตําแหนงขุนนางในเมืองหลวงไปกระทําการถึงเพียงนี้ ทั้งการที่โจโฉ อาง ่ วาจะกระทําตอไป ขางหนาเปนการใหญตามพระประสงคของฮองเตสอดคลองกับความคิดของตน ตันกงจึงเขาถอดเอาเครื่องจําโจโฉออกจากกาย แลวเชิญใหนั่งบนเกาอี้แลววาเราชื่อตันกง เปนขาในราชวงศ ฮั่น มีความเจ็บแคน ดวยแผนดินแลราษฎร ใครจะสังหารตั๋งโตะจอมทรราชอยูมิไดขาด เมือทานถือรับสั่งของ ่ ฮองเตมาทําการดังนี้ เราจะติดตามทานไปทําการ ดวยหวังเอาสติปญญาของทานเปนหลักชัยกําจัดทรราช  บํารุงราษฎร ใหเปนสุขสืบไป ตันกงกลาวความแลว ก็รบจัดเก็บขาวของมีคาและสัมภาระมอบ กระบี่ใหโจโฉเลมหนึ่ง ตัวเองถือเลมหนึ่ง ี คัดเลือกเอามาชั้นดีคนละตัวขับหนีออก จากเมืองจงพวนตั้งแตเพลาดึกสงัดหลังเทียงคืนนั้น ่ สุดยอดกลยุทธของโจโฉคือการหนีทั้งสองครั้ง ทําใหโจโฉรอดตายและประจักษถึงอานุภาพของกลยุทธนี้ที่ คุมตัวใหสามารถอยูทา การใหญตอไปได กอรากฐานทางความคิดเชิงกลยุทธใหแกการนําทัพของโจโฉในวัน ํ ขางหนา และเหมาเจอตงผูนาพรรคคอมมิวนิสตจน ไดสรุปขึ้นเปนหลักการสําคัญของสงครามจรยุทธในกาล ํ ี ตอมาวา "จรเมือเห็นวารบไมชนะ ยุทธเมื่อเห็นวารบแลวชนะแน เอาแตจร ไมยุทธ คือลัทธิวิ่งหนี เอาแตยุทธ ่ ไมจร คือลัทธิสตายแบบบาบิ่น" ู สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม คาแหงคุณธรรม (ตอนที่ 27) การหาเสียงของโจโฉ สามารถเกลี้ยกลอมตันกงเจาเมืองจงพวนใหปลอยตัวออกจากการจองจํา แลวทิ้งเมือง จงพวนยอมติดตามโจโฉไปในครั้งนี้ นับเปนความสําเร็จครั้งยิงใหญของโจโฉ เพราะไมเพียงแตจะรอดตัวจาก ่ เงื้อมมือของทรราชตั๋งโตะเทานั้น ยังไดคนระดับเจาเมืองเปนพวกไปทําการใหญอีกคนหนึ่ง โจโฉจึงคอยๆ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 61 มั่นใจในลีลาและวิธีการพูดหาเสียงจูงใจคน ทั้งสามารถสรุปไวมั่นในใจวาเมื่อใดที่ไดเสนอเข็มมุงทางการเมือง ที่ถูกตองสอดคลองกับความปรารถนาอันรอนแรงของมหาชนแลว ชักจูงหวานลอมดวยความมีฐานะขุนนางเกา ถึงสามชั่วคนหนึ่ง ความ จงรักภักดีกตัญูรคุณแผนดินหนึง ความเสียสละเพื่อจะทํานุบารุง ราษฎรหนึ่ง และ ู ่ ํ ความกลาหาญไมกลัวยากลําบาก ไมกลัวตายอีกหนึ่งแลว เมื่อนั้นผูคนยอมคลอยตาม และเมื่อนั้นยอมไดมา ซึ่งความศรัทธาเลื่อมใส ความปลงใจเชื่อมั่น ความสนับสนุนชวยเหลือ แมแตการยอมตัวติดตามดังกรณี ของ ตันกงนี้ หากจะเปรียบเอาการทีตั๋งโตะใชมาเซ็กเทา และทองคําอัญมณี มีคาซื้อตัวลิโปวาเปนการซื้อขายคนแบบเลว ่ ทรามต่ําชาที่สด ก็ยอมเปรียบไดวาวิธีการของโจโฉนี้ก็เปนการซื้อคนอีกชนิดหนึ่งคือซื้อดวย อุดมการณเพื่อ ุ กอบกูบานเมือง ซึ่งเปนการซื้อคนทีสูงสงกวาแบบของตั๋งโตะมากมายนัก ดังนี้แลวคนเราจึงคลายกับสินคาที่ ่ อาจถูกซื้อหาไดทั้งสิ้น ขึ้นอยูแตเพียงวาจะเปนการซื้อขายกันดวยจิตใจทีชั่วชาเลวทราม หรือ ดวยจิตใจที่ ่ งดงามสูงสงแหงอุดมการณเทานั้น โจโฉและตันกงออกจากเมืองจงพวนแลว เรงรีบหนีภยจากเงือม มือทรราชตั๋งโตะทั้งกลางวันและกลางคืน มุง ั ้ หนากลับบานเดิมหาบิดา ขี่มามาไดสามวัน เพลาเย็นถึงตําบลอันเปนบานของแปะเฉีย ซึ่งเปน เกลอเกาของ  บิดาโจโฉ โจโฉจึงชวนตันกงใหพักคางคืนทีบานแปะเฉียเสียคราหนึ่งกอน เพราะเดินทางมาลานัก ระยะทาง ่ หนีก็หางเมืองมากแลว ไกลหูไกลตาเจาหนาที่ พอจะเชื่อวามีความปลอดภัย ทั้งจะไดสอบถามขาวคราว เหตุการณบานเมืองใหทันตอสถานการณไปดวย ตันกงฟงแลวก็เห็นดวย ดังนั้นสองผูพเนจรจึงพากันไปที่บาน แปะเฉีย ถามหาแปะเฉีย พบหนากันแลวแปะเฉียจึงบอกโจโฉวาบัดนี้มีประกาศจากเมืองหลวงสงถึงหัวเมือง ตางๆ ใหจับตัวทาน แลวสงเขาเมืองหลวงดวยขอหาวาเปนกบฏตอแผนดิน โจโกบิดาของเจาเกรงราชภัย จึงหนีออกไปอยูเมืองตันลิวแลว เวลานีใกลค่ําใหเจาพักคางคืนที่บานเราเสีย ้ ราตรีหนึ่งกอน รุงเชาแลวจึงคอยออกเดินทางโจโฉดีใจที่ไดทราบขาวคราวจากแปะเฉีย จึงเลาเหตุการณที่ เกิดขึ้นทั้งสิ้นใหแปะเฉียฟงแลวแนะนําตันกงวาเปนเจาเมืองจงพวน มีใจชังทรราชตั๋งโตะ คิดถึงคุณแผนดิน จึง หนีออกจากเมืองจงพวน มาดวยกัน เพื่อทําการตามรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเต ประสานงานใหหัวเมืองตางๆ ยก กองทัพเขาเมืองหลวงกําจัดตั๋งโตะเสีย แปะเฉียฟงแลวก็ขอบคุณตันกงที่ไดชวยโจโฉใหรอดตายมาได และ ยินดีที่สองผูพเนจรจะไดทาการตามรับสั่ง ํ แลวเดินเขาไปในครัวครูหนึ่งจึงออกมาบอกแกโจโฉวาวันนี้เราจะ  เลี้ยงดูพวกเจาใหเต็มที่ แตไมมีสุราอยางดีควรแกคนระดับเจาเมือง จะขอเดินทางไปตลาดสักครูใหญ วาแลว แปะเฉียก็ออกจากบานไป โจโฉ ตันกง นั่งรออยูในบานแปะเฉียพักใหญ ไดยินเสียง คนลับมีดที่หลังบาน โจโฉและตันกงสงสัยยองเขา ไปแอบฟงทีฝาหลังบานไดยินเสียงคนหลายคนพูดกันแตเบาๆ วาจับมัดแลว ฆาเลยดีกวาโจโฉตกใจคลายกับ ่ วัวสันหลังหวะ เห็นอีกาบินอยูบนฟา ก็เกรงวาจะจิกแผลตน จึงจูงมือตันกงถอยกลับมาที่ในหองแลววาแปะเฉีย เปนเพียงเกลอเกาของบิดาเรา บัดนี้บิดาเราก็หนีไปอยูเมืองตันลิวแลว จึงสิ้นความผูกพันตอตัวเรา ละไมตรี เสีย บัดนี้เราตองขอหาฉกรรจ มีรางวัลคาตัวแรงนัก แปะเฉียคงมีใจละโมบใครไดความชอบ จึงติดตอพรรค พวกใหจับพวกเราใหแกทรราชตั๋งโตะ สวนตัวแปะเฉียคงจะเดินทางเขาไปในเมืองสงขาวใหทางการมาคุมเอา ตัวเราทั้งสอง เราจะตองสังหารคนพวกนี้เสียกอน จะไดไมมผูใดรูเห็นติดตามเราอีกตอไป ี ตันกงฟงโจโฉแลวจึงวาเราเปนคนไกล ไมรูใจแปะเฉียจึงยังประมาณการอะไรไมไดกอน โจโฉจึงวาแมนละ พวกเขาไวเราตองตาย จําตองเอาชีวิตเรารอดไวกอน วาแลวก็ชักกระบี่วิ่งไปทางหลังบาน สังหารบุตร ภรรยา แปะเฉียและคนในบานตายสิน นับศพไดถึงแปดศพ ตันกงวิงตามโจโฉออกมา เห็นโจโฉใชกระบีสังหารผูคน ้ ่ ่  หมดทั้งบานก็ตกใจ เหลียวไปที่ในเลาหมูเห็นหมูถูกเชือกมัดอยู และเห็น คนผูหนึ่งถูกกระบี่โจโฉฟนตายอยู  ขางหินลับมีด มีปงตอตกอยูขางๆ ตันกงพินิจเหตุการณดูแลวจึงวาแกโจโฉวาทานดวนแกความคิด สําคัญผิด  สังหารผูคนไปถึงแปดคนความจริงคนเหลานีเตรียมที่จะฆาหมูเพื่อเลี้ยงดูพวกเราตามคําสั่งของแปะเฉีย  ้ ตางหาก โจโฉไดยินคําตันกง แลวมองไปรอบตัวเห็นเหตุการณประจักษ แกตา ไดคิดก็ตกใจ เพราะไดลงมือ ฆาคนถึงแปดคน เร็วเกินไปโดย ไมไดพิจารณาไตรตรองใหรอบคอบเสียกอน แตเมื่อเห็นเหตุการณลวงมา  เพียงนี้แลว แกไขกลับคืนไมได โจโฉจึงวาเราเห็นจะอยูที่นตอไปไมได เพราะเมื่อแปะเฉียกลับมาถึงบาน เห็น  ี่ บุตร ภรรยา และ คนในบานถูกสังหารจนหมดสิ้น คงจะทํารายเราเปนแน วาแลวก็ชวนตันกงขึ้นมาขี่ออกจากบานแปะเฉียไป พักหนึงก็สวนเขากับแปะเฉียเดินจูงลามุงหนาจะกลับบาน ่ บนหลังลาบรรทุก สุราและผลไม แปะเฉียเห็นโจโฉกับตันกงก็สงสัย จึงถามวาเหตุใด จึงดวนรีบเดินทาง เรา ไดซื้อหาสุราอยางดีพรอมผลไมมาเลี้ยงดูพวกเจา ทั้งที่บานก็ไดฆาหมูตวหนึ่ง จะไดอิ่มหนําสําราญกันให  ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 62 เต็มที่ โจโฉจึงวาขาพเจาตองขอหากบฏตอแผนดิน พักอยูนานไมได อันตรายจะมาถึงตัว ทั้งจะเปนภัยแกตัว ทานใหไดรับความเดือดรอน ดวย แลวโจโฉ ตันกง ก็ขับมาผานแปะเฉียโดยทีแปะเฉียยังไมทันไดกลาวความ ่ สืบไป โจโฉ ตันกง ขีมาผานแปะเฉียไปไดหนอยหนึง โจโฉไดรั้ง มาใหหยุด แลวขับมากลับตามทางเดิม แปะเฉียได ่ ่ ยินเสียงมาก็ หันกลับมาดู โจโฉเอามือชี้ไปขางหนาพรอมกับรองบอกแปะเฉียวา "ดูนั่นสิ" พอแปะเฉียหันหนา กลับไปดู โจโฉก็ใชกระบีฟนแปะเฉียถึง แกความตาย ณ ที่นน ตันกงเห็นโจโฉชักมากลับ จึงหยุดมาแลวหันไป ่ ั้ ดู เห็นโจโฉฆาแปะเฉียก็ตกใจเปนอันมาก แลววาแกโจโฉวาเมื่อครูนทานไวแกความคิด สังหารบุตร ภรรยา ี้ และคนในบานแปะเฉียถึงแปดคน โดย ที่คนเหลานั้นหาความผิดใดมิได ทานทําความผิดนัก ไมทันไรก็มาทํา ความผิดซ้ําสังหารแปะเฉียอีกคนหนึ่ง ทานนี้เปนคนอกตัญู ใจ บาป หยาบชาโดยแท โจโฉจึงวาเมื่อครูนี้ขาพเจาสังหารคนไรความผิดไปถึงแปดคน เปนความผิดมหันตอยูแลว แตจะแกไขใหฟน คืนก็ไมได ครั้นจะละแปะเฉียไวเมื่อกลับถึงบาน แปะเฉียยอมรูความผิดเรา แลวคงจะแจงทางราชการให  ติดตามจับกุมตัวเราใหตองรับโทษถึงสองสถาน เราจะไมพนความตาย การใหญที่คดไวก็จะเสียการไป ดังนั้น ิ เราจึงจําตองสังหารแปะเฉียเสียกอนจะไดไมมีผูใดลวงรูความผิดและความเคลื่อนไหวของเรา แลวโจโฉจึงวา กลาวปลอบใจตันกงวา อันวิสยพยัคฆาเขาปาใหญ จะกังวลไปไยกับการทีกิ่งไมใบหญาในทางผานตองลมราบ ั ่ ลง ปาใหญยอมไมไรซึ่งกิ่งไมใบหญา แผนดินนี้มีผูคนมากมาย ตายเสียแปดเกาคน ฝนฟาก็ยังคงตกตองตาม ฤดูกาลอยูนั่นเอง กังวลใจไปทําไมกัน ตันกงจึงวาแกโจโฉวา ทานเปนคนใจโฉด ไรคุณธรรม คิดผิด แลวฆาบุตรภรรยาและคนในบานเขาแลว ยังจง ใจทําผิดซ้ําสองอีก หา ใชคนกตัญูรูคุณคนไม โจโฉจึงวาทานพูดมาทั้งนีฟงเขาทีก็แตโดยผิวเผิน "ธรรมดา ้ เกิด มาทุกวันนี้ยอมรักษาตัวมิใหผูอื่นคิดรายได เราจึงทําการทั้งนี้" นี่คอความคิดจิตใจอันเปนเนื้อตัวแทจริง ื ของโจโฉ ทีคดวาเกิดมาแลวตองเอาตัวใหรอดไดเทานั้น คุณธรรม ศีลธรรม จริยธรรม หามีคุณคาใดอันควร ่ ิ คํานึงไม ดังนันเมื่อจะเอาตัวรอดรักษาชีวตไว ้ ิ แลวถึงจะตองฆาฟนผูคนที่ไรความผิด หรือทําชั่วชาสารเลว อยางไรก็ไมตองคํานึงถึง นักอานสามกกมักจะขนานนามโจโฉวา "โจโฉผูไมยอมใหโลก ทรยศ" นั่นเปนความสําเร็จจากพลังและแรงคม แหงปากกาของยาขอบ บรมครูผูเปนอมตะแหงวงวรรณกรรม แตแทจริงแลวโลกหาไดทรยศตอโจโฉหรือผูใด ไม กรณีเปนเรื่องของการตีราคาคาตน เองเหนือกวาสิ่งใด เพียงเพื่อขอใหเอาชีวิตรอดก็พรอมที่จะทําบาปชั่ว ไดทุกอยาง หมอมราชวงศ คึกฤทธิ์ ปราโมช ปราชญใหญของประเทศไทย และบรมครูทางวรรณกรรมอีกทาน หนึ่งไดแกตางใหกับโจโฉ ในเรื่อง นี้ไวในสามกกฉบับนายทุนวา การทั้งนี้เปนเพราะคนเขียนหนังสือสามกก เปนพวกเลาป และเปนฝายตรงกันขามกับโจโฉ เห็นทางใดที่จะเขียนเหยียบย่ําซ้ําเติมโจโฉได ก็แกลงเขียน ใหเห็นเปนวาโจโฉไมใชคนดี และยังแกตางใหตอไปวาแปะเฉียรูดีวามีประกาศของทางราชการ ใหจับตัวโจโฉ และทางการจะเอาผิดกับผูคบคิดปกปดใหทหลบซอนในฐานรวมกบฏตอแผนดิน แตเหตุใดคนบานนอกอยาง  ี่ แปะเฉียไมกลัวอาญาแผนดิน กลารับโจโฉไวในบาน กรณีจงนาสงสัยวาแปะเฉีย จะวางแผนกับพรรคพวกเพื่อ ึ จะจับโจโฉสงใหแกทางราชการ โจโฉจึงชอบที่จะปองกันตัว หมอมราชวงศ คึกฤทธิ์ ปราโมช ไดแกตางใหกับโจโฉดวยวาแมหากแปะเฉียจะไมคิดรายตอโจโฉก็ยังตองถือ วาการกระทําของโจโฉเกิดแตความจําเปน ตองรักษาตัวรอด เพื่อรับใชการใหญของแผนดินตอไป ขอแกตางนี้ กลายเปนแบบอยางใหนักการเมืองถือเปนแบบฉบับในการพูดจาทางการเมืองในชั้นหลังและไดทําใหสามกก ฉบับนาย ทุนอานแลวสนุก และมีเหตุผลแบบประหลาด อันควรแกความสนใจเหตุผลแบบนี้พระบาทสมเด็จ พระมหาธีรราชเจา รัชกาลที่ 6 ทรง แสดงเปนเชิงประชดประชันไวในธรรมาธรรมะสงคราม เปนคําสอนของ อธรรมเทวบุตร ใหเหตุผลในการปลนเขาวาควรอยางไรวา "ยามจนจะทนยาก จะลําบากไปไยมี พึงปองขาวของดี ณ ผูอื่นอันเก็บงํา" ตันกงฟงคําโจโฉแลว เห็นวาจะตอปากตอคําตอไปก็ไรประโยชน จึงนิ่งเสียแลวพากันเดินทางตอไป ถึงศาล เจารางแหงหนึงจึงแวะเขาพักคางคืน โจโฉเหนื่อยนักจึงหลับไปกอน ตันกงในยามสงัด เสียงใบไมหวีดหวิว ่ วังเวงก็หวนรําลึกถึงเหตุการณที่เกิดขึ้นแลวเสียใจนักที่หลงเชื่อคนแบบโจโฉ สูอุตสาหละทิ้งยศศักดิอัครฐาน ์ และบริวารติดตามโจโฉมาหวังทําการใหญ กําจัดทรราชตั๋งโตะ ทํานุบํารุงแผนดินและราษฎร ไมทันไรก็ ประจักษความชัดแลววาโจโฉหาใชคนมีคุณธรรมที่จะทําใหบานเมืองรมเย็นเปน สุขไม หากเปนคนใจบาปเห็น  แกตัว ซึ่งอาจจะรายเทาๆ กับตั๋งโตะก็ได คนแบบนี้เปนคนพาล ไมควรที่เราจะเสวนาดวยอีกตอไป และเพื่อ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 63 ไมใหเปนภัยตอผูคนในภายหนา เราจําจะฆาโจโฉเสีย ในค่านี้ คิดแลวก็ชกกระบี่เดินเขาไปหาโจโฉที่หลับอยู ํ ั ขณะนั้นใจพลันคิดวาหากเราฆาโจโฉ เราเองก็จะเปนคนบาปแบบเดียวกับโจโฉ เปนความผิดของเราเองที่หลง ชอบเชื่อใจเขา มาบัดนี้เมื่อสินที่ชอบและหลงนับถือแลว เราควรจะปลีกตัวหนีไปใหไกลเสียจะดีกวา คิดดังนี้ ้ แลวตันกงก็เก็บสัมภาระของตนขึ้นมาขับหนีโจโฉไปอยูที่เมืองตองกุนในราตรีนั้น  ตันกงหนีโจโฉเพราะเห็นวาโจโฉเปนคนไรคณธรรม ขาดความ กตัญู ไมรูคุณคน ในขณะที่โจโฉก็กําลังหนี ุ แตเปนการหนีเพื่อเอาชีวิตรอด และไดทําหรือพรอมจะทําทุกอยางโดยไมตองคํานึงถึงคุณธรรม ศีลธรรม จริยธรรม ขอเพียงใหมชีวิตรอดก็เปนพอ การหนีของทั้งสองคนนี้ แมวาจะเปนการหนีอยางเดียวกัน แตตางกัน ี ดวยคาแหงคุณธรรมฉะนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ชูธงธรรม กําจัดทรราช (ตอนที่ 28) โจโฉซึ่งหลับไปตั้งแตหัวค่ํา ตื่นขึ้นในเพลาใกลรุงไมเห็นตันกง เดินดูทวศาลเจารางก็ไมพบตัว คาดคะเนวาตัน ั่ กงไมพอใจเกี่ยวกับเหตุการณที่เกิดขึ้นจึงหลบหนีไป คิดระแวงแตจะเอาชีวิตรอดดั่งนีแลว เห็นวาจะอยูที่นี่ ้ ตอไปจะเปนอันตราย ดวยตันกงอาจไปแจงขาวใหทางการมาจับกุมในตอน เชา จําจะตองรีบไปเสียตั้งแตเพลา ใกลรุงนี้ โจโฉเก็บสัมภาระแลวขึ้นมา รีบขี่ไปเมืองตันลิวตั้งแตเวลานัน ถึงเมืองตันลิวแลวสอบถามหาบานโจโกจนพบ ้ แลวเขาไปหาบิดา เลาความแตหลังใหฟงทั้งสิ้นแลววา ขาพเจาหนีมาหาบิดาทานในครั้งนี้ เพื่อจะขอทรัพยสิน เงินทองไปทําการใหญกอบกูแผนดิน โดยจะนําไปใชเปนคาใชจายในการซองสุมผูคนและจัดหาอาวุธ  ยุทโธปกรณ พรอม แลวจะไดอางเอารับสังพระเจาเหี้ยนเตประสานงานใหหัวเมืองตางๆ ยก กองทัพเขาไป ่ เมืองหลวงจับทรราชตั๋งโตะฆาเสีย โจโกจึงวาที่เจาคิดทําการดั่งนี้ชอบใจเราแลว แตทรัพยสินเงินทองของเรามีนอยไมพอแกการซึ่งคิดจะทํา ใน เมืองนี้มีมหาเศรษฐีอยูผูหนึ่งชืออุยหอง เปนคนจงรักภักดีในราชวงศฮั่น มีน้ําใจกตัญูรูคุณบิดามารดาเห็น  ่ ประจักษ ฮองเตจึงพระราชทานปาย เกียรติยศวาเปนบุตรกตัญู คนผูนี้เปนที่เคารพนับถือของคนทั้งปวง เจา จงไปหาเลาความเหมือนกับทีเลาแกเรา แลวขอใหอุยหองชวยเหลือ เพื่อแสดงความจงรักภักดีแกราชสํานัก ่ เถิดโจโฉจึงวาการทั้งนีตองขอพึ่งบารมีบิดาทาน เชิญอุยหองมากิน โตะที่บานเราจะควรแกการกวา เพราะ ้ สามารถเกลี้ยกลอมไดถนัดปาก ไมตองพะวงคนในบานของอุยหองวาจะนําความไปแจงแกทางราชการ หรือ ทัดทานเปนอื่นใหเสียการไป โจโกเห็นดวยกับความคิดของบุตรตนจึงใหเตรียมแตงโตะจัดเลี้ยง แลวใหคนไปเชิญอุยหองมากินโตะทีบาน ่ อุยหอง มหาเศรษฐีปายกตัญูพระราชทานมาที่บานโจโกตาม คําเชิญคารวะทักทายปราศรัยกันตามธรรม เนียมแลว โจโกจึงเชิญอุยหองเขาที่จัดแตงโตะไว แลวแนะนําโจโฉผูบุตรแกอุยหอง โจโฉแสดงความคารวะ ตามประสาผูนอย ผูใหญ แลวเลาความ ที่ตั๋งโตะจอมทรราชทําหยาบชาตอฮองเต ตอราชสํานัก ตลอดจนขุน นางแลราษฎรทั้งปวง เปนเหตุใหตัวตองเปนกบฏแลวหลบหนีมา จากนั้นจึงไดหลอกอุยหองวาพระเจาเหี้ยน เตตรอมพระทัย เพราะทรงเปนหวงใยแผนดินแลราษฎรนัก จึงโปรดใหขาพเจาอัญเชิญรับสั่งเปนการลับ ประสานงานกับหัวเมืองทั้งปวง ยกกองทัพเขาไปเมืองหลวงกําจัดตั๋งโตะเสีย แลวกลาวตอไปวา "ขาพเจาคิดจะทํานุบารุงแผนดินและฆาตั๋งโตะเสียใหได แตวากําลังแลทรัพยสินขาพเจา ํ นอยนัก ขาพเจาจึงหนีมา จะคิดอานเกลี้ยกลอมซองสุมผูคนใหไดมาก แลวจะยกเขาไปทําการลางตั๋งโตะเสีย บัดนี้ขาพเจารูวาทานมีทรัพยเปนอันมาก และน้ําใจสัตยซื่อตอแผนดิน ขาพเจาจะขอทรัพยทานไปจัดซืออาวุธ  ้ แลมาจะไดทําการสืบไป" อุยหอง มีใจภักดีกตัญูตอพระราชวงศฮั่น ฟงโจโฉแลว สํานึกในอุดมการณก็พลุงขึ้นจึงวาตัวเรานี้มีกตัญูตอ แผนดินพระเจาฮั่นโกโจ ติดตามขาวสารบานเมืองที่เปนจลาจลวุนวายจากการกระทําของ ทรราชตั๋งโตะมิได ขาด มีความชิงชังคิดเคียดแคนเปนทุกขรอนแทนฮองเตและคนทั้งปวง คิดจะชวยทํานุบารุงแผนดินอยู แตตัว ํ เราเปน พอคาวาณิชไมสันทัดการเมือง จึงพยายามหาคนมีสติปญญากลาหาญ เปนหลักนําคนทั้งปวงไปลม  ลางทรราชตั๋งโตะ บัดนี้มาไดยินคําทานจึงมีความยินดีชอบใจนัก ทานอยาไดหวงใยเลย เราจะมอบทุนใหแก ทานใหทาการสําเร็จดังประสงค ราษฎรจะไดเปนสุขถวนหนากัน ใหทานเรงรีบทําการตามความคิดเถิดโจโฉ ํ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 64 และโจโกผูบิดาฟงคําอุยหองแลวดีใจนัก กินโตะปรึกษาในรายละเอียดกันตออีกพักใหญ แลวอุยหองก็ขอตัว ลากลับบาน รุงขึ้นโจโฉจึงใหจัดทําธงแขวนสีขาวผืนใหญขึ้นผืนหนึ่ง เขียนอักษรสีดําลงบนผืนธงวา "ตงหงี" ซึ่งแปลวา "ซื่อสัตยตอแผนดิน จงรักภักดีฮองเต" ซึ่งสามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) แปลวา "ใหคนทั้งปวงมีน้ําใจ สัตยซื่อตอแผนดิน" นั่นเปนการแปลโดยพยัญชนะ ถาหากจะแปลเอาความหมายของ คําวา "ตงหงี" ใน สถานการณเชนนั้นก็ตองแปลวา "ทั่วประเทศจงสามัคคีกน กําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต" โจโฉใหปกธง ั "ตงหงี" ผืนนีขึ้นที่หนาบาน นับเปนการชูธงปฏิวัติของประชาชนขึ้น เพื่อจะลมลางอํานาจทรราชของตั๋งโตะ ้ โดยยึดเอาความจงรักภักดีตอฮองเตของปวงชนเปนแกนหลักรวมน้ําใจคน นี่คือการเสนอเข็มมุงทางการเมือง ที่สอดคลองกับความปรารถนาอันรอนแรงของผูคนทั้งแผนดิน บรรดาชาวเมืองซึ่งเคียดแคนระบอบทรราชอยูเต็มอก เห็นธงปฏิวัตแลวจึงเลาขานกันตอไปอยางรวดเร็วแลว ิ พากันมาเขารวมดวย โจโฉเปนอันมาก แมขาราชการบานนอกไดทราบขาวแลวสอบถามขอมูลเพิ่มเติม ได ความวาโจโฉกระทําการโดยถือรับสั่งลับของพระเจาเหี้ยนเต และการทีทานั้นก็สอดคลองกับความปรารถนา ่ ํ ของตน จึงพากันมาเขารวมดวย พรรคคอมมิวนิสตจีนไดสรุปความคิดของเหมาเจอตงเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว ในสรร นิพนธเหมาเจอตงวา พรรคการเมืองพรรคหนึง นั้น ตองอาศัยการเมืองทีถูกตองไปนําพรรค แนวทางการเมือง ่ ่ ที่ถูก ตองยอมทําใหไดมาซึ่งดินแดน กองทัพ และอํานาจรัฐ แตถาแนว ทางการเมืองผิดพลาด แมจะครอง อํานาจรัฐ ดินแดน และกองทัพอยู ก็จะตองสูญสิ้นไป แนวทางการเมืองของโจโฉทีปรากฏในธงปฏิวัตินั้น ถูกตอง สอด คลองกับสถานการณและความตองการของ ่ ประชาชน ดังนันขบวน การปฏิวัติของโจโฉจึงเติบใหญขึ้นอยางรวดเร็วสองพี่นองตระกูล "แฮหัว" คือแฮหัวตุน ้ ผูพี่ และแฮหัวเอี๋ยน ผูนอง ชาวเมืองไพกก เปนศิษยมครูในเชิงชั้นการสงคราม สองพี่นอง ตระกูล "โจ" ซึ่งแซ ี เดียวกับโจโฉคือโจหยินและโจหอง ไดร่ําเรียน เชิงอาวุธมาแตนอย รวมทั้งงักจิ้น ชาวเมืองยงเปง และลิเตียน ชาวเมืองซัวหยง ซึ่งร่ําเรียนการศึกมาแตกอน และมีน้ําใจชังตั๋งโตะเปน ทุนเดิม ไดทราบขาวการชูธงปฏิวัติ ของโจโฉ ณ ทองทุงเมืองตันลิว ตองดวยความคิดตัว จึงพากันมาเขารวมดวยโจโฉ แฮหัวตุน และแฮหัวเอี๋ยนนั้น ได เกลี้ยกลอมชายฉกรรจบานเดียวกันไดจํานวนพันเศษ พรอมมาและอาวุธครบมือ สองพี่นองโจหยินและโจหอง  ก็ได เกลี้ยกลอมพรรคพวกอีกพันเศษ สวนงักจิ้นและลิเตียนตางก็นําพรรคพวกมา อีกคนละพันเศษ ยกมาเขา รวมกับโจโฉบรรดาชายฉกรรจในเมืองนั้นและเมืองขางเคียงรูขาว และเห็นผูคนหลั่งไหลมาเขารวมกับโจโฉก็  ตื่นเตน เลือดหนุมที่เรารอนดวยความภักดีตอแผนดินจึงชวนกันจัดหามาและอาวุธประจํากายแลวพากันมาเขา  ดวยโจโฉเปนอันมาก อุยหองเห็นธงปฏิวัติมความเปนที่ตองใจก็เบิกบานยินดี ครั้นเห็นผูคนมาเขารวมดวยโจโฉเปนจํานวนมาก ก็ ี  จัดหาเงินทองมอบแกโจโฉสําหรับซื้อมาอาวุธยุทโธปกรณและธงทิวสําหรับกองทัพ ตลอด จนเสบียงกรัง อยางเต็มที่ ทําใหโจโฉไมตองพะวงหลังดวยเรื่องเหลานี้ โจโฉเห็นผูคนจากทั่วสารทิศมาเขารวมก็มีความยินดี  ยิ่งนัก จึงใหปลูกคายสําหรับทหารขึ้นพรอมกับโรงสําหรับเปนที่วางแผนปรึกษาบัญชาการ แลวจัดแบงพลเปน หมวดหมูเหมือนกับการจัดกองทัพในเมืองหลวง กําหนดหนาที่นายและพล จัดระเบียบวินัยกองทัพ แลวทํา การฝกปรือคนเหลานั้นเปนทหารในลักษณะเดียว กันกับทหารประจําการ โจโฉเองเคยเปนนายพันทหารสารวัตร แหงกองกําลังรักษาพระนคร ไดร่ําเรียนพิชยสงคราม และเรียนรูถึงวิธี ั  จัดกําลังพลการบัญชาการทหารเปนอยางดี ดังนั้นทุกวันทั้งเชาและเย็น โจโฉจึงไดออกมาเปนประธานในการ ฝกซอมทหาร ในการจัดกระบวนทัพ และการบัญชาการทางยุทธวิธี แลวถือโอกาสนี้ปลุกระดมทางความคิดให กําลังพลเขาใจสภาพการณทางการเมือง และความจําเปนที่จะตองจัดตั้งเปนกองทัพเพื่อกําจัดทรราชตั๋งโตะ ใหจงได โจโฉอางเหตุผลในการจัดตั้งกองทัพวาเมื่อจะทําการปฏิวติ ก็ตองจัดตั้งกองทัพปฏิวติขึ้นกองทัพหนึ่ง จะมัวแต ั ั รองแรกแหกกระเชอ หรือใชเสียงขางมากยอมไมมีทางลมลางทรราชไดสําเร็จ ซึ่ง บิสมารค ผูนําเยอรมันในยุค หลังก็ไดกลาวเชนเดียวกันวา ปญหาใหญของแผนดินไมอาจแกไขไดดวยเสียงขางมาก หากตองแกดวย  เลือดและเหล็ก ซึ่งก็คือความกลาหาญกับปนเทานั้น (The great questions are not decided by speech or majority vote, but by blood and iron) น้ําใจผูคนจึงพรอมเพรียงสามัคคีกัน ภายใตแนวทางการเมืองที่จะ กําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต ดังนั้นความคิดและความรับรูทาง การเมืองจึงคอยๆ ถูกหลอหลอมจนเกิดเปน  เอกภาพที่รอนแรงดวยขวัญและกําลังใจสูรบ อันผูนํานั้นมีภารกิจหลักอยูแตเพียงสองประการ คือตองเปนแกน  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 65 แหงความสามัคคีของประชาชนอยางหนึ่ง และตองชี้ทศนําทาง ทีถูกตองแกประชาชนไปบรรลุถึงอุดมการณ ิ ่ อันสูงสงอีกอยางหนึ่ง ผูนําคนใดกุมภารกิจสองประการนี้ไดแลวเพียรพยายามปฏิบติจนมีความเปนเอกภาพทั้ง ั กายใจ หรือทีมกใชเปนสํานวนวา "รวมแรง รวมใจ" แลว ความสําเร็จยอมบังเกิดแกผูนําผูนน ่ ั ั้ ในทางตรงกันขาม หากผูนําคนใดไมใสใจกุมภารกิจทั้งสองประการใหเปนผลสําเร็จ หรือมัวแตสาละวนอยูแต เรื่องเล็ก จูจี้จุกจิก อันไมเปนสาระแลว ยอมประสบความลมเหลว และจักตองสูญเสียฐานะผูนําไปอยางไมตอง สงสัย โจโฉในวันนี้แมจะถูกอํานาจรัฐทรราชตราหนาวาเปนกบฏตอแผนดิน เปนที่ตองการตัวของทางราชการ ทั้งหากใครเขารวมชวยเหลือก็จะถูกถือวาเปนกบฏดวยกัน มีโทษถึงประหารทั้งครอบครัวก็ตาม แตขอหาและ การสรางความกลัวเชนนั้นกลับตองพายแพตอพลานุภาพของความถูกตองแหงแนวทางการเมืองอันโจโฉได  จารึกไวในผืนธงปฏิวัตินั้น ดังนี้โจโฉจึงเปนผูนําเต็มตัว และมีบทบาทนําที่เดนชัด กลายเปนผูนําในระดับชาติ  ในขณะทีทั้งซุนเกี๋ยนและเลาปยังคงเปนแคเจาเมืองบานนอกอยูนั่นเอง ่ ขาวคราวการชูธงปฏิวัติของโจโฉ สะพัดไปทัวประเทศ ยินไปถึง อวนเสียวเจาเมืองปุดไฮ ซึ่งเปนศัตรูคูอาฆาต ่ ้ อยูกับตั๋งโตะ ดังนั้น อวนเสียวซึ่งถึงแมจะชิงชังทรราชสักปานไหน แตหาไดมีแผนการที่เปนรูปธรรมใดๆ ใน ้ การลมลางอํานาจตั๋งโตะไม จึงไดเชิญบรรดากรมการเจาหนาที่เมืองปุดไฮมาปรึกษาวาเราชอบทีจะยกกองทัพ ่ ไปเขารวมกับโจโฉ จึงจะกําจัดทรราชตั๋งโตะไดสําเร็จ นี่คอความคิดของคนระดับเจาเมืองที่มีทุกอยางพรอม ื อยูในมือ หากแตขาดสติปญญาและความเปนผูนํา จึงไดแตคดเพียงแคติดตามคนอื่นเทานัน  ิ ้ กรมการเจาหนาที่เมืองปุดไฮประชุมปรึกษาหารือกันแลว เห็นชอบ กับความคิดของอวนเสี้ยว ดังนั้นอวนเสี้ยว จึงสั่งใหจัดกองทัพพลสามหมืน ่ นําทัพเคลื่อนออกจากเมืองปุดไฮไปสมทบดวยโจโฉถึงที่อันโจโฉตังคาย ้ ทหารอยูแลว อวนเสี้ยวจึงใหปลงทัพไวตงคายตามกระบวนศึกแลวจึงออกไปหาโจโฉ สวนโจโฉทราบขาว ั้ อวนเสี้ยวยกกองทัพมาสมทบก็มีความยินดียงนัก เพราะเคยรูจักคุนเคยกันมาแตครั้งอยูดวยกันกับโฮจิ๋น ทังยัง ิ่  ้ เปนเชื้อสายขุนนางเกาถึงสีชั่วคน การมาเขารวมของอวนเสียวจะกอเกิดแบบอยางใหหัวเมืองตางๆ มาเขารวม ่ ้ ไดโดยงาย การทีคิดไวก็จะเบาแรงลง ครั้นรูวาอวนเสี้ยวมาพบ โจโฉจึงรีบออกนอกคายมาตอนรับ โจโฉ อวน ่  เสี้ยว คารวะกันตามธรรมเนียมแลว โจโฉจึงเชิญอวนเสียว เขาไปปรึกษาหารือกันภายในคายของโจโฉ ้ ธงปฏิวัตสะบัดโบกพลิ้วเหนือทองทุงเมืองตันลิว ทามกลางเสียงกึกกองกัมปนาทอันเกิดแตการฝกทหาร การ ิ จัดกระบวนทัพ และการฝกฝนทางยุทธวิธี ทั้งจากคายโจโฉและจากคายของอวนเสี้ยว ประกอบเขากับธงทิว ปลิวไสวเปนทีตื่นตาตื่นใจของผูคน ปลุกเรากําลังขวัญกําลังใจของทหารทั้งสองทัพและผูคนใหแกรงกลาคึก ่ คะนอง ไมกลัวยากลําบาก ไมกลัวตายอีกตอไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เคลื่อนทัพปฏิวัติสูลกเอี๋ยง (ตอนที่ 29) โจโฉพาอวนเสียว เดินเขามาภายในคายของตน แลวขึ้นไปยังโรงสําหรับปรึกษาและบัญชาการ ทักทาย ้ ปราศรัยกันถึงความเกา ครั้งอยูดวยกับโฮจิน และบัดนี้ตองออกจากเมืองหลวงเพราะตางก็เปนศัตรูคูอาฆาต ๋  ของจอมทรราชตั๋งโตะ มีผลประโยชนรวมกันคือตองลางตั๋งโตะใหสิ้น จึงจะปลอดภัยจากเงื้อมมือของทรราช ได ณ บัดนี้ทั้งโจโฉและอวนเสี้ยวตางก็มีกองทัพของตนอยูในมือ และประกาศตัวเปนฝายปฏิวัติโดยชัดแจงแลว ในขณะที่ซุนเกียน เลาป แมวาจะเปนเจาเมืองและมีกองทัพอยูในมือดุจกัน แตทั้งซุนเกี๋ยนและเลาปยังมิได ๋ ประกาศตัวเปนฝายปฏิวติั สถานภาพทางกฎหมายจึงถือไดวายังเปนเจาเมืองที่ขึ้นตอเมืองหลวงภายใตกรง เล็บปศาจของตั๋งโตะอยู หลังจากโจโฉ อวนเสี้ยว ไดทักทายปรารภความหลังกันตามควรแลว อวนเสียวจึงวา ้ กับโจโฉวา ทานประกาศตัวตอตานตั๋งโตะเชนนี้ตองดวยใจเรา ดังนั้นเราจึงยกทหารมารวมทําการดวยทาน แลวสังหารตั๋งโตะเสียใหจงได ทานจะคิดอานแผนการประการใด จงปรึกษาพรอมกันเถิดโจโฉจึงวา กําลัง กองทัพของเราทั้งสองยังนอยนัก เทียบไมไดกับกองทัพในอํานาจของตังโตะ และตั๋งโตะอาจแอบอางเอา ๋ หมายรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเตใหเรียกกองทัพหัวเมืองมารุมโจมตีพวกเรา เหมือนเมื่อครั้งปราบโจรโพก ผาเหลืองในแผนดินพระเจาเลนเต แลววา "บัดนี้เราสิจะทําการใหญ จําจะแตงเปนหนังสือรับสั่งลอบไปเกลี้ย กลอมหัวเมืองทั้งปวง" ความคิดของโจโฉทั้งนี้เปนไปตามแผนการเดิม คือแอบอางรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเต ใหหัวเมืองตางๆ ยกเขา เมืองหลวงจับตังโตะสังหารเสีย ในขณะเดียวกันแผนการนีจะทําใหหัวเมืองตางๆ ตอง ประกาศตนเปนปฏิปกษ ๋ ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 66 กับอํานาจรัฐของตั๋งโตะโดยตรงเหมือนกับตัว ชิงกําลังหัวเมืองมาอยูฝายตัวและตัดกําลังของฝายเมืองหลวง ไปดวย แผนการนี้คลายกับแผนการที่อวนเสียวเคยเสนอใหโฮจิ๋นเรียก กองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เพื่อจับ ้ สิบขันทีสังหารเสียนั่นเอง เปน แตวตถุประสงคของแผนการแตกตางกัน ดังนั้นทั้งๆ ที่แผนการอยาง เดียวกันนี้ ั ครั้งหนึ่งตองถือวาเปนแผนการที่โงบดซบ มาครั้งนีภายใตวัตถุประสงคทแตกตางกัน นั้นกลับเปนแผนการที่ ั ้ ี่ เลิศทีสุด และเสนอขึ้นโดยโจโฉ ทั้งๆ ที่โจโฉเคยคัดคานแผนการเชนนี้ในสมัยนั้น อวนเสี้ยว ฟงแผนการ ่ ของโจโฉแลวเห็นชอบดวย เพราะเปน แผนการเดียวกับทีตัวเคยเสนอมากอนตั้งแตครั้งโฮจิ๋น เปนแตวาอวน ่ เสี้ยวหาไดเขาใจความแตกตางของภารกิจ และเปาหมายทีตาง กันของแผนการทั้งสองคราวนี้ไม ่ โจโฉจึงเสนอลึกลงไปในรายละเอียดวา เนื่องจากแผนการนี้อิงอยูกับการแอบอางรับสั่งของพระเจาเหียนเต ้ ดังนั้นในการปฏิบัติจึงจําตองจํากัดวงใหแคบ แตใหไดผลมาก คือใหเรียกเอาเฉพาะกองทัพจากหัวเมืองเอก สิบหกหัวเมืองเทานั้น ทั้งตองทําการโดยลับและรวดเร็ว มิฉะนั้นหากขาวแพรงพรายไปถึงตั๋งโตะก็จะคิดอาน แกไข จัดทําเปนพระบรมราชโองการของพระเจาเหี้ยนเต มีไปถึงหัวเมืองตางๆ หามกองทัพหัวเมืองเหลานั้น เสียการก็จะไมสมความคิด โจโฉไดเสนอทั้งแผนการและวิธีปฏิบัติ ตลอดจนกลยุทธในการ ปฏิบัติตามแผนอยางครบครัน แสดงออกถึง ความเปนนักยุทธศาสตร ซึ่งอวนเสี้ยวฟงแลวก็เห็นดวยกับโจโฉ ดังนั้นโจโฉ อวนเสี้ยว จึงแตงเปนหมายรับสั่ง ของพระเจาเหียน เตถึงเจาเมืองหัวเมืองเอกทั้งสิบหกหัวเมืองวา "ทุกวันนีขุนนางผูใหญผนอยแลอาณาประชา ้ ้ ู ราษฎรไดความเดือดรอนเพราะตั๋งโตะ เปนขบถ ฆานางโฮเฮากับหองจูเปยนเสีย ยกใหเราเปนเจาแผนดิน เหมือนเจว็ด ตังตัวมันเปนมหาอุปราช ราชการเมืองทั้งปวงสิทธิอยูแกตั๋งโตะสิ้น แลโจโฉมีกตัญูตอแผนดิน ้ สาบานตัวตอหนาที่นั่งวาจะอาสาลางตั๋งโตะเสียใหได เราจึงใหโจโฉออกไปประกาศหัวเมือง ทั้งปวง ถาผูใดมี ใจสัตยซื่อตอแผนดิน ก็ใหเขาคิดอานกับโจโฉ แลว ยกเขามาลางตั๋งโตะซึ่งเปนศัตรูราชสมบัติเสียจงได" สามกกฉบับสมบูรณระบุวา หนังสือนี้เปนหนังสือของโจโฉโดยตรง เปนแตไดอางพระราชโองการลับของพระ  เจาเหี้ยนเต ใหหัวเมือง ตางๆ ยกกองทัพเขาเมืองหลวงกําจัดตั๋งโตะ ซึ่งดูแลวไมสมดวยเหตุผล เพราะโจโฉ เปนขุนนางผูนอย ทั้งตองขอหากบฏตอแผนดิน จะทําเปนหนังสือของโจโฉเองนั้นใครจะเชื่อถือปฏิบติ และถา  ั เปนหนังสือของโจโฉโดยตรงก็ไมจําเปนตองเรียกเอาเฉพาะกองทัพจากสิบหกหัวเมือง ยอมเรียกเอาจากทุกๆ หัวเมืองโดยเปดเผยไดไมจําเปนตองลอบกระทําการ ดังนั้น กรณีเห็นจะสมกับ สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) มากกวาจัดทําหมายรับสั่งเสร็จแลว โจโฉ อวน เสี้ยว จึงใหทหารลอบนํา หมายรับสั่งนั้นไปมอบใหแกเจาเมืองทั้งสิบหกหัวเมือง และขอใหยกกองทัพมา พรอมกัน ณ ทองทุงเมืองตันลิว อันเปนทีตั้งคายโจโฉ อวนเสี้ยว เจาเมืองหัวเมืองเอกทั้งสิบหกหัวเมืองคือ ่ อวนสุด เจาเมืองลําหยง, ตันฮก เจาเมืองกิจิ๋ว, ขงมอ เจาเมืองเซียงจิ๋ว, เลาตาย เจา เมืองอิวจิ๋ว, อองของ เจา เมืองโหลาย, เตียวเมา เจาเมืองตันลิว, เตียวโป เจาเมืองตองกุน, อวนอุย เจาเมืองซุนหยง, เปาสิ้น เจาเมือง เจปก, ขงเลง เจาเมืองปกไฮ, เตียวเถียว เจาเมืองกองเลง, โตเกี๋ยม เจาเมืองซีจิ๋ว, มาเทง เจาเมืองเสเหลียง, เตียนเอี๋ยง เจาเมืองเสียงตง, ซุนเกี๋ยน เจาเมืองเตียงสา และกองซุนจาน เจาเมือง ปกเปง เตียวโป เจาเมือง ตองกุน และเปาสิ้น เจาเมืองเจปก เปนคน ละคนกับเตียวโป ที่เปนโจรโพกผาเหลือง และเปนคนละคนกับเปา สิ้น ขุนนางทีไมพอใจขุนนางดวยกัน เนื่องจากเห็นวามีแตพวก ขี้ขลาดตาขาวแลวหนีไปอยูที่ภูเขาไทซาน ่ เปนแตชื่อซ้ํากันเทานั้น เจาเมืองทั้งสิบหกหัวเมือง ไดรับหมายรับสังปลอมของโจโฉ อวนเสี้ยวแลว ก็เชื่อตาม เพราะไมสามารถใช ่ โทรศัพทมือถือหรือเครื่อง มือสื่อสารที่ทันสมัยตรวจสอบขอเท็จจริงได และเนื้อความตามหมาย รับสั่งก็ตรงกัน กับที่ไดทราบขาวคราวมาแตกอน ทั้งสอดคลองกับความคิดที่เคียดแคนชิงชังทรราชตั๋งโตะอยูเปนทุน ดังนั้น  จึงตางยกทัพ "เมืองละหมื่นหนึ่งบาง สองหมื่นบาง สามหมื่นบาง" ไปพรอมกันที่ทองทุงเมืองตันลิว ขาดแต กองทัพกองซุนจาน เจาเมืองปกเปงเทานั้น โจโฉ อวนเสียว เห็นกองทัพสิบหาหัวเมืองยกมาพรอมกันเปน จํานวนมากก็มีความยินดีนัก ปรึกษาพรอมกัน ้ แลวจึงเคลื่อนทัพทั้งปวงออกจากทองทุงเมืองตันลิว ยกไปเมืองลกเอี๋ยงราชธานี ถึงชายแดนเมืองลกเอี๋ยงก็ ใหปลงทัพตั้งคายมั่นไว เตรียมบุกโจมตีเขายึดเมืองหลวงตอไป ฝายกองซุนจาน เจาเมืองปกเปง ไดรับหมายรับสั่งแลวจัดทหาร ไดหมื่นหาพันคนเศษ แลวยกไปตามหมาย รับสั่งนั้น แตเนื่องจากเมืองปกเปงในขณะนั้น หรือกรุงปกกิ่งในขณะนี้เปนเมืองไกลสุดเกือบชายแดนของ ราชอาณาจักรฮัน ใชเวลาเดินทัพนานกวากอง ทัพของเจาเมืองอื่น กองทัพกองซุนจานจึงลาชาอยู เสนทาง ่ เดินทัพของกองซุนจาน จากเมืองปกเปงไปยังทองทุงเมืองตันลิวจะตองผานเมืองเพงงวนกวน ซึ่งเลาปเปน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 67 เจาเมืองอยู แตเลาปมิไดรับหมายรับสั่ง เพราะมิใชเปนหัวเมืองเอก จึงมิไดยกทัพไปดวย ครั้นเลาปได ขาววา กองทัพกองซุนจาน ศิษยสํานักเดียว กันเคลือนทัพผานมาทางเมืองเพงงวนกวนก็มีความยินดีที่จะไดพบสหาย ่ เกา จึงพากวนอู เตียวหุย และทหารหารอยคนยกออกไปตอน รับกองซุนจานถึงนอกเมือง กองซุนจาน เห็น กองทหารเคลื่อนมาขางหนา มีธงเหลืองประจําตัวนายทัพ บงบอกชื่อเลาปแลวดีใจนัก ปะหนากันแลว ทังกอง ้ ซุนจานและเลาปตางรีบลงจากหลังมา วิ่งเขามาหาแลวกอดกันดวยความดีใจ กองซุนจาน เห็นกวนอู เตียวหุย ลงมาตามเลาปเขามา มีบุคลิกลักษณะ สงานาเกรงขาม สมเปนทหารเอก จึง ถามเลาปวาทหาร สองคนที่ตามทานมาดวยนี้เปนผูใด เลาปตอบวา สองคนนี้คือนองรวมสาบานของขาพเจา คนสูงใหญหนาแดงหนวดยาว ถืองาวนั้นคือกวนอู อีกคนหนึ่งสูงใหญหนาดํา เคราดก ทาทางดุดัน ถือทวนนั้น คือเตียวหุย ทังสองคนนี้ยังมิไดรับยศตําแหนงใดๆ ทางทหาร เปนแคทหารเลวถือเกาทัณฑนําหนามาของ ้ ขาพเจาเทานั้น วาแลวก็แนะนําใหกวนอู เตียวหุย เขาไปคารวะ ทําความรูจักกับกองซุนจาน เพื่อนรวมสํานัก  ของตน แลวเลาปบอกกองซุนจานตอไปวา นองทั้งสองคนนี้กลาหาญ และมีกตัญู จึงเปนทังนองทั้งกําลังหลักที่ ้ วางใจของขาพเจา ครั้งกอนไดไปปราบโจรโพกผาเหลืองดวยกัน ขาพเจาไดขาววาทานเดินทัพผานมา ระลึก ถึงความเปนศิษยรวมสํานักและบุญคุณครั้งที่ถวายฎีกาตอพระเจาเลนเต ใหขาพเจาไดมาเปนเจาเมืองเพง งวนกวนนี้ จึงรีบออกมารับ ขอเชิญทานเขาเมืองให ขาพเจาไดมีโอกาสเลี้ยงโตะทาน แสดงน้ําใจคารวะตอ ทานใหเปนทีสาราญสักมื้อหนึง กองซุนจาน ฟงเลาปแลว ก็จํากวนอู เตียวหุย เมื่อครั้งรบโจรโพกผาเหลืองได ่ ํ ่ จึงกลาววานองทั้งสองของทานนี้มีความชอบแตครั้งนั้นมาก แตหามีใครกราบทูลเสนอความชอบใหไม จึงยัง ตองตก เปนทหารเลวอยูดั่งนี้ ขาพเจาเสียดายแทนแผนดินนัก ที่คนดีมีความ กลาหาญ และทําความชอบตอ  แผนดินแลว ยังตองตกต่ําเปนทหารเลวอยูฉะนี้ วาแลวกองซุนจานจึงสั่งทหารใหตั้งคายไวนอกเมือง แตตัวเอง  นั้นเดินทางเขาเมืองไปพรอมกับเลาป กวนอู เตียวหุย เลาปจัดที่พักใหกองซุนจานที่เรือนรับรองแขกเมือง ค่ํา ลงทั้งเลาป กวนอู เตียวหุย ก็มารับกองซุนจานไปกินโตะทีจวนเจาเมือง ่ หลังจากดืมสุราแสดงคารวะและความระลึกถึงกันตามธรรมเนียมแลว กองซุนจานจึงเลาความตามหนังสือรับสั่ง ่ นั้นใหเลาปฟงทุกประการ แลวชวนเลาปวาทานรับราชการมานาน ทําความชอบ ไวก็มาก แตภายใตระบอบ   ทรราชยนี้เปนไดแคเพียงเจาเมืองหัวเมือง นอย บัดนี้มรบสั่งใหเรายกกองทัพเขาเมืองหลวงกําจัดทรราชตั๋ง ี ั โตะเสียทานอยาอยูในบังคับของระบอบทรราชยตอไปเลย จงตามไปทํา การดวยเราเถิด การสําเร็จแลวตัว ทานแลนองทั้งสองยอมมีความ ชอบมาก ดีรายจะไดเปนเจาเมืองหัวเมืองเอก  เลาปฟงขอเสนอของกองซุนจานแลว เลือดขัตติยมานะเชื้อสาย แหงพระเจาฮั่นโกโจก็ระอุขึ้นในอก ตัดสินใจ ทิ้งยศศักดิ์อครฐาน เมืองเพงงวนกวน แลวตอบตกลงไปทําการดวยกองซุนจาน เตียวหุย นั่งฟงคําสนทนาอยู ั จึงลําเลิกความแตหนหลังวาเมื่อครั้งเรา สามพี่นองเขาตีทัพโจรโพกผาเหลืองที่ไลตามตีตงโตะซึ่งแตก ทัพมา ั๋ และชวยตั๋งโตะไวนั้น ตั๋งโตะทําหยาบชาตอเรา ไมรูคุณคน ขาพเจาจะฆาเสีย พี่ใหญก็หามไว ถาพี่ใหญไม  หามปลอยใหขาพเจาฆาตั๋งโตะเสียแตครั้งนั้น ยอมไมเกิดเหตุใหญรายแรงถึงเพียงนี้  กวนอู ไดยินก็หามเตียวหุยวาอยาไดพูดถึงเรืองนี้ตอไปอีกเลย พี่เรามีใจเมตตาตอสัตวผยาก ทั้งขณะนั้นตั๋ง ่ ู โตะก็เปนถึงแมทัพใหญ ถืออาญาสิทธิ์ของฮองเต จะฆาเสียยอมไมชอบ การที่พี่ใหญตดสินใจ ไปดวยกองซุน ั จานนั้นขาพเจาเห็นดีดวย เลาปมาคํานวณดูระยะเวลาที่กองซุนจานเดินทัพมาแลว จึงให ทหารตรวจสอบขาว ดูวาบัดนี้กองทัพหัวเมืองตางๆ เคลื่อนทัพไปถึง ที่ใดแลว ทหารกลับเขามารายงานวาบัดนี้กองทัพหัวเมือง ตางๆ สิบหาหัวเมือง และกองทัพโจโฉ อวนเสี้ยว ไดเคลือนออกจากทองทุงเมืองตันลิว เดินทัพไปเมืองลก ่ เอี๋ยงแลว หลังเลิกงานเลี้ยงแลว กองซุนจานกลับไปพักที่เรือนรับรอง สวน เลาป กวนอู เตียวหุย ไดสั่งให ทหารจัดเก็บขาวของสัมภาระ คัดเลือกเอาแตทหารซึ่งสนิทรวมเปนรวมตายใหตดตามไปดวยเพียงไมกี่คน ิ แลวใหทุกคนกลับไปพักผอนเตรียมตัวเดินทางในวันพรุงรุงขึ้นเลาป กวนอู เตียวหุย จึงไปรับกองซุนจานที่ เรือนรับรอง แลวยกทหารทีติดตามมาดวยไปเขารวมกับกองทัพของกองซุนจาน เคลื่อนทัพยกไปสมทบกับ ่ กองทัพของหัวเมืองตางๆ ณ ชายแดนเมือง ลกเอี๋ยง โจโฉ เลาป ซุนเกี๋ยน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรวมสงครามปราบ โจรโพกผาเหลือง ซึ่งเปนกองกําลังกูชาติของประชาชน แตมาถึงวันนี้กลับกระทําการอยางเดียวกันกับโจรโพกผาเหลือง มีขออางอยางเดียว กันคือกําจัดทรราช และ ถูกฝายเมืองหลวงกลาวหาอยางเดียวกันวาเปนพวกกบฏตอแผนดิน เปนแตวาครั้งกอนเปนสงครามระหวาง กองกําลังของประชาชนกับขุนศึก สวนครั้งนี้เปนสงครามระหวางขุนศึกดวยกัน และเปาหมาย ทางการเมืองก็ แตกตางกันตรงที่ครั้งนั้นเตียวกก หัวหนาโจรโพกผาเหลือง มีเปาหมายเพื่อลมราชวงศฮน แลวตั้งตัวขึนเปน ั่ ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 68 เจาเสียเอง แตครั้งนีมีเปาหมายเพื่อกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต สวนขุนศึกคนใดมีวาระซอนเรนในใจทีจะชิง ้ ่ อํานาจ แลวบงการ ฮองเตแบบเดียวกับตั๋งโตะก็คงจะไดเห็นกันตอไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ธรรมะกับสงคราม (ตอน 30) เหมาเจอตง ประธานกรรมการการทหาร แหงกองทัพปลดแอกประชาชนจีน เคยกลาววา สงครามใน ประวัตศาสตรมอยูเพียง สองชนิดคือสงครามที่เปนธรรม กับสงครามที่ไมเปนธรรม สงคราม ปฏิวัติทั้งปวงเปน ิ ี สงครามที่เปนธรรม สงครามปฏิปกษปฏิวัตทงปวง เปนสงครามที่ไมเปนธรรม สงครามรุกรานและสงครามที่กด ิ ั้ ขี่ขมเหงราษฎรเปนสงครามที่ไมเปนธรรม สงครามตอตานการรุกรานและสงครามที่ปลดปลอย ราษฎรใหพน จากการกดขี่ขมเหงเปนสงครามที่เปนธรรม กฎแหงสงครามวาไววาสงครามที่เปนธรรม ยอมชนะสงคราม ที่ไม  เปนธรรม ดังนั้นคูสงครามแตครั้งประวัตศาสตรเปนตนมา จึงพยายามชวง ชิงฐานะทีเปนธรรมและกลาวหาอีกฝายหนึ่งวา  ิ ่ ทําสงครามที่ไมเปนธรรม ธรรมจึงเปนสิ่งทีคูสงครามทุกฝายพยายามชวงชิงและเชิดชูใหผูคนคลอยตาม ่ ในขณะทียัดเยียดกลาวหาอีกฝายหนึ่งวาเปนอธรรม แตเปาหมายสูงสุดแทจริงของทุกฝายนั้น หาไดอยูที่ธรรม ่  ไม หากอยูทชยชนะในสงครามตางหาก พระมหาฤาษีผรจนามหาภารตยุทธ ซึ่งเปนสงครามที่ยาว นานมาก ี่ ั ู ที่สดสงครามหนึ่งในประวัติศาสตรไดบรรยายคํารําพึงของเทพแหงกาลเวลาไววา ธรรมนํามาซึ่งความสงบสุข ุ ดังที่ปรากฏในโศลกแรกแหงมหาภารตยุทธวา "ขาพเจาชูแขนขึ้นปาวประกาศธรรม แตหามีใครเชื่อฟงขาพเจา ไมธรรมนํามาซึงความสงบสุขแตไฉนเลาจึงไมมีผูใดปฏิบติธรรม" ่ ั ธรรมที่วานียอมหมายเอาสงครามที่เปนธรรม ที่จะทําใหบังเกิดความสงบสุขขึ้น มิฉะนั้นแลวอะไรเปนสงครามที่ ้ เปนธรรม และอะไรเปนสงครามที่ไมเปนธรรม ก็ไมอาจจําแนกได เหตุนฝายเมืองหลวงซึ่งบัญชาการโดยตั๋ง ี้ โตะจอมทรราช จึงอาง วาฝายตนเปนฝายธรรมะ เพราะเปนรัฐบาลทีชอบดวยกฎหมายภาย ใตพระปรมาภิไธย ่ ของฮองเต แลวกลาวหาวากองทัพปฏิวติเปนฝาย อธรรม เพราะเปนขบถตอแผนดิน ั ในขณะที่กองทัพฝายปฏิวติก็อางวาเปนฝายธรรมะ เพราะเปนกองทัพที่มุงกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต บําบัด ั ทุกขรอนแกแผนดิน และราษฎร แลวกลาวหาวากองทัพฝายเมืองหลวงเปนฝายอธรรม เพราะเปนกองทัพที่ ปกปองระบอบทรราชยใหกอกรรมทําเข็ญตอบาน เมืองและราษฎรตอไป เมื่อเปนเชนนี้สงครามยอมเกิดขึ้น และเปนสงครามระหวางขุนศึกกับขุนศึกเปนครั้งแรกของสามกก กองทัพ ฝายปฏิวติไดตงคาย ณ ชายแดนเมืองลกเอี๋ยง เรียงรายกันไปถึงสองรอยเสน ลักษณาการตั้งทัพแบบนีเปน ั ั้ ้ จุดออน อันแสดงวากองทัพฝายปฏิวติยังคงขาดการประสานการรบอยางมีอานุภาพ ขัดตอพิชัยสงคราม เพราะ ั การตั้งคายรายเรียงกันเชนนี้หากอีกฝายหนึ่งมีแผนการรบที่ดแลว ี ก็ยอมจะจัดทัพเขาตีตัดออกเปนสองหรือ สามสวน แลวทําลายเสียทีละสวนไดโดยสะดวก แตเปนโชคดีของกองทัพปฏิวติทฝายตั๋งโตะไมมนักยุทธ ั ี่ ี ศาสตรที่จะทําลายกองทัพปฏิวัติในลักษณะทีกลาวนี้ ่ เห็นจะไมตองสงสัยอะไร เพราะตั๋งโตะนั้น ตั้งแตครั้งรบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งเปนเพียงกองทัพของชาวบานยัง รบแพไดทุกครัง ไหนเลยจะมีสติปญญาคิดอานบัญชาการระดับยุทธศาสตร เมื่อกองทัพฝายปฏิวติตั้งคายเสร็จ ้  ั เรียบรอยแลว โจโฉจึงเชิญประชุมบรรดาเจาเมืองที่เปนพันธมิตรในฝายปฏิวติ เพื่อเตรียมการเขาตีเมืองลกเอี๋ย ั งตอไป เจาเมืองและนายทหารชั้นผูใหญของแตละเมืองไดเขาประชุมปรึกษาโดยพรอมเพรียงกัน อองของ  เจาเมืองโหลาย ไดเสนอตอที่ประชุมวา กองทัพฝายปฏิวัตควรมีผูบัญชาการใหญ ทีถืออํานาจสิทธิขาดในการ ิ ่ บัญชาการรบ มิฉะนั้นจะทําใหการรบขาดเอกภาพ ขาดพลังทางยุทธานุภาพ เนื่องจากตางคนตางทํา ซึ่งอาจ ไมประสานกันหรือขัดแยงกัน ที่ประชุมมีมติเห็นชอบกับขอเสนอของอองของเปนเอกฉันท ปญหาตอไปจึง ตองพิจารณาคัดเลือกวาใครสมควรไดรับความเห็นชอบจากที่ประชุมใหเปนผูบัญชาการใหญของกองทัพฝาย ปฏิวัติ โจโฉ จึงเสนออวนเสี้ยว เปนผูบญชาการใหญ โดยแสดงเหตุผลวาอวนเสียวเปนเชื้อสายขุนนางใน ั ้ ราชวงศฮั่นมาถึงสี่ชั่วอายุคน เปนที่รจักและยอมรับกันดีโดยทั่วไป จะทําใหกองทัพฝายปฏิวัติเปนเอกภาพได ู อวนเสี้ยว คงรูตัวดีวาไรความสามารถจึงขอถอนตัว แตหัวเมืองทั้งปวงในที่นั้นยืนยันความเห็นเดิม โดยอางวา   หากอวนเสี้ยว ไมรับตําแหนงแลว จะทําใหเกิดการแกงแยงชิงตําแหนงกันขึ้น ทําใหเกิดปญหาขัดแยงระหวาง หัวเมืองทั้งปวง อวนเสี้ยวเห็น วาเมื่อเกิดปญหาเชนนี้ จําตองรักษาเอกภาพของกองทัพฝายปฏิวติไวกอน จึง ั ยอมรับตําแหนงที่ประชุมจึงมีมติเปนเอกฉันทแตงตั้งใหอวนเสี้ยวเปนผูบญชาการใหญของกองทัพฝายปฏิวัติ  ั และเพื่อใหทุกหัวเมืองยอม รับนับถือปฏิบัตตามคําบัญชาของผูบัญชาการใหญ จึงมีมติมอบใหโจโฉตั้งโรงพิธี ิ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 69 กระทําสัตยสาบาน เพื่อใหเจาเมืองทั้งปวงไดกระทําสัตยสาบาน ยอมรับนับถือปฏิบัตตามคําบัญชาของอวน ิ เสี้ยวตอไป รุงขึ้นโจโฉจึงสังทหารใหจัดทําโรงพิธีเปนปะรําสามชั้น ่ กลางปะรําพิธชั้นสาม ี ซึ่งเปนชั้นสูงสุดใหปกธงสี เหลือง ซึ่งเปนสัญลักษณของธาตุดิน ปลายธงประดับดวยขนจามรีตั้งเปนธงชัย และใหเอาขวานสงครามสี เหลืองผูกคาดไวที่คันธงชัยนันเปนสัญลักษณของแมทัพใหญ ภายใตธงชัยมีฐานรอง ตังแทนวางหนังสือมติที่ ้ ้ ประชุมทีแตงตังใหอวนเสียวเปนผูบัญชาการใหญของกองทัพปฏิวัติ ่ ้ ้ แลววางตราสําคัญประจําตําแหนงผู บัญชาการใหญของกองทัพปฏิวัติทับไวบนหนังสือนั้น ดานหลังแทนปกธงปฏิวัติ "ตงหงี" อันเปนธงซึ่งโจโฉ ไดปกขึ้น เปนครั้งแรก ดานหลังธงปฏิวัติปกไวดวยธงประจําตัวเจาเมืองทังสิบ เจ็ดหัวเมือง บนพื้นดินทังสี่ทศ ้ ้ ิ ของปะรําพิธี ปกธงสีดําอันเปนสัญลักษณของธาตุน้ําไวทางทิศเหนือ ปกธงสีแดงอันเปนสัญลักษณของธาตุ ไฟ ไวทางทิศใต ปกธงสีเขียวอันเปนสัญลักษณของธาตุไมไวทางทิศตะวันออก และปกธงสีขาวอันเปน สัญลักษณของธาตุทองไวทางทิศตะวันตก ธงทั้งหาสีคือสัญลักษณของธาตุทั้งหาแหงจักรวาล ปกประจําทิศ อันเปนภูมิประจําธาตุเพื่อเปนการชุมนุมเทวดา และความเปนสิริมงคล ตามคตินยมของชาวจีนมาแตโบราณ ิ กาลจนถึงทุกวันนี้ ตั้งโรงพิธีเสร็จแลว โจโฉจึงใหเชิญเจาเมืองทั้งปวงขึ้นไปบนปะรําพิธชั้นสอง เชิญนายทหารชั้นผูใหญจากแต ี  ละหัวเมืองขึ้นไปบน ปะรําพิธชั้นลาง บนพืนทั้งสีทศของปะรําพิธีรายลอมไปดวยนายทหาร จากทุกหัวเมือง ี ้ ่ ิ ครั้นไดเวลาอันเปนราชาฤกษแลว โจโฉจึงใหเชิญอวนเสียวขึนบนปะรําพิธชนสาม ยืนเบื้องหนาแทนตราอันปก ้ ้ ี ั้ ธงชัยไวเปนสําคัญนั้น ผินหนาไปทางทิศอันเปนที่ตั้งศาลเทพบิดรแหงราชวงศฮั่น ในการนั้นอวนเสียวแตงตัว้ สวม เสื้อเกราะชุดออกศึก มือถือกระบี่ ยืนตรงทําอกผายไหลผึ่ง แสดงความลําพองและพึงใจแบบคนบายศบา อยางใหเห็นอยางเดนชัด อวนเสี้ยว เมื่อเขาประจําทีแลวไดจุดเทียนแดงสิบเจ็ดเลม จุดธูปใหญสิบเจ็ดดอก ่ ตามจํานวนหัวเมืองที่มารวมกองทัพฝายปฏิวติ ั แลวอานประกาศนําใหเจาเมืองและบรรดาทหารทังปวง ้ ปฏิญาณสาบานตนวา "ขาพเจาทั้งปวงพรอมใจสามัคคีกันจัดตั้งกองทัพปฏิวัติขึ้น เพื่อโคนลม ระบอบทรราชย ของตั๋งโตะใหสนไป เทิดทูนฮองเต จงรักภักดีตอราชวงศฮั่น มุงมั่นทํานุบารุงแผนดิน และราษฎรใหเปนสุขขอ ิ้ ํ ปวงเทพยดาอารักษไดเปนทิพยพยาน และดลบันดาลใหความปรารถนารวมกันของขาพเจาทั้งหลายได บรรลุผลสําเร็จ และบัดนี้ขาพเจาทั้งปวงไดพรอมใจกันมอบหมายใหอวนเสี้ยวเปนผูบัญชาการใหญของ กองทัพปฏิวัติ มีอํานาจสิทธิขาดในการบัญชาการกองทัพทั้งปวงของกองทัพปฏิวัติ ขาพเจาสาบานวาจะ ยอมรับนับถือและปฏิบติตามคําบัญชาการของผูบัญชาการใหญอยาง เครงครัด หากผิด คําสาบานนี้ขอให ั เทพยดาสังหารผลาญชีวตขาพ เจาเสีย อยาใหซากศพมีอาการครบทั้งสามสิบสองเลย" ิ คําปฏิญาณสาบานนี้มิไดบังคับถึงการใชอํานาจผูบญชาการใหญของอวนเสี้ยววาจะตองเปนไปเพื่อ ั ผลประโยชนสวนรวมของทั้งกองทัพ  โดยไมเห็นแกประโยชนสวนตัว เพื่อใหไดรบชัยชนะในสงครามแต ั ประการใด กลาวคําปฏิญาณสาบานดั่งนี้แลว อวนเสี้ยวจึงหยิบจอกสุราหนา แทนขึ้นมาจอกหนึ่ง โจโฉก็สั่งให ทหารเอาจอกสุราอีกสิบหกจอกไปสงใหเจาเมืองอีกสิบหกหัวเมือง และใหทหารเอาจอกสุราอีกสิบเจ็ดจอกไป สงใหแกทหารเอกของแตละเมือง ตัวโจโฉเองนั้นรับมาอีกจอกหนึ่ง เมื่อพรอมกันแลว อวนเสี้ยวจึงประกาศอีก ครั้งหนึ่งวา "จงสามัคคีกันกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎร" แลวเชิญคนทั้งปวงนั้นดื่มสุราสาบาน การตั้งใหอวนเสี้ยว ผูเปนคนเจายศเจาอยาง และไรสติปญญา เปนผูบัญชาการใหญ ใหอํานาจสิทธิขาดโดย คํานึงแตเพียงฐานะที่เปนเชื้อสายขุนนางเกาสีชั่วอายุคน ่ เปนการขัดตอพิชยสงครามวาดวยการตั้งขุนพล ั เพราะขุนพลนันถือเปนปจจัยหลักอยางหนึ่งของชัยชนะ หรือความพายแพสงคราม ภูเขาสูงเสียดฟา รักษาน้ํา ้ ไวไมได ตรงขามกับพระมหาสมุทรเปน ทีรวมแหงน้ํา เพราะตั้งตนในทีต่ําฉันใด การตั้งคนเจายศเจาอยางเปน ่ ่ ผูบัญชาการใหญจึงไมเปนที่ตงแหงความสามัคคีฉันนั้น จึงเปนการขัดตอหลักการของความเปนผูนําคนสถาน ั้ หนึ่ง การตั้งคนไรสติปญญาเปนผูบัญชาการใหญยอมไมสามารถ ชี้นาสงคราม และนํากองทัพไปสูชัยชนะได  ํ  เปนการขัดตอหลักการของความเปนผูนําคนอีกสถานหนึ่ง ทั้งสองสถานนีคือสิ่งกําหนดชัยชนะ และความพายแพของสงครามครั้งนี้ เสร็จจากพิธีทาสัตยสาบานแลว โจ ้ ํ โฉจึงเชิญผูบัญชาการใหญ และเจาเมืองทั้งปวงไปที่โรงซึ่งปลูกสรางขึ้นสําหรับเปนที่ประชุมปรึกษาและ บัญชาการสงคราม พรอมกันแลวโจโฉจึงวา แตนี้ไปพวก เราตองสามัคคีสมานฉันท ตั้งใจทําการอันได ปฏิญาณสาบานตนใหเกิดผลสําเร็จโดยไว อวนเสี้ยว แสรงทําทีเปนถอมตัวแลวกลาววาขาพเจานี้มีปญญานอย พวกทานสนับสนุนวางใจใหเปนผูบัญชาการใหญครั้งนี้เกินกําลังสติปญญาของขาพเจานัก ขอทานทั้งปวงได สนับสนุนชวยเหลือตอไปจนกวาการจักสําเร็จ สําหรับตัวขาพเจานั้นเมื่อไดรับธุระฉะนี้ แลวก็จะตั้งใจทําโดย เต็มกําลังปญญาความสามารถ ยึดถือพิชยสงครามเปนหลักปฏิบัติของกองทัพ ั ผูใดมีความชอบก็จะปูน บําเหน็จ ตามควรแกความชอบ ผูใดมีความผิดก็จะลงโทษตามควรแกโทษานุโทษไมลําเอียงเขาขางคนชอบ และคนผิด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 70 โจโฉและเจาเมืองทั้งปวงก็รับเอาคําที่อวนเสี้ยวกลาวนั้น จากนั้นอวนเสี้ยวจึงเริ่มออกลาย ใชอํานาจผู บัญชาการใหญแตงตั้งให อวนสุดผูนองเปนแมทัพรับผิดชอบดานเสบียง ซึ่งถือเปนปจจัยหลักอยางหนึ่งของ การทําสงคราม เปนความเปนความตายอยาง หนึ่งของกองทัพ บงบอกความคิดเกี่ยวกับการใชคนของอวน เสี้ยววา ใชคนแตโดยอาศัยความสนิทชิดเชื้อ หาไดคํานึงถึงความสามารถและความเหมาะแกการไม แต เพื่อใหทุกหัวเมืองคลายใจ อวนเสี้ยวจึงกําชับอวนสุดผูนองวา ตัวจงทําหนาที่จดหาและลําเลียงเสบียงแกทุก ั กองทัพ อยาใหขัดสนเปนอันขาด ปรึกษาแผนการรบกันตอไปแลว อวนเสี้ยวจึงมีคําสั่งใหกองทัพหัวเมืองทั้ง ปวงที่ยกมารักษาเวรยามกวดขันใหมั่นคง ใหกองทัพทุกหัวเมืองตั้งมั่นอยู ณ ที่เดิม แลวแตงตั้งใหซนเกี๋ยน ุ เจาเมืองเตียงสา เปนกองทัพหนา ยกไปตีดานกิสุยกวน ซึงเปนดานสําคัญนอกกําแพงเมืองลกเอี๋ยง ซุนเกี๋ยน  ่ มีใจแกรงกลาเปนนักรบ ครั้นไดรับคําสั่งใหเปน กองทัพหนาก็ดีใจ รีบออกมาจากกองบัญชาการกองทัพปฏิวติ ั กลับมาทีคายสังทหารใหจัดเตรียมกองทัพใหพรอมที่จะเคลือนทัพในวันรุงขึ้น ่ ่ ่ หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม รอยราวในพันธมิตร (ตอนที่ 31) พิชัยสงครามวางหลักการบัญชาการทางยุทธวิธีไววา "มีกําลังสิบเทาของขาศึกจงเขาลอมเอา ถาหาเทาจงบุก ตี ถาสองเทาก็แยกเปนสองกองเขาชิงชัย ถาทัดเทียมกันจงพยายามเขารบพุง นอยกวา จงตั้งรับ ถานอยกวา มากจงหาทางหลีกเลี่ยงไวกอน" กองทัพปฏิวัตมกําลังพลมากกวากําลังพลในดานกิสยกวนหลาย สิบเทา แทนทีจะโหมกําลังเขาลอมโจมตี ซึ่ง ิ ี ุ ่ จะยึดดานกิสุยกวนไดโดยงาย จากนั้นจึงเขายึดจุดยุทธศาสตรอื่นแลวเขายึดเมืองลกเอี๋ยง ตอไป แตอวนเสี้ยว กลับบัญชาการใหกองทัพสวนใหญตั้งมั่นกินลมชมดาว ณ ชายแดนเมืองลกเอี๋ยงใหสิ้นเปลืองเสบียงเสียเฉยๆ คงแบงเอาสวนนอยคือกองทัพเมืองเตียงสาของซุนเกี๋ยนเพียงกองทัพเดียวไปทําการ เปนการลดพลังทาง ยุทธานุภาพของกองทัพปฏิวัตแสดงออกถึงความไมรูพิชยสงคราม ไมรูหลักการใชกําลังพลของอวนเสี้ยว จึง ิ ั ทําใหกองทัพปฏิวัตสูญเสียโอกาสสําคัญไปอยางนาเสียดาย นี่คือความผิดพลาดครั้งสําคัญในการบัญชาการ ิ รบในครั้งแรก ของอวนเสี้ยว การเคลื่อนทัพของกองทัพปฏิวัติเมื่อลวงถึงชายแดนเมืองลกเอี๋ยงแลว ลิยู กุนซือเจาปญญาของตั๋งโตะก็ไดรับ ขาวศึกจากนายดาน จึงรายงานใหตั๋งโตะทราบ ดังนั้นตั๋งโตะจึงเรียกประชุมกองบัญชาการทหารกลางปรึกษา การศึกเพื่อรับมือกับกองทัพปฏิวัติ ลิโป อัศวินงูเหา ผูเปนบุตรบุญธรรมของตั๋งโตะหวังจะไดรับความชอบจาก การศึกครั้งนี้จึงขออาสาไปปราบกองทัพปฏิวัติ และหมิ่นวากองทัพปฏิวัตินประดุจดังแมลงเมาบินเขากองไฟ ี้ ตั๋งโตะทาน อยาไดวิตกเลย ตังโตะ ฟงอัศวินงูเหาแลวดีใจนัก จึงวาลิโปลูกเรานี้องอาจสงากลาหาญยิ่งนัก มี ๋ เจาอยูคนหนึ่งเทากับมีทหารเกินสิบหมื่น ลิโปยินคํายอดังนี้แลวกระทบเขากับตอมลูกยอจึงยิ้มราพลางคุกเขา ลงคํานับตั๋งโตะแลววาขอบคุณบิดาทาน ขอบคุณบิดาทาน มิทันจะขาดคําของลิโป ฮัวหยงนายทหารเอกรูปรางสูงหกศอกเศษ มีกิริยาดังเสือ ไดลุกขึ้นยืนแลวกาวออกมา คุกเขาลงเบื้องหนาตั๋งโตะแลววา "ซึ่งจะฆาไก แลจะเอามีดฆาโคมาฆานันไมควร ขาพเจาจะขออาสาไปตัด ้ เอาศีรษะหัวเมืองทั้งปวงมาใหจงได" ตั๋งโตะฟงแลวก็ยิ้ม ลิโปฟงแลวก็แยม เปนที่พออกพอใจตอถอยคําซึ่ง แฝงคํายกยองอยูในทียิ่งนัก ตั๋งโตะจึงมีคําสังแตงตั้งใหฮัวหยง เปนแมทพใหญ ตั้งใหลซก โฮจิ้น และเตียว ่ ั ิ หงิม เปนรองแมทัพนําทหารหาหมื่นยกออกจากเมืองหลวงไปตั้งรับกองทัพปฏิวัติ ณ ดานกิสุยกวน ฝายกองทัพปฏิวัตินั้น หลังจากเลิกประชุมวางแผนการรบสั่งใหซุนเกี๋ยนเปนกองทัพหนาเตรียมยกไปตีดานกิสุ ยกวนในวันรุงขึ้นแลว ปรากฏวาเปาสิ้นเจาเมือง เจปก เกิดความคิดริษยาเกรงวาถาซุนเกี๋ยนตีดานกิสุยกวน แตกแลวจะยกเขาตีเมืองลกเอี๋ยงเอาความชอบเสียแตผูเดียว จึงคิดชิงเอาความชอบเสียกอน ดังนั้น เปาสินจึง ้ เรียกเปาตงผูนอง ใหคุมทหารเมืองเจปกหาหมื่นคนยกไปตามทางลัด ตีดานกิสุยกวนเสียกอนกองทัพซุนเกี๋ยน   เปาตง เคลื่อนทัพหาหมื่นยกไปตั้งแตเพลาใกลรุงคืนนั้น เดินทัพตามทางลัดตกสายก็ถึงดานกิสุยกวน ฮัวหยง รับรายงานขาวกองทัพเปาตงยกมาก็คุมทหารหารอยเปดประตูดาน คุมทหารเขาประจันหนากับเปาตงแลว ตวาดวาไอกบฏ กูจะฆามึงเสีย เปาตงไดยินเสียงตวาดดังสนันดุจฟาผาก็ตกใจ ทั้งมาทั้งคนผงะไป ฮัวหยงไดที ่ จึงปรี่เขาไปเอางาวฟน เปาตงตกมาตาย ทหาร เปาตงตกใจแตกหนี ฮัวหยงจึงคุมทหารเขาจับทหารของเปา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 71 ตงได เปนจํานวนมากแลวตัดศีรษะเปาตง สงเขาเมืองหลวง พรอมหนังสือรายงานการศึกใหตั๋งโตะทราบ ตั๋ง โตะเห็นรายงานพรอมกับศีรษะของเปาตงแลวยินดีเปนอันมาก สั่งเบิกเงินจากทองพระคลังสงไปดานกิสุยกวน ปูนบําเหน็จแก ฮัวหยง และเลือนตําแหนงเปนขุนนางผูใหญฝายทหาร ่ สวนทหารของเปาตงทีแตกทัพหนีพนจากการติดตามของฮัว-หยงแลว ก็กลับไปคายของกองทัพเมืองเจปกดัง ่ เกา บางสวนก็หนีทัพกลับภูมลําเนาเดิม อวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญทราบความที่เปาสิ้นสั่งใหเปาตงผูนองยก ิ  ไปตีดานกิสยกวนแลวปราชัยกลับมาก็มิไดไตสวนวากลาวเอาผิดตามพระอัยการศึกเหมือนกับที่เคยใหคามั่น ุ ํ สัญญาไวในวันรับตําแหนง วินัยของกองทัพปฏิวติจึงหมดความศักดิสิทธิลงตองดวยลักษณะปราชัยประการ ั ์ ์ หนึ่งของกองทัพ ฝายกองทัพเมืองเตียงสาที่ซนเกี๋ยนเปนแมทัพนั้น มีทหารเอกสี่คนคือ "เทียเภา ถือทวนหนึ่ง, อุยกาย ถือ ุ กระบองเหล็กสีเหลี่ยมหนึ่ง, ฮันตง ถืองาว หนึ่ง, โจเมา ถือกระบี่สองมือหนึ่ง" แตตัวซุนเกี๋ยนนั้นถืองาวใหญ ่ เปนอาวุธประจํากาย ครั้นยามอรุณแสงตะวันเบิก ฟาแลว กองทัพเมืองเตียงสาจึงไดยกไปดานกิสยกวน แลว ุ ตั้งคายประชิดดานกิสยกวนไว จัดเวรยามแลทหารลาดตระเวนแนนหนาตาม กระบวนศึกทุกประการ ุ วันรุงขึ้นซุนเกี๋ยนจึงแตงตัวใสเสื้อเกราะชุดออกศึกถืองาวประจํากาย คุมทหารออกจากคายไปที่หนาประตูดาน ทาใหยกทหาร ออกมารบ หรือมิฉะนั้นก็ใหสวามิภักดิ์เสีย ฮัวหยง จึงสั่งใหโฮจิ้นยกทหารออกรบดวยซุนเกี๋ยน พอโฮจิ้นยกทหารพนประตูดานออกมาซุนเกี๋ยนจึงสั่งใหเทียเภาเขารบดวยโฮจิ้น  เทียเภาขับมารายทวนฝา ทหารหนามาของโฮจิ้นเขารบดวย โฮจิ้นไดเจ็ดเพลงก็เอาทวนแทงคอโฮจินตกมาตาย ทหารโฮจิ้นตกใจแตก ้ หนี เทียเภาและทหารไดไลฆาฟนทหารของโฮจิ้นไปถึงประตูดาน ชาวดานรับทหารทีแตกหนีมานั้นแลวก็ปด ่ ประตูดานเสีย เทียเภาจึงยกทหารเขาประชิดดาน ใหทหารเข็นบันไดและซัดเชือกปลายตะขอเพื่อปนบุกเขา ยึดดาน ฮัวหยงจึงใหทหารบนปอมเชิงเทินยิงเกาฑัณฑ ทิ้งกอนหินและทรายคั่วใสทหารที่กําลังหักเขาตีดาน นั้น ทหารทั้งสองฝายบาดเจ็บลมตายเปนจํานวนมาก ซุนเกี๋ยนเห็นวาจะหักตีดานไมไดในเพลานี้ จึงใหตระฆัง ี สัญญาณใหทหารถอยกลับเขาคายแลวตั้งมั่นไว ในขณะทีอวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญ ยังคงใหกําลังพลสวน ่ ใหญของกองทัพปฏิวัตินั่งเลนนอนเลนอยูชายแดนเมืองลกเอี๋ยงโดยไมมแผนการใดๆ ี ที่จะยึดเมืองลกเอี๋ยง และในขณะทีทพเมืองเตียงสาของซุนเกี๋ยนยันอยูกับกองทัพของฮัวหยงที่ ดานกิสยกวนนัน กองทัพซุนเกี๋ยนก็ ่ ั ุ ้ เริ่มขาดเสบียงลง ซุนเกี๋ยนจึงใหทหารถือหนังสือไปถึงผูบญชาการใหญอวนเสี้ยว รายงานการศึกครั้งแรกให  ั ทราบ และขอใหเรงเสบียงเอาจากอวนสุด ผูรบผิดชอบดานเสบียง ใหรีบลําเลียงเสบียงสงใหกับกองทัพเมือง ั เตียงสา อวนเสียวรับหนังสือซุนเกี๋ยนแลว เชิญอวนสุดมาปรึกษาแลววา "ซุนเกี๋ยนคนนี้เมื่ออยูในเมืองกังตังนั้น ้ ๋ อุปมาดังเสือตัวหนึ่ง แลตั๋งโตะนั้นอุปมาดังหมี ครั้งนี้ซุนเกี๋ยนยกไปทําการเปนกองหนา ถาตีไดก็จะจับตั๋งโตะ ฆาเสีย ซุนเกี๋ยนก็จะกําเริบขึ้น ซึ่งจะฆาหมีเสียตัวหนึ่ง เสือจะรายขึ้นนั้นจะเห็นชอบขางไหน" แลววาเราจําตอง ถวงเวลาการสงเสบียงใหแกกองทัพเมืองเตียงสา ปลอยใหกองทัพซุนเกี๋ยนอดอยากก็จะเกิดความระส่ําระสาย แลวคงจะยกทัพกลับคืนมา หรือมิฉะนั้นก็จะถูกกองทัพฮัวหยงตีแตกยับเยิน เสือรายก็จะสินกําลังลง หรือไมก็ ้ จะสิ้นชื่อไปเสียทีเดียว เราก็จะขาดคูแขงคนสําคัญไปอีกคนหนึ่ง อวนสุด เห็นดวยกับความคิดของอวนเสี้ยว จึงเพิกเฉยเสีย ไมจัดเสบียงสงใหแกกองทัพเมืองเตียงสาตามที่ซุน เกี๋ยนรองขอความคิดของอวนเสี้ยว อวนสุด สองพี่นองเต็มไปดวยความคิดชิงดีชิงเดน มักใหญใฝสูง เห็นการ เล็กยิ่งกวาการใหญ เห็นกวา การของตัวยิ่งกวาการของบานเมือง หรือถาหากจะกลาวใหสอด คลองกับยุค สมัยก็ตองกลาววาเปนความคิดที่เห็นแกพวกและเห็นแกพรรคมากกวาเห็นแกชาติบานเมือง และประชาชน ดังนั้น จึงแทนที่จะรวมกันกําจัดทรราชตั๋งโตะ ใหสําเร็จตามที่ไดยกทัพสิบเจ็ดหัวเมืองมาถึงชายแดนเมืองลก เอี๋ยงเสียกอน กลับหักหลังพันธมิตรของตนอยางอํามหิต เปนการขายเพื่อนโดยตีราคาเพียงเทาความฝนอันมัก ใหญใฝสูงของสองพี่นองอวนเสี้ยว อวนสุด นันเอง ่ กองทัพเมืองเตียงสาของซุนเกียนจึงขาดเสบียงลง ทหารอด อยากหิวโหยสินเรี่ยวแรง หมดกําลังใจสูรบ เกิด ๋ ้  ความระส่าระสายขึ้นภายในกองทัพ ฝายสอดแนมของดานกิสุยกวนรูขาวก็รายงานให ฮัวหยงทราบ ฝาย ํ  ฮัวหยงไดทราบสภาพอดอยากสิ้นขวัญ และความระส่าระสายภายในกองทัพเมืองเตียงสา จึงเรียกประชุมนาย ํ ทัพวางแผนตีทพซุนเกี๋ยนในทันที ลิซกรองแมทัพ ไดสรุปสถานการณขางกองทัพซุนเกี๋ยนที่ระส่ําระสายนั้นให ั ที่ประชุมทราบแลวเสนอวาโอกาสทีจะตีทัพซุนเกี๋ยน ใหแตกพายไปไดมาถึงแลว ในเพลาดึกค่ําวันนี้ขาพเจา ่  ขอเสนอยกทหารไปกองหนึ่งออมไปเขาตีทางดานหลังคายซุนเกี๋ยน แลวใหทาน แมทัพฮัวหยงยกทหารอีก กองหนึ่งบุกเขาตีทางดานหนาโหมกระหน่า พรอมกันทั้งสองดานก็จะจับตัวซุนเกี๋ยนไดโดยงาย ํ ฮัวหยง เห็นดวยกับขอเสนอและแผนการของลิซก มีคําสั่งใหจัดเตรียมกองทัพตามแผนการ ครั้นใกลเวลา เที่ยงคืนในขณะที่กองทัพซุนเกี๋ยนซึ่งอิดโรยเต็มที และทหารพากันหลับสนิทนั้น ฮัว-หยงและลิซกก็ยกทหาร All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 72 ออกจากดานเปนสองกองตามแผนการที่วางไว ถึงคายซุนเกี๋ยนแลวใหทหารโหรองใหสญญาณ ตีมาลอและ ั กลองศึก ดังสนั่นในยามดึกของราตรี แลวทหารทั้งสองกองก็ยกเขาปลนคายซุนเกี๋ยนพรอมกัน ลิซกซึ่งเขา ปลนคายทางดานหลังใหทหารเอาเพลิงสุมคายซุนเกี๋ยน แลวยิงธนูเพลิงเขาไปในคาย แสงเพลิงที่โชติชวงขึ้น  ทองฟาประสานกับเสียงโหรองและกลองศึก ทําใหทหารซุนเกี๋ยนตื่นจากหลับ งัวเงียตกใจวิ่งพลานไปทั้งคาย ไมเปนอันคิดสูรบ ซุนเกี๋ยนตืนขึ้นเห็นแสงเพลิง เสียงโหรองและกลองศึกก็ตกใจรูวาถูกปลนคาย จึงรีบแตงตัว  ่  ใสเกราะถืองาวขึ้นมามาทีหนาคายพรอมกับโจเมาทหารเอก เห็นฮัวหยงคุมทหารเขาปลนคายอยูก็ปรี่เขาไปรบ ่ ดวยฮัวหยงไดแปดเพลง คายซุนเกี๋ยนดานหลังก็ถูกลิซกตีแตก แสงเพลิงยิ่งลุกสวางไสว ซุนเกี๋ยนเห็นทหาร ในคายแตกตื่นวิ่งหนี และถูกฆาตายเปนจํานวนมากก็เกิดอาการหวงหนาพะวงหลัง ฮัวหยง ถือโอกาสนั้นชักมา หลบเขาหลังทหาร แลวสั่งทหารใหลอมซุนเกี๋ยน กับโจเมาไว ซุนเกี๋ยน โจเมาเห็นสถานการณคับขันทั้งเสียคายใหแกขาศึก จึงตีฝาวงลอมขับมาหนี ฮัวหยงเห็นเปนทีก็ขับ มาไลตาม ซุนเกี๋ยนจึงเอาเกาทัณฑยิงฮัวหยง ฮัวหยงก็รับลูกเกาทัณฑไวได ซุนเกี๋ยนยิงไปอีกดอกหนึ่ง ฮัวหยงก็รับไวไดอีก ครั้งที่สามซุนเกี๋ยนจึงนาวเกาทัณฑโกงจนเต็มที่ มุงจะอาศัยแรง นาวทําให ฮัวหยงรับลูก เกาฑัณฑไมได แตคันเกาฑัณฑทนแรงนาว ไมไดก็หักสะบันลง ซุนเกี๋ยน โจเมา จึงตั้งหนาขับมาหนีทาเดียว ้ ฮัวหยงก็ไลตามไปโจเมา ทหารเอกจึงเตือนซุนเกี๋ยนวาขณะนี้เปนเวลากลางคืน ขาศึกจําทานไดจากหมวก เกราะทีสวมอยู จึงติดตามทานมาไดถูกทาง ทานจักไดรับอันตราย ดังนั้นทานจงถอดหมวกเกราะเสียมาเปลียน ่ ่ ดวย ขาพเจาทานก็จะปลอดภัย ซุนเกี๋ยนเห็นดวยจึงถอดหมวกเกราะเปลี่ยนกับหมวกของโจเมา แลวแยกกัน ขับมาหนีไปคนละทาง ฮัวหยงไลตามซุนเกี๋ยน โจเมาไป ในทามกลางราตรีที่ประดับดวยจันทรเสี้ยวจึงถือเอา หมวกเกราะของซุนเกี๋ยนเปนเครื่องบอกทาง วานั่นแลวคือตัวซุนเกี๋ยน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เพชรประกายแสง (ตอนที่ 32) ฝายฮัวหยงกับทหารที่ขับไลตามซุนเกี๋ยนไปนั้น อาศัยเพียงแสงสลัวแหงพระจันทรเสี้ยวประดับดาวบนอากาศ จึงจําซุนเกี๋ยนไดจากหมวกเกราะทีสวมไวเทานั้น ครั้นเห็นหมวกเกราะซึ่งโจเมาแลกมาจากซุนเกี๋ยนสวมอยูที่ ่ ศีรษะ และกําลังขับมาหนี สําคัญวาเปนซุนเกี๋ยน จึงขับมาไลตามโจเมาไป โจเมาเห็นจวนตัวก็ชักมาเขาราวปา ฟนตนไมเพียงระดับศีรษะแลวเอาหมวกเกราะของซุนเกี๋ยนสวมไว ตัวเองชักมาออมมาซุมพุมไมคอยทีอยู ฮัวหยงแลทหารไลตามมาถึงราวปามองลึกเขาไป เห็นหมวกเกราะตองประกายแสงจันทรเสี้ยวอยู ไมรูกลโจ เมาคิดวาเปนซุนเกี๋ยน ถอยไปตั้งหลักสูในปา จึงใหทหารลอมไวแลวใชเกาทัณฑยิงอยูพักหนึ่ง แตทกอยาง  ุ ยังคงอยูในสภาพเดิมก็สงสัย จึงพาทหาร บุกปาเขาไปดู โจเมาซุมอยูเห็นเปนที จึงชักมาเขามาหาฮัวหยง  เสียงเทามาเหยียบหญาและกิงไมทําใหฮัวหยงเหลียวไปดู เห็นโจเมาขับมาตรง มาเงื้องาวจะฟน ฮัวหยงจึงชัก ่ มาเขาเผชิญหนา ตวาดดวยเสียงอันดังแลวเอางาวฟนโจเมาตัวขาดสองทอนตกมาตายในที่นั้น พอดีใกล สางฮัวหยงจึงคุมทหารยกกลับเขาดานกิสยกวน ฝายซุนเกี๋ยนหลังจากเปลี่ยนหมวกเกราะกับโจเมา ุ แลว ขับมาหนีไปอีกทางหนึ่งจึงพบเทียเภา, อุยกาย, ฮันตง และทหารซึงหนีออกจากคายแลวติดตามหาซุน ่ เกี๋ยน จึงยกไปตั้งคายทีตําบลเลียงตง แลวมีหนังสือบอกขาวศึกไปยังอวนเสี้ยว และกลาวหาอวนสุดวาถวง ่ เวลาไมจัดสงเสบียง เปนเหตุใหกองทัพของตนตองพายแพ ขอใหพิจารณาโทษตามวินัยศึก อวนเสี้ยวรับหนังสือซุนเกี๋ยนแลว ในสวนที่เกี่ยวกับอวนสุดพัวพันถึงตัวอยูก็ตกใจ รีบสั่งคนสนิทใหไปแจงขาว  ใหอวนสุดทราบ แลววาถาซุนเกี๋ยนเอาความเรื่องนี้ก็ใหซดทอดทหารเลวเปนแพะรับบาป โดยอางวาไดสั่งการ ั ไปแลวแตคนรับคําสั่งบิดพลิ้ว จากนั้นใหฆาทหารเลวปดปากเสีย สองพี่นองจะไดพนมลทิน ความคิดของอวน   เสี้ยวไมเพียงแตโงอยางเดียวเทานั้น หากยังเปนความคิดที่เลวทรามต่ําชา ผิดแลวไมยอมรับผิดและหาทาง ปายผิดเอาชีวตคนซึ่งไมเกี่ยวของเปนเครื่องสังเวยความชั่วชาของตนเสียอีก ิ ในสวนที่เกี่ยวกับกองทัพซุนเกี๋ยนที่เสียโจเมาและแตกพายมานั้น เปนเรื่องใหญของกองทัพปฏิวัติ ทั้งเกรงวา กองทัพจากเมืองหลวง จะยกตามตีจึงมีความวิตกนักคิดอะไรเองไมออก จึงใหเชิญบรรดา เจาเมืองมารวม ประชุมปรึกษา แตกองซุนจานนั้นเดินเขามาประชุม ในภายหลังโดยมีเลาป กวนอู เตียวหุย ติดตามมายืนอยู ขางหลัง อวนเสี้ยว เห็นเลาป กวนอู เตียวหุย ยืนอยูขางหลังกองซุนจาน มีลักษณะนาเกรงขามจึงถามกองซุน จานวาทั้งสามคนนั้นเปนผูใด กองซุนจานจูงมือเลาปออกไปยืนขางหนาอวนเสี้ยวคูกับตนแลวแนะนําวาทานผูนี้ คือเลาป เปนเชื้อพระวงศของพระเจาฮั่นโกโจ เปนศิษยรวมสํานักของขาพเจา สวนอีกสองคนเปนนองรวม สาบานของเลาป เมื่อครั้งสงครามโจรโพกผาเหลือง ทั้งสามพี่นองไดเขารวมปราบ โจรโพกผาเหลืองหลาย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 73 ครั้ง ทําความชอบแกแผนดินไวเปนอันมาก พระเจาเลนเตจึงโปรดใหไปเปนเจาเมืองเพงงวนกวน และบัดนี้ได รวมกับขาพเจามาทําการดวยกองทัพปฏิวติ ั อวนเสี้ยวเปนคนบายศบาอยาง และเกรงใจตอคนผูมียศฐานันดรตามวิสัยความคิดศักดินา ไดยินวาเลาปเปน  เชื้อพระวงศพระเจาเหี้ยนเตก็เกรงใจ จึงสั่งทหารใหจัดที่นงใหเลาปเสมอกับที่นั่งเจาเมืองไวตรงปลายสุดของ ั่ ประชุม กวนอู เตียวหุย จึงยายมา ยืนขางหลังเลาป อวนเสี้ยวแจงขาวศึกที่ซุนเกี๋ยนแตกทัพมานั้นใหทประชุม ี่ ทราบ แตปกปดเรื่องเปาสิ้นเจาเมืองเจปก ใหเปาตงผูนองยกทหารไปชิงเขาตีดานกิสุยกวนแลวแตกพายมา โดยเปาตงตายในทีรบ และเรืองอวนสุดไมสงเสบียงแกกองทัพซุนเกี๋ยนเสียไมแจงใหทประชุมทราบ ่ ่  ี่ ในขณะที่กําลังประชุมกันอยูนน ฮัวหยงไดยกทหารออกจากดานกิสุยกวนตรงมายังคายของกองทัพปฏิวติ เห็น ั้ ั ธงประจํา ตัวอวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญก็ยกมาที่หนาคายนัน แลวใหทหารเอาหมวกเกราะของซุนเกี๋ยนครอบ ้ ไวบนปลายหอกชูขึ้นแกวง แลวเยาะเยยวานี่เปนหมวกแมทัพของพวกกบฏ ใหเจาของหมวกรีบมารับเอาไป แลววาผูใดเปนนายของเจาของหมวกนี้ หากมิใชสุนัขขี้แพแลวอยามัวลอยตัวหลีกภัยอยูตอไป ใหรีบโผลหัว   ออกมาจากกระดอง มาลองเพลงทวนกับเราสักหนอยจะเปนไร ทหารรักษาการณจึงเอาความไปรายงานแก อวนเสี้ยวในที่ประชุม อวนเสี้ยวจึงถามวาจะมีผูใดอาสาไปรบดวยฮัวหยง ขณะนั้น ยูสดทหารเอกของอวนสุด ิ ลุกขึ้นขออาสา อวนเสี้ยวเห็นเปนลูกนองของนองชายตนจึงรีบอนุญาตแลวจัดทหารออกจากคายไปรบดวย ฮัวหยง กลองศึกของทั้งสองฝายดังขึ้นไมทันไรก็หยุดลง ทหารที่ตดตามยูสิดวิ่งหนีกลับเขาคายแลวเขาไป ิ รายงานใหอวนเสี้ยวทราบ วายูสิดประเพลงทวนกับฮัวหยงไดเพียงสามเพลงก็ถูกฮัวหยงเอางาวฟนตายคาหลัง มา อวนเสี้ยวไมรูกาลังทหาร ยังคงคิดที่จะเอาออนสูแข็งตอไป จึงถามที่ประชุมวาจะมีใครอาสา ดังนั้นฮันฮกเจา ํ เมืองกิจิ๋ว จึงเสนอ ใหพัวหองทหารเอกของตนเปนผูไปตัดศีรษะฮัวหยง อวนเสี้ยวก็อนุญาต และจัดทหารให พัวหองยกไป เสียงกลองศึกดังขึ้นอีกครั้งหนึง แตไมทันไรก็เงียบลงเหมือนครั้งกอนเพราะพัวหองรําขวานใหญ ่ เขารบดวยฮัวหยงไดเพียงสามเพลงก็ถูกฮัวหยงเอางาวฟนตกมาตายอีกคนหนึ่ง ทหารที่ตดตามก็พากันหนีเขา ิ คายมารายงานใหอวนเสียวทราบ ้ ที่ประชุมฟงรายงานแลวก็ตกใจ อวนเสี้ยวจึงกลาวขึ้นวา ฮัวหยงมีฝมือกลาแข็งนัก เสียดายที่อศวินยอดฝมือ ั ของขาพเจาทั้งสอง คืองันเหลียงและบุนทิวมิไดติดตามมาดวย มิฉะนั้นเราคงไมแพตองสูญเสียทหารเอกถึง สองคนดังนี้ แลวฝนใจถามทีประชุมวาครั้งนีจะมีผใดอาสาไปปราบฮัวหยง ในขณะทีที่ประชุมนิ่งอึ้งอยูนน ก็มี ่ ้ ู ่ ั้ เสียงดังกังวานมาจากดานหลังของที่ประชุมวา "ขาพเจาขออาสาไปตัดหัวฮัวหยงเอง" สิ้นเสียงลงอวนเสี้ยว และทุกคนตางหันมองไปทางเจาของเสียงนั้น เห็นชายหนึ่งสูงหกศอก หนวดยาวเสนละเอียดดุจใยไหม หนา แดงดังผลพุทราสุก ปากแดงดังชาดแตม คิวดังตัวไหม จักษุยาวดังนกการเวก ศีรษะโพกดวยผาไหมสีเขียว ้ ใบไม สวมเกราะชุดออกศึก ในมือถืองาวยาวสิบเอ็ดศอก หนักแปดสิบสองชั่งสีดาสนิท ยืนแนวนิ่งใบหนาผิน ํ ไปทางประตูคาย ดูสงานาเกรงขามยิ่งนัก นั่นคือ กวนอูแหงเมืองไกเหลียง นองรองแหงคําสาบานสวนทอ  อวนเสี้ยวเห็นกวนอูยืนอยูขางหลังเลาป หาใชที่สาหรับทหารเอกไม จึงสงสัยแลวถามขึ้นวาทานนี้มชอและ ํ ี ื่ ตําแหนงใดในกองทัพ การถามทั้งนี้แสดงวาอวนเสี้ยวความจําเสื่อมหรือไมก็หูตึง เพราะกองซุนจานเคยแนะนํา มาครั้งหนึ่งแลวในตอนที่อวนเสี้ยวเห็นเลาป กวนอู เตียวหุย ยืนอยูขางหลังกองซุนจาน หรือไมก็เปนการฟง คําแนะนําโดยไมสนใจและไมใสใจจํา หรือมิฉะนั้นก็ตองการจะหักหนาคนอื่นวามีตาแหนงแหลงทีต่ําไมสม ํ ่ ฐานะ กองซุนจานจึงลุกขึ้นรายงานซ้ําอีกวาทานผูนี้คือกวนอู เปนนองรวมสาบานของเลาปมิไดมีตําแหนงใดๆ ในกองทัพ เปนเพียงทหารเลวถือเกาทัณฑหนามาเลาปเทานั้น อวนเสี้ยวไดฟงคําก็โกรธจัด รองตวาดไปทางกวนอูวาไอทหารเลวไมรที่ตาที่สูง บังอาจมาพูดตอหนาเจาเมือง ู ่ํ ผูใหญ ขันอาสาจะไปรบดวยฮัวหยงทหารเอก เปนการตีตัวเสมอทหารเอก ดูหมิ่นแมทัพนายกองทั้งปวง วา แลวก็สั่งทหารใหไปขับกวนอูออกจากที่ประชุม โจโฉเห็นเหตุการณทั้งนั้นโดยตลอด พินิจดูบุคลิกลักษณะ ทวงทาของกวนอูและน้ําเสียงอาสาศึกแลวสงานาเกรงขามยิ่งนัก เห็นทีจะไดการ ครั้นไดยินอวนเสี้ยวสั่งทหาร ใหไปไลกวนอูออกจากที่ประชุม จึงรีบลุกออกไปขวางหนาทหารไวบอกใหหยุดไวกอน แลวกาวออกมา ตรงหนาอวนเสียวและวา "ทานอยาเพิ่งโกรธกอน ทวงทีกวน อูนี้จะมีฝมือกลาหาญอยูจึงกลาขันอาสา ถาไม ้  สมดังปากวาจึงจะเอา โทษถึงตาย" แลวโจโฉจึงไดกลาวกับอวนเสี้ยวขอใหมีบัญชาใหกวนอูออกรบดวย ฮัวหยง อวนเสี้ยวจึงวากวนอูเปนแคทหารเลว หากออกไปรบดวยฮัวหยงแลว ฮัวหยงจะหมิ่นไดวากองทัพของเราทั้งนี้ สิ้นแลวซึ่งทหารเอก ก็จะหัวเราะเยาะเราวาเปนพวกสิ้นคิด ไมรูทควรไมควร สงทหารเลวไปรบดวยทหารเอก ี่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 74 เราก็จะเสียเกียรติยศไปเบื้องหนา โจโฉยืนยันความเห็นเดิมแลววา "ขาพเจาเห็นรูปรางกวนอูนี้ใหญโตคมสัน อยู เห็นสมเปนทหารเอก ฮัวหยงจะไมรูวาเปนทหารเลว" เหตุการณนี้แสดงวาโจโฉมองเห็นความเปนทหาร เอกที่ซอนอยูในตัวทหารเลวจากเมืองไกเหลียง มองเห็นถึงเพชรเม็ดงามที่ประกายแสงแวววามเจิดจาอยู ภายในกอนหินอันยังมิไดเจียระไนนั้น ในขณะที่อวนเสียวซึ่งเปนถึงผูบัญชาการใหญกลับเปนคนตาบอด หรือ ้ ถูกมานแหงความบายศบาอยางปดสายตาไวจนมืดมิด กวนอูไดยินโจโฉกลาวเชนนั้นแลว เห็นอวนเสี้ยวยังคงลังเลอยู ในขณะที่เลาปหันหลังมาพยักหนาเปนทีเห็น ดวย กวนอูจึงกลาวขึ้นวา "ขาพเจาจะขออาสาออกไปครั้งนี้ ถาไมไดศีรษะฮัวหยงเขามา ขอทานจงเอาศีรษะ ขาพเจาไวแทนเถิด" วาแลวกาวจากดานหลังของเลาปออกมายืนถมึงอยูระหวางกลางที่ดานหลังของที่ประชุม นั้น ในมือกระชับงาวไวมั่น อวนเสี้ยวเห็นดังนันจึงอนุญาตใหกวนอูออกรบกับฮัวหยง และสังใหจัดทหารยกตาม ้ ่ ไปดวยกวนอู โจโฉเห็นเชนนั้นก็ดีใจ ยกมือเปนทีวาใหกวนอูหยุดไวกอน แลวหยิบเอาปานสุราบวยซึ่งอุนไวริน ใสจอกสงใหแกกวนอู และอวยพรใหทาการไดสําเร็จดังประสงค ํ กวนอูไมรับสุราจอกนั้น เอามือทั้งสองกุมงาวคอมตัวลงคํานับโจโฉแลววาขอขอบคุณน้ําใจของทาน แต ขาพเจานี้เปนแคทหารเลว ยังไมมีความชอบ ขอทานจงงดไวกอน ไวเมื่อใดที่ขาพเจาทําความชอบควรแกสุรา ของทานแลว ขาพเจาจะขอรับสุรามาดื่มคารวะตอทาน วาแลวกวนอูก็รีบออกจากที่ประชุม ยกทหารออกไป นอกคาย ทามกลางความประหลาดใจและตกตะลึงของหัวเมืองทั้งปวงในที่นั้น แมโจโฉเองก็ยังคงถือจอกสุรา รออยู ณ ที่เดิม ทันใดนั้น เสียงกลองศึกของทั้งสองฝายก็ดงสนั่นขึ้นอีกครังหนึ่งเปนสัญญาณวากวนอูไดเขารบกับฮัวหยงแลว ั ้ ไมทันไรเสียงกลองศึกก็หยุดลงเหมือนกับทั้งสองครั้งกอน ทุกคนในทีนั้นกมหนาสลดลงคาดวาเหตุการณจะ ่ ซ้ํารอยเปนครั้งที่สาม มีแตโจโฉ เลาป เตียวหุยเทานั้นทียังคงเปนปกติอยู ที่ประชุมยังไมทันจะวากลาวสืบไป ่ ประการใด กวนอูก็กาวเขามาในที่ประชุมมือหนึ่งถืองาว อีกมือหนึ่งหิวศีรษะฮัวหยง โยนลงที่พื้นของหอง ้ ประชุมแลวกลาวสั้นๆ วา "ขาพเจาตัดศีรษะฮัวหยงมาใหทานแลว" อวนเสี้ยวและหัวเมืองทั้งปวงยินดียงนัก  ิ่ เลาป เตียวหุย เขามาจับเอามือกวนอูและโอบไหลรวมยินดีกันทั้งสามพี่นอง โจโฉจึงเอาสุราจอกที่ยังคงถืออยูในมือ และสุรานั้นยังคงอุนอยูเขามาคํานับ กวนอู สงสุราใหแลววาขาพเจา คํานับทานทีทําความชอบดวยสุราจอกนี้ กวนอูก็รับสุราจากโจโฉมาดื่ม แลวคํานับโจโฉเปนการแสดงความ ่ ขอบคุณ วีรชนนั้นมีอยูทกกาลสมัย อยูที่วาใครจะมองเห็นและรูจักชวงใชหรือไมเทานั้น และแมวาจะไมเห็นหรือไมรูจัก ุ    ชวงใช แตสภาพการณยอมกําหนดใหวีรชนปรากฏขึ้นตอหนาสายตามหาชนอยูวันยังค่า อวนเสี้ยว คนมืดบอด ํ ทางปญญา ไมมีโอกาสไดรวาชายสามคนทียนขางหลังกองซุนจานในวันนี้ คนหนึ่งก็คือฮองเตอีกพระองคหนึ่ง ู ่ ื ของราชวงศฮั่น และทหารเลวอีกสองคนก็คือทหารเอกนามระบือแหงแควนฉูส หรือจกกก และหนึ่งในนันก็คือ ้ เทพเจาแหงความซื่อสัตย "กวนอู" ที่ผคนยังเคารพกราบไหวจนถึงทุกวันนี้ ู สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สงครามของคนไรปญญา (ตอนที่ 33) ตําราพิชัยสงครามของซุนวูวาไวในบทแรกสุดวา "การณรงคสงครามเปนงานใหญของประเทศชาติ เปนจุด ความเปนความตาย เปนวิถีทางอันนําไปสูความยืนยงคงอยู หรือดับสูญหายนะ พึงพินิจ พิเคราะหจงหนัก ทีเดียว" และไดกลาวในบทถัดมาวา "ฉะนั้นจึ่งวินิจฉัยดวยกรณียกิจหา ประการเปรียบเทียบถึงภาวะตางๆ เพื่อ ทราบความจริง กลาวคือ 1 ธรรม 2 ดินฟาอากาศ 3 ภูมิประเทศ 4 ขุนพล 5 ระเบียบวินัย" และวา "ขุนพลคือผู กอบดวยสติปญญา ความเทียงธรรม ความเมตตา ความ กลาหาญ และความเขมงวดเด็ดขาด"  ่ แตทวาสงครามที่บัญชาการโดยอวนเสี้ยวฝายหนึ่ง และโดยตั๋งโตะอีกฝายหนึ่งนั้น กลับกระทําการกันแบบคน สิ้นคิด ไรสติปญญา ดังนั้น สงครามจึงดําเนินไปแบบไรทศทาง ไรแผนการยุทธ และเปนไปตามยถากรรม ฝาย  ิ เตียวหุย นองเล็กแหงสวนทอเห็นกวนอูพี่รองมีความชอบอยากจะแสดงฝมอบาง จึงลุกขึ้นเสนอตอที่ประชุมวา ื "กวนอูพี่ขาพเจาไดอาสาตัดเอาศีรษะฮัวหยงมาใหแลว ขาพเจาผูนองจะขออาสาตีเขาไปในเมืองหลวง แลว จะจับเอาตัวตั๋งโตะมาใหทาน"  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 75 ความไมรูการอันควรไมควรของเตียวหุยนี้ทาใหสถานการณ ของเลาปยุงยากขึ้นมาเปลี่ยนสถานการณที่พงได ํ ึ ใหกลายเปนเสียไป เพราะอวนเสี้ยว ซึ่งไมพอใจกับชัยชนะของกวนอูดวยรูสึกวาเสียหนาอยูแลว มาบัดนี้ภัย คุกคามของฮัวหยงที่หนาคายสิ้นไป ความบายศบาอยางจึงโหมกลับมาครองใจอีกครั้งหนึง พอไดยินเชนนั้นก็ ่ ระบายโทสะเอากับเตียวหุย ลุกขึ้นยืนตวาดเอากับเตียวหุยวาไอทหารเลว จงหุบปากเสียทันที ที่นี่เปนที่ประชุม ขุนนางผูใหญ ไมมีใครปรึกษาหาความเห็นกับทหารเลวเชนเจา สิกลับมาออกความเห็นหักหนาแมทัพนายกอง ทั้งปวง หมิ่นน้าใจเรานัก จงออกไปเสียใหพนจากที่ประชุม ํ โจโฉเห็นอวนเสี้ยวลุแกโทสะ ลวงวิสยผูนําทัพเชนนั้น จึงลุกขึ้นประสานมือคารวะอวนเสียวแลววา "อยางธรรม ั ้ เนียมศึกนั้น ถาผูใดมีความชอบในการสงคราม ก็จะปูนบําเหน็จตามสมควร ถาผูใดกระทําความผิดก็จะลงโทษ  ซึ่งจะมาถืออิสริยยศในทามกลางศึก ดังนี้ไมสมควร" คําพูดของโจโฉมุงตอการเตือนสติอวนเสี้ยวใหรําลึกถึง หลักการนําทัพของแมทัพตามพิชัยสงครามอยางหนึ่ง และสะกิดใจอวนเสี้ยวใหรําลึกถึงคําพูดในวันปฏิญาณ สาบานตนทีจะปกครองทหารโดยยุติธรรมอีกอยางหนึ่ง แตอวนเสี้ยวลุแกโทสะ ละความผิดชอบชั่วดีเสียสิ้น ่ ยินคําโจโฉแลวไมฟงคํา กลาวหาโจโฉดวยเสียงอันดังวาเมื่อทานเห็นทหารเลวมีความสําคัญกวา ขาพเจา ขาพเจายอมไมสามารถนําทัพไดอีกตอไป จะขอยกทัพกลับแตบัดนี้ แลวทําทาผลุนผลันจะออกจากที่ประชุม โจโฉรีบกาวเขาไปยุดเอามืออวนเสี้ยวขอรองใหหยุดอยูกอน ประสานมือคํานับแลววาเรืองใหญของเราที่ยก ่ กองทัพมาเมืองลกเอี๋ยงนี้ยังไมสําเร็จ อยาถือสากับเรื่องเล็กนอยเพียงเทานี้เลย เห็นแกการแผนดินแลราษฎร เถิด วาแลวก็หนมาทางกองซุนจานขอใหพาเลาป กวนอู เตียวหุย กลับไปคายกอน อวนเสี้ยวคอยคลายโทสะ ั ลง แลวปดประชุมเสียดื้อๆ จากนั้นจึงแยกยายกันกลับไปยังคายของแตละเมือง สวนโจโฉนั้นเห็นถึงความสําคัญของสามพี่นองแหงสวนทอ ติด ตามจับตาความเคลื่อนไหวอยางใกลชิด และ เพื่อใหเกิดความรูสึกที่เปนมิตรตอกัน จึงสั่งใหทหารนําหมูเห็ดเปดไกไปปลอบขวัญเลาปและพี่นองรวมสาบาน  ถึงในคาย บรรยากาศการประชุมในวันนีทําใหอวนเสี้ยวสูญเสียความเชื่อถือไปเปนอันมาก หลายเมืองเริมเห็น ้ ่ วากองทัพปฏิวติกําลังเกิดปญหาขึ้นแลว เนื่องจากการวางตัวและการทํางานของอวนเสี้ยวนี่เอง สถานการณถึง ั วันนี้เพียงแคเดินทัพมาถึงชายแดนเมืองลกเอี๋ยง กองทัพปฏิวัติไดสูญเสียทหารเอกไปแลวถึงสี่คน และถูกตี แตกพายไปถึงสองกองทัพ ในขณะที่ฝายเมืองหลวงสูญเสียเพียงโฮจิ้นทหารเอก เปนแตวากวนอูไดกหนาคืน  ู ใหกับกองทัพปฏิวัตตัดศีรษะฮัวหยงแมทัพใหญฝายเมืองหลวงไดสําเร็จ ในขณะที่สราในจอกยังไมทันหายอุน ิ ุ แตกระนั้นกองทัพปฏิวติก็ยังคงมิไดกําหนดแผนการรบใดๆ ที่ชดเจนเพื่อการเขายึดเมืองลกเอี๋ยง แมฝายเมือง ั ั  หลวงเองตั๋งโตะก็หาไดมีแผนการใดๆ ที่จะตีทัพของกองทัพปฏิวัตใหแตกพายไปไม สถานการณยังคงเปนไป ิ ตามยถาบุญยถากรรมตอไป ฝายทหารของฮัวหยงเมื่อเห็นฮัวหยงศีรษะหลุดจากบาเพียงชั่วการประงาวกับกวนอูไดไมถึงเพลงก็พากัน ตกใจ แตกหนีกลับเขาดานกิสุยกวน รายงานการศึกใหรองแมทัพลิซกทราบ ลิซกทราบขาวปราชัยของฮัวหยง แลวก็ตกใจ รีบสงรายงานเขาเมืองหลวง ครั้นตั๋งโตะทราบแลวก็ตกใจเชนเดียวกัน เพราะคาดไมถึงวาแมทัพมี ฝมือระดับฮัวหยงจะพายแพแกทหารซึ่งไมปรากฏชื่อเสียงเรียงนามมากอน จึงใหทหารไปเชิญลิยูที่ปรึกษาและ อัศวินงูเหาลิโปมาพบที่จวน ลิยูกุนซือเจาความคิดทราบความศึกแลวเสียดายฮัวหยงเปนอันมาก ความกลัวเขา ครอบงําความคิดและสติปญญาไปสิ้น เสนอความเห็นอันวิปริตขึ้นวากองทัพทียกมาครั้งนี้มีอวนเสี้ยวเปนผูนํา ่ ทัพ และอวนเสี้ยวนั้นมีอาชื่ออวนหงุยเปนราชครูอยูในเมืองหลวง อาจคบคิดกันเปนไสศก จําจะตองประหาร ึ อวนหงุยและครอบครัวเสียใหสน ตั๋งโตะฟงความเห็นอันวิปริตของลิยแลวตองดวยอัธยาศัยโฉดชั่วของตนจึง ิ้ ู สั่งใหลิฉย กุยกี สองทหารเอกคุมทหารหารอยยกไปจับอวนหงุยพรอมครอบครัวและผูคนในบานสังหารเสียสิ้น ุ โดยที่คนเหลานี้ไมมีความผิดใดๆ แลวสั่งใหตัดศีรษะอวนหงุยสงไปดานกิสุยกวน เสียบไวที่นอกคายเปนการ เยาะเยยอวนเสียว ้ ความคิดของลิยูเจาปญญาในครั้งนีทําใหไดรกันวาลิยูนั้นมีความรู ้ ู ความเขาใจใชเปนที่ปรึกษาไดกแตดาน ็ การเมือง หากเปนดานการศึกสงครามแลวตองนับวาขี้เทอสินดี เพราะไมเพียงแตไมสามารถ เสนอแผนการรบ ้ ที่จะเอาชัยขาศึกไดเทานั้น ยังไมรูขอมูลขาวสารการ สงครามแมแตนอย จึงไดแตหลับตาคิดเอาเองแลวเสนอ ใหสังหารคนไมมีความผิดเสียเปนจํานวนมาก จากนั้นตั๋งโตะจึงใหลฉุย กุยกี สองทหารเอกนําทหารหาหมื่นยกออกจากเมืองหลวงไปรักษาดานกิสยกวน มี ิ ุ คําสั่งหามยกออกไปรบดวยขาศึกเปนอันขาด ใหเพียงแตคุมกําลังตั้งมันรักษาดาน ไวเทานั้น สวนตั๋งโตะเอง ่ พรอมดวยลิยู ลิโป หลงเตียว และเตียวเจ คุมทหารอีกสิบหาหมื่นยกจากเมืองหลวงไปทีดานเฮาโลกวน หาง ่  เมืองลกเอี๋ยงประมาณหารอยเสน แลวใหลโปแยกทหารสามหมื่นยกไปตังคายอยูนอกกําแพงดาน การจัด ิ ้ กําลังทหารของตั๋งโตะครั้งนี้ ความจริงหามีแผนการทางยุทธวิธีที่ชดเจนแตอยางใดไม แตทวาโดยชัยภูมิของ ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 76 เมืองหลวงและการจัดตั้งดานทั้งสองนี้เปนการจัดวางดวยภูมิปญญาของยอดขุนพลในอดีต มีลักษณะรุกและรับ อยูในที ดังนันเพียงแตยกทหารไปตั้งยันทัพขาศึกอยูในดานทั้งสองนี้ ก็สามารถคุกคามกดดันกองทัพของ ้ ขาศึกใหตองประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งการตั้งทัพโดยวิธีการตั้งคายรายเรียงกันไปถึงสองรอยเสนแบบโงเขลาเบา ปญญาของอวนเสี้ยวดวยแลว ยิ่งถูกคุกคามหนักขึ้น เพราะสภาพกลายเปนวาคายของฝายปฏิวติที่เรียงรายอยู ั ถึงสองรอยเสนนั้นตกอยูระหวางทั่งกับคอนเหล็กมหึมา นั่นคือแนวหนาสุดของกองทัพปฏิวัติ ปะทะอยูกับทั่ง คือดาน กิสุยกวน ที่มีกําลังตังรับหาหมื่นคน สวนตนทางหรือแนวหลังสุดของกองทัพปฏิวัติอยูใกลกับตัคฆอน ้ มหึมา คือ ดานเฮาโลกวน ที่มีกําลังพลถึงสิบหาหมื่นคน โดยมีลิโปตั้งคายอยูนอกกําแพงดานพรอมจะรุกรบ อยูตลอดเวลา นี่คือ สถานการณเชนเดียวกันกับที่คณะเสนาธิการของเยอรมันไดวางแผนใหกับกองทัพของเจียงไคเช็ก ตีทัพ ของ พรรคคอมมิวนิสตจีนในสงครามปลดแอก สงผลใหพรรคคอมมิวนิสตจีนไดรับความสูญเสียครั้งยิงใหญจน ่ ตองเดินทัพทางไกลขึ้นสูเยียนอาน สภาพภูมิการวางกําลังเปนดั่งนี้ ดังนั้น กองทัพปฏิวตจึงถูกกดดันคุกคาม ั ิ จากพลังยุทธานุภาพของกองทัพฝายเมืองหลวง ทั้งๆ ที่แมวาตั๋งโตะจะมิไดรูความนัยนันก็ตาม ้ หนวยลาดตระเวนของกองทัพปฏิวัตทราบขาว ิ จึงรายงานใหอวนเสียวทราบ ้ อวนเสี้ยวจึงเรียกประชุม กองบัญชาการกองทัพปฏิวัติ ปรึกษาวาจะคิดอานประการใด บรรดาหัวเมืองเหลานั้นไม มีผูใดเสนอความเห็น โจโฉจึงเสนอขึ้นวา "ซึ่งตั๋งโตะยกออกมาตังอยูหนาคายนันหวังจะสกัดตนทางไว เราจําจะแบงเอานายทัพ ้ ้ นาย กองคนละครึ่งยกไปตีอยาใหตั๋งโตะอยูได" ขอเสนอของโจโฉคือแบงกองทัพปฏิวัติออกเปนสองกอง  กองหนึ่งตั้งมั่นอยูในที่เดิม อีกกองหนึ่งยกเขาตีดานเฮาโลกวน ที่ตั๋งโตะรักษาดานอยู สวนดานกิสยกวนมี ุ กองทัพของซุนเกี๋ยนตั้งยันไวแลวทีตําบลเลียงตง เปาหมายของแผนการนี้คืองัดคอนมหึมานั้น ไมใหทุบลง ่ มายังกองทัพปฏิวัติไดนั่นเอง แตยังคงเปนความคิดของการยันสงครามเทานัน หาใชการรุกทางยุทธวิธีแตประการใดไม อวนเสี้ยวเห็นดวย ้ กับขอเสนอของโจโฉ จึงออกคําสั่งใหกองทัพของอองของเมืองโหลาย เตียวเมาเมืองตันลิว เปาสิ้นเมืองเจปก อวนอุย เมืองซุนหยง ขงเลงเมืองปกไฮ เตียนเอี๋ยงเมืองเสียงตง โตเกี๋ยมเมืองซีจิ๋ว และกองซุนจานเมืองปก เปง รวมแปดกองทัพยกไปตีดานเฮาโลกวน กองทัพนอกนั้นใหตั้งมั่นอยูที่เดิม ยกเวนกองทัพของโจโฉ ใหทํา  หนาทีลาดตระเวนและประสานงานระหวางกองทัพทุกกองของฝายปฏิวติ สามพี่นองแหงสวนทอ เลาป กวนอู ่ ั เตียวหุย จึงไดรวมไปกับกลุมทัพสวนนี้ โดยสังกัดอยูในกองทัพของกองซุนจาน ยกไปดานเฮาโลกวน กองทัพ  ของทั้งแปดเมืองเคลื่อนจากที่ตั้งสูดานเฮาโลกวนเปนสามขบวน โดยกองทัพของอองของเมืองโหลายเปน กองทัพหนา กองทัพของเตียวเมาเมืองตันลิวและกองทัพของอวนอุยเมืองซุน-หยงเปนกองกลาง อีกหา กองทัพที่เหลือเปนกองหลัง กองทัพหนาปะทะกับลิโป สูญเสียหองหยกทหารเอกจึงถอยรนมา พอดีกองกลาง หนุนเนื่องขึ้นไป ลิโปเห็นวามีกองทัพหนุนมาเปนอันมากก็ยกกลับเขาคายที่หนาดานเฮาโลกวนนั้น กองทัพ หนาและกองกลางทั้งสามทัพจึงตั้งคายยันคายลิโปไวในระยะหางกันเพียงสามสิบเสน ครั้นกองหลังทังหา ้ กองทัพเคลื่อนมาถึงจึงตั้งคายอยูในบริเวณเดียวกัน ตั้งคายเสร็จแลว เจาเมืองทั้งแปดจึงมาประชุมปรึกษากันทีคายของกองซุนจาน ถือโอกาสนี้แสดงความชื่นชม ่  ยินดีตอสามพี่นองแหงสวนทอที่กูหนากองทัพปฏิวัติไวไดเมือวันกอน ขณะปรึกษากันอยูนั้น ลิโปไดยกทหาร  ่  ออกจากคายมาทารบกับกองทัพของเจาเมืองทั้งแปดทีหนาคายของกองซุนจาน เจาเมืองทั้งแปดจึงพากันขึ้น ่ ไปดูบนหอคอยในคาย เห็นลิโปคุมทหารมีธงทิวปลิวไสว ทั้งนายและพลตางเริงราหาวหาญคะนองนัก กองทัพ ของแปดหัวเมืองสง บอกสุนทหารเอกของเมืองเสียงตงออกรบ ไมถึงสามเพลงก็ถูกลิโปเอาทวนแทงตกมา ตาย จึงสงบูอนกงทหารเอกเมืองปกไฮออกรบอีก ก็ถูกลิโปใชทวนหวดมือบูอันกงขาด กระบองเหล็กหลุด ั กระเด็น บูอันกงจึงขับมาหนี เจาเมืองทั้งแปดหัวเมืองจึงยกทหารออกไปกันเอาบูอันกงกลับเขาคาย แลวตังมั่น ้ อยู ในคายนั้น สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ประกายกระบีที่ซอนในฝก (ตอนที่ 34) ่  สถานการณสงครามในขณะนี้ อวนเสี้ยวผูบญชาการใหญและกองทัพเจ็ดหัวเมืองยังคงตังมั่นกินลมชมวิวอยูที่ ั ้ ชายแดนเมือง ลกเอี๋ยง ในขณะที่กองทัพแปดหัวเมืองยันอยูกบกองทัพของตั๋งโตะ ลิโปทดานเฮาโลกวน สวน ั ี่ ซุนเกี๋ยนนั้นตั้งคายอยูทตําบลเลียงตง คุม เชิงดานกิสยกวน ซึ่งลิฉย กุยกี สองทหารเอกของตั๋งโตะรักษาดาน  ี่ ุ ุ อยู ฝายลิโปซงตั้งคายอยูนอกกําแพงดานเฮาโลกวน หลังจากไดรับชัยชนะกองทัพแปดหัวเมือง สังหารทหาร ึ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 77 เอกเสียคนหนึ่งและฟนทหารเอกบาดเจ็บพิการอีกคนหนึ่งแลว วันรุงขึ้นก็ยกทหารมาทารบกับกองทัพของแปด หัวเมืองอีกครั้งหนึ่ง เจาเมืองทั้งแปดหัวเมืองพรอมทั้งเลาป กวนอู เตียวหุย จึงยก ทหารออกไปหนาคาย ตั้งกระบวนเรียงหนา กระดาน เพื่อจะรบกับลิโปดวยวิธีรบโดยอาศัยฝมือทหารเอกดังเดิม ทั้งๆ ที่รูและสัมผัสตลอดมาแลววาการรบ  ดวยฝมือทหารเอกนั้นเปนรองฝายลิโปที่ฝมือรบเขมแข็งและองอาจกลาหาญยิ่งนัก  นับเปนการรบที่ผดหลัก ิ พิชัยสงคราม เพราะเปนการรบที่ไมเห็นชัยชนะ หากเปนการรบที่อาศัยแตปาฏิหาริยเปนที่พึ่งเทานั้น กองซุนจานเจาเมืองปกเปงไดขับมาออกจากขบวนแถวของแปด เจาเมือง เขารบดวยลิโป ซึ่งขับมาออกหนา ทหารมารออยูกอนแลว กองซุนจานรบดวยลิโปไดเพียงสิบเพลงก็ออนกําลังลงจึงชักมาหนี ลิโปขับมาไลตาม  ใกลเขามาถึงระยะทวนแทงแลว ลิโปจึงเงื้อทวน แทงกองซุนจาน แตพลันไดยินเสียงตวาดดังสนั่นดุจฟารอง วา "เฮย! ไอลูกสามพอ ชิมคมทวนของกูดีกวา" มาเซ็กเทาที่ลิโปขี่จึงชะงักลง เสียงโลหะตันสองอันกระทบ กันดัง "เปง" ยินสนั่นกลบเสียงกลองรบและเสียงโหรองของทหารทั้งสองฝาย ทวนของเตียวหุยฟาดปดเอา ทวนของลิโปกระดอนไป กองซุนจานฉวยโอกาสนั้นขับมาหลบเขา มาหลังทหารคําดา "ไอลูกสามพอ" ที่เตียว หุยดาลิโปครั้งนี้ตรงกับขอเท็จจริง เพราะลิโปมีพอตัวคนหนึง มีเตงหงวนเปนพอบุญธรรมอีกคนหนึ่ง ลิโป ฆา ่ เตงหงวนเสียแลวมาอยูดวยตังโตะ นับถือตังโตะเปนพอบุญธรรม อีกคนหนึ่ง จึงเปนลูกสามพอ เปนคําดา  ๋ ๋ นักการเมืองที่รนแรงโดยมีความเต็มวา "นักการเมืองสามพรรคเหมือนคนสามพอ เปนจัญไรแผนดิน" ุ ดานเตียวหุยกับลิโปกรายทวนรบกันบนหลังมาโดยมีทหารของ ทั้งสองฝายตั้งขบวนอยูดานหลัง ธงทิวประจํา  กองทัพรับลมปลิวไสว เสียงกลองศึกดังสนันผสานเขากับเสียงโหรองของทหารทั้งสองฝาย ทําใหทั้งลิโป ่ เตียวหุยตางคึกคะนองยิ่งนัก สินเพลงที่หาสิบ กวนอูสังเกตเห็นมาที่เตียวหุยขี่อยูนั้นออนกําลังลง ในขณะที่มา ้ เซ็กเทาของลิโปยังเริงราคะนองคลองแคลวรวดเร็วดังเดิม เกรงวาเตียวหุยจะเสียที จึงขับมากรายงาวนิลนาคะ ออกไปกลางลานรบสมทบกับเตียวหุยรบดวยลิโปเลาปยืนมาอยูขางกองซุนจานทอดสายตาเขมนมองเชิงรบ แลว ความวิตกในการศึกก็หมดไปจากใจเห็นเปนทีจะจับลิโป จึงขับมารํา กระบี่คูถลันออกไปในลานรบลอมลิ โปไว แลวแกวงกระบี่โบกเปนสัญญาณพรอมตะโกนดวยเสียงอันดังวา "เต็ง" กวนอู เตียวหุย รูความหมาย  สัญญาณก็ชักมาวนรอบลิโปสลับไปมา แลวตั้งเปนขบวนพยุหะขึ้น โดยเลาปเขารบตรงดานหนาของลิโป กวน อูเขารบทางดานขวาของลิโป และเตียวหุยเขารบทางดานซายของลิโป สามกกฉบับวิจารณของจีนระบุวา เลาปตวาดออกเสียงวา "เต็ง" แลวตั้งขบวนพยุหะ สามกกฉบับสมบูรณระบุ วา สามพี่นองแหงสวนทอลอมลิโปไวในลักษณะอักษรรูปตัว "T" ซึ่งตรงกับคําวา "เต็ง" ในภาษาจีนในขณะที่ บางตําราวาการตั้งขบวนรบชนิดนี้เปนการตั้งขบวนแบบ คายกลดาวไถ และถือเปนขบวนพยุหะในการศึกชนิด หนึ่ง เปนแตใชกําลังคนนอยเทานั้น เลาปถือกระบี่คูอยูเผชิญหนาเปนตัวลอ ดูประหนึ่งจะเสียเปรียบ เพราะ กระบี่เปนอาวุธสั้นกวาทวนของลิโป แตเมื่อเปนพยุหะดังนี้แลว ทวนยาวของลิโปก็ไรพิษสง เพราะไมวาจะฟาด หรือแทงก็จะติด ขัดไปสิ้น นั่นคือหากจะแทงก็ตองดึงทวนมาขางหลัง สภาพเชนนีทั้งงาวของกวนอูและทวน ้ ของเตียวหุยยอมกดดันทั้งในทางฟาดและทางแทงอยูทั้งสองดาน  หากจะฟนก็ตองเงื้อทวนขึ้นทางดานขวา ยอมจะติดงาวของกวนอูอีก ทั้งจะเปดชองวางทางดานซายใหเตียวหุยเอาทวนแทงที่ขางตัวถึงหัวใจได โดยสะดวก ขบวนพยุหะของสามพี่นองแหงสวนทอกดดันบังคับใหวงลอมแคบลงทุกที ลิโปติดขัดละลาละลังไปเสียทุก ทางก็ตกใจยิ่งนัก อาศัยแตกําลังและความแคลวคลองวองไวของมาเซ็กเทาหลีกหลบปองปดอาวุธของสามพี่ นองแหงสวนทอเอาตัวรอดเพียงอยางเดียวและตกเปนฝายถูกกระทําอยางสินเชิง จึงคิดหนีเอาตัวรอด แต ้ ธรรมดามานั้น ในยามเผชิญศึกดังนี้ไมสามารถชักมาถอยหลังได ดังนั้นลิโปจึงตัดสินใจเสี่ยงโนมตัวไป ขางหนาจนเกือบซบคอ มาเอาทวนชีตรงไปทางเลาป ฝายเลาปถือกระบี่คูเปนอาวุธสันกวาปะหนาทางตรง ้ ้ ไมไดเพราะจะถูกทวนเสียกอน เลาปจึงเอากระบี่คูปดทวนของลิโป ในพลันที่กระบี่คูของเลาปฟาดไปทางซาย  เพื่อปดทวนของลิโปนั้น ลิโปกระทืบโกลนมาเซ็กเทาโผนกระโจนไปทางดาน ขวาของเลาป ฝาวงลอมออกไป ไดอยางหวุดหวิด แลวอาศัยฝเทาอันรวดเร็วดุจพายุของมาเซ็กเทาชักมาหนีออกจากสนามรบราวกับเปน ปาฏิหาริยที่เกิดขึ้น ทั้งๆ ทีมิไดวางแผนไวกอนแตประการใด  ่ สามพี่นองแหงสวนทอและทหารของทั้งแปดหัวเมืองจึงยกทหารไลตามลิโปไป เลาป กวนอู เตียวหุย นันสกัด ้ ทางที่จะไปยังคายของลิโปนอกกําแพงดานไว ลิโปและทหารเขาคายไมไดจึงยกหนีเขาดานเฮาโลกวนแลว ปดประตูดานเสีย กองทัพของแปดหัวเมืองจึงยกเขาไปประชิดดานเฮาโลกวน ใหทหารปนหักเขาตีดานเปน สามารถ ลิโปอยูบนเชิงเทินพรอมกับทหารเอกคนอื่นๆ ของตั๋งโตะไดใหทหารยิงเกาทัณฑ ทิ้งกอนศิลาและ ทรายคัวใสทหารของทั้งแปดหัวเมืองอยางดุเดือด ทหารของทั้งสองฝายบาดเจ็บลงเปนอันมาก ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 78 กองทัพแปดหัวเมืองเห็นจะหักเอาดานไมสําเร็จ จึงใหสัญญาณ ถอยแลวยกทหารกลับมาทีคายดังเกา สามกก ่ ฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาการที่กวนอูเขาชวยเตียวหุย แลวเลาปเขาไปสมทบอีกคนหนึ่งเปนเพราะกลัว แพนั้น นาจะเปนการเขาใจผิดของลามจีนในขณะนั้น เนื่องจากลามเหลานันเปนราษฎรสามัญทีหอบแตเสื่อผืน ้ ่ หมอนใบมารับจางคาขายในประเทศไทย ไมมีความรูทางการทหารและพิชยสงคราม เห็นสามคนรุมคนเดียวจึง ั เขาใจเจตนาวาชวยกันรุมเพราะกลัวแพ ตั้งแตเขารวมกองทัพปฏิวัติ เลาปพยายามปดบังอําพรางตนอยู ตลอด  มา ไมเคยออกความเห็น ไมเคยพูดจาเกี่ยวกับการศึกสงคราม และไมเคยแสดงออกถึงความสามารถใหปรากฏ แตเมื่อเห็นวาฝายปฏิวติจะเสียทีและเสียการใหญ จึงจําตองแกไขสถานการณใหเปลียน แปลงจากรับเปนรุก ั ่ ดวย การหาทางจับลิโปใหจงได เหตุนี้จึงจําตองเผยประกายความสามารถของตนเองใหตงคายกลพยุหะ "เต็ง" ั้ ทั้งๆ ที่ใจจริงแลวเลาปคงไมอยากแสดงออกเทาใดนัก เพราะยอมคิดอะไรอยูในใจเหมือนกับคนอื่นๆ ก็ เชนเดียวกันกับโจโฉ ที่ปดบังและอําพรางความสามารถของตนตลอดมา ถนอมและไมยอมใชกําลังทัพของตน  อยางสุดชีวต ตลอดระยะของสงครามที่มาถึงขั้นนี้ โจโฉไมเคยออกรบ ไมเคยใหทหารของตัวออกรบ ทังไม ิ ้ เคยเสนอแผนการรบที่จะเผด็จศึกตอกองทัพปฏิวัติ ทําตนเปนเพียงหนวยลาดตระเวนและประสานงานระหวาง กองทัพทุกหัวเมืองเทานั้น โจโฉแมวาจะพยายามพรางความสามารถของตนไวสักเพียงใด แตครั้นเห็นกองทัพปฏิวัติเสียทีถูกลิโปสังหาร ทหารเอกเสียหลายคน และรุกรบอยางไมหยุดยั้ง โจโฉก็ตองเผยความสามารถของตนออกมาใหเห็นดวยการ ทําหนังสือรายงานการศึกถึงอวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญวา "ใหปรึกษากันวาผูใดจะคิดอานกลศึกประการใด จึง จะไดตวลิโป ถาไดตัว ลิโปแลว ก็จะไดตวตังโตะโดยงาย" หนังสือของโจโฉนี้คือการชีนําสงคราม เสนอเข็ม ั ั ๋ ้ มุงใหจับตัวหรือฆาลิโปเสียดวยกลอุบาย เพราะโจโฉไดเห็นแลววาการรบดวยอาศัยฝมือทหารเอกนั้นไม สามารถเอาชัยตอลิโปได และถาหากไดตัวลิโปแลวก็สามารถเอาชนะตั๋งโตะไดโดยงาย ความคิดการศึก ของโจโฉอันไดแสดงใหปรากฏในรายงานการศึกนี้มคาแทควรทอง เพราะมีฐานะเสมือนกุญแจไขประตูแหงชัย ี ชนะในสงครามครั้งนี้ และสะทอนถึงสติปญญาความคิดของโจโฉในการอานการศึกของทั้งสอง ฝายไดอยาง  กระจางยิ่ง แตผูบัญชาการใหญอวนเสียวไรสติปญญาความสามารถจึงเมื่อ เห็นรายงานนี้แลวก็ไมเห็นถึงความนัยทีจะเอา ้  ่ ชัยตอตั๋งโตะ ดังนั้น อวนเสียวจึงไมไดสั่งการใดๆ ตามที่โจโฉไดเสนอไว ความคิดของเลาปที่จะจับตัวลิโป ้ และใหสญญาณนองรวมสาบานตั้งคายกลพยุหะนั้น ก็คือความคิดอยางเดียวกันกับความคิดของโจโฉ ตางกันก็ ั ตรงที่เลาปใชกลพยุหะ ในขณะที่โจโฉตองการใชกลอุบาย โจโฉ เลาป ตางมองกันออกและอานกันและกัน กระจาง ทั้งๆที่ตางฝายตางก็พยายามพรางความรูความสามารถของตน ดังนั้นในขณะที่โจโฉไมมองเห็นเจา  เมืองคนใดอยูในสายตาตัว แตกับสามพี่นองแหงสวนทอแลว โจโฉกลับมองอยางสนใจทุกฝกาว และพยายาม  เขาใกลเอาใจอยูเสมอไมวาในครั้งที่สนับสนุนกวนอูใหออกรบ การสงสุราใหกําลังใจแกกวนอู และแมในการสง หมูเห็ดเปดไกไปเอาใจเลาปถงในคายพฤติกรรมเหลานีคือพฤติกรรมที่ทั้งโจโฉและเลาปตางก็มีความ นัยอยู ึ ้   ในใจของตนเอง และความนัยที่อยูในใจของทั้งสองคนนี้อาจจะเปนเรื่องเดียวกันและเหมือนกันก็เปนได! อันการสงครามในยุคสามกกนัน นอกจากจะรบกันดวยฝมือของ ทหารเอกแลว ยังมีการรบโดยรูปแบบอื่นอีกสี่ ้ วิธีคือ การรบดวยกําลังทหาร การรบดวยกลอุบาย การรบดวยขบวนพยุหะ และ "การ รบดวยพลังจักรวาล อัน เปนมรรควิถีของยอดขุนพลผูนาทัพ" เปนหนาที่ของขุนพลผูนําทัพที่จะพิจารณาวินิจฉัยเลือกใชวิธีใด วิธหนึ่ง ํ  ี หรือหลายวิธี เพื่อเอาชัยชนะตอขาศึก หาไดจํากัดหรือตาย ตัวแตอยางใดไม การรบกอนหนาศึกครั้งนี้ ทั้งสองฝายใชวิธีการรบดวยฝมือทหารเอก ซึ่งฝายเมืองหลวงไดเปรียบฝายปฏิวัติ ตลอดมา เพราะฝาย เมืองหลวงมีทหารเอกทีมีฝมือรบพุง และมีความเชี่ยวชาญการรบมาก กวาฝมือทหารเอก ่ ของหัวเมืองมากมายนัก ดังนั้นเพียงเพลงสองเพลงรบ ทหารเอกของกองทัพปฏิวัติจากหัวเมืองตางๆ ก็หัวขาด ตก เปนฝายพายแพยกเวนก็แตครั้งทีทหารเลวไรชื่อเสียงเรียงนามผูหนึ่งซึงหนวดยาว หนาแดงถืองาวนิลนา ่ ่ คะ นามวากวนอูไดตัดหัวฮัวหยงทหารเอกฝาย เมืองหลวงไดในเวลาชั่วสุรายังไมทันหายอุน จึงกูหนาใหแก ฝายปฏิวติ ไดเปนครั้งแรก ั ผูนําทัพของทั้งสองฝายตางก็ขี้เทอพอๆ กัน และรูจักใชแตวิธีรบโดยอาศัยฝมือทหารเอกเทานั้น  ไมมี ความสามารถและไมมีความ รูทางยุทธวิธที่จะใชวิธีการรบโดยวิธีอื่นได ดังนั้น เมื่อ ฮัวหยงหัวหลุดออกจากบา  ี และลิโปเสียทีแกสามพี่นอง จึงทําใหสถานการณสงครามทีฝายเมืองหลวงเปนฝายรุกและไดเปรียบแปร ่ เปลี่ยนไปโดยมูลฐาน ฝายเมืองหลวง ซึงเปนฝายรุกรบอยางฮึกเหิมและไดเปรียบมาโดยตลอด ตองถอย ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 79 กลับไปตั้งหลักอยูในดาน ในขณะที่ฝายปฏิวติเปลี่ยนสภาพจากฝายรับกลายเปนฝายรุกและรุกเขาประชิดดาน  ั เฮาโลกวนกดดันตอความรูสึกนึกคิดของตั๋งโตะและกองทัพฝายเมืองหลวงอยางรุนแรงทีสด เพราะความหวังที่ ่ ุ จะอาศัยลิโปกําราบศึกไดพังทลายลงแลว และไมสามารถคิดอานวิธีการรบแบบอื่นมาทดแทนได สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เพลงพื้นบานอันลึกลับ (ตอนที่ 35) เมื่อสถานการณสงครามของฝายปฏิวติเปลียนจากถอยเปนรับสูรุก เปลียนจากปราชัยเปนมีชัยเชนนี้ หัวเมือง ั ่  ่ ทั้งปวงจึงมีความ ยินดียิ่งนัก เฉลิมฉลองกันแลวเจาเมืองทั้งแปดหัวเมืองจึงรายงานการศึกใหผูบญชาการใหญ ั อวนเสี้ยวทราบ อวนเสี้ยวทราบความศึกแลวยินดีนัก คิดทําศึกแตกหักทั้งทางดานเฮาโลกวนและดานกิสุยกวน เพราะความคิดของอวนเสี้ยวนันเขาใจวาในสภาพเชนนี้กองทัพฝายเมืองหลวงตองปราชัยอยางแนแท จึง ชวง ้ ชิงฉวยโอกาสสรางผลงานของตนเองในฐานะเปนผูบัญชาการในการศึกขั้นสุดทาย แตอวนเสียวกังวลอยูดวยกองทัพของซุนเกี๋ยน ซึ่งไมพอใจอวน สุดในเรืองไมสงเสบียงตามกําหนด ทําให ้ ่ กองทัพเมืองเตียงสาตองพาย แพ จึงไดแตตงคายมั่นไวไมยอมออกรบ ดังนั้นอวนเสี้ยวจึงใหทหารถือหนังสือ ั้ ไปยังซุนเกี๋ยนใหเรงยก ทหารตีดาน กิสุยกวนใหจงได แลวแกตัวใหกับอวนสุดผูนองวาเรื่อง เสบียงครังกอน ้ นั้นอวนสุดไดสงการไปแลว แตทหารผูรับผิดชอบปฏิบติละหนาที่เสีย จึงทําใหทานเดือดรอนเสียหาย ขอจง ั่  ั เห็นแกการใหญของบานเมือง อภัยเรื่องนี้เสียเถิด ซุนเกี๋ยนเห็นหนังสือของอวนเสี้ยวแลว จึงสังทหารใหรักษาคาย ไวใหมนคง ตัวซุนเกียนเองพาเทียเภา อุย ่ ั่ ๋ กาย ออกจากคายไปหาอวนสุด เพื่อตองการไตถามเรื่องนี้ใหสิ้นกระแสความ ทําความจริงใหกระจาง และให เอาตัวคนผิดมาลงโทษตามพระอัยการศึก ซุนเกี๋ยนพบอวนสุดแลวตอวาเรื่องไมสงเสบียง จนทําใหกองทัพซุน เกี๋ยนตองเสียที อวนสุดมีความละอายใจนักแตแกตัวเหมือนกับที่ไดซักซอมไวกับอวนเสี้ยววาไดสั่งการไปแลว แตทหารผูรับผิดชอบปฏิบติละหนาที่เสีย วาแลวสั่งทหารใหไปจับตัวทหารเลวคนหนึ่งแลวกลาวหาวาทิ้งหนาที่  ั ไมลําเลียงเสบียงสงใหแกกองทัพ ซุนเกี๋ยนแลวสั่งใหเพชฌฆาตประหารทหารเลวนันเสียตอหนาซุนเกี๋ยน ้ เรื่องของคนถอยกับเรื่องของแพะรับบาป แมจะเปนคนละเรือง แตก็เปนเรืองที่เกี่ยวเนื่องอยูในเรื่องเดียวกันมา ่ ่ ตั้งแตครั้งประวัติ ศาสตรดวยประการฉะนี้ ซุนเกี๋ยนเห็นอวนสุดประหารทหารของตนเองก็คิดวาเปนการกระทําโดยจริงใจ จึงคอยคลายโทสะลง ในขณะ นั้นทหารของอวนสุดเขามารายงานวา มีทหารมาจากคายของซุนเกี๋ยนขอพบซุนเกี๋ยนเปนการดวน ซุนเกียนจึง ๋ ออกมานอกคายพบทหารจากคายตนแลวทหารนั้นรายงานวาบัดนี้มทหารเอกของตั๋งโตะชื่อวา ลิฉุยมาแตดาน ี กิสุยกวน และรอพบซุนเกี๋ยนอยูที่คาย บอกวามีราชการสําคัญซุนเกี๋ยนจึงกลับเขาไปในคายบอกลาอวนสุด  แลวเดินทางกลับไปยังคายของตน ณ ตําบลเลียงตง เขาไปพบกับลิฉุยถามวาทานมาพบเราดวยธุระสิ่งใด ลิ ฉุยคารวะซุนเกียนตามธรรมเนียมแลววาการทีหัวเมืองตางๆ ๋ ่ ยกมาประชิดแดนลกเอี๋ยงครั้งนี้เปนกบฏตอ แผนดิน กอความเดือด รอนแกบานเมืองและราษฎร อัครมหาเสนาบดีตั๋งโตะจะทําการปราบปรามอยางเฉียบ ขาด แตมใจเมตตาทานดวยเปนคนกลาหาญมีคุณธรรม เปนกําลังสําคัญของแผนดิน ทังยังหวังไมตรีทสถาพร ี ้ ี่ ไปเบื้องหนา โดยทานอัครมหาเสนาบดี ทราบกิตติศัพทวาซุนเซ็กบุตรทานเปนคนมีสติปญญากลาหาญ   เหมาะสมกับบุตรสาว จึงดําริที่จะยกบุตรสาวใหเปนภรรยาซุนเซ็ก เพื่อ ใหตระกูล "ตั๋ง" และ "ซุน" เปนทอง แผนเดียวกัน จะไดรวมมือกันทํานุบํารุงแผนดินใหเปนสุขสืบไป ซุนเกี๋ยนฟงลิฉยเจรจาดั่งนั้นก็เขาใจไดวาตั๋งโตะตองการซื้อหาตนเหมือนกับการซื้อหาสินคาตามทองตลาด ุ ดวยการยกลูกสาวใหแกซุนเซ็กผูบุตร แลวใหหักหลังหัวเมืองตางๆ ดวยการถอนตัวออก จากกองทัพปฏิวัติก็ เคืองใจนัก จึงตวาดเอากับลิฉุยใหหยุดอยากลาวความสืบไปอีกเลย แลวซุนเกี๋ยนจึงวาบานเมืองทุกวันนี้ เดือดรอนเปนจลาจล ราษฎรทุกขเข็ญทุกหยอมหญา เกิดแตตั๋งโตะเปนกบฏขายชาติ ทําหยาบชา ตอฮองเต และขุนนางขาราชการทั้งปวง ปลนบานปลนเมือง ขมเหงสังหารราษฎรผูไมมีความผิดเปนจํานวนมาก แมกับ พระสงฆองคเจา ก็มิไดละเวน ทําใหราชการบานเมืองวิปริต เราจึงพรอมใจกับหัว เมืองตางๆ ยกเขามาเพื่อจะ ลางตั๋งโตะเสียใหสิ้น ทั้งบัดนีราษฎรในเมืองหลวงและหัวเมืองตางชิงชังทรราชยกนสาปแชงทุกวันคืน ใครจะ ้ กินเนื้อทรราชระบายความแคนกันทุกตัวคน ชะตากรรมของทรราช จะไมยนยาวแลว อยาวาแตจะใหลูกเรารับ ื เอาลูกสาวทรราชมาเปนภรรยาเลย เพียงแคไดยินเรื่องนี้เราก็ละอายยิ่งนัก ลูกเสือไมมี วันที่จะเอาลูกสุนัขมา ทําเมียอยางเด็ดขาด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 80 ซุนเกี๋ยนสําทับตอไปวาทานเปนทูตมาเกลี้ยกลอมเราครั้งนี้ เราจะไวชีวิตสักครั้งหนึ่งไมใหผิดธรรมเนียมตอนรับ ทูตมาเจรจาความเมือง ตอไปเบื้องหนาถามากลาวดวยเราในเรื่องนี้อีกเราจะสังหารตัวเสีย แลววาตัวจงกลับไป แลวชวนทหารทั้งปวงของ ตังโตะใหมาเขาสวามิภักดิ์ดวยกองทัพปฏิวัติเสีย มิฉะนั้นจะพากันตายสิ้น ลิฉุยฟง ๋  ซุนเกี๋ยนแลวเห็นวาการที่ไดรับมอบหมายจากตั๋งโตะ ลิยู ใหมาเกลี้ยกลอมซุนเกี๋ยนคงจะไมสําเร็จเปนแนแท ทั้งขืนอยูเจรจา สืบไปอาจไดรับอันตรายเพราะกิรยาทาทีของซุนเกี๋ยนเหี้ยมหาญดุดันยิ่งนัก ลิฉุยจึงลุกขึ้น ิ คารวะแลวอําลาซุนเกี๋ยนเดินทางกลับเขาดาน ราย งานใหตงโตะ ลิยู ทราบ ั๋ ตั๋งโตะจึงปรึกษาลิยูวาเมื่อซุนเกี๋ยนไมยอมตกลงปลงใจดวยเชนนี้ จะคิดอานแผนการประการใด ลิยูซึ่งบัดนี้ สติปญญากําลังวิปริต แปรปรวนดวยกลัวภัย จึงออกความเห็นวา ซึ่งกองทัพเราสูญเสียฮัวหยงทหารเอกไปคน  หนึ่ง ไมทันไรลิโปก็เสียทีแกขาศึกซ้ําอีกเลา กองทัพแลทหารของเราตางมั่นใจในฝมือของทหารเอกทั้งสอง เชื่อวา จะนําชัยชนะมาสูกองทัพ แตเมื่อเหตุการณผันแปรไปดังนี้ทําใหขวัญทหารทั้งกองทัพทอถอยและสิ้น หวัง เปนอุปสรรคตอการทําศึกตอไป และแมจะทําศึกตอไปเห็นจะไมไดชัยชนะ เมื่อสิ้นคิดเสียเชนนี้แลวลิยจึงเสนอใหตั๋งโตะยกทัพกลับเมืองหลวง “แลวเชิญเสด็จพระเจาเหี้ยนเตไปตั้งอยู ู เมืองเตียงอัน" วาแลวลิยูก็อางวาเด็กๆ ชาวเมืองรองรําทําเพลงเปนใจความวา เบื้องบูรพามีเมืองฮั่น เบื้อง ประจิมก็มีเมืองฮั่น กวางหนีภยเขาไป เมืองเตียงอันแลวจึงรอดตาย ไดพจารณาความหมายของเพลงพื้นบานนี้ ั ิ แลว จึงไดรูวาเมืองลกเอี๋ยงราชธานีกําลังจะดับสูญ ราชวงศ ฮั่นกําลังจะสิ้นแลว ถาทานยกไปเมืองเตียงอัน เห็นจะไดราชสมบัติเหมือนกับพระเจาฮั่นโกโจ ความเห็นของลิยูเปนความเห็นที่ไมมีขอมูลขาวสารทาง การทหาร และขอมูลลับเกี่ยวกับการภายในขางกองทัพปฏิวติ หากเปนการออก ความเห็นแบบสงเดช เพราะ ั สถานการณขณะนี้ภายในกองทัพปฏิวติมีรอยราวปริ ั ทั้งผูบญชาการใหญอวนเสียวก็เปนคนไรสติปญญา ั ้ ความสามารถ มิไดมีแผนการใดๆ ที่จะยึดเอาลกเอี๋ยงไดเลย ดังนั้นถาหากลิยูรูความศึกหรือใสใจแสวงหาขอมูลขาวสารการสงครามใหสมกับฐานะที่ปรึกษาแลว ยอมจะไม ออกความเห็นชุยๆ แบบนี้ เพราะเพียงแตเสนอใหฝายเมืองหลวงคุมกําลังตั้งมั่นไวในดาน แลวหาทางสราง ความแตกแยกในกองทัพปฏิวติ ไมวาโดยวิธการตัดเสบียง หรือเกลี้ยกลอมกองทัพอื่นประการหนึ่งประการใด ั ี หรือโดยติดสินบนดวยการตั้งตําแหนงแหลงที่ใหสูงขึ้น หรือปูนบําเหน็จ ใหไปกินเมืองใหญ หรือปลอยขาว สรางกระแสโกหกหลอกลวงดวย ประการตางๆ เหมือนดังทีรัฐบาลบางรัฐบาลกระทําอยูอยางเชียวชาญ ่ ่ ช่ําชองแลว กองทัพปฏิวติก็จะแตกพายไปเอง ั ขอเสนอของลิยูในครั้งนี้จึงเปนขอเสนอที่เหลวไหล ไรเหตุผล ราว กับวาเปนคนละคนกับลิยูคนที่เสนอ แผนการใหตั๋งโตะยึดอํานาจรัฐ เพราะเพียงแคเสียทหารเอกไปคนหนึ่งและลิโปทหารเอกอีกคนหนึ่งเสียที ขาศึกมาเทานัน กลับเสนอใหยายเมืองหลวงจากเมืองลกเอี๋ยงไปอยูเมืองเตียงอัน สะทอนใหเห็นถึงจิตใจที่ขี้ ้ ขลาดตาขาว และตกใจกลัวงาย คลายกับนักวิชาการขายตัวบางยุคบางสมัยทีถูกเรียกขานวาบัณฑิตเตาหู อัน ่ เมืองเตียงอันหรือเมืองฉางอัน คือเมืองซีอานในปจจุบัน เคยเปนราชธานีในสมัยจิ๋นซีฮองเต หลังจากพระเจา ฮั่นโกโจไดชัยชนะตอฌอปาออง และปราบดาภิเษกเปนปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่นแลว ไดฟนฟูเมืองเตียงอัน  ซึ่งถูกฌอปาอองวางเพลิงเผาผลาญจน หมดสิ้นขึ้นมาใหม ตั้งเปนราชธานีของราชวงศฮน สืบสันตติวงศเปน ั่ ลําดับมาถึงสิบสองรัชกาล เปนเวลารวมสองรอยป อองมังขุนนางเปน กบฏยึดอํานาจ ครั้นพระเจาฮันกองบู ่ ปราบปรามอองมัง ชิงเอาเมืองเตียงอัน อองมังไดเผาเมืองเตียงอันเสียจนวอดวายสิ้น พระเจาฮั่นกองบูจึงยาย ราชธานีมาสรางเมืองหลวงใหมทางดานตะวันออก ชื่อวาเมืองลกเอี๋ยง หรือเมืองลั่วหยาง ในปจจุบันนี้ เชื้อสายของพระเจาฮั่นกองบูเสวยราชยตอๆ กันมาถึงพระเจาเหี้ยนเตเปนสิบสองรัชกาลเปนเวลา อีกสองรอยป ดังนั้นจึงเรียกราชอาณาจักรฮันในสมัยพระเจาฮั่นโกโจมาจนถึงเวลากอนอองมังยึดอํานาจวาฮั่น ่ ตะวันตก หรือไซฮั่น มีเมืองเตียงอันเปนราชธานี และเรียกราชอาณาจักรฮั่นตั้งแตสมัยพระเจาฮั่นกองบูมา จนถึงสมัยรัชกาลพระเจาเหียนเตวาฮั่นตะวันออก หรือตังฮั่น การเอาเพลงพื้นบานมาเปนเหตุผลในการยาย ้ เมืองหลวงจึงเปน เหตุผลทีบาบอคอแตกทีสุด ไมตางอะไรกับความเชื่อของพวกมืออาชีพในบางยุคทีวาการ ่ ่ ่ ฟนฟูแกไขปญหาวิกฤติทางเศรษฐกิจของประเทศจะสําเร็จไดก็แตดวยการเอาอกเอาใจตางชาติ เพื่อให ตางชาติ เอาเงินเขามาลงทุนดวยความหลงผิดมหันตวามีแตทุนตางชาติเทานั้น จึงจะทําใหเศรษฐกิจของ  ประเทศฟนคืนได เหตุนี้จึงยอมตนขายตัวใหกับตางชาติ ยอมเปนทาสทีสามารถกระทําทุกอยางกับพี่นองรวมชาติของตน ไม ่ คํานึงวาจะเกิดความฉิบหายแกบานเมืองและราษฎรอยางไร ขอใหตางชาติพอใจก็เปนพอ ไมยอมคิดไมยอม เขาใจวาความพอใจของตางชาติก็คือการปลนสะดมเอาผลประโยชนทั้งหลายของประเทศและประชาชนไปจน หมดสิ้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 81 ดังนั้นจึงไมเพียงแตปญหาเศรษฐกิจของประเทศจะแกไขไมฟน คืนเปนปกติเทานั้น ยังกลับทรุดหนักลงใน ทุกๆดาน จนกลไกเศรษฐกิจของประเทศถูกยึดครองไปจนหมดสิ้น ราษฎรเดือดรอนและตกเปนทาสของลัทธิ ลาเมืองขึ้นสมัยใหม ผูนาโงๆ แบบตั๋งโตะไดฟงขอเสนอเชนนี้ก็หลงเชื่อตามเพราะไรสติปญญาความสามารถ ํ ทั้งขี้ขลาดตาขาว ขอเพียงใหไดอยูในอํานาจเทานั้น บานเมืองและราษฎรจะเดือดรอนฉิบหายก็มิไดสนใจ คํานึงถึง ดังนั้นตั๋งโตะจึงสั่งใหยกทัพกลับเมืองหลวงสามกกบางฉบับระบุวาเพลงพื้นบานที่เด็กๆ รองรําทํา เพลงกันเลนๆ นี้แตงขึ้นโดยกลุมบัณฑิตกลุมหนึ่ง มีสุมาเตกโช ปราชญผูชานาญ ทางอาโปกสิณเปนผูนํา ได ํ เล็งเห็นการในเบื้องหนาวาแผนดินเปนจลาจล เชื้อสายพระเจาฮั่นโกโจจะกลับฟนคืนอํานาจเปนใหญไดก็แต โดยเคลื่อนตัวไปตั้งหลักปกฐาน ณ ดินแดนเสฉวน ซึ่งเปนดินแดนดานตะวันตก ในขณะที่เมืองลกเอี๋ยงเปน ดินแดนดานตะวันออก ของเมืองเสฉวน จึงแตงเพลงขึ้นเพื่อสงขาวสารเปนความนัยถึงเชื้อสายของพระเจาฮั่น โกโจใหเด็กๆ พื้นบานใชเปนเพลงขับรอง ซึงเปนวิธีสื่อสาร ชนิดหนึ่งเชนเดียวกับใบปลิวหรือขาวลือในสมัย ่ ปจจุบัน หาใชเมืองเตียงอัน ซึงอยูทางดานทิศเหนือของเมืองลกเอี๋ยงดังทีลิยูเขาใจและตีความเอาตามใจชอบ ่ ่ ไมตั๋งโตะยกกองทัพกลับเมืองหลวงแลว เรียกประชุมขุนนางขาราชการทั้งปวง แลวทําตัวเปนโหราจารยใหญ หลอกขุนนางขาราชการเหลานั้นวาเราไดพิจารณาดูดวงดาวประจําเมืองแลวเห็นเศราหมองนัก เมืองลกเอี๋ยง กําลังจะดับสูญ ฮองเต ขุนนางขาราช การแลราษฎรจะไดรับอันตราย ดังนั้นจําเปนที่จะตองยายเมืองหลวงจาก เมืองลกเอี๋ยงไปตั้งราชธานีใหมที่เมืองเตียงอัน บานเมืองแลราษฎรจะไดรมเย็นเปนสุขสืบไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ปรมาจารยของพลพต (ตอนที่ 36) กรณีที่พลพต ผูนําเขมรแดงขับไลประชาชนกัมพูชาออกจาก เมืองหลวงนับลานคน และสังหารหมูราษฎรอีก  เกือบลานคนนั้น หลายคนคิดวาความคิดของ พลพตนี้เพิ่งมีขึ้นเปนครั้งแรกในโลก แตแทจริงรากฐานความคิด ชนิดนี้มใชเพิ่งมีขึ้นในครั้งเขมรแดงครองอํานาจในกัมพูชาแตประการใด หากเปนความคิดของ ตั๋งโตะ ที่ได ิ ริเริ่มไวเมื่อเกือบสองพันปกอน ดังนั้นจึงกลาวไดวาตั๋งโตะก็คือ ปรมาจารยของพลพตนั่นเอง และสิ่งที่พลพต ทําเมื่อเทียบกับสิ่งทีตั๋งโตะทํานั้นยังหางไกลกันมากมาย แมหากจะนับวาพลพตเปนลูกศิษยของตั๋งโตะ ก็นับ ่ ไดแตเพียงวาเปนลูกศิษยชั้นปลายแถวสุดเทานั้นเอง เมื่อตั๋งโตะกลาวในที่ประชุมขุนนางเสนอใหยายเมืองหลวง สิ้นคําลงขุนนางตางๆ ซึ่งแมจะทั้งเกรงทั้งกลัว ตั๋ง  โตะแตทนเห็นความวอดวายที่จะเกิดขึ้นกับบานเมืองไมได จิตใจเสียสละเห็นแกชาติบานเมืองและราษฎรจึง โชติชวงขึ้นขับไลความมืดแหงภยาคติที่ครองใจออกไปสิ้น  เอียวปวขุนนางเปนผูลุกขึ้นคัดคานเปนคนแรก อุยอวนขุนนาง ลุกขึ้นกลาวสนับสนุนความเห็นของเอียวปวแลวเสริมวา เมืองเตียงอันนั้นถูกเผาเสีย ตั้งแตครั้ง อองมังและยังเปนปาอยู "ซึ่งทานจะละเมืองนี้เสีย จะไปเอาปาเปนเมืองนั้น ขาพเจาเห็นไมสมควร" ซุยชองขุนนางลุกขึ้นสนับสนุนความเห็นของเอียวปวอีกคนหนึ่ง ตั๋งโตะเห็นขุนนางคัดคานความคิดตัวและมีที ทาวาจะมี ขุนนางสนับสนุนความเห็นในทางคัดคานมากขึ้นก็โกรธสั่งให เลิกการประชุมแลว ถอดเอียวปว อุยอ วน และซุนชองออกเสียจากที่ขุนนาง สวนเอียวปกับเหงาเคงสองขุนนาง เห็นตั๋งโตะปดประชุมโดยทียังไมมี ่ ขอยุติจึงออกไปดักรอตั๋งโตะอยูที่ประตูวัง ครันตั๋งโตะนั่งเกวียนออกจากวังจะกลับจวน ทั้งสองขุนนางจึงเขาไป ้ คํานับและแสดง ความเห็นคัดคานไมใหตั๋งโตะยายเมืองหลวง ตั๋งโตะเห็นสองขุนนางตามมาดักคัดคานถึงหนา ประตูเมืองก็โกรธ ลําเลิกความหลังวา เมื่อครั้งอวนเสี้ยวยกทหารหนีไปจากเมืองหลวง ตัวเสนอใหเอาใจอวน เสี้ยวใหเราแตงตั้งเปนเจาเมืองเราก็ทําตาม บัดนี้อวนเสี้ยวกลับมาจะทํารายเรา เปนเพราะตัวทั้งสองคน คบคิด เปนสายสนกลในกับอวนเสี้ยว วาแลวก็สั่งใหเพชฌฆาตเอาตัวเอียวปกับเหงาเคงไปฆาเสีย ตั๋งโตะกลับไปถึงจวนแลวใหทหารตามลิยูมาพบกําหนดการยาย เมืองหลวงไปอยูเมืองเตียงอัน สองคนโฉดจึง ไดปรึกษาถึงแผนการยายเมืองหลวง สรุปเปนแผนปฏิบัติไดดังนี้ ประการแรก ใหเชิญเสด็จพระเจาเหียนเต้ พระสนม และขุนนาง ขาราชการราชสํานักออกจากเมืองหลวงไปตั้งราชธานีใหมที่เมืองเตียงอัน โดยใหตั้งเปน พลับพลาที่ประทับชั่วคราวที่เมืองเตียงอันใน ระหวางการกอสรางเมืองหลวงใหม โดยตั๋งโตะจะคุมทหาร อารักขาขบวนเสด็จดวยตนเอง ประการทีสอง ใหริบทรัพยสินเศรษฐี พอคาวาณิช ทั้งเมืองลกเอี๋ยงเขา ่ ทองพระคลังหลวง เพื่อเปนคาใชจายในการกอสรางเมืองหลวงใหม ประการทีสาม ใหจับกุมญาติของอวน ่ เสี้ยวรวมทั้งคนแซ "อวน" ที่อยูในเมืองหลวง ตลอดจนสมัครพรรคพวกในขอหากบฏตอแผนดิน แลวประหาร ใหสิ้นราก จะไดไมตองกังวลการขางในอีกตอไป สวน บรรดาทรัพยสินของคนเหลานี้ใหรบราชบาตรเสียทั้งสิ้น ิ และเอาไปสมทบเปนคาใชจายในการกอสรางเมืองหลวง ประการทีสี่ ใหกวาดตอนราษฎรในเมืองลกเอี๋ยงไป ่ เมืองเตียงอันเสียทั้งสิ้น ผูใดขัดขวางใหฆาเสีย ในขอหาขัดพระบรมราชโองการ ประการทีหา ใหขุดพระบรม ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 82 ศพ พระศพ และศพของพระบูรพมหากษัตริย พระราชวงศและขุนนางที่มคุณตอแผนดินที่ฝงอยูในสุสานหลวง ี เอาไปเมืองเตียงอันเสียทั้งสิ้น นี่คือแผนการอุบาทวโดยแท แตเมื่อสองผูยิ่งใหญปรึกษาเห็นพองตองกันแลว  จึงมีการนําไปสูการปฏิบัติ  ตั๋งโตะไดใหทหารเชิญเสด็จพระเจาเหี้ยนเต พระสนมและขุนนาง ราชสํานัก เคลื่อนออกจากเมืองหลวงไปสู เมืองเตียงอันเปนขบวนแรก และใหทหารไปจับคนตระกูล "อวน" ทั้งที่เปนญาติโดยตรงและไมใชญาติโดยตรง ของอวนเสี้ยว พรอมทั้งครอบครัวและคนในบาน เอาธงปกไวบนศีรษะวาเปนขบถตอแผนดิน แลวประหารเสีย ทั้งหมด ตัดศีรษะเสียบประจานไว แลวริบราชบาตรไดทรัพยสินเงินทองมาเปน จํานวนมากจากนั้นจึงสั่งให ทหารไปริบทรัพยสินขาวของเงินทองของเศรษฐี พอคาวาณิชในเมืองลกเอี๋ยงทั้งสิ้น บรรจุหีบแลวลําเลียง สงไปเมืองเตียงอัน เศรษฐี พอคาวาณิชในเมืองลกเอี๋ยงจํานวนมากไมยนยอม สงมอบทรัพยสินขาวของเงิน ิ ทอง จึงถูกทหารตั๋งโตะฆาเสียทั้งครอบครัวนับแสนคน แลวตั๋งโตะไดสงใหลฉุย กุยกี คุมทหารกวาดตอน ั่ ิ ราษฎรในเมือง ลกเอี๋ยง "ตอนอาณาราษฎรไปแลคนทั้งหญิง ทั้งชาย เด็กเล็ก ไดประมาณหกรอย เจ็ดรอย หมื่น" ไปเมืองเตียงอัน โดยใหจัดขบวนเปนกองๆ ใหกองทหารนําหนาไปกองหนึ่ง ตามดวยราษฎรกองหนึ่ง สลับกันไป ราษฎรถึงเจ็ดลานคนถูกกวาดตอนออกจากเมืองหลวงถึง สิบวันจึงจะหมดสิ้น "อาณาประชาราษฎร เหยียบกันตายเปนอันมาก เหลาทหารก็เขาชวงชิงเอาทรัพยสิ่งสินของราษฎร แลวฉุดลากภรรยา ของ ชาวเมืองและลูกสาว ซึ่งพอแมพี่นองไปดวยมาทําอันตราย บรรดา ประชาราษฎรไดความเดือดรอนเปนอันมาก เสียงรองไหอึงคะนึงไป" ในระหวางเดินทางมีคนปวยคนเจ็บ ก็ถูกทหารของตั๋งโตะสังหารเสีย เพื่อไมใหเปนอุปสรรคและเสียเวลาใน การเดินทาง ราษฎร ถูกสังหารในระหวางทางหลายแสนคน เหตุการณทงนี้คลายกับเหตุการณเมื่อครั้งพลพต ั้ ผูนําเขมรแดงขับไลนักธุรกิจกัมพูชาออกจากกรุงพนมเปญและหัวเมืองใหญใหไปทําไรไถนาในชนบท และ การสังหารหมูชาวกัมพูชานับลานคน แตทวาเหตุการณสดสลดที่เกิดขึ้นในการยายเมืองหลวงของตั๋งโตะนั้น ุ มากกวา หนักกวา และเหี้ยมโหดกวาการกระทําของพลพต หลายเทานัก จากนั้นตั๋งโตะไดสั่งใหทหารขุดพระ บรมศพ พระศพ และศพของพระบูรพมหากษัตริย พระราชวงศ และขุนนางทีฝงอยูในสุสานหลวงใสโลงให ่ ทหารคุมเอาไปเมืองเตียงอัน ในระหวางที่ขุดสุสานนั้นไดพบทรัพยสินเงินทองของมีคาทีฝงอยูในสุสานเปนจํานวนมาก ตั๋งโตะไดสงใหยึด ่  ั่ เอาทรัพยสินเงินทองของมีคานั้นขนเอาไปเมืองเตียงอันเสียทั้งสิ้น นับไดหลายพันเลมเกวียน ทหารของตั๋ง โตะเห็นมีการขุดสุสานหลวงก็พากันไปขุดสุสานของ ราษฎรทั่วทั้งเมืองลกเอี๋ยง เอาทรัพยสินเงินทองที่ฝงไว  กับศพไวเปน อาณาประโยชนสวนตัวเสียทั้งสิน้ เมื่อไดปฏิบัติการมาถึงขั้นนี้แลว ตั๋งโตะจึงสั่งใหทหารเอาเพลิงจุดเผาเมืองลกเอี๋ยงเสียทั้งเมือง แลวตั๋งโตะกับ ทหารทั้งปวงจึงยกออก จากเมืองลกเอี๋ยงไป ครั้นยกไปถึงเมืองเองหยง ซีเองเจาเมืองรูขาวก็มาตอนรับตั๋งโตะ เขาเมือง เมื่อหนีไกลมาจากเมืองหลวงและเขาเมืองเองหยงแลว ลิยูคอย มีสติปญญาแจมใสขึ้นจึงกลาวกับตั๋ง  โตะวา เรายกมาจากเมืองหลวง ทั้งนี้ศัตรูอาจยกตามตี หากไมเตรียมตัวก็จะเสียทีแกขาศึก จึงเสนอใหซีเอง เจาเมืองคุมทหารไปซุมอยูบนเขาตนทาง ถากองทัพขาศึกยกตามตีก็ใหปลอยผานเขามา เมื่อใดที่ปะทะกับ กองทัพของเราแลว จึงใหซีเองยกตีขนาบเขามาทั้งสองดาน กองทัพขาศึกก็จะเสียทีเปน มั่นคง ตั๋งโตะฟง ขอเสนอของลิยูแลวเห็นชอบ สั่งใหซีเองยกไปทําการตามความเห็นของลิยู แลวใหลิโป ลิฉุย กุยกี สามทหาร เอกคุมทหาร เปนกองหลังคอยระวังขาศึก ฝายเตียวหงิม ทหารเอกของตั๋งโตะซึ่งออกไปรักษาดานกิสย กวน ุ กับฮัวหยงนั้นไมรูความขางในเมืองหลวง ครันเห็นแสงเพลิงลุก สวางขึ้นในเมืองลกเอี๋ยง จึงใหทหารไปสืบขาว ้ ในเมืองหลวง ทหารจึงกลับมารายงานวาตังโตะไดเชิญเสด็จพระเจาเหี้ยนเตยกไปเมืองเตียงอันแลว และให ๋ เผาเมืองลกเอี๋ยงเสีย เตียวหงิมจึงคุมทหารติดตาม ตั๋งโตะไป ฝายเจาเมืองทังแปดพรอมทั้งเลาป กวนอู เตียวหุย ซึงตั้งคายคุมเชิงอยูที่นอกดานเฮาโลกวนและดานกิสุ ้ ่ ยกวน เห็นแสงเพลิงจับทองฟามาแตดานเมืองลกเอี๋ยง และเหตุการณในดานทั้งสองเงียบผิด ปกติ จึงให  ทหารไปสืบขาว จึงรูวาทหารตั๋งโตะทิ้งดานทั้งสองไปแลว จึงรายงานใหอวนเสี้ยวทราบ อวนเสี้ยวจึงสั่งให กองทัพปฏิวัติของทุกหัวเมืองเคลื่อนทัพเขาเมืองลกเอี๋ยง เห็นเพลิงกําลังไหมอยูแตไมมีผคน จึงระดมทหาร ู ชวย กันดับเพลิงจนดับสนิท แลวปลงทัพลงในเมืองลกเอี๋ยงนั้น ปลงทัพแลวอวนเสี้ยวจึงใหเรียกประชุม กองบัญชาการกองทัพปฏิวัติ โจโฉจึงไดเสนอตอทีประชุมวาการที่ตั๋งโตะเผาเมืองหลวง แลวยกหนีไปเมือง ่ เตียงอันครั้งนี้ ยังไมรูความเปนไปของราชสํานักวาพระเจาเหี้ยนเตจะปลอดภัยประการใดหรือไม แตจําเปน ตองทําลายลางตั๋งโตะใหไดเสียกอน แลวคอยตามหาพระเจาเหี้ยนเตตอไป โจโฉไดออกความเห็นวาการทีตั๋ง ่ โตะกวาดตอนราษฎรไปเปนจํานวนมาก จะทําใหการเดินทางเปนไปโดยลาชาและหวงหนาพะวงหลัง หากกอง ทัพปฏิวติไลตามตีก็จะไดชัยชนะโดยงาย ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 83 อวนเสี้ยวฟงขอเสนอของโจโฉแลวไมเห็นดวย อางวาขณะนี้กองทัพของฝายปฏิวติอิดโรยออนกําลัง จึงมี ั คําสั่งใหตั้งทัพไวที่เมือง ลกเอี๋ยงเพื่อฟนฟูและบํารุงขวัญทหารใหเปนปกติเสียกอน โจโฉเห็นเหตุการณ เชนนั้นจึงคิดวามาหลงคบหาดวยคนแบบอวนเสี้ยวนี้ไมมีวันทีจะทําการใหญไดสําเร็จ ่ "อุปมาดังคิดกับเด็ก เลี้ยงโค" ทั้งเห็นวาสภาพที่ตงโตะยกไปครั้งนี้เปนโอกาสดีที่จะลางตั๋งโตะเสียได โจโฉจึงออกมาจากทีประชุม ั๋ ่ สั่งทหารเอกคือแฮหัวตุน แฮหัวเอี๋ยน โจหอง โจหยิน ลิเตียน งักจิ้น ใหยกทหารในสังกัดหมื่น เศษรีบติดตาม ตั๋งโตะไป ความคิดไลตามตีตั๋งโตะของโจโฉครั้งนี้ก็คือความคิดที่หวังผล ในการกําจัดทรราช อาศัยขออาง ชวยเหลืออารักขาฮองเตเพื่อกาว เขาสูอํานาจรัฐ เชนเดียวกับตั๋งโตะเมื่อครั้งทียกทัพไปรับเสด็จและถวาย ่ อารักขาหองจูเปยนและพระอนุชาเสด็จนิวตกลับพระนครในครั้งเกิดจลาจลนั่นเอง ั ิ ฝายโจโฉ ยกทหารไลตามตังโตะมาเกือบเที่ยงคืน ผานเขาตนทางที่ซีเองซุมอยู ก็ปะทะกับกองหลังของตั๋ง ๋ โตะ ซึ่งลิโปและ ลิฉย กุยกี คุมทหารทําหนาที่ระวังหลังอยู ทหารเอกของทั้งสองฝายตะลุมบอนกัน ทามกลาง ุ แสงเดือน แตแฮหัวตุน ซึ่งประทวนรบกับ ลิโปนั้นสูกําลังลิโปไมไดจึงถอยหนี ลิโปขับทหารไลสังหารทหารโจ โฉเสียเปนอันมาก กองทัพโจโฉจึงแตกตื่นคุมกันไมติด โจโฉเห็นดังนั้นจึงพา ทหารถอยหนีมาตามทางเดิมถึง เขาตนทางซึ่งซีเองคุมทหารซุมอยูเปนเวลาเที่ยงคืน พระจันทรทอแสงกระจางฟา กําลังของทหารโจโฉลานัก เพราะไลตามตังโตะมาทั้งวันยังไมไดกินขาวเย็น โจโฉจึงใหทหารหยุดอยู ณ ที่นั้น แลวใหกอฟนเตรียมหุง ๋ ขาวเลี้ยงทหาร ยังไมทันที่ขาวจะสุก ซีเองก็ยกทหารออกมาโจมตี โจโฉและทหาร ทั้งปวงวิ่งหนีกันคนละทิศ ละทาง โจโฉนันหนีไปกับโจหอง พลัดกับทหารเอกที่เหลือ ปะเขากับซีเองคุมทหารมา โจโฉจึงชักมาหนี ซี ้ เองเห็นดังนั้นจึงเอาเกาทัณฑยิงไปถูกไหลซายของโจโฉ โจโฉจึงชักมาหนีตอไป ครั้นถึงเชิงเขาทหารซีเอง  อีกกองหนึ่งซุมอยูไดเขาลอมโจโฉไวแลวเอาทวนแทงมาโจโฉลมลง โจโฉพลัดจากมาทหารของซีเองจึงจับ ตัวโจโฉไวได พอดีโจหองตามมาทัน รีบปรี่เขาไปฆาทหารที่จับโจโฉนั้นเสีย แลวโจหองจึงลงเดินเปลี่ยน ใหโจโฉขี่มาของตัวแทน ครันปลายยามสาม โจโฉ โจหอง และทหารซึ่งตามมานั้นหนีไป ถึงฝงแมน้ํา ซีเอง ้ คุมทหารไลตามมา โจหองเห็นกระชั้นชิดจึงถอดเสื้อเกราะออกใหโจโฉขีคอลุยขามแมนาไป ซีเองและทหาร ่ ้ํ ไมรูน้ําตื้น ลึกจึงไดแตยิงเกาทัณฑแตหาถูกตัวโจโฉไม สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม อาถรรพตราพระลัญจกร (ตอนที37) ่ โจหองพาโจโฉขามแมนาขึ้นฝงแลวหนีตอไปอีกสามสิบเสน ้ํ เห็นฟาสวางและอิดโรยเต็มทีจึงพากันหยุดพัก พอดีซีเองคุมทหาร ติดตามไปอยางไมลดละทันกันแลว ซีเองจึงใหทหารลอมโจโฉ โจหองไว หวังจะจับเปน มอบแกตั๋งโตะเอาความชอบ ขณะนั้นแฮหัวตุนกับแฮหัวเอี๋ยน ซึ่งพลัดกับโจโฉแลวพากันติด ตามหาโจโฉมา  พบเขา เห็นโจโฉ โจหอง กําลังถูกลอมอยูจงเขารบดวยซีเองไดสิบเพลง แฮหัวตุนก็เอาทวนแทงซีเองตกมา ึ ตาย ทหารซีเองก็แตกหนีไป ฝายโจหยิน ลิเตียน และงักจิ้น สามทหารเอกของโจโฉ ซึ่งพลัดกันตั้งแต กลางคืนติดตามหาโจโฉพบกับทหารโจโฉซึงแตกหนีมาคุมกันไดสามรอยคนเศษ ่ จึงติดตามหาโจโฉตอไป พบกับทหารซีเองซึ่งแตกหนีมานั้น จึงเขาจับกุมตัวแลวสอบถามไดความแลวก็ตามไปตามเสนทางทีซีเองไล ่ ตามโจโฉนั้น เมื่อโจโฉไดพบกับทหาร เอกพรอมหนากันก็คลายใจจึงยกทหารที่เหลือเหลานั้นไปตั้งหลักที่เมืองโหลาย ฝาย กองทัพเมืองเตียงสาของซุนเกียนในเมืองลกเอี๋ยงนั้น ไดตั้งคายลงที่บริเวณศาลเทพบิดรแหงราชวงศฮั่น เห็น ๋ สุสานหลวง ถูกขุดรื้อกระจัดกระจายก็รสึกสงสารดวงพระวิญญาณของอดีตพระมหากษัตริย พระราชวงศและ ู ขุนนางที่ถูกรื้อสุสานนั้น จึงสั่งใหทหารเอาดินกลบหลุมฝงศพทั้งนั้นเสีย แลวใหทหารทําความสะอาดพื้นที่ บริเวณจนเปนที่เรียบรอย แลวซุนเกี๋ยนจึงใหทหารไปเชิญเจาเมืองตางๆ มากระทําพิธถวาย สักการะและขอ ี ขมาตอดวงพระวิญญาณและวิญญาณของอดีตพระมหากษัตริย พระราชวงศและขุนนาง โดยตั้งโรงพิธีขึ้นที่ ฐานรางของ ศาลพระเทพบิดร เปนการแสดงความจงรักภักดี เสร็จพิธีแลวตางคนตางแยกกันกลับคายของตน ค่ําลงลวงใกลเพลาเที่ยงคืนแลวซุนเกี๋ยนยังนอนไมหลับ ออกมาเดินนอกคายพรอมดวยทหารติดตาม ครุนคิด ถึงการบานเมือง ขณะนั้นเปนกึ่งปกษขางขึ้น ดวงดาวทอแสงเต็มทองฟารายรอบพระจันทรเสี้ยว สายลมเย็น กระทบกายซุนเกี๋ยนสะทานตัวเปนระยะๆ แลเห็นดาวประจําพระองคพระมหากษัตริยเศราหมอง ซุนเกี๋ยนก็ รองไหดวยรําลึกวาบัดนี้แผนดินเปนจลาจลวุนวาย จอมทรราชตั๋งโตะเผาราชธานีเสีย บังคับเอาฮองเตไปตั้ง เมืองหลวงใหมที่เมืองเตียงอัน ฮองเตพระองคนอยคงจะตรอมพระทัยหนัก ทั้งราษฎรทีถกกวาด ตอนไปเปน ่ ู จํานวนมาก คงจะตกทุกขระกําลําเค็ญเปนทีสาหัส ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 84 ในขณะที่ซุนเกียนร่ําไหอยูนั้น ๋ ทหารติดตามไดรองบอกซุนเกี๋ยนใหดไปทางทิศใตของทางพระราชวังเดิม ู ปรากฏแสงคลายดังผีพุงใต แตพุงจากพื้นสูทองฟาเปนที่ประหลาดนัก ซุนเกี๋ยนจึงสั่งใหนําทหารสามสิบคน  ออกจากคาย จุดคบไฟแลว พากันตรงไปยังตําแหนงที่เห็นแสงนั้น พบบอน้ําบอหนึ่งซึ่งอยูใกลบริเวณพระ ตําหนักที่ประทับเดิมของพระเจาเลนเต ซุนเกียนมีความ สงสัยจึงใหทหารเอาไมยาวขนาดสีวาแทงลงไปในบอ ๋ ่ น้ํา กระทบเขากับของสิ่งหนึ่ง จึงใหทหารชวยกันงมขึ้นมา ปรากฏเปนศพของนางกํานัลไมเนาเปอย ยังสดอยู เมื่อยกเอาศพนางกํานัลขึ้นจากบอน้ําแลว จึงเห็นที่คอของนาง กํานัลมีถุงแพรผูกคลองอยู จึงแกะถุงแพรออก พบกลองไมสีชาดเขม มีกุญแจทองคลองไว เมื่องัดออกดูพบดวงตราหยกรูปสี่เหลียม ยอดตราแกะเปนลาย ่ มังกรหาตัวเกี่ยวกัน ดานขางของตรามีรอยชํารุดแตเลี่ยมทองปดไว ดวงตราแกะสลักเปนอักษรจีนแปดคํามี ความวา "พรสวรรคบัญชา อายุยืนหมื่นป" ซุนเกี๋ยนเห็นดวงตราหยกแลวสงสัยวาจะเปนดวงตราพระลัญจกร สําหรับพระมหากษัตริยแตไมแนใจ จึงถามเทียเภาวารูจักตราหยกนีหรือไม และเหตุใดจึงตกมาอยูในสภาพดั่ง   ้ นี้ เทียเภาจึงวาขาพเจารูจักตราหยกนี้แลวเลาความใหซุนเกี๋ยนฟงวายุคสมัยกอนราชวงศจิ๋น มีพรานปาชื่อเบงโห ไปเที่ยวบนเขาเห็น หงสจบอยูที่กอนหินใหญเปนที่ประหลาด จึงทุบหินนันออกดูพบแทงหยกขนาดใหญ เบง ั ้ โหจึงนําแทงหยกนั้นขึ้นทูลเกลาฯ ถวายพระเจาฌอบุนออง แตไมทันไรพระเจาฌอบุนอองก็เสด็จสวรรคตครั้น พระเจาจิ๋นซีฮองเตเสวยราชย ไดแทงหยกนี้มาจึงโปรดใหชางหลวงแกะแทงหยกเปนตราแผนดิน แลวโปรด ใหหลีซืออัครมหาเสนาบดี คิดอักษรประจําตราแผนดินนั้น หลี่ซือคิดเปนอักษรจีนแปดคําถวายเปนทีทรงโปรด ่ ่ และใหจารึกอักษรแปดตัวนั้นเปนเนื้อ ความในตราแผนดิน และใชเปนตราพระลัญจกรสําหรับประทับพระบรม ราชโองการแตนั้นมา ครั้นพระเจาจิ๋นซีฮองเตเสวยราชยสมบัติไดยสิบแปดป ฤดูใบไมผลิได เสด็จทางชลมารคประพาสทะเลสาบตัง ี่ เทง เกิดพายุใหญพัดกลาเรือพระทีนั่งโคลงเอียงลง ทรงเกรงวาเรือพระทีนั่งจะลม และแคลงพระทัยวาเนื่อง ่ ่ มาแตตราแผนดินนี้ จึงโปรดใหเอาตราแผนดินโยนลงในทะเลสาบนั้น คลื่นลมก็สงบเปนปกติ ครั้นพระเจาจิ๋นซี ฮองเตเสวยราชยไดสามสิบแปดป ไดเสด็จทาง สถลมารคเพื่อตรวจงานสรางกําแพงเมืองจีน ปรากฏมีชายผู หนึ่งเอา ตราหยกนี้มาถวายตอพระหัตถ พระเจาจิ๋นซีฮองเตทรงรับตราหยกไวแลวชายนันก็หายไป หลังจาก ้ เสด็จทางสถลมารคไปตรวจงานกําแพงเมืองจีนกลับมาแลว ก็เสด็จสวรรคต แผนดินเกิดจลาจลเปนสงคราม ระหวางหัวเมืองของราชอาณาจักรจิ๋น ในทีสุดพระเจาฮั่นโกโจปราบดาภิเษกเปน ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่น ่  จึงมีผูนําตราหยกนี้มาทูลเกลาฯถวาย ใชเปนตราพระลัญจกรติดตอมาถึงสิบสองรัชกาล จนกระทั่งอองมังกบฏตอราชสมบัติพระนางตังไทเฮาถูกคุกคาม ถึงในพระตําหนัก จึงทรงหยิบตราหยกนี้ขวาง อองสิม ขุนนางทรยศ แตพลาดไปกระทบผนังพระตําหนัก ตราหยกจึงบิ่นไป ตอมาโซเสียม ขุนนางของอองมัง ไดจัดซอมตราหยกนี้ เลี่ยมทองปดที่บิ่นนันไว ครั้นพระเจาฮั่นกองบูยึดราชสมบัติกลับคืนพระราชวงศฮั่นได ้ สําเร็จ ก็ทรงใชเปนตราพระลัญจกรตอมาจนถึงแผนดินพระเจาเลนเตครั้งนั้นเกิดจลาจลและเพลิงไหมใน พระราชวังหลังจากโฮจิ๋นผูสําเร็จ  ราชการแผนดินถูกสิบขันทีสังหาร สิบขันทีไดจับฮองเตเปนตัวประกัน หลบหนีออกไปจากพระราชวัง ครั้นเสด็จนิวัตกลับพระนครแลว มีการสํารวจทองพระคลังจึงพบวาตราพระ ลัญจกรนีสูญหายไป จึงเขาใจวานางกํานัลในตําหนักที่ประทับมีความจงรักภักดี เกรง คนรายจะลักเอาตราพระ ้ ลัญจกรนี้ไป จึงเอาตราหยกนี้ผูกคอแลวกระโดดน้ําตาย แลวเทียเภาจึงเสนอความเห็นแกซุนเกี๋ยนวา ซึ่งบัดนี้ ตราพระลัญจกรตกแกมือทาน ยอมเปนนิมิตที่สวรรคบอกชีวาราชสมบัติจะตกไดแกทาน ดังนั้นอยาอยูที่นี่อีก ้   ตอไปเลย รีบกลับแควน กังตั๋งของเราคิดการใหญสืบไปเถิด ซุนเกี๋ยนฟงนิทานเรื่องตราพระลัญจกรแลว ก็เชื่อตามความเห็นของเทียเภา เกิดตัวพองขนลุกคิดเห็นเปน วาสนาที่ไดครองตราพระลัญจกรนั้น ความจงรักภักดีที่เคยมีตอราชวงศฮนก็ดับวูบลง เกิดความคิดตั้งตัวขึ้นเปน ั่ เจาครองแผนดิน ณ บัดนั้น เปนธรรมเนียมของจีนแตโบราณที่มีการใชตราประจําตัวแทนการลงชื่อ และธรรม เนียมนี้ยังคงตกทอดมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ซึ่งแมวาความนิยมในการลงลายมือชื่อมีมากขึ้นแลว แตก็ยังมีผนิยม ู ใชตราประทับแทนตัว หรือใชประทับคูกับการลงลายมือชื่อเปนจํานวนมาก ตราประจําตัวนีถาเปนฮองเตจะเรียกวาตราพระลัญจกร ถาเปนขุนนางขาราชการจะเรียกวาตราประจําตําแหนง ้ และถาเปนบุคคลธรรมดาจะเรียกวาตราประจําตัว สําหรับแผนดินจีนในยุคนั้นถือตราพระลัญจกรและตรา แผนดินเปนตราเดียวกัน เมื่อประเทศไทยไดเปดสัมพันธทางการทูตกับจีนแตครั้งสมัยพอขุนรามคําแหง มหาราช ฮองเตของจีนเขาใจวาไทยยอมเปนประเทศราช จึงพระราชทานตราประจําตําแหนงทุกครั้งที่มีการ ผลัดเปลียนแผนดินเรียกวา "โลโต" พรอมกับถวายพระสมัญญามีคําลง ทายวา "ออง" ครั้นแผนดินกรุง ่ รัตนโกสินทร พระบาทสมเด็จพระจอมเกลาเจา อยูหัวโปรดใหทําตราแผนดินขึ้นสําหรับใชในราชการ และให ทําตราพระลัญจกรขึ้น สําหรับพระมหากษัตริยอีกดวงหนึง หลังจากไดรูปแบบตราแลวทรงเห็นวาสมควรมี ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 85 ถอยคําจารึกในตราแผนดินนั้น จึงโปรดใหสมเด็จพระสังฆราช (สา) วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามฯ ทรงคิด ความกํากับตรา สมเด็จพระสังฆราช ทรงคิดถวายเปนภาษาบาลีวา "สัพเพสัง สังฆะภูตานัง สามัคคี วุฑฒิสาธิ กา" ซึ่งแปลวา "การใหญของแผนดินจักสําเร็จไดดวยความสามัคคี" ซึ่งมีความไพเราะงดงามและได ความหมายดีกวาตราหยกที่หลี่ซืออัครมหาเสนาบดีคิดขึ้นเอาใจจิ๋นซีฮองเตมากมายนัก พระบาทสมเด็จพระ จอมเกลาเจาอยูหัว ทรงพอพระทัยในความนีโปรดใหใชเปนคําจารึกในตราแผนดินมาจนถึงทุกวันนี้ อันควรที่ ้ ชนชาวไทยพึงตองรําลึกและเทิดมาปฏิบติ ยอมจักบังเกิดความสวัสดีทุกประการแตนาอนาถนัก ที่บัดนีแทบไม ั ้ มีหนวยราชการใดใชตราแผนดินดังกลาวเสียแลว เพราะหันไปนับถือเอาสิงสาราสัตวมาเปนตราประจํา กระทรวงทบวงกรม จนสัตวเดรัจฉานเกลื่อนกลาดไปแทบทุก หนวยงาน คงเหลือแตศาลยุติธรรมทียังคงใชตราแผนดินนี้ประทับหมายตางๆ ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย สวน ่ ตํารวจคงใชเฉพาะติดอยูกับหนาหมวก แมกรมปาไมก็คงใชเพียงสําหรับใชประทับไลผและรุกขเทวดาในเวลา ี ตัดตนไมใหญที่คนไมกลาตัดเทานั้น การใชตราแผนดินดังนี้จะมีใครสักกี่คนที่ยังคงระลึกถึงความอันจารึกไว นั้น ซุนเกี๋ยนเมื่อไดตราพระลัญจกรแลว ความโลภในยศและวาสนาไดเขาสิงใจ ละทิ้งอุดมการณที่จะกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎรเสียสิ้น คิดหักหลังหัวเมืองทังปวงถอนตัวออกจากกองทัพปฏิวัติ ยกกลับแควน ้ กังตั๋ง เพื่อจะตั้งตัวเปนเจาซึงผิดอาการจากครั้งที่ลฉุย เปนทูตแทนตัวตั๋งโตะมาเจรจาซือตัวซุนเกี๋ยนดวยการ ่ ิ ้ ยกลูกสาวใหกบซุนเซ็กเพื่อจะไดเปนทองแผนเดียวกัน แลวรวมกันทํานุบํารุงบานเมืองแลราษฎรใหเปนสุข แต ั ซุนเกี๋ยนไมยอมกลับโกรธ เคืองยิ่งนัก แตมาครั้งนี้เต็มใจที่จะทรยศตออุดมการณ และพันธมิตรรวมรบความ จริงมิใชเปนการเปลี่ยนใจ หากเนื่องเพราะการตีราคาคา ตัวของซุนเกี๋ยนเอง ครั้งนั้นตั๋งโตะใหราคาไมถึงขนาด ที่ตองการจึงไมยอมขายตัว แตครั้งนีสิ่งที่เทียเภาไดบอกกลาว ซุนเกี๋ยนประเมิน แลววาเกินราคาคาของตัว จึง ้ ยอมขายตัวใหกับยศศักดิ์อัครฐานนั้น เมื่อตัดสินใจเชนนี้ ซุนเกี๋ยนจึงสั่งทหารวาพรุงนี้เชาเราจะยกกองทัพกลับเมืองเตียงสา คิดอานการใหญตามที่  เทียเภาแนะนําตอไป แลวกําชับทหารทั้งปวงวาเรื่องนี้เปนเรื่องสําคัญ อยาไดแพรงพรายเหตุการณที่เกิดขึ้นใน คืนนี้ใหผูอื่นไดลวงรูเปนอันขาด จะเสียการใหญของเราไป แตสวรรคทรงความยุติธรรม ไมประทานโชค เคราะหอยางใดอยางหนึ่ง แตเพียงอยางเดียว หากยอมประทานทั้งสองสิ่งพรอมกันเสมอ ดังเชนที่ประทาน ความงามอันสะคราญแกสตรีใดแลว ก็ยอมประทานเภทภัยอันเกิดแตความมีโฉมสะคราญนั้นควบคูกันดวย เมื่อ สวรรคประทานโชคแกซุนเกี๋ยนแลว จึงเปนธรรมดาทีตองประทานเคราะหแกซุนเกี๋ยนควบคูไปดวย ่  เชนเดียวกัน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม กองทัพปฏิวัตสลายตัว (ตอนที่ 38) ิ การทีซุนเกี๋ยนไดครองตราพระลัญจกรอาจจะถือเปนโชค ่ แตพลันที่ความคิดที่จะตั้งตัวเปนเจาเขาครอบงําก็ ยอมถือวาเคราะหกําลังยางกรายเขาครอบงํา ซุนเกี๋ยนดวยเชนเดียวกัน นี่แหละที่เรียก วาสวรรคทรงความ ยุติธรรม ทันใดทีซุนเกี๋ยนคิดหักหลังพันธมิตร จะถอนทัพกลับเมืองเตียงสาเพื่อคิดอานตังตัวขึ้นเปนเจา ใน ่ ้ พลันนั้นทหารของซุนเกี๋ยนคนหนึ่งซึ่งเห็นเหตุการณและไดยินคําสนทนาระหวางซุนเกี๋ยนกับ เทียเภาเกียวกับ ่ ตราพระลัญจกรโดยตลอด ก็คิดหักหลัง ซุนเกี๋ยนเอาใจออกหาง หวังเอาความชอบจากอวนเสี้ยว จึงเอาความ ทั้งปวงไปบอกอวนเสี้ยวขายนายเกาของตัวเอง อวนเสี้ยวรูความทั้งนั้นแลวมีความยินดียงนัก สั่งใหปูนบําเหน็จ  ิ่ ทหารนั้นเปนจํานวนมาก แลวจัดทีซอนตัวไวในคายเพื่อยันปาก คํากับซุนเกี๋ยนในวันรุงขึ้น ่ เพลาสายในวันรุงขึ้น ซุนเกี๋ยนและทหารเอกไดมาที่กองบัญชาการกองทัพปฏิวัติ ขอพบอวนเสี้ยวแลวแจง ความประสงควาจะยกทัพกลับเมืองเตียงสาเนืองจากอาการปวยกําเริบ ตองไปรักษา ตัวเปนการดวน อวนเสี้ยว  ่ จึงวาการปวยของทานครั้งนี้หาใชปวยทางกายไม แตเปนการปวยทางจิตที่คดชิงเอาราชสมบัติเพราะไดครอง ิ ตราพระลัญจกรไวตางหาก ซุนเกี๋ยนไดฟงก็ตกใจ คิดวาคงมีคนรูความคนใดมาบอกเลาแกอวนเสี้ยว แตแข็งใจ  กลาวกับอวนเสียววาเอาความอันใดมากลาว ขาพเจาไมเคยเห็นตราพระลัญจกรทานกลาวคําทั้งนี้เปนการหมิ่น ้ ขาพเจา ในขณะนั้นเจาเมืองและแมทัพนายกองหัวเมืองตางๆ คอยทยอยเขามาสมทบที่กองบัญชาการเพื่อ ปรึกษาหารือตามปกติ อวนเสี้ยวยืนยันวาความที่ซุนเกียนไดครองตราพระลัญจกรนั้นเปนความจริง อยาไดหลบหนีความจริงตอไปเลย ๋ แลววาหัวเมือง ทั้งปวงมารวมกันจัดตั้งกองทัพปฏิวัติเพื่อขจัดทรราชย เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎร บัดนี้การยัง ไมสําเร็จเมื่อทานพบตราพระลัญจกรแลว ชอบที่จะนํามามอบแกเราซึ่งเปนผูบัญชาการใหญ การสําเร็จแลวจะ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 86 ไดทูลเกลาฯ ถวายคืนพระเจาเหี้ยนเต ตัวทานนี้ไดตราพระลัญจกรแลวปดความเสีย แลวมาบายเบี่ยงจะยกทัพ กลับไป ยอมเปนการแสดงเจตนาแนชัดวาจะตั้งตัวขึ้นเปนเจา ซุนเกี๋ยนละอายใจและรูสึกอัปยศที่เกิดความ  ทั้งนี้ตอหนาบรรดา หัวเมืองและนายทัพนายกองตางๆ ทั้งคําของอวนเสี้ยวก็แทงใจดําจน เจ็บลึก จึงยืนยัน ปฏิเสธขอกลาวหาของอวนเสี้ยว แตอวนเสียวไมเชื่อถือซุนเกี๋ยนเสียแลว เพราะมีพยานหลักฐาน เปนบุคคลอยู ้ กับตัว จึงเรงใหซุนเกี๋ยนเอาตราพระลัญจกรมามอบ ซุนเกี๋ยนทั้งโกรธทั้งละอายแกใจ ดังนั้นเพื่อรักษา เกียรติยศศักดิศรีของตนจึงกลาวสาบานตัวตอฟาวา ขาพเจาไมเคยเห็นตราพระลัญจกร หากขาพเจาไดตรา ์ พระลัญจกรแลวคิดยักยอกเอาเปนของตัว ขอเทพยดาและดวงวิญญาณอดีตพระมหากษัตริยทั้งปวงจงผลาญ  ชีวิตขาพเจาดวยอสุนีบาตและอาวุธตางๆ บรรดาเจาเมืองตางๆ ในที่นั้นจึงเขาหามทั้งสองฝายไมใหโตเถียงกันอีก ตอไปแลววาเมื่อซุนเกี๋ยนสาบานเปน ฉกรรจเชนนี้แลว ยอมเชื่อถือในเกียรติยศศักดิ์ศรีและคําสาบานได ขอใหยตกันแตเพียง เทานี้เถิด อวนเสียวไม ุ ิ ้ ยอมคลอยตามที่บรรดาเจาเมืองไดหามปรามไกลเกลี่ย กลับสั่งใหทหารไปเชิญตัวทหารซุนเกี๋ยนที่นําความมา บอก ใหออกมายืนยันเหตุการณที่พบตราพระลัญจกรเมื่อคืนกอนตอหนา คนทั้งปวง ซุนเกี๋ยนเห็นเหตุการณก็รู วาทหารของตนคนนี้เปน "ขาขายเจา บาวขายนาย สานุศษยสครู เปนจัญไรสังคม" ทังอับอายขายหนาที่ถูก ิ ู ้ กระชากหนากากตอหนาธารกํานัลจึงลุแกอํานาจโทสะ ชักกระบี่ออก จะฟนทหารนั้นเสีย อวนเสี้ยวคุมเชิงอยู แลวเห็นเหตุการณเชนนั้นจึงชักกระบี่ออก แลวยืนขวางหนาทหารนั้นไวแลววา กริยาทานดังนียอมแสดงวา ้ ทาน กลาวความอันสวนทางตอสัจจะ ไมละอายหัวเมืองทั้งปวง จงรีบเอา ตราพระลัญจกรมามอบแกเรา มิฉะนั้นเราก็จะฆาทานเสีย ขณะนั้นงันเหลียง บุนทิว สองทหารเอกของอวนเสี้ยวเห็นนายตัวชักกระบี่เชนนั้นจึง ชักกระบี่ออกจากฝกบางแลวเตรียมพรอมอยู ฝายเทียเภา อุยกาย และฮันตง สามทหารเอกของซุนเกี๋ยน ก็ชัก กระบี่ออกจากฝกคุมเชิงพรอมอยูเชนเดียวกัน บรรดาเจาเมืองที่อยู ณ ที่นนเห็นเหตุการณบานปลายกลายเปน วิวาทถึงขนาดจะลงมือฆาฟนกันเองจึงเขา ั้ หามไวทั้งสองขาง ซุนเกี๋ยน ไดรับความอัปยศนัก จึงออกมาเสียจากกองบัญชาการพรอมสามทหารเอก ขึ้นมา แลวกลับไปคายของตน ซุนเกี๋ยนกลับถึงคายแลวสั่งทหารใหเคลื่อนทัพออกจากเมืองลกเอี๋ยงกลับเมืองเตียง สาในทันที อวนเสี้ยวเมื่อทราบวาซุนเกี๋ยนถอนทัพกลับเมืองเตียงสา จึงมีหนังสือสั่งใหทหารถือไปเมืองเกงจิ๋ว มอบแกเลาเปยวเจาเมือง เลาความที่ซุนเกียนไดตราพระลัญจกรแลวถอนตัวจากกองทัพปฏิวัติ กําลังยกทัพ ๋ กลับเมืองเตียงสา เปนลักษณาการคิดกบฏจะตั้งตนขึ้นเปนเจาแตผูเดียว และขอใหเลาเปยวยกทหารมาสกัด ซุนเกี๋ยนยึดเอา ตราพระลัญจกรกลับมามอบแกอวนเสี้ยวเพื่อนําขึ้นทูลเกลาฯ ถวายพระเจาเหี้ยนเตตอไป  หนังสือของอวนเสี้ยวนี้มความนัยทีชี้ใหเลาเปยวกลัวภัยจากซุนเกี๋ยน ี ่ เนื่องเพราะถาซุนเกี๋ยนไดตราพระ ลัญจกรไปแลว จะตั้งตนเปนเจาครองแผนดินเสียแตผูเดียว ยอมกระทบตอเมืองเกงจิ๋วของเลาเปยว เพราะเปน เมืองที่อยูใกลกับเมืองเตียงสามากทีสุด นับเปนการเอาความกลัวของคนไปใชคนใหทาการทีตองการนั่นเอง ่ ํ ่ หลังจากซุนเกียนยกทหารออกเดินทางจากเมืองลกเอี๋ยงไปแลว วันรุงขึ้น อวนเสี้ยวไดรบรายงานวาโจโฉซึ่ง ๋ ั ยกทหารติดตามตั๋งโตะ ไปนั้นบัดนี้เสียทีแกตงโตะ แลวยกไปตั้งอยูที่เมืองโหลาย อวนเสียว จึงสั่งทหารใหถือ ั๋ ้ หนังสือไปเชิญโจโฉและทหารมาที่กองบัญชาการ ครั้นโจโฉยกทหารมาแลวอวนเสี้ยวจึงใหแตงโตะเชิญ บรรดาเจาเมืองมาเลี้ยงรับขวัญ ณ กองบัญชาการ บรรดาเจาเมืองมาถึงกองบัญชาการแลว ตางแสดง ความเห็นใจ โจโฉและไตถามความเปนไปของการศึก โจโฉทอดใจใหญแลวตัดพอวาขาพเจาคิด อานเชิญ ทานทั้งปวงมาจัดตั้งกองทัพปฏิวัติเพื่อกําจัดทรราชย เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎร ครั้นตังโตะเสียทีในการศึก ๋ เผาเมืองหลวงเสียแลวบังคับฮองเต กวาดตอนราษฎรทั้งปวงยกไปเมืองเตียงอัน ขาพเจาเห็นวาถากองทัพ ปฏิวัตยกไปตามตีก็จะไดตัวตังโตะแลวชวยเหลือพระเจาเหียนเตใหปลอดภัยได การทีคิดไวก็จะบรรลุผลสําเร็จ ิ ๋ ้ ่ แตทานไมฟงคําขาพเจาละทิ้งใหขาพเจาติดตาม ตั๋งโตะไปแตทัพเดียว ขาพเจาจึงเสียทีมาเปนที่อัปยศยิงนัก ่ อวนเสี้ยวและบรรดาหัวเมืองตางๆ ไดยินคําโจโฉแลวมิไดวากลาวประการใด กลับกินโตะตอไปเสมือนหนึ่งวา  ไมมีอะไรเกิดขึ้น โจโฉ จึงเห็นวาขืนอยูทาการรวมกับคนพวกนี้ตอไปก็เหมือนเลนอยูกับเด็ก ทารกการใหญที่ ํ คิดไวไมมีวันจะสําเร็จได ทั้งโจโฉไดพิเคราะหรูปการของฝายปฏิวัตแลวเห็นวาขาดเอก ิ ภาพคงจะสลายตัวในไมชา อยูตอไปก็ไร  ประโยชน จึงลุกออกมาแลว ยกทหารไปเมืองเองจิ๋ว ตั้งฐานที่มั่นสําหรับทําการใหญตอไป กองซุนจานเห็น  ดังนั้นจึงวากับเลาปวา อวนเสียวนี้ไรสติปญญา บายศบาอยาง และโลภอยากไดราชสมบัติ ขืนอยูทําการกับ ้ อวนเสี้ยว ตอไปก็ไรประโยชน มีแตจะไดรับอันตรายแกตัว จึงออกมาพรอมกันทั้งกองซุนจาน เลาป กวนอู เตียวหุย กลับไปที่คายแลวเคลื่อนทัพออกจากเมืองลกเอี๋ยง เลาป กวนอู เตียวหุย ก็กลับเมืองเพงงวนกวน ในขณะที่กอง ซุนจานก็กลับเมืองปกเปงดังแตกอน บรรดาเจาเมืองที่เหลือกินโตะเสร็จแลวก็กลับมายังคาย ของตน เปนอันวางานเลี้ยงเลิกราไปดวยการเริมตนแหงการสลายตัวของ กองทัพปฏิวติ ่ ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 87 ตอมากองทัพเมืองอิวจิ๋วของเลาตายขาดเสบียงลง จึงใหทหารไปยืมเสบียงจากกองทัพเมืองตันลิวของเตียว เมา แตเตียวเมาเห็นวา เลาตายมีเสบียงเพียงพออยูแลว แกลงมาขอเสบียงเพื่อใหกองทัพของ ตนขาดเสบียง เสียกอนจึงไมยอมให เลาตายก็โกรธเตียวเมา ค่ําลงเลาตายก็ยกทหารไปตีคายเตียวเมาในเมืองลกเอี๋ยงนั้น ในขณะที่เตียวเมายังไมทันระวังตัวก็ถูกเลาตายฆาตายในคายทหารของเตียวเมาทั้งสิ้นจึงเขาสวามิภักดิ์กบเลา ั ตาย อวนเสี้ยวทราบเหตุการณที่เลาตายโจมตีคายและสังหารเตียวเมาแลวเห็นวาภายในกองทัพปฏิวัติมความ ี ขัดแยงกันหนัก จักทําการ ตามความคิดไมตลอด ทั้งเลาเปยวเจาเมืองเกงจิ๋ว กองซุนจานเจาเมืองปกเปง ซุน เกี๋ยนเจาเมืองเตียงสา และโจโฉไดถอนตัวออกจากกองทัพปฏิวัติกลับไปแลว จึงรีบถอนทัพออกจากเมืองลก เอี๋ยงกลับไปเมืองปุดไฮ โดยไมบอกเลาร่ําลาใหบรรดาหัวเมืองที่เหลืออยูนั้นไดรับทราบ บรรดาเจาเมืองที่  เหลือเห็นอวนเสี้ยวยกทัพกลับในลักษณะเชนนั้นจึงตางคนตางยกทัพกลับบานเมืองของตน กองทัพปฏิวัติที่ ไดจัดตั้งขึ้นภายใตธง "ตงหงี" ณ ทองทุงเมืองตันลิว ชูคาขวัญ "ทัวประเทศจงสามัคคีกัน กําจัดทรราชย ํ ่ เทิดทูนฮองเต" ไดสลายตัวลง ณ ลกเอี๋ยงราชธานี ซึ่ง ณ บัดนี้เปนเมืองรางดวยประการฉะนี้ และนี่คือผลของ การตั้งคนผิดใหมีอํานาจเปนผูนําทัพ เนื่องเพราะอวนเสี้ยวนั้นเปนคนมีคณสมบัตตองดวยโทษสิบประการของ ุ ิ การเปนแมทัพตามคัมภีรพชัยสงครามคือ ิ "คํารบหนึ่งพึงถือแตน้ําใจ ไมรกชีวิตคิดวาตัวเขมแข็ง ไมตรอง ดูใหรู กําลังศึก ั คํารบสองไมสองโดยปญญา วาการรอนหรือเย็น เห็นแตจะทํา โดยเร็ว  คํารบสามมีนาจิตอันโลภ เห็นแกโลภเอาทรัพยทานมาเปนอาณา ประโยชนโทษนั้นมีหลายสถาน ้ํ คํารบสี่มีน้ําใจออน ถาคนผิดมาออนวอน ไมฆาตามอาญาศึก คํารบหาเปนคนหูเบา ใครวากลาวก็เชื่อฟง ไมหนักแนนตรึกตรองดูใหละเอียด คํารบหกมีแตใจโมหันธ ไมเลือกคนดีใช กลับใหคนชั่วเปนใหญบัญชาการ ทหารมักเสียน้ําใจ คํารบเจ็ดถือตัววาไมมีใครเสมอ ทําการไมปรึกษานายทัพนายกอง คํารบแปดไมเอาใจของตัวเปนแกนแท ฟงแตคําคนพูด เชื่อถือเอาแตถอยคํามาทําศึก คํารบเกาตัวเปนแมทัพไปที่เปลี่ยวแลกันดาร มิไดมีความเมตตา แกทหาร คํารบสิบกําเริบอิสริยยศ พูดจาขมขี่ติเตียนเพือนฝูงทั้งปวง ผูใดสละมิไดไมควรเปนแมทัพ" ่  โบราณวา "ชายชาติอาชาไนย ตองไมลงเรือผิดลํา" ยอมหมาย เอาการไมปองจิตคิดรวมทําการดวยกับคนซึ่ง ตองลักษณะโทษสิบประการดังนี้ ถาเชนนั้นผูมีปญญาจักพิจารณาฉันใด จึงจะไมลงเรือผิดลําเลาคัมภีรพิชยสงครามวาดวยคดีหาประการของแม  ั ทัพวาไววา "ถาผูใดจะเปนแมทัพ ใหรคดีหาประการดังนี้ หนึ่ง คิดกลใหอุบาย เห็นผูใดจะไดจึงใชไปทํา ถาจะ ู  ฝกสอนทหารใหมีสงา ขาศึกจึงจะมีที่เกรงกลัวแลว ใหตั้งตัวมีอํานาจดั่งราชสีห สอง น้าใจโอบออม ํ แกทแกลวทหารทั้งปวงใหเสมอกัน ถาผูใดทําความชอบจึงพิดทูลให ถาผูใดผิดใหทําตามผิด อยา ถือโกรธผูนอย สาม ใหพจารณาตรองความแลวจึงสั่ง ดั่งงาชางมีแตจะยาว จงรักษาความสัตยทาการ ิ ํ สิ่งใดใหแนนอน อยาเจรจาเปนคําสองสี่ ศึกยกมารูวาแมทพเคยชนะเพราะพลมาก ฝายผูจะแกทัพรับ ั มิไดเพราะมีพลนอย อยาถือตัวเองอาจออกรบเมื่อกําลังกลา จงหาที่มั่นใหไดกอนจึงตอสู แลวตรอง อุบายหมายชนะแลวจึงทํา หา ถาตัวเปนแมทพ ถึงจะไปตีเมืองใดมีรี้พลมาก อยาคิดกําเริบ ทรยศตอ ั เจานายของตัว ผูใดรักษาคดีหาประการไวครบถวนก็ควรเปนแมทัพได" นี่แลวคือเรือทีลงแลวไมผิดลํา ่ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เปดยุคสงครามขุนศึก (ตอนที่ 39) การสลายตัวของกองทัพปฏิวัตทําใหความขัดแยงในปลายราชวงศฮั่นเปลี่ยนเนื้อหาจากเดิมไปสูเนื้อหาใหม ิ และนําไปสูความเปนสามกก การจัดตั้งกองทัพปฏิวติโดยหัวเมืองเอกสิบหกหัวเมือง และอีกสองกองทัพคือ ั กองทัพของโจโฉ และกองทัพของเลาป ทําใหฐานะตามกฎหมายของเจาเมืองและกองทัพเหลานั้นกลายเปน กบฏตอแผนดิน เปนปรปกษตอรัฐบาลกลางที่ตั๋งโตะเปนผูถืออํานาจรัฐอยู ในขณะที่อํานาจรัฐของรัฐบาลกลาง  ก็หดแคบลงตามเขตพื้นทีที่ฝายปฏิวติยดครองไว ่ ั ึ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 88 ดังนั้น ความขัดแยงหลักจึงเปนความขัดแยงระหวางอํานาจรัฐ สวนกลางกับกองทัพปฏิวัติ ซึ่งทั้งสองฝายตางก็ เปนขุนศึก เปนแตวาขุนศึกตังโตะเปนฝายรัฐบาลกลาง และฝายปฏิวัติเปนฝายตอตาน รัฐบาลกลาง ครั้น ๋ กองทัพปฏิวัตสลายตัวลง ความขัดแยงจึงเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม คือเปนความขัดแยงระหวางรัฐบาลกลาง ิ กับเจาเมืองและ กองทัพกบฏแตละเมืองชนิดหนึ่ง และความขัดแยงระหวางเจาเมือง และกองทัพกบฏดวย กันเองอีกชนิดหนึ่ง ดังนั้น เมื่อความขัดแยงทั้งสองชนิดนี้ไมสามารถแกไขไดโดยหนทางสันติ หรือโดยวิถทางการเมือง ความ ี ขัดแยงนั้นจึงกลายเปนสงคราม และเปนสงครามระหวางขุนศึกดวยกันเองพลันที่กองทัพปฏิวตสลายตัวลง ั ิ ฉากแหงสงครามระหวางขุนศึก หัวเมืองตางๆ จึงเปดฉากขึ้นตั้งแตบัดนัน และสงครามนี้จะเกิดขึ้นอยาง ้ ตอเนื่องจนกลายเปนสามกก ครั้นเปนสามกกแลวสงครามก็ยังดําเนินตอไป จนกระทั่งราชวงศฮั่นดับสูญสมเด็จ พระมหาธีรราชเจาทรงพระราชนิพนธความในเวนิสวานิชไวตอนหนึ่งวา "ในกระแสแหงยุตธรรมา ยากจะหา ิ ความเกษมเปรมปรีดิ์" ในกระแสแหงสงครามก็เชนเดียวกันยอมไมอาจหา ความเกษมเปรมปรีดิ์ได ซุนหวูจึง กลาวไววา "อันการศึกติดพันกันเปนเวลานาน แตประเทศชาติกลับไดรับประโยชนจากเหตุนั้นยังไมเคยปรากฏ เลย" แตกระนั้นสงครามก็ใชวาจะมีแตผลเสียเพียงดานเดียวหามิได หากยอมมีดานที่เปนผลดีดารงอยูดวย เพราะ  ํ  สงครามนั้นเปนการเคลื่อนไหวทางการเมืองชนิดหนึ่ง คือเปนการเคลื่อนไหวที่หลั่งเลือด และเปนไปเพื่อบรรลุ เปาหมายทางการเมือง ดังนั้นถาหากการเมืองเปนเรื่องผลประโยชนของบานเมืองและประชาชนโดยสวนรวม แลว การทําสงครามเพื่อการเมืองชนิดนียอมนับวาเปนผลดีตอบานเมืองและราษฎร ตําราพิชัยสงครามของ ้ ซุนหวูจึงระบุไววา "จึ่งผูใดยังไมทราบผล รายของสงครามโดยถองแทแลว ผูนั้นยังไมซาบซึ้งในผลดีของ สงคราม เชนเดียวกัน" เหตุนแมวาสงครามจะไมใชสิ่งที่พึงปรารถนา แตสงครามก็ไมใช สิงที่ควรตองเกรงกลัว ี้ ่ ขอเพียงแตเปนสงครามที่เปนธรรมและเปนสงครามที่เปนไปเพื่อบรรลุถึงผลประโยชนของบานเมืองและราษฎร ก็ควรตองพรอมที่จะเขาทําสงครามนั้นจนถึงที่สด โดยที่ยากจะหาความเกษมเปรมปรีดจากสงคราม ดังนั้นจึง ุ ิ์ ยอม ยากทีจะพรรณนาความสงครามในชวงแตนี้ไปใหเกิดความหฤหรรษ ดั่งนิยายอื่นได แตทวาการดําเนิน ่ สงครามในสามกกนั้นหาใชเปนสงครามที่โดดเดี่ยวไม หากเปนสงครามที่เอิบอาบไปดวยศาสตรและศิลป นานัปการ ศาสตร และศิลปเหลานี้จะถือไมไดเจียวหรือวาคือความหฤหรรษอันล้ําเลิศชนิดหนึ่งของมนุษยชาติ เริ่มตนที่เลาเปยว เชื้อสายพระราชวงศฮั่นเชนเดียวกับเลาป ครองตําแหนงเปนที่เจาเมืองเกงจิ๋ว ซึ่งเปนหัว เมืองเอกแหงราชอาณาจักรฮัน เมืองเกงจิ๋วนี้เปนเมืองชายทะเลตั้งอยูคนละฟากแมน้ําแยงซีกับเมืองเตียงสา ่  แหงดินแดนกังตั๋ง ภายใตอํานาจรัฐแหงราชอาณาจักรฮั่น ทั้งเมืองเกงจิ๋วและเมือง เตียงสาตางก็เปนหัวเมืองเอกขึ้นตอรัฐบาล กลาง จึงไมมขอพิพาทบาด หมางกัน หากมีความขัดแยงเกิดขึ้นก็อาศัยถอยทีปฏิบัติ หรืออาศัยอํานาจรัฐ ี สวนกลางเขาแกไขตามระบบบราชการ ดังนั้นความสัมพันธของทั้งสองเมืองนี้จึงมีความเปนปกติตอกันตลอด มา ครั้นซุนเกี๋ยนเจาเมืองเตียงสาเขารวมกับกองทัพปฏิวัติ ไมขึ้นตอ อํานาจรัฐสวนกลาง แลวตอมากองทัพ ปฏิวัติไดสลายตัวลง เหตุปจจัยที่เคยทําใหทงสองเมืองนี้เปนปกติตอกันก็เปลี่ยนแปลงไป เพราะตางเมืองตาง  ั้ ตองระมัดระวังตนดวยเกรงวาจะถูกอีกเมืองหนึ่ง รุกรานยึดครอง เหตุนี้ความสัมพันธที่ไมปกติจึงเกิดขึ้น หลังจากเลาเปยวไดรับหนังสือจากอวนเสี้ยวแจงความเรื่องซุนเกี๋ยนพบตราพระลัญจกร ปดบังความเสียแลว ยักยอกเอาตราพระลัญจกรนั้นเปนของตน เพื่อจะตั้งตนขึ้นเปนเจาแตผูเดียว จึงใหเลาเปยวยกทหารออกไป สกัดกองทัพซุนเกี๋ยนเพื่อยึดตราพระลัญจกรสง มอบแกอวนเสี้ยวเพื่อนําขึ้นทูลเกลาฯ ถวายพระเจาเหียนเต  ้ ตอไป เลาเปยวรับหนังสืออวนเสี้ยวแลว ถือวาในฐานะเชื้อพระวงศฮั่นยอมเปนหนาทีที่จะตองเอาตราพระ ่ ลัญจกรคืนแกฮองเตสถานหนึ่ง  และเกรงวาหากซุนเกี๋ยนไดตราพระลัญจกรไปแลวยอมตั้งตัวขึ้นเปน เจา อันตรายจะเกิดแกเมืองเกงจิ๋ว จําเปนที่จะตองตัดไฟเสียแตตนลม ยึดเอาตราพระลัญจกรจากซุนเกี๋ยนใหจงได  อีกสถานหนึ่ง ดังนั้นเลาเปยวจึงตัดสินใจปฏิบัติตามหนังสือของอวนเสี้ยว แลว สั่งใหยกทหารออกจากเมืองเกงจิ๋วไปตั้งสกัด ทัพซุนเกี๋ยนในเสนทางที่ กองทัพเมืองเตียงสาจะตองเดินทัพกลับแควนกังตั๋ง เพื่อหวังผลที่จะชวงชิงตราพระ ลัญจกรใหจงได เลาเปยวจึงสั่งการใหเกงอวด ชัวมอ สองทหารเอกยกทหารหาหมื่นไปตั้งสกัดทัพซุนเกี๋ยนไว ขางหนา ตัวเลาเปยวเปนกองกลางคุมทหารซุมอยูบนเนิน เขา และจัดกองหลังแยกเปนสองกองซุมอยูในปา  ทั้งสองขาง แลวสั่ง วาเมื่อกองหนาปะทะกับทหารของซุนเกี๋ยนแลว ใหถอยมายังจุดที่กองกลางของเลาเปยว ซุมอยู เมื่อกองกลางเขาปะทะแลวก็จะทําทีถอยไป ยังจุดซุมของกองหลัง พรอมกันนั้นใหกองหนายกออมไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 89 ทางดานหลังของกองทัพซุนเกี๋ยน ใหทั้งสีกองฟงสัญญาณแลวยกตีกระหนาบเขา มาทั้งสีดานก็จะจับตัวซุน ่ ่ เกี๋ยนยึดเอาตราพระลัญจกรไดโดยงาย กําหนดแผนการรบและบัญชาการรบเสร็จแลว เลาเปยวและทหารทั้งสี่กองก็ตั้งมั่นคอยทีทัพซุนเกี๋ยนอยู ครั้น กองทัพเมืองเตียงสายกมาตามทางนั้นก็ปะทะกับกองหนาของเลาเปยว สองทหารเอกของเลาเปยวชักมา ออกไปชี้หนาซุนเกี๋ยนวากบฏตอแผนดิน ยักยอกตราพระลัญจกรของฮองเต ใหรีบสงมอบมาโดยไว ซุนเกี๋ยน ไดยินก็โกรธสั่งทหารเขาตีกองหนาของเลาเปยว กองหนาของเลาเปยวก็ถอยมาตามเชิงยุทธ ใกลจุดที่ กองกลางซุมอยูก็วก เขาปายกออมไปทางดานหลังของกองทัพเมืองเตียงสา คอยฟงสัญญาณจากเลาเปยว อยูเลาเปยวเห็นกองทัพซุนเกี๋ยนยกมาถึงเนินเขาก็ยกทหารออกมา จากจุดซุม เผชิญหนากับซุนเกี๋ยน ฝายซุน เกี๋ยนเห็นเลาเปยวคุมทัพมาก็ชกมาขึ้นมาหนาทหารคารวะเลาเปยวแลววาทานอยาหลงเชื่อฟงคําอวนเสี้ยวที่ ั ใสรายกลาวหาขาพเจาวายักยอกตราพระลัญจกร ขอไดเห็นแกไมตรีของสองเมืองที่มีมาแตกอน เปดทางให ขาพเจาเดินทัพกลับเมืองเตียงสา ไมตรีของทั้งสองเมืองก็จะเปนปกติสืบไป เลาเปยวฟงคําซุนเกี๋ยนแลวจึงวา ความจริงไดประจักษชัดตอหนาหัวเมืองทั้งปวงแลววาตัวทานไดตราพระ ลัญจกรของฮองเตไว แลว ยักยอกเปนของตัวเพื่อจะตั้งตนขึนเปนเจา ทําการกบฏตอพระราชวงศฮั่น เราขอให ้ ทานกลับตัวกลับใจเสียแตบดนี้ รีบสงมอบตราพระลัญจกรคืนใหแกเรา เพื่อสงคืนแกฮองเตตอไป ซุนเกี๋ยนได ั ฟงเลาเปยวแลวก็โกรธ แตฝนใจกลาววาหากทานไม เชื่อฟงขาพเจา ขาพเจาก็ขอสาบานตอฟาวา ขาพเจาหา ไดครอบครอง ตราพระลัญจกรไม หากขาพเจายักยอกตราพระลัญจกรไวแลว ขอใหเทพยดาลงโทษขาพเจา ดวยศัสตราวุธตางๆ เลาเปยวจึงวาเรายังเชื่อคําสาบานทานไมไดกอน แตจะขอตรวจคนทหารทุกคนทีมาใน ่ กองทัพของทาน หากไมพบตราพระลัญจกรแลวเราจะขออภัยตอทานแลวจะเปดทางใหทานเดินทัพกลับเมือง เตียงสา ซุนเกี๋ยนไดยินเชนนันถือวาเลาเปยวเหยียดหยามเกียรติยศศักดิ์ศรี ของตนก็โกรธหนัก สั่งทหารเขา ้ รบดวยเลาเปยว พอทหารใกลจะปะทะกันเลาเปยวทําทีเปนกลัว ชักมาหนี ยกทหารถอยไปทางจุดที่กองกําลัง ซุมอยูสองขางทางนั้น ซุนเกี๋ยนไมรูกลก็ยกทหารไลตามไป ครั้นกองทัพเมืองเตียงสามาถึงจุดซุม เลาเปยวก็ใหทหารโหรอง ตีมาลอเปนสัญญาณ แลวแปรขบวนทัพจาก  ถอยหันหนาเขาเผชิญดวยซุนเกี๋ยน ในขณะทีกองซุมทั้งสองกองก็ยกออกจากสองขางทาง และกองหนาซึงวก ่ ่ ออมไปดานหลังไดยกตีกระหนาบเขามาพรอมกันทั้งสีดาน กองทัพเมืองเตียงสาจึงตกอยูในที่ลอม การกําหนด ่  แผนการรบของเลาเปยวครั้งนี้เปนการรบโดยใชกําลังทหาร ประกอบดวยกลอุบาย ซึ่งไมเคยปรากฏในการรบ ระหวางกองทัพปฏิวัติกับกองทัพจากเมืองหลวง ดังนั้นจึงทําใหแล เห็นไดวาบรรดากองทัพที่รวมในกองทัพ ปฏิวัตินั้นไมไดมีความจริงใจตอกันมาแตตน ตางคนตางพยายามเปนฝายนังดูเพื่อจะชวงชิงเอาความไดเปรียบ ่ ในขั้นสุดทาย หรือไมก็รอคอยใหเหตุการณพัฒนาไปเองจนกวาทุกฝายจะออนแรงลงแลวจึงชิงโอกาสกระทํา การในภายหลัง คงมีแตหัวเมืองที่อยากเดนดังบางหัวเมืองเทานั้นที่กระหือรือออกรบแลว ตองเสียทีแกกองทัพ เมืองหลวง กองทัพเมืองเตียงสาครั้นตกอยูในที่ลอมก็ตกใจ ทั้งถูกทหารเลาเปยวตีกระหนาบเขามาฆาฟนลมตายลงเปน อันมาก ซุนเกี๋ยนรบอยูทามกลางวงลอมของทหารเลาเปยว และออนกําลังลง เทียเภา อุยกาย และฮันตง สาม  ทหารเอกซึ่งถูกลอมอยูอีกวงหนึ่งเห็นเหตุการณเชนนั้นจึงรีบตีฝาวงลอมออกมา แลวตีฝาวงลอมที่ลอม ซุน เกี๋ยน เขาไปแกเอาซุนเกี๋ยนออกมาได ซุนเกี๋ยนและสามทหารเอกเห็นสถานการณตกอยูในความคับขัน จึงนํา ทหารที่เหลือตีฝาวงลอมทหารเลาเปยวแลวหนีไปเมืองเตียงสา ผลการรบครั้งนี้แมวาเลาเปยวจะไดรับชัยชนะ อยางงดงามดวยวิธี การรบแบบใชกําลังทหารและกลอุบาย แตไมสามารถบรรลุภารกิจใน การยึดตราพระ ลัญจกรกลับคืน ทั้งทําใหเลาเปยวกับซุนเกี๋ยนตองพิพาทและผูกพยาบาทตอกัน ซุนเกี๋ยนเมื่อยกทัพกลับเมืองเตียงสาแลวก็คดตั้งตัวขึ้นเปนเจาตาม คําของเทียเภา สั่งใหออกประกาศรับสมัคร ิ ผูมสติปญญาความสามารถ เพื่อเขามารับราชการเปนขุนนางและประกาศรับชายฉกรรจจํานวนมาก เขามาเปน ี ทหาร ทําการฝกซอมทหารทังกลางวันและกลางคืน ในขณะเดียวกันไดสั่งใหตอเรือรบ เรือเร็ว และเรือ ้ ลาดตระเวนจํานวนมาก เปนสัญญาณที่บงชี้ชดเจนวานี่คือการเตรียการทําสงครามแผแสนยานุภาพทาง ั การทหารทั้งทางดานกองทัพบก และดานกองทัพเรือ เมื่อเลาเปยวทราบวาฝายซุนเกี๋ยนระดมผูคนทั้งขุนนาง  ที่ปรึกษา และทหารอยางขนานใหญเชนนี้ก็เกรงวาเมืองเกงจิ๋วจะตกอยูในอันตราย จึงสั่งใหประกาศรับสมัครผู มีสติปญญาความสามารถเขามา รับราชการเปนขุนนาง และประกาศรับชายฉกรรจจํานวนมากเขามาเปน ทหาร  ประจําการทั้งดานกองทัพบกและดานกองทัพเรือ ทั้งสั่งการใหตอเรือรบ เรือลาดตระเวน ประจําการใน กองทัพเรือเปนจํานวนมาก ทําการฝกซอมทหารและซองสุมเสบียงไวเปนกําลังตอไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 90 แตนั้นมา ทั้งเมืองเกงจิ๋วและเมืองเตียงสาจึงตางคุมเชิงระมัด ระวังกันและกัน เปลี่ยนแปลงความสัมพันธทเปน ี่ ปกติตอกันมาเปนความสัมพันธที่พรอมจะทําสงครามตอกันทุกเมื่อ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ชวงชิงชัยชนะโดยไมตองรบ (ตอนที่ 40)  คําพังเพยทีวา "แพเปนพระ ชนะเปนมาร" เปนเพียงคําปลอบ ใจของผูแพ หาใชเปาหมายที่แทจริงของการทํา ่  สงครามไม เพราะในการสงครามนั้นไมมทงพระและไมมทั้งมาร คงมีแตชัยชนะหรือ ปราชัยเทานัน และ ี ั้ ี ้ เปาหมายที่ชวงชิงกันก็คือชัยชนะ คัมภีรพชัยสงครามของซุนหวู วาดวยยุทโธบายระบุวา "หลักการยุทธโดยมิ ิ  พักตองทําลายเมือง นับวาเปนวิธีประเสริฐ ยิ่งรองลงมาก็คอหักเอาโดยไมตองทําลายกองพล รองลงมาอีกก็ ื คือการเอาชนะโดยไมตองทําลายกองพัน เลวกวานั้นก็อยาใหถึง ตองทําลายกองรอย หรือทําลายกระทั่ง หมวดหมู" "เพราะฉะนั้น การชนะรอยทั้งรอยมิใชวิธีอันประเสริฐแท แตชนะโดยไมตองรบเลยจึงถือวาเปนวิธี อันวิเศษยิ่ง" แตการชวงชิงชัยชนะโดยไมตองรบนั้น ใชวาผูนําทัพจะกระทําไดทุกคนไป เพราะการใชสดยอดยุทโธบายของ   ุ ขุนพลนี้ยอมมีแตขุนพลผูมีสติปญญาเทานันจึงกระทําไดสาเร็จ อวนเสียวคนโฉด หลังจากทําใหกองทัพปฏิวัติ  ้ ํ ้ ตองปราชัยถึงขนาดตองสลายตัวอยางไมเปนทาแลว ไดยกไปตั้งหลักที่เมืองโหลาย และ ณ เมืองนี้ อวนเสี้ยวได หองกีทหารเอกผูเจนจบพิชยสงครามมาเปนที่ปรึกษา ดังนั้นนับแตได หองกีมาอยูดวยแลว ั กองทัพของอวนเสี้ยวจึงเปนกองทัพที่ประมาทไมไดอีกตอไป เนื่องเพราะฝมือการรบของทหารเอกนั้น อวน เสี้ยวมีงันเหลียง และบุนทิวนักรบมีฝมือสุดยอดเปนทหารเอกของยุคนั้น ในการวางแผนบัญชาการของกองทัพ ก็มีหองกีที่ปรึกษาเปนเสนาธิการใหญ กองทัพของอวนเสี้ยวจึงพรอมสรรพทั้งฝายบูและฝายบุนทีสามารถ ใช ่ วิธีการรบไดหลายรูปแบบ ผิดกับเมื่อครั้งที่เปนผูบัญชาการใหญของกองทัพปฏิวัติ เมืองโหลายเปนเมืองเล็ก มี ดินแดนใกลกับเมืองกิจิ๋วของฮันฮก และถัดไปจะเปนเมืองปกเปงของกองซุนจาน แตฐานะของเมืองโหลาย เปนเพียงหัวเมืองชั้นจัตวาตางกับเมืองกิจิ๋ว และเมืองปกเปง ซึ่งเปนหัวเมืองเอกทั้งสองเมือง เพราะเมืองโห ลายเปนเมืองเล็ก จึงไมอุดมสมบูรณ ทั้งอาหารก็ขาดแคลน ตางกับเมืองกิจิ๋วและเมืองปกเปง ซึ่งเปนเมือง ใหญอุดม สมบูรณทั้งอาหารและผูคน  ดังนั้น เมื่อกองทัพอวนเสียวยกมาตั้งที่เมืองโหลายไดไมทันนาน กองทัพก็ขาดเสบียงลง ฝายฮันฮกเจาเมืองกิ ้ จิ๋วเปนคนมีน้ําใจเอื้ออารีตอผูคนทั้งปวงโดยไมเลือกหนามีน้ําใจศรัทธาตออวนเสี้ยวเพราะเห็นวาเปนเชื้อสาย ขุนนางมาหลายชั่วอายุคน ครั้นไดขาววากองทัพอวนเสียวขาดเสบียง ฮันฮกก็มีน้ําใจสงสารคิดชวยเหลือ จึง ้ สั่งใหทหารคุมเสบียงมามอบใหแกอวนเสี้ยว อวนเสี้ยวแทนที่จะคิดถึงพระคุณของคนที่เคารพศรัทธาตัวแลวมา ชวยเหลือในยามยาก กลับคิดหักหลังฮันฮกจะชิงเอาเมืองกิจิ๋ว มาครองเสียเอง ดังนั้นอวนเสี้ยวจึงปรึกษาดวยหองกีวาเรามาอยูเมืองโหลายนี้เหมือนจระเขใหญอยูในน้ําตืน  ้ จะหันซายขวา ประการ ใดใหติดขัดไปสิ้น ทังเสบียงอาหารก็ไมอุดมสมบูรณ ผูคนก็นอย ไมสามารถอาศัยทําการใหญได เรา ้ จึงหวังจะชิงเอาเมืองกิจิ๋วเพื่อเปน กําลังสืบไป ทานจะมีความเห็นคิดอานประการใด หองกีฟงขอปรึกษาแลวจึง  วาขาพเจาเห็นดวยกับทานวาเมืองโหลายนี้ไมสามารถเปนฐานกําลังใหเราทําการใหญไดสืบไป เมืองกิจิ๋ว เปน หัวเมืองเอก อุดมสมบูรณทั้งเสบียงอาหารและผูคน หากทานไดครองเมืองกิจิ๋วแลวยอมสามารถใชเปนฐานตั้ง  ตัวทําการใหญได วาแลวหองกีจึงไดเสนอแผนการตอไปวาขาพเจาไดคิดกลอุบาย "หลอกเสือแลวกินวัว" ไวกอนแลว ถาหาก ทานเต็มใจดวยความคิด ขาพเจาแลวเมืองกิจวก็จะเปนสิทธิแกทาน อวนเสียวดีใจยิ่งนักถามวากลอุบาย หลอก ิ๋ ้ เสือแลวกินวัว" ของ ทานเปนประการใด หองกีจึงวาขอใหทานมีหนังสือลับไปถึงกองซุนจานเจาเมือง ปกเปง  ใหยกกองทัพมาตีเมืองกิจิ๋ว ใหสัญญาวาถาไดเมืองกิจิ๋วแลวจะแบงทรัพยสินและเมืองกิจิ๋วใหกองซุนจาน ครึ่งหนึ่ง ถาหากกองซุนจานยกมาตีเมืองกิจวแลว ฮันฮกเจาเมืองยอมคิดวาเคยทําคุณไวแกเราคงจะหวังพึ่ง ิ๋ เราได และขอใหยกกองทัพไปชวยเราจะไดถอโอกาสนั้นยึดเมืองกิจิ๋วไดโดยงาย แตถาหากฮันฮกคิดสูกับกอง ื ซุนจานเพียงลําพัง เราก็จะยกกองทัพตีกระหนาบ เขาไปอีกดานหนึ่งก็จะยึดเมืองกิจิ๋วได โดยงายเชนเดียวกัน และวากองซุนจานนั้นเปนคนหุนหันพลันแลน เห็นแกได ไมรูจักใชคน แตคดการใหญ เมื่อเห็นหนังสือของ ิ ทานแลวคงจะกระทําการตามคําทาน อวนเสียวฟงคําหองกีแลว เห็นดวยกับแผนการที่เสนอ จึงสั่งใหทหารถือ ้ หนังสือลับไปถึงกองซุนจาน ณ เมืองปกเปง ตามแผน การของหองกีนั้น กองซุนจานไดรับหนังสือของอวน เสี้ยวแลวก็มีความยินดีดวยเห็นวาเมืองกิจิ๋วเปนเมืองใหญและอุดมสมบูรณ ถาหากไดเมืองกิจิ๋ว มาผนวกเขา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 91 เปนสวนหนึ่งของเมืองปกเปงแลวก็จะเปนฐานกําลังทําการใหญสืบไป จึงมีหนังสือแจงกําหนดวันทีจะยก ่ กองทัพไปตีเมือง กิจิ๋วใหทหารนั้นถือกลับไปใหอวนเสียว ้ เมื่อทราบกําหนดวันที่กองทัพเมืองปกเปงจะยกกองทัพเขาตีเมืองกิจิ๋วแลว อวนเสี้ยวจึงใหหาหองกีมาปรึกษา วาจะทําประการใดตอไป หองกีเดินแผนตอไปวาขอใหทานมีหนังสือลับไปถึงฮันฮกเจาเมืองกิจิ๋ววากองซุนจาน  เจาเมืองปกเปงมีหนังสือมาปรึกษาเราวาจะยก กองทัพมาตีเมืองกิจิ๋วตามวันที่กําหนด และขอใหเรายกทัพตี กระหนาบ อีกดานหนึ่ง แตเราเห็นวาฮันฮกเปนผูมีพระคุณไดชวยเหลือสงเสบียง ใหในยามยาก ไมสามารถคิด หักหลัง ฮันฮกผูมีพระคุณได จึงแจงมา ใหฮนฮกทราบแลวเตรียมการรับศึกเมืองปกเปงใหพรอมเถิด ั ฮันฮกไดรับหนังสือของอวนเสี้ยวก็ตกใจ คิดวากองซุนจานคงจะยกทหารมาเปนอันมาก และกองซุนจานนั้น เปนศิษยรวมสํานักกับเลาป ดังนั้นเลาป กวนอู เตียวหุยก็จะมาชวยกองซุนจานเปนแนแท ตัวเราเคยเห็นฝมือ ทหารเอกของเลาปมาแลว ยากจะหาทหารเอกคนใดในแผนดินเขารับมือได กองทัพเมืองกิจิ๋วเห็น จะสู กองทัพเมืองปกเปงไมไดจึงมีความวิตกยิ่งนัก ฮันฮกจึงเรียกประชุมขุนนางกรมการเมืองกิจิ๋ว แจงความตาม หนังสือของอวนเสี้ยวใหทุกคนทราบแลวปรึกษาวาจะคิดอานประการใด บรรดาขุนนางและกรมการเมืองกิจิ๋ว สวนใหญเห็นวากองทัพเมืองปกเปง ซึ่งจะยกมาครั้งนี้คงเปนกองทัพใหญ ลําพังกองทัพเมืองกิจิ๋วยอมรับมือ กองทัพเมืองปกเปงไมได ตัวทานเจาเมืองเคยทําคุณไวกับอวนเสี้ยว ทั้งอวนเสี้ยวก็เปนเชื้อสายขุนนางเกา หลายชั่วอายุคน มีผูคนนับถือเปนอันมาก ทั้งยังมีงันเหลียง บุนทิว เปนทหารเอก หากไดเชิญอวนเสียวมาชวย ้ รบกับกองทัพเมืองปกเปงแลว เราก็จะสามารถปองกันรักษาเมืองกิจิ๋วเอาไวได แตเกงบูขุนนางของเมืองกิจิ๋ว ซึ่งเปนที่ปรึกษาของฮันฮกกลับไมเห็นดวยแลววา "อวนเสียวนั้นเปนคนสินความคิดอยูแลว ซึ่งไดตั้งตัวเลี้ยง ้ ้  ทหารอยูทุกวันนี้ก็เพราะทานใหสงเสบียง อุปมาเหมือนทารก ถามารดามิใหนมกินแลว ทารกนั้นก็จะสิ้นแรงไป  ซึ่งทานจะใหอวนเสี้ยวมาชวยรักษาเมืองเหมือนจับเอาเสือมาปลอยไวในฝูงเนื้อ ฝูงเนื้อทังปวงก็จะมีอันตราย ้ เปนมั่นคง" ความเห็นของเกงบูที่ปรึกษาคนนี้แหลมคม และอานแผนการของอวนเสี้ยวทะลุปรุโปรง ดังนั้นจึงแทนที่จะเห็น วากองซุนจานเปนศัตรูและเปนตัวอันตรายตอเมืองกิจิ๋ว กลับเห็นวาอวนเสี้ยวตางหากที่เปนศัตรูราย จะ ไววางใจใหยกเขามาชวยรักษาเมืองไมไดเปนอันขาด ทั้งไดเสนอความเห็นในการบั่นทอนกําลังของอวนเสี้ยว ลงดวยวิธีการทีงายทีสดคือการไมสงเสบียงให ดั่งนี้แลวกองทัพของอวนเสียวก็จะสิ้นกําลังไปเอง ่ ่ ุ ้ แตฮันฮกถึงคราวจะวินาศแทนที่จะฟงคําของที่ปรึกษาผูภักดีดังแตกอน กลับมีความเห็นวิปริต เห็นกงจักรเปน ดอกบัว ตัดสินใจเชิญอวนเสี้ยวยกกองทัพเขามารักษาเมืองกิจิ๋ว เมื่อตัดสินใจแลวจึงมีหนังสือไปถึงอวนเสี้ยว ขอความชวยเหลือใหอวนเสียวยกกองทัพเขามาชวยปองกันเมืองกิจิ๋ว เกงบูที่ปรึกษาเสียใจยิ่งนักที่ ฮันฮกไม ้ ฟงคําจึงขอลาออกจากตําแหนง ขุนนางเมืองกิจิ๋วอีกสามสิบคนซึ่งเคยเห็นความคิดของเกงบูถูกตอง แมนยํา มาแตกอนก็เชือตามแลวขอลาออกจากตําแหนงขุนนางเมืองกิจิ๋วไปพรอมกัน ่ การตัดสินใจของฮันฮกในครั้งนี้คลายกับการตัดสินใจของโฮจิ๋นที่ใหเรียกกองทัพตั๋งโตะเขาเมืองหลวง ดังนั้น ชะตากรรมที่ฮองเต ขุนนางและราษฎรไดประสบจากการเรียกกองทัพตังโตะเขาเมืองหลวงเปนประการใด ๋ ชะตากรรมของฮันฮก ขุนนางและราษฎรเมืองกิจิ๋วยอมตองประสบคลายคลึงกันประการนั้น อวนเสี้ยวไดรับ หนังสือของฮันฮกแลวเห็นการเปนไปตามแผนการของหองกีก็มีความยินดียิ่งนัก จึงออกคําสั่งใหยกกองทัพ ทั้งสิ้นออกจากเมืองโหลายไปเมืองกิจิ๋ว ฝายเกงบูที่ปรึกษากับเพื่อนขุนนางอีกคนหนึ่ง แมวาจะลาออกจากราชการแลวแตยังคงหวงหาอาทรเมืองกิจิ๋ว และราษฎรเปนอันมาก ครั้นทราบขาวอวนเสี้ยวยกกองทัพมาเมืองกิจิ๋วตามหนังสือของฮันฮกแลว จึงคิดการจะ รวมกันสังหารอวนเสี้ยวเสียกอนที่จะเขาเมือง คิดอานรวมกันแลวก็พากันไปยืนแอบอยูทประตูเมืองกิจิ๋ว ครั้น  ี่ อวนเสี้ยวจะเขาประตูเมือง เกงบูและเพื่อนขุนนางนั้นก็ชักกระบี่จะฟนอวนเสียว แตงันเหลียง บุนทิว สองทหาร ้ เอกของอวนเสี้ยวซึ่งเดินตามมา ดวยเห็นเหตุการณจึงชักกระบี่วิ่งเขาไปรับกระบี่ของสองขุนนางเมืองกิจิ๋ว แลว ฟนสองขุนนางถึงแกความตายที่ประตูเมืองนั้น อวนเสี้ยวคนโฉด ณ บัดนี้ไดหองกีมาเปนที่ปรึกษาจึงกลายเปน อสรพิษรายและกําลังกรายเขาประตูเมืองกิจิ๋ว  พรอมแลวที่จะกัดฮันฮกผูมีพระคุณของตน อวนเสี้ยวเมื่อเขาประตูเมืองกิจิ๋วแลว ฮันฮกไดออกไปตอนรับขับสู อยางสมเกียรติ แลวเชิญอวนเสี้ยวไปที่จวนเจาเมืองเพื่อปรึกษาราชการ โดยหารูไมวากําลังอุมกอดอสรพิษ รายไวกับอกเมื่ออวนเสี้ยวพรอมทหารเอกและทหารติดตามเขาไปถึงจวนเจา เมืองแลว ก็ขึ้นนั่งบนที่วาราชการ ของเจาเมือง ปลอยใหฮันฮกเจาเมือง ยืนอยูขางลางแลวออกคําสั่งถอดฮันฮกเสียจากที่เจาเมือง และใหถอด ขุนนางกรมการเมืองทั้งปวงออกจากตําแหนงเสียทั้งสิ้น แลวอวนเสี้ยวจึงตังตนเองเปนเจาเมืองแทน และตั้ง ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 92 เตียนหอง โจสิว เคาสิว และหองกี ที่มาดวยกันจากเมืองโหลายใหเปนขุนนางเมืองกิจิ๋ว ตั้งงันเหลียง บุนทิว เปนทหารเอกของเมืองกิจิ๋ว ยึดอํานาจ เมืองกิจิ๋วเบ็ดเสร็จสมบูรณภายในวันเดียวนั้น ฮันฮกเมื่อถูกถอดออกจากตําแหนงแลวก็เสียใจนักที่คดผิดเชื่อ ิ และวางใจคนผิดมาคิดวาถาจะอยูเมืองกิจิ๋ว ตอไปคงจะถูกอวนเสี้ยวฆา เสียเปนแน จึงทิ้งบุตร ภรรยาและครอบครัวหนีไปอยูเมืองตันลิวแตผูเดียวพระผูมี พระภาคเจาทรงตรัสสอนในมงคลสามสิบแปดขอแรกวา อยาคบคนพาล "การไมคบคนพาลเปนมงคลสูงสุด" เมื่อปฏิบัติตาม มงคลนี้แลวยอมไมแพในที่ทั้งปวง ยอมถึงความสวัสดีในทีทงปวง การไมปฏิบัติตามมงคลขอนี้ ่ ั้ ยอมตั้งอยูในฐานะที่พายแพทกเมื่อ ยอมถึงซึ่งความวิบัติในที่ทั้งปวง ฮันฮกเมื่อหลงเชื่อและคบคนพาลเชน  ุ อวนเสี้ยวจึงตองรับผลแหงการกระทําของตน เสียทั้งเมือง และพลัดพรากจากครอบครัว ดันดนไปแตเดียวดาย ้ อวนเสี้ยวใชกลอุบายหลอกเสือกองซุนจาน แลวกินวัวฮันฮก ชวง ชิงชัยชนะยึดเมืองกิจิ๋วไดโดยไมตองรบ แม นับเปนชัยชนะอันวิเศษ แตชัยชนะเชนนียอมเปนชัยชนะที่เกิดแตการหักหลังผูมีพระคุณตัว จึงเปนชัยชนะที่ ้  ยอมตองแฝงไวซึ่งความปราชัยควบคูกันไป นั่นคือความปราชัยในดานชื่อเสียงเกียรติยศทีตระกูล "อวน" ไดสั่ง ่ สมมาหลายชั่วอายุคนจนหมดสิ้น หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ยอดกระบี่ในมือพอครัว (ตอนที่ 41) ฝายกองซุนจานเจาเมืองปกเปงรับหนังสือลับของอวนเสี้ยวแลว ก็จดเตรียมกองทัพเพื่อจะยกไปตีเมืองกิจิ๋ว ั ตามที่ตกลงไวกับอวนเสี้ยว แตยังไมทันถึงกําหนดเคลื่อนพลก็ไดขาววาอวนเสี้ยวยึดไดเมืองกิจิ๋วแลว จึงให กองซุนอวดผูนองไปเมืองกิจิ๋วทวงทรัพยสินและขอแบงเมืองกิจิ๋วครึ่งหนึ่งตามที่อวนเสียวไดใหสญญาไว อวน  ้ ั เสี้ยวเมื่อรูวากองซุนอวดมาทวงสัญญา จึงหาตัวหองกีมาปรึกษาวาจะทําประการใดดี หองกีจึงวาขาพเจาได คาดหมายไวกอนแลววากองซุนจานจะตองสงคนมาทวงสัญญา ขาพเจาจะคิดการใหเมืองกิจิ๋วปลอดภัยแลวจะ  ใหกองทัพเมืองปกเปงยกไปรบกับจอมทรราชตั๋งโตะ เปนทีแลวเราจะไดซาเติมเอาภายหลัง ทานก็จะเปนใหญ ้ํ กวาคนทั้งปวง แลววาใหทานบอกกองซุนอวดใหกลับไปเชิญกองซุนจานมาเจรจากับทานดวยตนเองเถิด ทาน หาบิดพลิวไม ้ กองซุนจานมาแลวจะเตรียมการตอนรับและทําพิธสงมอบทรัพยสินและเมืองกิจิ๋วใหครึ่งหนึ่ง ี อวนเสี้ยวเห็นชอบกับแผนการของหองกี จึงออกไปตอนรับกอง ซุนอวดในฐานะแขกเมืองคนสําคัญ แลวแจง แกกองซุนอวดตามคําของหองกีทุกประการ กองซุนอวดทวงสัญญาไมสําเร็จจึงเดินทางกลับ ถึงกลางทางพบ กองทหารปกธงแสดงหนวยสังกัดวาเปนทหารของตั๋งโตะเขามาลอมกองซุนอวดไว แลววากองซุนจานเปน กบฏตอแผนดิน ทานอัครมหาเสนาบดีตั๋งโตะใหเรามาสังหารพรรคพวกกองซุนจานเสียใหสิ้น วาแลวก็เอา เกาทัณฑยิงกองซุนอวดถึงแกความตาย แตแกลง ปลอยทหารทีติดตามกองซุนอวดใหหลบหนีกลับไปเมือง ่ ปกเปง กองซุนจานฟงรายงานจากทหารทีติดตามไปกับกองซุนอวด พิเคราะหเหตุการณแลวเชือวาเปนแผนการของ ่ ่ อวนเสี้ยวบิดพลิ้วสัญญา สังหารกองซุนอวดเสียแลวปายผิดไปใหกับตั๋งโตะ หากหลงกลยกกองทัพไปรบดวย ตั๋งโตะก็จะเกิดความเสียหายขึนทั้งสองฝาย อวนเสี้ยวยอมถือเอาโอกาสนั้นยกกองทัพมายึดเมืองปกเปงของ ้ เราไดโดยงาย กองซุนจานจึงโกรธอวนเสี้ยวเปนอันมาก สั่งใหระดมกองทัพเมืองปกเปงยกไปตีเมืองกิจิ๋ว ถึง แมน้ําพวนโหนอกเมืองกิจิ๋วก็ใหตั้งคายลงที่เชิงสะพานศิลา ขามแมน้ําพวนโห ฟากตรงกันขามกับเมือง กิจิ๋ว เตรียมการเขาโจมตีเมืองกิจิ๋วตอไป ฝายอวนเสี้ยวทราบขาวกองซุนจานยกทัพมาตังคายอยูทริมแมน้ําพวนโห ก็ยกทหารออกไปตั้งรับกองทัพกอง ้  ี่ ซุนจานที่เชิงสะพานขามแมนาพวนโหฟากขางเมืองกิจิ๋ว แลวใหตั้งคายมันไว รุงขึ้นกองซุนจานยกทหารออก ้ํ ่ จากคายไปถึงเชิงสะพานก็ใหทหารหยุดอยู ตัวกองซุนจานขี่มาขึ้นไปบนกลางสะพานศิลา รองดาอวนเสี้ยวที่ บิดพลิ้วสัญญาแลวยังฆากองซุนอวดผูนอง อวนเสี้ยวก็ขับมาออกหนาทหารดาตอบกองซุนจานหาวาชุบมือ เปบจะยกเอาสัญญาขึ้นมาทวงไมได เพราะฮันฮกเจาเมืองกิจิ๋วมีความเมตตาตออวนเสียว ยกเมืองกิจิ๋วใหอวน ้ เสี้ยวดวยความโงของฮันฮกเอง กองซุนจานไมไดลงแรงลงทรัพยสินในเรื่องนี้แมแตนอย ไมชอบที่จะมา ทวง เอาทรัพยสินและเมืองกิจิ๋ว ดากันไปดากันมา อวนเสี้ยวโกรธสั่งบุนทิวทหารเอกใหไปฆากองซุนจานเสีย บุน ทิวจึงขับมาขึ้นไปบนสะพานศิลา กองซุนจาน เห็นดังนั้นจึงถอยลงจากเชิงสะพานมาอยูที่พื้นดิน ครั้นบุนทิว  มาถึง จึงเขารบดวยที่เชิงสะพานศิลานั้น กองซุนจานรบกับบุนทิวไดสิบเพลง ก็รับบุนทิวไวไมอยูจึงชักมาหนี เขามาในกองทหาร สั่งใหทหารเอกสี่คนเขาลอมเพื่อจะสังหาร บุนทิวเสีย สีทหารเอกของกองซุนจานเขา ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 93 ปะทะดวยบุนทิวเพียงเพลงแรก บุนทิวก็ปลิดชีพทหารเอกกองซุนจานเสียคนหนึ่ง อีกสามคนที่เหลือ กลัวบุน ทิวจึงชักมาหนี แตบุนทิวขับมากลับมาไลตามกองซุนจาน ฆาทหารกองซุนจานจนแตกฮือไปทั้งกอง กองซุนจานตกใจกลัวจึงขับมาหนีอยางไมคดชีวิต จนอาวุธและหมวกเกราะหลุดรวงไปสิน มาถึงเชิงเขาลูก ิ ้ หนึ่งมาที่กองซุนจาน ขี่สะดุดกอนหินลมลง กองซุนจานจึงพลัดตกจากหลังมา บุนทิวขับมาไลตามกองซุนจาน ไปเห็นเชนนั้นจึงเงื้อทวนจะแทง กองซุนจานสิ้นทางรอดจึงพริ้มตาลงดวยความกลัวรอความตาย พลันไดยิน เสียง "เปรง" ดังสนั่น กองซุนจานลืมตาขึ้นเห็นทวนบุน ทิวกระดอนไกลจากกายตัว จึงฉวยโอกาสนั้นรีบวิงหนี ่ เขาไปหลบอยู ในหลืบเขา เสียงทวนปะทะกันดังสนั่น ทั้งไมเห็นบุนทิวไลตามมา กองซุนจานจึงออกมาแอบดู ที่หลืบเขานั้น เห็นชายคนหนึ่ง "สูงหกศอก หนา ผากและคิ้วใหญ ตาโต" ใบหนาคมสันผองใส ในชุดแตงกาย แบบชาวปา ในมือถือทวนยาวสิบเอ็ดศอกเศษกําลังขี่มารายทวนตอสูอยูกับบุนทิว กองซุนจานรําลึกเหตุการณ สุดวิกฤติเมื่อครูแลว คิดอยูในใจวา หากมิใชชาวปาผูนใชทวนปดทวนบุนทิวไดทันการณแลว ตัวเราคงเดิน   ี้ ทางไปเยือนยมโลกแลวเปนแน เสียงทวนประกันดังสนั่นเปนระยะ ทําใหกองซุนจานตองกลับมาใหความสนใจ เขมนมองการตอสูอยางใจจดใจจออีกครั้งหนึง เห็นชายผูนนมีเพลงทวนแคลวคลองวองไว กรายทวนแตละที ่ ั้ ราวอสุนีบาต มีพลังหนักหนวง เสียงทวนกรีดอากาศดัง "วื้อ วื้อ" ราวพยัคฆคําราม ทวนประทวนแตละที ทวน ที่บุนทิวถือกระดอนไปอีกดานหนึ่ง รูปการณนาที่จะสังหารบุนทิวไดในชั่วไมเกินสิบเพลง แตเพลงทวนผานไป เพลงแลวเพลงเลาก็ยังไมปรากฏผลแพชนะ กองซุนจานเปนผูบัญชาการทหารมาของเมืองปกเปงอยูดวย มี ความ สันทัดในเชิงมา พิเคราะหดจึงเห็นปญหาใหญของชายผูนั้นวาอยูที่มาซึ่งขับขี่เขารบดวยบุนทิวนั้นหาใช ู  มาศึกไม เปนแตเพียงมาแกลบที่ผอมโซตัวหนึ่ง จะชักไปซายขวาเดินหนาหรือเลี้ยวกลับดูเคอะเขินไปสิน ทั้ง้ มีอาการตื่นกลัวยามเขาใกลมาศึกของบุนทิวแตละที ฝเทามาก็ชะลอลง ผงะออกหาง ทําใหจังหวะทวน ผิดพลาดทั้งกระบวนแทง และกระบวนฟน หากไมมีฝมือบังคับมาชั้นเชิงครูแลว สถานการณคงย่ําแยกวานี้นัก การณกลับกลายเปนวามาที่ชายผูนั้นขี่ไดลดทอนอานุภาพเพลง ทวนไปเกือบสิ้น ในขณะที่มาศึกของบุนทิว แคลวคลองวองไวเริงราคะนองนัก และกําลังมิไดลดหยอนลงแมแตนอย ครั้นสิ้นเพลงทีหกสิบ มาทีชายนั้นขี่ก็ออนแรงลง ในขณะที่ บุนทิวเองก็ปวดลาไปทั้งสองแขน งามมือทีกุมทวน ่ ่ ่ ปวดจนชา มีเลือด ไหลซึมที่งามมือจนแทบกุมทวนไวไมได เห็นทีจะรับมือไดอีกตอไปไมเกินสิบเพลง บุนทิว  ขุนทวนเอกของอวนเสี้ยวผูไมเคยยอมเปลืองเวลาในการสังหารศัตรู ครันประทวนผานไปเพียงนี้แลวยังไมมี ้ วี่แวววาจะเอา ชนะไดเลย มิหนําซ้ํากระบวนทวนของชาวปานิรนามมิไดลาลง กลับหลั่งไหลครืนครั่นไมขาด สายดุจดั่งน้ําหลากจากยอดผา บุนทิว จึงพรั่นใจนักคิดหาหนทางเอาตัวรอด ขณะนั้นบุนทิวไดยินเสียงโหรอง ของทหารดังขึนมาจากตนทางที่ไลตามกองซุนจานมา เหลียวไปดูเห็นเปนทหารกองซุนจานกําลังหนุน เนื่อง ้ เขามาที่ กําลังตอสูกันอยูก็ตกใจเกรงจะเสียที จึงอาศัยความคลองตัวและกําลังมาศึกผละโผนออกจากทีตอสู ่  แลวหนีกลับไปคาย กองซุนจานเห็นบุนทิวขับมาหนีไปแลว และเห็นทหารของตัวทีแตกตื่นจากการรบที่เชิงสะพานรวมตัวกันได ่ แลวยกตามมาถึง จึงออก มาจากหลืบเขาเดินตรงเขาไปหาชายชาวปาผูนน กลาววาทานมาชวยชีวตเราไวทัน ั้ ิ ในครั้งนี้เปนคุณแกเรานัก ขอถามวาทานนีชื่อใด บานอยูแหงหนตําบลใด ชายนั้นยอตัวลงคํานับกองซุนจาน ้  แลววา ขาพเจานี้ชื่อ "จูลง เปนชาวเสียงสาน" แลววาเดิมขาพเจาเปนทหารเลวในกองทัพอวนเสี้ยว มีหนาที่ ตรวจเวรยาม ตอมาขาพเจาเห็นวาอวนเสี้ยวเปนคนไรคุณธรรม ขาด ความกตัญูรูคุณคน ไวตัวถือยศศักดิ์ ไม มีน้ําใจรักทหาร ขาพเจาจึงไดหนีออกมาแลวขออาศัยอยูกบชาวบานปา วันนี้ขาพเจาขี่มาจะไปเก็บของปา ั ผานมาถึงเชิงเขาแหงนี้เห็นทานเสียทีอยูจึงเขามาชวยเอาทวนปดทวนซึ่งจะแทงนั้นใหไกลตัวทาน บุนทิวจึง หันมาเลนงานจะสังหารขาพเจาเสีย ขาพเจาจึงจําใจตองตอสู แลวจูลงไดหันหนาไปทางทหารของกองซุน จานทีตามมา ยอตัวลงคํานับอยางออนนอมแลวกลาวอยางถอมตัววาขาพเจาขอบใจทานทังหลายที่ยกมา ่ ้ ชวยขาพเจาไวทันเวลา มิฉะนันขาพเจาคงเสียทีเอาชีวิตรอดยากเปนแนแท ้ กองซุนจานและเหลาทหารทีตามมานั้นตางคอมตัวคารวะตอบจูลงดวยความชื่นชมพรอมกับกลาววาขอบ ่ คุณทานที่ชวยเหลือ กองซุนจานฟงวาจูลงหนีอวนเสี้ยวมาอาศัยชาวบานปาอยูและเห็นวาจูลงทําคุณแกตัว จึง  ชวนจูลงมาทําราชการดวยกันที่เมืองปกเปง จูลงรับคําชวนกองซุนจานแลวพากันมาทีคาย ณ ริมแมน้ําพวนโห ่ ถึงคายแลวกองซุนจานสั่งใหรบจูลงเขาเปนทหารในกองทัพเมืองปกเปง ั เปนกองระวังหลัง ดูแลความ ปลอดภัยของหนวยเสบียง โดยถือ วาไดตอบแทนคุณจูลงทีไดชวยชีวตไว ่ ิ นี่คือความแตกตางอยางสําคัญระหวางกองซุนจานกับเลาป ที่ถึงแมจะเปนศิษยสํานักเดียวกัน เพราะเลาปนั้น มองคนออก และวางใจชวงใชคนดีมีฝมือใหมีตําแหนงหนาที่สมแกความสามารถของคน แตกองซุนจานทั้งๆ ที่เห็นฝมือจูลงแลวกลับไมวางใจใชสอยมอบหมายหนาทีสําคัญให มองไมออกวาคนลักษณะแบบจูลงนั้นคือ ่ ทหารเสือ ควรแกตําแหนงยอดขุนพลของแผนดินดวยซ้ําไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 94 คนแบบกองซุนจานนี้จึงไมสามารถทําการใหญได แมแตจะรักษาชีวิตตนไวก็ยากยิ่งนัก กองซุนจานไมมี โอกาสไดเห็นอนาคตของชายชาวปาผูนี้วาในวันขางหนาคือยอดขุนพลของอาณาจักรฉูส  เปนยอดขุนพลที่ พญามังกรแหงเทือกเขามังกรหลับ จูกัดเหลียง-ขงเบง วางใจมากที่สดในบรรดาขุนพลทังปวงของจกกก สาม ุ ้ กกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) กลาวถึงการตอสูระหวาง จูลงกับบุนทิวในครั้งนี้วา ตอสูกันถึงหกสิบเพลงไม   ปรากฏผลแพชนะ โดยไมมีขอสังเกตเกี่ยวกับมาที่จลงขี่จึงทําใหเขาใจและสงสัยไปไดวาฝมือและเชิงรบของจู ู ลงจะแคเพียงเสมอดวย บุนทิวกระนั้นหรือ ถาเชนนั้นหากจะเปรียบเทียบฝมอจูลงกับกวนอูแลว จะไมตางกัน ื ราวฟากับดินดอกหรือ เพราะในภายหนากวนอูใชงาวนิลนาคะปลิดศีรษะ บุนทิวรวงลงพืนในชั่วไมถึงสิบเพลง ้ เทานั้น ความจริงแลวการตอสูระหวางจูลงกับบุนทิว หากมีมาศึกเสมอกันก็นาทีจลงจะปลิดศีรษะออกจากบาบุนทิวได ่ ู ในชั่วไมเกินสิบเพลงรบ แตการตอสูกลับยืดเยื้อมาจนสิ้นเพลงที่หกสิบยังไมปรากฏผลแพชนะนั้น เนื่องจาก ความดอยของมาที่จลงขี่ซึ่งเปนเพียงมาแกลบผอม โซหาใชมาศึกไม จึงกลายเปนตัวถวงรั้งใหเพลงทวนของ ู จูลงแทบไรอานุภาพ แตกระนั้นทั้งสองแขนและงามนิวของบุนทิวที่กุมทวนตองบาดเจ็บและ ออนลาจนแทบ ้ ถือทวนไวไมไหว เพราะเหตุที่กองซุนจานมองคนไมออก จึงสั่งบรรจุจูลงไวในตําแหนงพลทหารของกองทัพ เมืองปกเปง แลวมอบหนาที่ใหอยูกองหลัง ดูแลความปลอดภัยของเสบียงเทานั้น การใชคนของกองซุนจาน จึงเปนการใชคนโดยไมสอดคลองกับความปรีชาสามารถของคน จูลงซึ่งเปรียบประดุจดังกระบี่วิเศษจึง เหมือนกับตกอยูในมือพอครัว และถูกใชไปสําหรับหั่นผักปลาเทานั้น ฝายอวนเสี้ยวเห็นกองทหารของกองซุน จานแตกฮือ และบุนทิว ไลตามกองซุนจานไปก็ดีใจยิ่งนัก ตังตาคอยวาอีกเพียงครู บุนทิวคงหิ้วศีรษะกองซุน ้ จานมาเปนกํานัลแกตน ครั้นเห็นบุนทิวกลับมาตัวเปลาในสภาพออนลารอแรเชนนั้น จึงรีบเขามารับบุนทิวแลว ถามวาเกิดเหตุการณประการใดขึ้น บุนทิวจึงเลาความใหอวนเสี้ยวฟงทั้งสิน แลววาขาพเจาหวิดที่จะไดศีรษะ ้ กองซุนจานมาคํานับทานอยูแลว แตไมรูวามีไอบามาจาก ทีไหนเขามาขวางไว คนผูนี้มีเพลงทวนแคลวคลอง ่ วองไวจัดจานนัก และทหารกองซุนจานก็ยกตามไปสมทบ ขาพเจาเกรงจะเสียทีจึงปลีก ตัวกลับมาหาทาน ขอ อภัยทานดวยเถิดที่ทาใหทานตองรอศีรษะกองซุนจานเกออยูดังนี้ ํ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สามพี่นองแหงสวนทอพบจูลง (ตอนที่ 42) ผานศึกวันแรกแลว ทั้งกองทัพเมืองปกเปงของกองซุนจานและกองทัพเมืองกิจิ๋วของอวนเสี้ยวยังคงปกหลัก คุมเชิงกันอยูคน ละฟากแมนาพวนโห ทีมีสะพานศิลาทอดเชื่อมระหวางสองฟาก ตกค่ําลงอวนเสี้ยวจึงใหหา ้ํ ่ หองกีมาปรึกษาแผนการรบในวันรุงขึ้น หองกีเสนอแผนการ "ปราบโจรตองฆาหัวหนาโจรกอน" และวางแผน ใหจัดกําลังโดยมุงสังหารกองซุนจานเปนสําคัญ สิ้นกองซุนจานแลวกองทัพเมืองปกเปงก็จะแตกทัพไปเปนแน แท อวนเสี้ยวเห็นดวยกับแผนการของหองกี จึงสั่งใหงันเหลียง บุนทิว สองทหารเอกนํากําลังเกาทัณฑคนละพัน ไปซุมอยูในปาออเชิงสะพานฟากเมืองกิจิ๋วทั้งสองดาน เมื่อไดสัญญาณแลวใหระดมยิงกองซุนจานพรอมกัน แลวตั้งใหจกยี่เปนกองหนา คุมพลเกาทัณฑแปดรอยและทหารอีกหมื่นหาพันยกไปตั้งมั่นอยูที่เชิงสะพาน รอ ฟงสัญญาณแลวเขาตีพรอมกัน สวนอวนเสียวคุมกําลังพลหาหมื่นเปนกองหลังตั้งหลักอยูในคาย ใหทุกหนวย ้  เขาประจําจุดรบใหเสร็จสิ้นกอนพระอาทิตยขน ึ้ ฝายกองซุนจานค่ํานั้นก็กําหนดแผนการรบสั่งใหยํากงทหารเอกเปนกองหนา จัดทหารอีกสองกองเปนปกซาย ปกขวา สวนกองซุนจานเปนทัพหลวง ใหจลงเปนกองหลังคอยระวังเสบียง รุงขึ้นกองซุนจานก็ยกทหารไปที่ ู เชิงสะพานตั้งขบวนตามแผน การรบที่วางไว แลวใหทหารตีกลองศึกทารบดวยกองทัพของอวนเสียว แต ้ หองกีนิ่งเฉยไวไมโตตอบ เสียงกลองศึกทารบดังมาจากฝายกองซุนจานตังแตเชาจนถึงเที่ยง เหตุการณขาง ้ ฟากของอวนเสียวยัง คงเงียบสงบ ถึงเที่ยงแลวทหารฝายกองซุนจานทั้งรอนทั้งอิดโรย ยํากงทหารเอกซึ่งเปน ้ กองหนาของกองซุนจานอดรนทนตอไปไมได จึงยกทหารขามสะพานศิลาปะทะกับจกยี่ทหารเอกของอวน เสี้ยวซึ่งเปนกองหนา จกยีทําทีลอถอยมาจนพนเชิงสะพานจนกระทั่งกองหนาของกองซุนจานมาถึงจุดซุมก็จุด ่ พลุใหสัญญาณขึ้น ทหารของงันเหลียง บุนทิว ทีซุมอยูทงสองขางสะพานก็ใชเกาทัณฑระดมยิงถูกทหารยํา ่  ั้ กงลมตายเปนอันมาก ยํากงเห็นจะตานทานไมไดก็ถอยรนมาทางเชิงสะพานขางทีฝายตัวตั้งคายอยู จกยี่ เห็น ่ เปนทีจึงขับมาฝาทหารเขารบกับยํากง ตอสูกนหาเพลงก็เอางาวฟนถูกยํากงตกมาตาย ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 95 ในขณะนั้นปกซาย ปกขวาของกองซุนจานก็ยกทหารเขาโจมตีกองหนาของจกยี่ แตถูกกองซุมของงันเหลียง บุนทิว ระดมยิงเกาทัณฑสกัดไว ทหารทั้งสองฝายตอสูกันเปนสามารถ ฝายจกยี่เมื่อสังหารยํากงแลว ก็ยก ทหารเขาตีทหารของยํากงทีแตกพายแลวถอยรนไปจนถึงกองทัพหลวงของกองซุนจาน จกยี่ฝาทหารเขาไป ่ ฟนธงประจําตัวแมทัพของกองซุนจานลมลงและสังหารพลธงนั้นเสีย กองทัพหลวงของกองซุนจานกับกอง หนาของจกยี่จงตะลุมบอน กันขึ้นที่เชิงสะพานนั้น กองซุนจานตานไวไมอยู ถอยรนมาถึงกองหลัง จูลงเห็น ึ  ดังนั้นจึงขับมาศึกเขาชวยกองซุนจาน ปรี่เขาไปหาจกยีแลวเอาทวนแทงจกยี่ตกมาตาย แลวจูลงจึงขับมาฝา ่ เขาไปในทามกลางทหารของจกยี่ สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) บรรยายสถานการณการรบตรงนีวา "จู ้ ลงขับมาไปขางขวาก็ขวาแตก ไปขางซายก็ซายแตก หาผูใดตาน ทานมิได"   กองซุนจานครันเห็นจูลงเขาแกสถานการณจนทหารกองหนาของ จกยี่แตกฮือระส่าระสายก็คุมทหารกลับมา ้ ํ ชวยจูลงฆาทหารจกยี่เสีย เปนอันมาก กองหนาของจกยี่จงแตกหนีกลับขามสะพานไปทางดาน คายของอวน ึ เสี้ยว ในขณะที่จกยี่บุกเขาฟนธงประจําแมทพของกองซุนจานลมลงนั้น หนวยลาดตระเวนของอวนเสี้ยวเห็น ั เหตุการณจึงเขาไปรายงานอวนเสี้ยวถึงในคาย อวนเสี้ยวคิดวากองทัพของกองซุนจานแตกแลว จึงคิด ประมาทคุมทหารเกาทัณฑหาสิบคนพรอมพลทหารอีกสามรอยคนยกออกมานอกคาย เห็นสถานการณอีกฟาก  หนึ่งของแมน้ําพวนโหททัพหลวงของกองซุนจานแตกถอยรนไปดานกองหลังก็หัวเราะเยาะขึ้นดวยเสียงอันดัง ี่ วาเราคิดกลเพียงเทานี้ ไอกองซุนจานก็แพเสียแลว อวนเสียวหัวเราะไมทนสิ้นเสียง ทั้งจูลงและกองซุนจานตี ้ ั กองหนาของจกยี่แตกแลวไลตามตีขามสะพานมา โดยที่กองซุมของงันเหลียงและบุนทิวก็ถูกปกซายขวาของ กองซุนจานรบสกัดไว ดังนันเมื่อกองซุนจานและจูลงเห็น อวนเสี้ยวคุมทหารออกมาจึงยกทหารเขาไปลอม ้ อวนเสี้ยวไว อวนเสี้ยวและทหารตกอยูในวงลอมของทหารกองซุนจาน ในขณะนั้น งันเหลียง ซึ่งทําหนาที่เปน กองซุมอยูขางสะพานขางหนึง เห็นอวนเสี้ยวตกอยูในอันตรายจึงยกทหารออกจากจุดซุม เขาไปลอมกองซุน ่ จานและจูลงไวอีกวงหนึ่ง การรบ ณ จุดนีเกิดเปนการลอมสองชั้นโดยอวนเสี้ยวอยูชั้นในสุด ลอมไวดวยทหารของกองซุนจาน โดยมีจูลง ้ อยูในที่นั้นดวย ในขณะที่งันเหลียงและทหารอวนเสี้ยวก็ลอมกองซุนจาน จูลง ไวรอบนอก สภาพเชนนี้อวน เสี้ยวตกอยูในวงลอมชั้นหนึ่ง แตในอีกลักษณะหนึ่งกองซุนจานและจูลงก็ถูกลอมประกบไวถึงสองชั้น คืออวน เสี้ยวอยูชั้นหนึงและงันเหลียงอยูอีกชั้นหนึ่ง จูลงเห็นดังนั้นก็รูวาเหตุการณกําลังจะเขาทีคบขันเพราะทหารของ  ่ ่ ั อวนเสี้ยวกําลังหนุนเนื่องเขามาอีก จึงพากองซุนจานกับทหารรบตีฝาวงลอมของงันเหลียงออกมาหนีขาม  สะพานจะกลับไปทางคายตัว อวนเสี้ยวและงันเหลียงก็คุมทหารไลตามตีฆาฟนทหารกองซุนจานลม ตายและ ตกน้ําลงเปนอันมาก อวนเสียวและงันเหลียงยกทหารไลตามตีกองซุนจานและจูลง ไปเปนระยะทางถึงหาสิบ ้ เสนถึงเนินเขาแหงหนึ่ง ทันใดนั้นอวนเสี้ยว ไดยินเสียงกึกกองฝุนตลบ เห็นกองทัพหนึ่งเคลื่อนเขามาอยางรวด เร็วตรงมายังทิศทางที่กําลังไลตามกองซุนจานอยูนั้น กองทัพที่เคลื่อนมานั้นคุมกันรับเอากองซุนจาน จูลง และทหาร ที่หนีไป แลวยังคงเคลื่อนกองหนาซึ่งเปนทหารมาลวนตรงมายังกองทหารของอวนเสี้ยวและงันเหลี ยง เห็นธงประจําทัพพื้นเหลือง ขอบ ธงเปนสีแสดพลิ้วสบัด มีชื่อเลาปเปนแมทัพ ใกลเขามาก็เห็นเลาป กวนอู เตียวหุย ขับมานําทหารตรงเขามาสกัดทหารหนามาของอวนเสี้ยวแลวตีฝาเขามาจะรบดวยอวนเสี้ยว อวนเสี้ยว เห็นดังนั้น "ก็ตกใจหาสติมิได งาวทีถืออยูนั้นก็พลัดตกลงจากมือ" จึงรีบชักมากลับมาทางดานหลัง สั่งให ่  ทหารถอยหนีกลับไปคายที่รมน้ํา พวนโหนั้น ิ อวนเสี้ยวหนีกลับไปแลว เลาป กวนอู เตียวหุย จึงพากันมาคารวะกองซุนจาน ตางฝายตางยินดีที่ไดพบกัน แลวพากันกลับมา ยังคายที่รมน้ําพวนโห ถึงคายแลวกองซุนจานไดจดเลี้ยงตอนรับเลาป กวนอู เตียวหุย ณ ิ ั คายบัญชาการของตัว แลวกลาวแกเลาปวาครั้งกอนบุนทิว ทหารเอกอวนเสี้ยว ไลตามจะสังหารเรา จูลงไดเขา ชวยไว ชีวตจึงรอดมา ครั้งนี้อวนเสี้ยวไลตามตีเรา ทานก็มาเขาชวยเหลือไวไดทันทวงที จึงไดรอดชีวิตดวยมือ ิ  ทาน นับเปนคุณลนเหลือแกตวเรา วาแลวก็สง สุราแกเลาป แลวคํานับเปนการแสดงความขอบคุณ เลาปจึงวา ั  ทานอยาไดตดใจในเรื่องนี้เลย เราเปนศิษยสํานักเดียวกันดุจดั่งพี่นอง ทุกขของทานก็ดงทุกขของขาพเจา ิ ั่ ครั้งนี้ขาพ เจาไดยินขาววาทานยกกองทัพมารบดวยอวนเสียวจึงรีบยกตามมา ตัวขาพเจานียังคิดถึงคุณทานที่ ้ ้ ไดชวยกราบทูลถวายฎีกาตอพระเจาเลนเต โดยไมเกรงภัยจากสิบขันที จนขาพเจาไดรับโปรดเกลาฯ แตง ตั้ง ใหเปนเจาเมืองเพงงวนกวน ไดอยูเปนสุขจนถึงทุกวันนี้ ในขณะที่กลาวกับกองซุนจานนั้น เลาปเห็นจูลงกําลังมองมาก็ยิ้มใหดวยไมตรีแลวคอมศีรษะลงเปนทีคํานับ ดวยวาสนาที่ไดทํานุบารุงกันมาแตปางกอน ทั้งเลาป จูลงตางมีความรูสึกผูกพันพึงใจนับถือศรัทธากันตั้งแต ํ  บัดนั้น กองซุนจานเห็นเลาปเขมนมองจูลง จึงเรียกจูลงเขามาแลววานี่คือจูลง คนทีชวยชีวิตขาพเจาแลวใหจู ่ ลงคารวะทําความรูจักกับเลาป เลาปเห็นดังนั้นจึงกาวเขาไปเอามือทั้งสองกุมมือทั้งสองของจูลงไวแลว โอบ กอดและวา ขาพเจากับกองซุนจานนี้เปนศิษยรวมสํานัก ทานไดชวยเหลือกองซุนจานไวในครั้งนี้ก็เหมือนกับ ไดทําคุณไวกับใจขาพเจาดวยเชนเดียวกัน จูลงคอมตัวลงคารวะเลาปอีกครั้งหนึ่ง แตมิไดพูดจาประการใด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 96 ความศรัทธาและใจรักเลาปประดังขึ้นมาเต็มลําคอ ออกเสียงประการใดมิได คารวะแลวจึงยืนนิ่งอยู การศึกทั้ง สองวันทําใหทงสองฝายสูญเสียทหารเปนอันมาก ดังนั้นทังกองทัพอวนเสี้ยว และกองทัพกองซุนจานจึงไดแต ั้ ้ คุมเชิงตั้งมั่นอยูสองฟากของแมน้ําพวนโห จนเวลาลวงไปเดือนเศษขางฝายตั๋งโตะครองอํานาจอยูในเมือง เตียงอันราชธานีใหม ในขณะที่กองทัพเมืองปกเปงยกมารบกับกองทัพเมืองกิจิ๋วนั้น หนวยลาดตระเวนทราบ เหตุการณก็สงขาวเขาเมืองหลวงรายงานตอลิยู กุนซือเจาปญญาของตังโตะ ๋ รายงานการศึกใหทราบทุก ประการ ลิยูทราบความแลวจึงเขาไปรายงานตอตั๋งโตะแลวเสนอวากองทัพเมืองปกเปงและกองทัพเมืองกิจิ๋วที่ ทําสงครามกันอยูนี้หากฝายใดฝายหนึ่งไดชยชนะก็จะมีน้ําใจกําเริบ ตั้งตัวขึ้นเปนใหญ แลวจะยกมาทํารายเรา ั เปนมั่นคง ตั๋งโตะฟงดังนันจึงปรึกษาดวยลิยูวาทานจะคิดอานประการใด ลิยูจึงวาขอใหทําเปนรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเต ้  ถึงอวนเสี้ยว และกองซุนจาน ใหยุตสงครามแกกัน และใหแตละฝายยกทัพกลับคืนเมืองของตน ดังนี้แลวทั้ง ิ สองเมืองก็จะอยูภายใตการบังคับบัญชาของทานสืบไป ทังจะคุมเชิงกันและกันอยูตลอดไป ไมเปนภัยแกเรา ้ ไดอีก ตั๋งโตะเห็นชอบกับแผนการของลิยู จึงใหปลอมพระบรมราชโองการของพระเจาเหียนเต แลวใหเตียวกี ้ กับมาหยิดเชิญพระบรมราชโองการปลอมนั้นไปใหแกอวนเสียวและกองซุนจาน ณ กองทัพสองฟากแมนาพวน ้ ้ํ โห อวนเสี้ยวครั้นทราบวามีพระบรมราชโองการมาถึงตัวก็แตง พิธีรับพระบรมราชโองการตามธรรมเนียม รับทราบ พระบรมราชโองการแลวก็ยอมทําตามรับสั่ง แตตั้งมั่นฟงความจากฝายกองซุนจานอยู สองขุนนางที่เชิญพระ บรมราชโองการจึงไปยังกองทัพของกองซุนจาน ฝายกองซุนจานเมื่อรูวามีพระบรมราชโองการถึงตัวก็แตงพิธี รับพระบรมราชโองการเชนเดียวกัน แลวถามสองขุนนางที่เชิญพระบรมราชโองการวา ฝายอวนเสียวมีความคิด ้ อานประการใด ในสวนของขาพเจานั้นพรอมที่จะปฏิบัตตามพระบรมราชโองการทุกประการ สองขุนนางจึงวา ิ ฝายอวนเสี้ยวพรอมที่จะปฏิบตตามพระบรมราชโองการนั้น ั ิ แลวบอกกําหนดใหกองซุนจานยกกองทัพกลับ เมืองปกเปง กองซุนจานก็ยินยอมรับเอา สองขุนนางจึงกลับไปบอกความแกอวนเสี้ยวถึงกําหนดวันยกทัพกลับ เมืองกิจิ๋วอวนเสี้ยวก็รับเอา สองขุนนางจึงเดินทางกลับเมืองหลวง รายงานใหตั๋งโตะทราบ ถึงวันกําหนดทังกองทัพเมืองปกเปงและกองทัพเมืองกิจิ๋วจึงเลิกทัพกลับ ฝายกองซุนจาน เลาป กวนอู เตียว ้ หุย เมื่อเดินทัพกลับถึงเมืองเพงงวนกวนจึงหยุดทัพอยูแลวล่ําลากันตามธรรมเนียม ในระหวางทีล่ําลากันนั้น จู  ่ ลงไดเขามาคอมตัวคารวะเลาปแลววา "แตกอนขาพเจาเห็นวาอวนเสี้ยวเปนคนหยาบชา ขาพเจาจึงมาอยูดวย  กองซุนจาน บัดนี้เห็นวากองซุนจานนี้หามีความคิดมิได ขาพเจาจึงมีความลําบากใจ ครั้นมาเห็นทานคอยมี สติปญญาคิดวาจะทําราชการดวยก็ตางคนตางอยู มิรที่จะทําประการใด" ขณะที่กลาวนันสีหนาจูลงเศราหมอง   ู ้ นัก เต็มไปดวยความอาลัย เลาปเขาไปจับมือจูลงมากุมไวกับอกแลววาทานกับเราแมเพียงพบกันครั้งแรกก็ รูสึกประหนึ่งมีวาสนารวมกันมาแตปางกอน น้ําใจขาพเจาใครไดทานมาทําการดวยนัก แตกองซุนจานกับ ขาพเจานั้น เปนศิษยรวมสํานักมีคุณตอกันเปนอันมาก "ทานจงคอยอยูกับกองซุนจานกอนเถิด ถาชีวตมิตาย  ิ สืบไปภายหนา ทานจะไดทาราชการดวยเราเปนมั่นคง จงจําคํานี้ไวอยาลืม" กลาวดังนี้แลวสีหนาเลาปก็สลด ํ ลง น้ําตาเออคลอเต็มทั้งสองเบาตา อาลัยจูลงยิ่งนัก จูลงเห็นเชนนั้นก็พลอยรองไหรักเลาป ล่ําลากันเสร็จแลว  เลาป กวนอู เตียวหุย จึงยกเขาเมืองเพงงวนกวน สวนกองซุนจานก็นําทหารกลับไปเมืองปกเปงดังเกา สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ดาวเสือขาวรวงจากฟากังตั๋ง (ตอนที่ 43) ดินแดนที่เรียกวาแควนกังตั๋งนัน ตั้งอยูทางตอนใตของแมนา แยงซี ทางดานตะวันออกมีอาณาเขตติดกับทะเล ้ ้ํ ตังไฮ หรือทะเลตะวันออก มีเมืองเตียงสาเปนศูนยกลาง และมีหัวเมืองเอก โท ตรี ถึงแปดสิบเอ็ดหัวเมือง เปน ดินแดนที่อุดมสมบูรณ ซุนเกี๋ยนเจาเมืองเตียงสานั้นมีภรรยาสองคนเปนพีนองรวมอุทร เดียวกัน ผูพี่ชองอฮู ่ ื่ หยิน ผูนองชื่องอยี่ฮูหยิน ผูพมีบุตรชายสี่คนคือซุนเซ็ก, ซุนกวน, ซุนเสียง และซุนของ ฝายผูนองมีบตรชาย ี่ ุ คนหนึ่งชื่อซุนลอง และบุตรหญิงอีกคนหนึ่งชื่อ ซุนหยิน และมีบตรบุญธรรมอีกคนหนึ่งชื่อกองเล ซุนเกี๋ยนมี ุ นองชายอีกคนหนึ่งชื่อ ซุนแจง นับตั้งแตซุนเกี๋ยนไดตราพระลัญจกรมาครองแลว ความเปนปกติสุขที่เคยมีมา แตกาลกอนก็เปลี่ยนแปลงไป มีแตความวุนวายใจดวยความพยาบาทดวยอวนเสี้ยวเจาเมืองกิจิ๋ว และเลาเปยว เจาเมือง เกงจิ๋ว ซึ่งสมคบกันจะชิงเอาตราพระลัญจกรคืนสถานหนึ่ง และวุนวายใจดวยความคิดที่จะตั้งตัวขึ้น เปนเจาอีกสถานหนึ่ง ใบหนาซุนเกี๋ยน ที่เคยผองใสประดุจหยกขาวก็หมองลง อาถรรพแหงตราพระลัญจกรดู เหมือนวากําลังปกคลุมฟากฟาเมืองกังตั๋งแลว All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 97 ฝายอวนสุดเจาเมืองลําหยง ครั้นไดทราบขาววาอวนเสี้ยวผูพี่ได ครองเมืองกิจิ๋วก็มีจิตคิดโลภอยากได ประโยชนแบงปนบาง จึงมีหนังสือใหทหารถือไปขอมาจํานวนพันตัวจากอวนเสี้ยว แตอวนเสี้ยว ไมยอมให ความคิดแบบผีสิงยังไมยอมหยุด อวนสุดจึงใหทหารมีหนังสือไปขอเสบียงจากเลาเปยวอีกทางหนึ่ง เลาเปยวก็ ไมใหเพราะไมไดมีความสัมพันธอะไรกันแมแตนอย อวนสุดจึงผูกอาฆาตและโกรธเคืองทั้งอวนเสียวผูพี่ ทั้ง ้  เลาเปยวคนรวมโลกดังนั้น อวนสุดจึงคิดอานหาทางลางแคนทั้งที่ไมควรแคนเอากับอวนเสี้ยวและเลาเปยว คิด แลวก็ใหทหารถือหนังสือไปถึงซุนเกี๋ยน เมืองเตียงสาวาเมื่อครั้งที่ทานไดตราพระลัญจกรไวนั้น อวนเสี้ยวมีจิต  ริษยาคิดแยงชิงตราพระลัญจกรเพื่อตั้งตนขึนเปนเจา และเปนตัวการสั่งใหเลาเปยวยกทหารออกมาสกัดตอน ้ ทานยกทัพกลับเมือง กังตั๋ง หากวาสนาทานจะไดเปนใหญทานจึงยกทัพกลับเมืองกังตั๋งโดย สวัสดีพรอมดวย ตราพระลัญจกรนั้น แลวยังยุตอไปวาบัดนี้อวนเสี้ยวกับเลาเปยวกําลังคบคิดกันจะยกกองทัพไปตีเอาเมืองกังตั๋ง  เพื่อชิงเอาตราพระลัญจกรอีก ขอใหทานยกกองทัพไปตีเมืองเกงจิ๋ว สวนตัวขาพเจาจะชวยทานแกแคน และ จะยกไปตีเมืองกิจิ๋ว ซึ่งอวนเสี้ยวครองอยูนน ซุนเกี๋ยนรับหนังสือของอวนเสี้ยวแลวตองดวยแรงพยาบาทที่ ั้ ครองใจอยู จึงเรียกขุนนางและแมทัพนายกองมาปรึกษา แตบรรดาคนเหลานั้นเห็นวา ขณะนี้ซุนเกี๋ยนเพิ่งตั้ง ตัวยังไมมั่นคงดีนัก จักตองอาศัยระยะเวลาอีกชวงหนึ่งจึงคอยทําการ แตซุนเกี๋ยนไมฟงคํา แลวกลาววาเลา เปยวกับเรานั้นมีความแคนตอกัน ไมอาจอยูรวมฟาเดียวกันได ถึงมาตรวาอวนสุดจะไมมหนังสือมาทั้งนี้ เราก็ ี คิดจะยกกองทัพไปตี เมืองเกงจิ๋วอยูแลว ใชจะหวังความชวยเหลือใดๆ จากคนอื่น วาแลวจึงตั้งอุยกายใหเปน แมทัพเรือ จัดเตรียมกองทัพเรือพรอมทหารและอาวุธยุทโธปกรณ ถึงวันฤกษดีแลวจะไดกรีธาทัพยกไปตีเมือง เกงจิ๋ว ในระหวางที่อุยกายกําลังเตรียมทัพอยูที่ชายทะเลนั้น กองเรือลาดตระเวนของเมืองเกงจิ๋วตรวจพบเหตุการณ  จึงรายงานใหเลาเปยว ทราบ เลาเปยวจึงเรียกประชุมขุนนางและแมทัพนายกองเมืองเกงจิ๋ว ปรึกษาการศึกวา จะเปนประการใด เกงเหลียงทหารเอกซึ่งเปนที่ปรึกษาใหความเห็นวากองทัพเมือง กังตั๋งเปนชาวเรือ ไมถนัด การรบทางบก เราจะตั้งรับทัพกังตั๋งบนบก ก็จะไดชยชนะตอกองทัพกังตั๋งเปนมั่นคง แลวเสนอแผนการให ตั้ง ั หองจอเจาเมืองกังแฮ ซึ่งขึ้นตอเมืองเกงจิ๋วเปนกองทัพหนา เลาเปยวเปนกองทัพหลวง ยกไปตั้งรับทัพเมือง กังตั๋งที่ปากแมน้ําฮวนเสีย เลาเปยวเห็นชอบดวย จึงสั่งการตามแผนการของเกงเหลียงทุกประการ ครั้นถึงวันฤกษดี อุยกายเตรียมกองทัพเรือและทหารไวพรอมสรรพ ตัวซุนเกี๋ยนลงมาคอยฤกษอยูทฐานทัพเรือ ี่ โดยมีซุนแจงผูนอง นําบุตรทังเจ็ดคนไปทีฐานทัพเพื่อสงกองทัพซุนเกี๋ยน แลววากับซุนเกี๋ยนวาเมืองกังตั๋งนี้  ้ ่ เพิ่งสงบสุข ตัวทานก็เพิ่งตั้งตัวสมควรตรึกตรอง ดูสักครั้งหนึ่งกอนวาควรทําสงครามในชวงนี้หรือไม ซุนเกี๋ยน จึงวาแตกอนมาตัวเราผูเดียวยังสามารถตั้งตัวไดถึงเทานี้ มาบัดนี้เมืองกังตั๋งก็อุดมสมบูรณ ผูคนก็มาก ทหารก็  พรอม หากจะนิ่งเสียความแคนสุมแนนในอกเราหาความสบายมิได ทั้งไมสมกับความเปนชายชาติทหาร จําเปนที่จะตองลางความอัปยศใหจงได ซุนเซ็กผูบุตรไดยินบิดาและอาตนตอบโตกันอยูดั่งนั้น จึงขอตอ ซุนเกี๋ยนติดตามไปในกองทัพดวย ซุนเกี๋ยนมี ใจรักซุนเซ็กผูบุตร  หวังใหมีประสบการณในการสงครามจึงอนุญาต ครั้นไดฤกษแลวซุนเกี๋ยนก็ลงเรือ บัญชาการ ยกกองทัพขามอาว ไปถึงปากแมน้ําฮวนเสียที่ตดตออยูกับเมืองกังแฮ ซึ่งบัดนี้กองทัพของเมืองเกง ิ จิ๋วไดมาตั้งรับอยูกอนแลว ในขณะที่ กองทัพเรือของซุนเกี๋ยนเคลื่อนเขามาใกลปากแมน้ําฮวนเสีย หองจอ ทหารเอกกองหนาของเลาเปยวก็สั่งใหทหารตั้งกองเรียงรายอยูตามริมแมน้ํา ใชเกาทัณฑยิงกองทัพซุนเกี๋ยน ฝายซุนเกี๋ยนสังเรือรบไมใหเขาเทียบฝง ใหลอยลํารับลูกเกาทัณฑอยูถึงสามวันสามคืนจนทหารของหองจอ ่ หมดลูกเกาทัณฑ ซุนเกี๋ยนเห็นดังนั้นจึงสั่งใหกองทัพเรือเขาเทียบฝง ใหเทียเภาและอุยกายยกทหารเปนสองกองเขาโจมตี กองทัพของหองจอ ทหารทั้งสองฝายตะลุมบอนกัน บาดเจ็บลมตายลงเปนอันมาก หองจอเสียทหารฝมือดีใน กองทัพไปหลายคน เห็นจะรับมือกองทัพซุนเกี๋ยนไมไดจึงรีบหนีเขาไปเมืองเกงจิ๋ว ซุนเกี๋ยนสั่งใหทหารใน กองทัพเรือชักเอาลูกเกาทัณฑซึ่งทหารหองจอยิงมาติดกับเรือรบออกแลวนับดูไดลูกเกาทัณฑถึงสิบหาหมื่น แลวจึงสั่งใหยกทัพไปเมืองเกงจิ๋ว โดยใหเทียเภายกกองทัพเรือไปทีตําบลทาฮั่นกั๋งเพื่อยกพลขึ้นบกตรงไป ่ เมืองเกงจิ๋ว สวนตัวซุนเกี๋ยนเองยกทหารไปตามทางบกตรงไปเมืองเกงจิ๋ว ฝายเลาเปยวเมื่อไดรับรายงานการ ศึกจากหองจอแลวก็ตกใจ จึงหาเกงเหลียงมาปรึกษาวาจะทําประการใด เกงเหลียงเสนอใหตั้งมั่นอยูในเมือง  แลวขอความชวยเหลือจากอวนเสี้ยว แตชัวมอทหารเอก ซึ่งเปนพี่ภรรยาของเลาเปยวไมเห็นดวย อางวา กองทัพเมืองกังตั๋งมาประชิดอยูเชนนี้จะมัวขอใหอวนเสียวมาชวยเหลือคงไมทันการณ ขออาสายกทหารไปตี ้ ทัพซุนเกี๋ยนเอง เลาเปยวจึงอนุญาตใหชัวมอยก ทหารไปตีทัพซุนเกี๋ยน กองทัพของชัวมอปะทะกับกองทัพของซุนเกี๋ยนทียกมาทางบก เทียเภา ทหารเอกของซุนเกี๋ยนออกรบดวยชัว ่ มอไดสิบเพลง ชัวมอสูไมไดก็ขับมาหนี กองทัพซุนเกี๋ยนจึงไลตามตีทหารชัวมอแตก กองทัพของชัวมอ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 98 สูญเสียทหารเปนจํานวนมาก ชัวมอจึงนําทหารทีแตก หนีมานั้นยกกลับเขาเมืองเกงจิ๋ว หลังจากเลาเปยวไดฟง ่ การศึกจากชัวมอแลวก็ตกใจ เกงเหลียง ลําเลิกวาการทั้งนี้เปนเพราะเลาเปยวไมเชื่อฟง การทีชัวมอแพศกมา ่ ึ ครั้งนี้จําเปนตองลงโทษประหารตามพระอัยการศึก แตเลาเปยวเกรงใจนางชัวฮูหยิน ภรรยา ซึ่งเปนผูนอง  ของชัวมอ จึงมิไดเอาโทษ ฝายซุนเกี๋ยนไลตามตีชัวมอมาจนถึงกําแพงเมืองเกงจิ๋ว เห็นขางในเมืองปดประตู เมืองแลวใหทหารขึ้นรักษาการณบนเชิงเทินอยางแนนหนา จึงตั้งคายลงลอมเมืองเกงจิ๋วไว วันหนึ่งขณะทีซุนเกี๋ยนตรวจทหารอยูที่นอกคาย เกิดพายุใหญพัดมา ธงชัยสําหรับแมทัพประจําตัวซุนเกียนหัก ่  ๋ สะบั้นลง ฮันตงทหารเอกเห็นเปนลางรายจึงเสนอใหซุนเกียนเลิกทัพกลับไปเมืองกังตั๋ง แตซุนเกี๋ยนไมยอม ๋ แลววา การศึกครั้งนี้กองทัพเมืองกังตั๋งไดรบชัยชนะตลอดมา บัดนี้จวนจะไดเมืองเกงจิ๋วอยูแลวจะกลัวไปไย ั กับสายลมพัด เพลาดึกของค่ํานี้เราจะหักเขาตีเมืองเกงจิ๋วใหได ฝายขางเมืองเกงจิ๋ว พอค่ําลงเกงเหลียงทหารเอกและที่ปรึกษา ของเลาเปยวไดขึ้นตรวจดูเหตุการณบนเชิง เทินกําแพงเมืองเกงจิ๋ว เห็นดาวดวงหนึ่งตกลงมาแตทศเมืองกังตั๋ง ตรวจดูแลวจึงแจงแกเลาเปยววาขาพเจา ิ สังเกตดาวดวงหนึ่งอยูบนฟาขางเมืองกังตั๋งเห็น เศราหมองนัก บัดนี้ดาวดวงนั้นไดรวงลงจากฟา เห็นวา อันตรายจะเกิดแกซุนเกี๋ยนเปนมั่นคง ขอใหรบแตงหนังสือขอใหอวนเสี้ยวยกกองทัพมาชวย เลาเปยวเห็นชอบ ี กับความคิดของเกงเหลียงแลววา ในเมื่อเมืองเกงจิ๋วถูกกองทัพของซุนเกี๋ยนลอมอยูดังนี้ จะมีผูใดอาสาถือ  หนังสือไปถึงอวนเสี้ยวเลา ขณะนั้นนายทหารคนหนึ่งชื่อลีกงขออาสาทําการ เกงเหลียงพิเคราะหลีกงแลวเห็น  ทวงทาจะทําการไดสําเร็จจึง วาในการไปครั้งนี้เราจะวางแผนใหทานเดินทางโดยปลอดภัย แลววาเราจะจัด ทหารถือเกาทัณฑหารอยตามทานไป เมื่อรบหักฝาวงลอมไปแลวใหจัดทหารเกาทัณฑสองรอยแบงเปนสอง กองใหซุมอยูในปาทายเขาฮีสนกองหนึ่ง และใหซุมอยูที่เนินเขาฮีสันอีกกองหนึ่ง ใหเตรียมกอนศิลาไวให ั  พรอม ซุนเกี๋ยนคงจะยกตามตีทานไป ใหตวทานกับทหารสามรอยแกลงถอยไปทางเขาฮีสัน ถึงจุดซุมระหวาง ั เนินเขาและปาทายเขาฮีสันเมื่อใด ใหจดพลุสัญญาณใหญขึ้น สามนัด ใหพลเกาทัณฑระดมยิงซุนเกี๋ยน ฝาย ุ เราก็จะยกตีกระหนาบ เขาไป ซุนเกี๋ยนก็จะเสียทีเราเปนมั่นคง แลววาถาหากซุนเกี๋ยนไมตดตามไปเพราะอาจ ิ เห็นวาเปนคืนเดือนมืด ขอใหทานรีบเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน รีบไปใหถึงอวนเสี้ยว โดยเร็ว ลีกงรับคําสั่งแลวก็ออกมาเตรียมทหาร หลังเพลาค่ําจึงเปดประตูเมืองดานตะวันออกรีบบึ่งฝาทหารลาดตระเวน ของซุนเกี๋ยนซึ่งไมทันระวังตัวไป อยางรวดเร็ว ถึงเขาฮีสันก็จัดวางกองซุมตามคําของเกงเหลียง ฝายซุนเกี๋ยน เมื่อไดรับรายงานวาทหารจากในเมืองเกงจิ๋วตีฝาวง ลอมออกไป จึงขึ้นมาถืองาวพาทหารสามสิบคนเรงตาม ทหารทีตฝาวง ลอมนั้นไปทันเขากับมาลีกง ลีกงชักมาเขามารบดวยซุนเกียนไดสามเพลงก็ชักมานําทหารหนี ่ ี ๋ ไปทางเขาฮีสัน ซุนเกี๋ยนก็ไลตามไป ครั้นไปถึงซอกเขาอันเปนจุดซุม ลีกงก็จุดพลุสญญาณขึ้นสามนัด กอง ั ซุมที่อยูบนเนินเขาฮีสันและทีอยูในปาเชิงเขาฮีสันก็ทิ้งศิลาและยิงเกาทัณฑลงมาดุจหาฝนถูก ซุนเกี๋ยนและมา  ่ เลือดโทรมกาย ทั้งมาและคนถึงแกความตายอยูใน ทีนั้น ่ ซุนเกี๋ยนเปนนักรบที่แกลวกลาเหี้ยมหาญ มีใบหนาขาวดังหยกสีขาว จึงไดรับสมญาวา "เสือขาวแหงกังตั๋ง" ณ อายุเพียงสามสิบเจ็ด ป ดาวเสือขาวก็รวงลับฟากังตั๋งในซอกเขาฮีสันดวยประการฉะนี้ ลีกงเห็นดังนั้นก็รูสึกนับถือความคิดของเกงเหลียงเปนอันมาก จึงยกทหารลงมาฆาทหารที่ตามซุนเกี๋ยนตายจน หมดสิ้น ฝายเกงเหลียงเตรียมทหารพรอมอยู ครั้นไดยินเสียงพลุสัญญาณก็ให เกงอวด หองจอ และชัวมอ คุม ทหารออกตีทัพซุนเกี๋ยนเปนสามดาน ทหารซุนเกี๋ยนไมทันรูตัวก็แตกตื่นลมตาย ขณะนั้นอุยกายซึ่งรักษาการณ  อยูที่กองทัพเรือ ไดยินเสียงโหรอง ก็คุมทหารยกขึ้นมาชวยรบพบหองจอตอสูกันไดหกเพลง อุยกายก็จบเปน ั หองจอได ในขณะที่ เทียเภา ซุนเซ็กยกตามซุนเกี๋ยนไปพบเขา กับลีกง เทียเภารบกับลีกงไดหาเพลงก็เอา ทวนแทง ลีกงตกมาตาย ทหารทั้งสองฝายไดรบพุงกันเปนสามารถ บาดเจ็บลมตายลงเปนอันมากครั้นใกล  สวางทหารซุนเกี๋ยนก็กลับเขาคาย สวนทหารฝายเลาเปยว ก็เอาศพซุนเกี๋ยน กลับเขาเมือง ฝายซุนเซ็กและเทียเภาตามหาซุนเกี๋ยนจนสวางก็ไดพบทหารเลวคนหนึ่ง บอกวาซุนเกี๋ยนถูกเกาทัณฑตายที่ ซอกเขาฮีสัน ทหารเลา เปยวนําศพเขาเมืองไปแลว ซุนเซ็กก็รองไหเพราะรักบิดาเปนอันมาก ทหารของซุน เกี๋ยนเมื่อทราบวาซุนเกี๋ยนตายแลวก็พรอมใจกันยก ซุนเซ็กขึ้นเปนผูนํา สายขึ้นก็สงคนไปเจรจาดวยเลาเปยว ขอรับศพซุนเกี๋ยนกลับเมืองกังตั๋ง แลกกับหองจอทหารเอกเมืองเกงจิ๋ว เกงเหลียงคัดคานและเสนอใหรบตี ี กองทัพเมืองกังตั๋งซึ่งขณะนี้กาลังขวัญเสีย แตเลาเปยวไมฟงคํา ตกลงคืนศพซุนเกี๋ยนใหกบกองทัพกังตั๋งแลก ํ  ั กับ หองจอทหารเอกเมืองเกงจิ๋ว All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 99 วันรุงขึ้นซุนเซ็กจึงใหคุมหองจอไปสงแกเลาเปยว ณ ประตูเมือง แลวรับเอาศพซุนเกี๋ยนมาลงเรือยกทัพกลับ เมืองกังตั๋ง ดาวเสือขาวดับลับฟาเมืองกังตั๋งหรือจะเปนดวยแรงแหงอาถรรพ ของตราพระลัญจกร อันเปนที่ หมายปองของขุนศึกทุกตัวคน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ตนตํารับสารพัดวิชาชัว (ตอนที่ 44) ่ เมื่อศพซุนเกี๋ยนถึงเมืองกังตั๋งแลว ทางราชการเมืองกังตั๋งใหแตงการศพไวที่ตาบลขยกโอ และพรอมใจกันยก ํ ซุนเซ็กขึ้นเปนเจาเมือง เปนการแตงตั้งเจาเมืองกันเองโดยที่ไมตองรอฟงพระบรมราช โองการแตงตั้งจาก เมืองหลวงเหมือนดังแตกอน การทีแควนกังตั๋งยังไมประกาศเอกราชอยางเปนทางการ จึงดูประหนึ่งวาแควน ่ กังตั๋งยังคงขึ้นตอเมืองหลวง แตในเนื้อหาแลวการเริ่มแยกตัวอยางสันติออกจากเมืองหลวงไดกอตัวขึ้นแลว คลายๆ กับพฤติกรรมที่ไตหวันปฏิบัติอยูในขณะนี้  การแตงตั้งซุนเซ็กบุตรซุนเกี๋ยนขึ้นเปนเจาเมืองเตียงสาในครั้งนี้ ก็คือการสืบสันตติวงศแบบพระมหากษัตริยอยู ในที และก็คอพฤติการณทแข็งขอเอากับเมืองหลวงตอเนืองจากที่ซุนเกียนไดเขารวมในกองทัพปฏิวัติ และ ื ี่ ่ ๋ โดยเหตุที่เมืองเตียงสาเปนศูนยกลางของแควน กังตั๋ง ซึ่งมีหัวเมืองใหญนอยถึงแปดสิบเอ็ดหัวเมือง ดังนั้นหัว  เมืองดังกลาวจึงเทากับไดขึ้นตอเมืองเตียงสาโดยตรง ซุนเซ็กอายุเพียงสิบหาป แตมเลือดเนื้อเชื้อไขของ ี ทหารกลา ทั้งมีความสนใจการสงครามมาตั้งแตยังเด็ก ดังนันจึงเปนที่พอใจของ ขุนนางขาราชการแควนกังตั๋ง ้ เพราะเมื่อเจาเมืองรักการทหารยอมทําใหการทหารรุงเรือง และฝายทหารก็ยอมรุงเรืองตามไปดวย ซุนเซ็กเมื่อไดเปนใหญในแควนกังตั๋งแลว บารมีของซุนเกี๋ยน ที่สรางสมไวจึงตกทอดมาสูซุนเซ็ก ดังนันซุน ้ เซ็กจึงเปนที่เคารพนับถือของชาวเมืองทั้งปวง ทั้งๆ ที่มีวยเพียงสิบหาปเทานั้น โดยเหตุทซุนเซ็กมีเลือดพอ ั ี่ ดังนั้นความคิดในการตั้งตัวขึ้นเปนใหญจึงไดสืบสายเลือดมาดวย เหตุนซุนเซ็กจึงใหความสําคัญตอการเชื้อ ี้ เชิญบัณฑิตผูมสติปญญาความกลาหาญเขามาทําราชการดวยแควนกังตั๋งเปนอันมาก ี  ในขณะที่แควนกังตั๋งเริ่มมีเสถียรภาพอยางเปนขั้นตอนนี้ เลาปยังคงเปนเจาเมืองเพงงวนกวน และโจโฉก็ยงคง ั ไปตั้งหลักปกฐานอยูที่เมืองเองจิ๋ว ในฐานะที่เปนผูกบฏตอแผนดินตามกฎ หมายขาวการตายของซุนเกี๋ยน และการขึ้นสูตาแหนงเจาเมืองของซุนเซ็กไดแพรขยายไปอยางรวดเร็ว ความทราบถึงตังโตะแลว ตั๋งโตะมี ํ ๋ ความยินดียิ่งนักถึงขนาดที่กลาวกับบรรดาขุนนางขาราชการในเมืองหลวงวา "ซึ่งซุนเกี๋ยนตายเสียนั้นเราคอย เบาใจมีความสุขขึ้น อุปมา เหมือนบงหนามออกจากอกเราไดเลมหนึ่ง" ครั้นไดทราบวาซุนเซ็กผูบตรไดสืบ ุ อํานาจตอมา แตมีอายุเพียงสิบหาป ตั๋งโตะก็ยิ่งวางใจเพราะเห็นวาเปนเด็กอยู ไมอยูในสายตาที่ตอง ระแวดระวังอีกตอไป ในบรรดาเจาเมืองในกองทัพปฏิวัตทั้งหมดนั้น ตั๋งโตะไมเคยเกรง กลัวอวนเสี้ยวเพราะเห็นวาไรสติปญญา ิ  ความสามารถ สวนโจโฉก็เปน เพียงลูกนองเกา แผนดินสักกระผีกนิ้วหนึ่งก็ยังไมมีครอง สวนเลาป ยิ่งไมอยูใน สายตาเพราะไมเคยรูจัก ดังนัน เมื่อสิ้นซุนเกียนซึ่งตั๋งโตะ ถือเปนเสี้ยนหนามที่ยอกอยูในอกแลว ตั๋งโตะจึงยิ่ง  ้ ๋  มีความกําเริบ ขึ้นกวาแตกอน ไมเห็นผูใดในแผนดินที่จะอยูในสายตาอีกตอไป เมื่อกําเริบขึ้นแลวความเลว ทรามตางๆ ทีเคยรั้งรออยูบางจึงเผย ตัวขึนชนิดที่ไมเกรงฟาไมกลัวดินอีกตอไปแลว สิงที่เรียกวาความเลว ่ ้ ่ ทรามต่ําชานั้น หากจะจําแนกเปนความชั่ว ความโฉด ความโหด และความหื่นแลว ตั๋งโตะมีอยูครบถวนในตัวเอง และกําลัง  แสดง ออกอยางเต็มที่ ความชั่วโฉดโหดหื่นบรรดาที่เคยมีมาในประวัติศาสตรของมนุษยชาตินั้น หามีครั้งไหน ที่เทียบไดกับยุคสมัยของตั๋งโตะไม และในบรรดาอาชญากรทั้งระดับโลก ระดับชาติ และระดับทองถิ่นที่เคยทํา ความเลวทรามไวกับมนุษยชาติตั้งแตยคประวัติศาสตรเปนตนมาก็หาไดมผใดทําชั่วโฉดโหดหื่นไดถึงระดับ ุ ี ู ของตั๋งโตะ และทําไดครบถวนทุกอยางเหมือนกับตั๋งโตะ ฮิตเลอรแมวาจะเปนคนโหดเหียมอํามหิต แตหาใชคนชัวไม หาใชคนหื่นในกามไม กลับเปนคนที่อทิศตนเพื่อ ้ ่ ุ อาณาจักรไรซที่สามและลัทธินาซี ในการสวนตัวก็มีสตรีที่เกี่ยวของอยูเพียงไมกี่คนเทานั้น ความเหี้ยมโหดตอ  ชาวยิวเกิดมาแตเหตุที่ถือเอาชนเผาอารยันของตนเปนผูครองโลกและมองชาวยิวเปนศัตรู ฮิตเลอรอยางมาก จึงเปนแคคนโหดเหี้ยมอํามหิตเทานั้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 100 สวนพลพตไมปรากฏวาเปนคนชั่ว ไมปรากฏวาเปนคนหื่น ความโหดเหี้ยมอํามหิตของพลพตเกิดจากปญหา เชื้อชาติในกัมพูชาที่พลพตมีสายเลือดเขมรแทหรือแขมรรต เห็นวาเขมรสองสายเลือด ที่มีเลือดเวียดนามเจือ ู ปนหรือแขมรกลอมกําลังยึดครองและทําลาย ลางเขมรแท จึงสังหารแขมรกลอมเสียเปนอันมาก มูลฐานทาง จิตใจ จึงอยูที่ความหลงชาติ หลงสายเลือด  แมนายพลอีดี้รอามินแหงยูกันดา ซึ่งสังหารคนเปนผักปลา แมจะกลาวไดวาเปนทั้งคนชัวโฉด โหดและหืนครบ  ่ ่ กระบวนความเชน เดียวกับตั๋งโตะ แตระดับความเลวทรามที่กระทําไวหากจะเทียบกับตั๋งโตะแลวก็อยูในชั้น  ปลายแถวเทานัน ้ ตั๋งโตะเปนคนเลวทรามครบกระบวนคือทั้งชั่วโฉด โหด หื่น และระดับของความชั่วโฉด โหด หื่นนั้นก็หามีใคร ในโลกไมวาในอดีต หรือปจจุบัน หรือในอนาคตจะเทียมเทียบไดอีกตอไปแลว ยังคงรําลึกกันไดดีวากอนยาย เมืองหลวงนั้น ตั๋งโตะไดสั่งใหสังหารผูคนที่ไมมีความผิดเสียนับลานคน กวาดตอนผูคนออกไปจากเมืองหลวง  รวมเจ็ดลานคน ริบทรัพยสินเศรษฐี พอคาวาณิช และราษฎรเสียทั้งสิ้น ขุดพระบรมศพ พระศพและศพของ พระมหากษัตริย พระราชวงศและราษฎรทั้งเมืองหลวง ชิงเอาทรัพยสินทีฝงอยูในหลุม ฝงศพจนหมดสิ้น ครั้น ่  ยายเมืองหลวงใหมไปที่เมืองเตียงอันแลว และสิ้นซุนเกี๋ยนซึงถือเปนศัตรูคนสําคัญแลว ตั๋งโตะก็ยิ่งกอกรรมทํา ่ เข็ญมากขึ้น อาชญากรรมของตั๋งโตะที่ถูกบันทึกไวมีดังตอไปนี้ ประการแรก ไดสืบทอดวิธีคดของหลี่ปูเหวย อัครมหาเสนาบดีแหงแควนจิ๋น ตั้งตนเปนบิดาบุญธรรมของฮองเต ิ ยึดอํานาจ ของฮองเตและบงการฮองเตไวอยูในกํามือ ตั้งตนเสมอกับพระมหากษัตริย  ประการทีสอง ่ แตงตั้งเอาสมัครพรรคพวกของตัวเปนขุนนางผูใหญผูนอยทั้งสิ้น  โดยไมคานึงถึงความรู ํ ความสามารถ เชน แตงตั้งใหตงหองผูนองเปนผูบัญชาการกองทัพทั่วประเทศ ยกเวนกองกําลังรักษาพระนคร, ั๋ ตั้งเอาคนแซ "ตั๋ง" เขามาเปนขุนนางทั้งในเมือง หลวงและหัวเมืองที่ขึ้นตอเมืองหลวง ประการทีสาม ตั้งเมืองหลวงแหงทีสองขึ้นสําหรับตัวเองโดยเฉพาะ เกณฑไพรและผูคนจากหัวเมืองตางๆ ที่ ่ ่ ขึ้นตอเมืองหลวงถึง สองแสนหาหมื่นคน ไปสรางเมืองหลวงแหงที่สองในระยะทางหางจาก เมืองหลวงสอง พันหารอยเสน มีกําแพงสูงเทาเมืองหลวง มีตําหนักตางๆ เทากับพระราชวังของฮองเต ตั้งคลังและฉางขาว ปลาอาหารสําหรับเลี้ยงทหารและผูคนไดถึงยี่สิบป ลางผลาญเงินแผนดินและริบเอาทรัพยสินของราษฎร จํานวนมากมาสรางเมืองหลวงแหงทีสองนี้ เพื่อเสวยสุขแตผูเดียว ่ ประการทีสี่ ไดเขายึดเอาคลังหลวงของแผนดินเปนของตน และยายคลังหลวงแผนดินออกจากเมืองหลวงไป ่ ไวที่เมืองหลวงแหงทีสองของตัวเอง ่ บรรดาสวยสาอากรทั้งปวงของแผนดินเมื่อจัดเก็บแลวตองเอามาไวที่ เมืองหลวงสํารอง และคุมอํานาจการเบิกจายไวทั้งสิ้น ประการที่หา บังคับคัดเลือกเอาลูกสาวของราษฎรที่มีรูปงามไวปรนเปรอความหื่นในกามของตนถึงแปดรอยคน หญิงสาวคนใดแสดงอาการรังเกียจหรือไมยอมปรนเปรอกามารมณแกตั๋งโตะจนเปนที่พอใจก็จะถูกสังหาร ผลาญชีวตแลวสงคนไปฆาพอแมครอบครัวเสียทั้งสิ้น เบื่อหนายหญิงสาวคนใดก็จะขับไลไสสงและหามแตง ิ งานมีสามีอีกตอไปดวยความประสงคมิใหผใดไดสมผัสกับสตรีนั้นซ้ารอยตน ู ั ํ ประการที่หก ปฏิบัติตอฮองเตเหมือนลูกไกอยูในกํามือ เดือนหนึ่งบาง ยีสิบวันบางจึงขึนไปเฝาฮองเตเสียครั้ง ่ ้ หนึ่ง มีกิจการบานเมืองอันสําคัญก็ปลอมพระราชโองการเอาตามใจชอบ แตงตั้งขาราชการขุนนางเอาตามใจ ชอบ ประการที่เจ็ด กําหนดเปนหนาทีใหขุนนางตองผลัดเปลี่ยนเวรมาแหแหนตอนรับทั้งในเมืองหลวงและนอก ่ เมืองหลวง เสมือนหนึ่งเปนการเสด็จของพระมหากษัตริย ประการที่แปด สรางจวนสําหรับตนเองขึ้นในพระราชวัง อยูฝงตรงกันขามกับพระตําหนักที่ประทับ เปนอาคาร  ขนาดใหญกวาพระตําหนักที่ประทับ ประดับประดาดวยสิ่งของอันวิจิตรจากตางแดนหรูหรายิ่งกวาการประดับ ประดาในพระตําหนักที่ประทับของฮองเต แลวใหเรียกจวนนั้นวาพระตําหนักผูสําเร็จราชการแผนดิน มิหนําซ้ํา ยังใหชางปนรูปฮองเตไวหนาตําหนักตัว ตอภายนอกอางวาเพื่อเปนการแสดงความจงรักภักดี แตภายในหมู พรรคพวกของตัวกลับเผยความจริงวาฮองเตไมตางอะไรกับคนเฝาประตูบาน คลายๆ กับยักษเฝาประตูวดพระ  ั แกว ความชั่วโฉดโหดหื่นของตั๋งโตะหาไดจบลงแคนี้ไม เรื่องที่ผคนทั่วทั้งโลกไมสามารถคิดไดแตตั๋งโตะก็คิดและ ู ทําได ชนิดที่เหนือความคาดหมายของผูคน หากเปนยุคปจจุบัน หนังสือกินเนส-บุคยอมจะตองนํากรณีตางๆ ของตั๋งโตะเหลานั้นมาเปนเรื่องอันเปนที่สุดอยางไมตองสงสัย อยูมาวันหนึ่งในขณะทีตั๋งโตะอยูที่เมืองหลวง ่  แหงทีสอง ่ ไดรับรายงานวาหัวเมืองฝายเหนือที่ขึ้นตอเมืองหลวงไดสงทหารมาเขาสวามิภักดิ์เปนจํานวนหา รอยคน จึงสงมาใหเปนขารับใชในเมืองหลวงแหงที่สอง ตั๋งโตะรับทราบรายงานแลวสั่งใหจัดงานสโมสร สันนิบาตขึ้น ในเมืองหลวงแหงทีสองแลวเชิญบรรดาขุนนางผูใหญนอยทังปวง มากินโตะ ในงานสโมสร ่ ้ สันนิบาต ตั๋งโตะใหจัดตั้งกระทะน้ํามันบนเตาไฟถึงหารอยเตา ในขณะที่บรรดาขุนนางขาราชการกําลังกินโตะ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 101 กันอยูนั้น ตั๋งโตะไดแจงวาในลําดับถัดไปจะมีการโชวชดพิเศษ แลวโยนจอกสุรา ลงกับพื้นตะโกนขึ้นวา ุ "จัดการแสดงได" สายตาของขุนนางขาราชการทั้งปวงตางหันมามองทีลานซึ่ง ตั้งกระทะน้ํามันสุมไฟจนรอน ่ เดือด ทันใดนันก็มีทหารคุมคนที่เขามาสวามิภักดิ์หารอยคนในลักษณะที่มดไวแนน แลวตัดแขน ตัดขา ตัดหู ้ ั ตัดลิ้นคนเหลานั้นใสกระทะทอด คนเหลานั้นเจ็บปวดรองไหโหยหวนเปนที่นาเวทนาเหลาขุนนางขาราชการ เห็นดังนั้นก็ตกใจ บางคนอาเจียนแลวฟุบลงบนโตะ บางคนก็พลัดตกจากเกาอี้ บางก็ตะเกียบหลุดมือ บาง ก็มี อาการช็อกจนนิ่งงันไป ดวยสงสารคนเหลานั้นเปนอันมาก ในขณะทีตั๋งโตะยังคงเสพสุราและหัวรอเริงรา ตั๋ง ่ โตะไดยนเสียงคนทีถูกตัดอวัยวะเหลานั้นรองไหดวยความเจ็บ ปวดจึงสั่งใหเอาคนเหลานั้นลงทอดในกระทะ ิ ่ จนตายสิ้น เหตุการณวันนันสรางความเศราสลดและสังเวชใหแกขุนนางขาราชการและเกิดความเกรงกลัวตั๋งโตะเปนอัน ้ มาก เพื่อจะสรางความเกรงกลัวใหมากขึ้นตอไปอีก วันหนึ่งตั๋งโตะสั่งใหจัดเลี้ยงโตะแลวเชิญขุนนางขาราชการ มากินโตะอีกครังหนึ่ง แลว สังลิโปวาเมื่อขุนนางขาราชการมาพรอมกันแลว ใหทําทีมากระซิบที่หแลวใหจับ ้ ่ ู เอาเตียวอุนขุนนางไปฆาเสีย ถึงวันจัดเลียงลิโปก็มาทําทีกระซิบที่ขางหูของตั๋งโตะ ตั๋งโตะทําเปนหัวเราะแลว ้ วา "เอาตัวมันไป" ลิโปก็เขาไปจับเตียวอุนขุนนางลากออกไป ครูหนึ่งก็ตัดศีรษะเตียวอุนใสถาดเขามามอบ  ใหแกตั๋งโตะทาม กลางความตกตะลึงพรึงเพริดของเหลาขุนนางขาราชการ ตั๋งโตะแจงแกเหลาขุนนางวาอยาไดตกใจ เราประหารเตียวอุน ขุนนางเสียเพราะคิดเปนกบฏสมคบดวยอวนสุด มีหนังสือลับไปถึงอวนสุดใหยกกองทัพมาทํารายเรา ทานทังปวงมิไดสมรูดวยอยาไดวิตกเลย วาแลวก็หัวเราะ ้  ดังสนั่น เหลาขุนนางกินโตะเสร็จแลวก็รีบแยกยายกันกลับบาน ตั๋งโตะครองอํานาจสูงสุดในเมืองหลวง กระทํา การชั่วโฉดโหดหื่น ครบถวนกระบวนแหงความเลวทรามในระดับทีสูงสุดเชนนี้ เพราะตั้งความหวังวาจะขมขุน ่ นางขาราชการใหเกรงกลัว ไมมีผใดกลาทีจะคิดรายอีกตอไป ู ่ แตการกลับตรงกันขามเมื่อความเลวทราม เกิดขึ้น ถึงขีดสุดแลว กลับทําลายความกลัวของผูคน ดังนันความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะจึงกอตัวขึ้น ณ บัดนั้น ้ ความชั่วโฉดโหดหื่นของตั๋งโตะเชนนี้จึงทําใหตั๋งโตะไดรับการขนานนามวา "ตั๋งโตะผูถูกสาปแชงทั้งสิบทิศ" สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม อุบายนารายณปราบมาร (ตอนที่ 45) ตั๋งโตะจัดงานสโมสรสันนิบาต จัดรายการโชวอํามหิต ตัดหู ตัดจมูก ตัดลิ้น ตัดแขน ตัดขาทหารที่เขามา สวามิภักดิ์ถึงหารอยคน แลวทอดในกระทะน้ํามัน จากนั้นก็เอาตัวคนเหลานั้นทอด กระทะน้ํามันตาม หลังจาก นั้นก็ตัดหัวเตียนอุยขุนนางเพื่อสรางความยําเกรงใหเกิดขึ้นในบรรดาขุนนางขาราชการ และปองปรามไมใหขุน นางขาราชการคิดรายตอตนสืบไป ความชั่วโฉดโหดหื่นและสุดอํามหิตทําใหขุนนางขาราชการจํานวนหนึ่งเกรงกลัว แตขณะเดียวกันทําใหขุนนาง ขาราชการอีกจํานวนหนึ่งสินความเกรงกลัวอีกตอไป ้ ดวยคิดวาขืนกลัวกันตอไปเชนนี้สักวันหนึ่งเหตุการณ เหลานั้นก็อาจเกิดขึ้นกับตัว อองอุนขุนนางสี่แผนดินซึ่งใชวชารูหลบเปนปก รูหลีกเปนหางลอยตัวมาตลอดทุก ิ  สถานการณเปนคนหนึ่งที่เลิกกลัว และคิดทําลาย ความกลัวนั้นใหสิ้นเชิง ดวยการแกไขปญหาที่ตนเหตุนั่นคือ ตองสังหารตั๋งโตะเสีย สิ้นตั๋งโตะแลวนั่นแหละจึงจะมีความปลอดภัยทีแทจริง ทั้งจะเปนการทําคุณอันยิ่งใหญ ่ ตอบานเมืองแลราษฎรหลังเสร็จจากงานเลียงโตะทีจวนของตั๋งโตะแลว อองอุนขุนนางกลับถึงบานแลวนอนไม ้ ่ หลับ ถือไมเทาลงมาเดินอยูในสวนหลังบาน แหงนหนามองทองฟาแลวรําพึงอยูในใจวา เดือนดาวเศรา หมอง นัก เหตุทั้งนี้เกิดจากตั๋งโตะเปนทรราชขมเหงฮองเต เบียดเบียนราษฎร กดขี่ขุนนางขาราชการ จึงเกิดยุคเข็ญ ขึ้นทุกหยอมหญา รําพึงดังนีแลว อองอุนก็ถอนใจใหญแลวรองไห ทันใดนั้นก็ไดยินเสียงรองไหดังสวนมา ้ อองอุนเพงสายตามองเห็นเปนเตียวเสียนซึ่งเดิมเปนลูกของทาสภายในบาน กําพราทั้งพอและแม อองอุนมี ้ ความสงสารจึงรับเลี้ยงดูสืบมา และรับไวเปนบุตรบุญธรรม เตียวเสียนอยูในจวนของอองอุนขุนนางผูใหญสี่แผนดิน ้ ในฐานะบุตรบุญธรรมจึงไดรับการดูแลเอาใจใสเปน อยางดี ไดรับการฝก อบรมสมแกความเปนกุลสตรีตามคตินยมในสมัยฮั่น สามารถเลนดนตรีไดไพเราะและขับ ิ รองไดจับใจ แมในกระบวนการปรนนิบติเอา อกเอาใจก็ไดรับการทะนุถนอม กลอมสอนจนชํานิชํานาญไปทุก ั สิ่ง ถึงระดับทีสามารถถวายตัวเปนพระสนมของฮองเต เตียวเสี้ยนนั้นอยูในจวนมาแตนอย ผิวพรรณจึงผุดผอง ่  งดงาม ยิ่งกวาชาวเมืองธรรมดา หากกลาวไดวาเปนชาววังเต็มตัว ทั้งใบ หนารูปโฉมก็สะคราญ หากจะเทียบก็ เทียบไดดุจนางสีดาซึ่งรามเกียรติ์ ไดพรรณนาความงามไววา "พิศพักตรผองพักตรดั่งจันทรพิศขนงโกงงอนดั่ง คันศิลป พิศเนตรดั่งเนตรมฤคินพิศทนตดั่งนิลอันเรียบราย พิศโอษฐดั่งหนึ่งจะแยมสรวลพิศนวลดั่งสีมณีฉาย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 102 พิศปรางดั่งปรางทองพรายพิศกรรณคลายกลีบบุษบง พิศจุไรดั่งหนึ่งแกลงวาดพิศศอวิลาสดั่งคอหงส พิศกร ดั่งงวงคชาพงศ พิศทรงดั่งเทพกินรา พิศถันดั่งประทุมเกสรพิศเอวเอวออนดั่งเลขา พิศผิวผิวผองดั่งทองทา พิศจริตกิริยาก็จับใจ" อองอุนเห็นเตียวเสียนผูบุตรบุญธรรมอยูในสวนยามราตรีเห็นรองไหอยู ก็สงสัยเขาใจวา ้ นัดชายใหมาพบแตครั้นครบเวลาแลวผิดนัดจึงรองไห อองอุนจึงถามวาในราตรีอันลวงมาถึงเพียงนี้ เหตุใดเจา ยังไมหลับนอน นัดชายชูมาเริงรมยกระนั้นหรือ เตียวเสียนไดยินบิดาบุญธรรมวากระนั้นก็ตกใจ รีบเขาไปหาคุก ้ เขาลงแลววาตัวขาพเจานี้จะนัดชายมาในจวนนั้นหามิได ทุกวันนี้ทานเลี้ยงดู อุปการะขาพเจาดุจบุตรในอุทร ตัวขาพเจาตระหนักดีวาพอแมเปนทาสในบานทาน จึงสํานึกในใจตัวตลอดมาวาตัวขาพเจาเอง ก็คือทาสของ ทาน การที่ทานสูอุตสาหเลียงดูทะนุถนอมมานานปเพียงนี้ คุณแกขาพเจาหาทีสุดมิได คิดอยูวาทําประการใด  ้ ่ จึงจะแทนคุณใหสมกับคุณของทานได แมชีวิตขาพเจาก็หาเสียดายไม แลววาวันนี้ขาพเจาสังเกตเห็น อากัปกิริยาทานหลังกลับจากงานเลี้ยงแลว มีสีหนาเศราหมองยิ่งนัก คิดวายอมมีทุกขใหญหลวงครองใจทาน อยูแลว คิดไมตกทานจึงเปนดังนี้ ขาพเจามีความเปนหวงยิงนักจึงตามลงมา หากพลาดพลั้งหรือมีการใดจะได ่ ชวยเหลือทานไดทันการณ อองอุนไดยินดังนั้นจึงคิดวาปญหาใหญที่ใครๆ แกไมไดเห็น จะสิ้นหายไปเพราะเตียวเสียนบุตรบุญธรรมของ ้ เราเปนแน คิดแลว จึงจูงมือเตียวเสียนพาขึนไปบนจวน เขาไปในหองหนังสืออันเปนทีรโหฐาน อองอุนพา ้ ้ ่ เตียวเสียนเขาไปนั่งยังเกาอี้ที่นงของตัว แลวคุกเขาลงคํานับ เตียวเสียนเห็นเชนนั้นก็ตกใจรีบลุกลงมาจาก ้ ั่ ้ เกาอี้เขากอด เอาเทาอองอุนไวแลวรองไหแลววา บิดาทานอยากระทําเชนนี้เลย อองอุนจึงวาเราไดยนเจา ิ กลาวเมื่อครูนี้วาตั้งใจจะสนองคุณเรา ไมเสียดายแกชวิต เราจึงมีความยินดีนัก เพราะถาเปนเชนนั้นจริงแท  ี ทุกขรอนของแผนดินก็จะสิ้นไปเพราะเจา ทุกขในอกเราก็จะสิ้น ตามขอเจาจงเมตตาตอแผนดินแลราษฎร เห็น แกทุกขรอนในพระทัยของพระเจาเหี้ยนเต ขุนนางขาราชการแลราษฎรเถิด วาแลวอองอุนก็ยิ่งรองไหหนักขึ้น กวาเดิม เตียวเสียนเห็นเชนนั้นจึงวาตัวขาพเจาไดออกปากแลววาจะแทนคุณทาน ไมเสียดายแกชีวต คําขาพเจานีพระ ้ ิ ้ แมธรณียอมเปนพยาน จะไมมวันผันแปรเปนอยางอื่น ขอทานจงวางใจ แลวบอกแกขาพเจาดวยเถิดวาขาพเจา ี จะแทนคุณไดสถานใด อองอุนจึงวา "ทุกวันนี้แผนดินรอนทุกเสนหญา เจาก็ยอมแจงอยูแลว พระเจาเหียนเต  ้ นั้นอุปมาดังฟองไขอันวางอยูเหนือหนาศิลา ขุนนางกับอาณาประชาราษฎรนั้นอุปมาดังหยากเยื่ออันใกลกอง เพลิง มิไดรูวาความตายจะมาถึงเมื่อใด ตั๋งโตะทําการหยาบชากําเริบขึ้นจะชิงเอาราชสมบัติหาผูใดจะคิดลาง ตั๋งโตะไม" เตียวเสียนไดยินเชนนั้นก็สงสัยจึงถามขึ้นวาตั๋งโตะผูนี้เปนถึงอัครมหาเสนาบดี มีอํานาจเปนที่เกรง ้ ขาม ทั้งมีทหารในบังคับบัญชาเปนจํานวนมาก ขาพเจาเปนสตรีจะกําจัดตั๋งโตะไดโดยทางใด อองอุนจึงวาขอ เพียงแตเจาเต็มใจทําการดวยยินดี ก็ยอมกําจัดตั๋งโตะไดสําเร็จ อันตั๋งโตะนั้นบัดนี้ไมมีกองทัพใดหรือขุนศึกคน ใดจะกําจัดไดแลว มีแตความออนหวานของอิสตรีเทานั้นจึงจะกําจัดตั๋งโตะไดสําเร็จ เตียวเสียนจึงวาจะใหขาพเจาทําการสิ่งใดขาพเจาก็พรอมใจ ที่จะทําการสิ่งนั้นโดยเต็มกําลัง ขอทานจงบอก ้ วิธีการใหขาพเจาไดรูเถิด อองอุนจึงบอกแผนการแกเตียวเสี้ยนวาตั๋งโตะนันมีบุตรบุญธรรมคนหนึ่ง ชื่อลิโป มี ้ ฝมือกลาแข็งยิงนัก แตลิโปนั้นไมรูคุณคน สังหารบิดาบุญธรรมคนกอนเสียแลวเอาศีรษะมาคารวะเปนบุตรบุญ ่ ธรรมตั๋งโตะ ทังตั๋งโตะและลิโปเปนคนหลงอิสตรี พึงใจในสตรี โฉมสะคราญ และแผนดินนี้ยากจะหาสตรีใดมี ้ โฉมสะคราญดังเจา ดังนั้นบิดาจะคิดอุบายยกเจาใหกับลิโป แลวจะหาทางใหตั๋งโตะรับเจาเปนภรรยา เมือเจา ่ ไปอยูกับตั๋งโตะแลวจงใชเลหกลมายาหญิง ใหตั๋งโตะกับลิโปกินแหนงแคลงใจกัน ลิโปก็จะสังหารตั๋งโตะเสีย  เปนมั่นคง เมื่อทรราชตั๋งโตะตายแลวแผนดินและราษฎรก็จะเปน สุขสืบไป พระบาทสมเด็จพระมหาธีรราชเจาทรงพระราชนิพนธถึงอานุภาพของสตรีไววา  "ไฟแรงแสงรอนล้ํายังแพน้ํา เปนนิจมา เหล็กแข็งและแกรงกลายังพาออนเมื่อรอนไฟลมพัดสะบัดแรงตนไมแข็งหักโคนไป ชายเรืองฤทธิ ไกรยอมตองแพแกสตรี" แผนการของอองอุนครั้งนี้คือแผนการใชความออนกําจัดความแข็ง ใชความสะคราญ และเสนหเลหกลของสตรีไปกําจัดทรราช ซึ่งไมมีกองทัพหรือความแข็งอื่นใดปราบปรามไดเปนเหตุการณ คลาย กับตํานานรามเกียรติที่นนทุกขยักษเฝาบันไดภูเขาไกรลาศของพระอิศวร บําเพ็ญตบะและความดีจน ์ ไดรับพรจากพระอิศวรใหมีนิ้วชีเปนเพชร สามารถชีทําลายชีวิตและสรรพสิ่งใหพินาศเปนจุณไปได นนทุกข ้ ้ ไดรับพรแลวก็ทําการลางแคนกับบรรดาเทวดาที่เคยกลั่นแกลงตนมาแตกอน เอานิ้วชี้ชี้เทวดาวอดวายลงเปน จุณไมมีเทวดา อินทรพรหมหนาไหนกําจัดได จึงมีเทวดาไปรองทุกขตอพระอิศวรวา ทรงประทานพรใหกับคน โฉดแทนที่จะนําพรอันวิเศษนันไปสราง สรรคสามโลกกลับใชพรวิเศษไปในการทําลายลาง แตพระอิศวรนั้นมี ้ วิสัยไมยอมแกไขปญหาเอาแตหลีกภัยอยูร่ําไป  ครั้นเทวดามารองทุกขมากเขาจึงโปรดใหพระนารายณไป ปราบนนทุกขพระนารายณรับหนาที่จากพระอิศวรแลวมาคิดวาพรที่นนทุกขไดจากพระอิศวรนี้ไมมีใครปราบได เพราะอานุภาพนิ้วเพชรตามพรพระอิศวรสามารถทําลายสรรพสิ่งได แมตัวพระนารายณเอง ก็ไมมีขีด ความสามารถทีจะปราบได จะตองใชอํานาจและพรที่ นนทุกขมีอยูนั้นกําจัดนนทุกขเอง ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 103 การจะทําเชนนีไดก็ตองใชสตรีโฉมสะคราญ ดังนั้นพระนารายณจึงแปลงเปนเทพธิดาที่เลอโฉมเหนือสามโลก ้ เขาไปหานนทุกข ใชอุบายหญิงทําใหนนทุกขหลงใหล เมือหลงแลวก็ยอมทําตามสิ้นทุกสิ่ง เทพธิดาแปลงจึง ่ ชวนนนทุกขเรียนกระบวนรํานนทุกขยามหลงก็ยอมเรียนถึงกระบวนรําหนึ่งทีเทพธิดาแปลง รํารายแลวใชนิ้วมือ ่ ชี้เขาหาตัว นนทุกขไมทันคิดระวังตนก็เอานิ้วชี้เพชร ชี้เขาที่ตัวเองจึงถูกอํานาจแหงนิวชี้เพชรนั้นทําลายลาง ้ เปนจุณไป พิชัยสงครามของไทยบางฉบับจึงเรียกอุบายนี้วา อุบายนารายณปราบมาร ดวยเหตุนี้สภาษิตสอนใจแตโบราณ ุ มา จึงจัดใหสตรีเปนหนึ่งใน หาของสิ่งทีจะประมาทมิไดวา ่ "จะไวใจอะไรไวใจเถิด แตอยาเกิดไวใจในสิ่งหา หนึ่งอยาไวใจทะเลทุกเวลา สองสัตวเล็บเขี้ยวงาอยาวางใจ สามผูถืออาวุธสุดจักราย สี่ผหญิงทั้งหลายอยากรายใกล ู หาพระมหากษัตริยทรงฉัตรชัย  ถาแมนใครประมาทอาจตายเอย" แลวอองอุนจึงกลาวย้ํากับเตียวเสี้ยนวาหากทําการสําเร็จแลว ตัวเจาซึ่งไดอาสากําจัดทรราชในครั้งนีก็จะมี ้ ชื่อเสียงปรากฏไปชั่วฟาดินสลาย เตียวเสี้ยนจึงวาแผนการที่บิดาวามาทั้งนี้ขาพเจาเต็มใจอาสาทําการ ไม เสียดายแกชีวิต เมื่อใดที่ขาพเจาไปอยูกับตั๋งโตะแลวจะคิดอานอุบายทําใหลิโปกับตั๋งโตะแตกกัน และใหลิโป สังหารตั๋งโตะเสียใหจงได วาแลวเตียวเสียนก็คุกเขาลงกับพื้น ทําสาบานตอฟาวาขอเทพยดาและดวงพระ ้ วิญญาณแหงพระมหากษัตริยในพระราชวงศฮั่นทุกพระองคจงเปนพยาน ตัวขาพเจาผูเปนบุตรบุญธรรมของ อองอุนจะอาสาบิดาไปกําจัดตังโตะ ขอจงอํานวยพรใหขาพเจาไดสนองคุณ ผูมีคุณและทําคุณแกบานเมืองแล ๋ ราษฎรจงสําเร็จดวยเถิด ถาหากขาพเจาทรยศตอคําสาบานนี้ขอใหเทพยดาไดสังหารขาพเจาเสีย อองอุนเขา  มาเอามือจับไหลทั้งสองของเตียวเสียน ประคองใหลุกขึ้นแลว วาการแผนดินที่เจาอาสาไปในครั้งนีใหญหลวง ้ ้ นัก จะคิดอานทําการสิ่งใดจงใชความระมัดระวังอยาผลีผลาม หรือแพรง พรายความนัยใหใครใดไดรับรู เปน อันขาด พลาดพลั้งแลวไมเพียง แตตัวเจาจะตองตายเทานัน บิดาและญาติ ตลอดจนผูคนในบานนี้ที่อยูรวมมา ้   กับเจาก็จะพลอยกันตายสิ้น เตียวเสียนรับคําอองอุนทุกประการ ้ อองอุนจึงพาเตียวเสียนไปสงถึงหองนอน ้ ตัวเองกลับมานั่งอยูในหอง หนังสือคิดอานถึงการในวันรุงขึ้น สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม อานุภาพพลังเสนหา (ตอนที่ 46) สมบัตหกสถานอันประกอบดวยอริยสมบัติหนึง ทิพยสมบัตหนึ่ง จักรพรรดิสมบัติหนึ่ง รูปสมบัตหนึ่ง ทรัพย ิ ่ ิ ิ สมบัตหนึ่ง และคุณสมบัติ หนึงนั้น จักรพรรดิสมบัติ รูปสมบัติและทรัพยสมบัติรวมเปนสาม เปนสมบัติของผูมี ิ ่ เพศคฤหัสถอันต่ําสําหรับปุถุชนที่ยังหลงระเริงอยู ในโลกียวิสัย จักรพรรดิสมบัติเปนสมบัติทครอบงําสมบัติอื่น ี่ ไวทั้งสิ้น เพราะ เปนสมบัตทมีมาแตวาสนาแหงบุญ กิรยา บารมีอันกระทําไวแตปางกอนบางไดเสวยสมบัตินี้ ิ ี่ ิ โดยการสืบสันตติวงศบางก็ไดมาดวยการ ปราบดาภิเษก สวนรูปสมบัตนั้นเลาเปนสมบัติอันสวรรคประทานมา ิ แตกําเนิด ตางกับคุณสมบัตทจําตองแสวงหา ศึกษาและใฝคน แมวารูปสมบัติจะดอยคากวาจักรพรรดิสมบัติ ิ ี่  แตประวัติ ศาสตรก็ได เผยใหเห็นเปนเนืองนิจวารูปสมบัตนั้นสามารถครอบงําจักรพรรดิสมบัติ แมกระทั่ง ิ ทําลายจักรพรรดิสมบัติจนดับสูญไปได ลําพังอองอุนขุนนางชราสี่แผนดินหาไดมีพษสงประการใดที่จะทํารายหรือกําจัดตั๋งโตะ ิ สวนเตียวเสี้ยนดรุณี แรกรุนวัยสิบหกก็หาไดเขาใจหรือรูเห็นสภาพการณความขัดแยงทางการเมืองที่เกิดขึ้น จึงไมมีพิษสงใดๆ ที่จะ ทําลายตั๋งโตะจอมทรราชใหวายวอดไปไดเชนเดียวกัน แตเมื่อหนึ่งชราไดรวมการกับหนึ่งดรุณีแรกรุนผูมโฉม  ี สะคราญทาทายทั้งสามโลกและมีใจตั้งมั่นทีจะกําจัดตั๋งโตะแลว ไดกอใหเกิดพลังชนิดหนึ่งที่อาจมีอานุภาพ ่ ทําลายรายแรงเสียยิ่งกวากองทัพปฏิวตที่อวนเสี้ยวเปนผูบญชาการใหญและมีกําลังพลรวมสามแสนคนเสียอีก ั ิ  ั นั่นคือพลังเสนหาที่มีอานุภาพยิ่งดังนั้น เมื่อสองพอลูกบุญธรรมปลงใจมั่นกําหนดแผนการกําจัดตั๋งโตะแลว ราตรีนั้นอองอุนจึงมีความเบิกบานใจยิ่งนัก หลังจากสงเตียวเสี้ยนเขาหองพักแลวอองอุนจึงรีบกลับมาทีหอง ่ หนังสืออีกครั้งหนึ่ง ครุนคิดกลวิธีในรายละเอียดเพื่อวางเอาตัวพลังเสนหานี้ไวทหัวใจความสัมพันธของพอ ี่ ลูกบุญธรรมอีกคูหนึ่ง คือตั๋งโตะกับลิโป แลวระเบิดทําลายความสัมพันธนั้นใหยอยยับในลําดับแรก จึงจะ สามารถกาวสูขนใชลิโปสังหารตั๋งโตะเปนลําดับถัดไป ั้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 104 อองอุนครุนคิดแผนการจนกระจาง ราตรีก็ลวงเขาสูเวลาใกลสิ้นยามสาม อองอุนจึงงีบหลับไปในหองหนังสือ นั้น รุงขึ้นจึงใหหาชางทองฝมือดีมาที่จวน มอบหมายภารกิจสําคัญใหจดทําหมวกทองคําประดับเพชร ั พลอยอัญมณีมคาสําหรับลูกหลวงใหแลวเสร็จโดยไว หมวกทองคําประดับเพชรพลอยอัญมณีสําหรับลูกหลวง ี นี้ยอมแสดงความหมายอยูในตัววาหมายถึง อํานาจอยางหนึ่ง และวาสนาอันเปนทรัพยสินอีกอยางหนึ่ง ทั้ง สองสิ่งนี้อองอุนมั่นใจวาจะเปนทั้งกุญแจไขหัวใจของลิโปใหเปดออก ทั้งจะเปนสื่อสัญญาณใหลิโปวิ่งมาเขา  ทางกล ครั้นหมวกสําหรับลูกหลวงเสร็จแลว อองอุนจึงใหคนสนิทลอบนําไปใหลโปที่บาน ิ ลิโปเห็นหมวกสําหรับ ลูกหลวงแลวมีความยินดียิ่งนัก รูสึกสัมผัสไดกับความนัยอันเปนสื่อสัญญาณของหมวก ลูกหลวงวาเปนทางที่ บงบอกถึงวาสนาตัวในเบื้องหนา ทั้งมูลคาราคา ก็สูงล้าทีทงชีวิตตนยังไมเคยสัมผัส จึงเปนที่ตองอัธยาศัยเดิม ํ ่ ั้ ดังนั้นใกลคาวันหนึ่งลิโปจึงลอบมาหาอองอุนถึงในจวน ่ํ อองอุนนั้นหลังจากใหคนสนิทนําหมวกสําหรับ ลูกหลวงไปมอบ แกลิโปแลวก็รอคอยทีอยู ครั้นรูวาลิโปมาหาจึงออกมาคํานับ แลวเชิญลิโปเขาไปสนทนาที่ใน  หองสวนตัว และชวนลิโปกินโตะใหเปน ทีสําราญ ณ หองรับรองนั้น ลิโปเห็นอองอุนแสดงอาการออนนอมและ ่ เอาใจตัวเกินฐานะนักก็เกรงใจ จึงวากับอองอุนวาทานมีเมตตาสงหมวกไปกํานัลขาพเจา ครั้งนี้มคณแก ี ุ ขาพเจานัก ขาพเจาจะตองหาทางสนองคุณทานใหถึงขนาด วันนี้ขาพเจาจึงมาคารวะขอบคุณทานไวชนหนึ่ง ั้ กอน แลววาขาพเจาเปนแตเพียงทหารของทานอัครมหาเสนาบดี เปนผูนอย ตัวทานเปนขุนนางผูใหญในพระ เจาเหี้ยนเต หาควรที่จะกระทําการออน นอมตอขาพเจาถึงเพียงนี้ไม ขาพเจาตางหากทีตองเปนฝายออนนอม ่  คารวะตอทาน วาแลวลิโปก็คํานับคารวะอองอุนอองอุนเห็นเชนนั้นจึงรีบคุกเขาลงคํานับเอาใจลิโป แลววา ขาพเจา คารวะออนนอมตอทานหาใชดวยฐานะยศศักดิ์แตประการใด ตัวขาพเจาเปนคนใฝ พึงใจดวยคนมีฝมือ กลาหาญ ขาพเจาไดทอดสาย ตาทั่วทั้งแผนดินนี้แลวไมเห็นใครใดจะมีฝมอองอาจกลาหาญเสมอทานแมแต ื คนเดียว เหตุนขาพเจาจึงนับถือตัวทานยิ่งนัก หวังเอาทาน เปนที่พึ่งของขาพเจาสืบไป วาแลวอองอุนก็รนสุรา ี้ ิ คํานับลิโป แลวใช วิชาพิดทูลอันเลิศล้ําของขุนนางพูดจายกยอง สรรเสริญทั้งตั๋งโตะและลิโปจนผูกน้ําใจลิโป เอาไวมั่น ลิโปไดฟงคําสรรเสริญเยินยออันเพลินใจก็เบิกบานยิ่ง ดื่มสุรา จอกแลวจอกเลาอยางมีความสุข อองอุน สังเกตเห็นลิโปดื่มสุราจนฮึกเหิมแลวจึงขับคนรับใชชายออกไปจากหอง คงไวแตคนรับใชหญิงสีคน แลวให ่ เชิญเตียวเสี้ยนออกมาทําความรูจักกับลิโป ณ ยามราตรีทามกลางแสงชวาลาในหองรับรองของขุนนางสี่แผนดิน เตียวเสียนปรากฏกายมาในชุดแพรสี ้ ชมพูบางเบาชวนวาบหวาม ลิโปเห็นเตียวเสียนโฉมสะคราญตรึงใจก็ตะลึงไปจนจอกสุราหลนลง จากมือ แลว ้ ระล่ําระลักถามอองอุนวาสตรีนเปนผูใด อองอุนเดินเขาไปหาเตียวเสียนจูงมือมาขางหนาลิโปแลววานีคือ เตียว ี้ ้ ่ เสี้ยนบุตรีเรา และใหเตียวเสียนคํานับคารวะลิโปตามธรรมเนียม แลวสั่งใหเตียวเสี้ยนเอาปานสุรารินใหกับลิโป ้ ลิโปตั้งแตแรกเห็นเตียวเสี้ยนใจก็ประหวัดปฏิพัทธในเตียวเสียนอยางล้ําลึก ้ ประดุจดั่งถูกพันธนาการไวดวย พญานาคราช ครั้นเห็นเตียวเสี้ยนเขามาคํานับรินสุราใหกดีใจยิ่งนัก จองหนาเตียวเสี้ยนไมกะพริบตา เตียว ็ เสี้ยนก็ใชมารยาหญิงทําทีเปนเอียงอาย แลว แกลงชายตาไปสบตาลิโปเปนครั้งคราว หวานกลาเสนหาจนเต็ม ผืนนาใจแหงลิโป ทุกครั้งทีตาประสานตา ลิโปประหนึงถูกศรกามเทพสะทานไปทั้งรางดวยพลังเสนหานั้น ่ ่ อองอุนเห็นลิโปเดินกาวถลําลึกลงในหวงกลเสนหาแลว ก็แสรงทําเปนเมาแลววากับลิโปวาตัวเรารับราชการมา  สี่แผนดินถึงทุกวันนี้ ไดความสุขเพราะบารมีแหงทานอัครมหาเสนาบดีและตัวทานคุมครอง แลววาตัวเราชรา ลงทุกวันเหมือนไมอันใกลฝง จะลมลงวันใดหา รูไม การแผนดินทุกวันนี้ไมมีสิ่งใดหวงหาอาลัยดวยวางใจใน ตัวทาน จะเปนเสาหลักอันสําคัญค้ํายันแผนดินใหเปนสุข หวงก็แตเตียวเสี้ยน ผูบุตรีที่ยงออนวัยนัก จึงหวังให ั เตียวเสียนไดเปนฝงฝากอนทีขาพเจาจะลาโลกไป ขาพเจาพอใจในความกลาหาญและบุญบารมีของทานจัก ้ ่ เปนที่พึ่งของลูกเราได ดังนั้นจะยกเตียวเสียนใหเปนภรรยานอยของทาน หากทานไมพึงใจก็อภัยใหแกคนชรา ้ ดวยเถิด ลิโปกําลังถูกแรงปฏิพัทธครองใจและฮึกเหิมดวยแรงแหงสุรา จิตพิศวาสยิ่งหื่อโหม ฟงคําอองอุนเชนนั้นก็ดีใจ จนลนลาน จึงรีบคุกเขาลงกับพื้นเอาศีรษะกมจรดพื้นแลววาชีวิตขาพเจาทีเหลืออยูนี้ หากมีเตียวเสียนมาอยู ่ ้ เปนคูบุญแลวก็จะไมปรารถนาสิ่งใดอีก แลว ถามอองอุนวาทานจะสงมอบเตียวเสียนใหแกขาพเจาไดเมื่อใด ้ อองอุนจึงวาทานเปนหลักชัยของแผนดิน ทําการสิ่งใดควรจะตอง ดวยฤกษชัยอันมงคล วันนี้ยังไมมฤกษ ี เชนนั้นจึงขอผัดไวใหถึงวันฤกษดีในอีกไมกี่วัน ขาพเจาจะไดแตงขบวนยกบุตรีไปสงแกทาน วาแลวอองอุนก็  ชวน ลิโปใหคางคืนที่จวนเพื่อสนทนากันสืบไป แตลิโปมภารกิจจึงขอลากลับ ี All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 105 อองอุนจึงออกมาสงลิโปถึงประตูจวน กาวสําคัญดานแรกเสร็จสิ้นไปแลว กาวตอไปจึงเปนทางดานตังโตะ ๋ ดังนั้นในวันรุงขึ้นซึ่งเปนวันฮองเตออกวาราชการ ในเพลาสาย หลังอองอุนเสร็จจากเขาเฝาพระเจาเหี้ยนเต แลว เห็นลิโปมิไดตามตั๋งโตะมาดวย เปนโอกาสเหมาะอยางยิ่ง อองอุนจึงเขาไปคุกเขาคํา นับเชิญใหตงโตะ ั๋ ไปกินโตะที่จวน ตั๋งโตะเห็นขุนนางผูใหญออนนอม เอากับตัวเชนนี้ก็ยินดีรบเอาคําเชิญนัน แลววาเราจะไปกิน ั ้ โตะทีจวน ทานในเที่ยงวันนี้ ใหทานรีบกลับไปกอน ่ อองอุนเห็นตั๋งโตะรับคําเชิญก็ดีใจรีบสั่งใหเตรียมจัดโตะไวทหอง จัดเลี้ยงภายในจวน แลวสั่งใหคนในบาน ี่ เตรียมตั้งแถวคอยตอนรับ ตั๋งโตะครั้นเวลาเที่ยงตั๋งโตะพรอมดวยขบวนแหหนาหลังไดเดินทางมา ถึงจวนของ อองอุน ตัวอองอุนออกไปรอตอนรับถึงประตูจวน แลวเชิญตั๋งโตะเขาไปในจวน ผูคนในบานตางคุกเขาคํานับ  แสดงคารวะตอตั๋งโตะอยางออนนอม ตั๋งโตะเขาไปในจวนแลว อองอุนก็คุกเขาคํานับแลววาทานอัครมหา เสนาบดีมีเมตตารับคําเชิญมาถึงจวนขาพเจา ในวันนี้เปนคุณแกขาพเจายิงนัก วาแลวก็เอาสุราเขาไปคํานับ ่ แสดงคารวะตอตั๋งโตะ ตั๋งโตะรับสุรามาแลวจึงวาทานเปนขุนนางผูใหญสี่แผนดินอยาคุกเขาคํานับเลย จงนังให ่ เปนสุขเถิด อองอุนทําทีอิดเอื้อนอยูแลววา โบราณวา "ชางเหยียบนา พระยาเหยียบเมืองเปนสิริมงคลอัน สูงสุด" ตัวทานอัครมหาเสนาบดีกรุณาแกขาพเจาทั้งนี้เปนพระคุณหาที่สดมิได ุ วาแลวก็กลาวคํายกยอง สรรเสริญตั๋งโตะดวยประการตางๆ ดวยคารมแหงขุนนางสีแผนดินเปนที่ตองใจของตั๋งโตะยิ่งนัก ตั๋งโตะเสพ ่  สุราพลางหัวเราะไปพลางเคลากับคํายกยองสรรเสริญพิดทูลจากออง อุนดวยความเพลิดเพลินเจริญจิตจน ความมืดแหงราตรีเขามาเยือน อองอุนจึงเชิญใหตั๋งโตะกินโตะตอแลวเชิญเขาไปที่หองรับรองสวน ตัวอันเปนที่รโหฐาน ตั๋งโตะเห็นเปนที่ ประหลาดใจจึงไลทหารที่ติดตาม มาใหกลับลงไปรอขางนอกจวน แลวตั๋งโตะก็เขาไปในหองรับรองนั้น อองอุนเชิญใหตั๋งโตะนั่งบนเกาอี้ สวนตัวเองคุกเขาลงกับพื้นแลววา "เมื่ออายุขาพเจาไดยี่สิบหาปนั้น ขาพเจา ไดเรียนดูดาวสําหรับพระมหากษัตริย แลดาวประจําเมืองกับดาวบริวารทั้งปวงนั้น บัดนี้ขาพเจาเห็นดาวสําหรับ พระมหากษัตริยนั้นเศราหมอง แลดาวมหาอุปราชนั้นมีรัศมีรงเรือง ขาพเจาพิเคราะหดูนี้เห็นพระเจาเหี้ยนเตจะ ุ ดับสูญ ราชสมบัตินั้นจะไดแกทานเปนมั่นคง"ตั๋งโตะไดฟงความอันตองดวยอัธยาศัยตนก็มีความยินดียิ่งนัก  แสรงถามขึ้นวาตัวเรานี้จะมีวาสนาถึงพระแทนมังกรทองกระนันหรือ เราเองรูสึกตัววายังไมถงดอก อองอุนจึงวา ้  ึ อันธรรมดาแผนดินนั้น หากผูใดมีบุญญาบารมีแลวจึงจะครองได หากไรเสียซึ่งสิ่งนี้ก็ยอมพาย แพภยแกตนเอง  ั ขาพเจาวาทั้งนีหาใชความคิดตนไม แตเปนไปตามคัมภีรโบราณอันไดศึกษามาแตกอน ตั๋งโตะไดยนคําอองอุน ้ ิ ยืนยันมั่นคงก็ยนดีนักแลววาถาเราไดราชสมบัติดังคําทาน เราจะแตงตั้งใหทานเปนอัครมหาเสนาบดีเปน กํานัล ิ ปาก แลวเชิญใหอองอุนรีบลุกขึ้นมานั่งที่เกาอี้ อยาคุกเขาใหเปนที่ลําบากเลย อองอุนเห็นตั๋งโตะเดินเขาสูทางกล ทั้งสังเกตเห็นตั๋งโตะกําลังฮึกเหิม และเบิกบานใจในวาสนาเปนทีแลว จึง  สั่งใหพนักงานมโหรีทําเพลง ขับกลอมตั๋งโตะและใหคณะนาฏศิลปประจําจวนออกมารายรําบํารุงใจ ตั๋งโตะ คณะนาฏศิลปประจําจวนออกมารายรําอยูครูหนึ่ง เตียวเสียนซึ่ง เปนนาฏศิลปเอกในชุดแพรเขียวบางเบาเยา   ้ ยวนตาจึงรํารายกรายออก มากลางเวทีที่หนาตั๋งโตะนั้น ตั๋งโตะเห็นคณะนาฏศิลปในตอนแรกลวนโฉมสะคราญ ก็เบิกบาน ใจเปนที่ยิ่ง ดืมสุราจอกแลวจอกเลา แตครั้นดรุณีในชุดสีเขียวตองออนกรายแขนรํารายออกมาก็ ่ ตะลึงงันในความสะคราญของเตียวเสียน สายตาจับจองมองเตียวเสียนไมกะพริบ รําพึงขึ้นในใจวาสตรีนี้เปน ้ ้ ผูใดหนอจึงเลอโฉมสะคราญนัก ทั้งเชิงรํารายกรายทาก็งดงามเกินนางรําในวังหลวง ตัวเรานี้ไดสรรหาสตรีงาม จากทุกสารทิศไวในวังใหมถึงแปดรอยนางลวนโฉมสะคราญ แตหากจะเทียบกับดรุณีนอย นางนี้แลวก็เปนได เพียงแคฝูงกาเทียบกับพญาหงสเทานั้น ครั้นจบกระบวนรําแลว อองอุนจึงเรียกเตียวเสียนใหเขามารินสุรา แกตั๋งโตะ ตั๋งโตะซึ่งกําลังจองมองเตียวเสี้ยน ้ ตาคางอยูก็ไดสติรีบถาม อองอุนวาสตรีนี้เปนใคร อองอุนจึงวานี่คือเตียวเสี้ยน เปนบุตรบุญธรรมของขาพเจา เลี้ยงมาแตนอย ตั๋งโตะถามตอไปวาสามารถขับรองเพลงไดหรือไม อองอุนวาไดแลวใหเตียวเสี้ยนขับรองทาม กลางเสียงมโหรีทหวานแวว สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาเตียวเสี้ยนขับรองเพลงเปนนัยวา "หญิง ี่ รูปงามขับเสียงเพราะ ลิ้นจีแตมริมฝปากชูสขึ้นแลหยกสองอันถึงมาตรวาไมแกะเปนรูปสิ่งใดก็แอบเนื้อเย็นใจ ่ ี พริกไทย นั้นเมล็ดเล็กก็จริง ถาลิ้มเขาไปถึงลิ้นแลวก็จะมีพษเผ็ดรอน" ทรราชเฒาที่กองทัพสามแสนทําลาย ิ ไมได กําลังถูกกลสตรีกลอม มัดดวยอานุภาพพลังเสนหาดังนี้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 106 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม กลเสนหาลางปญญากุนซือ (ตอนที่ 47) ตั๋งโตะยามนี้ไมสนใจสิ่งใดอื่นจองอยูแตกับเตียวเสียนไมวางตา แลวถามเตียวเสียนวาเจานี้อายุเทาใด เตียว ้ ้ เสี้ยนทําคอนอายคํานับแลวตอบวาตัวขาพเจานี้เพิ่งอายุไดสบหกป แลวบิดกายทําทีเอียงอายอยางเยายวน ตั๋ง ิ โตะยิ่งมีใจปฏิพัทธประดุจดั่งโคแกเห็นหญาออน แลววาเจานี้โฉมสะคราญนัก กระบวนรองก็หวานล้ํา กระบวน รําก็ออนชอย ตรึงตาตรึงใจคนยิ่งนัก อองอุนเห็นเปนทีจึงคุกเขาลงคํานับตั๋งโตะ แลววาทุกวันนี้ขาพเจา ทํา ราชการเปนสุขอยูดวยบารมีของทาน ไมมีสงใดทีจะแทนคุณทาน ไดจึงขอยกเตียวเสียนผูบุตรีใหเปนภรรยา ิ่ ่ ้ ทาน ตั๋งโตะไดยินเชนนั้นก็ยินดียิ่งนัก แลววาในบรรดาขุนนางทั้งปวง นี้หามีใครรักภักดีเราเหมือนทานไม เราจะแทน คุณทานจนถึงขนาด อองอุนไดยินเชนนั้นจึงสั่งใหเตรียมเกี้ยวจัดขบวนและสงเตียวเสียน ใหกับตั๋งโตะแตราตรี ้ นั้น ตั๋งโตะเห็นเชนนั้นก็ดีใจนัก สั่งทหารใหนําขบวนเตียวเสี้ยนกลับไปยังจวน แลวตั๋งโตะก็ลาอองอุนกลับไป ออง อุนตามไปสงตั๋งโตะถึงที่จวน ขณะอองอุนเดินทางกลับ ในระหวางทางพบลิโปขี่มาถือทวนเขามาแลว ถามวาทานยกเตียวเสียนใหเปน ้ ภรรยาขาพเจาแลว เหตุใดจึงสงใหกับตั๋งโตะเลา เชนนี้จะมิเปนการลวงขาพเจาดอกหรือ อองอุนเห็นดังนั้นจึง วาที่นี่เปนกลางทาง ไมสมควรที่จะกลาวเรื่องนี้ ขอเชิญทานตามไปทีจวนขาพเจาเถิด ลิโปก็ตามไป อองอุนจึง ่ เชิญ ลิโปขึ้นไปยังหองหนังสือแลวกลาวกับลิโปตามแผนการซึ่งคิดไวนั้นวา เมื่อวานนี้ไปเขาเฝาพระเจาเหี้ยน เต ตั๋งโตะไดเขามาแสดงความยินดี วาทราบขาวการยกเตียวเสียนใหเปนภรรยาลิโป จึงมีความประสงคจะมา ้ พูดจาสูขอใหถกตองตามธรรมเนียมเพื่อเปนเกียรติยศสืบไป ดังนั้นอองอุนจึงมาเตรียมการตอนรับตั๋งโตะอยูที่ ู บาน อองอุนเลาความใหลิโปฟงตอไปวาเมือตั๋งโตะมาถึงบานแลวก็ใหเตียวเสี้ยนออกไปคํานับ ตั๋งโตะวามี ่ ความยินดีดวยลิโปและวันนี้เปนฤกษดีแลว จะขอรับเตียวเสี้ยนไปแตงงานกับลิโปตามประเพณี แลววา "ซึ่ง  มหาอุปราชวาทั้งนี้ทานคิดดูเถิด เราเปนผูนอยจะอาจขัดไดหรือ เราจึงสงบุตรใหไป" ลิโปฟงอองอุนแลวเชื่อวา   เปนความจริง ขออภัยอองอุนแลวลา กลับบาน รอฟงขาววาตั๋งโตะจะสงเตียวเสียนมาใหตามธรรมเนียม รออยู ้ จนดึกก็ไมมีความเคลื่อนไหวใดๆ รุงเชาขึ้นลิโปเขาไปในจวนของ ตั๋งโตะตามปกติ ถามผูคนในจวนวาตั๋งโตะ อยูที่ไหน ผูคนในจวนจึง เลาความใหลิโปฟงวาเมื่อคืนนี้ตั๋งโตะไดหญิงงามมาคนหนึ่ง จนเวลานี้ยังไมตน ลิโป   ื่ ไดฟงก็โกรธ จึงเขาไปในที่พกของตั๋งโตะ เห็นเตียวเสี้ยนตืนแลวกําลังลางหนาอยู เตียวเสี้ยนเห็นลิโปก็ทํา ั ่ เปนรองไห เอาผาเช็ดน้ําตาเปนทีวาถูกขมขืนบังคับใจ ลิโปเห็นเชนนั้นก็มีใจโกรธตั๋งโตะแลวรีบเดินออกไป ที่ หองนอกพบเขากับตั๋งโตะซึ่งเพิ่งตื่นนอน ตั๋งโตะถามวามีราชการสิ่งใด ลิโปตอบดวยความไมพอใจวาไมมี ราชการสิ่งใด ในขณะนั้นเตียวเสี้ยนเดินตามออกมาที่ประตูเผยมูลี่ดูเห็นลิโป อยูกับตั๋งโตะก็ใชมารยาหญิงสบตาใหลิโปดวยสี  หนาทาทางอันโศกสลด ลิโปไมรูกลสตรีกสงสาร และมีความรักเตียวเสี้ยนเพิ่มขึ้นเปนอันมาก ตั๋งโตะเหลือบ ็ ไปเห็นลิโปจองเตียวเสียนอยู ความหึงหวงก็เกิดขึ้น จึงวากับลิโปวาวันนี้ไมมีราชการสิ่งใดเจากลับไปเถิด ้ ตั้งแตนั้นมาตั๋งโตะก็ระแวงหึงหวงลิโป ในขณะที่ลิโปก็โกรธแคนชิงชังตั๋งโตะขึ้น เปนลําดับ หลังจากไดเตียวเสี้ยนมาแลว ตั๋งโตะลุมหลงในกลเสนหาจนไม เปนใจปฏิบัติหนาทีราชการตามปกติ จนวัน ่ หนึ่งตั๋งโตะปวย เตียวเสี้ยนก็แสรงพยายามเอาอกเอาใจรักษาพยาบาลอยางใกลชดทําใหตั๋งโตะยิ่งเพิ่มความ ิ รัก ความหลงตอเตียวเสี้ยนมากขึ้น วันหนึ่งลิโปเขาไปหาตั๋งโตะถึงในที่ ตั๋งโตะหลับอยู เตียวเสียนเห็นลิโปจึง ้ เอามือชี้ไปที่ตงโตะและกลับมาชี้เขาที่อกตัวแลวรองไห ลิโปเห็นกิรยาเตียวเสี้ยนเชนนั้นก็ยิ่งสงสารและเพิ่ม ั๋ ิ ความเสนหาอาลัยมากยิ่งขึ้น ขณะนั้นตั๋งโตะตื่นขึ้น เห็นลิโปเขามาและจองไปที่ดานหลังมุงไมกะพริบตา หัน กลับไปเห็นเตียวเสี้ยนยืนอยูก็โกรธ ตวาดวา "อายลิโปนี้เสียแรงกูไวใจรักดังบุตรในอุทร บังอาจหยอกเมียกู ได" แลวขับไลลิโปออกไปและหามไมใหลิโปเขามาพบอีก ลิโปไดความอัปยศนักจึงรีบกลับไป สวนเขากับลิยู ลิยจึงถามวาเกิดเหตุใดขึ้น ลิโปจึงเลาความที่ตั๋งโตะไลนั้น ู ใหลิยทราบ ลิยูทราบ แลวก็ตกใจรีบเขาไปหาตั๋งโตะแลววาทานจะคิดการใหญ จะมาผิดใจกับลิโปนั้นไมควร ู การใหญจะเสียไป ตั๋งโตะฟงแลวก็สะดุงถามลิยู วาจะแกไขประการใด ลิยูเสนอวาใหเรียกลิโปมาทําความ เขาใจ แลว มอบขาวของมีคาเปนการทําขวัญลิโป ตั๋งโตะก็เห็นดวยและทําตามคําแนะนําของลิยู หลังจากนั้น แลวตั๋งโตะกับลิโปก็มีความเปนปกติดังแตกอน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 107 แตกระนั้นจิตใจพิศวาสทีผูกพันอยูหาไดสรางไปไม วันหนึ่งลิโป ตามตั๋งโตะเขาไปในพระราชวัง ในระหวาง ่ ที่ตั๋งโตะเขาเฝาอยูนั้น ลิโป จึงขับมามาที่บานของตั๋งโตะ ผูกมาไวหนาบานแลวเขาไปหาเตียวเสียน ถึงขางใน ้ เตียวเสียนจึงใชอุบายหญิงบอกลิโปวาใหลงไปคอยทีในสวนจะลงตามไป ้ ่ เพราะหากอยูที่ขางในนีจะเปนที่ ้ ครหา ลิโปจึงลงไปคอยในสวน เตียวเสียนก็ตามไปแลวจดจองมองตนทางที่ตั๋งโตะ จะกลับมานั้นแลวจึงวากับ ้ ลิโปวา อองอุนยกขาพเจาใหเปนภรรยาทาน แตตั๋งโตะกลับชิงเอา แลวมาทําขมเหง ในอกจึงหมองอยู ถึง เดือนเศษแลวคิดจะฆาตัวตายแตยังไมไดลาลาลิโป บัดนีพบหนาลิโปแลว จะขอลาตาย วาแลวก็ขึ้นไปบนรั้ว ่ํ ้ จะกระโดดน้ําตาย ลิโปเห็นก็ตกใจ จึงรีบวิ่งเขาไปอุมเตียวเสี้ยนลงจากรั้ว แลวรองไหวาไดประจักษความ รัก  ของเตียวเสี้ยนอยู หากกีดขวางดวยตั๋งโตะเตียวเสียนก็กลาวดวยมารยาหญิงอีกวา เกิดมาชาตินทรมานนัก ้ ี้ ไมไดอยูรับใชลิโปตามธรรมเนียม จะขอตายใหพนความเวทนา หากชาติหนามีจริงจะขอเปนภรรยาปรนนิบัติรับ ใชลิโป ลิโปฟงเชนนั้นน้ําใจรักเจือหลงก็เดือดขึ้นถึงที่สด ุ กลาวกับเตียวเสี้ยนวาชาตินถาไมไดเตียวเสียนมาครองจะ ี้ ้ ไมขออยูเปนลูกผูชายใหอายฟาดินอีกตอไป เตียวเสียนจึงวาวันเวลาในความทุกขทรมานวันหนึ่งเทากับปหนึ่ง ้ บัดนี้ ตองทุกขทรมานมาเดือนเศษแลว จะคิดอานประการใดก็เรงคิดเถิด ลิโปก็รับคําแลววาออกมานานแลวตั๋ง โตะจะสงสัย จะรีบกลับเขาไปในวังกอน เตียวเสียนเห็นเชนนั้นจึงสําทับวาหากลิโปกลัวตั๋งโตะก็จะไมไดเห็น ้ หนากันสืบไป ลิโปวาขอเวลาไปวางแผนตรึกตรองสักครังหนึ่งกอน เตียวเสียนจึงใชอุบายหญิงปรามาสวา ้ ้ "ขาพเจาไดยินลือชาปรากฏแตชื่อทานดังเสียงฟา ขาพเจาเอามือปดหูไวดวยกลัวอํานาจวาเขมแข็งกลาหาญ ในการสงครามหาผูใดเสมอมิได บัดนี้ขาพเจาไดเห็นแลฟงวาจาของทานนันไมสมกับคําลือ เมื่อพิเคราะห ดู  ้ เห็นวาทานกลัวอํานาจตั๋งโตะเปนอันมากอยู ฉะนี้ เห็นจะคิดการไปมิตลอดเสียแลว" วาแลวก็ทํารองไหเอามือ ปลดเอามือลิโปออกจากตัวแลวจะกระโดด น้ําตาย ลิโปครันถูกคนที่ตัวรักหลงกลาวปรามาสเชนนี้เลือดทระนง ้ ในกายก็พุงพลาน วางทวนไวกับรั้วแลวปลอบเตียวเสียนอยูตอไป ้  ฝายตั๋งโตะเมื่อเฝาอยูเหลียวมาไมเห็นลิโปก็กริ่งใจ ครั้นเสด็จขึ้น แลวจึงรีบกลับบาน เห็นมาลิโปผูกอยูหนา  บานก็โกรธ รีบขึ้นไปบนจวนก็ไมเห็นลิโปและไมเห็นทั้งเตียวเสี้ยน ถามหญิงรับใชไดความวา อยูในสวนก็ยิ่ง สะดุงใจคิดวาลิโปคงอยูดวย เตียวเสียนเปนแน จึงรีบตามลงไปที่สวน เตียวเสี้ยนเห็นตั๋งโตะก็แกลงจะกระโดด ้ น้ําตาย ลิโปก็เขาอุมไวอีก ตั๋งโตะมาเห็นเตียวเสี้ยนกําลังดิ้นอยูในมือของลิโปมิไดรูมารยาหญิงก็โกรธลิโปเปน อันมาก ตวาดดาลิโปเสียงอันดังลั่น ลิโปไดยินเสียงตั๋งโตะก็รีบวางเตียวเสียนลงแลววิ่งหนี ตั๋งโตะหยิบเอา ้ ทวนของ ลิโปที่พิงไวขางรั้วซัดไปที่ลิโปแตไมถูก ลิโปวิ่งหนีออกไปได ตั๋งโตะวิ่งไปหยิบทวนแลวไลตามลิโป ไป สวนกับลิยชนกันจนลมลงทั้งคู ลิยูจึงเขาประคองตั๋งโตะแลวพาขึ้นไปบนจวน แลวลิยูจึงวาขาพเจามาที่ ู จวนพบลิโปกําลังวิ่งออกไปบอกวาทานกําลังไลตามฆาจึงวิงเขามาเพื่อจะหามก็พอดีชนกันขึ้นแลว ลิยจึงยก ่ ู ประวัตศาสตรสมัยเลียดกก เมื่อครั้งฌอชองอองพระราชทานลูกสาวเจาเมืองหนึ่งแกทหารเอก ทําใหทหารเอก ิ ผูนั้นมีใจภักดีตอฌอชองออง  ครั้นเกิดสงครามฌอชองอองก็ไดทหารเอกผูนี้ตอสูทาลายขาศึกจนแตกไป  ํ ดังนั้นจึงเสนอใหตั๋งโตะถือเอา แบบอยางของฌอชองอองยกเตียวเสียนใหกับลิโปเสีย เพื่อผูกใจ ลิโปไว ้ สืบไป ตั๋งโตะฟงคําลิยูแลวใจหนึ่งก็เห็นดวย แตอีกใจหนึ่งก็เต็มไปดวย ความพิศวาสลุมหลงเตียวเสียน ลังเล ้ ตัดสินใจทางใดทางหนึ่งไมได จึงขอลิยูวาไวไตรตรองคืนหนึ่งกอน แลวจะตัดสินใจในวันพรุง ในขณะที่ลิยู กลาวกับตั๋งโตะอยูนั้น เตียวเสี้ยนไดยินความโดยตลอด ครั้นลิยูกลับไปแลวจึงเขาไปกอดเอาเทาตั๋งโตะไว แลวรองไห และวาวันนีลิโปทําหยาบชาใหเปนที่อัปยศ เปนความอัปยศทังตัวเอง และเปนความอัปยศตออัคร ้ ้ มหาเสนาบดี ตังโตะจึงปลอบใจวาตัวเราชราแลว ลิโปยังหนุมองอาจกลาหาญ และมีน้ําใจรักเตียวเสี้ยนเปนอัน ๋ มาก ดังนั้นจะยกเตียวเสียนใหกับ ลิโปเพื่อไดครองรักกันสืบไป เตียวเสียนไดยินก็ทาเปนตกใจแลววา บัดนี้ ้ ้ ํ เมื่อเปนภรรยาของ ตั๋งโตะแลวก็ยอมมีฐานะเปนมารดาของลิโปดวย การทีจะยกแมใหเปนเมียลูกเปนการเสื่อม ่ เสียเกียรติยศและผิดธรรมเนียม "อุปมาเหมือนทานเขียนรูปนกยูง แลวเอาหมึกมาทาเสีย ใหดาเสียสีไปฉะนี้ ํ ขาพเจาไดความอัปยศนัก ซึงจะครองชีวิตอยูดูหนาคนสืบไปนั้นไมได" วาแลวก็ทําเปนลุกขึ้นควาเอากระบี่ที่ ่ แขวนอยูขางผนัง ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย ตั๋งโตะเห็นก็ตกใจวิ่งเขาไปชิงเอากระบี่เสีย แลววาที่พูดมานั้น เปนการพูดเลนเพื่อเปนการลองใจวาเตียวเสียนนั้น จะมีน้ําใจใฝดวยลิโปหรือไม บัดนี้ประจักษน้ําใจรักภักดี ้ แลว เตียวเสียนเห็นเปนทีจึงกราบเอาที่ตักตังโตะซบหนาลงแลวรองไหแลววา เหตุ เชนนี้เกิดจากลิยูไมรัก ้ ๋ ภักดีทานและตัวขาพเจา จึงคิดการใหผิดธรรมเนียม ใหยกขาพเจาแกลิโปเปนการทําลายเกียรติยศทานและ  ขาพเจา ตั๋งโตะไดฟงคําเตียวเสียนชอบดวยเหตุและผล ทั้งไดเห็นถึงน้ํา ใจรักภักดีและน้ําใจตัวนั้นก็ปฏิพัทธพิศวาสใน ้ เตียวเสียนเปนลนพน จึงกลาววาจะไมเชื่อฟงคําลิยูอีกตอไป เตียวเสียนเห็นเปนทีจึงสําทับซ้ําวาถาขืนอยูที่นี่ ้ ้ สืบไป ลิยูก็คงมากลาวชักนําทานอีก วันใดน้าใจทานคลอยตามขาพเจาก็จะเปนอันตราย ที่นี่จึงเปนทีที่ขาพเจา ํ ่  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 108 หาความสุขไมไดอีกตอไป ขอใหไปอยูที่เมืองหลวงแหงทีสองจึงจะพนภัย ตั๋งโตะก็รับคําแลววาในวันพรุงนี้จะ ่ พาเตียวเสียนไปอยูเมืองหลวงแหงทีสอง ้ ่ ครั้นรุงขึ้นลิยูจึงเขามาหาตั๋งโตะแลวถามวาตกลงใจประการใด ถาเห็นชอบดวยแลววันนี้เปนฤกษดีใหรีบยก เตียวเสียนแกลโปเถิด ตั๋งโตะจึงแกวาความคิดนี้ผดธรรมเนียม การยกแมใหเปนเมียลูกนันทําไมได ที่ลโปทํา ้ ิ ิ ้ ิ หยาบชาตอเตียวเสียนตัวเองไดรับความอัปยศนัก แตไมเอาโทษแลวใหไปบอกลิโปวาอยามายุงเรื่องนี้อีก ลิยู ้ จึงวาทานไมฟงคําขาพเจาในครั้งนี้ การทีคดไวจะเสียไปเพราะหญิงคนนีเปนมั่นคง ตั๋งโตะไดฟงลิยูเซาซี้ก็ ่ ิ ้ โกรธนักจึงวา "ซึ่งทานจะขืนใหเราเอาภรรยายกใหแกลิโปนั้นเราไมฟงคําทานแลว ถาทานมีใจรักลิโปอยูจง เอาภรรยาทานมายกใหแกลิโปเองเถิด แตนสืบไปอยาใหผใดเอาเนื้อความขอนี้มาซ้ําวาฉะนี้อีก ถาผูใดมิฟงเรา ี้ ู  จะตัดศีรษะเสีย" ลิยูไดฟงเชนนั้นก็รีบลาออกมาแลววากับทหารทั้งปวงซึ่งมารอคอยตั๋งโตะอยูวา "เราทานทั้งนี้ จะพากันฉิบหาย เพราะอีเตียวเสี้ยนคนนี้เปนมั่นคง" วาแลวลิยูก็กลับไปบาน อานุภาพแหงพลังเสนหาอันเกิดแตมายาหญิงครั้งนี้ไดทําใหตั๋งโตะไมเชื่อถือเชื่อฟงคําของลิยูทปรึกษาอีก ี่ ตอไป โดยลืมไป สิ้นวาอํานาจวาสนาที่มีขึ้นไดในวันนี้ลวนเกิดแตสติปญญาความคิดของลิยู   สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ลางรายยามใกลฆาต (ตอนที่ 48) ครั้นรุงขึ้นตั๋งโตะจึงพาเตียวเสียนออกจากจวนเพื่อเดินทางไป เมืองหลวงแหงทีสอง มีขบวนแหแหนเหมือน ้ ่ ขบวนเสด็จ บรรดาขุนนางขาราชการตั้งขบวนแถวสงตั๋งโตะที่หนาประตูจวน และรวมขบวนไปสงถึงประตูพระ นครเตียวเสียนนั่งอยูในรถประทุนเปดมานเห็นลิโปก็แสรงสบตาทํา กิรยาเศราสลดและกมหนาลงรองไห ลิโป ้ ิ ยืนจองดูรูสึกสงสารและอาลัยนัก ลืมตัวอยูเชนนั้นจนขบวนเคลื่อนไปจนลับตา อองอุนซึ่งออกไปสงตั๋งโตะ  พรอมกับขุนนางอื่นๆ เห็นลิโปมิไดตามขบวนไปดวยจึงเขาไปทักลิโปแลววา เราไมสบายเสียหลายวัน วันนี้ได ขาวทานอัครมหาเสนาบดีจะเดินทางไปเมืองหลวงแหงทีสองจึงออกมาสง เห็นสีหนาทานเศราหมองนัก มี ่ ทุกขสิ่งใดฤา ลิโปจึงวาทุกขของขาพเจาเหมือนฝกลัดหนองอยูในอก ก็มีแตเรื่องเตียวเสียน บุตรีทานเทานัน ้ ้ อองอุนจึงแสรงถามวาทานอัครมหาเสนาบดียังไมไดจัดการใหทานไดอยูกินกับเตียวเสียนอีกหรือ ้ ลิโปจึงวา กระไรได มันเอาเตียวเสียนทําเมียเสียเองแลว อองอุนจึงวาจะเปนไปไดอยางไรกัน เปนถึงขุนนางผูใหญและ ้  เปนทั้งบิดาทาน จะคิดชิงเอาภรรยาบุตรไวเปนภรรยาตนเชนนี้ ลิโปจงเลาความที่เกิดขึ้นใหอองอุนฟงทุก ึ ประการ อองอุนทําเปนตกใจแลววาเรื่องนี้เปนเรื่องใหญ ขอเชิญทานไปปรึกษากันที่จวนขาพเจาเถิด แลว อองอุนก็พาลิโปไปที่จวนชวนขึ้นไปที่หองหนังสือ แลวอองอุนจึงวา ตั๋งโตะทําหยาบชากับเตียวเสียนเชนนี้ไม ้ เกรงใจเราซึ่งเปนขุนนางผูใหญสี่แผนดิน เราไดความอัปยศนัก แตตัวเรานั้นชราแลวจะแคนเคืองอยางไรก็คง ทําอะไรกับตั๋งโตะไมได เปนหวงก็แตทาน ซึ่งเราก็ถือวาเปนบุตรเขยยอมอัปยศอดสูยิ่งกวาเรานัก เพราะภรรยา ตัวถูกคนอื่นแยงไปครอง ผูคนทั้งแผนดินยอมดูหมิ่นเหยียดหยาม เกียรติยศศักดิ์ศรีของทานยอมยอยยับสินใน ้ ครั้งนี้ และยุสงตอไปวาตัวทานเปนชายชาติอาชาไนย ฝมือเกรียงไกรกลาหาญเปนที่ยําเกรงของผูคนทั้ง แผนดิน ควรแกตําแหนงแมทพใหญของบานเมือง แตเมื่อสิ้นเกียรติยศตองอดสูฉะนี้แลว ขาพเจาจึงเสียดาย ั ยิ่งนัก ลิโปไดฟงคํายุของอองอุนก็เห็นจริงยิ่งฟงเพลิงแคนในใจก็ยิ่งคุโชน สิ้นคําอองอุนแลวลิโปโกรธแคนถึงขีดสุด เอามือตบโตะดัง "ผาง" แลววาไอศัตรูเฒาทําเราอัปยศนัก ขาพเจาจักฆามันใหจงได อองอุนไดฟงก็คดวาลิโป ิ นี้เอาใจออกหางตั๋งโตะเปนแนแลว จึงแสรงเอามือปดปากลิโปแลววาทานอยาพูดเสียงดังไป หากมีใครไดยิน ความแพรงพรายไปเราจะพากันตายสิ้น ลิโปจึงวาขาพเจาเกิดมาชาตินี้ไมเกรงกลัวสิ่งใด จะเกรงไปไยกับตัง ๋ โตะ อองอุนเห็นเปนทีจึงพูดแตเบาๆ พอไดยนวา ตัวทานมีฝมือกลาหาญกวาใครในแผนดิน รับราชการดวยตั๋ง ิ  โตะมีความชอบเปนอันมาก แตหาไดมตําแหนงแหลงที่เปนขุนนางไม ไฉนจึงไมยอมเปนขาในพระเจาเหี้ยนเต ี ทํานุบํารุงแผนดินใหเปนสุข จะมิดีกวาเปนขาทรราชทีแยงเมียตัวไปดอกหรือ ลิโปจึงวาขาพเจาคิดแคนใครจะ ่ ฆาตั๋งโตะเสียเดือนเศษแลว แตลังเลดวยเคยเรียกวาเปนพอ เกรงผูคนจะครหาได อองอุนจึงวาตัวทานนี้แซลิ ตั๋งโตะนั้นแซตง จะนับถือเปนบิดาไดอยางไรกัน อีกประการหนึ่งเลาตั๋งโตะหรือจะคิดวาทานเปนบุตร ครั้งที่เอา ั๋ ทวนไลแทง และซัดทวนใสทานก็ดี แยงภรรยาทานก็ดี หาใชวสัยบิดาที่จะกระทําตอบุตรไม จะเกรงคนครหา  ิ ไปไยกัน ลิโปไดยินเชนนั้นก็หลงตามคําอองอุน คิดเห็นเปนการชอบดวยเหตุและผลทีตนคิดไมถึงแลววาถาเชนนั้น ่ ขาพเจาจะฆาตังโตะเสียใหจงได อองอุนเห็นเปนทีจึงวาแผนดินทุกวันนี้ใครๆ ก็รวาตั๋งโตะเปนศัตรูราชสมบัติ ๋ ู กอกรรมทําเข็ญกับบานเมืองแลราษฎร ทั่วทั้งสิบทิศมีแตคนสาปแชง อยากกินเลือดกินเนื้อตั๋งโตะเสียทั้งสิ้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 109 ทานจงหันมาทําคุณแกแผนดินถวายความภักดีตอฮองเต ทานจะมีความชอบใหญหลวง จะเปนถึงขุนนาง ผูใหญทผคนทังแผนดินเลื่อมใสบูชา ดีกวาเปนขาทรราชอยูเชนนี้ ี่ ู ้ ลิโปฟงอองอุนเห็นทั้งทางไดเตียวเสียนมาครอง เห็นทั้งเกียรติยศที่จะปรากฏไปในแผนดิน และเห็นทั้งอํานาจ ้ วาสนาในเบื้องหนา หนทางสวางไสวจึงดีใจนัก คุกเขาลงคํานับอองอุนแลววา ทานชีแนะครั้งนี้เปนคุณแก ้ ขาพเจานัก ขาพเจาจะทําตามคําทาน อองอุนจึงวาการนี้เปนการใหญหากทําการไมตลอดจะพากันตายสิ้น ลิ โปจึงชักกระบี่กรีดเขาทีแขนเอาโลหิตผสมลงในจอกสุราแลว สาบานวา ถาหากขาพเจาไมฆาตั๋งโตะเหมือนคํา ่ วา ขอใหตายดวยคมอาวุธ แลวดื่มสุรานั้นจนหมดจอก อองอุนเห็นเชนนั้นจึงคุกเขาลงตอหนาลิโปแลววา การ ตัดสินใจทั้งนี้ของทานเปนคุณปการตอแผนดิน ู พระเจาเหี้ยนเตและพระราชวงศฮั่นจะปลอดภัยก็เพราะทาน บานเมืองแลราษฎรจะเปนสุขก็เพราะทาน จงเตรียมใจไวใหมั่นคงเถิด ถึงวันพรอมเมื่อใดเราจะบอก ใหทาน ทราบ แลวลิโปก็ลากลับไป รุงขึ้นอองอุนจึงเชิญซุนซุยกับอุยอวนเพื่อนขุนนางทีสนิทและเคยปรึกษาหารือเรื่องนี้มาแตกอนเขามาปรึกษา ่ เลาความใหฟงทุกประการ ขุนนางทั้งสองยินดีนัก จึงปรึกษาแผนการสังหารตั๋งโตะ โดยจะแอบอางเปนรับสั่ง ของพระเจาเหียนเตใหหาตั๋งโตะเขา เมืองหลวง ้ เพื่อจะมอบราชสมบัตใหตามความเห็นของบรรดาขุนนาง ิ เนื่องจากพระเจาเหี้ยนเตทรงประชวร ไมสามารถวาราชการไดอีกตอ ไป เมื่อตั๋งโตะเขามาในพระราชวังแลวจึง สังหารเสีย ครันเห็นชอบพรอมกันแลว อองอุนจึงเรียกลิโปมาบอกแผนการที่ปรึกษากันนัน ลิโปก็ยินดี แลว ้ ้ ปรึกษากันวาจะใหลิซกอดีตรองแมทัพที่ไปกับฮัวหยงทําศึกกับกองทัพปฏิวติในครั้งนั้นเปนผูไปลวงตั๋งโตะ ั เพราะลิซกไมพอใจ ตั๋งโตะอยูเนื่องจากทําราชการมีความชอบเปนอันมาก แตตั๋งโตะมิไดพิดทูลเลื่อนตําแหนง  ให และถาหากลิซกไปดวยตนเอง ตั๋งโตะคงไมระแวงสงสัยเนื่องจากเคยไวใจมาแตกอน ลิโปจึงใหคนไปเชิญ ลิซกมาแลวเลาความทั้งปวงใหฟงแลววา ครังกอนตัวทานไปเกลี้ยกลอมเราใหสังหารเตงหงวนเสียแลวมาอยู ้ กับตั๋งโตะ บัดนี้ตั๋งโตะเปนศัตรูแผนดิน เราจึงคิดกําจัดเสีย หากทานไมไปทําการตามแผนการนี้เราก็จะสังหาร ทาน ลิซกจึงวาขาพเจามีความแคนคิดจะสังหารตั๋งโตะแตหามีผูใดรวมคิดไม บัดนี้เมื่อ มีอองอุนและทานเปน หลักขาพเจาจึงพรอมใจอาสาไปลวงตั๋งโตะเขาเมืองหลวงจงได รุงขึ้นอองอุนก็แตงหนังสือรับสั่งเรียกตั๋งโตะกลับพระนคร เพื่อ มอบราชสมบัตใหตั๋งโตะเปนกษัตริยแลวใหลิ ิ  ซกถือไปมอบใหแกตั๋งโตะ ณ เมืองหลวงแหงทีสอง ตั๋งโตะทราบความแลวยินดียิ่งนัก แตเพื่อใหแนใจจึง ่ แกลงถามลิซกวาใครเปนตนคิดกราบทูลฮองเตใหมอบราชสมบัติแกเรา ลิซกบอกวาอองอุนเปนผูเสนอ ตังโตะ ๋ เห็นเปนพอตาตัวก็วางใจแลวเลาความฝนใหลิซกฟงวา เมือคืนกอนเราฝนวามีมังกรตัวหนึงมาเกี้ยวกระหวัดอยู ่ ่ รอบกาย วันนีมีขาวดีมาถึงนับเปนศุภนิมิต เราจําจะยกไปเมืองหลวงความฝนของตั๋งโตะนี้เปนความฝนแตโดย ้ จิตนิวรณคือมีความคิดตองการราชบัลลังกกรุนอยูในอกทุกค่ําเชา พอหลับก็ฝนไปหาความหมายอันใดมิได แต กรณีเดียวกันนีหากฝนในเพลายามสาม ยอมถือวาเปนการฝนแตโดยบุรพนิมิตซึ่งบุญบารมีที่สรางสมมาแตกอน ้ บันดาลใหคดฝนถือวาเปนมงคล ดังคัมภีรพิชยสงครามบทวาดวยนิมตวาไววา "ถาฝนวาไดเห็น...พญานาค... ิ ั ิ  จะไดทรัพยและความ สุขเจริญแลเดชา ปราศจากทุกขภัยพยาธิ" แลวตังโตะจึงวาถาเราไดราชสมบัตจะตั้ง ๋ ิ ทานเปนเสนาบดีผู ใหญ นี่เปนคนทีสองหลังจากอองอุนที่ตงโตะจะใหตาแหนงสําคัญเปนบําเหน็จเพียงเพราะ ่ ั๋ ํ ชอบใจในคําเจรจาเทานั้น ลิซกจึงทําทีเปนขอบคุณ แลวตั๋งโตะจึงสั่งใหลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียวสีทหารเอกคุมทหารสามพันอยู ่ รักษาเมือง แลวเขาไปกราบลามารดาและวาบัดนี้ขุนนางทั้งปวงไดพรอมใจกันจะยกราชสมบัติใหแกขาพเจา  บุญก็จะถึงมารดาทานดวยเพราะจะไดเปนที่ ไทเฮาของแผนดินสืบไป มารดาตั๋งโตะจึงวาตัวเรานี้อายุเกาสิบป เศษแลว ไดอาศัยบารมีเจาเพียงเทานี้ก็มีความสุขกวาที่คาดหวังอยูแลว หลายวันมานี้ตัวเรามีอาการ "เขมนไป ทั่วทั้งกาย แลใจก็ใหสะดุงตกประหมาเปนหลายเวลาแลว ซึงเจาจะเขาไปนั้นใหคดการระมัดระวังตัวจงดี" คํา ่ ิ มารดาตั๋งโตะฉะนี้ยอมถือเปนลางรายชนิดหนึ่งเพราะอาการ ที่เกิดกับตัว มารดาตั๋งโตะนันเอง บงบอกวาจะมี ้ เหตุรายสถานหนึ่ง และการที่มารดาอันเปนพรหมของบุตรมากลาวความทั้งนี้ในยามที่ตงโตะจะไปในการอัน ั๋ สําคัญอีกสถานหนึ่ง แตตั๋งโตะยามใกลจะถึงฆาต หัตถแหงมัจจุราชไดปดบังความเฉลียวใจไวสิ้น ตั๋งโตะจึง  เขาใจไปเสียอีกทางหนึ่งแลวบอกแกมารดาวาเหตุทั้งนี้เปนเพราะวาสนาพาใหเปนไป แลวตั๋งโตก็ลามารดา กลับไปที่ตําหนัก เขาไปพบเตียวเสียนแลว เลาความใหฟงวาอองอุนไดเปนผูนําขุนนางกราบทูลเสนอพระเจา ้ เหี้ยนเตใหยกราชสมบัติใหแกตัว และวาเมื่อเราไดราชสมบัติแลว จะตั้งเตียวเสียนเจาเปนพระสนมเอก เตียว ้ เสี้ยนฟงคําตั๋งโตะแลวคะเนวานี่คือแผนการของอองอุนที่จะลวงตั๋งโตะไปฆาเสีย จึงทําทีคุกเขาลงคารวะ ขอบคุณตั๋งโตะตั๋งโตะสั่งลามารดาและเตียวเสียนแลว ก็ยกออกไปเมืองหลวง เดินทางมาไดสามรอยเสนเพลา ้ รถที่ตั๋งโตะนั่งมาก็หักลง ตั๋งโตะจึงลงจากรถแลวนั่งมาไปไดอีกราวรอยเสนมาที่ขี่เกิดพยศบังเหียนมาก็ขาด ลงอีก ตั๋งโตะสงสัยจึงหันมาถามลิซกวาการที่เพลารถหักและบังเหียนมาขาดฉะนี้จะดีรายประการใด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 110 ลิซกเห็นเหตุการณก็แจงแกใจวานี่เปนเพราะบารมีของผูเปนใหญในแผนดิน แมวาจะโฉดชั่วสักเพียงไหน แต เทพยดาก็จะบันดาลลางรายใหปรากฏ เดชะบุญของแผนดินที่เราเคียงคูมาดวยจําจะกลบเกลื่อนลางรายนั้น  เสีย จึงวากับตั๋งโตะวาซึ่งมาและรถเกิดเหตุดังนี้เปน เพราะตื่นตระหนกในบารมีทาน เนื่องจากหากทานได ครองราชยแลว ก็จะตองทิ้งทังรถและมานี้เปลี่ยนเปนราชรถหยกพระที่นั่ง และมาเทียม รถก็จะตองเปนมาพระ ้ ที่นั่ง ตั๋งโตะไดฟงแตทางดีเชนนี้ตองดวยใจตัวที่กําลังกระหยิ่มยิมยอง จะไดครองราชสมบัติก็ยินดียิ่งนักสั่งให ้ ขบวนเคลื่อนตอไป เดินทางมาไดอีกหนอยหนึ่ง บังเกิดพายุกรรโชก เมฆหมอกปกคลุมทองฟามาแตขางทิศตะวันออก บดบังดวง อาทิตยไวทั้งสิน แลวเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก ตั๋งโตะจึงถามลิซกวานิมิตนี้ดราย ประการใด นิมตดังนี้ตอง ้ ี ิ ดวยคัมภีรพิชยสงครามบทวาดวยนิมตและลางรายวา "เมฆมาแตบรพาทิศสถิตปราจิมโดยวาร กลุมดวงพระสุริ ั ิ ู ฉานบฉายแสงใหยกธง เมฆมาแตทิศนั้นมิทันกลุมเขาในวง ถอยคืนมาทิศจงอยายาตราจะภยันต" ปรากฏการณอนเทพยดาไดสาแดงใหไดเห็นในครั้งนีถือเปนลางรายทีระบุไวชัดเจนวาใหถอยกลับมาทีตั้ง ั ํ ้ ่ ่ มิฉะนั้นจะเกิดอันตราย ลิซกจึงแสรงวาไปเสียอีกทางหนึ่งเพื่อลวงตั๋งโตะใหตายใจตอไปวา นี่คือศุภนิมตจาก ิ ฟา อันเทพยดาสําแดงใหปรากฏถึงบรมเดชานุภาพของทาน ตั๋งโตะไดฟงก็ยิ่งเบิกบานใจ สั่งใหเคลื่อนขบวน รีบรุดเขาเมืองหลวง การเดินทางเขาเมืองหลวงของตั๋งโตะครั้งนี้ปรากฏนิมตและลางรายหลายครั้งหลายหน หากตั๋งโตะเปนคนดีมี ิ คุณธรรม สรางบุญสราง กุศลสั่งสมไวพอเพียง คุณธรรมและบุญกุศลนันอาจสามารถกอความ เฉลียวใจให ้ เกิดขึ้น แลวหลีกเลี่ยงภัยพิบัติเสียก็เปนได แตตั๋งโตะนันกอกรรมทําเข็ญไวมาก ดังนั้นแมนิมิตและลางจะ ้ ปรากฏถึงเพียง นี้แตก็มีอันเปนใหคดและเขาใจไปเสียอีกทางหนึ่ง จึงมิไดเฉลียวใจ ในมรณภัยนั้น ดันดน ิ ้ รุดหนาไปสูอุงหัตถแหงมัจจุราชจนได สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ลางอํานาจทรราช (ตอนที่ 49) ขบวนของตั๋งโตะเรงรุดเขาเมืองหลวง ในขณะที่ตัวตั๋งโตะเอง นั้นกระหยิมยิ้มยองที่จะไดครองราชสมบัติ ฝาย ่ ขุนนางขาราชการไดมาตั้งขบวนรอรับที่ประตูกาแพงพระนครตามปกติ ํ เวนแตลยูนั้นไมมาตอนรับอางวาปวย ิ การปวยของลิยครั้งนี้อาจเปนการปวยการเมือง เพราะไมพอใจตั๋งโตะที่ไมฟงคําตัวในเรื่องที่เสนอใหยกเตียว ู เสี้ยนแกลิโปก็เปนได หรือแกลงงอนใหตั๋งโตะไปงอก็เปนได หรือมิฉะนั้นคนฉลาดแบบลิยู อาจคาดการณได วาจะเกิดอะไรขึนจึงแสรงหลบภัยเสีย เมื่อขบวนของตั๋งโตะมาถึงประตูพระนคร บรรดาขุนนางขาราชการไดเขา ้ ไปคารวะตามธรรมเนียมแลว ก็รวมขบวนเดินทางเขาในพระนคร ถึงจวนตั๋งโตะเปนเวลาค่าก็ลากลับบาน ํ ตั๋งโตะมาถึงจวนเห็นลิโปจึงวากับลิโปวาเมื่อใดที่เราไดราชสมบัติจะแตงตั้งใหเจาเปนผูบัญชาการทหารสูงสุด ลิโปก็คอมตัวลงคํานับตั๋งโตะทําทีเปนยินดีดวย ครั้นค่ําลงเปนคืนเดือนหงายตั๋งโตะไดยินเสียงเด็กยี่สบสาม ิ สิบคนรองรําทําเพลงอยูขางนอกดวยทํานองเศราสลดดุจเสียงคนรองไหเปนความวา "ตฤณชาติปลายวสันต ทุกคืนวันเขียวขจี มินานวสันตลี้ที่ขจีก็แหงตาย" ตั๋งโตะจึงถามลิซกซึ่งยังคงติดตามและควบคุมสถานการณอยู วาการรองรําทําเพลงของเด็กเชนนี้จะดีรายประการใด ลิซกจึงวานี่เปนศุภนิมตวาราชวงศฮั่นจะดับสูญ "แซเลา" ิ จะรวงโรย "แซตั๋ง" จะรุง เรืองเปนใหญในแผนดิน ตั๋งโตะไดฟงก็ยินดีเปนยิงนัก ่ รุงขึ้นตั๋งโตะก็แตงตัวแลวเดินทางจะไปเขาเฝา ระหวางทางพบนักพรต ในลัทธิเตาใสเสือคลุมสีเขียว ผาโพก ้ หัวสีขาว มือถือไมคันยาว ผูกผาขาว หอยคลายธงแขวน มีอักษรจีนตัว "เคา" สองตัวอยูคูกัน ตั๋งโตะสงสัยจึง  ถามลิซกวาเตาหยินกระทําเชนนี้มีความหมายวาอยางไร ลิซกเห็นการกระทําของเตาหยินแลวก็ทราบความ กระจาง วาอักษรจีนคําวา "เคา" สองตัวนันเมื่อรวมกันแลวก็จะเปนคําวา "ลิ" สวนผาขาวนั้นเรียกวา "โป" ้ อาการของนักพรตดังคนไวทกขงานศพ จึงหมายความวาตังโตะจะเปนศพเพราะลิโป ดังนั้นลิซกจึงแกลงกลาว ุ ๋ วานักพรตผูนี้เปนคนวิกลจริต ซึ่งเปนที่รูกันดีในยานนี้ มิไดมความหมายอยางใดอันควรแกการสนใจแลว จึงสั่ง ี ใหทหารไลนักพรตออกไปเสียจากแนวทางนิมิต และลางรายเกิดขึ้นหลายครั้งหลายครา ถาหากตาไมบอดหู ไมหนวกและปญญาไมถูกปดบังดวยความโลภและความมักใหญใฝสูงทีคิดชิงเอาราชสมบัติแลว ่ อยาวาแต ระดับตั๋งโตะเลย แม คนธรรมดาสามัญก็อาจสังเกต และเขาใจความหมายของนิมิต และลางรายเหลานั้นได ตั๋งโตะเองหลังประสบนิมิตและลางรายหลายครั้งก็คงเห็นผิดสังเกต แตไมเขาใจดวยความหลงของตนสถาน หนึ่งและดวยกลพิดทูลของลิซกผูเปนยมทูตอีกสถานหนึ่ง ดังนั้นตั๋งโตะจึงไมหยุดยั้งรั้งรอถอยกลับมาตั้งหลัก ดังที่พชัยสงครามวาไว คงรุดหนาตอไปจนใกลประตูยมโลกมากขึ้นทุกที ิ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 111 ขบวนของตั๋งโตะเคลื่อนมาถึงประตูพระราชวังแลวกองทหาร ที่มากับขบวนก็หยุดอยูที่ประตูนั้น คงมีแตตั๋งโตะ  นั่งรถไปพรอมกับทหารติดตามราวยีสิบคน โดยมีลซกเปนผูนําขบวนเขาไป ทามกลางการตั้งแถวรับขบวนของ ่ ิ  ขุนนางขาราชการตั้งแตประตูพระราช วังไปจนถึงพระที่นั่งอันเปนทองพระโรง ตั๋งโตะสังเกตเห็นที่หนาประตู ทองพระโรงนั้น ขุนนางถือกระบี่ประจํากายอยูทุกคนก็พรั่นใจ จึงถามลิซกวาการที่ขุนนางเหลานั้นถือ กระบี่ หมายความวาอยางไร ลิซกไมยอมตอบรีบเคลื่อนรถของ ตั๋งโตะเขาประตูทองพระโรงไป ทันใดนั้นอองอุน ตะโกนขึ้นดวยเสียงอันดังวา ไอศัตรูราชสมบัติมาถึงแลว จงลงมือพรอมกันเถิด บรรดาทหารที่อองอุนซุมไวจึง กรูกันเขามาลอมรถ เอาทวนไลแทงตั๋งโตะ ตังโตะเห็นดังนั้นก็ตกใจหลบทวนไปมาอยูในรถ ปากก็ตะโกนเรียก ๋ หาลิโปใหชวย ลิโปกาวออกมาแลวพูดขึ้นดวยเสียงอันดังวาทรงมีพระบรมราชโองการใหประหารศัตรูราช สมบัติเสีย วาแลวก็เอาทวนแทงทีคอหอยของตั๋งโตะถึงแกความตายในทันที ่ ลิโปอัศวินงูเหา บัดนี้ไดกัดเอาบิดาบุญธรรมคนที่สองตายไปตอหนาตอตา เหลาขุนนางดวยอานุภาพแหงพลัง เสนหาอันอํามหิต ยิ่งนักตั๋งโตะไดตวลิโปมาพรอมกับศีรษะของเตงหงวนบิดาบุญธรรม คนกอนของลิโป แลว ั รับเอาลิโปมาเปนบุตรบุญธรรม ณ บัดนีตั๋งโตะก็ตองเสียหัวของตัวไปพรอมๆ กับการทีลิโปไดกลายเปนบุตร ้ ่ เขย ของอองอุนความผิดพลาดอันยิ่งใหญของลิยู กุนซือเจาความคิดของตั๋งโตะคือการปลอยปละละเลยไม ขัดขวางคัดคานในการที่ตั๋งโตะใหเอา งูเหาเชนลิโปไวใกลกาย นี่แหละที่โบราณวา "สี่เทายังรูพลาด  นักปราชญยังรูพลั้ง"  ลิซกไดตดศีรษะตั๋งโตะแลวประกาศวาบัดนี้ศตรูราชสมบัตตายแลว แผนดินแลอาณาประชาราษฎรจะเปนสุข ั ั ิ สืบไป บรรดาขุนนางขาราชการจึงยินดีโหรองกันถวนหนา  ลิโปประกาศขึ้นตอหนาขุนนางวาการที่ตั๋งโตะ กระทําการชัวชาไดเพราะอาศัยความคิดลิยู จึงจําเปนที่จะตองฆาลิยูเสียอีกคนหนึ่ง ลิซกขันอาสาแลวคุมทหาร ่ ไปยังบานลิยู จับลิยูพรอมบุตรภรรยา และคนในบานสังหารเสียทั้งสิ้น จากนั้นอองอุนจึงสั่งใหทหารเอาศพตั๋งโตะไปตระเวนรอบพระนคร แลวเอามาตั้งประจานไวททางสามแพรง ี่ นอกกําแพงพระนคร ใหทหารเฝารักษาศพนันไว ทหารนั้นมีความชิงชังตั๋งโตะนัก จึงเอาไสตะเกียงเจาะใสลง ้ ที่ทองของศพ แลวจุดไฟแทนตะเกียง ขาราชการและชาวเมืองรูขาวตั๋งโตะตายแลวก็พากันมารุมดา วาศพตั๋ง โตะ บางก็ถุยน้ําลายใส บางก็เอาเทาเหยียบ บางก็ปสสาวะรด บางก็เอากอนหินขวาง บางก็เอาไมทบตีจน ุ ศพตั๋งโตะแหลกละเอียด จึงเอาไปฝงที่นอกกําแพงพระนครนัน ้ พลันที่จอมทรราชตั๋งโตะศีรษะหลุดจากราง อํานาจรัฐในมือก็หลุดลอยเลื่อนไหล ในทีสุดก็ไหลสูมืออองอุนใน ่ ฐานะที่เปนขุนนางผูใหญ และเปนผูนําในการกอการรัฐประหารครั้งนี้ อองอุนนั้นแรกเริ่มเดิมทีคิดแตเพียงกําจัด ทรราชตั๋งโตะเพื่อความผาสุกของบานเมือง แตครั้นสังหารตั๋งโตะและครองอํานาจรัฐไวในมือแลว ความคิดก็ เริ่มเฉไฉไปจากเดิม คิดลางบางอํานาจตั๋งโตะแบบถอนรากถอนโคน ใครเปนพวกตั๋งโตะ เคยรวมงานกับตั๋ง โตะเปนตองฆาใหเรียบราบ ดังนั้นอองอุนจึงสั่งใหลิโป ลิซกและฮองฮูโก ยกทหารหาหมื่นจากเมืองหลวงไป เมืองหลวงแหงที่สองเพื่อสังหารพวกตั๋งโตะเสียใหสิ้น ฝายลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว สีทหารเอกซึ่งตั๋ง ่ โตะใหรักษาเมือง ครั้นรูขาวตายของตั๋งโตะและรูวาลิโปกําลังยกทหารมา ทีเมืองหลวงแหงที่สองก็รีบพาทหาร ่ สามพันที่รักษาเมืองนั้นรีบยกหนีไปอยูเมืองเชียงไส กองทัพของลิโปจึงยกเขาเมืองโดยสะดวก เมื่อเขาเมืองไดแลวตัวลิโปรีบตรงไปทีตําหนักของตั๋งโตะ รับเอาเตียวเสี้ยนเขามาแนบในออมอก กอดจูบแลว ่ พาเขาที่ดวยความเรารอน แหงเพลิงพิศวาส ดุจครั้งหนุมานพิศวาสนางสุพรรณมัจฉา ซึ่งรามเกียรติ์พรรณนาไว วา "วาพลางอิงแอบแนบชิดจุมพิตปรางเปรมนาสา คอยประคองตองเตาสุมณฑาวายุพดพัดมาอึงอล พระ ั สมุทรตีฟองนองระลอกคลื่นกระฉอกซัดฝงกุลาหล เมฆมัวทั่วทิศโพยมบนฝนสวรรคพลอยพรมสุมาลีอนดวง ั โกสุมปทุมมาลยก็เบงบานคลีคลายเกสรศรีสองสมชมรสฤาดีตางเกษมเปรมปรีดทั้งสองรา" ่ ิ์ ในขณะที่ลิโปเขามาทีตําหนักของตั๋งโตะนั้น ลิซกไดคุมทหารเขา ไปจับเอามารดาอายุเกาสิบเศษของตั๋งโตะ ่ พรอมดวยญาติพี่นองและผูคนในบานฆาเสียทั้งสิ้น แลวไลจับคนตระกูล "ตั๋ง" บรรดาที่อยูในเมืองหลวงแหงที่  สอง เอามารวมพรอมกันทีลานแลวตัดหัวจนหมดสิ้น สวนนางบําเรอของตั๋งโตะแปดรอยคน ลิซกสั่งให ่ ปลดปลอยกลับคืนสูภูมิลําเนาเดิม  จากนั้นลิโปสั่งใหรวบรวมทรัพยสินบรรดาที่เปนของหลวงและตั๋งโตะนํามาไวที่เมืองหลวงแหงทีสอง พรอมทั้ง ่ เสบียงบรรทุกเกวียนเปนจํานวนหลายพันเกวียน และใหแยกเอาทรัพยสินสวนตัวของตั๋งโตะและญาติพี่นองไว  เปนอีกขบวนหนึ่งนับไดพันกวาเกวียน เสร็จแลวจึงยกขบวนพรอมดวยทรัพยสินและเสบียงเปนจํานวนมากกลับ เขาเมืองหลวง ถึงเมืองหลวงแลวนําไปมอบแกอองอุน ฝายอองอุนไดสั่งใหนาทรัพยสินสวนที่เปนของหลวง ํ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 112 นําเขาคลังหลวง สวนที่เปนเสบียงใหนําเขาจัดเก็บไวในยุงฉางเสบียงหลวง สวนที่เปนทรัพยสินสวนตัวของตั๋ง โตะและญาติพนองใหนํามาแจกแกทหาร ทีทาการนั้นโดยถวนหนากัน ี่ ่ ํ จากนั้นอองอุนจึงใหจดงานเลียงฉลองขึ้นในพระราชวัง เลียงโตะ แกบรรดาขุนนางขาราชการทั้งปวงฉลองชัย ั ้ ้ ที่สามารถกําจัดทรราชไดสําเร็จ ขุนนางขาราชการทั้งปวงไดมารวมงานเลียงฉลองดวยความเบิกบานยินดี ครั้น ้ เสร็จงานเลียงก็มีทหารเขามารายงานกับอองอุนวาในขณะ ที่เอาศพตั๋งโตะไปประจานที่นอกกําแพงพระนคร ้ นั้น มีขุนนางชือซัวหยงไปรองไหอยูกับศพ อองอุนไดฟงก็โกรธสั่งทหารใหไปจับตัวซัวหยงมาหาวาเปนศัตรู ่ แผนดินดวยตั๋งโตะ ซัวหยงจึงวาขาพเจาจะคบคิดเปนศัตรูแผนดินดวยตังโตะนั้นหามิได ๋ เดิมขาพเจาเปน บัณฑิตอยูบานนอก ตั๋งโตะประกาศรับบัณฑิตเขารับราชการ แตขาพเจาเห็นวาตั๋งโตะเปนคนหยาบชา จึงไม ยอมเขา รับราชการ ตั๋งโตะก็ใหทหารขมขูบังคับจนขาพเจาตองมาทําราชการ ขาพเจาเห็นวาการที่ขาพเจา  ไดมาทําราชการทั้งนี้ เปนเพราะตั๋งโตะคิด เห็นเปนบุญคุณตอขาพเจาอยูจึงรองไห อองอุนไมฟงคําแกตัวของซัวหยงสั่งใหเอาไปประหารเสีย บรรดาขุนนางเห็นซัวหยงเปนคนคงแกเรียน มี สติปญญาและทําหนาทีราชการเกี่ยวดวยเรื่องจดบันทึกพงศาวดาร ไมไดคิดอานคบคิดทําหยาบ ชาดวยตั๋ง  ่ โตะ จึงชวยกันขอชีวิต ซัวหยงใหทาราชการอยูสืบไป อองอุนในวันนี้ความคิดกาวผานการสรางความสงบสุข ํ ของบานเมืองไปถึงขั้นลางผลาญทุกคนที่เปนพวกตั๋งโตะไปแลวไดฟงคําขอของ พวกขุนนางแลวไมฟงคําและ  วาแผนดินเปนจลาจลเพิ่งเปนปกติลง แตซัวหยงนั้นเปนพวกของตั๋งโตะ ถึงแมวาจะมีสติปญญาสัตยซื่อก็เอาไว  ใชในราชการไมได จึงสั่งใหเอาซัวหยงไปขังคุก แลวแอบสังผูคุมใหเอาผารัดคอสังหารซัวหยงเสีย ่ ขุนนางทั้งปวงรูวาซัวหยงตายก็มีใจสงสารเปนอันมาก มาหยิดขุนนางผูหนึงจึงวาแกขุนนางทั้งปวงวา "ธรรมดา  ่ แผนดินถาหาผูมีสติปญญามิได เมืองนั้นก็จะพลันมีอันตราย หายืดยาวไม" ตอมาลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวน   เตียว สีทหารเอกของตั๋งโตะ ที่ยกทหารสามพันหนีไปอยูเมืองเชียงไส ไดทําหนังสือใหทหารถือเขา มา ่  รายงานตออองอุนวาเดิมทําราชการดวยตั๋งโตะ บัดนีสิ้นตั๋งโตะแลว จึงมีความประสงคขอทําราชการดวยอองอุ ้ นสืบไป การกระทําของตั๋งโตะที่ผานมานั้นพวกขาพเจาทั้งสีคนมิไดคบคิดรวมรูดวยแตประการใด ทานจงอภัย  ่ เสียเถิด อองอุนทราบความแลวจึงวาแกผถือหนังสือวาตั๋งโตะทําชั่วไดก็เพราะอาศัยสี่คนนี้ ดังนั้นถาหากจะมี ู การพระราชทานอภัยโทษเรา จะยินยอมใหอภัยโทษก็แตเฉพาะคนอื่นที่ไมเกี่ยวของดวย สําหรับไอสี่คนนี้ จําเปนที่จะตองเอาตัวมาประหารเสียใหจงได สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม บนเสนทางแหงความประมาท (ตอนที่ 50) อองอุนหลังจากครองอํานาจในเมืองหลวงแทนตั๋งโตะแลวยินดี ในอํานาจนั้น ไมคิดปลอยวาง ทั้งๆ ที่การโคน อํานาจของตั๋งโตะได ทําลายกลไกในการบริหารราชการแผนดิน ซึ่งตั๋งโตะและพรรคพวกไดกุมไวลงอยาง สิ้นเชิงแลว แตอองอุนก็มิไดจัดวางขุนนางลงตามตําแหนงทีวางอยู คงกุมอํานาจทั้งสิ้นไวในมือแตผูเดียว ขุน ่ นางฝายบุนทีวางลงก็มิไดกราบบังคมทูล เสนอแตงตั้งผูใดครองตําแหนงแทนขุนนางฝายบูอันเปนฝายทหารก็ ่  มิไดกราบบังคมทูล เสนอแตงตั้งผูใดครองตําแหนงแทนเชนกัน กิจการอันเปน ฝายทหารก็อาศัยใชสอยแตลิ โปผูเปนบุตรเขย ในขณะทีตัวเองครอง ่ อํานาจฝายพลเรือนและครอบอํานาจฝายทหารโดยผานลิโปอีก ชั้นหนึ่ง อองอุนมิไดตระหนักวาอัศวินงูเหาแบบลิโปนั้นมีแตกําลังฝมือ แตหาไดมีกําลังสติปญญาไม ไมสามารถอาศัย  เปนหลักชัยของบานเมืองได สวนตัวเองนั้นแมจะเปนขุนนางมานานถึงสี่แผนดิน แตความรับผิดชอบและ ประสบการณทผานมาลวนเปนกิจการเฉพาะภายในราชสํานัก ี่ มิไดมีความรูหรือประสบการณในการบริหาร ราชการแผนดินโดยทั่วไป ดวยเหตุนี้ความเปราะบางและชองวางของเมืองหลวงจึงเกิดขึ้น ทั้งในดานของการปองกันพระนครและดาน บัญชาการหัวเมืองตางๆ ตลอดจนการบํารุงทํานุแผนดินใหเปนสุข อองอุนวันนี้จึงตั้งอยูในความประมาท ซึ่ง  พระผูมีพระภาคเจาทรงตรัสวา "ความประมาทเปนหนทางแหงความตาย" แมในยามใกลปรินิพพานก็ทรงย้ํา  เปนปจฉิมวาจาวา "ทานทั้งหลายจงยังการทังปวงใหถึงพรอมดวยความไมประมาทเถิด" เหตุนี้เมื่ออองอุนทํา ้ กรรมชนิดนี้ไว ก็ตองรับวิบากแหงกรรมนี้ ไมแตเทานั้นยังจะทําใหบานเมืองแลราษฎรตองรับชะตากรรมอันเกิด แตความประมาทของตนตอไปอีกดวย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 113 การที่อองอุนกลาวกับคนถือหนังสือของลิฉย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว สีทหารเอกของตั๋งโตะที่มาขอเขา ุ ่ สวามิภักดิ์วา จะไมยอมรับการสวามิภักดิ์นั้น และยังขูอาฆาตวาจะตองจับตัวมาฆาเสีย ดังนี้จึงเปนการประมาท ตอผูถืออาวุธ เทากับเปนการเรงและบังคับ ใหสทหารเอกนั้นตองหันมาตอสูรักษาชีวิตรอดแบบหมาจนตรอก ี่ เพราะเมื่อสีทหารเอกของตั๋งโตะไดรบทราบความที่อองอุนปลงใจจะสังหารพวกตัวเสียจากคําบอกกลาว ่ ั รายงานของคนถือหนังสือแลวก็รอนตัว จึงปรึกษาหารือกันวาทําอยางไรจึงจะรอดตายได บาง คนเสนอวาขืน รวมกันเชนนี้ก็จะตายหมู ตองกระจายแยกกันอยูจึงจะรอดตัว ควรจะแยกกันหนีเอาตัวรอดเถิด กาเซี่ยงซึ่งเปนที่ปรึกษาของตังโตะอีกคนหนึงซึ่งอยูในที่นั้นได ยินคําปรึกษาหารือตลอดแลว จึงวากับสีทหาร ๋ ่ ่ เอกวา "ควรคิดหนีก็ตอเมื่อเห็นวาตอสูแลวไมชนะ ควรคิดรบก็ตอเมื่อเห็นวารบแลวชนะ" บัดนี้เรายังไมเคยคิด  จะตอสู และยังไมเคยตอสู จะคิดหนีเสียทีเดียว กอนยอมไมชอบ ควรที่จะคิดอานตอสูเสียสักตั้งหนึ่งกอน หาก สูไมไดแลวจึงคอยคิดหนีก็ยังไมสายเกินไป แลววาอองอุนนั้นเปนขุนนางมาชานานก็จริงอยู แตไมเคย บัญชาการทหาร บัดนี้แมวาสินบุญตั๋งโตะแลว แตความทีครองอํานาจมานานป ผูใตบังคับบัญชาที่เคยไดรับ  ้ ่ บุญคุณไมตรีและจงรักภักดีกมีอยูมาก อองอุนจึงนาที่จะยังไมสามารถควบคุมกําลังทหารไวใหเปนน้ําหนึ่งใจ ็ เดียวทั้งหมดได ทั้งเวลาที่อองอุน ครองอํานาจก็ยังสั้นนัก ยอมไมสามารถจัดการบริหารใหเขารูปเขาที่ได หาก เราคิดตอสูแลวดีรายก็อาจไดรบชัยชนะ ความจริงถาหากอองอุนจะรักษาความคิดเกาของตัวไวเพียงแค จัด  ั ทรราช แลวรีบทํานุบํารุงแผนดินใหเปนปกติสุข ใชเมตตาธรรมในการบริหารราชการแผนดิน ไมดื้อรันหัวชนฝา้ สรางศัตรูรอบทิศ บานเมืองก็จะรมเย็นเปนสุข แตครั้นอองอุนหลงในอํานาจดื้อรั้นชนิดหัวชนฝาไมฟงใคร เชื่อ  แตฝมือของมืออาชีพแบบลิโปที่ ทรยศตอผูคนไมเลือกหนา แมแตเตงหงวนเจาเมืองฝายเหนือผูเปน บิดาบุญ  ธรรมก็ยังสังหารไดลงคอ และยังบีบคั้นบังคับผูคนจนไมมีทางออก จึงเทากับเปนการบีบบังคับใหผูคนตองยอม เสี่ยงเปนเสี่ยงตายเพื่อกําจัดอองอุนเสีย ความเสี่ยงภัยของอองอุนจึงเกิดขึ้นตั้งแตบดนี้ ั สี่ทหารเอกฟงคํากาเซี่ยงแลว เห็นตองดวยเหตุผล จึงถามวาทานจะคิดอานประการใดเราจึงจะกําจัดอองอุน เสียได กาเซี่ยงจึงวาทานจงวางใจเถิด อันจะคิดการสรางสรรคใหเกิดความรมเย็นเปนสุขนั่นสิจึงเปนของยาก แตการที่จะคิดอานเพื่อใหคนฆาฟนกันเปนสงครามนั้นจะเปนเรื่องยากอะไรเลา วาแลวจึงเสนอแผนการใหกับสี่ ทหารเอกวา ใหพวกทานไปปลอยขาวลือในเมืองเชียงไสกอนวาอองอุนกลาวหาวาชาวเมืองเชียงไสนี้เปน สมัครพรรคพวกของตั๋งโตะจะยกทหารมาฆาเสียใหสิ้นเหมือนกับที่ฆาญาติและพรรคพวกของตั๋งโตะที่เมือง หลวงแหงทีสองนั้น จากนั้นจึงคอยเกลี้ยกลอมเขามาเปนพวกดวยเปนหัวอกเดียวกัน เมื่อพรอมกันแลวจึงยก ่ ไปกําจัดอองอุนเสีย สี่ทหารเอกเห็นดวยกับแผนการและไปดําเนินการตามคํากาเซี่ยงทุกประการ ชาวเมือง เชียงไสไดทราบขาวก็ตกใจพากันมาเขาดวยลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว รวบรวมกําลังพลไดถึงสิบหา หมื่น กาเซี่ยงเห็นเชนนั้นก็ยนดีแลววากับสีทหารเอกวาเรารวบรวมกําลังพลไดเทานี้เห็นจะพอทําการ และ ิ ่ เสนอแผนยุทธการใหแบงกําลังพลออกเปนสี่กองๆ ละเทาๆ กัน ยกออกจากเมืองเชียงไสไปเมืองหลวงเพื่อแก แคนอองอุน ครั้นยกไปถึงกลางทางพบกับงิวฮูบุตรเขยของตั๋งโตะ ซึ่งตั๋งโตะสั่งใหรักษาเมืองซีหลงกอนที่จะเดินทางเขา เมืองหลวงตามหมายรับสั่งเมื่อครั้งโฮจิ๋น ครันงิวฮูไดขาววาตั๋งโตะถูกอองอุนวางแผนฆาเสีย แลวและกําลัง ้ ตามไลลาสังหารสมัครพรรคพวกของตั๋งโตะตอไปอีกก็เกรงกลัว เมื่อไดทราบขาววาสีทหารเอกอยูที่เมืองเชียง ่ ไส จึงรีบยกทหารหาพันหนีมาสมทบ ดังนั้นสี่ทหารเอกจึงใหงิวฮูเปนกองทัพหนาเคลือนทัพตอไปยังเมือง ่ เตียงอัน ฝายอองอุนครันไดขาวสีทหารเอกยกทัพมาจึงหาลิโปมาปรึกษา วาจะคิดอานประการใด ลิโปจึงวาอยาไดวิตก ้ ่ เลยการเพียงเทานี้ใหลิซกยกทหารไปปราบก็คงจะไดชัยชนะ อองอุนเห็นชอบดวยจึงใหลิซกยกทหารไปรับมือ กับกองทัพของลิฉุย กุยกี ลิซกยกทหารไปตังสกัดกองทัพสีทหารเอก ปะทะกับงิวฮูกองทัพหนา งิวฮูสมิไดก็ ้ ่ ู ถอยหนี ลิซกไดชัยชนะก็เกิดความประมาทใหทหารตั้งคายมั่นไวแลวมิไดระมัดระวังตรวจตราเวรยามตามธรรม เนียมศึก หนวยลาดตระเวนของงิวฮูจึงแจงใหงิวฮูทราบ ดังนั้นเพลาเที่ยง คืนงิวฮูจึงยกทหารเขาปลนคายของ ลิซก ทหารลิซกไมทันระวังตัวก็แตกหนี ถูกทหารงิวฮูฆาตายเสียเปนอันมาก กองทัพลิซกก็แตก ตัวลิซกหนี เขาเมืองเตียงอันไปได ลิโปเห็นลิซกแตกทัพพายศึกมาก็โกรธ สั่งใหตัดศีรษะลิซกแลว เสียบประจานไวที่ประตูเมืองมิใหเปน เยี่ยงอยางสืบไป ครั้นรุงเชาลิโปจึงจัดทหารยกออกไปรบดวยกองทัพหนาของงิวฮู ฝายงิวฮูเห็น ลิโปคุมทหาร ตีฝาเขามาก็ตกใจ เพราะรูกิตติศัพทฝมือของลิโปเปนอยางดี เห็นวาจะสูลโปไมไดก็ถอยกลับเขามาคาย ลิโป ิ เห็นงิวฮูถอยไปก็กลับเขาเมืองเตียงอัน ฝายงิวฮูกลับมาถึงคายแลวก็เรียกเอาซกยีทหารคนสนิทมาปรึกษาวาลิ โปนี้มีฝมือเขมแข็งนัก ขืนตอสูดวยลิโปตอไปก็จะพากันตายสิ้น ควรหาทางหลบหนีไปจะดีกวา เอาซกยีเปน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 114 เพียงคนสนิท ไรสติปญญาทังขี้ขลาดตาขาว เห็นแกการเสพสุข ครั้นไดฟงคําปรึกษา แลวก็กลัวตายตามจึง  ้  เห็นชอบกับงิวฮู ครั้นค่าลงงิวฮูจงเก็บทรัพยสินมีคาลอบหนีไปกับเอาซกยีและคน ํ ึ สนิทอีกสี่หาคนบุกปาฝาดงไปถึงริมแมน้ํา แหงหนึ่ง เอาซกยีประสบความยากลําบาก ทั้งรอบตัวก็มืดมิดมองไมเห็นทางก็มความกลัว จึงคิดขายนาย ี ตัวเองเพื่อหนีความกลัวนั้นและหวังเอาความชอบกับลิโป เพื่อจะไดอยูสุขสบายสืบไป จึงชวนทหารสี่หาคนที่   ตามไปดวยนั้นสังหารงิวฮูเสีย แลวเอาศีรษะพรอมดวยทรัพยสินของงิวฮูไปเมืองเตียงอัน ไปถึงเมืองเตียงอัน แลวก็ขอเขาพบลิโป ฝายลิโปเห็นเอาซกยีและทหารสี่หาคนนําศีรษะของงิวฮูมาก็สอบถามความเปนมา เอา  ซกยีก็เลาความใหลิโปฟงทั้งสิน ลิโปฟงแลวตวาดเอาซกยีวา "เปนขาขายเจา บาวขายนาย" จะเลี้ยงไวกเปน ้  ็ จัญไร จึงใหทหารคุมตัวเอาซกยีและทหารสีหาคนนั้นไปฆาเสีย ตัดศีรษะเสียบประจานวาเปน คนจัญไร ทรยศ ่ หักหลังเจานายตัวเอง ในเพลาสายวันนั้นลิโปจึงจัดทหารยกกองทัพออกไปปราบสีทหารเอก พบกับกองทัพของลิฉุย กุยกี เตียวเจ ่ และหวนเตียว ลิโปไดขับมารายทวนฝาทหารเขาไปโจมตีกองทัพของสี่ทหารเอกโดยมิทนไดตั้งตัว กองทัพ ั ของสี่ทหารเอกก็แตกพาย หนีไปเปนระยะทางประมาณหารอยเสน ลิโปขับไลไประยะหนึ่งก็ยกทัพกลับเขา เมืองเตียงอัน สี่ทหารเอกหนีลิโปมาไดแลวก็รวมกันปรึกษาหารือวาจะจัดการกับลิโปประการใด ลิฉยจึงวาลิโป ุ นั้นมีฝมือรบพุงกลาหาญ แตบาบิ่นไรสติปญญา จะตอสูซึ่งหนาแมหากจะชนะก็จักสูญเสียดวยกันทั้งสองฝาย  จําเปนตองเอาชนะดวยอุบาย วาแลวลิฉยจึงเสนอแผนการรบวาใหแบงทหารออกเปนสองสวน สวนละสองกอง ุ ตามที่ทหารเอกแตละคนคุมอยู ใหเตียวเจและหวนเตียวคุมทหารแยกกันไปซุมคอยทีอยู เมื่อไดรับสัญญาณ แลวจึง ใหพรอมกันเขาตีเมืองเตียงอันทั้งสองดาน สวนลิฉย กุยกี คุมทหาร คนละกอง ลิฉุยจะเปนกองลอรบ ุ กับลิโป แลวจะถอยขึ้นไปบนเขา เมื่อลิฉุยถอยขึ้นบนเขาแลวใหกุยกีตตลบขางหลัง ครั้นลิโปเขารบดวยกุยกีก็ ี ใหกุยกีถอยเสีย ลิฉยก็จะรบลอตอไปอีกสลับกันไป ก็จะเอาชัยชนะไดเปนมั่นคง ุ ครั้นรุงขึ้นทหารเอกทั้งสี่กองก็ยกไปเตรียมการตามแผนการที่วางไว พอลิโปยกกองทัพมาลิฉยก็เขาไปลอรบ ุ พักหนึ่งลิฉยก็ใหตีกลองสัญญาณ กองทัพของเตียวเจ หวนเตียวก็ยกออกจากที่ซุมรุดไปตีเมืองเตียงอันพรอม ุ กันทั้งสองดาน ในขณะทีลิฉยก็ยกทหารหนีขนเขา ในขณะที่ลิโปยกทหารไลตามลิฉุยขึ้นเขาไปนั้น ลิฉยก็ให ่ ุ ึ้ ุ ทหารยิงเกาทัณฑและกลิ้งกอนศิลาใสทหารของลิโปเปนหาฝน ทันใดนั้นลิฉยก็ใหตีกลองสัญญาณอีกครั้ง ุ หนึ่ง กุยกีก็ยกทหารขึ้นมาจากเนินเขา ตีตลบหลังลิโปลิโปไดยินเสียงทหารโหรองมาทางดานหลังก็สั่งทหาร แปรขบวน กลับมารบดวยกุยกี พอลิโปยกทหารเขามาใกลกุยกีก็ใหตีกลองสัญญาณใหทหารของตัวถอยเสีย ฝายลิฉยไดยินกลองสัญญาณของ กุยกีก็ยกทหารลงมาตีตลบหลังลิโป ลิโปไดยินเสียงทหารโหรองมาจากบน ุ เนินเขาก็ชักมากลับมาเขา รบดวยลิฉย แตไมทันไดรบกัน ลิฉุยก็ตีกลองสัญญาณแลวยกทหารถอยขึ้นเขาอีก ุ ลิโปจะตามไป กุยกีก็ยกทหารตีตลบหลังอีกครั้งหนึ่ง ลิฉุย กุยกี ใชยุทธวิธีของสงครามจรยุทธทวา "เอ็งมาขา ี่ มุด เอ็งหยุดขาแหย เอ็งแยขาตี เอ็งหนีขาตาม" รบหลอกลอดวยลิโปอยูถงสามวันสามคืน ลิโปอยูในระหวาง  ึ การรบกระหนาบของทหารลิฉยกับกุยกีจนออนแรงลงและคิดแกกลไมตก จะรุกก็มิได จะถอยก็มิได เกิดพะวัก ุ พะวงจนไมเปนอันสูรบ ในขณะที่ลิโปกาลังสาละวนอยูกับการลอรบของลิฉุย กุยกีนั้น ก็มีมาเร็วเดินสารมาแจงความกับลิโปวาบัดนี้ ํ   กองทัพเตียวเจ หวนเตียว ไดยกเขาตีเมืองเตียงอันสถานการณอยูในภาวะคับขันยิ่งนัก หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด

More Related Content

PPT
Pptลิลิตตะเลงพ่าย
byนิตยา ทองดียิ่ง
 
PPTX
โคลนติดล้อ ๑
byAnan Pakhing
 
PDF
โคลนติดล้อ (สอน Ppt)[1]
byนิตยา ทองดียิ่ง
 
DOC
ใบความรู้ หนังตะลุง ม52
byห้องเรียน ภาษาไทยออนไลน์
 
DOCX
ลิลิตตะเลงพ่าย
byบุญสาว สุขสมบูรณ์
 
PDF
สุนทรียรสในเสภาขุนช้างขุนแผน ตอนฆ่านางวันทอง
byChinnakorn Pawannay
 
DOCX
5675575757575555755555555555555555555555
byBallGamerTV
 
PDF
9789740336440
byCUPress
 
Pptลิลิตตะเลงพ่าย
byนิตยา ทองดียิ่ง
 
โคลนติดล้อ ๑
byAnan Pakhing
 
โคลนติดล้อ (สอน Ppt)[1]
byนิตยา ทองดียิ่ง
 
ใบความรู้ หนังตะลุง ม52
byห้องเรียน ภาษาไทยออนไลน์
 
ลิลิตตะเลงพ่าย
byบุญสาว สุขสมบูรณ์
 
สุนทรียรสในเสภาขุนช้างขุนแผน ตอนฆ่านางวันทอง
byChinnakorn Pawannay
 
5675575757575555755555555555555555555555
byBallGamerTV
 
9789740336440
byCUPress
 

What's hot

PDF
pretest - postest
byปวีณา วรรัมย์
 
PPTX
ขุนช้างขุนแผน
byF'Film Fondlyriz
 
PDF
โครงงานภาษาไทยเรื่องนิทาน
byRawinnipha Joy
 
PDF
04ประวัติชนชาติไทย
byJulPcc CR
 
PDF
หัวข้อที่ ๓ แหล่งกำเนิดของชนชาติไทย
bychakaew4524
 
PDF
ความสัมพั...Pptx กลุ่ม 4
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
PDF
ใบความรู้ ขุนช้างขุนแผน
byโรงเรียนประชาบำรุง อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง
 
DOC
ใบความรู้ไตรภูมิพระร่วง
byห้องเรียน ภาษาไทยออนไลน์
 
PDF
ใบความรู้เรื่อมัทนะพาธา
byChinnakorn Pawannay
 
PDF
ใบความรู้ ขุนช้างขุนแผน
byโรงเรียนประชาบำรุง อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง
 
PDF
กลุ่ม 1 การสถาปนา
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
PDF
fff
bygutonzabza191
 
PDF
พัฒนาการด้านเศรษฐกิจ
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
PPT
งานนำเสนอ มหาเวสสันดรชาดก กันฑ์กุมาร
bySantichon Islamic School
 
PDF
ใบความรู้กาพย์เห่เรือ
byโรงเรียนประชาบำรุง อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง
 
PDF
พัฒนาการทางสังคมและศิลปวัฒนธรรม601
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
PDF
คำตอบโต้กับคนรักสถาบันฯ
byJunya Yimprasert
 
DOC
พัฒนาการอาณาจักรอยุธยา
byนายศักดิ์ชัย ชลวิทย์
 
PPT
ภาษากับการสื่อสารในยุคปัจจุบัน 3
byYota Bhikkhu
 
DOC
ตั้งฮั่น
bytommy
 
pretest - postest
byปวีณา วรรัมย์
 
ขุนช้างขุนแผน
byF'Film Fondlyriz
 
โครงงานภาษาไทยเรื่องนิทาน
byRawinnipha Joy
 
04ประวัติชนชาติไทย
byJulPcc CR
 
หัวข้อที่ ๓ แหล่งกำเนิดของชนชาติไทย
bychakaew4524
 
ความสัมพั...Pptx กลุ่ม 4
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
ใบความรู้ ขุนช้างขุนแผน
byโรงเรียนประชาบำรุง อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง
 
ใบความรู้ไตรภูมิพระร่วง
byห้องเรียน ภาษาไทยออนไลน์
 
ใบความรู้เรื่อมัทนะพาธา
byChinnakorn Pawannay
 
ใบความรู้ ขุนช้างขุนแผน
byโรงเรียนประชาบำรุง อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง
 
กลุ่ม 1 การสถาปนา
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
fff
bygutonzabza191
 
พัฒนาการด้านเศรษฐกิจ
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
งานนำเสนอ มหาเวสสันดรชาดก กันฑ์กุมาร
bySantichon Islamic School
 
ใบความรู้กาพย์เห่เรือ
byโรงเรียนประชาบำรุง อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง
 
พัฒนาการทางสังคมและศิลปวัฒนธรรม601
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
คำตอบโต้กับคนรักสถาบันฯ
byJunya Yimprasert
 
พัฒนาการอาณาจักรอยุธยา
byนายศักดิ์ชัย ชลวิทย์
 
ภาษากับการสื่อสารในยุคปัจจุบัน 3
byYota Bhikkhu
 
ตั้งฮั่น
bytommy
 

Viewers also liked

PDF
สไลด์ ศาสนพิธี+499+dltvsocp6+55t2soc p06 f24-4page
byPrachoom Rangkasikorn
 
PDF
3เกลอ ตอนป่าช้าผีดิบ
bytommy
 
PDF
บ้านผีสิง
bytommy
 
DOC
ตั้งฮั่น ตอนที่ 2
bytommy
 
PDF
คงกระพัน
bytommy
 
PPTX
กลุ่มที่ 13 การศัลยกรรมความงาม
bySawanya Khongchum
 
PDF
การแต่งกายสมัยรัตนโกสินทร์
byจตุพงษ์ ทองเครือมา
 
DOC
สังสารวัฏ กับการเวียนว่ายตายเกิด
byHappy Sara
 
PDF
สี่แผ่นดิน
bytommy
 
PDF
สไลด์ ความรู้เบื้องต้นและความสำคัญของศาสนพิธี ป.4+466+dltvsocp4+55t2soc p04 ...
byPrachoom Rangkasikorn
 
PPTX
ศาสนาพราหมณ์ บจ.๕
byNamon Bob
 
PPT
อาหารเพื่อสุขภาพ
byDashodragon KaoKaen
 
PDF
งูจ้าว
bytommy
 
PPTX
Isหรือisisคืออะไรจะแก้ไขอย่างไร
byศศิพร แซ่เฮ้ง
 
PPTX
อริยสัจ4
byศศิพร แซ่เฮ้ง
 
DOC
จะรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ให้มั่นคงได้อย่างไร
byThongkum Virut
 
PDF
พระพุทธเจ้าตรัสรู้อะไร
byChirayu Boonchaisri
 
PDF
สามก๊ก55
byMameaw Pawa
 
PDF
หลวงประดิษฐไพเราะ
byจตุพงษ์ ทองเครือมา
 
PPTX
เป้าหมายของชีวิตตามหลักพระพุทธศาสนา
byศศิพร แซ่เฮ้ง
 
สไลด์ ศาสนพิธี+499+dltvsocp6+55t2soc p06 f24-4page
byPrachoom Rangkasikorn
 
3เกลอ ตอนป่าช้าผีดิบ
bytommy
 
บ้านผีสิง
bytommy
 
ตั้งฮั่น ตอนที่ 2
bytommy
 
คงกระพัน
bytommy
 
กลุ่มที่ 13 การศัลยกรรมความงาม
bySawanya Khongchum
 
การแต่งกายสมัยรัตนโกสินทร์
byจตุพงษ์ ทองเครือมา
 
สังสารวัฏ กับการเวียนว่ายตายเกิด
byHappy Sara
 
สี่แผ่นดิน
bytommy
 
สไลด์ ความรู้เบื้องต้นและความสำคัญของศาสนพิธี ป.4+466+dltvsocp4+55t2soc p04 ...
byPrachoom Rangkasikorn
 
ศาสนาพราหมณ์ บจ.๕
byNamon Bob
 
อาหารเพื่อสุขภาพ
byDashodragon KaoKaen
 
งูจ้าว
bytommy
 
Isหรือisisคืออะไรจะแก้ไขอย่างไร
byศศิพร แซ่เฮ้ง
 
อริยสัจ4
byศศิพร แซ่เฮ้ง
 
จะรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ให้มั่นคงได้อย่างไร
byThongkum Virut
 
พระพุทธเจ้าตรัสรู้อะไร
byChirayu Boonchaisri
 
สามก๊ก55
byMameaw Pawa
 
หลวงประดิษฐไพเราะ
byจตุพงษ์ ทองเครือมา
 
เป้าหมายของชีวิตตามหลักพระพุทธศาสนา
byศศิพร แซ่เฮ้ง
 

Similar to Samkok01

PDF
Samkok01 (001-050)
bysornblog2u
 
PDF
Samkok01
byRose Banioki
 
PPT
สรุปเรื่อง สามก๊ก
byห้องเรียน ภาษาไทยออนไลน์
 
DOC
วรรณกรรมท้องถิ่น ภูมิหลัง
bychontee55
 
PDF
วราภรณ์
byMu Koy
 
PDF
งาน
byKamonwan Choophol
 
PDF
งานนำเสนอไทย ตุกติก & เบล
byอิ่' เฉิ่ม
 
PDF
Ppt1
byKalasom Mad-adam
 
PPT
ประวัติวรรณคดี สมัยรัตนโกสินทร์
byvanichar
 
PDF
วรรณคดีไทยกับบริบททางสังคม
bymayavee16
 
DOC
คู่มือการเรียน ชั้น ม.๔
byr2d2ek
 
PDF
แข่งเรือ
byชิตชัย โพธิ์ประภา
 
PDF
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
PDF
วิชุมมาลา ฉันท์
byMilkOrapun
 
PDF
ว ชช มมาลา ฉ_นท_ฯ
byMilkOrapun
 
PDF
ลิลิตตะเลงพ่าย (สอน Ppt)[1]
byนิตยา ทองดียิ่ง
 
PDF
อนุตตรีย์ วัชรภา
byอนุตตรีย์ สุขเสน
 
PDF
อนุตตรีย์ วัชรภา
byวัชรภา โพชสาลี
 
PDF
อนุตตรีย์ วัชรภา
byอนุตตรีย์ สุขเสน
 
DOC
กุหลาบ สายประดิษฐ์
bySRINAKARIN MOTHER PRINCESS SCHOOL
 
Samkok01 (001-050)
bysornblog2u
 
Samkok01
byRose Banioki
 
สรุปเรื่อง สามก๊ก
byห้องเรียน ภาษาไทยออนไลน์
 
วรรณกรรมท้องถิ่น ภูมิหลัง
bychontee55
 
วราภรณ์
byMu Koy
 
งาน
byKamonwan Choophol
 
งานนำเสนอไทย ตุกติก & เบล
byอิ่' เฉิ่ม
 
Ppt1
byKalasom Mad-adam
 
ประวัติวรรณคดี สมัยรัตนโกสินทร์
byvanichar
 
วรรณคดีไทยกับบริบททางสังคม
bymayavee16
 
คู่มือการเรียน ชั้น ม.๔
byr2d2ek
 
แข่งเรือ
byชิตชัย โพธิ์ประภา
 
พ่อขุนรามคำแหงมหาราช
byPrincess Chulabhorn's College, Chiang Rai Thailand
 
วิชุมมาลา ฉันท์
byMilkOrapun
 
ว ชช มมาลา ฉ_นท_ฯ
byMilkOrapun
 
ลิลิตตะเลงพ่าย (สอน Ppt)[1]
byนิตยา ทองดียิ่ง
 
อนุตตรีย์ วัชรภา
byอนุตตรีย์ สุขเสน
 
อนุตตรีย์ วัชรภา
byวัชรภา โพชสาลี
 
อนุตตรีย์ วัชรภา
byอนุตตรีย์ สุขเสน
 
กุหลาบ สายประดิษฐ์
bySRINAKARIN MOTHER PRINCESS SCHOOL
 

More from tommy

PDF
แก้อาการสะบักจม
bytommy
 
PDF
ความรู้เรื่อง เพชร-
bytommy
 
PPS
อันตรายจากอาหารมื้อเย็น
bytommy
 
PDF
สมุนไพรไทย ตอนที่ ๑
bytommy
 
DOC
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
bytommy
 
PDF
ศักดินาไทย
bytommy
 
PPT
แบบทดสอบสมาธิ
bytommy
 
PDF
Rongse
bytommy
 
PDF
พจนานุกรมฉบับคึกฤทธิ์
bytommy
 
PDF
เศรษศาสตร์กลางทะเลลึก
bytommy
 
PDF
โลกพระศรีอารย
bytommy
 
PDF
พระปกเกล้าทรงโต้แย้งปรีดี
bytommy
 
PDF
แนวความคิดทางเศรษฐศาสตร์ ปรีดี
bytommy
 
PDF
การเมืองของประชาชน กุหลาบ
bytommy
 
PDF
ประชุมพงศาวดา
bytommy
 
PDF
สามเกลอ ตอนสู่อนาคต
bytommy
 
PDF
นางแมวผี
bytommy
 
PDF
ประชาธิปไตย
bytommy
 
DOC
ล่าพรายทะเล
bytommy
 
DOC
ไทยเตะเขมร
bytommy
 
แก้อาการสะบักจม
bytommy
 
ความรู้เรื่อง เพชร-
bytommy
 
อันตรายจากอาหารมื้อเย็น
bytommy
 
สมุนไพรไทย ตอนที่ ๑
bytommy
 
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
bytommy
 
ศักดินาไทย
bytommy
 
แบบทดสอบสมาธิ
bytommy
 
Rongse
bytommy
 
พจนานุกรมฉบับคึกฤทธิ์
bytommy
 
เศรษศาสตร์กลางทะเลลึก
bytommy
 
โลกพระศรีอารย
bytommy
 
พระปกเกล้าทรงโต้แย้งปรีดี
bytommy
 
แนวความคิดทางเศรษฐศาสตร์ ปรีดี
bytommy
 
การเมืองของประชาชน กุหลาบ
bytommy
 
ประชุมพงศาวดา
bytommy
 
สามเกลอ ตอนสู่อนาคต
bytommy
 
นางแมวผี
bytommy
 
ประชาธิปไตย
bytommy
 
ล่าพรายทะเล
bytommy
 
ไทยเตะเขมร
bytommy
 

Samkok01

  • 1.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 1 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ทําไมตองมีสามกกฉบับคนขายชาติ (ตอนที่ 1) หลังจากประเทศไทยเกิดวิกฤติการณทางเศรษฐกิจครั้งใหญในป 2540 ประเทศไทยไดยอมตนเขาผูกพันและ รับพันธะที่กําหนดโดยตางชาติหลายประการครอบคลุมทั้งดานนิติบัญญัติ ดานบริหาร และดานตุลาการ เปน ผลใหมีการแกไขบทกฎหมายและตรากฎหมายขึ้นใหมเปนจํานวนมาก ครอบคลุมถึงดานตาง ๆ ดังกลาว ขางตน จนมีการกลาวขานวากฎหมายหลายฉบับเปนกฎหมายขายชาติ แมกระทั่งมีการกลาวขานวาการยอมรับ พันธะผูกพันในลักษณะเชนนี้เปนการกระทําทีขายชาติ ่ ในดานการฟนฟูกอบกูเศรษฐกิจของประเทศใหฟนคืนดี ก็ปรากฏวาแทนที่ประเทศไทยจะสามารถดําเนินการ ไดโดยอิสระเปนตัวของตัวเอง กลับตองถูกบงการโดยทุนตางชาติ ใหกําหนดมาตรการมากหลาย ซึ่งสวนใหญ ถูกกลาวขานวาเปนไปเพื่อผลประโยชนของตางชาติ เปนไปเพื่อเกื้อกูล อํานวยประโยชนและความสะดวก ใหแกตางชาติในการยึดครองเศรษฐกิจของประเทศ  เพียงชั่วระยะเวลา 3 ป ปรากฏวาประเทศไทยมีหนีสินเพิ่มขึ้นจนตกอยูในสภาพทีมีหนีสินลนพนตัว เปนปญหา ้ ่ ้ ที่กระทบตอระบบงบประมาณแผนดินอยางรุนแรงที่สดเปนประวัติการณ มีความเสียหายเกิดขึ้นในระบบธนาคาร ุ และสถาบันการเงินมากที่สดเปนประวัติการณ ุ และธนาคารตลอดจนสถาบันการเงินไดถูกตางชาติยดครอง ึ ครอบงําเกือบหมดสิ้น นักธุรกิจไทยลมละลาย ตองปดกิจการ และไมสามารถแขงขันไดอีกตอไป เงิน หมุนเวียนหมดไปจากตลาดขยายตัวลุกลามไปจนถึงชนบท ประชาชน รัฐบาล และประเทศไทย มีรายไดลดลง ยากจนลง และเกิดความรูสึกวากําลังตกเปนทาสของชาติอนชัดเจนยิ่งขึ้นทุกที  ื่ ในสภาพเชนนีปญหาการขายชาติ ปญหาการกอบกูฟนฟูชาติ ปญหาวีรชน และปญหาทรชนจึงเกิดขึน และ ้ ้ กลายเปนเรื่องที่ทุกฝาย ทุกพื้นที่ใหความสนใจ จึงเกิดแรงบันดาลใจใหเขียนเรื่องยาวสักเรื่องหนึ่ง ที่ สอดคลองกับสภาพการณที่เกิดขึ้น เพื่อเปนบรรณาการทานผูอานหนังสือพิมพผูจดการดังนั้น จึงเห็นวาเรื่อง ั ยาวที่จะเขียนขึนควรจะตองเปนเรื่องสามกก ในมุมมองทีสอดคลองกับสภาพการณของประเทศไทย เหตุนี้จึง ้ ่ ไดใหชื่อเรื่องยาวที่จะเขียนนี้วา "สามกกฉบับคนขายชาติ"  เหตุผลที่นําเอาเรื่องสามกกมาเขียนเปนเรื่องยาวอีกครั้งหนึ่งเนื่องเพราะเรื่องราวในสามกกนันเปนเรื่องราวใน ้ ยุคสมัยที่บานเมืองเกิดจลาจลวุนวาย จึงแตกแยกเปนกก เปนเหลา มีการรบราฆาฟนกันรวมรอยป อาณา ประชาราษฎรไดรับความเดือดรอนทุกหยอมหญา บานเมืองก็เสียหายยอยยับ วีรชนไดกาเนิดขึ้นเปนจํานวน ํ มาก ในขณะทีทรชนก็กําเนิดขึ้นเปนจํานวนมากเชนเดียวกัน ่ การตอสูกชาติ และการขายชาติเปนของคูกัน และดําเนินไปตลอดในเรื่องราวของสามกก บนวิถีทางแหงการ ู ตอสูของวีรชนกับทรชน ระหวางการตอสูฟนฟูชาติ กับการขายชาติเปนไปอยางดุเดือด สะทอนถึงศาสตรและ ศิลปในแทบทุกสาขาทีมวลมนุษยพึงเรียนรู และถูกนํามาใชอยางแหลมคม สามกกฉบับคนขายชาติ ทีจะเขียน ่ ่ ขึ้นนี้ไมไดตั้งใจที่จะเสียดสี กระทบกระเทียบเปรียบเปรยเอากับผูหนึ่งผูใดในบานเมืองขณะนี้ แตถาหากวา  ตอนใดมีเรื่องราวทีคลายคลึงหรือใกลเคียงกับสถานการณในชวงตางๆ แลว ผูเขียนก็หาไดมีอํานาจสิทธิขาดที่ ่ จะไปกีดกั้นความนึกคิดของทานผูอานแตประการใดไม จะคิดอานประการใดก็สดแทแตความนึกคิดของแตละ ุ ทานเถิด อันเหตุการณทผานมาไมวาในยุคสามกกหรือในยุคใดลวนอาจหมุนเวียนเปลียนเขามาใหมไดเสมอ เหตุนี้คํา ี่  ่ พังเพยที่วา "กงลอแหงประวัตศาสตรยอมหมุนกลับทับรอยเดิม" จึงเปนคําพังเพยที่ถูกนํามากลาวขานอยูเสมอ ิ ถาเปนเชนนั้นก็พึงพิจารณาแตเพียงวาเหตุการณเกิดขึ้นคลายคลึงกัน แตการที่จะปรับเปรียบมาเทียบเคียงให เสมอกันยอมไมมีวันทีจะเปนไปได ่ เหตุนี้ในการดําเนินเรื่องจักไมพยายามทีจะดัดแปลงเพื่อใหเรื่องราวกลับกลายเปนเชนปจจุบัน และจักไมเอา ่ ตัวบุคคลในปจจุบันไปปรับเปรียบเทียบเขากับตัวบุคคลใดบุคคลหนึ่งในเรื่องสามกก เพราะหากทําเชนนันก็ไม ้ ตางอะไรกับการตัดตีนใหเขากับเกือก เพราะนอกจากจะเขากันไมไดแลว มีแตจะเจ็บตัวเปลา สามกกเปนวรรณคดีมีชื่อเสียงที่แปลจากภาษาจีน ตั้งแตยุคสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟาจุฬาโลก มหาราช และเปนตนแบบของการแปลเรื่องจีนมาเปนวรรณคดีไทยอีกหลายเรื่องในกาลตอมา ไมเพียงแตจะ ถูกแปลเปนภาษาไทยเทานั้น สามกกยังจัดวาเปนหนังสือดีที่สดเลมหนึ่งของโลก ไดถูกแปลเปนภาษาตาง ๆ ุ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 2.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 2 มากมาย และมียอดพิมพมากที่สดเลมหนึ่งของโลก ุ วากันวาจะเปนรองก็แตคัมภีรไบเบิล และตําราพิชัย สงครามของซุนหวูเทานั้น การแปลของแตละภาษายอมเปนธรรมดาที่จะมีสํานวนและโวหารที่ตางกันไป โดยทีตนฉบับของจีนนั้นมี ่ ทวงทํานองหนักหนวงลึกซึ้ง ในขณะทีฉบับแปลของบริวท เทเลอรคอนขางจะตะกุกตะกัก แบบฝรั่ง สวนของ ่ ิ ญี่ปุนนั้นอาจจะเปนเพราะสํานวนภาษาคลายกับจีน ดังนั้นจึงมีลีลาทํานองลึกซึ้งดุจกัน สวนการแปลเปน ภาษาไทย อํานวยการแปลโดยบุคคลสําคัญที่มความเชียวชาญอยางสูงทางภาษาในยุคนั้นคือเจาพระยาพระ ี ่ คลัง (หน) ดังนั้นสํานวนแปลภาษาไทยจึงกระชับสั้นไดใจความ เปนภาษาความเรียงที่งดงามดวยอรรถะและ พยัญชนะ มีอปมาอุปไมย ทีสอดคลองกับความรูสึกนึกคิดของคนไทย จนกระทรวงศึกษาธิการ สมัยหนึ่งได ุ ่  นําเอาสามกกตอนโจโฉแตกทัพเรือไปเปน แบบเรียนภาษาไทยแตทวาการแปลภาษาไทยนั้น และในยุคสมัย ที่การเมืองไทยยังไมสงบเรียบรอยดีนัก จึงมีหลายสิ่งหลายอยางที่ขาดหายไป ทั้ง ๆ ที่เปนเรื่องสําคัญ ทั้งนี้ อาจเปนเพราะหากนํามากลาวไวแลวก็อาจกระทบตอการเมืองในยุคนั้น เหตุนี้ในการดําเนินเรื่อง "สามกกฉบับคนขายชาติ" จักไดถอเอาฉบับแปลของเจาพระยาพระคลัง (หน) เปน ื หลัก แตสวนที่ยังขาดตกอยูก็จะไดนําเอาฉบับแปลอื่น ๆ มาประกอบเพื่อใหเกิดความครบถวนอยางหนึ่ง  เพื่อใหเกิดประกายแหงความคิดและเปนทีตงแหงความเขาใจอันจะเปนประโยชนตอความรับรูและการนําไปใช ่ ั้ อีกอยางหนึ่ง นอกจากฉบับแปลแลวยังมีสามกกฉบับพิเศษอีกหลายฉบับยาขอบบรมครูแหงวรรณกรรมไทยก็ไดเขียนสาม กกขึ้นฉบับหนึ่งเรียกวาฉบับวณิพก หรือฉบับขอทาน โดยยกเอาตัวบุคคลแตละคนขึ้นมาพรรณนาใน รายละเอียดดวยภาษาที่งดงามและคมกลา ในขณะที่บรมครูอีกทานหนึ่งซึงนับถือกันวาเปนปราชญแหงชาติไทย คือหมอมราชวงศคึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ได ่ เขียนสามกกขึนอีกฉบับหนึ่งชือวาสามกกฉบับนายทุน ซึ่งเปนการแสดงทัศนะความชอบธรรมและความไมชอบ ้ ่ ธรรม ความดีและความชั่วที่ตรงกันขามกับทัศนะของยาขอบ คือในขณะทียาขอบยกยองเชิดชูเลาปเปนผูทรง ่  คุณธรรม และกลาวหาประณามโจโฉเปนกบฏทรยศตอแผนดิน หมอมราชวงศคึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ไดเชิดชูโจ โฉเปนอัครมหาเสนาบดี ที่ภักดีตอแผนดิน ในขณะที่เลาปเปนนักหลอกลวง หลอกเอาขงเบง มาใชแลวสมคบ กันใชเลหลิ้นลมลวงจนบานเมืองปนปวนไปทัว ่ สองทัศนะนี้ขัดแยงกันสิ้นเชิง แตก็เกิดอรรถรสและแงคดที่เปนประโยชน แกผูอานไมตางกัน หลังจากนั้นก็ยัง ิ  มีผูแตงสามกกออกมาอีกหลายฉบับ เชนฉบับแปลของคุณวรรณไว พัทธโนทัย สามกกฉบับนักบริหาร และที่ กําลังออกอากาศทางวิทยุอยูในขณะนี้ก็ยังมีสามกกฉบับโหราศาสตร นอกจากนี้แลวก็ยงมีฉบับเล็กฉบับนอย ั อีกมากมาย ไมเพียงแตจะมีผแตงลักษณะเชนนี้ในประเทศไทยเทานั้น ในประเทศจีนเองหรือในประเทศอืนๆ ก็ ู ่ ไดนําเอาสามกกไปแบงซอยยอยและแตงขึ้นในแงมุมตางๆ มากมาย การทั้งนี้เนื่องจากเรื่องราวทีดาเนินไปในสามกกนั้น ไดครอบ คลุมการตางๆ ไวแทบทุกๆ ดาน ไมวาในเรื่อง ่ ํ  คุณธรรม น้ํามิตร พิชยสงคราม การปกครอง การบริหาร การใชคน การทูต การเมือง การทหาร แมกระทั่ง ั โหราศาสตร นิมิต และลางตางๆ ตลอดจนธรรมเนียมการปกครองแผนดิน การที่สามกกมีเนื้อหาครอบคลุม เรื่องราวดานตาง ๆ มากมาย เชนนี้ จึงมีผดดแปลงสามกกออกไปเขียนในแงมุมตาง ๆ และยิ่งเขียนในแงมุม ู ั ตาง ๆ มากขึ้นเทาใดก็ยิ่งแสดงใหเห็นวาสามกกนั้น ไมวาในแงมุมใดมีความลึกซึ้ง และเปนประโยชนตอ ผูเกี่ยวของไดทั้งสิ้น มีผูกลาววาใครอานสามกกครบสามครั้งจะเปนคนที่คบไมได คํากลาวนี้ไดสะทอนใหเห็น อยูในตัวเองวาสามกกเปนเรื่องราวของการใชสติปญญาพลิกแพลงกอปรดวยอุบายเลหกลครบครัน แตขอที่วาอานสามกกครบสามครั้งแลวจะเปนคนทีคบไมไดนั้น ออกจะเปนการมองปญหาดานเดียว เพราะการ  ่ คบไดหรือคบไมได ไมไดขึ้นอยูกับการอานสามกกหรือไม หรือวาจะอานสักกี่ครั้ง หากขึ้นอยูกับคนผูนนเอง ั้ คนจํานวนหนึ่งแมไมเคยอานสามกกก็ยังปรากฏวาเปนคนที่คบไมไดก็มีใหเห็นอยูถมไป บางคนอานสามกกนับ สิบครั้งก็ยังคงเปนคนดีมศีลธรรม ก็มีใหเห็นอยูถมไปเหมือนกัน ี คนเราจะคบกันไดหรือคบกันไมไดขึ้นอยูกับอุปนิสัยใจคอของคนผูนั้นเองวาเปนคนดี เปนมิตรแท หรือเปน สหายน้ํามิตรทีตายแทนกันไดหรือไม หากเปนคนเลว คนเห็นแกได หรือคนทรยศตอมิตร แมไมไดอานสามกก ่ เลย คนเชนนี้กหาควรคบดวยไม ็ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 3.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 3 ในมงคล 38 บทแรกสุด พระผูมีพระภาคเจาไดตรัสสอนวาการไมคบคนพาลเปนมงคลสูงสุด ซึ่งสามกกมี  ตัวอยางและเรืองราวมากมายที่แสดงใหเห็นวาคนพาลเปนอยางไร ทีสําคัญไดแสดงใหเห็นถึงลักษณะและการ ่ ่ กระทําของคนขายชาติวาทํากันอยางไร เกิดผลอยางไร ทั้งผลที่เกิดขึ้นแกตนเอง แกครอบครัว แกสังคมและ บานเมือง เรืองวิทยาคมพรอมแลวที่จะบรรณาการทานผูอานหนังสือพิมพผูจัดการดวย "สามกกฉบับคนขาย  ชาติ" ซึ่งแมวาจะตระหนักดีวามีภูมิความรูยังไมถึงขนาดนัก แตดวยใจภักดีที่มุงตอบแทนคุณทานผูอานก็จะใช  ความพยายามอยางเต็มความสามารถ คงมีปญหาขอวิตกอยูประการเดียวที่เรื่องสามกกเปน เรื่องยาว ยอมยาก   ที่จะทําใหเกิดความเราใจ ตรึงใจไปไดตลอด ทั้งตองใชเวลานานนับปกวาจะจบ จึงวิตกวาทานผูอานจะเบื่อ หนายเสียกอน จึงไดแตหวังวาดวยใจภักดีที่จะสนองคุณทานผูอานอยางหนึ่งดวยวิรยะอุตสาหะแหงตนอีก ิ อยางหนึ่ง จักเปนเครื่องคุมกันและกอใหเกิดความเมตตาจากทานผูอานติดตามและสนับสนุนงานชิ้นนี้ไป จนกวาจะสําเร็จดังประสงค สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เคาลางกลียค (ตอนที่ 2) ุ ยุคสมัยของสามกกเกิดขึ้นตั้งแตปพทธศักราช 722 เปนตนมา เปนเวลารวมรอยป เบื้องหนาแตจะเกิดยุคสาม ุ กก แผนดินจีนไดเกิดกลียุครบราฆาฟนกันจนแตกออกเปน 7 หัวเมือง ทั้ง 7 หัวเมืองนี้บางครั้งก็ผูกมิตรกัน บางครั้งก็ทําสงครามกัน สงครามและสันติภาพเกิดขึ้นสลับกันไป ประวัตศาสตรจีนไดเรียกขานยุคนี้วาเปนยุค ิ "เลียดกก" รายละเอียดมีปรากฏในวรรณคดีไทยเรื่องเลียดกกซึ่งแปลมาจากพงศาวดารเลียดกกของจีนนันแลว ้ จนถึงสมัยหนึ่งแควนจิ๋นมีเจาผูปกครองชื่อวา "จิ๋นออง" ไดรวบรวมหัวเมืองทั้ง 7 เขาเปนแผนดินเดียวกัน  สถาปนาราชวงศจิ๋นขึ้นปกครองแผนดินจีนแตนั้นมา ชื่อประเทศที่ถกรวมเขาเปนหนึ่ง จึงถูกเรียกตามชื่อของแควนจิ๋นวาเปน"ประเทศจีน" ตั้งแตบัดนั้นเปนตนมา จิ๋ ู นอองเปนผูใฝอํานาจ เห็นวาคําวา "ออง" ยังเปนคําต่ําเสมอเจาเมืองธรรมดา ไมสมกับความชอบของพระองค ที่สามารถรวบ รวมแควนทั้งปวงเขาเปนแผนดินเดียวกันได จึงใหขุนนางทังปวงคิดสรรหาสมญานามใหสมกับ ้ ความชอบของพระองค เปนธรรมเนียมของขุนนางทุกยุค ทุกสมัยทีมักประจบผูมีอานาจบรรดาขุนนางในยุคนั้นจึงไดคิดคนสมญานาม ่ ํ สําหรับจิ๋น อองวา "ฮองเต" ซึ่งหมายถึงความเปนใหญใน 5 ทวีป หรือความยิ่งใหญเหนือแผนดิน ภูเขา แมน้ํา ความดี และความชั่ว ซึ่งสมญานามนี้เปนที่ตองพระทัยยิ่งนัก ดังนั้น จิ๋นอองจึงไดสถาปนาพระนามาภิไธย ของ  พระองควา "จินซีฮองเต" ความใฝในอํานาจ และความคิดที่จะเปนใหญในจักรวาลเปนแรงวิรยานุภาพภายใน ๋ ิ ตัวของจิ๋นซีฮองเต ประกอบกับเปนคนรูจักใชคน ดังนั้น คนดีมีฝมือในแผนดินจํานวนมากจึงอาสาเขามารับใช ชาติ แผนดินจีนยุคนั้นจึงยิ่งใหญเกรียงไกร แตกระนั้นความยิ่งใหญที่มีอยูก็ไมสามารถยับยังความแกเอาไวได เมื่ออายุลวงวัยมากเขา จิ๋นซีฮองเตก็เกิด ้ ความคิดกลัวตาย แตไมอยากตาย ดังนั้น จึงไดพยายามแสวงหายาอายุวฒนะ เมื่อความอยากเกิดขึ้น ความโง ั ก็ไดเขาครอบงํา พวกแพทยหลวงและแพทยบานตลอดจนนักพรต ตางไดอาสาทํายาอายุวัฒนะ แตในทีสุดก็ ่ ไมประสบผลสําเร็จ ความแกยงคงเขาครอบงําจักรพรรดิผูยิ่งใหญอยางไมหยุดยั้ง ทําใหพระองครสึกวาวันเวลา ั ู แหงความตายไดเยื้องกรายเขามาเยือน พระองคใกลเขามาทุกที ในที่สดทรงตั้งรางวัลเปนจํานวนมหาศาล ุ ใหแกใครก็ตามที่สามารถแสวงหายาอายุวฒนะมาถวายได ั รางวัลจํานวนมหาศาลยอมจูงใจคน ยอมสามารถทําใหคนแกรง กลาไมกลัวผี ไมกลัวฟา ไมกลัวดิน ไมกลัว บาป และไมกลัวตาย ดังนั้น จึงมีพวกหมอกลุมหนึ่งเห็นวา ขืนอยูไปก็อาจเสี่ยงภัยตอการถูกประหาร จึงอาสา เดินทางทางเรือไปทางดานตะวันออก เพื่อแสวงหายาอายุวัฒนะ หลังจากเดินทางไปแลวก็ไมกลับมาอีกเลย กลาวกันวาคณะเดินทางแสวงหายาอายุวฒนะกลุมนี้คือกลุมบรรพบุรุษกลุมแรกของชนชาติญี่ปุน ั เหตุที่ไม ยอมรับวาความตายจะมาถึง จินซีฮองเตจึงไมได ๋ เตรียมการใด ๆ เพื่อรับมือกับเหตุการณหลังการตายของ พระองค ดังนันเมื่อความตายมาถึงกลียคจึงเกิดขึ้นในบานเมือง หลี่ซือ ขุนนางผูมีความชอบตอแผนดินและ ้ ุ ดํารงตําแหนงอัครมหาเสนาบดีถูกขันทีใชอํานาจของยุวกษัตริยประหารอยางโหด ราย นอกจากนั้นขุนนางผู ภักดีตอแผนดินก็ถูกบีบคั้นและสังหารอยางโหดรายทารุณ ในที่สดยุวกษัตริยผูเปนรัชทายาทของจิ๋นซีฮองเตก็ ุ ถูกขันทีสังหารแผนดินอันยิ่งใหญก็ไมสามารถรักษาไวได แมเลือดเนื้อเชื้อไขก็ตองถูกสังหารอยางโหดราย นี่ เปนเพียงตัวอยางหนึ่งของความประมาทที่อยาวาแตปถุชนคนธรรมดาสามัญเลย ตอใหเปนฮองเต มีอํานาจ ุ วาสนาทรัพยสงศฤงคารสักเพียงไหน หากตกอยูในความประมาทแลว ทุกสิงก็จะสูญสิ้นไป ิ่ ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 4.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 4 หลังจากสังหารยุวกษัตริยแลว ขันทีก็ตั้งตนเปนใหญ ใชอํานาจ หยาบชาตออาณาประชาราษฎร จนบานเมือง เกิดจลาจลขึ้น สมัยนั้นขุนศึกตางๆ ไดยกกองทัพเขาเมืองหลวง ดานหนึ่งอางวาเพื่อฟนฟูพระราชวงศ ชูธง แหงความจงรักภักดีขึ้นเปนทีรวมใจของขุน นางและอาณาประชาราษฎร ในขณะที่อีกดานหนึ่งมีวาระซอนเรน ่ อยูในใจที่จะยึดอํานาจแผนดินเสียเอง การรบราฆาฟนเกิดขึ้นอยางกวางขวาง การจลาจลขยายตัวลุกลามไปทั้งแผนดิน กลายเปนสงครามกลางเมือง ขึ้นมาอีก ครั้งหนึ่งสมัยนั้นมีผตั้งตนเปนผูกชาติหลายกลุม หลายเหลา แตหลังจากสงครามผานไปนานวันเขา ู ู บางกลุมก็สูญสลายไป บางกลุมก็ไปรวมกับอีกกลุมหนึ่ง ในทีสุดเหลืออยูเพียงสองกลุม ่ กลุมแรกนํา โดยฌอปาออง กลุมที่สองนําโดยเลาปง หรือที่เรียกวาฮั่นออง ทั้งสองกลุมนี้ทําสงครามแยงชิงเมืองหลวงกัน เปนเวลายาวนาน เปดสงครามตอกันถึง 7 ครั้ง และทั้ง 7 ครังนี้ฮั่นอองหรือ เลาปงเปนฝายพายแพ ้ แตเนื่องดวยเลาปงเปนคนมีความเพียรพยายาม มีจิตใจตอสูและทรหดอดทน ทั้งพยายามแสวงหาคนดีมฝมือ  ี มารวมงาน ในที่สด เลาปงก็ไดขุนนางสองคนมาทําการดวย นั่นคือ "ฮั่นสิน" ซึ่งเปนผูเชี่ยวชาญจัดจานทาง ุ การทหาร และ "เตียวเหลียง" ซึ่งเปนผูเชี่ยวชาญ จัดจานทางพิชัยสงครามและการปกครอง ในสงครามครั้งสุดทาย ฮั่นอองเปนฝายไดรับชัยชนะ โดยฌอปาอองแตกทัพไปติดอยูริมน้า และฆาตัวตายใน  ํ ที่สด ุ กอนพายแพฌอปาอองไดเผาเมืองหลวงทีใหญโตอัครฐานจนหมดสิ้น ่ กลาวกันวาเพลิงไหม พระบรมมหาราชวัง ติดตอกันเปนเวลาถึง 7 วัน 7 คืน ฮันอองหรือเลาปงไดรับชัยชนะแลว จึงไดสถาปนา ่ ราชวงศฮั่นขึ้น เหลาขุนนางไดถวายพระสมัญญาแกพระองคทานวา "พระเจาฮั่นโกโจ" จัดเปนปฐมกษัตริย แหงราชวงศฮั่น สงครามและสันติภาพเกิดขึ้นสลับกันไปเชนนี้ เจาพระยา พระคลัง (หน) จึงกลาวไวในสามกกดวยโวหารวา "เดิมแผนดินเมืองจีน ทั้งปวงนันเปนสุขมาชานานแลวก็เปนศึก ครั้นศึกสงบแลวก็เปนสุข" ้ พระเจาฮั่นโกโจและพระราชวงศไดครองราชยสมบัติตอ ๆ มา ถึง 12 องค ขุนนางชื่อ "อองมัง" จึงชิงราช สมบัตตั้งตนขึ้นเปนเจาครองแผนดินอยูถึง 18 ป ก็มีเชื้อพระวงศของพระเจาฮั่นโกโจชื่อ "ฮั่นกองบู" ชิงราช ิ สมบัติกลับคืนได เสวยราชยสบเชื้อพระวงศตอมาอีก 12 องค จึงเปนอันสิ้นสุดราชวงศฮั่น ื  ฮองเตองคที่สามกอนสิ้นราชวงศฮั่นทรงพระนามวา "ฮั่นเต" คงจะเปนหมัน จึงไมมีพระราชบุตรสืบสันตติวงศ แตแทนที่จะยกเอาเชื้อพระวงศผูมสติปญญาคนหนึ่งคนใดขึนเปนมหาอุปราช ี  ้ เพื่อเตรียมสืบราชวงศตอไป กลับไป ขอลูกชาวบานมาเลียง ตั้งเปนพระราชบุตร แลวโปรดใหขันทีเลี้ยงดูมาแตนอย ตอมาทรงสถาปนาเปน ้ ที่รชทายาท ดังนั้นเลนเต จึงไมใชเชื้อพระราชวงศฮั่น เปนลูกกาฝาก หาก จะกลาวถึงทีสุดแลวก็ยอมกลาวได ั ่ วา ราชวงศฮนไดหมดสิ้นไปตั้งแตยุคสมัยของพระเจาฮั่นเตแลว ราชบัลลังกหลังจากนั้นตกไดแกคนแซอื่น ั่ การกระทําผิดธรรมเนียมประเพณีในการปกครองแผนดินของ ฮั่นเต คือเหตุสําคัญทีทําใหราชวงศฮั่นดับสูญ ่ และราชบัลลังกตกเปนสิทธิแกคนอื่น นี่คือทัณฑจากสวรรคของการทีทําผิดธรรมเนียม ประเพณี ถาจะกลาว ่ โดยสํานวนไทยก็กลาวไดวาเปนความผิดของ "คนที่เอาลูกเขามาเลี้ยง เอาเมี่ยงเขามาอม" เลนเตลูกชาวบาน เมื่อไดดิบไดดีเปนรัชทายาทก็ถือตัววาเปนเชื้อพระวงศฮั่นไปดวย ครั้นไดเสวยราชยทรง พระนามวา "พระเจาเลนเต"แตสันดานชาติเชื้อที่มิใชเผาวงศกษัตริย และอัธยาศัยทีถูกสรางสม มาจากการ ่ เลี้ยงดูของขันทียังคงติดตัวมาจึงกําเริบขึ้น สามกกไดกลาวความประพฤติของพระเจาเลนเตวา "มิไดตงอยูใน ั้ โบราณราชประเพณี แลมิไดคบหาคนสัตยธรรม เชื่อถือแตคนอันเปนอาสัตย ประพฤติแตตามอําเภอใจแหง พระองค เสียราชประเพณีไป" เมื่อ เลนเต เสวยราชยแลว ไดอาศัยขุนนางผูใหญสองคนคอย ค้ําจุนราชบัลลังก คนหนึ่งชื่อเตาบูเปนแมทัพ ใหญ อีกคนหนึงชื่อ ตันผวน เปนราชครู สองขุนนางเฒารับราชการในราชวงศฮั่นมาถึงสองแผนดิน เห็นความ ่ วิปริตผันแปรในบานเมืองที่ทําใหขุนนางขาราชการแลราษฎรตองเดือดรอนหนักวา เกิดจากขันทีเปนเหตุ จึง วางแผนรวมกันเพื่อจะสังหารกลุมขันทีชั่วเสีย แตแผนการรัวไหล เสียกอน ดังนั้น ทั้งแมทัพใหญเตาบูและ ่ ราชครูตันผวนพรอมดวยครอบครัวและบริวารจึงกลับเปนฝายถูกกลุมขันทีชว สังหารอยางโหดรายและทารุณ ั่ แตนั้นมากลุมขันทียิ่งกําเริบเสิบสานมากขึ้น เหลาขุนนางขาราชการมีความเกรงกลัวอิทธิพลของกลุมขันทีชั่ว  เปนอันมาก ครั้นพระเจาเลนเตเสวยราชยไดสิบสองป ตรงกับพุทธศักราช 722 เดือนสี่ขึ้นสิบหาค่ํา แตสามกกฉบับสมบูรณ ระบุวาเปนป พุทธศักราช 710 พระเจาเลนเตประทับ ณ พระที่นั่งอุนตกเตี้ยน เวลาเที่ยงเกิดอาเพศใหญขน ใน ึ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 5.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 5 บานเมือง เปนสัญญาณจากสวรรค ที่บงบอกวา แผนดินเกิดกลียุค ณ เวลานั้นเพลาเที่ยงเกิดลมพายุหนัก มีงูสี เขียวตัวใหญตกลง มาพันอยูที่เทาพระเกาอี้ พระเจาเลนเตตกพระทัย กระทั่งสิ้นพระสติ พักหนึ่งงูใหญ ก็ หายไปแลวเกิดฟารองฝนตกหาใหญ ลูกเห็บขนาดใหญตกบานเรือนราษฎรพังทลาย พระตําหนักถูกพายุ ลูกเห็บพัดพังหลายตําหนัก จนถึงเที่ยงคืนฝนจึงหยุด หลังจากนั้นอีก 4 ป ณ เดือนยี่ เมืองลกเอี๋ยง ซึ่งเปน เมืองหลวงเกิดแผนดินไหว น้าทะเลเกิดคลื่นใหญทวมบานเมือง และบานเรือนราษฎรถูกน้าพัดพา หายไปเปน ํ ํ จํานวนมาก ไกตัวเมียขันไดกลายเปนไกตัวผู ถัดมาในเดือน 6 ขึ้นค่ําหนึ่งเกิดควันเพลิงพุงขึ้นไปสูง 20 วา แลวพุงเขาไปในพระที่นั่งอุนตกเตี้ยน รุงเดือน 7  เกิดรัศมีรุงตกในพระบรมมหาราชวัง ภูเขารันซัวแตกทลายลงนิมิตเหลานี้ ถาวาตามหลักนิมิตลางของไทย ก็ กลาวไดวา เปน ทั้งอุบาทวพระอินทรและอุบาทวพระยมเกิดขึ้นตอเนื่องกันไป เปนลางรายของแผนดินวาจะ เกิดกลียุค นิมตและลางรายนีเคยปรากฏใหเห็น กอนสิ้นแผนดินกรุงศรีอยุธยาหลายประการ เชนมีฟาผาลงตรง ิ ้  ระเบียงพระบรมมหาราชวัง และไฟไหมลุกลามไปหลายแหง, ฝูงอีกาจับกลุมกันจิกตีจนบาดเจ็บลมตาย, หลวง พอมงคลบพิตรมีน้ําพระเนตรไหล, อีกาใหญบินเอาอกเขาเสียบกับตรีศลพระบรมมหาราชวัง, น้ําในแมน้ําเปนสี ู แดงดังเลือด, เสียงใบไมเหมือนเสียงคนร่ําไหระงมเมือง, ไกตัวเมียขันไดกลายเปนตัวผู ดาวจระเขดวงที่เปน ตําแหนงของพระมหากษัตริยสีแดงเศราหมอง และริบหรีคลายกับจะดับสูญ  ่ นิมิตและลางลักษณะนี้ถือวา เปนนิมิตและลางรายที่จะเกิดกลียุคขึ้นในบานเมืองนับเปนอาเพศที่มผลกระทบ ี ตอบานเมือง กระทบตอผูมีอานาจปกครองบานเมืองและราษฎรเปนสวนรวม อาเพศอันเกิดจากนิมิตและลาง ํ แมเปนสิ่งที่ไรศาสตรใดไป พิสจนวาเกิดขึ้นไดอยางไร แตความเชื่อของคนหลายชาติ หลายภาษาสืบทอดมา ู นับพันป ยังคงเหนียวแนนแมกระทั่งในบานเมืองของเราในทุกวันนี้อา! เคาลางแหงกลียุคไดปกคลุมเหนือ แผนดินจีนอีกครั้งหนึ่งแลว สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ยุคขันทีกินเมือง (ตอนที่ 3) นิมิตและลางจากสวรรคที่เกิดขึนอยางตอเนื่อง ไดกอใหเกิดความประหวั่นพรั่นพรึงในหมูอาณาประชาราษฎร ้  พระเจาเลนเตเองก็ทรงสังเกตเห็นปรากฏการณที่ผดปกติ จึงทรงตรัสถามขึ้นในที่ประชุมเหลาขุนนางวา "นิมิต ิ วิปริตดั่งนี้จะดีรายประการใด" ปรากฏวาไมมีใครยอมตอบวา "นิมิตวิปริต" นั้น วาจะดีรายและหมายความวา   ประการใด เหลาขุนนางตางนิงเงียบเปนเปาสาก และอาการนิ่งเงียบเปนเปาสากของเหลาขุนนางนี้ควรจะตอง ่ ถือวาเปน "นิมิตวิปริต" ที่เกิดขึ้นในราชสํานัก เชนเดียวกับ "นิมิตวิปริต" ที่เกิดขึ้นแตธรรมชาติ เพราะเหลาขุน นางทั้งปวงนั้นยอมมีวิสยที่ชอบเพ็ดทูล และมักจะแขงแยงกันเพ็ดทูลเพื่อหาความดีความชอบ และเพื่อแสดง ั ภูมิรูแหงตนใหเปนที่ประจักษ หลังพระเจาเลนเตเสด็จขึ้นแลว ก็มีขุนนางชื่อ "ยีหลง" ทําหนังสือลับกราบทูลพระเจาเลนเตวา "เหตุทงปวงนี้ ั้ เพราะขันทีประพฤติลวงพระราชอาญา จึงเกิดนิมิตใหพระองคปรากฏ" การทียีหลงตองทําเปนหนังสือลับ ่ ประกอบกับอาการเงียบเปนเปาสากของเหลาขุนนางนั้น เปนอาการที่บงบอกวาคนรอบขางของพระเจาเลนเต ซึ่งก็คือขันทีประพฤติลวงพระราชอาญา "คิดกันกระทําการหยาบชาตางๆ" และควบคุมราชสํานักไวไดโดย สิ้นเชิง และเปนที่รูกันโดยทั่วไป ในเหลาขุนนางอันขันทีนั้น คือคนใชของพระเจาแผนดิน หากยามใดที่พระเจาแผนดินเขมแข็ง ขันทีก็มีฐานะ เปนคนรับใช แตยามใดที่พระเจาแผนดินออนแอเหลวไหล ขันทีก็จะมีฐานะเปนคนใชพระเจาแผนดิน คือใชให พระเจาแผนดินทําอะไรไดตามใจชอบ ขันทีนนไมใชกะเทยเหมือนกับที่เห็นในภาพยนตร แตเปนชาย ซึงถูก ั้ ่ ตัดองคชาติไมใหสืบเผาพันธุ และสิ้นความรูสึกทางเพศอยางสิ้นเชิง  เหตุทั้งนี้เนื่องจากขันทีสามารถ เขานอกออกในไดทั้งฝายหนาและฝายใน โดยที่ฝายในนั้นเต็มไปดวยพระสนม นางกํานัล เหตุนี้เพื่อปองกัน  ไมใหขันทียุงเกี่ยวในทางเพศกับพระสนม นางกํานัล จึง มีกฎใหตองตัดองคชาติของขันทีเสียกอนจึงจะรับเขา บรรจุในตําแหนงขันทีได เหตุที่มผยอมถูกตัดองคชาติเพื่อรับราชการเปนขันทีก็เพราะขันทีนั้นอยูใกลชิดพระเจาแผนดิน ี ู  ซึ่งเปนศูนย แหงอํานาจรัฐ เปนบอเกิดแหงอํานาจวาสนา ทรัพยสมบัติและหนาตา ดังนั้น จึงมีพอแมของคนจํานวนมากเอา ลูกชายไปขายเปนขันทีเพื่อหวังลาภยศในเบื้องหนา ชายจํานวนมากก็ยอมตัวถูกตัดองคชาติเปนขันที เพื่อหวัง อํานาจวาสนาอยางหนึ่ง และหวังรายไดไปสงเสียใหกับครอบ ครัวอีกอยางหนึ่ง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 6.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 6 แตคนเรานั้นมีปกติติดยึดอยูในเรื่องกิน กาม เกียรติ ดังนั้นเมื่อตัดความตองการหรือความสามารถในเรื่องกาม  ออกไปเสียแลว ความติดยึดในเรื่องกินและเกียรติ ซึ่งก็คอเรื่องของอํานาจและวาสนาก็ยิ่งมีมากขึ้นผิดคน ื ธรรมดา ดวยเหตุนี้ขันทีทั้งปวงจึงเปนคนทีมความตองการในเรื่องอํานาจ วาสนามากเปนพิเศษผิดวิสยมนุษย ่ ี ั ทั่วไป จนอาจกลาวไดวาเปนคนวิปริตจําพวกหนึ่งที่พรอมจะทําทุกสิ่งทุกอยางเพื่อใหไดมาซึ่งอํานาจวาสนา มองในแงนี้ก็จะเห็นไดชัดวา การที่พระเจาแผนดินหรือฮองเต มีชีวิตอยูทามกลางฝูงคนวิปริตเหลานี้ จะมีความ  เปนปกติเหมือนมนุษยทวไปยอมไมได ยอมมีสิ่งวิปริตผิดปกติอาบเอิบพระองคอยูเปนเนืองนิจ เพื่อแสวงหา ั่ ความดีในหนาที่ และความชอบในทางสวนตัว ขันทีจึงพรอมที่จะทําทุกอยางเพื่อฮองเต และยอมใหฮองเตทํา  ทุกอยางเพื่อความพึงพอใจสูงสุด ดังนั้นขาวคราววิปริตในทางเพศ จึงคลาคล่ําอยูในราชสํานักของจีนตลอดระยะเวลาอันยาวนานของ  ประวัตศาสตร เพราะฮองเตมีเมียมาก ก็ยอมมีลูกมากตามไปดวย ลูกของฮองเตจะถูกเลียงดูโดยขันที หรือพระ ิ ้ สนมนางกํานัล ลูกคนใดถูกเลียงดูโดยขันที ก็จะถูกกลอมเกลาอุปนิสยใจคอใหวิปริตแปรปรวน ไปดวย ลูกคน ้ ั ใดถูกเลียงดูโดยพระสนมนางกํานัล ก็จะถูกกลอมเกลาอุปนิสัยใจคอใหเอนเอียงไปในทางของอิสตรีมากกวา ้ ปกติ ซึ่งไมวาจะเปนไปในทางใด ลูกของฮองเตซึ่งคนหนึงยอมเปนรัชทายาทก็ตองมีพฤติกรรมที่เบี่ยงเบนไป ่ ในทางวิปริตผิดปกติ จะมียกเวนบางก็แตเพียงบางคนเทานั้น ที่ไดรับการเลียงดูอยางดีโดยวิธีเลี้ยงดูของ ้ มนุษยทวไป ั่ ดังนั้น ฮองเตของจีนจํานวนมากจึงเปนคนจําพวกวิปริตผิดปกติ จะมียกเวนอยูบางที่เปนพระเจาแผนดินที่ เขมแข็งเกรียงไกร เหตุนี้อายุรัชกาลของแทบทุกราชวงศในเมืองจีนจึงมักไมคอยยืนยาว พระเจาเลนเตเองก็ ถูกเลี้ยงโดยขันที ดังนั้นเมื่อครองราชยแลว จึงทรงยกยองขันทีคนหนึ่งชื่อ "เตียวเหยียง" เปนบิดาบุญธรรม และเพราะเหตุที่ถูกเลี้ยงดูโดยขันที ดังนั้น จึงมีความใกลชิดสนิทสนมไวเนื้อเชื่อใจขันทีเปนพิเศษ มีความ เคารพยําเกรงขันทีเปนพิเศษ ขันทีที่มความใกลชิดสนิทสนมในลักษณะเชนนี้ มีอยูสิบคน ซึ่งสามกกเรียกวา "สิบขันที" คือเทาเจียด, เตียว ี ตง, เตียวเหยียง, ฮองสี, ตวนกุย, เหาลํา, เกียนสิด, เหหุย, กกเสง และเชียกง ในจํานวนขันทีสิบคนนี้ไดยก ยองใหเทาเจียดเปนหัวหนา ในขณะที่เตียวเหยียงเปนคนทีพระเจาเลนเตเคารพและยําเกรงเปนพิเศษ ในฐานะ ่ ที่ทรงยกยองเปนบิดาบุญธรรม ความจริงชื่อของบุคคลในสามกกมีเปนจํานวนมาก ไมมีความจําเปนที่จะตองจดตองจํา แตการจะไมกลาวถึง ชื่อขันทีทั้งสิบคนเห็นจะไมได เพราะเปนตัวละครสําคัญที่เปนตนตอทําใหแผนดินเกิดจลาจลวุนวาย แลวแตก เปนสามกก ทั้งเปนตัวละครที่กอปญหาวุนวายถึงสองรัชกาล ขันทีทั้งสิบคนไดรวมคิด รวมมือกันครอบงํา อํานาจบริหารของพระเจาเลนเต อยางสินเชิง กิจการภายในราชสํานักทั้งปวงขึ้นอยู กับความคิดความเห็นของ ้ ขันทีทั้งสิบคน จึงเปนเหตุใหเหลาขุนนางทั้งปวง เกรงกลัวไมกลากระทําการ หรือเพ็ดทูลสิ่งใดใหเปนทีขัดใจ ่ ของขันที ขุนนางคนใดแสดงอาการใหเห็นวาไมเปนพวก ไมเคารพ หรือ ไมยําเกรง ก็จะถูกสิบขันทีแกลงเพ็ดทูลใหพระ เจาเลนเตถอดออกจากตําแหนง หรือโยกยายไปทําราชการในถิ่นทุรกันดาร หรืออาจถูกเพ็ดทูลใหลงโทษ ประหาร หนังสือราชการที่หวเมืองตาง ๆ รายงานเขามายังราชสํานักจะถูกกลั่นกรองโดยขันทีเสียชั้นหนึงกอน ั ่ หนังสือออกจากราชสํานักรวมถึงพระบรมราชโองการตางๆ ก็เกิดขึ้นจากความคิดความเห็นของ ขันที จัดทํา โดยเหลาขันที และจัดสงไปยังหัวเมืองตางๆ โดยคนของขันที เปนหนทางใหลูกนองของขันทีไดคาน้ํารอนน้ํา  ชาอีกทางหนึ่ง อํานาจวาสนามีถึงเพียงนี้แลวก็ยังไมเปนที่พึงใจ ความหิวกระหายในอํานาจวาสนายิ่งทวีขึ้นอยางไมหยุดยั้ง กลายเปนวาอํานาจวาสนาที่มมากขึ้นโดยลําดับนั้นไมตางกับฟนทีสุมทับเขาไปในกองไฟก็ยิ่งทําใหกองไฟลุก ี ่ โชติชวงมากขึน ตองการฟนมากขึ้น ยิ่งเติมฟนเขาไปอีก กองไฟก็ยิ่งใหญขึ้น โชติชวงมากขึ้น อุปมาฉันใด  ้  อุปไมยก็ฉันนั้น ความหิวกระหายในอํานาจของขันทีไดทําใหราษฎรเกิดความเดือดรอนทุกหยอมหญา เหลาขุนนางทั้งในเมือง หลวงและในหัวเมืองตางตองเดือดรอน และตองตกอยูภายใตอํานาจของขันที การแตงตั้งเจาเมืองไปครอง  เมืองตาง ๆ ขันทีก็จะเรียกเอาสิน บนทุกเมืองไป คนใดไมยอมใหสินบนแกขันทีก็จะถูกกลั่นแกลง ใน ชั้นตน อาจจะแกลงไมใหไดรับแตงตั้ง หากขัดขวางในชั้นนี้ไมได ในภายหลังก็จะกลั่นแกลงเพ็ดทูลเอาเปนโทษ ซึ่ง อาจจะเปนโทษปลดออกจากราชการ หรือโทษถึงลงพระราชอาญา หากขอหาหนักก็ตองถูกประหาร เจาเมือง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 7.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 7 คนใดยอมอยูในอํานาจ ขันทีก็จะจัดสงคนไปเรียกเก็บสวยทุกป และจํานวนสวยก็จะเพิมขึ้นทุกปดุจกัน เจา ่ เมืองบางคนในระยะแรกสามารถทนกับระบบสวยได แตนานไปทนแรงสวย ไมไหวก็ตองลาออก เพราะขืนทน รับราชการตอไปก็ตองถูกปลด ถูกถอด หรือตองโทษ คาภาษีตางๆ ที่หัวเมืองจัดเก็บสงเขาเมืองหลวง ตามปกติก็ถูกขันที ชักสวนแบงตั้งแตรอยละ 10 หนักเขาก็ชักสวนแบงถึงรอยละ 50 ทําใหรายไดของแผนดิน ไมพอเพียงกับรายจาย เปนเหตุใหพระเจาเลนเตตองขึ้นภาษีเอากับราษฎรบอยครั้ง จึงกลาวไดวาราษฎรในยุคสมัยของพระเจาเลนเตถูกขูดรีดภาษีหนักที่สด ดานหนึ่งหนักเพราะการฉอราษฎรบัง ุ หลวงของเหลาขันทีและขุนนางที่เปนพวก ดานหนึ่งหนักเพราะรายจายเพิ่มมากขึ้นเพื่อบํารุงบําเรอความสุข และเพื่อจัดสวนแบงใหแกขันทีและขุนนาง วากันวางบประมาณแผนดินในสมัยพระเจาเลนเตรั่วไหลไปกวารอย ละ 30 เทาๆ กับตัวเลขการรัวไหลของงบประมาณแผนดินของรัฐบาลไทยในบางยุค ่ เมื่อขุนนางขาราชการทั้งในเมืองหลวงและหัวเมืองตองจายเงินคาสวยสินบน และมีความรั่วไหลเกิดขึ้นใน งบประมาณแผนดินมากมาย เชนนี้ ราษฎรก็ถูกรีดนาทาเรนหนักขึ้นทุกวัน ราษฎรกลายเปนคนยากจนและ ยากไร ไมมีททากิน และไมมีกน จนตองปลนชิงวิ่งราวกันทั่วทั้งแผนดิน ี่ ํ ิ หนักเขาขาราชการทั้งในเมืองหลวง และในหัวเมืองตางประพฤติตนเปนโจร ปลนชิงวิ่งราวเสียเองอยางหนึ่ง เลี้ยงโจรใหปลน ชิงวิ่งราวมาแบงกันอยางหนึ่ง คาของหนีภาษี คาของเถื่อนอยางหนึ่ง และเอาที่หลวง เอา ประโยชนของหลวงไปทํามาหากิน ไปแสวงหาประโยชนอกอยางหนึ่ง คดีความทั้งปวงก็ตัดสินไปตามน้ําหนัก ี ของเงินสินบน ขาวถูกกลับเปนดํา ดําถูกกลับเปนขาว ความเดือดรอนจลาจลจึงเกิดขึ้นทังแผนดิน โดยที่ไมมี ้ ใครกลาพูด กลากราบทูล พระเจาเลนเตเห็นหนังสือลับของยีหลงแลว ก็ทอดพระทัย มิได ตรัสประการใด แต ขันทีทราบความเขาก็ผูกอาฆาตยีหลง เพราะเห็นวาเปนการกราบทูลที่จะทําใหพวกตนเสียหาย และแสรง เพ็ดทูลเสียใหมวา กรณี ทั้งนี้เกิดขึ้นเนื่องจากฉลองพระองคเกา เพราะทรงมานาน ดังนัน เพื่อความเปนสิริ ้ มงคลของประเทศและราษฎรจึงตองเปลี่ยนฉลองพระองคใหม พระเจาเลนเต ก็กระทําตามคําแนะนํานั้น หลังเหตุการณนี้แลวสิบขันทีไดกราบทูลยุยงฮองเตใหปลดยีหลงออกจากราชการไปทําไรไถนา ณ ภูมลําเนา ิ เดิม สิบขันทียงมีอํานาจวาสนามากขึ้นเทาใด ก็ยิ่งกําเริบเสิบสานมากขึ้น ในทีสุดไดกราบทูลใหพระเจาเลนเต ิ่ ่ แตงตั้งตัวเองเปน "เซียงสี" หรือเปน"องคมนตรี" ทําหนาที่ใหคําปรึกษาราชการแผน ดินหรือนัยหนึ่งก็คอ "คน ื ใชฮองเต" แตบางแหงแปลโดยความหมายวาเปนตําแหนงหนาทีผสําเร็จราชการแผนดิน ่ ู การที่ขันทีสามารถเวียนวายดํารงอยูในอํานาจทามกลางความขัดแยงและผลประโยชนในราชสํานักไดอยาง ยาวนาน แมถงขนาดมีบทบาท ครอบงําอํานาจรัฐของฮองเตนั้น มิใชดวยเหตุบังเอิญหรือโชคชวย หากเกิด ึ จากขันทีมสุดยอดวิชาประจําอาชีพของตนอยูถึงหาวิชา ี  ซึ่งคนปกติทั่วไปไมมีวนที่จะร่ําเรียนสุดยอดวิชา ั เหลานั้นไดอยางครบครัน หาสุดยอดวิชาขันทีเปนไฉน? หาสุดยอดวิชาขันทีไดแก วิชาวาดวยการพินอบพิเทาและสรางความพอใจสูงสุด อยางหนึ่ง วิชาวาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อแสวงประโยชนหรือเอาตัวรอดอยางหนึ่ง วิชาวาดวยการฆา คนซึ่งมีกระบวนทาสุดยอดคือการใชวาจาเปนอาวุธสังหารผูคนอยางหนึ่ง วิชาวาดวยการเรียกรับสินบนอยาง  หนึ่ง และวิชาวาดวยการติดสินบนซื้อน้ําใจคนอีกอยางหนึ่ง รายละเอียดแหงสุดยอดวิชาทังหานี้ มิใชเรืองในสามกกแตมีใหเห็นการใชวิชาขันทีปรากฏอยูในสามกกอยาง ้ ่ ลึกซึ้ง จึงกลาวถึงเรื่องนี้ไวแตเพียงนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม โจรโพกผาเหลือง (ตอนที่ 4) สามกกทุกฉบับที่มีมาในโลกลวนเรียกกลุมโจรโพกผาเหลือง วาเปน "โจร" ทั้งสิ้น ซึ่งเปนการชวยกันเหยียบ ย่ําซ้ําเติมและทําใหความจริงผันแปรไปจากที่พึงเปน ความจริงโจรโพกผาเหลืองเปนขบวนการกูชาติขบวน หนึ่งในยุคที่บานเมืองเปนจลาจล ไมตางกับขบวนการกูชาติของชาวนาในกรณี กบฏเขาเหลียงซาน หรือกบฏ  นักมวย หรือขบวนการกูชาติของพระเจาตากสินแมแตนอย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 8.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 8 แตเมื่อขบวนการกูชาตินี้พายแพ ก็ตองถูกขนานนามวาเปนกบฏ และเปนธรรมเนียมการเมืองจีนโบราณที่ตอง เหยียบย่าซ้ําเติมผูพายแพใหแบนติดดิน ดังนัน ขบวนการกูชาติขบวนนี้จึงถูกเหยียดหยามวาเปนเพียงกลุมโจร ํ ้ เทานั้น เรื่องของโจรโพกผาเหลืองเริมตนขึ้นที่เมืองกิลกกุน ซึ่งเปนดินแดนทางทิศใตของเมืองหลวง ในยุคพระเจา ่ เลนเต โดยมีชายคนหนึ่งชื่อ "เตียวกก" เปนหมอยาแผนโบราณ ตั้งตนอยูใน ศีลธรรม มีจิตใจเอื้อเฟอเผื่อแผ  ชอบชวยเหลือราษฎร จึงเปนที่เคารพนับถือของชาวบานในถิ่นนั้นเปนอันดี อยูมาวันหนึงเตียวกกไปหาตัวยา ่ บนภูเขา"พบคนแกคนหนึ่งผิวหนานั้นเหมือนทารก จักษุนั้นเหลือง มือถือไมเทา คนนั้นพาเตียวกกเขาไปในถ้ํา จึงใหหนังสือตํารา 3 ฉบับชื่อไทแผงเยาสุด แลววาตํารานี้ทานเอาไปชวยทํานุบํารุงคนทั้งปวงใหอยูเย็นเปนสุข  ถาตัวคิดรายมิซื่อตรงตอแผนดิน ภัยอันตรายจักถึงตัว เตียวกกกราบ ไหวแลวจึงถามวาทานนี้ชื่อใด คนแกนั้น จึงบอกวาเราเปนเทพยดา บอกแลวก็เปนลมหายไป" เตียวกกกลับมาบานก็ลงมือศึกษาเลาเรียนตําราทั้ง 3 เลม ปรากฏวาเปนตําราเรียกลม เรียกฝนเลมหนึ่ง, เปน ตําราผูกพยนต หรือตําราปลุกเสกสิ่งของใหเปนคน หรือเปนสัตวเลมหนึ่ง และตํารารักษาโรคอีกเลมหนึ่ง เตียว กกศึกษาตําราทั้งสามเลมแลวก็ไดใชวชารักษาโรครักษาชาวบาน ิ ซึ่งทังหมดเปนคนยากไร ้ ไมมีเงินคา รักษาพยาบาล ไมสามารถ ไปหาหมอหลวงหรือแพทยตามรานหมอตางๆ ได ชาวบานจึงพากันมาใหเตียวกก รักษา ไขเจ็บโรคภัยตางๆ จนเปนที่นับถือศรัทธาของชาวบานทั้งเมืองกิลกกุน ตอมาหาลงกินเมืองกิลกกุน ชาวเมืองเกิดความไขลมตายลงเปนอันมาก ชาวเมืองกิลกกุนจึงพากันไปหาเตียวกกใหชวยรักษา ความไขจาก โรคหา เตียวกกไดเขียนยันตตามตําราของเทพยดาแจก ใหชาวเมืองบําบัดความไข ความไขนั้นก็หาย โรคหา ก็หมดสิ้นไป ชาวเมืองจึงพากันมาฝากตัวเปนศิษยเตียวกกมากขึ้น ประกอบกับชวงนั้นพวกขุนนาง ขาราชการรีดนาทาเรน ราษฎรเพื่อเก็บสวยสงใหกับขันที และเพือความร่ํารวยของตนเอง ่ จนบานเมืองอดอยากยากแคน ทั้ง ขาราชการ และพวกมาเฟยตางๆไดประพฤติตนเปนโจรปลนชิงวิ่งราวชาวบาน แพรขยายไปทุกตําบล ดังนั้น ราษฎรจึงยิ่งหันเขามาพึ่งพาเตียวกกมากขึ้น บรรดาลูกศิษยของ เตียวกก ซึ่งไดรับการอบรมสั่งสอนให ชวยเหลือผูอื่น จึงไดจัดตังกันขึ้นเปนกลุมอาสา  ้ ปองกันตนเอง เปนกองกําลังติดอาวุธของประชาชน ดานหนึ่งปองกันโจรผูรายที่มาเบียด เบียนปลนชิงวิ่งราว  อีก ดานหนึ่งเพื่อตอสูกับขุนนางและขาราชการที่มากดขี่ขมเหง ซึ่งสอดคลองกับความเรียกรองตองการของ  ราษฎร ดังนั้น ชาวเมืองจึงไดเขารวมขบวนการอาสาปองกันตนเองมากขึ้นทุกวัน จนขบวนการอาสาปองกัน ตนเองเติบใหญ และขยายตัวไปยังเมืองตางๆ อีก 7 เมือง รวมเปน 8 เมือง คือเมืองกิลกกุน, เฉงจิ๋ว, อิวจิ๋ว, ชิวจิ๋ว, เกงจิ๋ว, ยังจิ๋ว, กุนจิ๋ว และอิจิ๋ว ชาวเมืองทั้ง 8 เมืองนี้ นับถือศรัทธาเตียวกก เขียนเอาชื่อเตียวกกไวบูชา ทุกบานเรือน บรรดาเจาเมืองทั้ง 8 เมืองดังกลาว เห็นวาการเคลื่อนไหวของขบวนการอาสาปองกันตนเองนี้เปนประโยชนแก ตัวอยูบาง ตรงที่คอยกีดขวางลูกนองขันทีทมารีดสวย จึงทําเปนเอาหูไปนาเอาตาไปไร บางก็กลัวภัยจะมาถึง ี่ ตัวจึงทําเฉยปลอยปละละเลยเหตุการณไปตามสถานการณ ทําใหการเคลื่อนไหว ของขบวนการอาสาปองกัน ตนเองขยายตัวและเขมแข็งขึ้น เมื่อขบวนการอาสาปองกันตนเองเติบใหญเขมแข็งขึ้น เชนนี้ก็มีความจําเปนที่ จะตองจัดระบบการบริหารเพื่อควบคุมกองกําลังอาสาปองกันตนเอง ดังนัน เตียวกกจึงแตงตั้งใหศิษยที่ไวใจ ้ เปนหัวหนาขบวนการสาขาเรียกวา "นายบาน" ถึง 30 ตําบล ตําบลใหญมีกําลังติดอาวุธประมาณหมืนเศษ ่ ตําบลเล็กมีกําลังติดอาวุธ 6-7 พันคน จัดตังกําลังแบบกองทหาร มีธงสําหรับรบศึกทุกตําบล เมื่อมีผูคนมาเขา ้ รวมเปนจํานวนมาก และจัดตังขบวนเปน กองทัพฉะนีแลว บรรดาลูกศิษยลูกหาของเตียวกกก็ยุยงสงเสริมให ้ ้ เตียวกกกอบกูฟนฟูชาติบานเมือง ใหราษฎรไดรมเย็นเปนสุข  เตียวกกฟงแลวยังไมตัดสินใจประการใด แตปรากฏการณที่ไดพบเห็นอยูทุกเมื่อเชื่อวันก็คือ การกดขี่ขมเหง  ราษฎรของฝายขุนนางและขาราชการ และการเบียดเบียนปลนชิงวิ่งราวที่ขยายตัว ลุกลามไปอยางกวางขวาง นั้น ทําใหความคิดเตียวกกโนมไปในทาง ทีเห็นวา ขอเสนอของลูกศิษยเปนขอเสนอที่เขาทา ที่เปนเชนนี้ ่ เพราะเตียวกกเปนคนมักนอยและสันโดษ มีจตใจที่ดีงาม ไมไดมีจิตใจมักใหญใฝสูงมาแตตน ทีทําการมาเปน ิ ่ เพียงเพื่อชวยเหลือราษฎรที่ไดรับความเดือดรอนทุกขยาก มิไดหวังเอาอํานาจวาสนาเปนเปาหมายแหงชีวต ิ แตประการใด แตเปนวิสยคนที่ทนความเยายวนตออํานาจไดโดยยาก ดังคําพังเพยทีวา "อันเสาศิลาแปดศอก ั ่ ตอกเปนหลัก เมื่อผลักทุกวันเขาเสาก็ไหว" All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 9.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 9 เตียวกกเมื่อถูกลูกศิษยยุยงหนักเขาก็ตกลงใจเห็นดวย จึงตั้งตนเองเปนพระยา เปลี่ยนขบวนการอาสาปองกัน ตนเองเปนขบวนการกูชาติ แลวสรางขาวลือทัง 8 เมืองวา "แผนดินจะผันแปรปรวนไปแลว จะมีผมีบุญมาครอง ้ ู แผนดินใหม บานเมืองจะเปนสุข" แลวใหเอาปูนขาวเขียนเปนอักษรไวที่บานเรือน 2 คําวา"ปชวดบานเมืองจะ  เปนสุข" นี่เปนธรรมดาของอํานาจวาสนาที่เขาครอบงําบุคคลใดแลว ก็จะทําใหบุคคลนันเปนคนขี้ลืม คือลืม ้ ความหลัง ลืมเรื่องเกา ลืมมิตรเกา เตียวกกที่ถูกลูกยุและอํานาจวาสนาครอบงําแลวเชนนี้ จึงลืมคําของเทพย ดาที่เคยเตือนไวตอนมอบตํารา 3 เลมวา "ถาตัวคิดรายมิซื่อตรงตอแผนดิน ภัยอันตรายจะถึงตัว" แตก็นาเห็นใจเตียวกก เพราะในความคิดและความรับรูของเตียวกกนั้นไมไดคิดเห็นวาสิ่งทีตัวทําเปนเรื่อง  ่ คิดรายมิซื่อตรงตอแผนดิน เพราะเชื่อโดยสนิทใจวาเปนการตัดสินใจดวยความเสียสละเพื่อกอบกูฟนฟูชาติ ชวยเหลืออาณาประชาราษฎรใหรมเย็นเปนสุข ขจัดทุกขเข็ญใหแผนดิน เมื่อเตรียมการดังนี้แลวก็จําเปนอยูเอง ่ ที่ตองประสานงานในเมืองหลวงเพื่อทําการใหญสืบไป ดังนันเตียวกกจึงมอบหมายใหลูกนองชื่อ "มาอวนยี่" ้ ไปติดสินบนฮองสี ขันที ซึ่งเปนคนหนึ่งในสิบขันที ใหทําการเปนไสศึกในเมืองหลวง เตียวกกนั้นมีนองชายอยูสองคนชื่อเตียวโปและเตียวเหลียงได   รับมอบหมายใหเปนรองหัวหนาขบวนการ ดังนั้น เมื่อจะทําการกอบกูฟนฟูชาติ เตียวกกจึงสอนนองวา "บัดนี้เราจะทําการใหญเพื่อการกอบกูฟนฟูชาติ  ถาจะคิดอานการสิ่งใดจงเอาใจไพรเปนประมาณ" เตียวกกไดบอกนองทั้งสองคนวาบัดนี้การพรอมแลว ควรจะ คิดเอาแผนดิน มิฉะนั้นแลวก็จะเสียการไป นองทั้งสองคนก็เห็นดวย จากนั้น จึงเตรียมกําลังรบพรอมอาวุธ ยุทโธปกรณไวพรอมเพื่อเตรียมเคลื่อนทัพเขายึดเมืองหลวง หลังจากเตรียมการพรอมแลว เตียวกกจึงใชใหลูกศิษยชื่อ "ตองจิ๋ว" ถือหนังสือลับไปบอกฮองสีขันที เพื่อ เตรียมการดานราชสํานักใหเกิดจลาจลวุนวายขึ้น สอดคลองกับการศึกจากภายนอก แตตองจิ๋วเปลี่ยนใจกลับ นําหนังสือลับนันไปใหขุนนางกราบทูลพระเจาเลนเต ความศึกจึงแตก เพราะศิษยขายอาจารยผูนี้ ้ พระเจาเลนเตทราบความแลวจึงให "โฮจิ๋น" ผูบัญชาการกรม ทหารมหาดเล็กรักษาพระองค ซึ่งเปนพี่เมียและ ไตเตาเขาสูตาแหนงดวยอาศัยความรวมมือและประนีประนอมกับสิบขันที นําทหารไปจับมาอวนยี่ ซึ่งเปนคน ํ เดินสารติดสินบนฮองสีขันทีมาประหาร ในขณะเดียวกันก็ใหจับฮองสีขันที มาพิจารณาโทษพรอมกันดวย แต เนื่องจากการทังนี้สิบขันทียอมรูเห็นเปนใจอยูดวย ้  ดังนั้นจึงคิดอานชวยเหลือพรรคพวกใหผอนหนักเปนเบา เหตุนี้ในขณะทีมาอวนยี่ ซึ่งเปนเพียงคนเดินสารถูกพิจารณา โทษถึงประหาร แตฮองสีขันทีซึ่งเปนคนขายชาติ ่ และรับสินบนเพื่อการขายชาติกลับถูกลงโทษเพียงจําคุกไวเทานั้น เมื่อกําจัดไสศึกแลว พระเจาเลนเตจึงโปรดใหมีตราไปทุกหัวเมืองวา ถาผูใดมีฝมือกลาหาญ ใหชวยกันจับโจร โพกผาเหลือง แลวจะปูนบําเหน็จใหเปนขุนนาง และมีพระบรมราชโองการตั้งให "โลติด" เปนแมทัพ ให "โลจิ๋น" เปนทีปรึกษา ให "ฮองฮูสง" เปน ทัพรอง และให "จูฮี" เปนทัพหนุน แยกขบวนทัพออกเขาตีขบวน ่ การกูชาติเปนสามดาน ฝายเตียวกกเมื่อทราบขาววาความลับแตก และเมืองหลวงแตงทัพยกมาเปนสามดาน ก็ ประกาศตัวกูชาติโดยเปดเผย ตั้งตัวเองเปน "เจาพระยาสวรรค" ตั้งเตียวโปผูนองเปน "เจาพระยาแผนดิน" และตั้งเตียวเหลียงผูนองสุดทองเปน "เจาพระยามนุษย" ใหรื้อเกลามวยซึงเปนธรรมเนียมการเกลามวยในยุค ่ นั้น แลวสยายผม เอาผาเหลืองโพกศีรษะเปนสําคัญ เตียวกกไดชุมนุมพลประกาศกูชาติ และใหกําลังใจปลุกระดมกําลังพลวา "บัดนี้แผนดินจะสาบสูญฉิบหายแลว ผูมีบุญจะมาเสวยสมบัติใหม คนทั้งปวงจงทําตามคําเทพยดาทํานายเถิด จะไดอยูเย็นเปนสุขพรอมมูลกัน" เมื่อ ประกาศตัวขบวนการกอบกูชาติอยางเปนทางการแลว เตียวกกก็สั่งใหจดกองทัพกําลังพลหาสิบหมื่น อาวุธ ั ยุทโธปกรณพรอมสรรพ ตั้งตัวเองเปนแมทพใหญ เตียวโปและเตียวเหลียงผูนองเปนแมทัพรองและแมทัพ ั หนุนโดยลําดับ แลวสั่งใหเคลือนทัพเขายึดหัวเมืองตางๆ เพื่อเตรียมยึดเมืองหลวงตอไป ่ กําลังพลหาสิบหมื่นของกองทัพเตียวกกครั้งนี้ แมยัง มิใชกําลังรบทั้งหมดที่มีอยูแตกตองนับวาเปนกองทัพ ็ ขนาดใหญ คือ มีขนาดใหญกวากําลังพลของกองทัพไทยในปจจุบันนี้ถงสองเทา จะเรียกกองทัพเชนนี้วา ึ "โจร" ไดอยางไร ดังนั้น การเรียกกลุมโจรโพกผาเหลืองจึงออกจะไมเปนธรรมและไมสอด คลองกับ  ขอเท็จจริง เพราะเปนเรื่องการเหยียบย่ําทางการเมืองดังที่กลาวขางตนนั้นศึกใหญระหวางกองทัพจากเมือง หลวงที่บัญชาการโดย"โลติด" แมทัพใหญ กับกองทัพของขบวนการกอบกูชาติ ที่บัญชาการ โดย "เตียวกก" แมทัพใหญ และมีกําลังพลถึงหาแสนคนจึงระเบิดขึ้น กลายเปนสงครามโจรโพกผาเหลืองนับแตบัดนั้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 10.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 10 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม คําสาบานในสวนทอ (ตอน5) เมื่อหัวเมืองตางๆ ไดรับตราพระบรมราชโองการของพระเจาเลนเตทวา"ถาผูใดมีฝมือกลาหาญ ใหชวยกันจับ ี่  โจรโพกผาเหลือง ไดแลวจะปูนบําเหน็จใหเปนขุนนาง" แลว หัวเมืองตางๆ ก็ไดออกประกาศรับสมัครผูมฝมือ ี กลาหาญเขาเปนทหารเพื่อปราบโจรโพกผาเหลืองตอไป เมืองตุนกวนเปนเมืองหนึ่งที่ไดออกประกาศรับสมัครผูมีฝมือกลาหาญตามพระบรมราชโองการนั้น เมื่อประกาศ  รับอาสาสมัครติดตามทีสาธารณะทั่วไปแลว ่ ชาวเมืองก็พากันไปหอมลอมมุงดูประกาศนั้นทั่วทุก แหงใน จํานวนนั้นมีชายผูหนึ่ง "ลักษณะรูปใหญสมบูรณ สูงประมาณหาศอกเศษ หูยานถึงบา มือยาวถึงเขา หนาขาว  ดังสีหยก สีปากแดงดังชาดแตม จักษุชําเลืองไปเห็นหู" ไดยืนในฝูงจีนมุงดูประกาศดังกลาวดวย ดูไปแลวก็ ถอนใจใหญบรษนี้นาม "เลาป" เปนบุตรเลาเหง แลเลาเหงนั้นเปนเชื้อพระวงศพระเจาฮั่น เกงเต ซึ่งเปน ุ ุ กษัตริย ในวงศของพระเจาฮั่นโกโจ เลาปจึงนับเนื่องเปนเชื้อพระวงศ เมื่อนอยมีชื่อวา "เหี้ยนเต็ก" มีสติปญญา และน้ําใจงาม ความโกรธ ความยินดีมิไดปรากฏออกมาภายนอก มีความเอื้ออารี มีเพื่อนฝูงมาก จิตใจ กวางขวาง เลาเหงตายเสียตั้งแตเลาปยังเล็กเหลือแตภรรยา  เลาปมีใจกตัญู เลี้ยงดูมารดามิใหอนาทร แตเปนคนเข็ญ ใจไรทรัพย ทอเสื่อขายเลี้ยงชีวต เมื่ออายุได 15 ป ิ ก็ไดสํานักเรียนวิชากับอาจารยมีชื่อในถิ่นนั้น ชื่อวา "เตเหียน" มีเพื่อนสนิทสองคน คนหนึ่งชื่อ "โลติด" ซึ่ง ้ ตอมาพระเจาเลนเตโปรดใหเปนแมทัพปราบโจรโพกผาเหลืองดังที่ไดกลาวแลวในตอนกอน สวนอีกคนหนึ่ง ชื่อวา "กองซุนจาน" ตอมาไดรับราชการเปนขุนนางและเปนเจาเมืองเล็กๆ อีกเมืองหนึ่ง เลาปในวัยเด็กไมคอย สนใจการศึกษาเลาเรียน เพราะมัวเอาแตคบหาเพื่อนฝูง และประพฤติตนเปนหัวหนามาตังแตอายุยังนอย จะ ้ ทําการสิ่งใดก็จะไดรับการยกยองจากเพื่อนฝูงใหเปนหัวหนาตลอดมา บานของเลาปอยูทหมูบาน "เลาซองฉุน" ขางบานมีตนหมอน ใหญสูงประมาณ 8 วา มีกิ่งเปนพุมคลายดังฉัตร ี่ ซินแสคนหนึ่งผานมาเห็นภูมทาเลที่ตั้งบานของเลาปและตนหมอนนี้แลวทํานายวาบานนีมผูมีบุญอยู ตอไปจะ ิ ํ ้ ี ไดเปนใหญในแผนดิน อยูมาวันหนึ่งเลาปเลนอยูกับเพื่อนเด็กๆ ก็ไดกลาวกับเพื่อนๆ วา "วันใดที่กูไดเปนเจา กู จะเอาตนหมอนนี้ไปทําเศวตฉัตรกั้น" สามกกฉบับของจีนแปลวาถาวันใดที่เลาปไดเปนกษัตริย จะเอาตนหมอนนีไปทําคันรมกั้นรถศึกประจําตัว แต ้ สามกกฉบับบริวิทเทเลอร แปลวาวันใดที่เลาปไดเปนกษัตริย จะเอาตนหมอนนี้ไปทํางอนรถศึก ที่เปนเชนนี้ เนื่องจากเปนการแปลโดยความหมายเพื่อใหเกิด ความเขาใจตามคติของแตละชาติ โดยคติของจีนนั้นคันรม กั้นรถศึก เปนสัญลักษณของพระมหากษัตริย ในขณะที่งอนรถศึกของฝรั่งเปนสัญลักษณของขุนศึกผูเรืองนาม แตสําหรับของไทยเศวตฉัตรคือ เครื่องสูงสําคัญกางกั้นพระราชบัลลังกพระมหากษัตริยาธิราช เลาอวนกีผูเปนอาไดยินคํากลาวของเลาปที่กลาวกับเพื่อนแลว เห็นประหลาดนักที่เด็กในวัยนั้นจะกลาวความ ใหญถึงเพียงนี้ จึงเกิด ความเชื่อวาเลาปจะเปนผูมีบุญใหญเปนมั่นคง จึงไดตั้งใจทํานุบํารุงใหเงินทองแกเลาป เนือง ๆ ลักษณะของตนหมอนที่วานี้จะผิดไปจากพุมของตนหมอนตามปกติ ซึ่งจะมีลักษณะเปนพุมคลายกับ ตนลําไย แตตนหมอนที่บานเลาปกลับมีลักษณะคลายกับพุมตนตะขบ คือเปนพุมดังฉัตรเปนชั้น ๆ เหตุนี้เมื่อ  ประกอบเขากับฮวงจุยหรือภูมสถาปตยบานของเลาปแลว ซินแสจึงทํานายวาเปนบานของผูมีบุญสถิตอยู ิ  สิ้นเสียงถอนหายใจของเลาปก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังมาจากขางหลังวา  "เปนผูชายไมชวยทํานุบํารุงแผนดิน  แลว สิมาทอดใจใหญ" เลาปหันหลังเหลียวไปดู เห็นผูนั้น "สูงประมาณหาศอก ศีรษะ เหมือนเสือ จักษุกลม  ใหญ คางพองโต เสียงดั่งฟารอง กิริยาดั่งมาควบ เห็นผิดประหลาด" จึงถามวาทานนี้ชื่อใด ชายนั้นตอบวาเรา ชื่อ "เตียวหุย" บานอยูตุนกวน มีทรัพยสินเงินทอง ไรนาเปนอันมาก มีรานขายสุกร สุรา และอาหาร "เราพอใจ คบเพื่อนฝูงซึ่งมีสติปญญา" เห็นทานดูประกาศรับอาสาสมัครแลวทอดใจใหญ จึงทักเพื่อจะไดรูความในใจ  เลาปตอบวาเราเปนเชื้อพระวงศ พระเจาฮั่นเกงเต เห็นประกาศขาว โจรโพกผาเหลืองมาทําอันตรายแผนดินจึง คิดจะอาสาแผนดินไปปราบโจร แตขดสนดวยกําลังทรัพยนอย คิดการไมตลอด จึงทอดใจใหญ เตียวหุยจึงวา ั เรื่องเพียงเทานีจะรอนใจไปไย เพราะใจเราเองนั้นก็ตองการอาสาชาติบานเมืองตรงกัน วาแลวก็เชิญเลาปไป ้ นั่งดื่มสุราดวยกัน คิดอานรวมกันเพื่อจะเชิญชาวเมืองที่มีฝมือกลาหาญมาเขารวมเพื่อไปปราบโจร ในขณะที่เลาป เตียวหุย นั่ง  ดื่มสุราดวยกันนั้น ก็มีชายอีกคนหนึ่งขับเกวียนมาถึงหนารานสุรา เรงใหเจาของรานรีบเอาสุรามาเสิรฟ บอกวา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 11.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 11 กินแลวจะรีบไปอาสาแผนดิน เลาป เห็นชายผูนี้มีลักษณะดึง ดูดใจ "สูงประมาณหกศอก หนวดยาวประมาณ ศอกเศษ หนาแดงดังผลพุทราสุก ปากแดงดังชาดแตม คิ้วดังตัวไหม จักษุยาวดังนกการเวก" จึงเชิญชายผูนั้น รวมวงดืมสุราดวยแลวถามวาทานนี้ชื่อใด ชายนั้นตอบวาเราชือ "กวนอู" บานอยูเมืองไกเหลียง ทีหมูบานของ ่ ่ ่ เรามีนายทุนทองถิ่นรายกาจขมเหงคนทั้งปวงจึงฆาเสีย แลวหลบหนีทางการไปเที่ยวอยูหลายหัวเมือง บัดนี้ได ขาวบานเมืองรับอาสาสมัครไปปราบโจร จึงหวังมาอาสาแผนดิน เลาปจึงแนะนําใหกวนอูรจักกับเตียวหุย แลว ู วาเรากับเตียวหุยนั้นมีใจตรงกัน เดือดรอนดวยอาณาประชาราษฎรที่ถูกโจรโพกผาเหลืองทํารายแผนดิน จึงตก ลงกันวาจะรวมกันไปปราบโจร ดังนั้น เมื่อทานกับเรามีน้ําใจตอบานเมืองตรงกันฉะนีแลว จงมารวมมือกันชวย ้ ชาติ เพื่อใหเกิดความสงบสุขสืบไป กวนอูไดฟงคําเชิญก็ดีใจ เตียวหุยซึ่งมีฐานะดีกวาเพื่อน และมีรานคาอยูใกลตลาดจึงกลาววา เราทั้งสามคนมี  ความคิดตองกัน ขอเชิญทานทั้งสองไปที่บาน เพราะที่บานของเรานั้นมีสวนทอ เปนที่สงบสงัด ดอกยี่โถก็บาน สวยงามเปนอันมาก หากไมรังเกียจเราจะสาบานเปนพี่นองรวมกันตอหนาเทพยดาเพื่อจะไดทําการใหญสบไป ื เลาป กวนอู มีน้ําใจยินดีทจะรวมสาบานเปนพี่นองรวมกับเตียวหุย จึงพากันไปที่บานของเตียวหุย ดื่มสุรา ี่ อาหารกันเปนที่สาราญใจตลอดคืน ํ ครั้นรุงขึ้นเตียวหุยจึงสั่งใหพอบานจัดเตรียมพิธีบูชาเทพยดาฟาดินเพื่อสาบานเปนพี่นองรวมกับเลาป และกวน อู ให "จัดมาขาว กระบือดํา แลธูปเทียนสิงของทั้งปวง" ตั้งการพิธีขึ้นในสวนทอ หลังจากจุดธูปเทียนบูชา ่ เทพยดาฟาดินแลว ทั้งสามคนจึงไดตั้งสัตยสาบานตอกันเบื้องหนาเทพยดาฟาดินวา "ขาพเจาเลาป กวนอู เตียวหุย ทั้งสามคนนี้อยูตางเมือง วันนี้ไดมาพบกัน จะตังสัตยสบถเปนพี่นองรวมทองกัน เปนน้ําใจเดียว  ้ ซื่อสัตยตอกันสืบไปจน วันตาย จะไดชวยทํานุบํารุงแผนดินใหอยูเย็นเปนสุข ถามีภัยอัน-ตรายสิ่งใด แลรบศึก เสียที ขาพเจามิไดทิ้งกัน จะแกกันกวาจะตายทั้งสาม แลความสัตยนี้ ขาพเจาไดสาบานตอหนาเทพยดาทั้ง ปวงจงเปนทิพยพยาน ถาสืบไปภายหนาขาพเจาทั้งสามมิไดซื่อตรง ตอกัน ขอใหเทพยดาสังหารผลาญชีวต ิ ใหประจักษแกตาโลก" เสร็จพิธรวมน้ําสาบานเปนพี่นองเดียวกันแลว ทั้งสามคนจึงนับอายุไลเรียงกันดูปรากฏวาเลาปมีอายุ 25 ป ี  มากกวาเพื่อน กวนอูมีอายุเปนรอง และเตียวหุยอายุนอยที่สด จึงเรียกเลาปเปนพี่ใหญ กวนอูเปนนองกลาง ุ และเตียวหุยเปนนองเล็ก เตียวหุยไดจดเลี้ยงฉลอง "คําสาบานแหงสวนทอ" โดยเชิญเพื่อนบานและชาย ั ฉกรรจจํานวนมากมารวมงานเลี้ยงในเย็นวันนัน และไดเกลี้ยกลอมชาวบานซึ่งกลาหาญเพือรวมกันไปปราบโจร ้ ่ ไดถึง 300 คน จัดเตรียมเครื่องศาสตราวุธพรอม ขณะนั้นมีพอคามาชื่อ "เตียวสิเผง" และ "เลาสง" ตอนมาเขามาในหมูบาน ชาวบานแนะนําใหรูจักกับเลาป  พอคามาทั้งสองก็มีความยินดี สนับสนุนการอาสาปราบโจรของคณะเลาป และกลาววาเราเปนพอคามามา หลายป บัดนี้ไปมาคาขายไมได เพราะพบโจรเที่ยว ตีชิงวิ่งราว จึงตองนํามากลับเขามาในหมูบาน เลาปจงแจง ึ แกพอคามาทั้งสองวาเราสามคนสาบานเปนพี่นองกัน เพื่อจะทําการใหญใหปรากฏไวในแผนดิน และไดเกลี้ย กลอมผูกลาหาญไดแลวถึง 300 คน ตั้งใจจะไปปราบโจร เพื่อสรางความสงบสุขสันติ ใหราษฎรไดทํามา คาขายไดเปนปกติ พอคามาทั้งสองก็มความยินดีแลวกลาววาความคิดของทานตองดวยความคิดของเรา เรา ี จะสนับสนุนตามกําลังของเราอยางเต็มที่ วาแลวก็จัดมา 50 ตัว กับเงิน 500 ตําลึง เหล็ก 100 หาบ มอบใหแก เลาป เลาป ไดขอบคุณพอคามาทังสองเปนอันมาก เพราะคณะอาสาของ เลาป แมมีอาวุธพรอมแลว แตยังขาดมา ้ และเงินทุนสําหรับเปนคาใชจายในการปราบโจร การสนับสนุนของพอคามาทั้งสองจึงทําใหคณะอาสาของเลา  ปมีความพรอมรบมากขึ้น คณะอาสาของเลาปเห็นวาเลาป กวนอู เตียวหุย มีบุคลิก ลักษณะประหลาดกวาคน ทั้งปวง สมควรจะมีอาวุธคูกายเปนพิเศษ เลาปเห็นชอบดวยจึงไดจัดใหชางเหล็กฝมือดีมาตีเปนกระบี่สองเลม สําหรับตัว สวนของกวนอูนั้นใหชางเหล็กตีเปนงาวยาว 11 ศอก หนัก 82 ชั่ง สวนของเตียวหุยใหตีเปนทวน ยาว 10 ศอก หนัก 85 ชั่ง แลวใหทาเครื่องเกราะแลอานมาสําหรับรบครบทั้งสามคน ํ สามกกฉบับบริวิทเทเลอรไดกลาวถึงงาวของกวนอูวาทําดวยเหล็กพิเศษสีดาสนิทดังนิล ํ และมีชื่อเฉพาะวา "งาวนิลนาคะ" แต ฉบับของไทยไมปรากฏชื่อ ดูน้ําหนักงาว 82 ชั่ง หรือประมาณ 49 กิโลกรัม และน้าหนัก ํ ทวนหนัก 85 ชั่งหรือประมาณ 51 กิโลกรัมแลว ก็เห็นไดชัดวามีน้ําหนักมากเหลือประมาณ หากเทียบกับคน รูปรางขนาดในปจจุบันแลว คงจะแบกน้ําหนักอาวุธนี้ไมได แตสําหรับกวนอูนั้น สูงถึงหกศอก หรือสองเมตร ครึ่ง ในขณะทีเตียวหุยสูงหาศอก หรือสองเมตรเศษ จัดเปนคนรูปรางสูงใหญ ซึ่งแสดงใหเห็นวาแมคนจีน ่ โบราณจะมีรูปรางขนาดใหญกวาคนในยุคปจจุบัน แตกวนอู เตียวหุย ก็ยงคงมีรูปรางขนาดใหญกวาคนอื่นใน ั ยุคเดียวกัน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 12.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 12 ดังนั้น โดยขนาดรูปรางของกวนอู เตียวหุย และขนาดของอาวุธที่ใชแลว จึงไดเปรียบขาศึกเปนอันมาก "คํา สาบานแหงสวนทอ" เปนคําสาบานทีศักดิสิทธิ์ในประวัติศาสตรของจีน เปนแบบอยางของการคบหาสหายรวม ่ ์ น้ํามิตร ในทุกยุคทุกสมัย และเปนพันธะสําคัญของสามพี่นองที่ดําเนินไปตลอดเรื่องราวในสามกก แมในที่สด ุ เพื่อธํารงไวซึ่ง "คําสาบานแหง สวนทอ" เลาปก็ยอมพลีไดแมกระทั่งราชบัลลังก หลังจากเตรียมพรอมแลว เลาปยังไดเกลียกลอมชายฉกรรจเขารวม ขบวนการเพิ่มขึ้นอีก ทําใหกองกําลังอาสาของเลาปมีจํานวนเพิ่มขึ้น ้ เปน 500 คน แลวพากันไปหา "เลาเอี๋ยน" เจาเมืองตุนกวน ซึ่งแซเดียวกับเลาป เพื่ออาสาไปรบกับโจร เลา เอี๋ยนไดยินวาเปนแซเดียวกันก็ยินดีนัก รับเลาปเปนหลานชายแลวจัดทีพักอาศัยใหคณะอาสาของเลาปเพื่อ ่ เตรียมการไปปราบโจรตอไป เลาปไดเคลื่อนตัวเขาสูกระแสแหงอํานาจเปนครั้งแรกดวยประการฉะนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม วีรชนสูสมรภูมิ (ตอนที่ 6) ถาแผนดินเปนปกติ และการทหารเขมแข็ง การสงกองทัพจากเมืองหลวงไปปราบโจรก็เห็นไดชัดวากองทัพ จากเมืองหลวงจะไดรับชัยชนะเปนแนแท แตเนื่องจากแผนดินของเลนเตออนแอในทุกดาน รวมทั้งดาน การทหาร ดังนัน แมจะสงกองทัพจากเมืองหลวงออกไปปราบโจรถึงสามดาน ก็ยังไมเปนทีไววางใจ นอกจาก ้ ่ ไมไววางใจในกองทัพของตนแลว อาจจะเกิดจากความขี้ขลาดตาขาวกลัวแพโจรก็เปนได ดังนั้นจึงตองมีทอง ตราไปยังหัวเมืองตางๆ ใหชวยกันปราบโจรทางหนึ่ง และยังสงกองทัพเสริม เพิ่มเติมตามไปอีก กองทัพที่  สงเสริมตามไปนี้ พระเจาเลนเตโปรดใหโจโฉเปนแมทัพ นํากําลังหาพันยกไปชวยกองทัพทียกไปกอนหนา ่ แลว โดยใหเดินทัพตรงไปยังเมืองเองฉวน ซึ่งขณะนั้นถูกกองทัพโจรโพกผาเหลืองที่นําโดยเตียวโปและ เตียวเหลียงลอมอยู "โจโฉ" นั้น "สูงประมาณหาศอก จักษุเล็ก หนวดยาว" สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) ไดพรรณนา ประวัติของ โจโฉไววา "เปนบุตรโจโก เมื่อนอยมักพอใจไปเลนปายิงเนื้อ มักพอใจฟงรองรําทําเพลง มีปญญา ความคิดรวดเร็ว" เปนคนชอบคบหาเพื่อนฝูงมาตั้งแตนอย เพื่อนเลนทั้งปวงยกยองโจโฉเปนหัวหนา จะทําการ สิ่งใดก็ประพฤติตนเปนหัวหนาคนมาตั้งแตยงเด็ก ั โจโฉเปนคนเจาอุบายมาแตออนแตออก และเพราะเหตุที่ซกซนจึงไมเปนที่ถูกอกถูกใจของอาที่ชื่อ "โจเตก"  ุ คอยหาเหตุกลัน แกลงอยูเสมอ โจโฉเห็นอากลั่นแกลงก็คิดแกแคน โดยไมคํานึงวา โจเตกนั้นเปนญาติผูใหญ ่ มีฐานะเปนอาของตน คิดแตจะเอาชนะอาใหจงได วันหนึ่งโจโฉจึงแกลงลมลงรองไหทุรนทุราย โจเตก นําความไปบอกโจโกผูพี่วาโจโฉมีอนเปนไปแลว โจโก ั ตกใจวิ่งมาดูปรากฏวา โจโฉยังคงเลนหัวกับเพื่อนเปนปกติ จึงถามความเอากับ โจโฉ ดังนั้นจึงเปนทีของโจโฉ ไดแกแคนอาโดยบอกกับโจโกผูเปนพอวาอาชังขามาแตนอย คิดแตจะสาปแชงใหมีอันเปนไป ขายังเลนหัวกับ  เพื่อนเปนปกติ ไมเคยเกิดเรื่องราวใด ๆ อากลั่นแกลงเอาความมาใส หลังจากวันนั้นแลวโจโกก็เชื่อคําโจโฉ แมอาจะนําความใดมากลาว โจโก ก็ไมไดเชื่อฟงอีกตอไป โจโฉ ก็ยิ่งฮึกเหิมในสติปญญาของตน เพื่อนๆ ก็ สรรเสริญความคิดของโจโฉเปนอันมาก ยกยอวาแผนดินเปนจลาจล ไมมผูใดมีสติปญญาจะแกไขใหเปนปกติ ี ได เห็นแตโจโฉเทานั้นที่มสติปญญาปราบปรามใหการแผนดินเปนสุข โจโฉไดฟงแลวก็มีความลําพองใน ี  ความคิดและสติปญญาตนมากขึ้น ในเมือง "ลําหยง" ซึ่งเปนบานเดิมของ โจโฉ มีหมอดูมชื่อเสียงอยูสองคนคนหนึ่งชื่อ "โหเงา" นิยมชมชอบโจ ี  โฉมาตั้งแตเด็ก ดูบุคลิกลักษณะโจโฉแลวเชือวาจะเปนใหญในแผนดิน หมอดูคนนี้เปนคนพูดมาก ดังนั้นไมวา ่ จะไปแหงหนตําบลใดก็ชอบพูดวา "แผนดินเมืองหลวงนั้นจะสูญเสียแลว ซึ่งจะปราบแผนดินใหราบนันเห็น ้ แตโจโฉผูเดียว" การทีหมอดูไปเที่ยวพูดทั่วไปวา โจโฉ จะเปนใหญในแผนดิน เทากับวา โจโฉ มีฝาย ่ ประชาสัมพันธที่มีประสิทธิภาพที่สดในยุคนั้น คอยสรางภาพลักษณใหกับตนเองวาจะเปนใหญในแผนดิน ทํา ุ ใหมผูคนมาเปนสมัครพรรคพวกมากขึ้น โดยที่ไมตองจางขานวานซื้อเหมือนที่ทํากันอยูในบานเมืองขณะนี้ ี หมอดูทมีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งมีชื่อวา "เขาเฉียว" มีกิตติศัพทเลาขานวาสามารถดูโหงวเฮง พยากรณแมนยําดุจ ี่ เทพยดา โจโฉ อยาก รูอนาคตของตนจึงไปถามหมอดูคนนีวาภายหนาโชควาสนาตนจะเปนประการใด หมอดู ้ ก็นิ่งเฉยเสีย โจโฉถามซ้ําเขาไปอีก หมอดูคนนี้จึงกลาววา "ทานมีปญญามาก จะปองกันแผนดินไดอยู แตมิได All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 13.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 13 สัตยซื่อตอแผนดิน จะเปนศัตรูราชสมบัติ" คําทํานายแบบนี้หากเกิดขึ้นกับคนทั่วไป หมอดูคงจะถูกเตะเปน แนนอน เพราะการเปนศัตรูราชสมบัติเปนความผิดฐานกบฏ ตองตัดหัวเจ็ดชัวโคตร ่ เปนขอหาอันเปนที่รังเกียจ เดียดฉันทของสังคมโดยทั่วไป ยากที่จะมีผใดยอมรับได แตโจโฉฟงคําทํานายแลวกลับหัวเราะชอบใจ โจโฉ ู เปนคนใฝอํานาจและใฝสูงมาตังแตเด็ก เมื่อประกอบเขากับความเฉลียวฉลาด เล็งการณไกลแลว ดังนั้นเมื่อ ้ อายุได 20 ป โจโฉจึงไปสมัครเขารับราชการเปนทหารในเมือง "ลกเอี๋ยง" ซึ่งเปนเมืองหลวง ในตําแหนง หนาทีทหารลาดตระเวน มีหนาที่ดแลความปลอดภัยของวังหลวง ่ ู ความตอนนี้เห็นจะขามไปไมได จําเปนที่จะตองชี้ใหเห็นวา การตัดสินใจสมัครเขารับราชการทหาร และรับ ราชการในเมืองหลวง นั้น ไมใชความคิดของคนบานนอกธรรมดาเทานัน โจโฉแมอายุยังนอยก็เขาใจถึง ้ ศูนยกลางแหงอํานาจวาอยูที่เมืองหลวง ดังนั้น จึงดั้นดนจากเมือง "ลําหยง" มาสมัครเปนทหารในเมืองหลวง  เขาทํานองเปนนายสิบอยูเมืองหลวงดีกวาเปนนายรอย อยูบานนอก ซึ่งตรงกับแนวความคิดทางการคาของเถา จูกง ปรมาจารย ทางการคาของจีนที่วา "จะทําการคาใหญ ตองอยูเมืองใหญ" และยังสอดคลองกับคติของ ลัทธิเตาที่วา "เปนปลาใหญตองอยูในน้ําลึก" และเปนไปตามหลักมงคลขอหนึ่งในมงคล 38 ซึ่งพระผูมพระ  ี ภาคเจาตรัสวา "การอยูในประเทศอันสมควรแกตนเปน มงคลอันสูงสุด" ทั้งการเลือกเอาอาชีพทางทหารเปน  อาชีพหลักของตนเอง ก็แสดงใหเห็นชัดเจนวาแมเยาววยอายุเพียง 20 ป โจโฉ ก็เขาใจแลวถึงอํานาจรัฐวา ั เกิดจากกระบอกปน ซึ่งเปนบทสรุปของเหมาเจอตงในเวลาเกือบ 2,000 ป หลังจากยุคสมัยของโจโฉ การสมัครรับราชการทหารในเมืองหลวงของโจโฉ แสดงใหเห็นอยางชัดเจนวาคําทํานายของหมอดูทั้งสองคน และคํายกยองของเพื่อนฝูงในวัยเด็กมีบทบาทและอิทธิพลตอความคิดอานของโจโฉ และทําใหโจโฉเชื่อวา อนาคตของตนจะเปนเชนนั้น จึงดําเนิน วิถชวิตของตนใหสอดคลองกับคําพยากรณ และคํายกยองดังกลาวโจ ี ี โฉเปนคนเด็ดขาดมาตั้งแตเยาววัย จะพูดจะจาก็ฉะฉานชัดเจนเด็ดขาด ใครจะพูดจะจาดวยก็เปนที่พอใจ และ เกิดความเชื่อ ถือวางใจ เหตุนี้โจโฉจึงเปนทีรัก ที่เกรงใจของคนอื่น เมื่อมาเปนทหารลาดตระเวนรักษาความ ่ ปลอดภัยของวังหลวงก็เครงครัดตอระเบียบวินัย ไมเห็นแกหนาผูใด เพื่อประโยชนในการปฏิบัตหนาที่ โจโฉ  ิ ไดปกรั้วกําหนดเขตหามมิใหคนเดินล้ําเขาไปใกลกําแพงพระราชวัง ตอมาคืนวันหนึ่งขันทีเดินมาผิดเวลา และ ลวงล้ําเขาไปในเขตหามลวงล้าที่โจโฉกําหนดไว โจโฉก็จับเอามาลงโทษใหทหารโบย ความทราบถึงพระเจา ํ เลนเตก็พอพระราชหฤทัย เลื่อนตําแหนงใหเปนหัวหนาหนวยลาดตระเวน ครั้นโจรโพกผาเหลืองกรีฑาทัพเขา ประชิดหัวเมืองตาง ๆ และมีพระบรมราชโองการจัดทัพจากเมืองหลวงออกเปนสามดาน ยกเขาตีกองทัพโจร แลว ก็ยังไมเปนที่ไววางพระราชหฤทัย พระเจาเลนเต กริ่งวาจะเสียที จึงโปรดให โจโฉ เปนนายทัพ คุมทหาร หาพันยกไปชวยแมทัพรองคือ "ฮองฮูสง" และ"จูฮี" ที่เมือง "เองฉวน" ซึ่งขณะนั้นกองทัพของขบวนการกูชาติ สวนที่นําโดยแมทัพรองคือ "เตียวโป" และ "เตียวเหลียง" กําลังลอมเมือง "เองฉวน" อยู โจโฉเปนเพียงทหารชั้นผูนอยแคเพียงหัวหนาหนวยลาดตระเวน แตกลับไดรับแตงตั้งใหเปนผูคุมกองกําลัง ทหารหลวงถึงหาพัน ทั้งๆทีราชสํานักยังมีแมทัพนายกองอื่นอีกมากมายเชนนี้ แมสามกกทุกฉบับจะมิไดให ่ เหตุผลวา เกิดขึ้นไดอยางไร แตหากไมตงขอสังเกตวาเรืองนี้อาจเกี่ยวของกับระบบสวยสินบนของสิบขันที ั้ ่ แลวก็ออกจะขาดความเคารพตอวิจารณญาณของทานผูอานสามกกฉบับคนขายชาติเกินไป "โจโฉ" จึงเขาสู กระแสแหงอํานาจรัฐ โดยอํานาจทางการทหาร เปนครั้งแรก ดวยการนําทัพกําลังพลถึงหาพันเคลื่อนเขาสู สมรภูมิดวยประการฉะนี้ ฝายเมือง "ตองฮอ" ซึ่งเปนเมืองในแผนดินของราชวงศฮั่น อยูทางใตของเมืองหลวง   ใกลกับแมน้ําแยงซี ไดรับหมายตราจากเมืองหลวงใหยกกําลังไป ปราบโจรแลว ไดมอบหมายใหเจาเมือง เจียนตอง ซึ่งขึนกับเมืองตองฮอจัดกําลังทหารไปทําการตามหมายรับสั่ง ้ เจาเมืองเจียนตองจึงสั่งให "ซุนเกี๋ยน" จัดตั้งกองกําลังอาสาสมัครไปรวมสมทบกับกองทัพจากเมืองหลวง ปราบโจรโพกผาเหลืองอัน "ซุนเกี๋ยน" นั้น "กิริยาเหมือนเสือ หนาผากใหญ หนายาว" เปนคนแข็งแรงกลา หาญ เมื่ออายุ 17 ปไปเมืองเจียนตองกับ บิดาพบโจรปลนราษฎรเอาของมาแบงปนกัน "ซุนเกี๋ยน" ใชความ กลาหาญบุกเขาไปไลโจรโดยลําพัง ฆาโจรไดคนหนึ่ง อีก 9 คนหนีไปได กิตติศัพทรูถึงเจาเมืองจึงใหเอาตัว เขาไปรับราชการเปนทหาร ตอมาเกิดกบฏขึ้นในเมืองเจียนตอง ซึ่งเปนผลตอเนื่องจากความจลาจลในแผนดิน "หือฉง" ตั้งตัวขึ้นเปนเจา "ซุนเกี๋ยน" ไดเกลี้ยกลอมชาวเมืองใหเขารวม และไปรบกับฝายกบฏ ปราบกบฏไดสําเร็จ ผูรักษาเมืองจึงมี หนังสือกราบบังคมทูล รายงานความชอบของ "ซุนเกี๋ยน" ตอพระเจาเลนเต แตเรื่องเงียบหายไป ซึ่งอาจเกิด จากขันทีกักเก็บเรื่องไว เพราะชวงนั้นมีความเปนไปไดวา "ซุนเกี๋ยน" ยังไมเขาใจในระบบสวยสินบนของสิบ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 14.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 14 ขันทีจึงไมไดไปติดตอ ขอเปนพวก หรือมิฉะนั้น คุณธรรมในใจตนยังเขมแข็ง จึงไมยอมตนเขาสูระบบสวย  สินบนของขันทีก็เปนได เมื่อไดรับคําสั่งจากเจาเมืองเจียนตองแลว "ซุนเกี๋ยน" จึงจัดระดมพลอาสาสมัครจากชาวเมืองเจียนตอง และ จากทหารของ "เมืองอวนเซีย" ที่แตกทัพ ไดคนประมาณ 1,500 จึงยกไปปราบโจร "ซุนเกี๋ยน" แหงเมืองตอง ฮอจึงไดเขาสูสมรภูมิ ปราบโจรโพกผาเหลือง ดวยประการฉะนี้ เปนอันวา "เลาป", "โจโฉ" และ "ซุนเกี๋ยน" ไดเคลื่อนตัวเขา สูสมรภูมิปราบโจรโพกผาเหลืองจากทิศทางที่  ตางกัน แตเคลื่อนพลเขาสูสมรภูมดวยเปาหมายอยางเดียวกันคือปราบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งดานหนึ่ง ก็คือ  ิ การปราบปรามขบวนการกูชาติของประชาชนนั่นเอง ทําใหนาคิดวาวีรชนทั้งสามนี้หากเกิดมีความคิดที่พองกันวา กองทัพของ "เตียวกก" เปนกองกําลังติดอาวุธ ของประชาชน ที่มีเจตนารมณเพื่อการกอบกูฟนฟูบานเมืองจากการกอกรรมทําเข็ญของสิบขันที และเขา รวมกับขบวนการกูชาติ แลวเคลื่อนทัพเขายึด เมืองหลวง จับกุมสิบขันทีประหารเสีย แลวปรับปรุงอํานาจรัฐ เสียใหมใหคนดีมีฝมือไดมีโอกาสบริหารบานเมือง ดังนี้แลว โฉมหนาของสามกกก็จะเปลี่ยนแปลงไปอยาง สิ้นเชิง แผนดินก็จะสงบสุข ราชวงศฮั่นก็จะสถิตสถาพรตอไป แตภายใตระบบราชการและความศักดิสิทธิ์ของพระบรมราช-โองการอันเปนรูปแบบ แตมีเนื้อหาอยูที่การกดขี่ ์ ขมเหงรังแกราษฎร ทําหยาบชาตอบานเมืองจนเดือดรอนทุกหยอมหญาโดยสิบขันที ปรากฏวาวีรชนทั้งสาม คือทั้ง เลาป, โจโฉ และซุนเกี๋ยน ไดยอมรับอํานาจที่เปนธรรมโดยรูปแบบ แตเปนอธรรมโดยเนื้อหานั้น  เคลื่อน กําลังเขาสูสมรภูมิเพื่อปราบปรามโจรโพกผาเหลือง ทั้งๆที่วันเวลาขางหนาตางคนตางก็ไดกระทําการ ที่ไมตางอันใดกับการลุกขึ้นสูของประชาชนในครั้งนี้  สามกกจึงดําเนินกระบวนการของมันตอไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งที่ 1 (ตอนที่ 7) ฝายเตียวกกเมือจัดกองทัพหาสิบหมื่นพรอมแลวก็ประกาศ สงครามกูชาติ เพื่อปลดปลอยประชาชนใหหลุดพน ่  จากการกดขี่ขมเหงรังแก และปลนชิงวิ่งราวของขุนนางและขาราชการ ใหเคลื่อนทัพเขาโจมตีและยึดหัวเมือง  ทั้งแปด ซึ่งราษฎรนับถืออยูแตกอนแลว จากนั้นจึงเคลื่อนพลเขาโจมตีหัวเมืองอื่นๆ อีกหลายหัวเมือง ตัวเตียว กกเองนั้นคุมพลสิบหาหมื่นเขาโจมตีแลวยึดเมืองจงกง ซึ่งเปนเมืองยุทธศาสตรสําคัญในการบุกเขายึดเมือง หลวงตอไป สวนเตียวโปและเตียวเหลียงยกไปตีเมืองเองฉวน ภายในเมืองไดตั้งรับอยางแข็งขัน เตียวโปและเตียวเหลียง ยึดเมืองไมไดกตั้งคายรายลอมเมืองไว การเคลื่อนทัพเขาตีและยึดเมืองตางๆ ของขบวนการกูชาติที่บัญชาการ ็ โดยเตียวกกครังนี้ เปนไปโดยรวดเร็ว เนื่องจากหัวเมือง ทั้งแปดมีราษฎรนิยมนับถือเตียวกกอยูกอนแลวถึง ้ ขนาดเขียนชื่อเตียวกก บูชาทุกบานเรือน ทังมีความเคียดแคนชิงชังขาราชการและขุนนาง ที่เอาแตกดขีขม ้ ่ เหงรังแกรีดนาทาเรนราษฎร ดังนั้นชาวเมืองจึงพากันเขารวมกับฝายกูชาติ  ซึ่งสามกกทุกฉบับระบุความ ตรงกันวา ไมมราษฎรหลบหนีออกจากเมืองหรือกอความวุนวายขึ้นแตประการใด ี ฝายกองทัพจากเมืองหลวงทีบัญชาการโดยแมทัพโลติดมี ฮองฮูสงและจูฮีเปนแมทัพรองและแมทัพหนุนได ่ เคลื่อนทัพมาเปนสามดาน มุงเขาตีจุดยุทธศาสตรคือเมืองจงกงและเมืองเองฉวน เพื่อชวงชิงความไดเปรียบ  ใหไดเสียกอน ตัวโลติดคุมพลหาหมื่นยกไปลอมเมืองจงกงซึ่งเตียวกกไดยดไว ึ สวนฮองฮูสงและจูฮีใหยกไปเมืองเองฉวน ตั้งคายไวนอกเมืองยันทัพเตียวโปและเตียวเหลียงไวฝายเทียอวนจี้  ทหารเอกของฝายกูชาติอีกคนหนึ่ง นําทัพหาหมื่นคนยกเขาตีเมืองตุนกวน เมื่อทัพเทียอวนจี้ เคลื่อนไปถึง  ชายแดนเมืองตุนกวน ความศึกทราบถึงเลาเอี๋ยนเจาเมืองอิวจิ๋ว จึงสั่งใหเจาเจงนํากําลังพลหารอยนายพรอม เลาป, กวนอู, เตียวหุยไปปราบโจร All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 15.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 15 กองทหารของเจาเจง, เลาป, กวนอู, เตียวหุย แมมีกําลังพลนอยกวาทัพของเทียอวนจี้หลายเทานัก แตดวย ฝมือการรบของกวนอู, เตียวหุยเหนือชั้นกวามาก ดังนั้นเมื่อเกิดปะทะกันขึ้นเทียอวนจี้ จึงถูกกวนอูใชงาวฟน  ขาดเปนสองทอน สวนทหารเอกของเทียอวนจี้ ชื่อเตง เมา ก็ถูกเตียวหุยใชทวนแทงถูกอกตกมาตาย กองทัพฝายกูชาติของเทียอวนจี้จึงแตกกระจายไปสิ้น เลาปจึงขับทหารไลจับพวกโจรและไดอาวุธไดเปน จํานวนมากแลวยกทหารกลับเมืองตุนกวนชัยชนะของเลาปครั้งนี้ เปนชัยชนะครั้งแรกของกองทัพฝายเมือง หลวง เลาเอี๋ยนเจาเมืองรูขาวก็มีความยินดีออกไปรับเลาปถงประตูเมือง กลับเขาเมืองแลวก็ปูนบําเหน็จทหาร ึ ตามสมควร เลาปและทหารไดพักเพียงชั่วคืนเดียว รุงขึนเจาเมืองเฉงจิ๋วสงมาใชถือหนังสือมาถึงเจาเมืองตุนกวนวา โจร ้ โพกผาเหลืองยกมาลอมเมืองจึงขอทหารไปชวย เลาเอียนจึงสงเจาเจงใหคุมทหารหาพันยกไปเมืองเฉงจิ๋ว ๋ พรอมกับเลาป, กวนอู, เตียวหุย นับเปนการออกรบครั้งที่สองของเลาปในศึกโจรโพกผาเหลือง ความจริงเจา เจงนั้นไมไดมีบทบาทสําคัญในการศึก แตเลาเอี๋ยนกลับมอบหมายใหคมทหารไปออกศึกถึงสองครั้งแทนที่จะ ุ มอบหมายใหเลาปคุมทหารไปเอง ก็เพราะวา ขณะนั้นเลาปยังไมไดเปนขาราชการของทางการ เปนแตไปเขา กับเลาเอี๋ยนและเลาเอี๋ยนรับไวโดยสวนตัวเทานั้น ดังนั้น ในราชการสงครามจึงตองใหเจาเจงเปนผูคุมทหาร โดยตําแหนงหนาที่ศึกครั้งนี้ กําลังพลที่เดินทัพไปกับเลาปมีมากกวาศึกครังกอนถึงสิบเทาคือ มีจํานวนถึงหา  ้ พันนับเปนการบัญชาการทหารครั้งแรกของเลาปที่มีกําลังพลมากขนาดนี้ เมื่อทัพของเลาปเคลื่อนไปใกลเมืองเฉงจิ๋ว ก็ถูกกองทัพของฝายกูชาติเขาโจมตี เลาปกําลังนอยกวาก็ถอยมา  ตั้งหลักเลาปเห็นวากําลังรบนอยกวากันมาก จึงกําหนดกลศึกเพื่อเอาชนะ โดยใหกวนอูคุมทหารพันหนึ่งไปซุม อยูในเหลื่อมเขาทางซาย ใหเตียวหุยคุมทหารพันหนึ่งไปซุมอยูในดงไมทางขางขวา กําหนดวาถาไดยินเสียง มาลอเมื่อใดใหกวนอู เตียวหุยยกทหารตีกระหนาบเขามา กวนอู เตียวหุยก็ยกทหารไปซุมอยูตามคําสังรุงขึ้น่ เลาปกับเจาเจงก็ยกทหารผานไปทางที่กวนอู เตียวหุยซุมอยูนั้น รุดหนาไปรบกับโจรโพกผาเหลือง เมื่อปะทะ กันแลวเลาป เจาเจงก็แกลงถอยมาทางที่กวนอู เตียวหุยซุมอยูนั้น ฝายโจรโพกผาเหลืองไดทีก็ไลตามตี มาถึงจุดซุมเลาปกใหทหารตีมาลอขึ้นแลวแปรขบวนทหารจากถอยเปน ็ หันกลับเขาตี ใน ขณะที่กวนอู เตียวหุย ไดยินสัญญาณแลวก็ยกทหารตีขนาบเขามาโจรโพกผาเหลืองถูกตี ขนาบเขามาทั้งสามดานก็ตกใจแตกตื่นเสียทีเพราะไมรูกําลังศึก ทัพโจรโพกผาเหลืองจึงแตกพายหนีเขาไป ใกลกําแพงเมืองเฉงจิ๋ว เจาเมืองเฉงจิ๋วเห็นเปนที่ก็ยกทหารเขาตีมาเปนสี่ดาน ฝายหนีระส่ําระสายลมตายลง  เปนอันมาก จึงแตกหนีไปสิ้นเจาเมืองเฉงจิ๋วจึงปูนบําเหน็จทหารเลาปตามสมควร แตหาไดชักชวนใหเลาปรับ ราชการหรืออยูชวยเหลือตอไป ดูไปแลวเลาปชางอาภัพนัก เพราะแมจะมีฝมือและผลงานปรากฏแตกลับไมมี  ใครเห็นคุณคา เสร็จศึกแลวเจาเจงจึงแจงแกเลาปวาจะยกทหารกลับเมืองตุนกวน เลาปก็เควงเพราะจะกลายเปนคนตกงานอีก  ครั้งหนึ่ง แตโชคยังดีที่เลาปไดขาววาแมทัพโลติดเพื่อนรวมสํานักไดเปนใหญครองตําแหนง แมทพปราบ ั ขบวนการกูชาติและลอมขาศึกไวที่เมืองจงกง จึงขอทหารเจาเจงเพื่อไปชวยแมทัพโลติด เจาเจงตัดใจให ทหารเลาปไปหารอยคนแลวยกกําลังที่เหลือกลับเมืองตุนกวนเลาป กวนอู เตียวหุยคุมทหารหารอยนายตรงไป เมืองจงกง แลวชวนกันเขาพบแมทัพโลติดซึ่งเปนแมทัพฝายเมืองหลวง รายงานการศึกที่ผานมาใหแมทัพโล  ติดรับทราบ แมทัพโลติดไดพบหนาเลาปเพื่อนรวมสํานัก และรับทราบความศึกแลวมีความยินดีเปนอันมาก จึง ชวนใหเลาป กวนอู เตียวหุย "อยูทําราชการดวยเราเถิด" เลาป กวนอู เตียวหุยรับคําเชิญของแมทัพโลติดเริ่มชีวิตขาราชการทหารตั้งแตบดนัน แตทั้งนี้ความเปน ั ้ ขาราชการดังกลาวยังถือไมไดวา เปนทหารหลวงเพราะฮองเตไมไดรับรูดวย ดังนั้นจึงมีฐานะเปนเพียงทหาร   ในสังกัดของแมทัพโลติดเทานั้น แมทัพโลติดเห็นวากําลังพลที่มีอยูสามารถยันทัพของเตียวกก ไดแตใหรสึก  ู หวงใยกองทัพของฮองฮูสงและจูฮี ซึ่งเปนน้ําใจที่ดีงามของคนระดับแมทัพผูนที่ไมคิดแตจะเอาตัวรอด หรือ ี้ คิดสรางผลงานเฉพาะตน แมหนาศึกที่เผชิญอยูกับความเปนตายยังสูมใจหวงหาอาทรผูใตบังคับบัญชาและ ี การใหญของบานเมือง จึงจัดทหารพันหนึ่งใหเลาปรีบยกไป ชวยฮองฮูสงและจูฮที่ยันทัพเตียวโป ี และ เตียวเหลียงอยูที่เมืองเองฉวน โดยใหเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน  ฝายทัพเตียวโปและเตียวเหลียงซึ่งตั้งยันอยูกับทัพของฮองฮูสงและจูฮีนั้น ปะทะกันหลายครั้งยังไมแพชนะกัน  ดังนั้นเตียวโปและเตียวเหลียงจึงวางแผนเผด็จศึก ดวยวิธการผูกพยนต ใชวิทยาคมที่เตียวกกไดร่ําเรียนมา ี จากตําราของเทพยดา เตรียมปลุกเสกหุนฟางใหเปนทหารเพื่อรบกับฮองฮูสง และจูฮี All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 16.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 16 แตในขณะที่เตียวโป เตียวเหลียงเตรียมฟางไวเปนจํานวนมากเพื่อผูกเปนหุนนั้น ขาวทราบถึงฮองฮูสงและจูฮี ที่ถึงแมจะไมรความนัยวากองทัพโจรโพกผาเหลืองเตรียมฟางไวจํานวนมากเพื่อการใด แตเห็นชองทางที่จะ ู ทําลายกองทัพโจรเสียดวยเพลิง ในคืนนั้นเพลาสองยามเกิดลมพายุใหญพัดหนัก ฮองฮูสงและจูฮีจึงใหทหารเขาปลนคายเตียวโป เตียวเหลียง พรอมกัน ใชเพลิงเผาคายโจรโพกผาเหลืองจนแสงเพลิงโชติชวงสวางดุจกลางวัน ทหารเตียวโป เตียวเหลียง ไมทันรูตัววาถูกโจมตีก็ตกใจไมทันใสเกราะผูกอานมาก็แตกกระจายหนีเพลิงกันวุนวาย  ทหารของฮองฮูสง และจูฮีจึงไดไลฟนแทงพวกโจรลมตายเปนอันมาก เตียวโป เตียวเหลียงนําทหารทีแตกทัพรุดหนีไปทั้งคืน จน ่ รุงเชาก็ปะทะเขากับกองทหารซึ่งใชธงแดงเปนสัญลักษณทั้งกองทัพ นั่นคือกองทัพของโจโฉซึ่งเปนกองทัพ เสริมมาจากเมืองหลวง และเคลื่อนมาทางเมืองเองฉวนเพื่อสมทบกับทัพของฮองฮูสง และจูฮี โจโฉเห็นโจรโพกผาเหลืองแตกทัพมาก็สั่งทหารใหเขาตีสกัดไว สังหารทหารเตียวโป เตียวเหลียงเสียหมื่น เศษไดมาและศาตราวุธเปนจํานวนมาก แตเตียวโป เตียวเหลียงนั้นนําทหารที่เหลือหนีไปได โจโฉนําชัยชนะ จากการตีทัพเตียวโป เตียวเหลียงซึ่งแตกทัพ ไปจากเมืองเองฉวนเขารายงานใหฮองฮูสงและจูฮทราบ แลว ี ขอนําทหารยกตามไปตีเตียวโป เตียวเหลียงตอไป ฝายเลาปซึ่งรับคําสั่งแมทัพโลติดใหยกทหารมาเมืองเองฉวน ชวยฮองฮูสงและจูฮีนั้น เมื่อเคลื่อนทัพมาใกล ถึงเมืองเองฉวนเห็นแสงเพลิงที่ ฮองฮูสงและจูฮีเผาคายของเตียวโป เตียวเหลียงจึงเรงทหารรีบไปชวย พอดี ทัพเตียวโป เตียวเหลียงแตกพายไป จึงเขาไปรายงานตอฮองฮูสง และจูฮีวาแมทัพโลติดใหยกทหารมาชวย ฮองฮูสงและจูฮีขอบใจนัก แลววากับเลาปวาเตียวโป เตียวเหลียงแตกไปครั้งนี้การศึกก็จะเสร็จสิ้นไปโดยเร็ว  คาดหมายวาเตียวโป เตียวเหลียงจะยกทหารไปสมทบกับเตียวกกที่เมืองจงกง ใหเลาปยกทหารรีบตามไป สกัดไมใหเตียวโปเตียวเหลียงไปบรรจบ ทัพกับเตียวกกได ฝายเมืองหลวงก็จะไดชยชนะโดยเด็ดขาด การใชใหเลาปไปสกัดเตียวโป เตียวเหลียงในครั้งนี้ดานหนึ่งเห็นได ั ชัดวาเปนยุทธวิธีที่สาคัญไมใหฝายกูชาติบรรจบทัพกันได ใหคงสภาพเปนสองสวนแลวคอยตีใหแตกทีละสวน ํ  ตามหลักยุทธวิธี "กินขาวทีละคํา ตีใหแตกทีละสวน" เพือหวังผลเผด็จศึกก็จริงอยู แตในอีกดานหนึงนั้นก็ ่ ่ มองเห็นไดถึงความอาภัพวาสนาของเลาป เพราะพึ่งเดินทัพมาจากเมืองจงกงอยูหยกๆ ก็ตองรับคําสั่งให เดินทัพกลับในทิศทางเดิมเพือสกัดเตียวโป เตียวเหลียง การที่เจาเมืองและแมทัพตางๆ ใชใหเลาปไปรบศึก ่ ไมหยุดหยอน ใหไปชวยคนโนนใหไปชวยคนนี้ดูไปแลวคลายๆ จะเปนการผลักไสอยูในที เหตุทั้งนียอมมีประวัตศาสตรของมันอยู เพราะเลาปเปนเชื้อพระวงศของพระเจาฮั่นโกโจในสายของพระเจาฮั่น ้ ิ เกงเต หลานของพระเจาฮั่นเกงเตผูหนึ่งไดรับพระราชทานบรรดาศักดิ์เปน "ออง" เทียบชั้นเจาพระยาครอง เมืองตกกุน แตขาดสงสวยประจําปใหแกราชสํานัก จึงถูกถอดออกจากบรรดาศักดิและตําแหนงลงเปนคน ์ สามัญ ตราบาปนี้จึงตกทอดมาถึงปู พอและถึงตัวเลาปดวย ทําใหขุนนางและขาราชการไมกลาของแวะ คบหา สมาคมเพราะกลัววา จะเปนทีหวาดระแวงของราชสํานัก ่ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ปราบศึกโจรโพกผาเหลือง (ตอนที่ 8) เลาปรับคําสั่งของรองแมทัพฮองฮูสงแลว จึงยกทหารเดินทางกลับเมืองจงกง เพื่อบรรลุเข็มมุงทางทหารใน การตีสกัด ไมใหทัพเตียวโป เตียวเหลียง บรรจบทัพกับเตียวกกไดสําเร็จ เลาป เคลื่อนทัพมาถึงกลางทางสวนกับคณะของขาหลวง ซึงคุมคนโทษขังกรงใสเกวียนมาดวย เลาป คุนหนา ่ นักสั่งใหหยุดมาแลวลงไปดู เห็นแมทัพใหญโลติดถูกจําขังอยูในกรง เกิดความสงสัยจึงไตถามความกับโลติด โลติดแจงแกเลาปวา "เราลอมเตียวกกไวใกลจะแตกอยูแลว เตียวกกมีความรูเปนอันมาก จะเอาโดยเร็วยังมิได พระเจาเลนเตจงใชจูฮงชาววังมาสืบขาวราชการ จูฮงจะเอาของกํานัลสินบนแกเรา เราจึงวาในกองทัพนีก็ขาด ึ ้ เสบียงอยู เราจะมีสิ่งใดใหสินบนเลา จูฮงโกรธกลับไปทูลกลาวโทษวาเรานี้มิไดมีใจรบพุง ราชการจึงเนิ่นชา  อยูพระเจาเลนเตจึงใหตั๋งโตะมาเปนนายทัพแทนเรา แลวใหจําเราใสกรงสงไปเมืองหลวง" ความที่ โลติด แจงแก เลาป นี้ แสดงใหเห็นถึงระบบราชการในแผนดิน ของ พระเจาเลนเต ไดอยางชัดเจนอีก ครั้งหนึ่งวา แมขนาดคนระดับแมทัพใหญอยูหนาศึกมีอาญาสิทธิ์ฆาคนได ทั้งกอง ทัพก็มเสบียงไมพอเพียงก็  ี ยังถูกเรียกเอาสินบน สามกกฉบับภาษาจีนวา จูฮง นั้นมาจากกรมขันที จูฮง จึงเปนลูกนองของสิบขันทีใชมา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 17.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 17 ทําการ และสําหรับสิบขันทีแลวไมรูสึกผิดปกติใดๆ ในการสงคนไปเรียกเอาสินบนจากขุนนางทุกๆ ฝายในแผน ดิน เพราะเขาใจเอาเอง วาขุนนางทั้งปวงมีความชั่วชาเลวทรามเหมือน กับตัว เมื่อไดรบตําแหนงใดๆ แลวก็ ั จะตองแสวงหาประโยชน ทั้งใน รูปของการฉอราษฎรและในรูปของการบังหลวง ดังนั้นแมวา โลติดจะเปนถึง  แมทัพใหญถือรับสั่งไปปราบจลาจล ก็ยังถูกสิบขันทีมองวา ยิ่งเปนแมทัพใหญก็ยิ่งไดผลประโยชนมาก เมื่อ โลติดไมมทรัพยสินเงินทองใหเปนสินบน จึงเปนเรื่องรายแรง ทาทายอํานาจสิบขันทีอยางหนึ่ง และเขาใจไป ี วาไดรับผลประโยชนเปนจํานวนมากจากการศึก แลวไมแบงปนอีกอยางหนึ่ง เหตุนี้ โลติด จึงตองถูกสิบขันที กราบทูลให พระเจาเลนเต ถอดออกจากตําแหนงกลายเปนคนโทษ แตขอที่วา จูฮง โกรธไปทูลกลาวโทษนั้น เปนความเขาใจผิดของโลติด เพราะตัวการใหญเปนสิบขันที จูฮง เปนแตเพียงตัวโหมโรงเทานั้น วิธีการเรียกสินบนจากขุนนางตามหัวเมืองตางๆ สรุปไดเปน 3 วิธี คือการสงผูแทนไปตรวจการหรือสืบขาว ราชการอยางหนึ่ง การ ออกไปตรวจเยี่ยมเองอยางหนึ่ง และการสงเจาหนาที่ตรวจเงินแผน ดินออกไปตรวจอีก อยางหนึ่งเปนที่รูกันทั่วไปอยางดียิ่งในบรรดาขาราชการในหัวเมืองวา เมื่อใดทีมีเหตุการณตรวจการ ตรวจ ่ เยี่ยมหรือตรวจเงินแผนดินเกิดขึ้น ณ ที่ใดแลว ยอมหมายความวาจะตองจัดเงินสวยสินบน หากจัดใหแตนอย ทุกอยางก็เสมอตัว หากจัดใหถึงขนาดผลการตรวจก็จะถูกรายงานไปเปนความดีความชอบ และเสนอปูน บําเหน็จหรือเลือนชั้น หากไมจัดใหตามธรรมเนียมก็จะถูกถอดออกจากตําแหนง ถูกยายหรือตองโทษ ดีรายก็ ่ อาจมีโทษถึงประหาร บางครั้งไมเพียงเรียกเอาสวยสินบนเทานั้น ยังเรียกเอาสินลางดวย ซึ่งกอความทุกขรอน อยางหนักแกขาราชการในหัวเมือง เพราะตองยอมเสียลูกสาวหรือเมียนอย หรือสาวใชคนโปรดยกใหเปนสิน  ลาง เตียวหุย ไดยินคํา โลติด แลวก็โกรธเลือดขึ้นหนา ชักดาบจะฆาผูคุมเพื่อถอดโลติดออกจากกรง เลาปไดหาม  ไวเพราะเปนขอรับสั่ง เมื่อเปนเชนนี้ กวนอู จึงไดเสนอตอพี่นองทั้งสองวา เมื่อ โลติด เปนคนโทษไปเสียแลว จะไปเมืองจงกงตามเดิมพึ่งตั๋งโตะก็ปวยการ ควรเดินทางหลับเมืองตุนกวนจะดีกวา เลาปเห็นดวยกับขอเสนอ ของกวนอู สามพี่นองแหงสวนทอจึงนําทหารเปลี่ยนเสนทางโฉมหนาไปเมืองตุนกวน เดินทางไดสองวัน ได ยินเสียงมาลอฆองกลองและเสียงโหรอง ดังสนั่นมาแตไกล เลาป กวนอู เตียวหุย จึงขึ้นมาพากันไปบนเนินเขา เห็นธงสําคัญประจําตัวแมทัพแลว ก็รวาทัพ ตั๋งโตะ ถูกทัพ เตียวกกตีแตกพายมาจึงนําทหารลงไปชวยรบ ทัพ ู ของเตียวกกคิดวาตองกล เพราะไมรูกําลังศึกมากนอยจึง แตกหนีไป ตั๋งโตะกลับเขาคายแลว ใหหาเลาปกวนอูเตียวหุยมาสอบถามวา เปนทหารในสังกัดของใครและมีตําแหนง แหลงที่อยางไร เลาปจึงบอกวา ไมไดเปนขุนนางไมมีตําแหนงแหลงที่ประการใด ตั๋งโตะ ฟงแลวก็แสดงกิริยา ดูหมิ่นเอากับสามพี่นอง ไมไดแสดง ความขอบใจหรือยินดีทเลาปไดชวยเหลือตีขาศึก สามพี่นองจึงลาออกมา ี่ แตเตียวหุยเปนคนเจาโทสะ เห็นกิริยาทาทีของ ตั๋งโตะ เชนนี้ก็โกรธจะเขาไปฆาตั๋งโตะเสีย เลาป เขาหามไว แลวพรอมใจกันยกทหารกลับไปหาจูฮี ณ เมือง เองฉวน อีกครั้งหนึ่ง เลาเรืองราวขอราชการให จูฮี ฟงทังสิ้น ่ ้ จูฮีฟงความแลวบอกเลาปวา ตั๋งโตะนั้นบานอยูเมืองหลวง ไดรับตําแหนงเปนขุนนางที่เจาเมืองฮอตัง เปนคน ไมรูการหนักเบามีแตถือตัว "ซึ่งทานจะอยูดวยนั้นหาประโยชนมิได" แลวรับเลาปมาอยูในกองทัพเดียวกันฝาย   ตั๋งโตะเมื่อรอดตาย เพราะรบแพเตียวกกแลว ไดทาศึกกับเตียวกกอีกหลายครั้ง รบทุกครั้งก็แพทุกครัง เกิด ํ ้ ความรักตัวกลัวตายจึงติดสินบนสิบขันที ให พระเจาเลนเต เรียกตัวกลับเมืองหลวง แลวเลือนตําแหนงเปน เจา ่ เมืองซีหลง ซึ่งเปนเมืองใหญตอบ แทนความชอบคาสวยสินบน ทําให ตั๋งโตะ แทนที่จะตองถูกลงโทษเพราะ แพศึก มีอํานาจวาสนามากขึ้น เมื่อเรียก ตั๋งโตะ กลับ ก็มีพระบรมราชโองการใหเลื่อนตําแหนง ฮองฮูสง เปนแมทัพใหญแทน ยกไปรบเตียว กก ณ เมืองจงกง ฮอง-ฮูสง ตีทัพ เตียวกก แตกและสังหาร เตียวกก ในสนามรบสวน โจโฉซึ่งไลตามตีเตียว โปเตียวเหลียงไมทัน จึงไดกลับมา และทําราชการอยูกับฮองฮูสง ตอมาเมื่อไดขาววา เตียวเหลียง หนีไปตั้ง หลักอยู ณ เมืองโฉเหียง ฮองฮูสง จึงยกทหารไป เมืองโฉเหียง โจโฉ จึงติดตามกองทัพไปดวย ฝายจูฮีกับเลาปไดขาววาเตียวโปถอยไปตั้งหลักอยูทภูเขาลูกหนึ่ง มีกําลังทหารถึงแปดเกาหมื่นคน จึงยกทัพ ี่ ไปรบเตียวโปสถานการณสงครามในขั้นนี้ ฝายกูชาติเหลืออยูเพียงกองทัพที่นําโดยเตียวโปกับเตียวเหลียง  ในขณะที่กองทัพจากเมืองหลวงก็ ไดปรับขบวนออกเปนสองกอง กองหนึ่ง ฮองฮูสง เปนแมทัพใหญ มี โจโฉ อยูในสังกัดยกไปรบกับ เตียวเหลียง ณ เมืองโฉเหียง สวนอีกกองหนึ่ง จูฮี เปนแมทัพมี เลาป อยูในสังกัด ยก ไปรบกับ เตียวโป กองทัพของฮองฮูสง รบกับเตียวเหลียงไดรับชัยชนะติดตอกันถึง 7 ครั้ง ครังหลังสุด ฮองฮูสง ฟน เตียวเหลียง ้ ตาย ทัพเตียว-เหลียงแตกพายไป ทหาร เตียวเหลียง มาเขาสวามิภักดิ์เปนจํานวนมากไดรับชัยชนะแลวฮองฮู All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 18.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 18 สงจึงคุมเอาเชลยศึก และศพเตียวกกหัวหนาขบวนการกูชาติกลับเมืองหลวงเขาเฝาถวายรายงานพระเจาเลน  เต พระเจาเลนเตโปรดใหปูนบําเหน็จฮองฮูสง เลื่อนตําแหนงขึ้น เปนแมทพประจํากองบัญชาการทหารกลาง ั ซึ่งสามกกฉบับเจา พระยาพระคลัง (หน) แปลวา เปนทหารสําหรับรักษาพระองค และใหไปเปนเจาเมืองบุยจิ๋ว ดวย ฮองฮูสงไดกราบทูลพระเจาเลนเต แกตางใหโลติดอดีตแมทัพใหญทถูกถอดและจําเปนนักโทษวา ไมไดมี ี่ ความผิดดังขอกลาวหาแตมีความชอบในสงคราม พระเจาเลนเตก็โปรดใหโลติดพนโทษและคืนตําแหนงเดิม ดังเกา โดยไมไดบําเหน็จความชอบใดๆ สวน ผูทใสรายโลติด ซึ่งสมควรตองสอบสวนพิจารณาโทษถึง ี่ ประหารเพราะใสรายแมทัพในยามศึก ก็ไมโปรดใหสอบสวนหรือดําเนินการใดๆ ปลอยใหคนชั่วลอยนวลไป ดื้อๆ สวนโจโฉมีความชอบโปรดใหไปกินเมืองจี้หนํา ในขณะที่ เลาป นันถึงวันนี้ยังคงกรําศึกอยูในสนามรบ ้ โดยที่ยังไมเคยไดรับบําเหน็จความชอบใดๆ เลย ทางดาน จูฮี เลาป ไดทาศึกกับ เตียวโป หลายครั้ง ครั้งแรก เตียวหุยเอาทวนแทงโกเสงทหารเตียวโปตกมา ํ ตายยังไมทันครบสามเพลง กองทัพเตียวโป ก็แตกถอยไปเลาป ไลตามตี เตียวโป จนตรอกเขาก็ใชวิชาผูก พยนตเสกฟางใหเปนทหาร แลวเรียกลมฝน "ใหเปนเมฆมืดอากาศฟารอง ลม พายุพดหนักฝนตก แลวมีคนขี่ ั มาถืออาวุธลงมาแตอากาศ" ทหารเลาป ก็ตกใจ เลาป จึงใหถอยทัพแลวปรึกษากับ จูฮี เพื่อแกวิทยาคม ของ เตียวโป รุงขึ้นเตียวโปยกทหารมารบอีก และใชวทยาคมเหมือนกับวันกอน "เปนเมฆมืดฟารองลมพัดหนักฝน ิ ตก เปนคนขี่มาถืออาวุธ ลงมาจากอากาศเปนอันมาก" เลาป จึงทําเปนถอยทัพมายังจุดซุมที่เตรียมไวแก วิทยาคมของเตียวโป เตียวโปและทหารหุนพยนตไลตามเลาปมาถึงจุดซุม ก็ถูก กวนอู เตียวหุย ซึ่งซุมทหารไวสองขางทาง "เอา ของโสโครกและโลหิตสุกรสุนขนั้นสาดไปถูกพวกโจร แลคนขี่มาซึ่งลงมาแตอากาศ นั้นก็กลายเปนกระดาษ ั มานั้นก็กลายเปนมัดหญาไป เมฆแลฝนลมนันก็หายสวางไป" เตียวโป เห็นวิทยาคมถูกทําลายก็ถอยทัพ จูฮี ้ เลาป กวนอู เตียวหุย ไลตามตีทัพเตียวโปแตกพายไป ตัวเตียวโปถูกเลาปเอาเกาทัณฑยิงไปถูกไหลซาย แต  เตียวโปก็หนีรอดเขาเมืองเยียงเซียไปได จูฮี เลาป ไดเขาลอมเมืองเยียงเซียไว ทําใหในเมืองขาดเสบียง และยากลําบาก ลําแจงทหารของเตียวโป และสมุน จึงแปรพักตรหักหลังเจานายของตนเองลอบสังหาร เตียวโป แลวตัดศีรษะออกมาใหเลาป จูฮทนอก ี ี่ เมือง และขอทําราชการดวย จูฮี มีความยินดีเมื่อชนะศึกแลว จึงแตงหนังสือรายงานขอราชการกราบทูล ความชอบตอพระเจาเลนเต แตยังไมทันเดินทัพกลับก็ไดรบหมายรับสั่งวา เตียวฮอง ฮั่นตง ซุนตอง ทหาร ั เตียวกกซองสุมพวกโจรไดหลายหมืน เขาตีบานเผาเมืองเสียหลายเมือง ใหจูฮีไปปราบโจรกลุมนี้ จูฮี เลาป ่ จึงยกทหารไปลอม เมืองอวนเซีย รบกับสมุนของ เตียวกก และลอมเมืองไวจนขาดเสบียงอาหาร ฮั่นตง จึงใช ทหารมาขอสวามิภักดิ์ แตจูฮีไมยอมรับ เลาปจึงวา "ครั้งพระเจาฮั่นโกโจไดราชสมบัตนั้น เพราะมีผูมาเขาเกลี้ย  ิ กลอมเปนอันมาก เหตุไฉนทานจึงไมรับเกลี้ยกลอม" จูฮีไขวา "ครั้งพระเจาฮั่นโกโจนั้น บานเมืองมิไดปกติ มี เสี้ยน หนามเปนอันมาก พระเจาฮั่นโกโจจึงรับเกลี้ยกลอมคนทั้งปวง ครั้งนี้มีจลาจลแตโจรพวกเดียว ครั้นจะ เอาพวกโจรเขาไวในเกลี้ยกลอม คนทั้งปวงก็จะดูเยียงอยางวาทําผิด และถามีผูมาปราบปรามก็จะละพยศอัน ่ รายเสีย นานไปก็จะรื้อทําความชั่วไปอีก" เลาปเห็นชอบดวย และเพือไมใหสมุนเตียวกกรบแบบสูตาย จะทําใหกองทัพเสียหายมาก ผิดตําราพิชย ่  ั สงคราม ดังนันจึงเขาตีเมืองพรอมกันเพียงสามทาง เปดทางดานตะวันออกใหเปนทางหนี และฮั่นตงก็ไดยก ้ พลหนีออกทางดานตะวันออก แตไปไมพน เลาปยิงเกาทัณฑถูกฮั่นตงตาย แตเตียวฮองกับซุนตงหนีกลับเขา เมืองได จูฮี เลาปก็ลอมเมืองไว ในขณะทีลอมเมืองอยูนี้ซุนเกี๋ยนไดยกทหารหารอยมาสมทบกับทัพหลวงของ ่ จูฮี จูฮี มีความยินดียิ่งนักแลวจัดทัพแยกกันเขาตีเมืองอวนเซียทั้งสามดาน เวนไวแตดานตะวันออก ในขณะเขาตี เมืองนั้น ซุนเกี๋ยน อาศัยความกลาหาญปนกําแพง เมืองอวนเซีย เขาไปได เตียวฮองขึ้นมาถืองาวจะรบดวย ซุนเกี๋ยน เขามาใกลเชิงเทิน ซุนเกี๋ยนจึงโจนดวยกําลังเขาชิงงาวจาก เตียวฮอง แลวฟน เตียวฮอง ตกมาตาย สวนซุนตง เห็นเมืองแตกก็คดจะหนี แตถูกเลาปยิงดวยเกาทัณฑตกมาตาย กองทัพของจูฮีเขาเมืองได ฆา ิ ทหารซุนตง เตียวฮองตายหมืนเศษ ยึดสินศึกไดเปนจํานวนมาก ่ จูฮี เลาป เสร็จศึกเมืองอวนเซียแลว จึงยกทหารไปยึดหัวเมืองตางๆ ทีถกฝายกูชาติยึดไวกลับคืนถึงสิบสี่สิบ ่ ู หาหัวเมือง จัดการปกครองเขาที่เขาทางแลวก็ยกทัพกลับเมืองหลวง กราบทูลรายงานความชอบแกพระเจา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 19.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 19 เลนเต พระเจาเลนเต โปรดใหบําเหน็จ จูฮี เปนแมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลางเชนเดียวกับฮองฮูสง มี ตําแหนงเฝาและใหเปนเจาเมืองโหหลํา สวนซุนเกี๋ยนโปรดใหไปเปนกรมการหัวเมือง มีอํานาจบัญชาทหารหา กองพันสําหรับเลาป มิไดตรัสประการใด เลาปคอยทาบําเหน็จอยูใน เมืองหลวงเดือนเศษ ไมไดขาวคราว ประการใดก็เสียน้ําใจนัก นีคอปรากฏการณปูนบําเหน็จในแผนดินของเลนเต โดยที่เลาปหารูไมวา ความดี ่ ื  ความชอบในแผนดินนี้ไมไดขนอยูกับผลงาน แตขึ้นอยูกับน้าหนักของสินบนเทานั้น ึ้ ํ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ปลนความดีความชอบ (ตอนที่ 9) ความพิสดารของสามกกประการหนึ่งก็คือ ไดแสดงเรื่องราวตางๆที่ประหลาดพิสดารเหนือความคาดหมายของ ชาวโลก เรื่องราวบางอยางทีพึ่งเกิดขึ้นในยุคนี้กลับมีปรากฏอยูในสามกกอยางคาดไมถึงในบรรดาการปลนที่มี ่ อยูในโลกนี้ อาจจําแนกไดเปน 3 ชนิดคือใชกําลังและอาวุธเขาปลนชิงเอาแบบปลนวัวปลนควาย และ ทรัพยสินเงินทองอยางอื่น ปลนโดยใชปากกาเปนอาวุธ พลิกดําเปนขาวกลับขาวเปนดํา และการใชอทธิพล ิ ปลนความดีความชอบ การปลนโดยใชกําลังและอาวุธมีมาแตดึกดําบรรพ ในขณะทีการปลนโดยใชปากกามีขึ้นตั้งแตเริ่มมีกระบวนการ ่ ยุติธรรม สวน การปลนโดยใชอิทธิพลพึ่งมีปรากฏใหเห็นในยุคที่ประชาธิปไตยเฟองฟูนี้เอง แตที่ไหนไดการ ปลนทุกชนิด กลับมีปรากฏอยูในสามกกทั้งสิ้นเลาป หลังจากถูกปดบังความชอบจากการกรําศึกทียากเข็ญ ่ แสนสาหัสแลว ไดแตเฝารอความหวัง แตไรขาวคราว วันหนึ่ง เลาป กวนอู เตียวหุยไปเดินเลนชมเมืองพบ เตียวกิ๋น ซึ่งเปนมหาดเล็กในพระเจาเลนเต และทราบขาววาไมคอยกินเสนกับพวกสิบขันที เลาปจึงเขาไปหา ยกมือแสดงอาการคํานับแลวรองทุกขวา ไดทําความชอบในการทําศึกปราบโจรโพกผาเหลืองและเลาเรืองทั้ง ่ ปวงให เตียวกิน ฟง เตียวกิ๋น คงเห็นเปนทีจะไดเลนงานสิบขันที จึงพา เลาป เขาเฝา พระเจาเลนเต กราบทูล ๋ วา "เกิดโจรโพกผาเหลืองขึนครั้งนี้ เพราะเหตุดวยพระองคเชื่อฟงขันทีสบคน ขันทีสิบคนนั้นตัดสินเนือความ ้ ิ ้ อาณาประชาราษฎร กลับจริงเปนเท็จ เท็จเปนจริง ขุน นางผูใหญผูนอยซึ่งเปนยุติธรรมนั้นใหถอดเสีย เอา สินบน ผูหาสัตยไมเอามาตั้งเปนขุนนางผูใหญผูนอย บานเมืองก็เกิดจลาจล อาณาประชาราษฎรไดความ เดือดรอนมาคุมเทาบัดนี้ ขาพเจาคิดวาจะใหเอาขันทีสิบคนไปตัดศีรษะ ประกาศแกอาณาประชาราษฎร ทั้ง ปวงใหทั่วทุกหัวเมืองซึ่งขึ้นแกเมืองหลวง ใครมีสติปญญาเปนยุติธรรมมีความชอบก็ใหตั้งเปนขุนนาง โดย  ยศถาบรรดาศักดิ์ตามสมควร บานเมืองก็จะอยูเย็นเปนสุขสืบไป" คํากราบทูลนี้ฟงแลวเห็นไดวา เตียวกิ๋น เปน ขุนนางที่ซื่อตรงตอแผนดินคนหนึ่ง แตเพราะความไมพอใจสิบขันทีลนอยูในอก เตียวกิ๋น ทีสูนําเลาปเขาเฝา กลับไมกราบทูลเสนอความชอบของ เลาปแมแตคําเดียว เอาแตขอใหประหารสิบ ่ ขันทีเสีย แตอาจเปนโชคดีของ เลาป เพราะหากเสนอความชอบไปแลว เลาปก็อาจตองรับชะตากรรมที่ไม คาดคิดไดสิบขันทีฟงคํากราบทูลอยูกตกใจ เพราะความที่ เตียวกิ๋นกราบ ทูลนั้นเปนเรื่องใหญมีโทษถึงตาย จึง ็ แสรงถอดหมวกยศ ทําทีเสีย ใจจะลาออกจากราชการ แลวรองไหขอความสงสารวา ถูกใสรายเกิด จากความ อิจฉาของ เตียวกิ๋น และเปนความอิจฉาที่มตอฮองเต เพราะสิบขันทีไดปรนนิบัติรับใชเปนอันดีดวยความสัตย ี  สุจริตและเสียสละอันสูงสุด ไมเคยคิดเห็นแกครอบครัวหรือคนอื่น วาแลวก็ซัดตูมเขาใส เตียวกิ๋น วา เปนเพียง ขุนนางผูนอยมาสั่งสอนฮองเตเปนการบังอาจ ไมกลัวพระราชอาญาทําใหเสื่อมพระบรมเดชานุภาพพระเจา เลนเตจึงตําหนิเตียวกิ๋นวา เปนขุนนางมีคนรับใชใกลชิดมากมายอยูแลว พระองคมีขันทีคอยรับใชบางทําไม ตองมาอิจฉาริษยากัน แลวใหทหารไลเตียวกิ๋น เลาปออกไป จากนั้นสิบขันทีจึงปรึกษาหารือกันวา ผูมีความชอบในการปราบโจรโพกผาเหลืองมีอยูมาก หากไมจัดสรร ตําแหนงเล็กๆ นอยๆ ใหบางคนพวกนี้ก็คงจะมาถวายฎีกาอีก จะทําใหเดือดรอนกันเปลาๆ สมควรที่จะตองบอก กลาวใหกรมกําลังพลจัดสรรตําแหนงให จะไดไปพนหูพนตาแลวคอยคิดอานจัดการในภายหลัง สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) กลาวความในตอนนี้วา สิบขันทีตกลงกันใหเฉยไว ตอมาพระเจาเลนเต  จึงไดโปรดใหปนบําเหน็จให เลาป แตฉบับภาษาจีนระบุความวา การปูนบําเหน็จแกเลาป เกิดจาก การ ู วางแผนของสิบขันทีเพื่อลดความขัดแยงเหตุนี้ผูมีความชอบในศึกปราบโจรโพกผาเหลืองหลายคน จึงไดรับ การปูนบําเหน็จเล็กๆนอยๆ สําหรับ เลาป นั้นไดใบบุญไปดวย เพราะโปรดใหไปเปนนายอําเภอ เมืองอันฮอ กวน ซึ่งเปนอําเภอเล็กๆ อยูหางไกลเมืองหลวงเปนอันวา แผนลดความขัดแยงกับบรรดาผูมีความชอบ ใน  สงครามปราบโจรโพกผาเหลืองของสิบขันทีดาเนินไปอยางไดผล เพราะผูมีความชอบเหลานั้นตองแยกยาย ํ กันออกไปทําราชการในหัวเมือง ไมเปนที่รกหูรกตาและไมมาเที่ยวทูลเกลาถวายฎีกาใหเปน ที่วุนวายใจของ สิบขันทีตอไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 20.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 20 เลาปรับพระบรมราชโองการแลว ก็ใหทหารซึ่งมาดวยนั้นกลับไปที่อยู เอาแตคนสนิทประมาณ 20 คนไวแลว พากวนอู เตียวหุย กับคนเหลานั้นเดินทางไปรับตําแหนงนายอําเภอเมืองอันฮอกวน ไดปกครองโดยยุติธรรม คดีความก็เสร็จสิ้นไป ราษฎรทั้งปวงไดความสุขตางสรรเสริญและมีใจภักดีตอเลาปเปนอันมาก แตเวรกรรม ของบรรดาผูมความชอบในการปราบโจรโพกผาเหลือง ภายใตระบบขันทีในแผนดิน เลนเต ยังไมหมดสิ้น ี เพราะสิบขันทีได กําหนดกันไวกอนแลววา ทีมีการปูนบําเหน็จไปนั้น เพียง เพื่อไมใหมีการรองทุกขถวายฎีกา ่ ใหเปนที่เดือดรอนแกตน แลวจะคิดบัญชีในภายหลัง ดังนั้น เมื่อบรรดาผูมีความชอบแยกยายกระจายกันไปทําราชการตามหัวเมืองแลว สิบขันทีก็เริ่มดําเนินงานตาม  ระบบที่คุนเคย ของตนดวยการออกประกาศเวียนทั่วไปและเจาะจงใหไปถึงบรรดา ผูมีความชอบที่ไดรับการ  แตงตั้งใหมวา แผนดินมีขุนนางขาราชการมากเกินไป เปนภาระแกงบประมาณแผนดิน ทางราชการมีความ จําเปนที่จะตองลดจํานวนขุนนางและขาราชการลง ถาใครมีขอสงสัยประการใดก็ใหขอทราบรายละเอียดไดที่ กรมขันทีในขณะเดียวกันนั้นก็สงสมุนออกไปวากลาวแกขุนนาง ขาราชการ ทั้งทหารและพลเรือนทั้งปวงที่  ไดรับความชอบจากการปราบ โจรโพกผาเหลืองวา "ถาผูใดมีทรัพยขาวของเงินทองเอาไปใหแกขันทีนายเรา แลว นายเราจะชวยทูลเสนอความชอบให ถาใครมิไดให นายเราจะทูลใหออกเสียจากที่ขุนนาง" ขุนนาง ขาราชการที่ไดรับความชอบดังกลาว ไดยินยอมเขาสูระบบสวยสินบนของสิบขันทีเปนอันมาก  ซึ่งยอม รวมถึงตั๋งโตะ โจโฉ และซุนเกี๋ยนดวย คนเหลานี้จึงยังคงดํารงอํานาจวาสนาและมีความกาวหนาในราชการ ตอไปได ภายในเมืองหลวงปรากฏวามีขนนางผูใหญฝายทหารสามคน ไมยอมรับระบบสวยสินบนของสิบขันทีคือ โลติด ุ ฮองฮูสงและจูฮี แต โลติด อดีตแมทัพใหญปราบโจรโพกผาเหลืองคนแรกนั้น คุมกําลังทหารมหาดเล็กรักษา พระองค สิบขันทีจึงไมอยากของแวะดวย ซึ่งคงจะถือหลักนักเลงวา "พบเสือใหหนี พบหมูใหกิน" ดังนั้นโลติด จึงยังคงรับราชการเปนปกติอยู สวน ฮองฮูสง อดีตแมทัพใหญ ที่ตั้งไปแทน ตั๋งโตะปราบโจรโพกผาเหลือง และ จูฮี ซึ่งเปนแมทัพรองนัน ทั้ง ้ สองคนไดรับปูนบําเหน็จตั้งเปนแมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลาง มีตําแหนงเฝาและกินหัวเมืองดวย แต ไมไดคุมกําลังทหารประจําการ ดังนั้นเมื่อไมยอมเอาเงินทองไปติดสินบนสิบขันที จึงถูกสิบขันทีเพ็ดทูลยุยง พระเจาเลนเต ใหถอดออกเสียจากที่ขุนนาง เมื่อตําแหนงแมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลาง ซึ่งเปน ตําแหนงใหญโตของแผนดินวางลงถึงสอง ตําแหนง สิบขันทีก็กราบ ทูลพระเจาเลนเตใหแตงตั้งเตียวตงและเตียวเหยียง ซึ่งเปนแกนนําสําคัญของสิบ ขันทีใหครองตําแหนงแทน สวนขันทีที่เหลืออีกแปดคน ก็โปรดใหเลื่อนเปนขุนนางผู ใหญทุกคน "ราชการนั้น ก็ฟนเฟอนไป ราษฎรไดความเดือดรอน" ฝาย เลาป ซึ่งไปรับตําแหนงเปนนายอําเภอ เมืองอันฮอกวนนั้น ก็ถูกสิบขันทีสงลูกนองชื่อ ตกอิ้ว ไปเรียกเอา สวยสินบนเชนเดียวกัน ตกอิ้วไปถึงเมือง อันฮอกวน ก็วางอํานาจบาตรใหญซักไซประวัติและผลงานของ เลาป เมื่อ เลาป บอกวาเปนเชื้อพระวงศ และมีความชอบในการปราบศึกโจรโพกผาเหลือง ตกอิ้ว ไมยอมเชื่อหาวา เปนการแอบอาง แลวแจงวามีรับสั่งใหมาเรียกสวยจากขุนนางที่ไดรับแตงตั้งใหม เลาป มิไดวาประการใด ลา ไปที่อยูแลวเชิญปลัด อําเภอมาปรึกษา ปลัดอําเภอรูธรรมเนียมของเมืองตาหลิ่วดี จึงบอกแก เลาป วา ตกอิ้ว มาครั้งนีดวยหวังเอาสินบนเขาตัว ไมใชภาษีเก็บเขาหลวง เลาป จึงวา "ตั้งแตเรามาอยูเมืองนี้จะได ้ คาธรรมเนียม แลเบียดเบียนดายเสนหนึ่งเข็มเลมหนึ่ง แกอาณาประชาราษฎรใหไดความเดือดรอนหามิได จะ เอาสิ่งใดมาใหสินบน" คําของเลาปนี้สะทอนถึงคุณธรรมประจําตัวและวัตรปฏิบัติราชการของเลาป อันเปนที่มา ของความเคารพรักศรัทธาจากราษฎร หลังจากนี้เกือบสองพันป เหมาเจอตง ผู นําพรรคคอมมิวนิสตจีน จึงได นําหลักการนี้ไปบัญญัติเปนขอหนึ่งในวินัยใหญสามขอของ กองทัพปลดแอกประชาชนจีนวา "หามเอาดายสัก เสน เข็มสักเลมจากราษฎร" รุงขึ้นตกอิ้วก็เรียกปลัดอําเภอมาใหซดทอดวา เลาป ฉอราษฎร บังหลวง ปลัดอําเภอไมยอมซัดทอด ตกอิ้วก็ ั ใหนักการอําเภอเฆี่ยนปลัดอําเภอ บังคับใหซัดทอด แตปลัดอําเภอก็กมหนาทนเจ็บทนรับความปวดไมยอม กลาวคําอันเปนอาสัตย เลาป จะมาพบก็ไมใหเขาพบ เลาป จึงกลับไปที่พก ราษฎรไดทราบเรื่องจึงมาทีอําเภอ ั ่ เพื่อจะชวยเหลือ แตนายประตูหามไว ราษฎรซึ่งชุมนุมอยูที่หนาเรือนพักรับรองของ ตกอิ้ว สงสารปลัดอําเภอและ เลาป พากันรองไหระงม พอดี เตียวหุย เสพสุราแลวขี่มาผานมาประสบเหตุเขา ก็โกรธบุกเขาไปจิกหัว ตกอิ้ว ลากออกมาหนาเรือนรับรอง จับ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 21.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 21 ผูกเขากับหลักมา แลวเอาแสมาเฆี่ยนตกอิ้ว เจ็บปวดเปนสาหัส เลาป ไดยนเสียงรองของ ตกอิ้ว ก็วิ่งมาดู เห็น ิ เหตุการณก็ตกใจเขาหาม เตียวหุย ตกอิ้ว รองขอให เลาป ชวยชีวิตไว เลาป มีใจสงสารก็หาม เตียวหุย ไมให เฆี่ยน ตกอิ้ว อีกตอไป พอดี กวนอู ผานมารูเหตุแลว จึงวาแก เลาป วา "เราทําความชอบอาสาแผนดินมาเปน  หลายครั้ง ก็ไดเปนแตเพียงนี้ แตตกอิ้วถือรับสั่งมาแลววาหยาบชา ดูหมิ่นนอกรับสั่งใหไดอัปยศดังนี้ อันเราพี่ นองสามคนอุปมาประดุจหงสซึ่งจะอาศัยในปานี้ไมสมควร เราจะฆาตกอิ้วเสียแลวชวนกันไปอยูบานเมืองที่ อาศัยแหงเราดีกวา ภายหลังจึงจะคอยคิดการใหญสืบไป" ความตอนนี้แสดงออกถึงอัธยาศัยใจคอ ความ ทระนงในศักดิและความปรารถนาทําการใหญของ กวนอู อยางชัดเจน เลาป ฟงแลวเห็นชอบดวย แตการที่จะ ์ ฆา ตกอิ้ว เปนการไมสมควรเพราะเปนผูถือรับสั่ง แมวาจะมีการแอบอางอยูดวยก็ตามที เลาป จึงไดเอาตรา  สําคัญของนายอําเภอมาผูกคอ ตกอิ้ว แลววา จะไวชีวิตใหครั้งหนึ่ง บัดนี้ไมตองการทําราชการแลว ให ตกอิ้ว นําตรากลับไปแลวเลาปก็พากวนอูเตียวหุยกับพรรคพวกยีสบคนนั้นออกจากเมืองอันฮอกวน ่ ิ ฝายตกอิวก็นํา ้ ตราไปพบเจาเมืองเตงจิ๋ว เลาเหตุการณแลว สั่งใหเจาเมืองจับเลาป กวนอู เตียวหุยสงเขาเมืองหลวง เลาปมาถึงกลางทางก็ไดกิตติศัพทที่ เจาเมืองเตงจิ๋ว ออกหมายประกาศจับตัว เห็นจะไป เมืองตุนกวน ตาม ความคิดเดิมไมได จึงเปลี่ยนเสนทางไปหา เลาเกง เจาเมืองไตจิ๋ว ซึ่งเปนแซเดียวกัน บอกความแตหนหลังให ฟงโดยตลอด เลาเกง นั้น แจงในหนังสือที่เจาเมืองเตงจิ๋วใหจับ เลาป แลว แตครั้นไดฟงคําซึ่ง เลาป บอกก็มี จิตคิดสงสารคํานึงวา เปนแซเดียว กันทั้งเปนเชื้อพระวงศ แตกลับไมไดรบความเปนธรรมถึงเพียงนี้ น้ํา ใจจึง ั เอียงมาเขาขางคิดชวยเหลือ เลาป ดังนั้น เลาเกง จึงใหเปลี่ยนชื่อแซ เลาป กวนอู เตียวหุย แลวจัดที่ซอนตัว  ไวภายในบานพักรับรองของเจาเมือง เลาปเชื้อพระวงศพระเจาฮั่นโกโจมีความชอบตอแผนดิน แตกลับตองถูกหมายประกาศจับ ตองเปลี่ยนชื่อแซ และตองเปนอยูอยางหลบๆ ซอนๆ ดวยประการฉะนี้  สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งที่ 2 (ตอนที่ 10) หลังจากโลติด ฮองฮูสง จูฮี สามแมทัพ โดยมีเลาป กวนอู เตียวหุย สายหนึ่ง โจโฉ สายหนึ่ง และ ซุนเกี๋ยน สายหนึ่ง ไดรวมกันปราบปรามโจรโพกผาเหลือง เสร็จสิ้น และกลับเขาเมืองหลวงแลว อาณาประชาราษฎร  ตางตั้งความหวังวา บานเมืองจะรมเย็นเปนสุขเสียทีหนึ่ง แตการณกลับตรงกันขาม เหตุการณปลนชิงวิงราว ่ กดขี่ขม เหงราษฎร การเรียกสวยสินบนยังคงเกิดขึ้นอยางกวางขวางและหนักกวาเดิม การทั้งนี้เนื่องจากระบบ ขันที ทีครอบงําการบริหารราชการแผนดินของฮองเตยังคงอยู ่ ไมแตเพียงเทานั้น กลับมีอํานาจวาสนาเพิ่มมากขึ้น แกนนําคนสําคัญของขันทีสองคนคือ เตียวตง กับเตียวเหยี ยง ไดรับโปรดเกลาฯแตงตั้งเปน แมทัพประจํากองบัญชาการทหารกลาง มีอํานาจทางการทหารเพิ่มขึนอีก ้ ทางหนึ่ง สวนขันทีอีกแปดคนนั้นเลา ก็ไดเลื่อนตําแหนงเปนขุนนางชั้นผูใหญ ขันทีคนวิปริตซึ่งควรมีหนาที่  ปกติเพียงคนรับใชของฮองเต กลับไดครองตําแหนงใหญทางทหารระดับแมทัพถึงสองคนและเปนขุนนางชั้น ผูใหญอีกแปดคน ดังนี้ความวิปริตแปรปรวนในการบริหารราชการแผนดินยุคเลนเต จึงแผปกคลุมทุกวงการ ทุก ดานทัวประเทศ ่ อํานาจวาสนาของสิบขันทีมีมากขึ้นเทาใด ความกําเริบเสิบสาน ในอํานาจก็ยิ่งมากขึนเทานั้น แตเมื่อเปน ้ อํานาจวาสนาทีเกิดขึ้นจากความชั่วรายและใชอํานาจนั้นโดยไมตั้งอยูในธรรม ่ อํานาจก็กอผลรายใหแก บานเมืองและราษฎรมากยิ่งขึน ก็แลเมื่ออํานาจวาสนาของสิบขันทีคือตนเหตุของการจลาจล คือตนเหตุของ ้ การกอตัวลุกขึนสู ของขบวนการตอสูกชาติ เมื่ออํานาจ วาสนาซึ่งเปนตนเหตุยังดํารงอยู และมากขึ้นกวาเดิม ก็ ้ ู ยอมสงผลใหการกอตัวลุกขึ้นสูของประชาชนกลับฟนคืนขึนมาอีกครั้งหนึง ้ ่ ดังนั้น สมาชิกขบวนการกูชาติของเตียวกก แมจะแพและแตก สลายไปแลว จึงไดกอตัวขึ้นมาใหมเพราะมี่ใดมี การขมเหงกดขี่ ที่นั้นยอมมีการตอสูเปนธรรมดา คูเสง ซึ่งเปนสมาชิกขบวนการกูชาติคนหนึ่ง หนีราชภัยไปอยู เมืองเตียงสา ในขณะที่เตียวกีและเตียวซุน ไปอยูเมืองยีหยง จึงไดรวมกับราษฎรกอตั้งฐานที่มั่นกอบกูชาติขึ้น ในทั้งสองเมือง เตียวกี นั้นตั้งตนเปนกษัตริย และตั้งให เตียวซุน เปนเสนาบดี มีราษฎรมาเขาดวยเปนอันมาก ฐานที่มนกูชาติ ั่ ของประชาชนไดขยายตัว ลุกลามไปอีกหลายเมือง จนทําใหกองกําลังของขบวนการกูชาติที่กอตัวขึ้นใหมนี้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 22.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 22 เติบใหญเขมแข็ง และขยายตัวออกไปทุกวัน แผอํานาจปกคลุมเมืองตาง ๆ ในลักษณะรัฐซอนรัฐ แตอํานาจ ปกครองทีแทจริง ที่ประชาชนยอมรับกลับมาอยูที่ขบวนการกูชาติ ่ หัวเมืองตางๆ ไดรายงานขาวความเคลื่อนไหวอยางตอเนือง หนังสือกราบทูลถวายรายงานตอพระเจาเลนเต ่ ถูกสงเขาเมืองหลวง อยางไมขาดสาย ประดุจดังสายฝนที่ตกเต็มทองฟายามวสันตฤดู สามกกฉบับสมบูรณที่ แปลจากภาษาจีนระบุวา "หนังสือราชการแจงเหตุกอการจลาจล สงเขามาในเมืองหลวง ดังแผนหิมะตก" แต  ปรากฏวา หนังสือราชการทั้งหมดถูกสิบขันทีกักเก็บไว ไมยอมใหเจาหนาที่นําความกราบบังคมทูลใหฮองเต  ทรงทราบ สภาพของฮองเตเอง จึงตองกลายเปนคนหูหนวกและตาบอด เขาทํานองที่โบราณวาไววา "ฝามือ อันนอยเมื่อปดตาเขาแลว ก็สามารถปดฟาอันกวางไกลได" อยูมาวันหนึ่งในขณะ พระเจาเลนเต กําลังเสวยน้าจัณฑอยูกับสิบขันทีอยางมีความสุขในพระราชอุทยาน พระ ํ พี่เลี้ยงชื่อ เลาโต ซึ่งทราบเรื่องการกอตัวและการขยายตัวของขบวนการกูชาติก็ตกใจ จึงตามเสด็จไปถึงใน พระราชอุทยานขอเขาเฝา พระเจาเลนเต ทอดพระเนตรเห็น เลาโต มีสีหนาแสดงอาการตืนตกใจ จึงตรัสถาม ่ วาเกิดเรื่องอันใดขึ้น เลาโต จึงกราบทูลวา โจรโพกผาเหลืองกอการจลาจลขึ้นอีกแลว บานเมืองกําลังอยูใน อันตราย "ไฉนพระองคยังมาเสวยสุราอยูอีกเลา" การกราบทูลในเชิงตําหนิฮองเตผูเปนใหญเปนจุดออนและ อันตรายอยางใหญหลวง เพราะวิสยผูเปนใหญนั้นยอมแสลงหูกับถอยคําเชนนี้ ยิ่งเปนใหญเทาใดอาการแสลง ั หูก็ยิ่งมากขึ้นเทานั้น และอาจกําเริบทําใหคนตายได พระเจาเลนเต จึงตรัสดวยความไมพอพระทัยหนักวา ที่หัวเมืองตางๆ เกิดจลาจลนั้น ไดถูกกองทัพจากเมือง หลวงไปปราบปราม ราบคาบสิ้นแลว ไฉนจึงยกเรื่องนี้ขึ้นมากลาวอีก เลาโต ทูลวา เปนการจลาจลที่เกิดขึ้น ใหม "เหตุผลเพราะขันทีสิบคน จากราชการตัดสินคดีความ ราษฎรมิไดเปนยุติธรรม" ขันทีสิบคนไดฟงคําทูลก็ ตกใจ เพราะเปนผูปดขอมูลขาวสารทีหัวเมืองตางๆ สงเขามาถวาย จึงเขาไปหนาพระที่นั่ง ถอดหมวกยศทําที ่ วาจะลาออกราชการเหมือนครังกอน แลวแกตัววาไดทําราชการรับใชใกลชด จึงทําใหขาราชการขุนนางอิจฉา ้ ิ ริษยา จะทําราชการไปคงจะไมรอดชีวิต "ขาพเจาทั้งสิบคนนี้ จะขอออกจากที่ เอาแตชีวิตรอดไว แลทรัพยสิ่ง สินของขาพเจาทั้งปวงนั้น ขอถวายพระองคใหพระราชทานทแกลวทหารซึงทําราชการ แตตัวขาพเจาทั้งนี้ จะ ่ ขอ กราบถวายบังคมลา ไปทําไรไถนาเลี้ยงชีวิต" สามกกทุกฉบับไมไดตั้งความสังเกตตรงจุดนี้ ทั้งๆทีคําของขันทีดังกลาว นั้นมองขามไมไดเปนอันขาด เพราะ ่ นี่คือสุดยอดวิชาของขันที เปนวิชาฆาคนดวยการใชวาจาเปนอาวุธ สุนทรภูไดกลาวถึงวิชานี้ในหนังสือพระอภัย  มณีตอนที่นางละเวงอาสาไปสังหารอุศเรน วา "จะพลิกพลิ้วชิวหาเปนอาวุธ ประหารบุตรเจาลงกาใหอาสัญ" จนอุศเรนตองรากเลือดถึงแกความตาย นักการเมืองบางคนในชั้นหลังไดสืบทอดวิชาขันทีนแลวมีใจอํามหิตกอ ี้ ความฉิบหายใหแกบานเมือง แลราษฎรไมตางอันใดกับยุคขันทีกินเมืองในสมัยสามกก คําเพ็ดทูลที่หวานระรื่น หูฉะนี้ กินใจลึก พระเจาเลนเต นัก พระทัยหนึ่งลนดวยน้ําใจรักสิบขันที อีกพระทัยหนึ่งลนดวยน้ําใจชังพระพี่ เลี้ยง เลาโต ไมไดไตรตรองพิจารณาใด ๆ ก็เชื่อตามคําเพ็ดทูล แลวตรัสวา "ตัวเปนพี่เลี้ยงที่บานเรือนของตัว นั้น ก็ยอมมีคน สนิทใชสอยอยู แลตัวเราเปนเจาอยูในราชสมบัติ มีคนซึ่งสนิทใชสอยบาง ตัวมาริษยาวากลาว ใหเราขัดเคือง" แลวตรัสสั่งใหเจาหนาที่คุมตัวเลาโตไปประหาร เลาโต จึงรองขึ้นหนาพระทีนั่งวาไมเสียดาย ่ แกชีวิต เสียดายแตราชสมบัตของ พระเจาฮันโกโจที่สบทอดมาสีรอยปเศษจะดับสูญ พระเจาเลนเต ก็ทําเปน ิ ่ ื ่ ไมไดยินเสีย เจาหนาทีคุมตัว เลาโต ออกไปจากพระราชอุทยาน พอดีรองอัครมหาเสนาบดีชื่อ ตันต๋า มาพบเหตุเขาก็สั่ง ่ ํ เจาหนาทีวาอยาเพิ่งประหาร จะไปเขาเฝาฮองเตกอน รองอัครมหาเสนาบดี ตันต๋ํา เขาไปในพระราชอุทยาน ่ เขาเฝาพระเจาเลนเต ทูลวา พระพี่เลี้ยง เลาโต ไดอุมชูเลียงดูอบรมสั่งสอนพระองคมาแตนอย ทําผิดฉกรรจ ้ ขอใดจึงตองโทษถึงประหาร พระเจาเลนเต ตรัสตอบวา เลาโต เปนผูใหญไมมีความคิดเอาความเท็จมากราบ ทูล และยุยงใสโทษสิบขันทีซึ่งเปนขุนนางผูใหญ ทั้งกระทําการหยาบชาตอเรา ตันต๋ํา จึงทูลวา ที่ เลาโต กราบทูลนั้นเปนเรื่องจริง บัดนี้ขุน นาง ขาราชการ และราษฎรทั่วประเทศ เดือดรอนนัก มีความเกลียด ชัง อยากกินเลือดกินเนื้อสิบขันที แตพระองคกลับมีพระทัยรักดุจพระราชวงศผูใหญ ทั้งที่ไมมีความชอบสิงใด ก็ ่ ตั้งใหเปนขุนนางผูใหญ ขันทีฮองสี ก็ไดรวมสมคบกับกบฏเปนไสศึกใหโจร มีผูมากราบทูลก็ไมทรงชําระใหรู ผิดถูก จะทําใหราชสมบัติเปนอันตราย พระเจาเลนเต เถียงวาไมเปนความจริง ตันต๋า แคนใจนัก จึงเอาศีรษะ ชนพระแทนที่ประทับจนโลหิตไหล พระ ํ เจาเลนเตทรงกริ้วขนาดหนัก ตรัสสั่งใหเจาหนาที่เอาตัว รองอัครมหาเสนาบดี ตันต๋ํา และพระพี่เลียง เลาโต ้ ไปจําใสคุกไวสบขันทีผูกแคน ทั้ง ลาโตและตันต๋ํา ที่กลาวโทษตัวใหถึงตาย ในยามดึกของคืนนั้น สิบขันทีก็ ิ ลอบเขาไปในคุกหลวง สังหารเลาโตกับตันต๋าเสีย ขันทีสิบคน ปรึกษากันเห็นวาหากปลอยใหขบวนการกูชาติ ํ  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 23.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 23 ทํา การตอไปความผิดก็จะมาถึงตัว ทั้งเห็นวาการของ ฮองสีขันที ที่รบเปนไสศึกในเมืองหลวงใหกับโจร แต ั ครั้ง เตียวกก ยังอยูยากจะสําเร็จ ได เพราะความเชื่อถือศรัทธาของราษฎรที่มตอการกูชาติในครั้งนี้นอย กวา ี เมื่อครั้ง เตียวกก หลายเทานัก จะหวังประโยชนอันใดยอมไมคุมกับประโยชนปจจุบัน  ดังนั้นจึงแตงเปน หนังสือรับสั่งสองฉบับ ฉบับหนึ่ง ไปถึง ซุนเกี๋ยน ใหไปกิน เมืองเตียงสา และสั่งใหไปปราบขบวนการกูชาติ ของ คูเสง อีกฉบับหนึ่ง ไปถึง เลาหงี ตั้งใหเปน เจาเมืองอิจิ๋ว และใหยกไปตี เตียวกี เตียวซุน ที่ เมืองยีหยง ฝาย เลาเกง ทราบรับสั่งตั้ง เลาหงี เปนแมทัพไปรบ เตียวกี เตียวซุน จึงเขียนหนังสือให เลาป ถือไปหา เลาหงี ฝากให เลาป ไปทําการศึกดวย เลาหงี ทราบความแลวก็ดีใจ มีคําสั่งโดยอํานาจแม ทัพแตงตั้งให เลาป มียศเปนนายรอย ในสังกัดกองทัพ ของตน เลาป จึงไดกลับเขารับราชการทหารอีกครั้งหนึ่ง โดยมียศเพียง นายรอยเทานั้น แตสามกกฉบับ เจาพระยาพระคลัง (หน) ไมไดกลาวถึงวา เลาป ไดรับยศทหารหรือมียศใดๆ ซุนเกี๋ยน ทราบรับสั่งแลว ก็ยก ทัพไปปราบ คูเสง ตีฐานที่มั่นแตก คูเสง ตายในที่รบ ทหารของ คูเสง ก็แตกหนีไปสิ้น สวน เลาหงี ยกทัพไป เมืองยีหยง รบกับ เตียวกี เตียวซุน ซึ่งมีกําลังพลเขมแข็งจํานวนมาก รบกันอยูหลาย วัน ทหารของ เตียวกี เตียวซุน ก็ขาดเสบียง อดอยาก ทั้ง เตียวซุน เองก็เปนคนหยาบ ไมเอาใจทหาร นาย  ทหารคนสนิทจึงหักหลังนาย ฆา เตียวซุน แลวตัดศีรษะเอาไปให เลาป สวน เตียวกี เมื่อรูวา เตียวซุน ตาย และทหารเอาใจออกหาง หนีทัพเปนจํานวนมาก ก็ทอถอยสิ้นความคิด และเอาดาบเชือดคอตาย ขบวนการกูชาติหรือที่ฝายทางการเรียกวาโจรโพกผาเหลือง ที่เพิ่งกอตัวขึนใหมอีกครั้งหนึ่ง ถูก ซุนเกี๋ยนและ  ้ เลาหงี เลาป ปราบปรามจนสงบราบคาบดวยประการนี้ พระเจาเลนเต ไดรับทราบความจากรายงานแลวมีพระดําริวา ซุนเกี๋ยนมีความชอบ โปรดใหไปเปนเจาเมืองกัง แฮ ซึ่งเปนหัวเมืองเอก สําหรับ เลาหงี มีความชอบมาก โปรดใหเปนผูบญชาการทหารสูงสุด สวน เลาป นั้น ั ตรัสวา มีความผิดครั้งตี ตกอิว ใหเอาความชอบนั้นลบลางกับโทษ และโปรดใหไปรักษา บานแฮปด ซึ่งเปน ๋ หมูบานเล็กๆ อยูปลายดาน พอดี กองซุนจาน เพื่อนรวมสํานักของ เลาป และโลติด ซึ่งรับราชการเปนขุนนาง อยูใน พระเจาเลนเต ไดทูลถวายฎีกาวา เลาป นี้แตกอนก็มความชอบในการปราบปรามโจรโพกผาเหลืองมาก ี มาครั้งนี้มความชอบปราบโจรไดสงบราบคาบ อีก ขอทรงพระกรุณาพระราชทานให เลาป ไดไปเปน เจาเมือง ี เพงงวนกวน เถิดพระเจาเลนเต จึงโปรดเกลาฯให เลาป เปนเจาเมืองเพงงวน-กวน ตามคําฎีกาของ กองซุน จาน และพระราชทานยศทหารใหเปนนายพันทหารมา มีหนาที่คมทหารมาและรถศึก พิจารณาน้ําพระทัยของ ุ พระเจาเลนเต ในครั้งนีแลว เห็นไดชดวา พระองคเองไมไดมีสิ่งใดติดพระทัยในตัว เลาป และคงไมตดพระทัย ้ ั ิ ในเรื่องเดิมของพระราชวงศสาย เลาป แตที่ผานมาเหตุททรงไมโปรด เลาป ตามควรแกความชอบนั้น นาจะ  ี่ ติดปญหาอยูทสิบขันที มาครังนี้ เมื่อ กองซุนจาน ขุนนางถวายฎีกา แสดงวา เลาป ก็มีพรรคพวกอยูในราช  ี่ ้  สํานัก จึงโปรดใหตามขอและยังแถมยศนายพันทหารมา ซึ่งเปนกองกําลังเคลื่อนที่เร็วอีกตําแหนงหนึ่ง ซึ่ง แสดงวานาจะมีสิ่งใดอันเปนความภายในราชสํานักที่ทรงหวังจะพึ่งพา เลาปในภายหนาอยูในพระทัยเหมือนกัน   แตไมมีใครไดทราบ ความนี้ เพราะสิ้นรัชกาลเสียกอน เมืองเพงงวนกวน นั้น เปนเมืองใหญและเปนเมืองทหาร เปนที่ตั้งของกองกําลังทหารมา ทั้งขาวปลาอาหารก็ บริบูรณ เลาปไปครอง เมืองเพงงวนกวน แลว ก็มีกําลังและกวางขวางขึ้นกวาแตกอน หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สิ้นศักราชเลนเต (ตอนที่ 11) เคาลางกลียคแผปกคลุมแผนดินของพระเจาฮั่นโกโจ ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่น ซึ่งบัดนี้สืบสันตติวงศตก ุ  ทอดมาถึงมือ ของเลนเต การณในอากาศนันดาวประจําพระองคพระมหากษัตริยมัวหมองริบหรี่ ซีดโรยราวไร ้  เรี่ยวแรงทีจะสถิตยในนภากาศ การในภาคภูมิดลนั้นเลา ก็เกิดการจลาจลวุนวาย อาณาประชา-ราษฎร ตกอยู ่  ในความเดือดรอนทุกหยอมหญา การรบราฆาฟนและการปลนชิงวิ่งราวเกิดขึ้นทุกหัวระแหง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 24.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 24 การในราชสํานักก็ขัดแยงไมมใครไววางใจใครกันไดอีกตอไป แตละฝายตางแสวงหาสมัครพรรคพวกและซอง ี สุมผูคนไวเปนพวก ดานหนึงเพื่อความดํารงคงอยูของตนเอง แตอีกดานหนึ่งเพื่อการทําลายลางคูแขงและ ่ ปรปกษใหดาวดิ้นไป  การฝายในอันเปนสวนพระองค ก็หามีความเปนปกติไมพระเจาเลนเตนั้น ไมใชเชื้อวงศพงศกษัตริยของพระเจา ฮั่นเต แตเปนลูกขุนนางที่พระเจาฮั่นเตขอมาเลี้ยงเปนลูกบุญธรรม แลวตังเปนรัชทายาท ครั้นเสวยราชยแลว ้ จึงโปรดใหอัญเชิญแมตัวเขาวัง สถาปนาเปนพระราชชนนี ทรงพระนามวา พระนางตั๋งไทเฮา สรางพระตําหนัก ใหเปนที่ประทับในพระราชวังหลวงเมื่อเจริญวัยขึ้น เลนเตหนุมก็โปรดปรานลุมหลงพระสนม เอกชื่อวา นางโฮ เฮา ซึ่งมาจากตระกูลพอคาเนื้อ แลวเขาถวายตัวเปนพระสนม มีโอรสดวยกันองคหนึ่งชื่อวา หองจูเปยน พระ เจาเลนเตจึงสถาปนานางโฮเฮาเปนที่พระมเหสี แลวใหเลื่อนพระสนมโฉมสะคราญชื่อ อองบีหยิน เปนที่พระ สนมเอกแทนพระมเหสีมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อโฮจิน เมื่อนองสาวไดดีเปนถึงที่พระมเหสี โฮจิ๋น ก็ไดความชอบตาม ๋ พระเจาเลนเต โปรดใหเปนขุนนางผูใหญฝายทหาร มีหนาที่เปนที่ปรึกษาการแผนดิน การตังเอาพอคาเนื้อเปน ้ ที่ปรึกษาการแผนดินดังนี้ ทําใหเกิดแบบอยางแกนักการเมืองในชั้นหลัง ในการแตงตั้งทีปรึกษาจากพวกรอย ่ พอพันแมโดยไมตองคํานึงถึงคุณวุฒใดๆ ิ ในระหวางที่ พระนางโฮเฮา ทรงพระครรภ เลนเต ในวัยหนุม คึกคะนองในแรงปรารถนาประกอบเขากับความ สะคราญแหง พระสนมเอกอองบีหยินแลว เลนเต หนุมก็ตกในหวงแหงความรัก ยิ่งรักก็ยิ่งลึก แลวก็หลง ใน ที่สดก็มีพระโอรสกับพระสนมเอกอีกองคหนึ่งชื่อวา หองจูเหียบครั้นพระเจาเลนเตเสวยราชยไดยี่สิบป ความ ุ ราวฉานของฝายในก็เกิดขึ้น สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) ระบุความตอนนีวาพระเจา เลนเตเสวยราชยไดหกปเศษ ซึ่งขัดกับ ้ ตอนตน ทีระบุวาในขณะเกิด นิมิตและลางรายนั้น พระเจาเลนเตเสวยราชยมาแลวสิบสองป ดวยเหตุที่ ่ ประวัตศาสตรจนรับรองวาพระเจาเลนเตเสวยราชยแลวยี่สิบประหวางพุทธศักราช 690-710 แตเมื่อคิดเปนป ิ ี พุทธศักราชแลวทั้งฉบับภาษาจีนและฉบับภาษาไทยไมตรงกัน ดังนั้นจึงถือเอาปที่ยสิบซึ่งเปนปสิ้นรัชกาล ี่ แทน ปลอยใหเปนหนาที่ของนักประวัตศาสตรคิดอานตกลงเรืองปศักราชกันเองตอไป ิ ่ ความราวฉานของฝายในราชสํานักเกิดแตเหตุเพราะ เมื่อพระมเหสีมีพระประสูติกาลแลว ฮองเตยังคงลุมหลง ในสิเนหาพระสนม เอกอยูไมยอมสราง แตละวันประทับอยูแตในพระตําหนักพระสนม เอก คลายกับทรงลืมไป แลววา ยังมีพระมเหสีและพระโอรสอีกสองพระองคลําพังแตความคิดอิสตรีก็หนักพอแรงอยูแลว แตภายในราช สํานักนั้น เสียงกลาวขานของเหลาขันทีและเจาหนาทีที่กระทบโสตพระมเหสีอยูทุกเมื่อเชื่อวันวา บัดนี้ฮองเตประทับอยู ่  แตตําหนักพระสนมเอกไมโปรดพระมเหสีอีกตอไปแลว กระทบใจใหแรงริษยาแหงสตรียงฮือโหม พระมเหสีที่ ิ่ พระทัยเต็มไปดวยแรงริษยาตอพระสนมเอกจึงลอบวางยาพิษขนกระเรียน สังหารพระสนมเอกอยางไรรองรอย อันยาพิษขนกระเรียนนั้น ความจริงไมไดทําจากขนนกกระเรียนแตทํา จากขนนกชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคลายนก กระเรียน ดองเขากับสุราแลวมีพิษรายสุด ทําใหเสียชีวตไดในทันที เปนที่นิยมใชกันในราชสํานักจีน แต ิ หนังสือกําลังภายในเรียกยาพิษชนิดนี้โดยนิยมวา ยาพิษหงอนกระเรียน เมื่อสิ้นพระชนนี หองจูเหียบในเยาววยจึงกําพราแม พระนางตั๋งไทเฮามีความสงสารหลานกําพรา จึงรับเอา ั หองจูเหียบมาเลี้ยงดูดวยพระองคเองในพระตําหนัก เปนธรรมดาของคนมีหลาน ยอมรักหลานอยูแลว ครั้น  รับมาเลี้ยงดูใกลชิดสนิทสนมก็ยิ่งรัก อากัปกิริยาทั้งปวงของหองจูเหียบเปนที่ตองพระทัยของ ตั๋งไทเฮาไปสิ้น นานวันเขาก็กลายเปนความหลงหลาน ในทีสดก็อยากใหหลานที่เลี้ยงมากับมือไดราชสมบัติ ทั้งๆที่รูอยูแกใจ ่ ุ วาผิดกฎมณเฑียรบาลขอหนึ่ง และอีกขอหนึ่งนั้นกฎมณเฑียรบาลหามสตรี มิใหยุงเกี่ยวการแผนดิน แตเมื่อ น้ําใจรักเจือหลงหนักเขา ตั๋งไทเฮาก็ลืมกฎมณเฑียรบาลขึนไปวาเอากับพระเจาเลนเตผูบตร ขอใหหลานได ้ ุ เปนรัชทายาท ความยุงยากของฝายในจึงกอตัวขึ้นตั้งแตบดนัน ั ้ ในระยะแรกๆ เลนเตฟงคําขอของตั๋งไทเฮาพระมารดา ก็เฉยเสียบาง เปลี่ยนไปตรัสเรื่องอื่นเสียบาง เพราะรูดี  วาการใหนองไดครอง ราชยแทนพี่เปนการผิดกฎมณเฑียรบาล ทั้งจะกอใหเกิดปญหายุงยาก ในราชสํานักขึ้น ในภายหนาเหมือนที่เคยเกิดขึนแลวในประวัตศาสตร แตตงไทเฮาก็ไมละความพยายาม ในที่สดเลนเตก็ใจ ้ ิ ั๋ ุ ออน เพราะเห็นแกพระราชชนนีสถานหนึ่ง เห็นแกสนมเอกอันเปนที่รักผูลวงลับสถานหนึง ทั้งหองจูเหียบนั้นมี   ่ รูปลักษณะกิริยาเปนที่รัก แลวยังบวกดวยความสงสารที่กําพราแมอีกสถานหนึ่ง พระเจา เลนเต ก็ละเสียซึ่งกฎ มณเฑียรบาลอันมีมาแตบรรพชน อาศัยสิทธิแหงพระมหากษัตริยในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย รับคําของ  ตั๋งไทเฮาวา ในโอกาสอันสมควรจะโปรดเกลาแตงตั้งใหหองจูเหียบเปนรัชทายาท All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 25.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 25 อยูมา ณ เดือนหกของปเดียวกันนั้น ซึ่งเปนวันเวลาหลังจาก ที่เลนเต รับคําตั๋งไทเฮาไมนาน และยังไมทันมี พระบรมราชโองการ โปรดเกลาตั้งหองจูเหียบเปนรัชทายาทก็ทรงประชวรมีพระอาการมากเกียนสิด หนึ่งในสิบ ขันที ทราบความในพระตําหนักไทเฮาเปนอยางดี ไดกราบทูลพระเจาเลนเตวา ซึ่งพระองคมีพระราชประสงค จะแตงตั้งหองจูเหียบเปนที่รชทายาทนั้น มีความยินดีดวยเปนอันมากแตเกรงวาการจะไมเปนไป ตามพระราช ั ประสงค สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาขันทีผูนี้ชื่อ เกนหวน อยูนอกกลุมขันทีสิบคน ความจริงเปนการแปล ผิด ฉบับภาษาจีนวา เปนหนึ่งในขันทีสิบคน แตชื่อกลายเปนเกียนสิด ดังนั้นจึงถือวาขันทีผูนี้เปนหนึ่งในขันที สิบคนที่เชื่อวา เกียนสิด เกียนสิด กราบทูลเหตุผลวา ตามกฎมณเฑียรบาลนั้น สิทธิในราชสมบัติตกแกหองจู เปยนโอรสในพระมเหสีซึ่งเปนผูพี่ หากจะตั้งหองจูเหียบโอรสในพระสนมเอกซึ่งเปนผูนองใหเปนรัชทายาท แลว บรรดาขุนนางที่เปนสมัครพรรคพวกของพระมเหสียอมไมพอใจ โดยเฉพาะโฮจิ๋น พี่พระมเหสีนั้นเปน ขุน นางผูใหญฝายทหาร มีพวกฝายทหารอยูเปนอันมาก อาจทํารายรัชทายาท แลวเชิญ หองจูเปยน ขึ้นแทนที่ พระเจาเลนเตฟงคําทูลของเกียนสิดในขณะที่ทรงประชวรหนักแลว ก็ตกพระทัยอาการไขก็ทรุดลง กระนั้นยัง ฝนพระองคตรัสถามวา จะปองกันแกไขปญหานี้อยางไร พระเจาเลนเต นี้เห็นไดชัดวาทําการใดไมมหลักไมมีเกณฑ ไมรูการควรไมควร การแผนดินอันเปนเรื่องใหญถึง ี เพียงนี้ แทนที่จะปรึกษาหารือกับพระราชวงศชั้นผูใหญหรือขุนนางชั้นผูใหญทมีใจภักดีตอแผนดิน กลับไป  ี่ ปรึกษา ขอความเห็นจากขันทีคนวิปริต เกียนสิดถวายความเห็นวา มีอยูทางเดียวเทานันคือ ตองสังหารโฮจิ๋น  ้ เสียกอนแลวเสนอแผนการวา ใหมีหมายรับสั่งใหโฮจิ๋นเขาเฝาในที่ประทับ แลวเกียนสิดจะรับธุระจัดหาคนมี ฝมือลอบสังหารโฮจิ๋นเสีย เลนเตในอาการทรุดหนักก็เออออกับแผนการของเกียนสิด ความที่เกียนสิดกราบทูลพระเจาเลนเตนั้น ยินถึงหู ขันทีอีกคนหนึ่งในพระตําหนักและขันทีผูนี้ แมไมปรากฏนามแตคาดหมายไดวา คงเปนคนละพวกกับขันทีสิบ คนหรือไมก็เปนพวกของโฮจิ๋น ขันทีผูนจึงบอกความแกลูกนองของโฮจิ๋นซึ่งเปนขุนนางในราชสํานักชื่อวา ี้ พัวอิ๋น ฝายพัวอิ๋นเมื่อทราบความแลวก็ตกใจ เตรียมออกจากพระราชวังเพื่อไปแจงความใหโฮจิ๋นทราบ พอดี โฮจิ๋นกําลังเดินทาง เขาวังเพื่อฟงอาการของฮองเต ดวยทราบขาววาฮองเตประชวรมีพระอาการมากเห็นจะ ทรงพระชนมไดไมขามคืนจึงเรงรีบเขาวังมา พบเขากับพัวอิ๋น ดังนั้นพัวอิ๋นจึงไดเลาความใหโฮจิ๋นทราบ แลว บอกวาเกียนสิดคิดฆาทาน อยาไดเขาไปในพระราชวังเปนอันขาด โฮจิ๋นทราบความแลวก็ตกใจ หันหลังกลับรีบเดินทางกลับจวนของตน แลวใหเชิญขุนนางฝายทหารและพล เรือนที่เปนพวก มากินโตะที่บาน เมื่อสมัครพรรคพวกมากันพรอมแลว โฮจิ๋นจึงบอกความใหทุกคนไดทราบ  แลวแจงความประสงควา เมือเกียนสิดคิดรายจะฆา เราเชนนี้แลว จําเปนทีเราจะตองฆาเกียนสิดเสียกอน และ ่ ่ ถามความ เห็นสมัครพรรคพวกวาจะคิดอานประการใด พรรคพวกของโฮจิ๋นฟงความแลว เห็นเปนการใหญหาก พลาดพลั้งภัยก็จะมาถึงตนและครอบครัว ดังนันทุกคนจึงพากันนิ่งเฉย แลวสายศรีษะทําทีเปนคิดไมออก บอก ้ ความเห็นไมได บรรยากาศอึมครึมผานไปครูหนึ่ง โจโฉซึ่งอยูในที่นั้นดวยและสงวนความเห็นดวยอาการเงียบมาแตตน ก็ไดรูวา   บรรดาคนเหลา นั้นรักตัวกลัวตายและ ไรสติปญญาความกลาหาญ จึงออกความเห็นอยางตรงไปตรงมาวา "อัน  เกียนสิดนั้นพระเจาเลนเตก็โปรด ปราน พรรคพวกในวังก็มีเปนอันมาก ทานคิดการทั้งนี้ เกลือกจะมิสําเร็จ จะ ไมตายแตตว จะพาญาติพี่นองตายเสียสิ้น ขอทานจงดําริดูใหควรกอน"การออกความเห็นของโจโฉในครั้งนี้ ั ทั้งๆ ที่ตวเองเปนเพียงนายทหารชั้นนายพัน แตหาญกลาออกความเห็นในทามกลางขุน นาง ชั้นผูใหญจํานวน ั  มาก และเปนการออกความเห็นอยางตรงไปตรงมา นับเปนความกลาหาญที่เดนชัดแตความเห็นนี้ไมตองดวย  ความคิดของโฮจิ๋น ซึ่งกําลังเลือดขึ้นหนาเพราะตกเปนเปาสังหารของเกียนสิด ดังนั้นโฮจิ๋นจึงตวาดใสโจโฉวา เปนการบังอาจที่มาออกความเห็นในการประชุมขุนนางผูใหญ โจโฉเปนผูนอยก็นิ่งเฉยเสีย แตความเห็นของโจโฉนั้น กระทบเขากับความรูสึกของพรรคพวกโฮจิ๋นที่อยูในที่นั้น ทุกคนตางหวนรําลึกถึง เหตุการณครั้งที่แมทัพใหญเตาบูและราชครูตันผวน วางแผนสังหารสิบขันที ครั้งนั้นความลับรั่วไหลทังแมทัพ ้ ใหญเตาบูและราชครูตันผวนถูกสิบขันทีสังหารโหดพรอมครอบครัวแลว ความรูสึกวาเหตุการณกําลังเกิดซ้ํา  รอยก็เขาครองความนึกคิดของทุกคน ความหนาวเหน็บในมรณภัยเขาเกาะกินหัวใจของทุกผูคน เพราะหากไมคลอยตามความคิดของโฮจิ๋น ก็เกรง นักเพราะโฮจิ๋นเปนถึงพี่ชายของพระมเหสีมีบารมีและสมัครพรรคพวกมาก ดีรายก็อาจถึงตายได แตใน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 26.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 26 ขณะเดียวกัน หากคลอยตามความคิดของโฮจิ๋นแลัว หากการลมเหลวไมเพียงแตทุกคนจะหัวขาดเทา นั้นยัง จะพาญาติพี่นองฉิบหายตายสิน ในขณะทีความเครียดกําลังครอบงําสมัครพรรคพวกของ โฮจิ๋นจนกินโตะไม ้ ่ ลงนั้น ขางในราชสํานักอาการประชวรของเลนเตทรุดหนักโดยลําดับ และเสด็จสวรรคต ดาวประจําพระมหากษัตริย อันริบหรี่ไดรวงลงเหนือเมืองลกเอี๋ยงราชธานีของราชวงศฮั่น เปนอันสิ้นศักราชของ เลนเต ณ บัดนั้น สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สถานการณยามดาวมังกรลับ (ตอนที่ 12) ขอเวลาใหสภาคนเครียดที่ประชุมปรึกษากันอยู ณ จวนของโฮจิ๋นไดครุนคิดหาทางออกสักระยะหนึ่ง และ อาศัยชวงเวลานี้ทบทวนถึงสถานการณบานเมือง ณ ยามสิ้นแผนดินเลนเต เพื่อที่จะไดมองและเขาใจ สถานการณทจะดําเนินตอไปไดแจมชัดยิ่งขึ้นตลอดยี่สิบปแหงอายุรชกาลของเลนเต แมวาการบริหารราชการ ี่ ั แผนดินจะเหลวแหลกสักเพียงไหน แตความมั่นคงเขมแข็งที่ราชสํานักฮั่น ไดวางไวเปนเวลาสีรอยปเศษยังไม ่ ถึงกับพังทลายลง อํานาจรัฐของราชสํานักยังคงเปนที่ยอมรับเชื่อฟงและปฏิบัติตามทัวราชอาณาจักร เปนแต ่ อํานาจรัฐนั้น แทนที่จะเปนอํานาจบริหารของฮองเต กลับเปนอํานาจทีถูกครอบงําโดยสิบขันที ถึงขนาดทีสิบ ่ ่ ขันทีไดแอบอางใชพระราชอํานาจของฮองเตเปนเนืองนิจ สิบขันทีเรืองอํานาจขึ้นแลวไดใชอํานาจรัฐไปในทางเบียด เบียนกดขี่ขมเหงขูดรีด ขุนนางขาราชการ ไมเวน แมกระทั่งพวกขุนศึก การสรางคุณงามความดีและผลงานไวกับแผนดินไมวาสักเทาใด ไมมีวันที่จะเปน ความดี  ความชอบในราชการ นอกเสียจากจะไดบรรณาการสวยสินบนใหกับสิบขันที ความกาวหนาในราชการของขุน นางขาราชการทั้งปวง ที่เกิดจาก แรงระบบสวยสินบนเชนนี้ เปนตนเหตุของความเดือดรอนทุกขเข็ญแกอาณา ประชาราษฎร เกิดการปลนชิงวิ่งราวทั่วทั้งแผนดินแลวกลายเปนการจลาจลขึ้น เหตุนี้จึงเกิดความขัดแยงหลักขึ้นในบานเมืองถึงสองชนิดคือ ระหวางอํานาจรัฐสวนกลางกับประชาชนชนิด หนึ่ง และระหวางสิบขันทีกับขุนนางขาราชการ โดยเฉพาะเหลาขุนศึกอีกชนิดหนึ่ง ความขัดแยงทั้งสอง ชนิดนี้ ยอมกระทบราชบัลลังกมังกรใหสั่นไหวแลวสันคลอนลงอยางซึมลึก ่ รอวันคืนทีจะพังทลายดับสูญไปเทานั้น ่ ความไมพอใจ ความคับแคนใจที่กลายเปนความชิงชัง อาฆาต พยาบาทถูกบมไวในใจของเหลาขุนนางและขุน ศึกเฝาคอยหาโอกาสชําระแคนวา ตองมาถึงเขาสักวันหนึ่งการลุกขึ้นสูของประชาชนทั้งสองครั้ง แมจะถูก ปราบปรามจนราบคาบไปแลว แตความราบคาบนั้นมีลักษณะชั่วคราว ตราบใดที่ตนเหตุของการกดขี่ขมเหง ราษฎรและการปกครองที่อธรรมดํารงอยู ตราบนั้น เชื้อไฟปฏิวัติของประชาชนยอมไมมีวันดับสูญ หากรอวันคืน ที่จะลุกโชติชวงขึ้นมาใหมเทานั้น แตทวาการลุกขึ้นสูกูชาติของประชาชนไดกอใหเกิดจินตภาพใหมขึ้นในหวงใจของเหลาขุนศึก เพราะทาทาย  ตออํานาจรัฐและมีเจตนาชวงชิงอํานาจรัฐ โดยอาศัยกําลังอาวุธของประชาชนโดยตรง ดังนันขุนศึกจํานวนหนึ่ง ้ จึงกอรูปความคิดขึ้นภายในใจที่จะชวงชิงอํานาจรัฐจากสิบขันที แตจินตภาพของพวกขุนศึกยังคงอยูทระดับ  ี่ ครอบงําอํานาจรัฐของ ฮองเตเทานั้น ยังไมไปไกลถึงขนาดลมราชวงศฮน ยึดราชบัลลังกมังกรเสียทีเดียว ั่ เพราะยอมแลเห็นวายังมีขุนนางขาราชการอีกจํานวนหนึ่ง และยังมีราษฎรอีกจํานวนมากทียังไมรูขอมูลขาวสาร ่ เกี่ยวกับความชัวรายทีครอบงําอํานาจรัฐอยู คนเหลานี้อาจอาศัยจิตใจจงรักภักดีตอราชวงศฮั่นหรือแกลงอาศัย ่ ่ ความจงรักภักดีตอราชวงศฮั่นตอตานทําลายการกอรัฐประหาร จึงทําใหคนที่คดกอรัฐประหารเกรงกลัว ไมกลา ิ คิดไปไกลถึงขนาดลมราชบัลลังกฮั่น จึงคิดไดแตเพียงการครอบงําอํานาจรัฐโดยผานทางฮองเตเทานั้น สวนการณขางฝายในราชสํานักนั้น พลันทีตั๋งไทเฮาและเลนเตละเมิดกฎมณเฑียรบาลจะสถาปนาหองจูเหียบผู ่ นองขึ้นเปนที่รชทายาทแทนหองจูเปยนผูพแลว กลิ่นอายของการฆาฟนกันขางฝายในราชสํานักจึงกอตัวขึ้น ั ี่ สถานการณในสวนที่เกี่ยวกับบุคคลสําคัญทีจะกอตัวขึ้นกลายเปนสามกกในอนาคตนั้น ปรากฏวาแตละคนได ่ เขาสูกระแสแหงอํานาจในลักษณะที่แตกตางกัน และมีสภาพการณยามสิ้นแผนดินเลนเตที่แตกตางกันดวย โจ โฉไดเคลื่อนตัวเขาใกลอํานาจรัฐมากที่สด มีตําแหนงเปนนายพันสารวัตรทหารประจํากองกําลังรักษาพระนคร ุ ไดใกลชดสนิทสนมกับโฮจิ๋นผูคุมอํานาจทางทหารสูงสุดในขณะนั้น ิ  ไดมีโอกาสเสวนาคบหากับ ขุนนาง ขาราชการในเมืองหลวงเปนจํานวนมาก ซึ่งจะกลายเปนกําลังสําคัญของโจโฉในวันขางหนา ความที่รับราชการอยูในเมืองหลวง ใกลชดกับอํานาจรัฐ โจโฉจึงไดเรียนรูถึงอํานาจรัฐวา ยอมประกอบดวย ิ องคสามคือ อํานาจรัฐนั้นจะได มาก็แตโดยการชวงชิง จะปลอยใหเปนไปตามบุญทํากรรม แตงไมไดเปนอัน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 27.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 27 ขาด อํานาจรัฐนั้นจะตองใชดวยตนเองอยางเฉียบขาด จะประนีประนอมแบบไรหลักการหรือโลเลเหลวไหล หรือใหคนอื่นใชอํานาจ แทนไมไดเปนอันขาด และอํานาจรัฐนั้นจะตองรักษาดวยความทะนุถนอมใหปลอดภัย ดุจดวงใจ ดังนั้น เมื่อหวังครองอํานาจรัฐยอมจําเปนตองแสวงหาคนดีมีฝมือจํานวนมากมาทําการ ซึ่งนับเปน  เรื่องยากอยางหนึ่งเพราะเบื้อง แรกตองรูจักคนดี รูจักแลวตองหาวิธีเชิญชวนมารวมทําการ แตการรักษาคนดี   สงเสริมใหคนดีมีอํานาจกลับยากกวา แมกระนั้นการใชคนดีมีฝมือใหเหมาะกับการยังจัดเปนเรื่องยากทีสุด แม ่ ตนเองเลายอมตองฝกฝนจนสันทัดในการเปนศูนยรวมของคนดี มีฝมือ สามารถสรางเอกภาพทางความคิด ทางความรับรูและทางการปฏิบัติใหเกิดขึ้นอยางมั่นคง ทังยังตองฝกฝนจนมีวิสยทัศนกวางไกลบน พื้นฐาน ้ ั ความเปนจริงแหงสถานการณเพื่อนํามาใชชี้นาขบวนการของตน และนําขบวนการของตนไปบรรลุซึ่งเปาหมาย ํ ทักษะและประสบการณตลอดจนความรับรู ความขัดแยงและเสน สายภายในราชสํานักและอํานาจรัฐกอเกิดขึ้น แกโจโฉทุกวันคืน สวนซุนเกี๋ยนนันไดครองเมืองกังแฮ ตามความชอบในการสงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งลาสุด แมจะหางไกล ้ จากนครหลวงลกเอี๋ยง ทําใหขาดความรูความเขาใจเกี่ยวกับสภาพการณในเมืองหลวง อันนับเปนจุดออนก็จริง อยู แตความที่ กังแฮ เปนเมืองใหญเปนเมืองทาขาวปลาอุดมสมบูรณ การคาขายก็เจริญรุงเรือง มีผูคนมาก กําลังทหารก็มากตาม ซุนเกี๋ยนไดปกครองโดยเมตตาธรรม รวมน้ําใจผูคนใหสวามิภักดิ์ไดเปนอันมาก  เกียรติภมิของซุนเกี๋ยนเลื่องระบือไกลไปทั่วหัวเมืองขางเคียง กอตัวเปนบารมีที่จะตั้งตัวเปนใหญในวันหนา ู สถานการณในภาคใตที่ซุนเกียนปกครองอยูโดยมีกังแฮเปนศูนยกลางนั้น จึงเกิดภาวะสันติเปนรากฐานใหแก ๋  การพัฒนาในทุกดาน คนดีมีฝมือจํานวนมากจึงหลั่งไหลเขาสวามิภักดิ์เขาทําราชการดวยซุนเกี๋ยน  ฝายเลาปครองเมืองเพงงวนกวนตามความชอบที่ไดรับจากการปราบสงครามโจรโพกผาเหลืองครั้งลาสุด อยู หางไกลเมืองหลวง ขาดความรับรูขอมูลขาวสารในเมืองหลวงนับเปนจุดออนเชนเดียวกับซุนเกี๋ยน แตเมือง เพงงวนกวนนั้น เปนเมืองเกามีความสงบสุขสันติตลอดมา ราษฎรอยูเย็นเปนสุขมีฐานะอาชีพที่ดถวนหนา เมือง ี นี้แมไมใหญนักแตมผูคนมากหนาแนนเปนทีตงของกองกําลังทหารมา โดยที่เลาปก็ไดรับพระราชทานยศเปน ี ่ ั้ นายพันทหารมาคุมกําลังทหาร มาและรถศึกอยูอีกตําแหนงหนึ่ง ความที่เลาปเปนมือแมนเกาทัณฑ อัน ประจักษในสงครามโจรโพกผาเหลือง จึงเปนที่เลื่อมใสของบรรดาเหลาทหารมา เลาปเปนนักปกครองที่อาศัยเมตตาธรรมและคุณธรรมเปนหลัก บานเมืองจึงอยูเย็นเปนสุข ปราศจากโจรผูราย คดีความของราษฎรก็ลดเหลือนอยลงและไดรบการประสาธนความยุติธรรมโดยถวนหนา เลาปจึงไดรับความรัก ั ภักดีจากราษฎรทั้งเมืองเพงงวน กวนและหัวเมืองขางเคียง กลายเปนบารมีและเกียรติภมที่จะทํา การใหญใน ู ิ ภายหนาเชนเดียวกันเมื่อบานเมืองสงบสุขกวนอู เตียวหุย นองรวมสาบานทั้งสองของเลาปซึ่งมีคุณสมบัติเปน นักรบโดยเนื้อแท เปรียบไดกับดาบเหล็กน้ําพีที่มีคุณสมบัตวิเศษในตัว ดังนันยามวางศึกทังกวนอู เตียวหุย จึง ้ ิ ้ ้ ตางไดฝกปรือวิทยายุทธจนเชียวชาญจัดจาน ทั้งฝมืออาวุธสั้นและอาวุธยาว ไดฝกปรือยุทธวิธีการรบและการ ่ บัญชาการทหารจนเชี่ยวชาญทั้งไดเรียนรูการปกครองบานเมือง และการระงับขอพิพาท บาดหมางของราษฎร โดยลําดับ หลอหลอมตนเองจนมีคุณสมบัตพรอม ทีจะเปนนายทหารเอก ที่สามารถคุมและบัญชาทัพขนาด ิ ่ ใหญได พัฒนาการของความรับรูความสามารถและประสบการณของ ทั้งโจโฉ ซุนเกี๋ยนและเลาป จึงเปนรากฐานสําคัญ ของพัฒนาการที่ทาใหแผนดินจีนกลายเปนสามกกในอนาคต ในยามสิ้นแผนดินเลนเต ตัวละครตางๆ ที่ดาเนิน ํ ํ ไปในยุคสมัยของพระองค แมมีอยูเปนจํานวนมาก แตไดลมหายตายจาก ไม ก็ถูกถอดถูกปลดออกจาก ตําแหนงหนาทีในทางราชการ ไปทําไรไถนาคาขายตามอัตภาพ ่ แมทัพใหญเตาบูและราชครูตันผวนขุนนางผูใหญสองแผนดิน ผูภักดีตอพระราชวงศฮั่นถูกสังหารอยางโหดราย ทั้งครอบครัว กลายเปนรอยบาปแหงยุคสมัยของพระเจาเลนเตพระพี่เลี้ยงเลาโต ซึ่งเคยเลี้ยงดูอบรมสั่งสอน เลนเตมาแตครังยังนอยและรองอัครมหาเสนาบดีตันต๋า ขุนนางสองแผนดินผูภักดีตอพระราชวงศฮั่นและมีคุณ ้ ํ ตอเลนเตมาแตนอย ถูกพระราชอาชญาโดยสุดยอดวิชาของขันทีตองโทษจําคุก และตอมาถูกขันทีลอบ สังหาร เปนบาปกรรมฐานเนรคุณผูมคุณของเลนเตที่ตดตัวไป กระทั่งวันตายฮองฮูสงและจูฮี ขุนนางระดับแม ี ิ ทัพปราบโจรโพกผาเหลือง ผูมีความชอบตอแผนดิน แตไมยอมเขาสูระบบสวยสินบนของขันที ถูกสิบขันทียุ ยงใหพระเจาเลนเตปลดออกจากตําแหนงหนาที่ราชการ กลับไปอยูภูมิลําเนาเดิม ในขณะทีคนชั่วชาแบบตั๋งโตะ ซึ่งไรสติปญญาความสามารถ รบทัพจับศึกกี่ครั้งก็ตกเปนฝายพายแพแตดวย ่  แรงหนักของสินบนที่บรรณาการใหแกสิบขันที จึงกลับไดดีมีอํานาจวาสนา ไดครองเมืองซีหลงซึ่งเปนเมือง ใหญที่มีกําลังทหารมากถึงยีสิบหมื่น สวนอวนเสี้ยว แมจะเปนบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีเชื้อสายขุนนางที่ ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 28.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 28 สืบทอดมาหลายชั่วอายุคนและมียศทางทหารเปนถึงนายพัน มีตําแหนงเปนผูคุมหนวยทหารสารวัตรของกอง กําลังรักษาพระนคร แตทั้งพอลูกก็ยังถูกระบบสวยสินบนของสิบขันทีรีด ไถไมไวหนา ดังนั้น อวนเสี้ยว ในดาน หนึ่ง แมจําใจยินยอมอยูในระบบสวยสินบนของขันที แตในอีกดานหนึ่งไดผกใจเจ็บแคนอยาก กินเลือดกินเนื้อ ู สิบขันทีมากกวาใคร ดานสกุลโฮ ทีโฮจิ๋นครองอํานาจทางทหารสูงสุดในขณะที่ โฮฮองเฮาผูนองไดเปลี่ยนฐานะพระมเหสีเปนพระ ่ ราชนนีหลังเหตุการณสวรรคต จึงเปนสกุลที่มีบทบาทสูงสุดตออํานาจรัฐ แตสกุลนี้มีรากฐานมาจากพอคาเนื้อ คุนเคยแตเรื่องคาขายและกําไร ขาดประสบการณเกี่ยวกับอํานาจรัฐ ทั้งคนในสกุลนี้ลวนมีจดออนทั้งเรื่องโลภ ุ ในทรัพยสิน บายศบาอยางและหูเบา อันตรายจึงกรายเขามาเยือนสกุลโฮใกลเขามาทุกทีคือ ยิ่งใกลอานาจรัฐ ํ เทาใด อันตรายก็ยิ่งใกลสกุลโฮมากยิ่งขึ้นเทานั้น ฝายสิบขันทีนั้น หลังจากฮองสีขันทีตองโทษจําคุกฐานรับสินบนเปนไสศกใหกับโจรโพกผาเหลืองแลว ขาว ึ คราวของฮองสีขันที ก็เงียบหายไป ครั้นสิ้นแผนดิน พระเจาเลนเต แลว สิบขันทีก็เปนดังไมเลื้อยที่ไม หลักหัก โคนลงตองปรับปรุงทาทีและแสวงหาหลักยึดใหมตอไป ในขณะทีความขัดแยงภายในไดเกิดขึ้นตั้งแตกรณีฮ ่ องสีขันทีรับสินบนแลวแบงปนไมทั่วถึง ความหวาดระแวงไมพอใจกันจึงเกิดขึ้นโดยเฉพาะคูของเกียนสิด และ  กกเสงนั้น ขัดแยงกันหนักถึงขนาดจองลางผลาญกันและกัน แตพวกขันทีนนเลนการเมืองไดเกง แมวาจะมีความขัดแยงภายในประการใด ก็สามารถปกปดความขัดแยงนั้น ั้ ไวแตเฉพาะกลุม ตน ไมเปดเผยแพรงพรายสูภายนอก แตถาหากมีปญหาขัดแยงกับตางกลุม ก็พรอมที่จะ   รวมตัวกันตั้งรับหรือโจมตีฝายอื่นจนยอยยับไป ตางกับนักการเมืองบางพรรค ไมพอใจกันเพียงเรื่องเล็กนอยก็ ปาวรองออกเปนความขัดแยงใหญสภายนอก เหลานี้คือสภาพการณที่เกิดขึ้นและดํารงอยู ณ ยามสิ้นแผนดิน ู ของเลนเต สภาพการณเชนนี้แหละไดกลายเปนพลังวัตต ขับเคลื่อนใหสถานการณหลังการสวรรคตของพระ เจาเลนเตดําเนินไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สิบขันทีฝาวิกฤติ (ตอนที่ 13) สรรพสิ่งในโลกยอมผันแปรไปเปนธรรมดา มีความเกิดขึ้น ตั้งอยูแลวดับไปตามกฎแหงพระไตรลักษณ อันทรง ธรรม ไมมวันทีจะละเวนเกื้อกูลหรือเขมงวดเอากับผูใด มีลาภยศสุขสรรเสริญได ก็มีอันตองเสื่อมลาภเสือมยศ ี ่ ่ มีทุกขและนินทาได เปนของคูกัน เมื่ออยูในเวลากลางวัน ผูมีปญญายอมไมหลงระเริง หากตระหนักดีวาราตรีกาลยอมมาเยือน ครั้นอยูในราตรีอัน   มืดมิด ผูมีปญญายอมไมประหวั่นพรั่นพรึงทอถอย เพราะยอมมองเห็นอนาคตที่แสงสวางแหงอรุณจะมาเยือน ธรรมชาติเปนเชนนี้ แตเปนวิสยของปุถุชนทีพิสมัยแต สิ่งอันเปนที่พึงใจ รังเกียจเดียดฉันทสิ่งอันเปนทีไมพึง ั ่ ่ ใจ ครั้นไดสิ่งที่พึงใจแลวก็เหลิงระเริงอยูกบความพึงใจนัน ไมยอมคาดไมยอมคิดวาความพึงใจนั้นยอมมีอัน ั ้ สูญสิ้นไปสักวันหนึ่ง ไมมีทางที่จะเปนอมตนิรันดรได สิบขันทีในยุคสมัยของเลนเตเรืองอํานาจวาสนายิ่งกวา ผูใดในแผนดิน อาศัยพระบารมีแหงฮองเตกอกรรมทําเข็ญไวกับขุนนางขาราชการเปนฉกรรจแสนสาหัสนัก สรางความเคียดแคนชิงชังประทับไวในใจของขุนนางขาราชการเกือบทั้งประเทศ และสงผลใหเกิดความ เดือดรอนทุกขเข็ญแกอาณาประชาราษฎร สิบขันทีเหลิงระเริงในอํานาจดังนี้ จนลืมไปวายอมมีสักวันหนึ่งที่เลนเตจะตองลับลาบัลลังกมังกร จึงไมได เตรียมการสรางคุณงามความดีไถโทษตน ไมไดสรางความภักดีไวกับใจคน ดังนั้น ครั้นสินแผนดินเลนเตแลว ้ ชะตากรรมของสิบขันทีจึงเปรียบประดุจดัง เถาวัลยพันไมใหญ ครั้นไมใหญโคนลมลง เถาวัลยนั้นก็ลมลงตาม พลันทีสิ้นแผนดินเลนเต ปญหาอํานาจรัฐใหมยังคงคลุมเครือยิ่งนัก พระราชวงศพระองคใดจะไดรับสถาปนา ่ เปนฮองเตสืบราชสมบัติก็ยังไมแนชด ขุนนางขาราชการผูใดจะกาวขึ้นครองอํานาจรัฐภายใตบัลลังกมังกรก็ยัง ั  ไมแนชัด หันไปทางพระราชวงศกยังไมเห็นใครเปนที่พงได ็ ึ่ หันไปทาง ดานขุนนางขาราชการเลาก็ปะเอาแตคนที่ตัว เคยขมเหงรีดไถเอาสวย สินบนไปทั้งสิ้น เพราะขุนนางขาราชการเหลาใดที่ไมยอมอยูในระบบสวยสินบนลวน ถูกปลดหรือถูกถอดออกจากตําแหนงกลายเปน ราษฎรสามัญ กลับไปทําไรไถนาคาขาย ณ ภูมิลําเนาเดิมจน หมดสิ้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 29.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 29 สิบขันทีจึงวาเหวยิ่งนัก เปนความวาเหวทหนาวเหน็บเขา ไปในหัวใจ เพราะเบื้องลึกแหงบึ้งใจตระหนักดีวา ี่ ผูคนรอบขาง ไมวา ทางดานพระราชวงศหรือขุนนางขาราชการไมอาจหาใครเสมอเหมือนเลนเตไดอีกแลว มี แตคนซึ่งเปนคนไกล หรือไมก็เปนคนที่มีรอยแคนตรึงอยูในใจทั้งสิ้น ดังนั้น แตละวันกลุมสิบขันทีจึงสาละวน ปรึกษาหารือกันเพื่อหาทางออกใหกับชะตากรรมชีวิตของพวกตน และรอคอยโอกาส ที่จะมาถึง หวังเอา โอกาสนั้นฟนคืนสถานะและอํานาจขึ้นมาใหม ในระหวางที่เหลาขันทีกําลังรอเวลา รอโอกาสอยูนั้น สภาคนเครียดที่ประชุมกันอยูในจวนของโฮจิ๋น ยังหาขอ ยุติไมไดกับขอเสนอของโฮจิ๋น ที่ใหวางแผนกันจับสิบขันทีฆาเสีย จนเวลาผานไปชั่วยามหนึงแลว ทุกคนยังคง ่ อยูในอาการเงียบ สายศีรษะ บางก็เอานิ้วชี้เคาะโตะ ทําทีเปนครุนคิด บางก็ลุกเดินวนรอบโตะ ทําทีเปนใช ความคิดอยางหนัก โดยทีทุกคนไมยอมกินโตะ ทั้งๆ ทีถูกโฮจิ๋น เชิญมากินโตะ ทั้งนี้เนื่องเพราะปญหาที่ขบคิด ่ ่ กันอยูนั้นหนักหนาสาหัสนัก ประดังขึ้นมาถึงลําคอ กลืนกินอาหารไมลง คงมีแตโจโฉ เจาปญญาเทานั้นที่ยืน สงบนิ่งเฝาสังเกตอากัปกิริยาของ โฮจิ๋น และเหลาขุนนาง ที่เปนไป ณ ทีนั้น แลวรําพึง ขึ้นในใจวาคนพวกนี้หา ่ มีสติปญญาไม ใชแตเทานั้นยังเปนพวกขี้ขลาดตาขาวเอาตัวรอด แลวเรื่องอะไรเราจะออกความคิดเห็นใหเปน  ภัยแกตนไปในภายหนา โจโฉจึงไดสงบนิ่งตอไป ในขณะทีความเงียบปกคลุมบรรยากาศในหองจัดเลี้ยง ซึ่ง ใชเปนหองประชุมไปดวยนั้น ทหารรับใชไดวงเขา ่ ิ่ มารายงานตอ โฮจิ๋น วา ขุนนางชื่อพัวอิ๋น มาขอเขาพบ เพื่อรายงานเหตุการณสําคัญ โฮจิน จึงออกจากหองจัด ๋ เลี้ยงไปพบพัวอิ๋นในหองรับรองอีกหองหนึ่ง พัวอิ๋นขุนนาง ซึ่งเปนพวกของโฮจิ๋น รายงานใหโฮจิ๋น ทราบวา บัดนี้พระเจาเลนเตสวรรคตแลว สิบขันทีปกปดขาวการสวรรคตนั้น แลวเกียนสิด หนึ่งในสิบขันทีคบคิดกัน กับตั๋งไทเฮา พระราชชนนีของฮองเตในพระบรมโกศวาง แผนจะแอบอางรับสั่งใหตัวทานเขาวังแลวสังหารเสีย จากนั้นจะใหหองจูเหียบ พระโอรสในพระสนม เอกขึ้นครองราชย รายงานแลวพัวอิ๋นก็ลากลับไป พัวอิ๋นออกจากจวนไปยังไมทนที่โฮจิ๋นจะกลับเขาไปในหองจัดเลี้ยง ทหารรับใชก็วิ่งหนาตื่นเขามารายงานตอ ั โฮจิ๋นวาเจาหนาที่ราชสํานักเชิญรับสั่งของฮองเตมาพระราชทานแกโฮจิ๋น โฮจิ๋นจึงใหเชิญเจาหนาที่ราชสํานัก เขามาในหองรับรอง จึงได รับหมายรับสั่งวาใหโฮจิ๋นเขาเฝาฮองเตเพื่อปรึกษาราชการสําคัญ โฮจิ๋นรับหมาย รับสั่งแลว เดินกลับเขามาที่หองจัดเลี้ยงบอกความทั้งปวง ใหเหลาขุนนางทราบ ขุนนางทั้งนั้นสีหนาแตกตื่น  ตกใจ แตไมมผูใดออกความเห็น ในขณะทีความคิดของทุกคนโลดแลนคาดคิดถึงเหตุรายที่กําลังเยื้องกราย ี ่ เขามาเยือนพวกตน ตางคนตางคิดถึงชะตากรรมของตัวและครอบครัว พากันหนาสลดลง จนเปนที่เห็นไดชัด โจโฉฉวยโอกาสนี้ทาตนเปน "แสงไฟนอยสวางขึ้นในที่มด" เสนอความเห็นวา "เราจําจะตั้งใหหองจูเปยน พระ ํ ื ราชบุตรคน โตเสวยราชสมบัติเสียกอน" ทังนี้ เพื่อไมใหราชบัลลังกวางลงนานเกินไปจนเสียธรรมเนียมการ ้ ปกครองแผนดิน หลังจากนั้นแลวจึงคอยคิดอานฆาเกียนสิดขันทีกับพรรคพวกตอไป โฮจิ๋นยินขอเสนอของโจโฉแลว ทั้งเห็นวาไมมีขุนนางผูใด โตแยงคัดคานหรือแสดงความเห็นเปนอยางอื่น จึง เห็นดีดวยแลวถามวาผูใดจะอาสาไปทําการครั้งนี้ อวนเสียว นายพันทหารสารวัตรแหง กองกําลังรักษาพระ ้ นคร ผูเปนบุตรอัครมหาเสนาบดีไดฟงดังนั้น จึงขันอาสาวาจะขอนํากําลังทหารหาพันบุกเขาไปจับเกียนสิดกับ พวกขันทีฆาเสียถึงในพระราชฐาน แลวจึงยกหองจูเปยนขึ้นครองราชยตอไป โฮจิ๋นมีความยินดียิ่งนัก มีคําสั่งใหจัดทหารหาพันพรอมอาวุธครบมือ ใหอวนเสี้ยวคุมทหารเขาวังไป ยามตกอยู  ในสภาพกลัวตาย และเชื่อมั่นในกําลังทหารของตัว โฮจิ๋นจึงมองขามไปวาการกระทําเชนนั้นเปนการบุก พระราชฐาน มีความผิดฐานกบฎ ภายในราชอาณาจักร มีโทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตร สวนอวนเสี้ยวนั้นแรง แคนพยาบาทสิบขันทีกรุนอยูในอก หาคิดหนาคิดหลังประการใดไม  สวนโฮจิ๋นไดสงให โหหยอง, ซุนสิว, แตะถาย พรอมดวยขุนนางใหญนอยกวาสามสิบคนติดตามโฮจิ๋นเขาไป ั่ ถึงพระตําหนักซึ่งไวพระบรมศพพระเจาเลนเต แลวใหเชิญหองจูเปยน พระราชบุตรพระองคโตทรงฉลอง พระองค ชุดพระมหากษัตริยขึ้นประทับนั่งบนพระราชบัลลังก โฮจิ๋นและขุนนางทั้งปวงกราบถวายบังคมแลว ใหอาลักษณ อานประกาศสถาปนาฮองเตในนามของเหลาขุนนางและราษฎรทั้งปวง อัญเชิญหองจูเปยนขึ้น เสวยราชสมบัตตามราชประเพณี ิ หองจูเปยน ฮองเตพระองคนอยสดับประกาศสถาปนาแลว จึงตรัสวาการแผนดินเปนการใหญ ตัวเรายังเยาววัย นัก หวังเอาความ ภักดีของทานทั้งปวงเกื้อกูลสนับสนุนเพื่อใหบานเมืองแลราษฎรสงบสุขสืบไป เหลาขุนนาง พรอมกันถวายพระพร ถวายบังคม เสร็จพิธีแลวฮองเตพระองคนอยจึงเสด็จขึ้น จากนั้นโฮจิ๋นจึงตามอวนเสี้ยว ไปที่บานเกียนสิด ภายในพระราชวัง ฝายเกียนสิด ขันทีไดยินเสียงอึกทึกครึกโครม เห็นทหาร เขามาใน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 30.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 30 พระราชวังผิดสังเกตก็รูตัววาภัยกําลังจะมาถึง จึงวิ่งหนีออกจากบานเขาไปในสวนหลังบานกกเสงขันที ซึ่ง อาฆาตแคนอยูกับเกียนสิดกอนนี้แลว เห็นโอกาสที่จะระบายแคนเอากับเกียนสิด และสรางความชอบไวแกตน  จึงวิ่งตามไปสังหาร เกียนสิดตายในสวนดอกไมนั้น สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาขันทีผูนี้ชื่อกุยเสง อยูนอกกลุมขันทีสิบคน ซึ่งแปลผิด ความจริงเปน กกเสง หนึ่งในสิบขันทีตามตนฉบับภาษาจีน เหลาทหารลอมวังในบังคับของเกียนสิด เห็นเกียนสิดตายตาง ตกใจกลัว ขอเขาเปนพวกของอวนเสี้ยวเปนจํานวนมาก อวนเสี้ยวรายงานเหตุการณให โฮจิ๋นทราบแลวเสนอ วาเราทําการมาถึงเพียงนี้แลว เปนตองฆาสิบขันทีที่เหลือเสีย บานเมืองจึงจะปกติ โฮจิ๋นเห็นดวยจึงนําทหาร ไปที่กรมขันที แตไมพบสิบขันทีแมแตคนเดียว ฝายสิบขันทีไดรับรายงานขาวมากอนแลววาโฮจิ๋น และอวนเสี้ยวนํากําลังทหารบุกเขาวัง และขันทีเลวไดมา รายงานวาอวนเสี้ยวเสนอโฮจิ๋นใหสังหาร พวกตนเสียก็ตกใจวิงหลบหนีเขาไปในเขตพระราชฐานชั้นใน เขาไป ่ ในพระตําหนักโฮฮองเฮา ผูเปนนองสาวของ โฮจิ๋น ซึ่งบัดนี้เมื่อมีการสถาปนาหองจูเปยนผูบุตรขึ้นเปนฮองเต แลว ฐานะของโฮฮองเฮาจึงเปลี่ยนไปเปนโฮไทเฮา สิบขันทีเขาไปกราบบังคมฝากเนื้อฝากตัวกับโฮไทเฮาแลวทูลวา หลายป มานี้พวกตนไดทุมเทรับใชฮองเต และโฮไทเฮาไมคิดถึงทุกขสุขของตนและครอบครัว ไดเลียงดูฮองเตมาแตนอยดวยใจภักดี บัดนี้ฮองเตในพระ ้ บรมโกศเพิ่งลวงลับ ทุกคนอยูในความเศราโศก แผนดินตองการความสงบสุข แตอวนเสียวกลับยุยงใสความ  ้ หาวา พวกตนสมคบกับเกียนสิดขันทีจะสังหาร โฮจิ๋นเสีย แลวยกหองจูเหียบขึ้นเปนกษัตริย เพื่อใหโฮจิน ๋ สังหารพวกตนเสีย การยุยงนันไมเปนความจริง เพราะพวกตนนั้นไมไดคบคิดกับเกียนสิด วาแลวก็ใชสดยอด ้ ุ วิชาขันทีกราบทูลโฮไทเฮาวา เกียนสิดนั้นเปนคนสนิทของพระนางตั๋งไทเฮา ผูเปนแมผวของโฮไทเฮา คบคิด ั กับตั๋งไทเฮา จะใหหองจูเหียบขึ้นครองราชย ดวยริษยาพระองค กีดกันไมใหพระองคเปนไทเฮา โดยที่พวกตน ไมมีสวนเกี่ยวของดวย จึงขอพระบารมีชวยชีวตลูกนกลูกกาไวรับใชเบื้องพระยุคลบาทสืบไป ิ สุดยอดวิชาขันทีวาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อเอาตัวรอดสัมฤทธิผล โฮไทเฮาถูกอํานาจโทสะบดบัง พระทัย เพราะมีความขุนพระทัยในแมผัว สุมอยูในอกมานานแลวก็ทรงเชือตามคําทูลของขันที แลวมีพระราช ่ เสาวนียวาพวกเจาอยาเปนทุกขเลย เราจะชวยวากลาวกับโฮจิ๋นเอง ตรัสแลวจึงสั่งนางกํานัลไปเชิญโฮจิ๋นมา  พบถึงในพระตําหนัก แลววาขันทีสิบคนมีความภักดีตอเราและฮองเตในพระบรมโกศ ทั้งเลี้ยงดูลูกเรามาดวย ใจซื่อจนไดเปนฮองเต สิบขันทีเปนคนละพวกกับเกียนสิด หาความผิดมิได ไฉนจะใหอวนเสี้ยวฆาเสียเลา ทั้ง เกียนสิดผูคดมิชอบตอราชสมบัติก็ตายแลว แผนดินยามนี้ตองการความสงบสุข อยาไดกอเรื่องใหวุนวายไป ิ เลย จะกระทบตอพระบรมเดชานุภาพ โฮจิ๋นเจอไมนี้เขาประกอบทั้งเปนคนไรความคิด มีจตใจโลเล ไดฟงพระ ิ  ราชเสาวนียของโฮไทเฮาแลว มิรูทจะวาประการใด ก็คลอย ตาม แลวรับคํา โฮไทเฮา ี่ โฮจิ๋นรับคําโฮเทเฮาแลว ก็ออกมาวาแกอวนเสี้ยวและเหลาขุนนางวาบัด นี้พึ่งผลัดเปลียนแผนดิน บานเมือง ่ ตองการความ สงบเรียบรอย เกียนสิดซึ่งคิดรายตอเราก็ตายแลว ทั้งขันทีสบคนที่เหลือก็ไมไดสมรูรวมคิดดวย ิ จะฆาเสียยอมมิควร ขอใหจบเรื่องกันเพียงเทานี้ อวนเสี้ยวแยงวาเกียนสิด เปนพวกสิบขันที สมคบกันคิดการ ใหญ ทานรูตัวกอนจึงรอดตาย "ขันทีสิบคนเหมือนหนึ่งรากหญา ตายแตตนนั้นเห็นไมสิ้นเชิง รากก็จะงอกแทน   ขึ้นมา ภายหนาไปเห็นอันตรายจะมีแกทานเปนมั่นคง" โฮจิ๋นจึงวาอยาวิตกไปเลย เปนธุระของเราเอง แลวตาง คนก็แยกยายกันกลับบาน สิบขันทีจึงรอดตาย ดวยสุดยอดวิชาขันทีที่วาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อเอาตัว รอด และแสวงหาประโยชนอยางหวุดหวิด สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ศึกสองตําหนัก (ตอนที่ 14) โลกเรานี้มีคูกัดโดยธรรมชาติ ซึ่งกัดกันมาตั้งแตบรรพกาล และจะกัดกันตอไปตราบฟาดินสลายอยูสามคู คือ  แมผัวกับลูกสะใภหนึ่ง, เมียนอยกับเมียหลวงหนึ่ง และงูเหากับพังพอนอีกหนึ่ง ในยุคสมัยของ เลนเต ตั๋งไท เฮา มีอํานาจวาสนามาก เพราะเปนพระราชชนนี ในขณะที่ โฮไทเฮา ขณะนั้นเปนลูกสะใภ ตองอยูภายใต  บังคับของ ไทเฮาตามกฎราชสํานัก เหตุนตลอดยุคสมัยนันแมมีขอระหองระแหงระหวาง แมผัวกับลูกสะใภ ี้ ้ เกิดขึ้นบาง ก็ไมรุนแรงนัก เพราะฝายแมผัวอิมอยูดวยอํานาจ และลูกสะใภตองตกอยูในสภาพจํายอม การขาง ่ ในจึงดูสงบเรียบรอยเปนปกติ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 31.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 31 ครั้นสิ้นแผนดินเลนเต หองจูเปยน ไดเสวยราชสมบัติแลว สถานการณยอมเปลี่ยนแปลงไป โฮไทเฮา กลับมี ฐานะเปนพระราชชนนี มีอํานาจวาสนาเพิ่มขึ้น ในขณะที่ ตั๋งไทเฮา กลายเปนคนแกที่เคยมีอํานาจ แตยังคงติด ยึดในอํานาจนัน ความระหองระแหงทีถูกขมไวแตกาลกอนจึงเกิดขึ้น อุปมาดังหญาแพรกถูกกอนหินใหญทับไว ้ ่ เจริญงอกงามไมได ครั้นบัดนี้หินกอนใหญนั้นถูกยกออกไปแลว หญาแพรกยอมถึงคราวเจริญงอกงามฉันใด ความขัดแยงระหวางแมผัวกับลูกสะใภก็อุปไมยฉันนั้น หลังจากเหลาขุนนางไดพรอมกันสถาปนาหองจูเปยนขึ้นเปนกษัตริย โดยการจัดการของ โฮจิ๋น แลว วันรุงขึ้น หองจูเปยน กษัตริยผูเยาว จึงไดออกนั่งบนพระราชบัลลังก ทามกลางมหาสมาคม ของเหลาขุนนาง แต  เนื่องจากยังไมมีการแตงตั้งผูใดเปนผูสําเร็จราชการแผนดิน ดังนั้น โฮไทเฮา พระราชชนนีจึงอาศัยอํานาจตาม  กฎมณเฑียรบาลชวยวาราชการหลังมาน ในมหาสมาคม ฮองเตพระองคนอยโปรดเกลาฯ ใหแตงตั้งโฮจิ๋น พี่ชายโฮไทเฮาเปนผูสําเร็จราชการแผนดิน และตั้งใหโฮเบี้ยว นองชายโฮไทเฮาเปนผูชวยผูสําเร็จราชการ แผนดิน นอกนั้นโปรดเกลาฯ ใหเลื่อนยศโดยถวนหนากัน ณ บัดนี้ผูคนในตระกูล "โฮ" ไดเขาครองอํานาจรัฐภายใตบัลลังกมังกร ของฮองเตอยางเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ในขณะที่เหลาขุน นางที่เปนพวกก็ไดรับผลประโยชนเลื่อนตําแหนง และยศศักดิ์ถวน หนากัน การออกวา ราชการหลังมานของโฮไทเฮาในครั้งนี้ มิไดผานการ ปรึกษาหารือใดๆ กับ ตั๋งไทเฮา ดังนันเมื่อความทราบถึง  ้ ตั๋งไทเฮา จึงทรงแคนพระทัยยิ่งนักที่ โฮไทเฮา กระทําการประหนึ่งขามหนาขามตาราวกับวาพระองคไร ความหมายใดๆ ในราชสํานักแลว ความนอยใจของคนแกบวกเขากับความขัดแยงระหองระแหงระหวาง แมผัวกับลูกสะใภที่ตกตะกอนอยูจึง คละคลุงขึ้นมาเต็ม หัวอก น้ําพระทัย ตั๋งไทเฮา เต็มไปดวยแรงริษยาพยาบาทถึงขนาดตองการลมราชบัลลังก เพื่อแกแคนโฮไทเฮาสถานหนึ่ง และเพื่อใหหองจูเหียบ ผูหลานที่เลี้ยงมากับมือได ครองราชสมบัติอกสถาน  ี หนึ่ง แตทวาอาจมีวาระซอนเรนอยูในใจของ ตั๋งไทเฮา ก็เปนไดวาหาก หองจูเหียบ ผูหลานไดครองราชสมบัติ แทน หองจูเปยนพระโอรสใน โฮไทเฮา แลว ก็จะทําให โฮไทเฮา สิ้นอํานาจลง ในขณะที่ตั๋งไทเฮา จะกลับมี บทบาท และพระราชอํานาจเหมือนดังเดิม หรือมากกวาเดิม ทั้งนี้เพราะหองจูเหียบกําพราแม มาบัดนี้กําพราพอซ้ําเขาไป อีก ตั๋งไทเฮาซึ่งเปนผูเลี้ยงดูมาแตนอย ทั้งมี ราชศักดิ์เปนถึงยาของฮองเต อํานาจจึงยอมตองตกแกตั๋งไทเฮาแตผูเดียว จากนั้นไปการถือโอกาสกําจัดโฮ ไทเฮาเสียก็จะสะดวกเทากับการยิงกระสุนนัดเดียวไดนกถึงสองตัว มีดําริดงนี้แลว จึงโปรดใหหาสิบขันทีมา ั่ ปรึกษาถึงในพระตําหนัก บอกความขุนของในพระทัยและความประสงคใหสิบขันทีทราบแลวจึงวานับแต สิ้นบุญพระเจาเลนเต ชะตากรรมของสิบขันทีภายใตบัลลังกของ หองจูเปยน นั้นตองเผชิญเฉียดเฉียวประตู ่ ยมโลกอยูเสมอ เพราะทั้ง โฮจิ๋น และ อวนเสี้ยว หาทางสังหารกําจัดเสียอยูทุก ลมหายใจ ยอมตองมีวันพลาด พลั้งเขาสักวันหนึ่ง เราทั้งสองฝายตางมีชะตากรรมอยางเดียวกัน แลวจะทําฉันใดดี เตียวเหยียง ซึ่งเปนหนึ่ง ในสิบขันทีจึงทูลเสนอความเห็นวา "วันพรุงนี้เชาเชิญพระองคเสด็จออกไปยังพระแกลทีพระเจาเลนเตเสด็จ  ่ ออก แลวตรัสวา ใหหองจู เหียบเปนเจาตางกรม ชื่อวาตันสิวออง แลวใหตงตั๋งตง ผูนองพระองคเปนเสนาบดี ั้ ผูสาเร็จราชการฝายทหาร ขอใหตั้งขาพเจาทังสิบคนนี้เปนขุนนางผูใหญ ซึ่งราชการ ทังปวงนั้นจะไดคดการ ํ ้ ้ ิ สืบไป" เปนอันวาสิบขันทีตกลงเขารวมขบวนการกับ ตั๋งไทเฮา วางแผนอยางเปนขั้นตอนเพื่อเตรียมการยึด อํานาจตอไป ตังไทเฮา มีความยินดียิ่งนัก ๋ ครั้นเวลาเชา ตั๋งไทเฮา จึงอุม หองจูเหียบ ผูหลานเสด็จออกไปที่พระแกลตามคําทูลของ เตียวเหยียง มิได เปดมูลี่ขึ้นและไดตรัสตามคําของ เตียวเหยียง ทุกประการ ขุนนางขาราชการไดแตงงงวย เพราะบัดนี้มผูสาเร็จ ี ํ ราชการแผนดินเพิ่มขึ้นอีกผูหนึ่งคือตั๋งตง พระอนุชาในตั๋งไทเฮา และสิบขันทีก็กลับคืนสูอํานาจ เปนขุนนาง ผูใหญมสิทธิเขารวมปรึกษาราชการแผนดินเหมือนยุคสมัยเลนเตทุกประการ แตเพราะความรักตัวกลัวตายไมมี ี ผูใดกลาขัด การทั้งปวงจึงไดรบการปฏิบัติไปตามรับสั่งของตั๋งไทเฮานั้น ั ฝาย โฮไทเฮา เมื่อทราบขาว ตั๋งไทเฮา ออกวาราชการหลังมาน ก็โกรธหนัก เพราะเขาใจไดวาอํานาจแหงราช สํานักที่อยูในมือพระองคกําลังจะถูกแยงชิง และรูปการณสอเคาวาจะเกิดการรัฐประหารยึดอํานาจรัฐ เพราะมี  การแตงตั้งผูสําเร็จราชการแผนดินขึ้นอีกคนหนึ่ง  และใหเปนผูสาเร็จราชการแผนดินดานการทหารเสียดวย ํ เกิดความประหวั่นขึ้นในพระทัย แตยังหวังวาปญหาระหวางแมผัวกับลูกสะใภอาจหาขอยุติประนีประนอมกันเอง ได ดังนั้น โฮไทเฮา จึงใหแตงโตะเสวย แลวใหเชิญ ตั๋งไทเฮา มาหารือเปนการสวนพระองค ตั๋งไทเฮา รับคําเชิญ เสด็จมายังตําหนักโฮไทเฮา โดยสิบขันทีไดเขาถวายงานตามปกติ โฮไทเฮาแสดงความคารวะแลวคํานับตั๋ง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 32.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 32 ไทเฮาดวยน้าจัณฑแลววาพวกเราเปนอิสตรี ชอบที่จะดูแลการฝายใน หาควรเขายุงเกี่ยวดวยการฝายหนาอัน ํ เปนราชการบานเมืองไม เพราะไมเพียงแตจะผิดกฎมณเฑียรบาลเทานัน ยังจะกอความสับสนเสียหายแก ้ บานเมืองแลราษฎรได พรอมทั้งยกตัวอยางครั้ง พระเจาฮั่นโกโจ เสด็จสวรรคต พระนางลิเฮา พระมเหสีออกวา ราชการหลังมานทําใหการแผนดินฟนเฟอนไป ขุนนางขาราชการและราษฎรไดรับความเดือดรอน เกิดการ จลาจลขึ้น ในทีสุด พระนางลิเฮา พรอมดวยพระญาติกวาพันชีวตตองถูกสังหารหมดสิ้น "แลพระองคกับขาพเจาเปนสตรี ่ ิ จะออก วาราชการเมืองนั้นไมสมควร ถามิฟงขาพเจาเห็นจะเปนอันตรายเหมือนพระนางลิเฮา" ตั๋งไทเฮา ยินคํา โฮไทเฮา แลว ถือวาเปนสะใภบังอาจสั่งสอนแมผัวจึงแคนใจนัก แรงโทสะริษยาพยาบาทครอบงําพระทัยจึง ตรัสวา "ตัวมิไดมีสตย กอปรดวยหึงสา พาลเอาความผิดนางอองบีหยินแลว ใหเอาไปฆาเสีย บัดนี้ลูกของตัว ั ไดเปนใหญ ตัวมิไดยําเกรงเรา มาวากลาวถอยคําหยาบชาดูหมิ่นเปรียบเทียบเราดังนี้ เราหาฟงไม ถึงมาตรวา โฮจิ๋นพี่ของตัวซึ่งไดเปนเสนาบดีผใหญนั้น ู เพียงแตตงตงผูนองเราจะตัดเอาศีรษะโฮจิ๋นก็จะไดในลัดนิ้วมือ ั๋ เดียวดวยงาย" โฮไทเฮา ฟงแลวเลือดขึ้นหนาเหมือนกัน ลุกขึ้นจากที่นั่งแลววาเราเห็นผิดชวยเตือนสติแลวยังกลับมาโกรธอีก เลา ตั๋งไทเฮา ก็ไมยอมแพ แลวบริภาษวา โฮไทเฮา เปนผูนอยมากอน เปนเมียลูกเรา เคยออนงอราขอเรา ตลอดมา มาบัดนี้ลูกตัวไดครองราชย สิมาตั้งตัวเปนผูรอบรูงานแผนดิน ตางฝายตางลุกขึ้นจากที่นั่ง ถมึงตึง เปนวิวาทขึ้น เสียงที่โตเถียงกันดังยิ่งขึ้นทุกที สิบขันทีอยูในที่เฝาจึงเขาหามไวทั้งสองฝายแลวเชิญเสด็จ ตั๋ง ไทเฮา เสด็จกลับตําหนัก โฮไทเฮา โกรธแคน ตั๋งไทเฮา เต็มหัวอก ตัดสินพระทัยแตกหักเสียแตครั้งนี้ เพราะเห็นวาหากจะปลอยไวนาน เนิ่นไป หนอเหงาแหงการรัฐประหารก็จะเจริญเติบโตแตกตนกิ่งกานใบจนยากที่จะปราบปราม อันตรายจะมาถึง สกุล "โฮ" ตกค่ําจึงมีพระราชเสาวนีย ให โฮจิ๋น ผูเปนพี่ชายเขาเฝาที่พระตําหนัก แลวฟองความที่ไดวิวาทกับ ตั๋งไทเฮา ให โฮจิ๋น ฟงทุกประการ โฮจิ๋น ฟงเรื่องราวแลวเห็นวาเปนเรื่องใหญ เห็นดวยกับ โฮไทเฮา วา เปน ตองกําจัดตั๋งไทเฮาเสีย ปรึกษาแผนการกันแลว โฮจิ๋น ก็รบกลับจวน ี ครั้นถึงจวนจึงสังใหเจาหนาที่เรงเชิญอัครมหาเสนาบดีพรอมรองทั้งสองคน และขุนนางที่เปนพวกมาปรึกษาที่ ่ ในจวน เมื่อมาพรอม กันแลว โฮจิ๋น จึงวาตั๋งไทเฮา นั้นไมใชพระมเหสีในพระเจาฮั่นเต แตเขาวังมาไดเพราะ พระเจาฮั่นเตไดขอบุตรคือพระเจาเลนเตมาเลี้ยงเปนบุตรบุญธรรม ครั้งบุตรไดครองราชยเปนพระมหากษัตริย จึงไดเขาวังมา บัดนี้ฮองเตผูเปนบุตรหาบุญไมแลว ตั๋งไทเฮาจึงหมดสิทธิทจะอยูในวังหลวงอีกตอไป ทั้งความ ี่ จุนจานไมรูการแผนดินวาควรมิควรจะทําใหราชการฟนเฟอนไป โฮจิ๋นเสนอตอเหลาขุนนางวาเราจะใหตั๋งไทเฮาออกจากวังหลวงไปอยู ณ เมืองฮอกัง แลวทําลายแผนการ รัฐประหารใหสนซากตอไป เหลาขุนนาง ณ ที่นั้นมีความเห็นคลอยตามเปนเอกฉันท วันรุงขึ้น โฮจิ๋น ในฐานะ ิ้ ผูสาเร็จราชการแผนดินพรอมดวยขุนนางจึงเขาวังตรงไปที่พระตําหนัก ตั๋งไทเฮา แลววาพระองคไดเสด็จมา ํ ประทับในวังหลวงโดยอาศัยสิทธิของบุตรซึงเปนฮองเต มาบัดนี้บุตรของพระองคหาบุญไมแลว จึงหมดสิทธิที่ ่ จะอยูในวังหลวงอีกตอไป แตเพื่อเห็นแกฮองเตพระองคกอน เราจะจัดใหไปประทับที่พระตําหนัก ณ เมืองฮอ กัง วาแลวโฮจินจึงสั่งทหารใหเชิญเสด็จตั๋งไทเฮาออกจากวังหลวง ไปประทับ ณ พระตําหนักเมืองฮอกัง จัด ๋ ทหารรักษาการณเฝาเวรยามตลอดทุกโมงยาม หามคนในออก หามคนนอกเขาเปนเด็ดขาด พรอมกันนันโฮจิ๋น ้ ไดสั่งใหทหารไปลอมจวนตั๋งตง ผูสําเร็จราชการแผนดินฝายทหาร ซึ่งเปนพระอนุชาของตั๋งไทเฮา เรียกให สละตําแหนงผูสําเร็จราชการแผนดินฝายทหาร และใหคืนตราประจําตําแหนง ตั๋งตงแมเปนผูสําเร็จราชการ  แผนดินฝายทหาร แตเพิ่งรับแตงตั้งใหม สรรพกําลังยังไมพรอมประกอบทั้งไมไดเตรียมตัวรับมือกับ สถานการณวาจะเกิดขึ้นถึงเพียงนี้ จึงตกใจ เหตุการณคับขันหาทางออกไมไดจึงฆาตัวตาย ณ ที่นั้น โฮจิ๋น ยึด เอาตราประจําตําแหนงผูสําเร็จราชการแผนดินของตั๋งตง คืนราชสํานักและริบราชบาตรทรัพยสินและบริวาร ของ ตั๋งตงเขาตนเองจนหมดสิ้น จากนั้นอีกสองเดือนพอขาวคราวเริ่มเงียบลง โฮจิ๋นจึงจัดสงคนไปเมืองฮอกังลอบวางยาพิษสังหารตั๋งไทเฮา เสีย สํานักพระราชวังใหอญเชิญพระบรมศพกลับเมืองหลวง ั ประกอบพิธีแลวฝงไวที่สสานหลวงตามราช ุ ประเพณี ตั๋งไทเฮาจึงมีชะตากรรมอยางเดียวกับพระนางลิเฮาในพระเจาฮั่นโกโจ ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่นที่  ไดออกวาราชการหลังมานแลวถูกสังหาร แตเบากวาบางตรงที่โฮจิ๋นไมอํามหิตเทายุค นั้น จึงมิไดสังหารญาติ วงศพงศาของตั๋งไทเฮาแบบลางโคตร เหมือนครั้งพระนางลิเฮา แตเรื่องหนึ่งที่ไมคาดคิดไดเกิดขึนโดย ้ คานิยมของเมืองจีน นั่นคือเรื่องที่ คนสกุล "โฮ" ฆาคนสกุล "ตั๋ง" ไดกลายเปนศึกศักดิศรีของวงศสกุลทีผคน ์ ่ ู All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 33.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 33 สกุล "ตั๋ง" ผูกใจเจ็บคนสกุล "โฮ" แต นั้นมา ตั๋งโตะ คนในสกุล "ตั๋ง" จึงถูกประทับรอยศึกศักดิ์ศรีของวงศ ตระกูลกับสกุล "โฮ" ไวในใจดวย สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ครองใจตระกูล "โฮ" (ตอนที่ 15) หลังสิ้นแผนดินพระเจาเลนเตแลว สิบขันทีก็เปนดังไมเลื้อยที่ไมหลักโคนลง แลวไมเลื้อยก็ลมลงตาม ตอง ปรับปรุงทาทีและแสวงหาหลักยึดใหมตอไป ชะตากรรมของสิบขันทีในชวงนี้ประดุจดั่งไตอยูบนเสนลวด และ เผชิญวิกฤติหนักขึ้นทุกที ขางหนึ่งนั้นเวรกรรมทีทําไวกับขุนนางขาราชการอยางหนักหนา สาหัส กําลังตาม ่ สนอง และใกลตัวเขามาทุกขณะ อีกขางหนึ่งนั้นยังหาแหลงพักพิงเกาะอาศัยไมไดมั่น คิดจะพึ่งพาตั๋งไทเฮา อาศัยใบบุญหนุนหองจูเหียบ ขึ้นเปนฮองเตก็ผิดพลาดลมเหลว จนจําตองใชสุดยอดวิชาขันทีเพื่อเอาตัวรอด ครั้น ตั๋งไทเฮา ถูกเนรเทศไปอยูตางเมือง สิบขันทีก็คาดการณ ได ณ บัดนั้นวา ตั๋งไทเฮา คงจะสิ้นวาสนาแลว จําเปนจะตองหาหลักใหมเกาะยึดตอไป สุมหัวปรึกษาหารือกันแลวเห็นพองตองกันวาแผนดินอยูในน้ํามือของ คนตระกูล "โฮ" ซึ่งเปนตระกูลผูคาเนื้อ เพราะบัดนี้ โฮไทเฮา เปนพระราชชนนีของฮองเต เปนที่เกรงใจของ  เหลาขุนนางและขาราชการทั้งปวง แตโฮไทเฮานัน เปนคนหวงอํานาจ บายอ หูเบา และโปรดการพินอบพิเทายกยองสรรเสริญ อยูในวิสัยที่จะใช ้ สุดยอดวิชาขันทีทาใหโฮไทเฮาโปรดปรานได ถาเมื่อใดเปนที่โปรดปรานของ โฮไทเฮา แลว แม โฮจิ๋น จะ ํ เปนถึงผูสําเร็จราชการแผนดิน ก็จะทําอะไรพวกตนไมได เพราะ โฮจิ๋นนันเปนคนตัดสินใจโลเล ไมเด็ดขาด  ้ และกลัวนองสาว เนื่องจากมีอํานาจวาสนาขึนมาไดเพราะการอุมชูสงเสริมของ โฮไทเฮา ผูเปนนอง ดังนั้นถา ้ โฮจิ๋น อยูในคําของ โฮไทเฮา เสียแลว อวนเสี้ยว และพรรคพวกที่ไมพอใจสิบขันทีก็ไมมอะไรที่นาเกรงกลัว ี อีกตอไป ความรอบคอบในการคิดอานของสิบขันทีไกลออกไปอีกวา จะตองกุมหัวใจคนตระกูล "โฮ" ใหจงได สิบขันทีทราบดีวาโฮไท-เฮามีพระมารดาชื่อวาบูยงกุน เปนทีเคารพยําเกรงของลูกทั้งสามคน คือโฮจิ๋น, โฮไท ่ เฮา และโฮเบี้ยว ทั้งทราบดวยวา นางบูยงกุน เปนคนโลภ เห็นแกทรัพยสินเงินทอง หากนําของเหลานี้ไป กํานัลใหถึงขนาดแลว นางบูยงกุนก็พรอมที่จะขายตัวใหกับทรัพยสินเงินทองนั้น เปนวิสัยที่จะเอา นางบูยงกุน เปนพวกไดสําเร็จ เพียงนี้แลวยังไมเปนที่วางใจกับสถานการณทตึงเครียด สิบขันทีเห็นวาโฮเบียวขุนนางผูนองโฮไทเฮา ซึ่งบัดนี้ ี่ ้  เปนผูชวยผูสําเร็จ ราชการแผนดินมีกําลังทหารอยูในมือ เปนคนโลภโมโทสันไมแพมารดาตัว ทั้งยังเปนคนโง  และหูเบา คนแบบนี้สามารถใชเปนเครื่อง มือไดโดยงาย หากไดโฮเบี้ยวมาเปนพวกอีกคนหนึ่งแลว จึงจะเปน ที่มั่นใจไดวาสถานการณของพวกตนจะดีขึ้น ดังนั้น สิบขันทีจึงดําเนินการตามแผน ใชสุดยอดวิชาขันทีวาดวยการติดสินบนและการทําใหเกิดความพอใจ สูงสุด หมั่นเขาหาพินอบพิเทา เอาอกเอาใจ โฮไทเฮา ยกยองสรรเสริญสารพัด จนโฮไทเฮาแทบจะรูสึก  พระองควาเปนเทพธิดาที่จติมาจากสรวงสวรรคเพื่อโปรดมวลมนุษยชาติ ใหพนทุกขพบสุขกันทั่วถวน สราง ุ บารมีเพื่อถึงซึ่งความเปนพระโพธิสัตวในกาลเบื้องหนา โฮไทเฮาจึงโปรดปรานสิบขันทีเสียยิ่งกวาครังพระเจาเลนเตยังทรงพระชนมอยู สําหรับ โฮเบี้ยว ผูชวยผูสาเร็จ ้  ํ ราชการแผนดินนั้น สิบขันทีไดนําทรัพยสินเงินทอง หยกแกะสลัก ไขมุก และของขวัญพิเศษมาก มายไปมอบ เปนกํานัล ยกยอง โฮเบี้ยว เปนเสาหลักค้าบัลลังกของฮองเต ค้ําจุนสันติสขของประเทศ เปนที่นับถือศรัทธา ํ ุ ของผูคนทั้งแผนดิน แมกระทังฮองเตก็ทรงเกรงพระทัยในบารมีและคุณธรรมของ โฮเบี้ยวยิ่งนัก ละไวให โฮ ่ เบี้ยวเขาใจเองวาก็แลเมื่อคนที่เปนถึงฮองเตยังเกรงบารมีตนแลว โฮจิ๋น อวนเสี้ยว ก็ตองเกรงใจเชื่อฟง โฮ  เบี้ยวไปดวย ปลูกความรูสึกขึนในใจ โฮเบี้ยว วาถาเมื่อใด โฮจิ๋น อวนเสี้ยว ละความเกรงใจแลว เมื่อนั้น โฮ ้ เบี้ยว ก็จะตองไมเกรงใจใดๆ ตอบ ดังนี้โฮเบี้ยวจึงออนระทวยทางความสํานึก อาสาเปนผูปกปองคุมครอง สิบขันทีใหทําราชการโดยไมตองยํา  เกรงผูใดอีกตอไป สวนนางบูยงกุน นั้น สิบขันทีก็ผลัดกันแวะเวียนไปเยียมเยือน ทุกครั้งนําทรัพยสินเงินทอง ่ ของมีคาไปมอบเปนของกํานัล กระทําให เกียรติยศของ นางบูยงกุน ปรากฏตอเพื่อนบานรานถินอยางครึก ่ โครม จะไปไหนก็จัดเปนขบวนแหเยียงเจาพระยา ทั้งยังสั่งใหขุนนางขาราชการในอาณัติ ไปอํานวยความ ่ สะดวกประดับเกียรติยศใหปรากฏลือชาแกคนทั้งปวง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 34.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 34 แมคาเนื้อคนหนึ่งซึ่งไมเคยลิ้มรสสัมผัสความรูสึกอันเปนเกียรติยศเยี่ยงนี้ ประกอบเขากับของกํานัลที่หลั่งไหล  มาไมขาดสาย ลวนเปนของมีคาหาที่เปรียบมิได ยิ่งประกอบกับคํายกยองสรรเสริญที่เจริญโสต คละเคลาดวย คําวอนขอฝากเนื้อฝากตัวอยูใตรมบารมีแลว นางบูยงกุนก็กลายเปนทั้งโฆษก และทูตประสานผลประโยชน  ของสิบขันที เดินทางเขาวังและเขาเยี่ยมลูกทั้งสามบอยครังยิ่งกวาแตกอนทุกครั้งที่ปะหนาลูก นางบูยงกุน ได ้  สรรเสริญเยินยอสิบขันทีไมขาดปาก มิหนําซ้ํายังยกเอาบุญคุณของสิบขันทีทมีตอตระกูล "โฮ" วาเปนผูอยู ี่ เบื้องหลังที่ทาใหตระกูล "โฮ" เราไดครองแลวซึ่งอํานาจวาสนาดังที่เปนอยูนี้ ทั้งยังดูแล เอาใจใสการกินอยู ํ ของครอบครัวตระกูล "โฮ" สารพัด และยังชวยเหลือสนับสนุนกิจการงานทั้งปวงทุกๆ ประการ คําของนางบูยงกุนผูเปนมารดา ทําใหลูกทั้งสามของตระกูล "โฮ" ที่ครองอํานาจในเมืองหลวงเชื่อวาสิบขันที เปนผูภักดีตอตระกูล "โฮ" อยางแทจริง โดยทีหารูไมวาบัดนี้มารดาตัวหาใชคนเดิมไม หากเปนสินคาที่ขาย ่  ใหแกสิบขันทีไปทั้งตัวแลว ประกอบทั้งความพอใจสวนตัวของแตละคนที่ขนทีเสกสรรปนแตงไว จึงทําใหคน ั ตระกูล "โฮ" ตางรักใครวางใจสิบขันทียิ่งขึ้น ดวยเหตุนี้สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) จึงวาไววาสิบ ขันทีจึง "ทําราชการปกติอยูในพระราชวังเหมือน  แตกอน" แตกรรมนั้นไมอยูในฐานะที่สิบขันทีจะติดสินบนใหผันแปรเปนอื่นไปได กรรมจึงยังทําหนาทีสนอง  ่ กรรมตอไปตามหลักที่วา "เรามีกรรมเปนเผาพันธุ ทํากรรมอันใดไว ยอมไดรบผลกรรมอันนัน ทําดียอมไดดี ทํา  ั ้ ชั่วยอมไดชั่ว" จากนี้ไปยอมจะไดเห็นวิบากแหงกรรมทีสนองเอากับขันที ทั้งๆ ที่สิบขันทีไดใชสุดยอดวิชา ่ ขันทีอยางเต็มที่ จนลําพังสายตาคนไมอาจมองเห็นไดวาสถานการณลาสุดทีสิบขันทีผูกใจตระกูล "โฮ" ได  ่ สําเร็จ จะผันแปรเปนอยางอื่นไปไดอีก หลังจากตั๋งไทเฮาสิ้นพระชนมแลว โฮจิ๋นซึ่งรูดีแกใจตัววาใครเปนผูสังหาร ตั๋งไทเฮา จึงประดุจวัวสันหลังหวะ   ไมยอมไปงานถวายสักการะพระบรมศพตามประเพณี เก็บตัวเงียบอยูแตในบาน อวนเสียวเห็นเปนโอกาส จึง ้ ไปเยี่ยมโฮจิ๋นที่ในจวน แลวยุ โฮจิ๋น วา "ขันทีสิบคนนินทาวาทานใหทหารไปลอบฆานางตั๋งไทเฮา เสีย หวัง จะคิดเอาราชสมบัติ ซึ่งทานจะนอนใจอยูมคดฆาขันทีสิบคนเสีย ภายหนาไปเห็นจะเปนอันตรายเปนมั่นคง ครั้ง ิ ิ นี้ทานกับโฮเบี้ยวผูนองก็เปนผูสาเร็จราชการสิทธิขาด ํ ขุนนางทั้งปวงก็อยูในเงื้อมมือทานสิ้น ทานจะคิด ประการใดเห็นจะสมปรารถนา อุปมาเหมือนพลิกแผนดินกลับ" คําของอวนเสี้ยวดังกลาวนี้ แสดงใหเห็นอยูในตัววาแมจะเปน ถึงนายพันทหารสารวัตรอยูในเมืองหลวง แต  ระบบขอมูลขาวสารไรประสิทธิภาพ จึงไมลวงรูถึงความนัยที่สิบขันทีใชสดยอดวิชาซื้อชาวตระกูล "โฮ" ไว  ุ หมดสิ้นแลว แตโฮจิ๋นคนหูเบา และมีความโลเลอยูในกมลสันดาน ยินคําอวนเสี้ยวแลวก็โกรธสิบขันทียิ่งนัก อวนเสี้ยวเห็นใบหนาโฮจิ๋นแดงปลั่งดวยแรงโทสะ เห็นเปนทีจึงยุใหโฮจิ๋นเรงฆาสิบขันทีเสีย การที่ อวนเสียวแสดงความประสงคตองการอาศัยอํานาจ โฮจิ๋น สังหารสิบขันทีอยางไมหยุดหยอนนั้น แมสาม ้ กกจะมิไดระบุวาเนื่องมาจากเหตุอันใด แตยอมอนุมานไดวาเนื่องมาจากความไมพอใจที่ตระกูล "อวน" ซึ่ง  ถึงแมวาจะเปนขุนนางผูใหญสบทอดมาหลายชั่วอายุคน ก็ยังถูกสิบขันทีรดสวยสินบนอยางไมไวหนา จนความ ื ี แคนพอกพูนกลายเปนความพยาบาทนั่นเอง โฮจิ๋นเพิ่งรับคําโฮไทเฮา ทั้งยังไดยินคําสรรเสริญสิบขันทีจาก มารดาตัว สินน้ําใจชังสิบขันทีไปแลว ครันได ้ ้ ฟงคําอวนเสี้ยวใจก็โลเล ประกอบดวยโทสะจึงเห็นคลอยไปตามคําอวนเสียว คิดจะฆาสิบขันทีอีก แตยัง ้ ตัดสินใจเด็ดขาดไมได จึงวาทีทานวามานี้ก็ถก แตเราขอเวลาไตรตรองสักคืนหนึ่งกอน ่ ู ในขณะที่ อวนเสี้ยว และ โฮจิ๋น สนทนาอยูนั้น คนรับใชซงเปนสายลับของสิบขันทีไดยนความเขาแลว รีบนํา  ึ่ ิ ความไปแจงใหสิบขันทีทราบ สิบขันทีทราบรายงานแลวจึงปรึกษาตกลงกันไปฟองโฮเบี้ยววา อวนเสี้ยว ทํา การหยาบชา ไมเกรงใจทาน คิดอานจะชิงราชสมบัติ เปนใหญเสียแตผเดียว พวกตนหาความผิดมิได อวน ู เสี้ยว กลับยุ โฮจิ๋น ใหสังหารพวกตนเสีย พวกตนตายนันไมเสียดายแกชีวิต เปนหวงแตไมมีผูใดเอาใจใสดูแล ้ รับใช โฮเบี้ยว และมารดา ทั้งยังหวงตระกูล "โฮ" เพราะ อวนเสี้ยว มีอํานาจทางทหารและมักใหญใฝสง ไม ู คิดถึงคุณคน ชิงราชสมบัติไดแลว ยอมจะทรยศตระกูล "โฮ" สังหารคนตระกูล "โฮ" เสียทั้งสิ้น จึงขอรอง โฮ เบี้ยว ใหนําเนื้อความทั้งนี้ไปแจงให โฮไทเฮาดวย คําสิบขันทีที่ฟองโฮเบี้ยวนี้ แมวาดูภายนอกจะเปนการฟองอวนเสี้ยววา ตองการลมอํานาจตระกูล "โฮ" ชิงราช  สมบัติ แตภาย ในเนื้อแทอยูตรงที่ตองการใหโฮไทเฮา และโฮเบี้ยวไมพอใจโฮจิ๋น และปกปองพวกตน โฮ  เบี้ยวคนหูเบาฟงคําสิบขันทีแลวก็เชื่อสนิทใจ เพราะแรงสินบนสิบขันทีกินใจลึกอยางหนึ่ง และประหวั่นวาหาก All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 35.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 35 การเปนจริงเขาแลว อํานาจวาสนาของตนก็จะสูญสิ้นไปดวย ประโยชนสองฝาย สมกันดังนี้ โฮเบี้ยว จึงรีบเขา วังเฝา โฮไทเฮา แลวทูลตามคําของสิบขันที โฮไทเฮา ฟงคํานองแลวก็เชื่อตาม โฮจิ๋น ขอเวลา อวนเสี้ยว เพื่อไตรตรองคืนหนึ่ง แตความจริงหามีความคิดอานทีจะไตรตรองประการใดไม ค่ํา ่ ลงก็เขาเฝา โฮไท-เฮา ถึงตําหนัก แลววาจะตองฆาสิบขันทีเสีย หากปลอยไวจะเปนอันตราย โฮไทเฮา จึงวา สิบขันทีทําราชการมาแตครั้ง พระเจาเลนเต รับใชใกลชดเบื้องพระยุคลบาทดวยความซื่อสัตย ทุมเททั้งกายใจ ิ โดยไมเห็นแกความเหน็ดเหนือยของตน หรือความยากลําบากของครอบครัว หาความผิดมิได จะฆาเสียเปน ่ การไมชอบ ขณะนี้เพิ่งผลัดเปลี่ยนแผนดิน ชอบที่จะทําใหเกิดความสงบสุขขึ้นในบานเมือง การคิดอานฆาขุน นางผูใหญจํานวนมากขนาดนี้ เหมือนแกลง ใหแผนดินเปนจลาจล ใครจะเชื่อวาตระกูล "โฮ" เรามีความตั้งใจ ทํานุบํารุงแผนดินใหเปนสุข อวนเสี้ยวเปนคนเนรคุณ คิดหักหลังตระกูล "โฮ" ของเราเพื่อชิงราชสมบัติ ถึงวัน นั้นวาสนาและยศศักดิ์ของชาวตระกูล "โฮ" จะเหลืออยูไดอยางไร มีแตจะพากันเดือด รอนสิ้น ทั้งสิบขันทีก็มี คุณสนับสนุนคนตระกูล "โฮ" จนมีอํานาจวาสนาขึ้นถึงเพียงนี้ มาบัดนี้มารดาเราก็ชราแลว ไดสิบขันทีเปนธุระ ใสใจดูแลทั้งการกิน การอยู เสียยิ่งกวาบุตรในอุทร โฮจิ๋น ฟงคํา โฮไทเฮา แลวจํานนตอถอยคําและเหตุผล ประกอบกับความคิดอานโลเลเกิดประกายความคิดสงสัย อวนเสี้ยว ขึ้นมา จึงพรั่นใจหวันไหวไปตามคําของ ่ โฮไทเฮา ไมไดโตตอบประการใด แลวขอตัวกลับมาบาน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขาเมือง (ตอนที่ 16) รุงเชาขึ้น อวนเสี้ยวรีบออกจากบานมาจวนของโฮจิ๋น ขอพบโฮจิ๋นและถามวาที่เสนอใหรบสังหารสิบขันทีเสีย ี นั้น โฮจิ๋นตกลงใจประการใด โฮจิ๋น บอกวาค่าคืนทีลวงแลว เราไดไปเฝา โฮไทเฮา ปรึกษาเรื่องนี้ แต โฮไท ํ ่ เฮา ไมเห็นชอบดวย แลวบอกเหตุผลของ โฮไทเฮา ให อวนเสี้ยว ฟง แตขอที่เกี่ยวกับสิบขันทีทําคุณไวกับ ตระกูล "โฮ" นัน โฮจิ๋น ปดเสียไมบอก อวนเสี้ยว ้ อวนเสี้ยวจึงยุตอไปวาหากไมรบฆาสิบขันทีเสีย จักเปนอันตรายเปนมั่นคง โฮจิ๋น ฟงคํายุของ อวนเสี้ยวแลว  ี น้ําใจก็เกิดโลเลคิดฆาสิบขันทีขึ้นมาอีก จึงปรึกษาวาเมื่อเปนเชนนี้จะทําประการใดดี เหตุการณเขาทางของ อวนเสี้ยว อวนเสี้ยว จึงเสนอวา "ขอใหมีหนังสือทานออกไป ใหหาหัวเมืองทั้งปวงยกทหารเขามาเปนกระบวน ทัพแลวประกาศวาจะเอาตัวขันทีสิบคนฆาเสีย นางโฮเฮา กลัวจะเปนอันตราย เห็นจะใหจับขันทีสงออกมาให โดยสะดวก" อวนเสี้ยวไดเสนอแผนการชนิดที่โบราณวา "ชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขาเมือง" โดยขาดความเขาใจวาธรรมดาน้ํา เมื่อเขาที่ลึกแลว ไหนเลยจะไหลกลับคืนสูทตื้น กองทัพหัวเมืองหากไดเขาเมืองหลวงแลว ไหนเลย จะถอน  ี่ กลับเสียโดยงาย มีแตจะยึดครองเมืองหลวงเอาโดยกําลัง ไมตางอะไรกับการไปเอาฝรั่งเขามาชวยเหลือแกไข ปญหาเศรษฐกิจของประเทศไทย ไหนเลยทีฝรั่งจะเพียงแตเขามาชวยเหลือ มีแตจะเอาบานเมืองเปนประเทศ ่ ราช เอาราษฎรลงเปนทาสเทานั้น ขอเสนอแบบขี่ชางจับตั๊กแตนของ อวนเสี้ยว แมเขาลักษณะชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขาเมือง ผลไดไมคุมเสีย แต โฮจิ๋น เปนคนถอยปญญา มองไมเห็นหายนะที่จะเกิดขึ้น เห็นแตทางไดที่จะจับสิบขันทีฆาเสีย จึงเห็นชอบกับ แผนการของ อวนเสี้ยว ในขณะที่ อวนเสี้ยว เสนอแผนการตอ โฮจิ๋น นั้น ตันหลิม ขุนนางหนาที่อาลักษณอยู ในที่นั้นดวย ไดยินขอเสนอแลวกลาวเปนโคลงออกมาให โฮจิ๋น และ อวนเสี้ยว ไดยินวา "ชายชาญเชิงเชี่ยว ดานธนูศิลป ไกลโสตสุดเสียงยินสูเปา ปดตาโกงนกบิน หมายมุง ทะนงนา ศรพลาดเสียบมือเขา แตนั้นเสีย คน" ทั้ง โฮจิ๋น และ อวนเสียว ยินคําโคลงของ ตันหลิม แลวหันกลับไปมอง ตันหลิม จึงวาแก โฮจิ๋น วา "ตัว ้ ทานทุกวันนี้ ราชการเมืองก็สิทธิขาดอยูแกทาน ขุนนางทั้งปวงก็อยูในเงื้อมมือทาน อันขันทีสิบคนเหมือน  แมลงเมา ตัวทานเหมือนกองเพลิงอันใหญ แมลงเมาหรือจะสูเพลิงได ถาทานจะคิดประการใดก็จะสมดัง ปรารถนา ตัวทานเหมือนพญาหงส คิดการใหญแลวจะมาเคราทาฝูงกาอยูนนไมสมควร อันหัวเมืองทั้งปวง จะ ั้ ยกทหารเปนกระบวนทัพเขามา ถาไดตวขันทีสิบคนแลวเห็นหัวเมืองทั้งปวงจะกําเริบศึกกลางเมืองขึ้น การซึ่ง ั จะคิดทํานุบารุงแผนดินนั้นก็จะเสียทวงทีไป" ํ คําของตันหลิมสมกับเปนอาลักษณ ชัดเจนครบถวนสมบูรณดวย เหตุและผล ตองดวยพิชยสงคราม แตโฮจิ๋น ั ฟงแลวไมตางอะไรกับควายไดยินเสียงทิพยดนตรี ตรงกับพุทธภาษิตที่วา "วินา-สกาเล วิปริตตพุทธิ" ซึ่ง แปลวา "เมื่อกาลวินาศมาถึงเขาแลว สติปญญายอมวิปลาสแปรปรวนไป" โฮจิ๋น จึงหัวเราะวาแก ตันหลิม วา  "ตัวทานจะมารวมคิดการใหญกับเรานั้น ความคิดทานนอยนัก อุปมาดังเด็กเลี้ยงโค" All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 36.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 36 การยกเด็กเลี้ยงโคขึ้นอุปมากับความรูของตันหลิม เปนการแสดงความโงของ โฮจิ๋น ใหปรากฏ เพราะความรู ของ ตันหลิม อันไดแสดง ณ บัดนี้นั้น เปนความรูของคนที่เปนบัณฑิต เปรียบไมไดกับเด็กเลี้ยงโค แมเด็ก เลี้ยงโคเลาจะไปปรามาสวาไรเสียซึ่งสติปญญา ยอมไมชอบ เพราะเด็กเลี้ยงโคที่มีสติปญญาและความรอบรู  เหนือกวาโฮจิ๋นและตันหลิมก็ยงมีปรากฏใหเห็นอยูถมไป ั ในที่นั้นโจโฉไดเขารวมปรึกษาหารืออยูดวย  และโจโฉนั้นบัดนี้อยูใกลอํานาจรัฐมากกวาซุนเกี๋ยนและเลาป สามารถเขานอกออกในจวนของผูสําเร็จราชการแผนดินไดดุจดังคนในบานของโฮจิ๋น เปนที่ไววางใจของ โฮจิ๋นมากขึ้นโดยลําดับ โจโฉไดยินขอเสนอของอวนเสี้ยว ไดยินโคลงและความเห็นของตันหลิม ตลอดจน การโตตอบของโฮจิ๋นแลว จึงตบมือหัวเราะแลววา "อยางธรรมเนียมแผนดินแตกอนก็มีมา พระมหากษัตริยเชื่อ ฟงตั้งแตงขันทีเปนเสนาบดีผใหญ ราชการเมืองผันแปรไปมีเนืองๆ มาอยู ครั้งนี้ขันทีทั้งสิบคนซึ่งหยาบชานั้น ู มีสติปญญาเปนใหญอยูคนเดียวสองคนดอก ถาจะคิดจับเอาแตนายใหญนนฆาเสียก็จะไดโดยงาย ทําไมจะให   ั้ รอนถึงหัวเมืองยกเปนกระบวนทัพเอิกเกริกมาเลา" ความเห็นของ โจโฉ ครั้งนี้ สวนทางกับความคิดเห็นของ อวนเสี้ยว อยางสิ้นเชิง เทากับ โจโฉ วากลาวคาน อวนเสี้ยว ซึ่งหนา ทั้งยังกระทบเอากับความคิดหมิ่นความรู ตันหลิม ของ โฮจิ๋น ดวย ทั้งยังสะทอนใหเห็นดุลย พินิจพิจารณาปญหาโดยจําแนกของโจโฉ จับเอาแกนแกนของปญหามาเปนหลักในการแกไขปญหานัน ทํา ้ ปญหาใหญใหเปนปญหาเล็ก ทําเรื่องใหญใหเปนเรื่องเล็ก ซึ่งแกไขทําไดงาย และปญหาก็จะสิ้นสุดไปได ทั้ง ยังแสดงดวยวา โจโฉนั้นเกงคน อานคนออกวาในบรรดาขันทีทั้งสิบคนนั้นมีผูมีปญญาเปนแกนของปญหา เพียงคนสองคนเทานั้น นี่เปนไปตามหลักพิชัยยุทธ ที่ตองกําหนดเปาหมายใหเล็ก โจมตีเปาหมายใหแมน แลวทําลายลางอยาง เบ็ดเสร็จเด็ดขาด โฮจิ๋น ฟงคํา โจโฉ แลวก็โกรธ ตวาดใส โจโฉ วาที่พดเชนนี้เปนการเขาขางสิบขันที ไมเห็น ู แกความทุกขรอนของเรา หรือวาเปนพวกเดียวกับขันทีทั้งสิบคน โจโฉ ยินคํา โฮจิ๋น ดั่งนี้ ก็รูสึกโกรธแตเปน  ผูนอยกวาจึงไมโตตอบประการใด ลุกขึ้นแลวเดินออกมาภายนอกจวนของ โฮจิ๋น รําพึงขึ้นวา "แผนดินครั้งนี้จะ เกิดอันตรายเพราะโฮจิ๋น" นับเปนการคาดการณทแสดงออกถึงสติปญญาเล็งการขางหนาได อยางแมนยํา ี่  ของโจโฉ เพราะเมื่อโฮจิ๋นไมฟงคําทัดทานแลว ก็ไดมหนังสือถึงหัวเมืองตาง ๆ ใหยกทัพเขาเมืองหลวง ี เนื่องจากขณะนั้น ราชสํานักมีกฎหมายลักษณะกบฏศึก หามกองทัพหัวเมืองยกเขาเมืองหลวง เวนแตจะมี หมายรับสั่งของฮองเต มิฉะนั้นจะเปนความผิดฐานกบฏ มีโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร ดังนั้นเมื่อหัวเมืองตางๆ ไดรับหนังสือของโฮจิ๋น ซึ่งมิใชหมายรับสั่งของฮองเต จึงพากันเพิกเฉยเสีย คงมีแตตั๋งโตะ เจาเมืองซีหลง ซึ่งไดดิบไดดีขึ้นมาเนื่องจากการติดสินบนกับขันที เห็นหนังสือของโฮจิ๋นแลว ลําพองในกําลังทหารในมือที่มอยูเปนจํานวนมากถึงยีสิบหมื่น ี ่ ทั้งภายในใจก็มีความคิดอานทีจะชิงเอาราช ่ สมบัตทําชั่วชาตอแผนดิน เฝารอคอยโอกาสเชนนี้มานานแลว จึงมีความยินดียิ่งนักที่ไดแลเห็นโอกาสทําการ ิ ใหญสมความคิดที่เฝาคอย ตังโตะเห็นหนังสือของโฮจิ๋น ซึ่งมิใชหมายรับสั่งของฮองเต แตดวยความดีใจจน ๋ ลนลานที่การเขาทางเจือสมกับความคิดตัว จึงลืมไปวาการยกกองทัพเขาเมืองหลวงเชนนี้เปนความผิดฉกรรจ ฐานกบฏตอแผนดิน สั่งให เยียวหู ผูเปนลูกเขยอยูรักษา เมืองซีหลง แลวตัว ตั๋งโตะ ไดจดสีทหารเอกคือ ลิฉุย ั ่ , กุยกี, เตียวเจ และ หลงเตียว คุมทหารสิบหมื่นพรอมอาวุธยุทโธปกรณเคลื่อนทัพยกไป เมืองลกเอี๋ยง ราช ธานี ระหวางเคลื่อนทัพ ตั๋งโตะไดใหสืบขาวความเคลื่อนไหวของหัวเมืองวาจะดําเนินการอยางใด ทหารที่ออกไป สืบขาวตามมารายงานทุกระยะวาไมปรากฏหัวเมืองใดเคลื่อนทัพ ดังนั้นในขณะทีทัพของ ตั๋งโตะ เคลื่อนมาได ่ ครึ่งทาง ลิยู ทีปรึกษาของ ตั๋งโตะ เกิดความเฉลียวใจ ระลึกขึ้นไดวามีกฎหมายของราชสํานักหามทัพหัวเมือง ่ เขาเมืองหลวง เวนแตจะมีหมายรับสั่งของฮองเต จึงเรียกเอาหนังสือที่ใหหากองทัพจากหัวเมืองยกเขาเมือง หลวงจาก ตั๋งโตะ มาพิจารณาดู ก็ปรากฏวาเปนเพียงหนังสือของ โฮจิ๋น หาใชหมายรับสั่งของฮองเตไมลิยู จึง รายงาน ตั๋งโตะ เกี่ยวกับกฎหมายลักษณะกบฏศึกดังกลาว และเสนอใหตงโตะปลงทัพไวที่นั้น แลวมีหนังสือ ั๋ กราบบังคมทูลขอรับพระบรมราชานุญาตเสียกอน ตั๋งโตะ เห็นชอบดวย จึงใหปลงทัพตั้งคายไว ณ ที่นั้น แลวมี หนังสือกราบบังคมทูลถึงฮองเตวา "อาณาประชาราษฎรในเมืองหลวงแลหัวเมืองทั้งปวง ไดความเดือดรอน เพราะขันทีสิบคนทําการหยาบชาใหผดขนบธรรมเนียม บัดนี้ ขาพเจาจะยกกองทัพไปเมืองหลวงแลวจับตัว ิ เตียวเหยียงกับขันทีเกาคนฆาเสีย พระองคแลอาณาประชาราษฎรจะไดอยูเย็นเปนสุขสืบไป" หนังสือกราบบังคมทูลของ ตั๋งโตะ ไปถึงมือทานผูสาเร็จราชการแผนดิน โฮจิ๋น ทราบความแลวก็ปดเรื่องเสีย ํ ไมกราบทูลฮองเตดวยเกรงวาขันทีจะลวงรู แตความคิดโลเลยังคงครองใจ โฮจิ๋น ดังเกา แทนที่จะตั้งหนาทํา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 37.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 37 การตามความคิดเดิม กลับทําเรื่องเอิกเกริกขึ้นใหเชิญขุนนางที่เปนพวกมากินโตะทีจวน แลวหารือวาจะให ตั๋ง ่ โตะ ยกกองทัพเขาเมืองหลวงเพื่อจับสิบขันทีฆาเสียดีหรือไม ทําเรื่องใหเอิกเกริกโดยไมคดระแวดระวังวา ิ ความเคลื่อน ไหวนั้นจะทราบไปถึงสิบขันที นับวาตั้งอยูในความประมาท และประมาทคนแบบสิบขันทีมาก เกินไป แตะถาย ขุนนางฟงคํา โฮจิ๋น แลวจึงวา "ตั๋งโตะน้าใจดังเสือ ซึ่งจะใหเขามาในเมืองหลวงนี้เห็นจะมี ํ อันตรายแกคนทั้งปวง" นี่ก็เปนฝายคานอีกคนหนึ่งที่ไมเห็นดวยกับความคิดของ โฮจิ๋น และ อวนเสียว โฮจิ๋น ้ ฟงแลวหาวา แตะถาย ขี้ขลาดตาขาว จะรวมทําการใหญดวยไมได "ไดยินแตขาว ยังมิทันเห็นตัวเสือก็ครั่น คราม" ตกใจกลัวเสือเสียแลว แตะถายก็นิ่งเสีย สงบวาจาไมวากลาวสืบไป ฝาย โลติด อดีตแมทัพใหญปราบโจรโพกผาเหลืองอยูในทีเลี้ยงโตะนั้นดวย จึงวา "ขาพเจาไดเคยรูน้ําใจตั๋ง ่ โตะมาแตกอนวาเปนคนหยาบชา ถาปลอยใหเขามาในเมืองหลวงเห็นจะเกิดจลาจลเหมือนคําแตะถายวาเปน มั่นคง" โฮจิ๋น ยินคํา โลติด แลว จึงวา "ทานนี้ลวนเปนพวกขี้ขลาดตาขาว เราหาฟงคําทานตอไปไม อยาได เจรจาอีกเลย" โลติด แตะถาย และขุนนางอีกหลายคนไดฟงคํา โฮจิ๋น แลวสลดใจนัก เห็นวาแผนดินครั้งนี้จะ เกิดอันตรายเปนจลาจลเพราะ โฮจิ๋น ผูนี้เปนแนแท คนที่เปนใหญเมื่อเปนเชนนี้ขืนทํางานดวยตอไปก็มีแต ความฉิบหายจะมาถึงตัว ตางคนจึงลากลับบาน แลวยื่นเรืองขอลาออกจากราชการ เวนคืนตราสําคัญประจํา ่ ตําแหนง แลวออกไปอยูทําไรไถนาคาขาย ณ ภูมิลําเนาเดิม โฮจิ๋นสิ้นคนขัดคอแลว จึงแอบอางหมายรับสั่งใหทหารมหาดเล็กไปแจงแก ตั๋งโตะวา ฮองเตมีพระบรมรา ชานุญาตให ตั๋งโตะ ยกกองทัพเขามายังเมืองหลวงได และใหกองทัพ ตั๋งโตะ ตั้งทัพไวที่ ตําบลลุดคี ภายนอกกําแพงพระนครมหาดเล็กที่ โฮจิ๋น สงไปพรอมกับทหารของ ตั๋งโตะ ที่ถือหนังสือเขามาขอพระบรมรา ชานุญาตไดเดินทางไปยังคายอันเปนที่ตั้งกองทัพของตั๋งโตะนั้น แลวสงหมายรับสั่งที่ โฮจิ๋น แอบอางขึ้น ใหแก ตั๋งโตะ ตั๋งโตะไมสนใจไยดีวาจะเปนหมายรับสั่งจริงหรือปลอม การสมคะเนตามความตองการที่ยกทัพ จากเมืองซีหลงแลว จึงสั่งใหเคลื่อนทัพสิบหมื่นนั้นตรงเขาเมืองหลวง ตั้งทัพไวทตําบลลุดคี นอกกําแพงเมือง ี่ นคร ลกเอี๋ยง สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สิ้นบุญตระกูล "โฮ" (ตอนที่ 17) ในชีวตของคนเรานั้น ยอมตองกระทําในสิ่งทีถูกตอง และยอมตองมีสิ่งที่กระทําความผิดพลาด ผูมปญญาจึง ิ ่ ี พึงเล็งการใหแมนยํา ทําการแตในสิ่งที่ถูกตอง หลีกเลี่ยงกระทําความผิดพลาด หรือแมหากจะตองเสี่ยงผิด เสี่ยงถูกตามสถานการณ ก็จําตองใหโอกาสเสี่ยงถูกมากกวาโอกาสที่จะเสียงผิด การกระทําทีผิดพลาด หาก ่ ่ ไมใชเรื่องสําคัญนักยอมอยูในวิสัยที่จะแกไขใหกลับคืนดีได หรือแมหากแกไขไมไดก็ยังพอทนรับกับผลรายที่ เกิดขึ้น ชีวิตคนเรายอมเปนเชนนี้ แตทวาหากความผิดพลาดที่เกิดขึ้นนั้นเปนเรื่องรายแรง ถึงระดับที่โบราณวา "พลาดตาเดียว แพทั้งกระดาน" แลว ยอมสูญสินซึ่งโอกาสที่จะแกไขใหกลับฟนคืนดีได เวนแตจะมีปาฏิหาริยเฉพาะครั้ง เฉพาะคน และเฉพาะ ้ เรื่องเทานั้น ความคิดของ โฮจิ๋น และ อวนเสี้ยว ที่แอบอางหมายรับสั่งใหกองทัพหัวเมืองยกเขาเมืองหลวง เพื่อจับสิบขันทีฆาเสียนั้น หาใชเปนเรื่องผิดเล็กนอยไม หากเปนเรื่องผิดระดับที่ "พลาดตาเดียว แพทั้ง กระดาน" นั่นเอง มิหนํายังซ้ําดวยความประมาท ที่กระทําการใหญอันเปนเรื่อง ลับแลวไปจัดเลี้ยงโตะ เชิญขุน นางมารวมงานเปนการเอิกเกริก ความเคลื่อนไหวเหลานี้จึงทราบไปถึงสิบขันที ซึงติดตามสถานการณ ่ ระแวดระวังตนอยูอยางใกลชด ิ ฝายสิบขันทีไดทราบขาว ตั๋งโตะยกกองทัพมาตั้งอยูนอกกําแพงพระนคร ก็อานเหตุการณไดวาการทั้งนี้เกิด จาก โฮจิ๋น วางแผนแอบอางรับสั่งของฮองเตใหเคลื่อนทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เพื่อยืมมือกองทัพหัวเมือง ฆาพวกตนเสีย ทั้งไดขาว โฮจิ๋น จัดงานเลี้ยงโตะเชิญขุนนางไปปรึกษาเรื่องใหกองทัพ ตั๋งโตะ เคลื่อนเขา เมืองหลวง เพื่อสังหารพวกตน จนขุนนางทีซื่อสัตยตอแผนดินตองลาออกจากราชการไปหลายคน เหตุการณ ่ คับขันนัก จึงตัดสินใจเสียงแตกหักกับ โฮจิ๋น เพราะหากขืนไมทําอะไรเสียเลยก็มีแตจะตกตายสถานเดียว ่ ดังนั้น ผลการปรึกษาหารือของสิบขันทีจึงไดขอสรุปวา "ครั้นเราจะนิ่งอยูบัดนี้ อันตรายก็จะถึงชีวิตเรา เราจําจะ  คิดฆาโฮจิ๋นเสียกอน" วางแผนแลวกําหนดจุดสังหารไวทประตูพระตําหนักโฮไทเฮา ภายในเขตพระราชฐาน ี่ ชั้นใน วางแผนเสร็จก็จดพรรคพวกฝมือดีหาสิบคน พรอมอาวุธลอบเขาไปในเขตพระราชฐานชั้นใน แอบอยู ั ขางซุมประตูพระตําหนักโฮไทเฮา และสั่งวาถาเห็นโฮจิ๋นเขามาก็ใหสังหารเสียในทันที จัดวางกําลังหนวย สังหารแลว เตียวเหยียง ขันทีจึงเขาเฝา โฮไทเฮา กราบทูลวา แมวาพระแมเจาจะแผพระเมตตาบารมี All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 38.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 38 คุมครอง ใหพวกขาพเจาไดถวายการรับใชใกลชิดแลว โฮจิ๋น ก็หาเกรงใจพระองคไม ทั้งไมรักษาคําสัตย วางแผนแอบอางรับสั่งของฮองเตใหเรียกกองทัพจากหัวเมืองเขาเมืองหลวงเพื่อจะเอาตัวพวกขาพเจาไป สังหารเสีย พวกขาพเจาหาทีพึ่งอื่นมิได จึงมาขอพระบารมีเปนที่พึ่ง แลวทูลตอไปวาการที่โฮจิ๋นแอบอางรับสั่ง ่ ครั้งนี้ บรรดาขุน นางตางคัดคานวาจะเกิดจลาจลขึ้นในเมือง เพราะตั๋งโตะเปนคนหยาบชา ทั้งมีความเคียด แคนคนในตระกูล "โฮ" อันเนื่องมาจากโฮจินไดลอบสังหารตั๋งไทเฮา ซึ่งเปนคนแซเดียวกันกับตั๋งโตะเสีย ตั๋ง ๋ โตะเขามาครั้งนี้ยอมจะชิงเอาราชสมบัติ แลวทํารายตระกูล "โฮ" จนพินาศสิ้น อยางนอยทีสุดยอมจะอาศัย ่ กําลังกองทัพชิงอํานาจจากพระองค บงการฮองเตเสียแตผูเดียว สุดยอดวิชาขันทีวาดวยการสรางความแตกแยกเพื่อเอาตัวรอดและแสวงประโยชนสัมฤทธิผลอีกครั้งหนึ่ง โฮ ไทเฮา ฟงคําทูลแลวก็ตกพระทัย ดวยเห็นเปนเรื่องใหญกระทบตออํานาจของพระองคเอง และผลประโยชน ของตระกูล "โฮ" เปนสวนรวม ดังนั้น น้ําพระทัยจึงคลอยเอนเชื่อตามคําขันที จึงตรัสวาเรื่องใหญขนาดนี้พวก เจาจงไปชี้แจงแลออนวอน โฮจิ๋น เถิด คงจะเชื่อฟงพวกเจาคิดอานแกไขเหตุการณและจะไมทําอันตรายพวก เจาดอก เตียวเหยียง จึงทูลวา "โฮจิ๋นมีใจชังพวกขาพเจาทั้งสิบคนนัก ซึ่งจะใหพวกขาพเจาออกไปหานั้น เหมือนหนึ่งเอาเนื้อไปสูเสือ อันจะมีชีวตคืนมานั้นหามิได ถาพระองคเมตตาขาพเจาครั้งนี้ ขอใหเชิญโฮจินเขา ิ ๋ มาตรัสขอชีวตขาพเจาตอพระโอษฐ ิ ถึงมาตรวาโฮจิ๋นจะไมเมตตาแลว ขาพเจาก็จะตายอยูตอหนาที่นั่ง  พระองค" โฮไทเฮา ฟงคําทูลของเตียวเหยียงขันทีแลว ก็มความกรุณา ทั้งเปนผลประโยชน ใหญของพระองค ี เองและตระกูล "โฮ" จึงมีพระราชเสาวนียสั่งใหนางกํานัลไปเชิญ โฮจิ๋น เขาวัง  นางกํานัลไปถึงจวน โฮจิ๋น แลวเชิญพระราชเสาวนียของ โฮไทเฮา ให โฮจิ๋น ทราบ แลวกลับพระตําหนัก โฮ ไทเฮา ตันหลิม ขุนนางฝายอาลักษณยินคําของนางกํานัลที่วา โฮไทเฮา ใหหา โฮจิ๋น เขาวังแลว ก็อาน เหตุการณครั้งนีวากรณีเปนกลอุบาย จึงทัดทาน โฮจิ๋น ไมใหเขาวัง ดวยเกรงจักเปนอันตราย อวนเสียว อยูใน ้ ้ ที่นั้น เห็นดวยกับคําทัดทานของ ตันหลิม จึงกลาวเสริมคําของ ตันหลิม วาที่พวกเราวางแผนสังหารขันทีใน ครั้งนี้นั้น รูปการณสอเคาวาขันทีคงจะรูตระหนักแลว จึงวางแผนแกไขเอาตัวรอด การเขาวังของทานครั้งนี้เห็น  ทีจะเกิดอันตราย โจโฉ ซึ่งกลายเปนคนสนิทสนมของทานผูสําเร็จราชการแผนดิน แตละวันเฝาเชาเฝาเย็นราว  กับเปนคนในจวน โฮจิ๋น เปนที่ไววาง ใจของ โฮจิ๋น อยูในทีนั้นดวย จึงออกความเห็นขึ้นมาบางวา "ถาทาน จะ ่ เขาไปก็ไปเถิด แตใหตัวขันทีสิบคนออกมาเสียจากวังกอน ทานจึงจะไมมอันตราย" ี โฮจิ๋น ยามชะตาจะถึงฆาต ความเฉลียวใจและความคิดอานระวังตนก็ถูกเงื้อมหัตถมัจจุราชบังไวสิ้น หัวเราะ แลววา โฮไทเฮา นองสาวเราเชิญเราเขาวัง มีหรือทีนองรวมอุทรของเราจะลวงเราไปใหขันทีสังหาร ตัวเราเอง ่ เปนใหญถึงทีผสําเร็จราชการแผนดิน อํานาจทหารและอํานาจบังคับบัญชาขุนนางทั้งปวงก็อยูที่เราสิ้น หาใคร ่ ู มาเสมอมิได ไหนเลยขันทีจะหาญกลาคิดอานทํารายเราได อวนเสียวเห็นทาจะทัดทานโฮจิ๋นไมสําเร็จ จึง ้ กลาวขึ้นวาทาน มิฟงคําพวกขาพเจา ขืนเขาไปก็ตามที แตขาพเจาจะขอตามไปดวย โฮจิ๋นขัดความปรารถนาดี ของอวนเสี้ยวและพวกไมได จึงอนุญาตตามทีอวนเสี้ยวเสนอ ่ อวนเสี้ยว จึงสังให อวนสุด นายทหารผูนองคุมกําลังทหารหารอย สวน อวนเสี้ยว กับ โจโฉ แตงตัวใสเสื้อ ่ เกราะสําหรับออกศึก ถือกระบี่เขาไปพรอมกับ โฮจิ๋น อวนสุดและกําลังทหารไปติดอยูที่ประตูพระราชฐาน  ชั้นนอก สวนอวนเสี้ยวและโจโฉไปติดอยูทประตูพระราชฐานชั้นใน คงมีแตโฮจิ๋นเดินเขาประตูพระราชฐาน  ี่ ชั้นในไปอยางเดียวดาย โดยไรเงาหัวทาบเหนือพื้นทางเดินเบื้องหลัง เหตุทั้งนี้เนื่องจากมีกฎหมายลักษณะกบฏศึกบัญญัติวาหามมิให กองทัพหัวเมืองยกเขาเมืองหลวง เวนแตจะมี  หมายรับสั่งของฮองเต ถามีหมายรับสั่งของฮองเตก็ใหตั้งทัพไวนอกกําแพงพระนคร หามยกเขามาภายใน กําแพงพระนครโดยเด็ดขาด สวนขุนนางทั้งปวงนอกจากผูมีหนาที่เฝาและถวายงานประจําตามปกติแลว หาม  เขาในเขตพระราชฐาน เวนแตจะมีหมายรับสั่งใหหา ก็ใหเขาไดเฉพาะตัวเองและผูตดตาม ตามตําแหนงหนาที่ ิ และเขาไดเฉพาะเขตพระราชฐานชั้นนอก หามขาดมิใหถืออาวุธหรือลวงเขาเขตพระราชฐานชั้นใน หากมีความ จําเปนโดยฮองเตรับสั่งใหหาถึงในเขตพระราชฐาน ชั้นใน ก็ใหเขาไดเฉพาะตัว และหามถืออาวุธ ดังนั้น แมมี จะมีกําลังทหารตามมาอารักขา และยังมีอวนเสี้ยว โจโฉ ติดตามมาคุมกัน แตก็ตองติดอยูที่ประตูพระราชฐาน  ดวยอํานาจแหงกฎหมายกบฏศึกดังกลาวแลว ฝาย โฮจิ๋น เมื่อเขาประตูพระราชฐานชั้นในแลว ประตูพระราชฐานก็ปดลงตามปกติ เดินผานเขาประตูพระ ตําหนัก โฮไทเฮา ประตูนั้นก็ปดลงอีก ทันใดนั้น เตียวเหยียง ตวนกุย ขันทีซึ่งคอยทีอยูแลว จึงเดินเขามาหา   โฮจิ๋น แลวใหสญญาณใหมือสังหารทั้งหาสิบคนออกมาลอม โฮจิ๋น ไว แลววา "ตัวแตกอนนั้นเปนผูนอยอยู เรา ั ไดชวยทํานุบารุงวากลาวเพ็ดทูล ตัวจึงไดเปนผูใหญขึ้นถึงเพียงนี้ แลตัวกําเริบใหคนไปลอบฆา ตั๋งไทเฮา ซึ่ง ํ เปนมารดาพระเจาเลนเตอันหาความผิดมิได นั้นเสีย แลวตัวแอบอางรับสั่งออกไปใหหาหัวเมืองทั้งปวงยก All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 39.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 39 ทหารเขามา จะจับเราซึ่งมีคุณแกตัวฆาเสียนัน ตัวหามีกตัญูตอเราไม กลับวาเราเปนศัตรูราชสมบัตอีกเลา ้ ิ ตัวจะทํารายกูแลว กูจะเอาชีวต มึงเสียบัดนี้กอน" ิ  โฮจิ๋น เห็นมือสังหารรุมเขามาลอมและฟงคํา เตียวเหยียง แลวก็ตกใจ รูตัววาตองกลขันที หันซายแลขวา หาทางออกมิได มิรที่จะทําประการใด มือสังหารทั้งหาสิบคนก็รุมกันฆา โฮจิ๋น ตายในทีนน ู ่ ั้ โฮจิ๋นเสาหลักอํานาจหนึ่งของสกุล "โฮ" จึงลมครืนลงเพราะความโลเล ถือดี โง และอวดฉลาดของตน โดยที่ ไมมีโอกาสไดเห็น และสํานึกผิดในความฉิบหายของบานเมืองที่เกิดจากการตัดสินใจ "ชักน้ําเขาลึก ชักศึกเขา เมือง" ตามความเห็นของอวนเสี้ยว ซึ่งเปนขุนนางที่บาบิ่นและเลอะเทอะทีสดคนหนึ่งของสามกก  ่ ุ ใน สถานการณใดก็ตามทีคนเราถูกบังคับใหตองเสี่ยงเปนเสียงตาย หรือตัดสินใจสูตายแลว ผลลัพธมักจะออกมา ่ ่  ในทางตายเสียเปนสวนมาก ทีจะเกิดผลในทางเปนนั้นมีนอยนัก หลักความจริงมีอยูตรงที่ เมื่อเกิดสถานการณ ่  เชนนั้นขึ้นแลว ยอมตกเปนฝายถูกกระทําถูกจํากัด และหาทางออกไมไดในแทบทุกดาน เหตุนผูมีปญญายอม ี้ ไมยินยอมใหตนตกอยูในสภาพถูกกระทําเชนนั้น แตมิใชวาจะกระทําไดทุกคนไป เพราะการแลเห็นเหตุการณที่ยงไมเกิดขึ้น การไดยินเสียงซึ่งคนไมไดพูด และการคาดคิดในสิ่งที่คนคิดไม ั ทั่วถึงนั้น ไมเปนวิสัยของคนโง หากเปนวิสัยของบัณฑิตผูปรีชาสามารถ แตธรรมดาของการณทั้งปวงนั้น ดุจ ดั่งฝนตก ใชวาจะตกใน ทันใดหามิได หากตองมีเคาฝน เมฆคํารน ฟาคํารามใหประจักษกอน การทั้งปวงก็  ยอมมีสิ่งบอกเหตุที่ผคนเห็นได รูได ปมเงื่อนอยูที่วจารณญาณในการพินจคําทักทวงทัดทาน หรือความเห็นที่ ู ิ ิ ไม ตองดวยความเห็นของตัวไดเพียงใดเทานัน ้ กรณีของ โฮจิ๋น ก็เชนเดียวกัน สิ่งบอกเหตุที่ทาใหคนประจักษทั้งเหตุแลผลก็มีมากมาย คําทวงติงทัดทานและ ํ ความเห็นของคนรอบขางก็มีอยูอยางไมขาดสาย เปนแตวาคนแบบ โฮจิ๋น ไมรู ไมเขาใจ และไมรับฟงเสีย เทานั้น เหตุนแมศีรษะบนบาแทๆ ก็ยังรักษาไวไมได ขันทีก็เชนเดียวกัน หลังจากกอกรรมทําเข็ญไวมาก คิด ี้ และทําแตสิ่งชัวราย วิบากกรรมธรรมชาติจงกําหนดเหตุการณใหตองตก อยูในสถานการณเสี่ยงตาย ตอง ่ ึ ตัดสินใจวางแผนฆา โฮจิ๋น ซึ่งเปนถึงผูสําเร็จราชการแผนดิน กุมกําลังทหารอยูในมือ และจัดเตรียมกําลังไว  พรอมสรรพการตัดสินใจและแผนของขันทีจึงเทากับเปนการเรงกลไกแหงกรรมใหทางานเร็วยิ่งขึ้น ํ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ลางบางสิบขันที (ตอนที่ 18) สถานการณในพระราชวังยามที่ดวงวิญญาณของโฮจิ๋น ออกจากรางเดินทางสูปรโลกนั้น ยังคงตึงเครียด เพราะ บรรดาพวกของโฮจิ๋นประหวั่นและกริ่งใจวาการเดินทางเขาวังของโฮจิ๋นครั้งนี้ เห็นทีจะเปนการขางรายมากกวา การขางดี อวนสุด ซึ่งคุมกําลังทหารหารอยยังคงคอยอยูที่ประตูพระราชฐานชั้นนอก ในขณะที่อวนเสี้ยว และโจโฉยังคง คอยอยูที่ประตูพระราชฐานชั้นใน อวนเสี้ยว โจโฉ รออยูเห็นนานนัก จึงรองเรียกโฮจินใหรีบออกมา ทหาร  ๋ หนาที่ประตูพระราชฐานชั้นในจึงเขาไปรายงานขันที พวกขันทีทราบรายงานแลว ก็ปรึกษากันวาจะดําเนินการ อยางไร ตอไป ในทีสุดก็ตกลงใจเสียงตายอีกครั้งหนึ่งดวยเชือมั่นวาอวนเสี้ยว โจโฉ จะเกรงพระราชอาญาแลว ่ ่ ่ กลับไปเสียโดยดี จึงใหทหารตัดศีรษะโฮจิน แลวโยนขามกําแพงพระราชฐานชั้นในออกไป แลวเตียวเหยียง ๋ ขันทีจึงรองตะโกนดวยเสียงอันดังออกไปวาโฮจิ๋นเปนกบฏถูกประหารเสียแลว เอาแตศรษะโฮจิ๋นไปเถิด พรอม ี ทั้งขูวาใครที่ไมมีสวนเกี่ยวของทําการกบฏดวยโฮจิ๋นก็ใหรีบกลับไป มิฉะนั้นจะถือวาเปนกบฏตอราชบัลลังก รวมกับโฮจิ๋นดวย แตครั้งนี้คําขูของขันทีไรผล อวนเสี้ยว โจโฉ ไดยินเสียงรองตะโกนของเตียวเหยียงแลว จึงประกาศขึ้นดวย เสียงอันดังวาโฮจิ๋นเปนผูสําเร็จราชการแผนดินของฮองเต เปนพี่ชายของโฮไทเฮา สิบขันทีทาการกบฏยึด ํ อํานาจ แลวฆาโฮจิ๋นเสีย ผูภักดีตอแผนดินทั้งปวงจงมาเขาดวยกับเราปราบปรามพวกกบฏ พิทักษราชบัลลังก  ชวย เหลือฮองเต ค้ําชูชาติ คุมครองราษฎรใหเปนสุข ผูใดจะรวมกับเราปราบกบฏใหรบตามเราเขาไปจับสิบ ี ขันทีฆาเสีย จะมีบําเหน็จความชอบถึงขนาดเงาของ นายทหารคนสําคัญของโฮจิ๋น ซึ่งคุมทหารหารอยนาย มา กับอวนสุด และคอยโฮจิ๋น อยูหนาประตูพระราชฐานชั้นนอกไดยินคําเตียวเหยียงขันที และฟงคําประกาศของ อวนเสี้ยว โจโฉแลวโกรธแคนยิ่งนัก จึงเอาเพลิงจุดเผาประตูพระราชฐานชั้นนอก เพลิงนั้นลุกโชติขนไหมึ้ ประตูพระราชฐานชั้นนอกลามติดเรือนพักและตําหนัก ระหวางเขตพระราชฐานชั้นนอกกับชั้นใน ควันเพลิง คละคลุงเกิดชุลมุนวุนวายอลหมานทั้งพระราชวัง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 40.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 40 อวนสุด และเงาของ จึงนําทหารบุกฝาประตูพระราชฐานชั้นนอกเขาไป พบเห็นขันทีเลวก็สังหารเสียสิ้น ปะ หนาเขากับโฮเบี้ยว ผูชวยผูสาเร็จราชการแผนดิน ผูนองของโฮไทเฮาและโฮจิ๋น เงาของก็แคนนักดวยเชื่อวา  ํ โฮเบี้ยวรวมคบคิดกับพวกขันทีสังหารโฮจิ๋นนายตัวเสีย จึงใหทหารเขาลอมโฮเบี้ยวไว แลวสังหารโฮเบียวตาย ้ ในที่นั้น ฝายอวนเสี้ยว โจโฉ ก็ไดใหทหารใชขวานฟนประตูพระราชฐาน ชั้นในพังทลายลง แลวบุกเขาไปถึงเขต พระราชฐานชั้นใน ทามกลางควันเพลิงและความชุลมุน พบเตียวตง, เชียกง, เหหุย และกกเสง สี่ขนทีคน ั สําคัญในขบวนการสิบขันที กําลังหนีออกจากตําหนักหลังหนึ่งวิ่งเขาไปในสวนดอกไมทายตําหนักนั้น อวน  เสี้ยว โจโฉ และทหารก็ไลตดตามทันสี่ขันที แลวฆาสี่ขันทีเสีย เอาดาบสับรางสี่ขันทีจนแหลกละเอียด ระบาย ิ ความแคนจนสาสมแกใจ สวนขันทีสําคัญอีกสี่คน คือเตียวเหยียง, ตวนกุย, เทาเจียด และเหาลํา ในขบวนการสิบขันที ซึ่งอยูใกลพระ  ตําหนักโฮไทเฮา และพระตําหนักที่ประทับของฮองเตกับพระอนุชา เห็นเพลิงไหมชุลมุนวุนวายขึ้นใน  พระราชวังและเพลิงนั้นไหมลามเขามาใกลพระตําหนัก ตวนกุยจึงวิ่งเขาไปในพระตําหนัก แลวคุมตัวโฮไทเฮา ไวเปนตัวประกัน สวนเตียวเหยียง, เทาเจียด และเหาลํา วิ่งเขาไปในพระตําหนักที่ประทับของฮองเต และพระ อนุชา เทาเจียดและเหาลําพลัดกับเตียวเหยียง ปะเขากับทหารของอวนสุด จึงถูกทหารของอวนสุดฆาถึงแก ความตายในเขตพระราชฐานนัน ้ เหลือแตเตียวเหยียงเขาคุมตัวฮองเตพระองคนอยกับพระอนุชาไวเปนตัว ประกัน แลวอาศัยควันเพลิงและความชุลมุนพาพระราชบุตรทั้งสองพระองคหลบหนีออกจากพระราชวังไป ฝายโลติดอดีตแมทัพใหญปราบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งไดลาออก จากราชการเพราะไมสามารถทัดทานโฮจิ๋น เรื่องอางรับสั่งใหกองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง กําลังเตรียมจัดเก็บขาวของอยูที่จวนเพื่อเดินทางกลับไปบาน เดิมที่ตางเมือง เห็นควันเพลิงพุงขึ้นทาบทองฟามาแตขางในพระราชวัง ก็คาดหมายวาคงจะเกิดเหตุรายขึ้น   ดังนั้น แมจะลาออกจากราชการหมดภาระหนาที่ใดๆ ไปแลว แตน้ําใจภักดีตอราชสํานักยังคงกรุนเต็มหัวใจ จึง  แตงตัวใสเสื้อเกราะชุดออกศึก ถืออาวุธคูกายมายืนซุมอยูที่นอกประตูทายพระตําหนักของโฮไทเฮา เห็นตวน  กุยขันทีพาโฮไทเฮาหนีเพลิงอยูบนระเบียงชันสองของพระตําหนักรนเขามาทางดานหลัง จึงวิ่งตรงเขาไปทาง ้ พระตําหนักแลวตวาดใสตวนกุยวา ไอศัตรูราชสมบัติ มึงจะเอาโฮไทเฮาไปไหน ตวนกุยเห็นโลติดในชุดนักรบถืออาวุธอยูก็ตกใจกลัว อาศัยควันเพลิงเปนเกราะกําบังตัวหลบเขาไปดานใน แลวหาทางหลบหนีออกจากพระราชวัง ทามกลางความชุลมุนนั้น โฮไทเฮาถูกตวนกุยทิ้งอยูบนระเบียงชันสอง ้ ของพระตําหนัก ทั้งเพลิงกําลังไหมลามเขามาก็ตกพระทัย เห็นโลติดอยูใกลจึงกระโดดหนีเพลิงลงจาก  ระเบียงขางบน โลติดเห็นเหตุการณอยูตลอดก็ตกใจแตกุมสติมั่น ประชิดเขาเบื้องลางชานระเบียงรับโฮไทเฮา ไวไดทัน และมัวสาละวนอยูกับโฮไทเฮา จึงเปดโอกาสใหตวนกุยหลบหนีไปได ขุนนางแลทหารในพระราชวังเห็นเหตุการณเชนนั้น จึงเขาสวามิภักดิ์กับอวนเสี้ยว โจโฉเปนอันมาก อวนเสี้ยว โจโฉ ทําการมาถึงขั้นนี้แลว ใจหนึ่งก็ประหวันเพราะทําการใหญเกินตัว อาจมีความผิดถึงประหาร แตอีกใจหนึ่ง ่ นั้นมั่นเด็ดเดี่ยวที่จะตองลางบางขันทีใหหมดสิน ไมใหเหลือรากอันจะเปนภัยตอไปในภายหนา ทั้งเห็นวานีเปน ้ ่ หนทางเดียวทีจะเอาตัวรอดได จึงจัดทหารขึนหนวยหนึ่งไปลอมบานสิบขันที จับพรรคพวกทั้งชายหญิงฆาเสีย ่ ้ สิ้น เพลิงไหมลุกลามออกไปหลายที่ และลามไปทางดานคุกหลวง ซึ่งเปนทีจําฮองสีขันที ในภายหลังไมปรากฏ ่ วามีผใดพบฮองสีขันทีอีก จึงเชื่อวาฮองสี ขันทีคงตายในเพลิงนั้น โจโฉเห็นเพลิงไหมลามมากขึ้น จะเปน ู อันตรายทั้งพระราชวัง จึงคุมทหารออกดับเพลิงเปนหลายแหงจนดับสนิทพบโลติดเชิญ โฮไทเฮาอยู จึงเชิญ เสด็จโฮไทเฮาใหทาหนาที่วาราชการไปพลางกอน เนื่องจากฮองเตและพระอนุชาสูญหายไป เพลิงสงบแลว ํ อวนเสี้ยว โจโฉ จึงจัดกําลังทหารออกเปนสองกอง กองหนึ่งใหติดตามขันทีทหลบหนี อีกกองหนึ่งใหติดตาม ี่ หาฮองเตและพระอนุชาทีสูญหาย ่ ในขณะนั้นเตียวเหยียงขันที คุมเอาหองจูเปยนฮองเตและหองจูเหียบพระอนุชาอาศัยควันเพลิงและความ ชุลมุนหนีออกจากพระราชวังไปแลว ก็ไปหลบซอนอยูในปาเชิงเขาปกคูสาน ตกค่ําเขาตวนกุย ซึ่งหลบหนีโล ติดออกนอกเมืองเขาเขตปาเชิงเขาปกคูสาน ก็พบกับเตียวเหยียงจึงหลบซอนอยูดวยกัน ขณะที่พากันหลบ ซอนอยูนั้น ทหารอวนเสียว โจโฉ กองที่ติดตามหาฮองเตกับพระอนุชาก็ติดตามมาถึงเขตปาเขาปกคูสาน ตาม ้ คบไฟสวางไปทั้งราวปา เตียวเหยียง ตวนกุย ตกใจกลัว คํานึงวาหากหลบหนีพะรุงพะรังไปดวยกันเชนนี้ คงจะ หนีไปไมตลอด เพลา เที่ยงคืนจึงทิ้งฮองเตและพระอนุชาเสีย แลวแยกยายกันหนีตามคติทวา "แยกกันเราอยู ี่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 41.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 41 รวมหมูเราตาย" เตียวเหยียงหนีบุกปามาถึงริมแมน้ํา ไดยินเสียงทหารลอมใกลเขามา คบไฟสวางเห็นบินของ ทหารของโฮจิ๋นคุมกําลังลอมกระชับใกลเขามา เห็นจะหนีไปไมรอดแลว เตียวเหยียงจึงตัดสินใจโดดน้ําตายใน คืนนั้นทหารของบินของพบศพเตียวเหยียงจึงไปรายงานใหบนของทราบิ บินของทราบความแลวจึงออก ติดตามหาขันทีที่เหลือตอไป พบเขากับตวนกุยซึ่งกําลังหลบหนีเงอะงะอยูในปา จึงจับตวนกุยไวแลวสอบถาม  วาพาฮองเตและพระอนุชาไปหลบซอนไวที่ใด ตวนกุยตกใจกลัวตาย จึงบอกวาเมื่อเกิดเพลิงไหมขึ้นใน พระราชวัง เตียวเหยียงไดเชิญเสด็จฮองเตแลพระอนุชาหลบซอนตัวอยูในปาเชิงเขาปกคูสาน ขาพเจาซึ่งหนี  ตามมาไปพบเขา แตเห็นทหารไลตามมา จึงตางคนตางหนีเอาตัวรอด ไมทราบวาขณะนี้ฮองเตและพระอนุชา ประทับอยูที่ใด  บินของไดฟงดังนั้นก็โกรธ จึงสังหารตวนกุยเสีย แลวตัดศีรษะ รื้อเกลาผมของตวนกุยผูกคอมาไว แลวออก ติดตามหาฮองเตและพระอนุชาตอไป สถานการณ ณ บัดนี้สิบขันทีถูกทําลายลางสิ้น กลาวคือฮองสีขันที ผูรับ สินบนรับเปนไสศึกใหกับโจรโพกผาเหลืองตองโทษจําคุก และถูกเพลิงคลอกตายในคุกหลวง เกียนสิด ขันที ผูวางแผนรวมกับตั๋งไทเฮายกหองจูเหียบขึ้นเปนฮองเตแทนหองจูเปยน และถูกเกียเส็งขันทีพวกเดียวกันที่มี ความพยาบาทมาแตกอนฆาเสียในสวนดอกไม เตียวตง, เชียกง, เหหุย และกกเสง อีกสี่ขันทีถูกอวนเสี้ยว โจ โฉ ฆาเสียในสวนดอกไมแลวสับรางเปนชิ้นแหลกละเอียด มิใหกากลืนแคน เทาเจียด, เหาลํา สองขันทีถูก ทหารอวนสุดสังหารเสียในพระราชวัง เตียวเหยียง ขันทีคนสําคัญกระโดดน้ําตาย ที่แมนาใกลปาเชิงเขาปกคู ้ํ สาน ตวนกุย ถูกบินของตัดศีรษะเสียในปาเชิงเขาปกคูสาน ขันทีใหญนอยที่เปนสมัครพรรคพวกของสิบขันทีถูกอวนสุด บินของ ประหารเสียสิ้นในพระราชวังนั้น จบสินกัน ้ แลวสําหรับชะตาชีวตของสิบขันที ผูกอกรรมทําเข็ญไวกับแผนดิน และราษฎรตลอดระยะเวลาอันยาวนานถึง ิ สองรัชกาล เปนตนเหตุของการลุกขึ้นสูกอบกูชาติของประชาชน และการจลาจลในบานเมือง ตลอดจนการ ปลนชิงวิ่งราวทีเกิดขึ้นทั่วทั้งแผนดิน ทําลายระบบบริหารราชการแผนดินของราชวงศฮั่นลงอยาง ยอยยับ ทํา ่ ใหระบบบริหารราชการแผนดิน ซึ่งแทนที่จะเปนไปเพื่ออํานวยประโยชนสุขและความรมเย็นของแผนดิน และ อาณาประชาราษฎร กลับกลายเปนการสรางระบบสวยสินบน การทุจริต การฉอราษฎรบังหลวง ทําใหอธรรมมี อํานาจเหนือธรรม ทําใหทรชน มีอํานาจวาสนาขึ้นในบานเมือง ในขณะที่วีรชนตองถูกกลั่นแกลงขับไลไสสงให ออกไปไกลโพนจากอํานาจรัฐ การปดฉากชะตากรรมของสิบขันที เปนการปดฉากสําคัญตอนหนึ่งของสามกก ปดประวัติศาสตรอันเลวราย ของระบบสวยสินบน ซึ่งกลายเปนตนตอสําคัญของระบบสวยสินบน ทีสบทอดระบาดเขาสูระบบราชการของ ่ ื หลายประเทศในปจจุบันนี้ สิบขันทีถูกประวัตศาสตรกลบทับไปแลว แตความชั่วชาในการ สรางระบบซื้อขาย ิ ตําแหนงแปรสภาพใหคนกลายเปนสินคา แลวทรยศตอบานเมืองและราษฎร ไดแตกเผาพันธุออกไปอยาง กวางขวาง ประดุจหญา คอมมิวนิสตในฤดูฝน สืบทอดวิญญาณรายเขาสูระบบราชการจนถึงทุกวันนี้  ยุคสมัยของสิบขันทีปดฉากลงแลว เปดศักราชใหมที่เปลี่ยนความขัดแยงหลักระหวางขันทีกับขุนนาง ขาราชการ ซึ่งกระทบราชบัลลังกหนักอยูแลว ใหกลายเปนความขัดแยงหลักชนิดใหมระหวาง ขุนศึกกับขุนศึก ซึ่งกระทบราชบัลลังกหนักกวาเกา และนําไปสูความดับสูญของราชวงศฮั่นในทีสุด แตการจะโทษสิบขันที ่ เพียงฝายเดียวนั้น ไมเห็นเปนการยุติธรรม เพราะขันทีประดุจดังไมเลื้อยที่เกาะไมหลักเทานั้น ไมหลักที่วานี้ก็  คือฮองเต ที่ไมรูจักผิดชอบชั่วดี สนับสนุนอุมชูใหทรชน มีอํานาจขึ้นในแผนดิน ไมสนใจไยดีวีรชน ไมเชิญชวน เรียกหาวีรชน และบัณฑิตเขามารับใชชาติบานเมือง นักปราชญ บัณฑิต และวีรชนจํานวนมากที่มีอยูก็ไมไดใหความสําคัญ ไมไดใหความใกลชิด ไมไดยนเสียง ิ ของพวกเขาเหลานั้น และไมไดชวงใชใหพวกเขาเหลานั้นทําคุณประโยชนแกแผนดิน ดังนั้นแผนดินจึง สูญเสียโอกาสในการสรางวีรกรรมและผลงานจากนักปราชญ บัณฑิต และวีรชน แตในขณะเดียวกันนั้น ราชวงศฮั่นกลับจะสูญเสียยิ่งกวา นั่นคือความดับสูญของราชวงศฮั่นเอง สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ดวงตะวันในกองฟาง (ตอนที่ 19) ณ ปาเชิงเขาปกคูสาน หองจูเปยนฮองเตนอย และหองจูเหียบพระอนุชาตางมารดา ถูกขันทีทิ้งไวแลวหลบหนี เอาตัวรอด ไดยินเสียงอลหมานทั้งแสงไฟสวางอยูไกลๆ ก็ตกใจกลัว เพราะไมรูวาเปนมิตรหรือศัตรู จึงพากัน ซอนตัวเงียบเสียงสนิทจนกองทหารผานไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 42.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 42 หลังเที่ยงคืนลวงเขายามสาม ในราวปามืดสนิท ยินเสียงสัตวรองสนั่น ไมรูดีราย กษัตริยพระองคนอยและพระ   อนุชาก็ยิ่งประหวั่นพรั่นพรึง หันซายแลขวาหนาหลังก็มดมิดไมเห็นทาง ื แมยังเยาววัยออนประสบการณนัก แตยังคงดํารงสติมั่นเกินประสาเด็ก คํานึงวาหากพลัดหลงกันแลวไมรที่จะติดตามหาพบกันไดฉันใด ู สอง ขัตติยะพระองคนอยจึงเอาชายภูษาทรงผูกเขาไว ไปทางไหนจะไดรูตัวตามกันไป ยิ่งดึกยิ่งหนาวเหน็บ น้ําคาง ลงจัด สองพระองคยังคงซัดเซไปในปาโดยไรทิศทาง ชางนาเวทนายิ่งนัก ขณะนั้นพลันมีหิ่งหอยกลุมใหญ  บินระเรี่ยระดับสายตา อยูในปา พุงตรงเขามายังสองพระองค แสงหิ่งหอยแมนอยนักแตเมื่อรวมกลุมในที่มืด แลว ทําใหทั้งสองพระองคเห็นทางในราวปา กลุมหิ่งหอยบินนําไปขาง หนาตามทางนั้นเปนที่อัศจรรย ทั้งสอง พระองคจึงเสด็จตามแสงหิ่งหอยที่นําทางนั้นไป หองจูเหียบ ผูนองสังเกตเห็นเปนที่ประหลาดนัก จึงตรัสกับ ฮองเตผูพี่วา หิ่งหอยนี้คงเปนเทพยดา มีเมตตาแกสองเราผูยาก จึงนิรมิตเปนหิ่งหอยมา นําทางให แลว ประโลมใจผูพี่วาบุญเราสองพี่นองคงยังไมสน เทพยดาจึงบันดาลใหเปนไปดั่งนี้  ิ้ ทั้งสองพระองคคํานึงและเห็นความอัศจรรยฉะนี้แลว ก็มีกําลังพระทัยดวยปติ อันเปนอาหารของจิตเกิดความ ปราโมทยยนดีโชติชวงขึ้นในจิตของทั้งสองพระองค ทําลายความงวงเหงาหาวนอน มลายไปสิ้น ทั้งสอง ิ  พระองคเสด็จพระดําเนินตามแสงหิ่งหอยตลอดทั้งคืน โดยไมรูวาไปทางใด ใกลไกลสักเพียงไหน พระบาททั้ง สองชอกช้ําพุพอง พระโลหิตหอพระบาท เต็มไปดวยทุกขเวทนา ก็ถึงราวปาเชิงชายเขาเปนเวลาใกลรงสาง ุ สิ้นพระกําลังลงทั้งสองพระองค ไมสามารถเสด็จพระดําเนินตอไปได ทอดพระเนตรเห็นฟางกองใหญใกลราว ปา ก็เสด็จพระดําเนินเขาไปทอดพระวรกายลงหลับใหลไปทังสองพระองค ้ ณ ที่นั้นเปนเขตบานของซุยกก อดีตขุนนางที่ลาออกจากราชการเนื่องจากทนระบบสวยสินบนของสิบขันที ไมได แลวมาปกหลักทําไรนาอยู ณ ภูมิลําเนาแหงนี้ ดวยบุญวาสนาของซุยกก ที่จะไดทํานุบํารุงชวยเหลือ ฮองเตพระองคนอยและพระอนุชา สืบสายพระราชสันตติวงศของพระเจาฮันโกโจ บนบัลลังกมังกรตอไป ราตรี ่ นั้นใกลจะสาง บังเกิดความฝน โดยเทพยดาสังหรณวาเห็นพระอาทิตยสองดวงตกลงที่กองฟางหลังบาน ซุย กกสะดุงตืนขึ้นเห็นแสงตะวันทอทาบฟาเบื้องบูรพาทิศ ่ เห็นเปนนิมิตประหลาดกวาความฝนที่เคยมีมาแตหน หลัง ไมทันไดลางหนาทําธุระสวนตัว ก็ผลันออกจากบานไปที่กองฟาง เห็นพระราชบุตรทั้งสองพระองค หลับใหลทามกลางความหนาวแลเปยกชุมไปดวยน้ําคาง เปนที่เวทนายิ่งนัก ซุยกกสงสัยนัก จึงปลุกพระราชบุตรทั้งสองใหตื่นขึ้นแลวถาม วาทานนีมาแตที่ใด จึงมาหลับใหลไรสติใน ้ สภาพดั่งนี้ ทั้งสองพระองคตนขึ้นแลว หองจูเปยน ฮองเตนอยยังงัวเงีย อยูไมทันกลาวประการใด หองจูเหียบ ื่ ผูนองจึงชี้ไปทีหองจูเปยนแลววาขึ้นกอนวานันคือหองจูเปยน เชื้อสายแหงพระเจาฮั่นโกโจ เปนฮองเตอยู ณ ่ ่ เมืองลกเอี๋ยง ตัวเราเปนนองชื่อหองจูเหียบ เหตุมีมาแตขันทีสิบคนกระทําการหยาบชา บานเมืองจลาจล วุนวาย เราถูกขันทีจับเปนตัวประกัน แลวนําไปทิ้งไวทในปา หลงทางมาถึงที่นี่ จึงขอทานไดเมตตาไดเปนที่ ี่ พักอาศัยสักไมกี่ชั่วยาม ซุยกกไดฟงคําของหองจูเหียบ พินิจพระราชบุตรทั้งสองแลว มีบุคลิกลักษณะตางจากลูกชาวปาทั่วไป ผิวพรรณตองแสงอุทยยามอรุณผองใสกวาคนทั้งปวง ทั้งภูษาทรงก็บงวาหาใชคนธรรมดาสามัญไม หากเปน ั เครื่องทรงของฮองเต และพระราชวงศซึ่งตนเองยังคงจําติดตาจนถึงทุกวันนี้ ก็เชื่อตามคําหองจูเหียบ ซุยกก ตกตะลึงอยูอึดใจหนึ่งตั้งสติไดแลวรีบคุกเขาลงกับพื้น กราบถวายบังคมแลวทูลวาขาพเจานี้นามซุยกก เดิมรับ ราชการเปนขุนนางในพระเจาเลนเต อยูที่ ลกเอี๋ยงราชธานี ครั้งนั้นสิบขันทีทาหยาบชา ขมเหงรังแกขุนนาง ํ ขาราชการ ขาพเจาทําราชการดวยความ สัตยสุจริต มิไดเบียดเบียนราษฎร ไมมีสวยสินบนกํานัลแกขันที จึง ไดรับความเดือดรอน ขาพเจาจึงกราบถวายบังคมลาออกจากราชการ มาทําไรไถนาอยู ณ บานนี้ แลวซุยกกจึง ไดอัญเชิญทั้งสองพระองคเสด็จเขาไปที่ในบานของตน จัดที่พักและอาหารถวายสองพระราชบุตรผูเยาวดวย ใจที่เบิกบานภักดีเปนลนพน ที่คนชาวนาสามัญแหงบานปามีวาสนาไดรับใชเบื้องพระยุคลบาทในยามยาก เชนนี้ ฝายบินของนําทหารออกเที่ยวตามหาฮองเตกับพระอนุชา ตลอดทั้งคืนจนสวาง ตกสายก็มาถึงเขตบานซุยกก ขุนนางนอกราชการ ซุยกกไดยินเสียงอึกทึกจึงออกนอกบานมาดูเหตุ เห็นบินของขี่มาคุมทหารมา มีศรษะคน ี คุนตาผูกติดอยูขางคอมา เขาใกลแลวก็จาไดวาเปนศีรษะตวนกุยขันที จึงถามวานี่เปนศีรษะของตวนกุยขันที  ํ เกิดเหตุอยางใดขึ้นในพระราชวังหรือ บินของฟงคําของซุยกกแลว คิดอยูในใจวาคนผูนมีบุคลิกกิรยาทาทาง ี้ ิ และคําเจรจาผิดจากชาวปา ทั้งรูจักตวนกุยขันที ยอมมิใชชาวปาธรรมดา นาจะเปนขุนนางราชสํานักนอก ราชการ จึงเลาความใหซยกกฟงทั้งสิ้น และวาเราติดตามหาพระราชบุตรทั้งสองพระองคตลอดทั้งคืน ลาเต็มที ุ ขอพักที่บานทานสักชั่วยามแลวจะออกติดตามพระราชบุตรตอไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 43.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 43 ซุยกกมีความยินดีนัก จึงบอกบินของวาเปนบุญของพระราชบุตรแลวทีจะไมตองยากลําบากพระวรกายอีก ่ ตอไป ทานไมตองออกไปคนหาอีกตอไปแลว เพราะบัดนี้เราไดพบทั้งสองพระองคที่กองฟางหลังบาน และ เชิญเสด็จประทับอยูในบาน เชิญทานเขาเฝาดวยกันเถิด บินของทราบแลวดีใจนัก สั่งทหารสื่อสารใหรีบเดิน ทางเขาพระนครรายงานใหราชสํานักทราบ จากนั้นซุยกกจึงนําบินของเขาเฝาพระราชบุตรขางในบาน บินของ กราบทูลวาบัดนี้ความวุนวายในพระราชวังยุตลงแลว เปนธรรมเนียมแตโบราณมาวาแผนดินจะวางฮองเตมิได ิ ดังนั้น จึงขอทูลเชิญพระองคเสด็จกลับพระนครเสวยราชสมบัติดังเดิม บานเมืองจึงจะเปนปกติสุขสืบไป ฮองเตพระองคนอยและพระอนุชามีความยินดียิ่งนัก ตรัสตอบรับคําเชิญแลว ซุยกก บินของ จึงจัดมาถวายทั้ง สองพระองค เสด็จออกจากบานปากลับพระนคร ขบวนเสด็จลับเขตบานซุยกกมาพักหนึ่ง ก็เห็นขบวนของขุน นางเดินทางมุงมายังขบวนเสด็จ ปรากฏวาเปนคณะของขาราชสํานักคืออองอุน อิวปว ซุยเกง เตียวเปง เปาซุน และมีอวนเสียว คุมทหารหารอยนายตามขบวนมา ้ ขบวนขุนนางขาราชสํานักและทหารเห็นฮองเตพระองคนอยและพระอนุชาแลว รีบลงจากหลังมาเขาไปรับ เสด็จถวายบังคมแลวรองไหดวยความดีใจระคนสงสารในทั้งสองพระองค บินของและซุยกกไดรายงาน เหตุการณใหขนนางขาราชสํานักฟง ุ และมอบศีรษะตวนกุยขันทีแกอวนเสี้ยว อวนเสี้ยวจึงสั่งใหทหารนํา ศีรษะตวนกุยเขาเมือง แหประจานความชัวรายของสิบขันทีแลวเอาไปฝงเสียที่นอกเมือง คณะขุนนางขาราช ่ สํานักจัดรถมาพระทีนั่งใหเปนที่ประทับ แลวจัดขบวนเสด็จเดินทางกลับ ่ ในขณะที่ขบวนขุนนางขาราชสํานักออกจากวังหลวงไปรับเสด็จนิวัตพระนครนัน ก็เกิดความอึกทึกขึ้นเปนที่ผิด ้ สังเกต ทหารของตั๋งโตะที่ลาดตระเวนรอบคายซึ่งตั้งอยูนอกกําแพงพระนคร สงสัยสอบถามความจากชาวบาน ทราบความแลวจึงเขาไปรายงานใหตั๋งโตะทราบ ตั๋งโตะทราบความแลวเห็นโอกาสทีจะสรางความชอบรับ ่ เสด็จคืนพระนครอยางหนึ่ง และฉวยโอกาสเขาแทรกกิจการภายในราชสํานัก อันเปนวัตถุประสงคหลักในการ เดินทัพเขาเมืองหลวงอีกอยางหนึ่ง จึงจัดทหารสามพันยกตามคณะขาราชสํานักไปในทิศทางเดียวกัน ขบวนเสด็จเคลือนมาไดประมาณ 100 เสนเศษ ก็เห็นกองทหารยกมาเปนจํานวนมาก คณะขุนนางก็ตกใจ ่ เพราะไมรูวาเปน กองทัพผูใด จึงใหหยุดขบวนเสด็จไว และใหอวนเสียวนําทหาร ตั้งขบวนปองกันขบวนเสด็จ ้ อวนเสี้ยวขับมานําทหารออกไปหนาขบวนเสด็จ ปะเขากับกองทหารของตั๋งโตะ กองทหารของตั๋งโตะก็หยุด พลไว ณ ที่นั้น อวนเสี้ยวจึงถามไปวาเปนทัพผูใดยกมา ตั๋งโตะไดยนก็ขับมาไปหนาทหาร ไมตอบคําอวนเสี้ยว ิ ถามกลับไปวาฮองเตและพระอนุชาอยูที่ใด เสด็จมาในขบวนทหารนี้ดวยหรือไม ฮองเตพระองคนอยหองจู   เปยน เห็นกองทหารยกมาดั่งนี้ก็ตกพระทัย มิรูทจะตรัสประการใด ในขณะที่หองจูเหียบพระอนุชาหาไดมพระ ี่ ี อาการใดผิดปกติไม มีพระสติมนอยู ไดยินคําตั๋งโตะแลว จึงตรัสดวยน้ําพระสุรเสียงใสบริสทธิ์เปนสงาใหไดยิน ั่ ุ ทั่วกันวานั่นเปนทัพผูใดยกมาตามหาฮองเต  ตั๋งโตะฟงรับสั่งถามแลวถวายรายงานวาขาพเจานี้ชื่อตั๋งโตะ เปนเจาเมืองซีหลง รับหมายตราใหยกเขาเมือง หลวงเพื่อจับขันทีมาฆาเสีย แตเกิดจลาจลขึ้นในพระนคร และทราบวาบัดนี้ทั้งสองพระองคประทับอยูนอกพระ นคร มีความหวงใยในความปลอดภัยของทั้งสองพระองค จึงยกทหารมาถวายความอารักขา หองจูเหียบ ตรัส ตอบไปวาขออางถวายความอารักขานั้นจะตางอะไรกับการควบคุมตัวเลา ทานจะเปนกบฏหรือ ตั๋งโตะรีบทูลวา ขาพเจานี้หามีจตคิดกบฏตอราชบัลลังกแตประการใดไม หากมารับเสด็จดวยใจสัตยซื่อ ถือภักดีในพระราชวงศ ิ เพื่อถวายความปลอดภัยแกทั้งสองพระองค หองจูเหียบ สําทับกลับไปวาในเมื่อทานวามาดวยความ จงรักภักดี ไฉนจึงไมลงจากหลังมาถวายความเคารพ ตามธรรมเนียม เลา? พระดํารัสของหองจูเหียบที่ตอบโตกบตั๋งโตะแคลวคลองตองตามธรรมเนียมอันขุนนาง ั ตองปฏิบัติเกินสติปญญาของเด็กนัก กระทบเขากับใจดําของตั๋งโตะ ดังนันตั๋งโตะจึงตกใจลนลานลงจากหลัง  ้ มา กองทหารที่ตดตามมาก็ลงจากหลังมาสิน แลวพรอมกันถวายความเคารพ หองจูเหียบ เห็นเปนที จึงตรัส ิ ้ ทํานองผูกใจตังโตะวา "ทานนี้มิเสียแรงเปนขุนนางผูใหญ ใจสัตยซื่อ คําตนกับคําปลายตองกัน" ตั๋งโตะฟง ๋ รับสั่งแลวหัวใจก็พองโตเพราะเปนคนบายอ ความคิดอานก็โลดแลนไปไกล ดวยตองใจพระอนุชาพระองคนอย คิดอยูในใจวา "หองจูเหียบมีสติปญญาพูดจาหลักแหลมนัก กูจะคิดอานยกหองจูเปยนออกเสีย จะใหหอง   จูเหียบเปนเจาแผนดินในเมืองลกเอี๋ยง" จากนั้นขบวนเสด็จจึงไดเคลื่อนออกจากที่ โดยมีตั๋งโตะคุมกองทหารตามสงเสด็จกลับพระนคร ตัวตั๋งโตะและ ทหารองครักษไดตามเขาไปสงเสด็จถึงเขตพระราชฐานชั้นนอก แลวออกมาอยู ณ คายนอกกําแพงพระนคร เชื้อสายพระเจาฮั่นโกโจกําลังเผชิญกับจอมปศาจรายตั๋งโตะ ดวยผลแหงความคิดของโฮจิ๋นและอวนเสี้ยวดวย ประการฉะนี้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 44.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 44 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เจาะแผนยึดอํานาจของตั๋งโตะ (ตอนที่ 20) การที่อํานาจเปนที่ใฝหาของผูคน เนื่องเพราะอํานาจนั้นสามารถบันดาลใหเกิดขึ้นทั้งสมบัตและวิบติ ทั้งความ  ิ ั เจริญรุงเรืองและเสื่อมถอย ทั้งศานติและวุนวาย และบันดาลไดแมกระทั่งสงครามหรือสันติภาพ แตตัวอํานาจ เองนั้นกลับไมใชทั้งสมบัติหรือวิบัติ ไมใชความเจริญรุงเรืองหรือเสื่อมทรุด ไมใชศานติหรือวุนวาย และไมใช ทั้งสงครามหรือสันติภาพ ตัวอํานาจจะเปนประการใดนั้น ขึ้นอยูกับคน เพราะคนเปนผูใชอํานาจ และตองรับผล  แหงอํานาจตลอดจนผลแหงการใชอํานาจนั้นดวย อํานาจจึงอุปมาดวยน้ํา น้ําจะมีรูปรางประการใดยอมขึ้นอยูกบภาชนะอันเปนที่รองรับ อุปมาฉันใดอุปไมยก็ฉัน ั นั้น แตอํานาจก็หาไดอยูประจําที่ไม หากเคลื่อนตัวไปอยางไมหยุดยั้ง ขึ้นอยูกับวาผูใดชวงชิงอํานาจได ใช  อํานาจเปน และเห็นความสําคัญทะนุถนอมไวดุจดังดวงใจ รัฐบาลบางรัฐบาลแมวาชวงชิงไดมาซึ่งอํานาจแลว แตรักษาไวไมได ใชอํานาจไมเปน อํานาจนั้นก็จะหลุดจาก มือไป ในชวงเวลาอันสั้นบาง ยาวบาง ยอมมีปรากฏใหเห็นอยูเสมอ แตวันเวลาทีครอง อํานาจอยูในมือจะสั้น ่ ยาวประการใด หาไดมความสําคัญไม ี ความสําคัญอยูตรงที่การใชอํานาจนั้นเปนไปเพื่อประโยชนสขแหง  ุ มหาชนหรือไม รัฐบาลบางรัฐบาลชิงอํานาจได ใชอํานาจเปน และเห็นความสําคัญ ทะนุถนอมไวไดดุจดวงใจ แตครั้นถึงเวลาใชอํานาจแทนที่จะใชอํานาจนันใหเปนไปเพื่อบานเกิดเมืองนอน และอาณาประชาราษฎร กลับ ้ ใชอํานาจไปในทางขายชาติ เปดโอกาสใหตางชาติเขามายึดครองเศรษฐกิจของบานเมือง กดขี่ขมเหง ประชาชน อํานาจและการใชอํานาจแบบนีจึงเปนอํานาจทีแปรสภาพกลายเปนอํานาจของทรราช อันเปนที่ ้ ่ ประณามหยามเหยียดของผูคนทั้งแผนดิน ประวัติศาสตรเคยเปนมาประการใด ปจจุบันก็ยังเปนไปประการนัน  ้ พลันทีสิ้นแผนดิน เลนเต อํานาจรัฐไดเคลือนจากมือของสิบขันทีและเกิดสุญญากาศแหงอํานาจอยูระยะหนึ่ง ่ ่  หลังจาก โฮจิ๋น และขุนนางไดสถาปนา หองจูเปยน ขึ้นเปนฮองเตแลว อํานาจนั้นจึงไดเคลือนมาอยูในมือของ ่ โฮจิ๋น ซึ่งเปนผูสําเร็จราชการแผนดิน ฐานะของโฮจิ๋นในขณะนั้นสูงสงยิ่ง ตัวเองเปนถึงผูสาเร็จราชการแผนดิน  ํ คุมกําลังทหารทั้งปวงไวในมือสิ้น มีฐานะเปนลุงของฮองเต เปนพี่ชายของไทเฮาและเปนพี่ใหญของผูชวย ผูสาเร็จราชการแผนดิน ํ ฐานะและอํานาจเชนนี้จะมีสักกีคนในโลกที่จะมีโอกาสมีได แมในสามกกซึงดําเนินผานกาลเวลารวมรอยป ก็ ่ ่ หามีผใดมีฐานะแล อํานาจเสมอดวย โฮจิ๋น แมแตสักคนเดียวไม แตฐานะและอํานาจเหลานี้ โฮจิ๋นไมสามารถ ู รักษาไวได เพราะใชอํานาจไมเปน อํานาจจึงหลุดลอยไปพรอมกับศีรษะบนบาของตน ความจริงแลว โดย ฐานะและอํานาจของ โฮจิ๋น นัน สิบขันทียอมไมใชคตอสู และไมมีทางทีจะเปนพิษเปนภัยอะไรแก โฮจิน ได ้ ู ่ ๋ โฮจิ๋น จึงไมชอบทีจะยอมตนเขาเปนคูพิพาทกับสิบขันที ่ ทั้งสิบขันทีนั้นก็ไดแสดงทาทีและเคลือนไหว ่ สวามิภักดิ์ตอตระกูล "โฮ" แลว ชอบทีจะสรางฐานอํานาจของตนใหมั่นคงเขมแข็งเสียกอน แมมีเจตนาที่จะ ่ สังหารสิบขันทีเสีย ก็ยังสามารถละไวกอนแลวจัดการในภายหลัง ก็ไมเห็นจะมีสิ่งใดเปนที่เสียหาย หนทางกําจัดสิบขันทีก็มีอยูนบพันหมื่นวิธี แตโฮจิ๋นไมทําและทําไมเปน กลับไปเลือกเอาแผนการของอวน ั เสี้ยว ใหเรียกกอง ทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เสมอดวยการขีชางจับตั๊กแตนและถือไดวาเปนแผนการที่โงและ ่ บัดซบที่สดในประวัตศาสตร แมตัดสินใจรับเอาแผนที่โงและบัดซบทีสุดแลวก็ยังทําไมเปน เพราะแทนที่จะรีบ ุ ิ ่ ดําเนินการใหเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และดวยการปดลับอยางเขมงวด กลับทอดเวลาออยอิ่ง แลวยังทําการเอิกเกริก ใหฝายปรปกษรูตัว วางแผนสังหารตัวเสียกอน  ประมาทถึงเพียงนี้แลว มิหนําซ้ํายังประมาทหนักเขาไปอีก ทั้งๆ ที่คดจะสังหารสิบขันทีและการเอิกเกริกเพียงนี้ ิ แลว กลับเดินทางเขาไปถึงถินของสิบขันที ทั้งๆ ที่ควรรูไดวาในเขตพระราชฐานชั้นในนั้นองครักษหรือคน ่ ชวยเหลือของตัวเขาไปไมได ดังนี้ อํานาจในมือของโฮจิ๋นจึงหลุดลอยไปพรอมกับศีรษะของ โฮจิ๋นเอง ฝาย ตั๋งโตะ นันเลา เฝาคอยหาโอกาสยึดอํานาจรัฐมานานแลว สบโอกาสไดก็เพราะแผนการอันโงและบัดซบ ้ ของ อวนเสี้ยว นั้น ตั๋งโตะ เปนคนหยาบชากักขฬะ โทสะก็แรงจัด ลําพังตนมีขอดีอยูประการเดียวเทานันคือมี ้ น้ําใจรักทหาร และรักคนมีฝมอ ดังนั้นลําพังตัวตั๋งโตะ ยอมจะคิดและทําการใหญไมได แตจะมองเฉพาะตัว ตั๋ง ื โตะ ก็ไมได หากตองมองใหเห็นถึงสิ่งสองสิงที่ประกอบกันเขาแลวทําให ตั๋งโตะ เรืองอํานาจวาสนาขึ้นมาได ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 45.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 45 นั่นคือกําลังทหารยีสิบหมื่นของตั๋งโตะอยางหนึ่ง และกุนซือหรือที่ปรึกษาคนสําคัญของตั๋งโตะทีมีนามวาลิยูอีก ่ ่ อยางหนึ่ง สถานการณในยามที่ หองจูเปยน เสวยราชยนั้น ไมปรากฏวามีเมืองใดหรือขุนนางผูใดมีกนซือ แม โฮจิน ซึ่ง ุ ๋ ครองอํานาจสูงสุดก็หาปรากฏวามีกุนซือไม มีการสิ่งใดก็สอบถามความคิดเห็นกับคนที่อยูใกลโดยไมเลือก หนา เปนครั้งเปนคราว บางครั้งก็ปรึกษาเอากับอวนเสี้ยว และ โจโฉ จึงทําใหการดําเนินงานทางการเมืองของ โฮจิ๋น และหัวเมืองตางๆ รวมทั้งขุนศึกทุกผูคนไรทศทาง ขาดความตอเนื่องและมีลักษณะเฉพาะหนาเสียเปน  ิ สวนใหญ กระบวนการเคลื่อนไหวทั้งหลายของตั๋งโตะจึงแยกไมออกจากสติปญญาของกุนซือนามลิยู แตทั้งนี้อานุภาพ  แหงสติปญญาของ ลิยูสามารถแสดงพลานุภาพได ก็ดวยตั๋งโตะมีขอดีอยูอีกประการหนึ่งก็คือรูตัวเองวามี  จุดออน ดังนั้น จึงมีความเปนปกติที่จะไมคิดพิจารณาเรื่องใดดวยตนเอง หากจะปรึกษาหารือการตาง ๆ ดวยลิ ยู อยูเสมอ ดังนั้น สติปญญาของลิยูจึงมีบทบาทนําและครอบงํากระบวนการเคลื่อนไหวตางๆ ของตั๋งโตะ คน แบบ ตั๋งโตะ นั้น หากจะเปรียบเหมือนคนตาบอด แตยอมเปนคนตาบอดที่มีหตาสวางดวยสติปญญาแหง ลิยู ู นั้น การเคลื่อนทัพของตั๋งโตะจากเมืองซีหลงเขาเมืองหลวงหนึ่ง การปลงทัพกลางทางแลวขอรับพระบรมรา ชานุญาตจากฮองเตเสียกอนหนึ่ง เคลื่อนทัพถึงเมืองหลวงแลวตั้งทัพนอกกําแพงพระนคร แตไมเรียกรองให สงสิบขันทีมาสังหารหนึ่ง เห็นเพลิงไหมในพระราชวังแลว ยังคุมกําลังตั้งมันคอยโอกาสจนเหตุการณปกติแลว ่ จึงไปรับฮองเตนิวัตกลับพระนครอีกหนึ่ง ทั้งหาประการนี้มิใชเหตุการณที่จะมองขามไป สามกกฉบับหลักทุกฉบับไมไดใหความสําคัญในการหาประการดังกลาว และขามไปอยางนาเสียดาย แลเมื่อ การทั้งหาประการนี้เปนเรื่องสําคัญ จึงควรจะไดหันกลับมามองถึงเบื้องลึกของแผนการดังกลาวของฝายตั๋งโตะ มิฉะนั้นแลวสามกกฉบับคนขายชาตินี้ก็จะขาดอรรถรสไป และเมื่อมองดวยพินิจพิเคราะหโดยควร ก็จะแลเห็น ถึงแผนการยึดอํานาจอันแยบยลและอํามหิตของฝาย ตั๋งโตะ ที่เกิดแตสติปญญาของ ลิยู  การตัดสินใจเคลื่อนทัพจาก เมืองซีหลง เขาเมืองหลวง ทังๆ ที่หัวเมืองอื่นไมยอมเคลื่อนทัพเพราะเกรงพระ ้ ราชอาญานั้น นับเปนการฉวยโอกาสครั้งสําคัญ แตมีความเสี่ยงภัยอยูมาก ฝาย ลิยยอมประมาณสถานการณ  ู ชัดเจนแลววาคุมแกการเสียง และเสียงไปแลวยังคงกุมสถานการณไมใหตกเปนฝายถูกกระทําได เหตุผลอยู  ่ ่ ตรงที่การอานสถานการณกระจางวาอํานาจรัฐในขณะนั้นอยูในกํามือของโฮจิ๋น ไมไดอยูที่ฮองเต เมื่อโฮจิ๋นเปน  ผูถืออํานาจยอมเปนผูถือกฎหมายดวย การดําเนินการตามคําสั่งของโฮจิ๋นผลที่แทก็คอดําเนินการตามความ ื เห็นชอบของผูถือกฎหมาย ราชภัยยอมไมเอื้อมมาเอาโทษแกตั๋งโตะได  หัวเมืองตาง ๆ อานสถานการณไมกระจางจึงไมกลาเคลื่อนทัพ โอกาสอันยิ่งใหญจึงเปนของ ตั๋งโตะ แตเพียง ผูเดียว ครั้นเดินทัพแลว เพื่อใหเกิดความมั่นใจและประกันไมใหเกิดความผิดพลาด ลิยู จึงเสนอใหปลงทัพไว กอน แลวขอรับพระบรมราชานุญาตเสียอีกชันหนึ่ง เพียงเทานี้ก็ยังแลเห็นถึงความชอบดวยเหตุและผล แต ้ ความคิดของ ลิยู นั้นโหดเหียมอํามหิตกวาที่คาดคิด เพราะนั่นคือกลศึกชนิดหนึ่งทีตองการใหคูปรปกษฆา ้ ่ กันเองเสียกอนแลวคอยชุบมือเปบในภายหลัง เนื่องเพราะการปลงทัพไวกอนยอมทําใหเวลาเนิ่นไป สงผลให ความขัดแยงระหวางสิบขันทีกับ โฮจิ๋น ขยายตัวและรุนแรงยิ่งขึ้นอยาง หนึ่ง สวนการขอรับพระบรมราชานุญาตจากฮองเต เนื้อแทก็คือการทําใหสิบ ขันทีไดรวา โฮจิ๋น สั่งใหทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวงเพื่อตองการฆาสิบขันทีนั่นเอง เพราะ ลิยู ยอมทราบดีวาสิบ ู ขันทีใกลชิดฮองเต เมื่อมีหนังสือกราบบังคมทูลถึงฮองเต ขันทียอมจะทราบความนัยทั้งปวงได แลวยอมหา หนทางสังหาร โฮจิ๋น เสีย เปนแตวาหนังสือไปถึงมือ โฮจิ๋น เสียกอน และถาหาก โฮจิ๋นอานกลของ ลิยู ออกก็ อาจปองกันแกไขสถานการณได แตคนแบบ โฮจิ๋น ไมเพียงแตไมรูกลศึก กลับจัดงานเลียงโตะเชิญขุนนางมา ้ ปรึกษาใหเอิกเกริก ทําใหขันทีรตัวเสียดวยตนเอง ู เมื่อยกทัพถึงเมืองหลวงตั้งอยูนอกกําแพงพระนครแลว ทําเฉยเสียไมเรียกใหสงสิบขันทีออกมาเพื่อสังหารเสีย  ตามภารกิจ เนือแทก็คือการเรงสถานการณใหสิบขันทีกับโฮจิ๋นฟาดฟนกันจนบาดเจ็บลมตายกันเสียกอน ครั้น ้ เห็นเพลิงไหมขึ้นในพระราชวังแลวยังคงสงบนิ่งคุมกําลังตั้งมั่น ไมติดตอกับราชสํานักและไมใหความ ชวยเหลือใดๆ ก็คือการดําเนินกลยุทธ "นั่งบนภูดูเสือกัดกัน" หากไดอยูรวมในคายของ ตั๋งโตะ ก็ยอมจะเห็น ตั๋งโตะ แล ลิยู กําลังดืมฉลองกันดวยความเบิกบานใจยิ่งวาแผนการทีกําหนดไวไดดาเนินไปเปนรูปรางสม ่ ่ ํ ความคิดเกือบทุกประการแลว All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 46.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 46 ขาวการตายของโฮจิ๋นที่ประตูพระตําหนักโฮไทเฮานั้น มีหรือที่จะรอดพนสายตาลิยูไปได ถึงขั้นนี้ลิยคงตบโตะ ู ดังผางแลววาการครั้งนี้สมความคิดเราแลว ตังโตะทานเตรียมตัวครองอํานาจแทนโฮจิ๋นเถิด ครั้นขบวนขุนนาง ๋ ราชสํานักพรอมรถพระที่นั่งอันวางเปลาเคลือนออกไปนอกพระนคร ลิยู ยอมฟนธงไดแลววาโอกาสทองของ ่ การบรรลุแผนโดยสมบูรณที่หายากยิ่งไดมาถึงแลว จึงเสนอใหตั๋งโตะ จัดขบวนทัพออกไปรับเสด็จนิวัตสูพระ นคร เพื่อจะไดถือโอกาสนั้นแทรกแซงกิจการภายในราชสํานัก อันความพิศวาสแหงชายหญิงจะยากลําบากอยู ที่การสําเร็จความปรารถนาในครั้งแรกฉันใด การเขาแทรกแซงกิจการภายในราชสํานักของตั๋งโตะก็ยากลําบาก แตเพียงครั้งแรกฉันนั้น กําลังทหารที่กดดันอยูนอกกําแพงพระนครอยูถึงสิบหมื่น เมื่อประกอบเขากับการคุมกําลังทหารถึงสามพัน อารักขาฮองเตเสด็จนิวตสูพระนคร ในขณะทีขุนนางอื่นไมมีกําลังทหารเลย จะมีบางก็แต อวนเสี้ยว คุมทหาร ั ่ เพียงหารอยคนในขบวนเสด็จ ภาพลักษณที่ปรากฏตอขุนนางแลราษฎรก็คอ ตั๋งโตะ เปนพระเอกของเรื่อง เปน ื ภาพลักษณของผูจงรักภักดีทคุมครองพิทักษ ฮองเตกลับพระนครไดสําเร็จ ี่ เปนภาพของพระเอกที่แลเห็นไดวามีอํานาจเหนือกวาคนทั้งปวง ดังนั้น โดยวิสัยใจคนที่ขางไหนใครชนะมี อํานาจแลวก็จะเขาดวยชวยกระพือ จึงทําใหขนนางขาราชการหันเหเทมาเขารวมดวย ตั๋งโตะมากขึ้นทุกที และ ุ มากจนกระทั่งอวนเสี้ยว โจโฉ และขุน นางที่เคยเปนพรรคพวกของโฮจิ๋นกระดิกตัวอะไรไมได แมกําลังทหาร ของโฮจิ๋น เองเมื่อขาด โฮจิ๋น เสียแลวก็เหมือนเรือขาดหางเสือ จะหวังใหคนในตระกูล "โฮ" เปนหลักก็สนหวัง ิ้ เพราะ โฮเบี้ยว ผูชวยผูสําเร็จราชการแผนดิน ซึ่งมีกําลังทหารอยู ในมือก็ถูก บินของ ลูกนอง หนาโงของ   โฮจิ๋น สังหารเสียแลว โฮไท-เฮาเลาก็เปนอิสตรี ไมสันทัดและไมมีอํานาจที่จะสั่งการทางการทหารได เหตุนี้ กําลังทั้งทหารและขุนนางในพระนครจึงคุมกันไมตด ในขณะที่กาลังขางฝายตั๋งโตะเติบใหญเขมแข็ง ิ ํ ยิ่งขึ้นทุกที จึงทําใหดุลอํานาจฝายที่จะตอตานออนแอและเคลื่อนไหวใดๆ ไมได ดังนั้น กําลังที่รุกเพื่อยึด อํานาจรัฐของตังโตะจึงรุกคืบไปอยางงายดาย ๋ หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ตั๋งโตะแผอานาจ (ตอนที่ 21) ํ ตั๋งโตะคนถอยชั่วชาในประวัตศาสตรของจีนคิดอานจะถอดหองจูเปยนผูพออกจากตําแหนงฮองเต แลวจะตัง ิ ี่ ้ หองจูเหียบผูนองขึ้นเปนฮองเตแทน สามกกทุกฉบับวาตรงกันวาเปนเพราะตั๋งโตะประทับใจหองจูเหียบ ที่มี  สติปญญาพูดจาหลักแหลมตั้งแตครั้งแรกพบแตสถานการณที่เกิดขึ้น ประกอบเขากับวัตถุประสงคหลักในการ  เคลื่อนทัพเขาเมืองหลวงภายใตบัลลังกมังกรของ ตั๋งโตะ แลว เหตุผลที่วามาจึงมีฐานะเปนเพียงเปลือกนอกที่ หอหุมแกนแทไวเทานั้น แกนแทของเรื่องคือผลประโยชนในทางการเมือง เพราะประจักษชัดอยูแลววาหาก  หองจูเปยนครองราชบัลลังกตอไป อํานาจรัฐยอมตกอยูที่ โฮไทเฮา พระราชมารดา ดีรายก็อาจโปรดเกลาฯ   แตงตั้งใหขุนนางในเมืองหลวงคนใดคนหนึ่งขึ้นเปนที่ผสําเร็จราชการแผนดิน ู หากวันนั้นมาถึง ก็ยอมมีรับสังใหตั๋งโตะเคลือนทัพกลับเมืองซีหลง เพราะเหตุการณจลาจลวุนวายในพระนคร ่ ่ ไดสงบลงแลว ไมมีเหตุผลใดที่กองทัพของ ตั๋งโตะ จะตั้งอยูนอกกําแพงพระนครอีกตอไป และถาเหตุการณ เชนนั้นเกิดขึ้นยอมทําใหการเคลื่อนทัพเขาเมืองหลวงเปนหมัน ความฝนและโอกาสอันยิ่งใหญ ตลอดจน แผนการทั้งปวงที่ดําเนินไปก็จะสลายไปสิ้น ในทางตรงกันขามหากสามารถถอดหองจูเปยนออกจากราช บัลลังกแลวตั้งหองจูเหียบผูนองไดสําเร็จ ยอมตัดรอนอํานาจฝายอื่นใหสนไป อํานาจทังปวงยอมตกอยูแกตั๋ง  ิ้ ้ โตะเพราะเปนผูสถาปนา ฮองเตพระองคใหมสถานหนึ่ง ทั้งหองจูเหียบยังทรงพระเยาวนัก กําพราทังพอและแม โอกาสยอมเปดชองใหตั๋งโตะกาวสูตําแหนงผู สําเร็จ ้  ราชการแผนดินโดยสะดวก การยึดอํานาจรัฐภายใตบัลลังก มังกรก็จะสําเร็จสมบูรณดังประสงคอีกสถานหนึง นี่ ่ จึงเปนเหตุผลทางการเมืองทีเปนแกนแททางความคิดของ ตั๋งโตะ ภายใตบทบาทนําแหงสติปญญาของ ลิยู ่  กุนซือเจาปญญาผูนั้น การขางราชสํานัก เมื่อฮองเตและพระอนุชาเสด็จกลับถึงพระราชวังแลว โฮไทเฮา ก็มี ความยินดียิ่งทีทั้งสองพระองคปลอดภัย และการจลาจลวุนวายก็ไดสงบลง จึงใหสํานักพระราชวังตรวจตรา ่  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 47.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 47 ทรัพยสินสิ่งของมีคาในทองพระคลัง ปรากฏวาทุกสิ่งยังคงอยูครบถวน ขาดอยูแตตราพระราชลัญจกร หยก สําหรับองคพระมหากษัตริยไดสูญหายไป พยายามตรวจหาเทาใดก็ไมพบ การขางนอกพระราชวัง กองทัพสิบหมื่นของตั๋งโตะซึ่งตั้งประชิดอยูนอกกําแพงพระนครนันถึงแมวาการจลาจล ้ วุนวายในพระนครสงบยุติลง และสิบขันทีก็ถูกลางบางไปแลว ก็ยังไมยอมถอนทัพกลับเมืองซีหลง และไมมีที ทาวาจะถอนทัพกลับเมืองซีหลงแตประการใด กระนันหามีขุนนางขาราชการหรือผูใดผูหนึ่งหาญกลาวา ้  กลาวถึงเรื่องนี้ แมเพียงเอยถึงเรื่องนี้ก็ยังไมมีผูใดยินยอมเอยปาก การทีไมมีผูใดวากลาวทักทวงหรือกลาวถึง ่ เรื่องการถอนทัพ ยิ่งทําใหตั๋งโตะฮึกเหิม เพราะนั่นคือสัญญาณผลการทดสอบทั้งกําลังพลและกําลังขวัญ ของ เหลาขุนนางขาราชการที่ประจักษชัดวาใน ลกเอี๋ยงราชธานี นี้ ไมมีขุนนางขาราชการหรือผูใดหาญกลาทาทาย  บารมีของ ตั๋งโตะ แมแตสักคนเดียว ดังนั้น ตั๋งโตะ จึงกําเริบเสิบสานมากยิ่งขึ้น ถึงวันฮองเตออกวาราชการ ตั๋งโตะ ซึ่งเปนเจาเมืองบานนอก ไมมี หนาที่เฝาก็ถืออํานาจ เขาเฝาถึงในทองพระโรงตามอําเภอใจ ไมยําเกรงกฎหมายลักษณะกบฏศึกทีมีโทษ ่ ประหารถึงเจ็ดชั่วโคตร ถือดีวามีอํานาจทหารอยูในมือ อํานาจกฎหมายบานเมืองไมสามารถเอื้อมมาถึงตัวได เขาทํานอง "เมื่อเสียงปนดังขึ้น เสียงกฎหมายก็ตองเงียบสงบ" ฉะนั้น กอนจะเสด็จออก ขุนนางขาราชการ จะตองพรอมเขาประจําที่เฝาของตน ตั๋งโตะ ซึ่งไมมีที่เฝากลับไปยืนเฝาอยูหนาบรรดาขุนนางขาราชการทั้ง ปวง ทั้งมิไดแสดงความคารวะขุนนางผูใหญตามธรรมเนียม หนักเขาก็เอาทหารเอกที่ตดตามมาในกองทัพเขา ิ ไปรักษาการณในทองพระโรง เมื่ออํานาจ ตั๋งโตะ ปรากฏขนาดนี้ ขุนนางขาราชการและพอคาวาณิช ในเมืองหลวงจึงมาเขาดวยเปนอันมาก แมนายทหารแลทหารทั้งปวงที่เคยอยูในบังคับบัญชาของโฮจิ๋น และ โฮเบี้ยว ตลอด จนทหารลอมวังในบังคับ ของขันที ตั๋งโตะ ก็เกลี้ยกลอมเอาเปนพวกสิ้น กําลังอํานาจของ ตั๋งโตะ จึงแผเขาครอบคลุม ลกเอี๋ยงราชธานี ทั้งในและนอกกําแพงพระนคร เมื่อไพรพลทังที่มาในกองทัพและที่มาเขาเกลี้ยกลอมดวยมีเปนจํานวนมากขึ้น ้ คาใชจายในกองทัพและในการดูแลขุนนางขาราชการ ตลอดจนบรรดาทหารทั้งปวง ก็มากตามไปดวย ภาระคา ใชจายไดเพิ่มมากขึ้นทุกทีจนเกินกําลังที่เตรียมมาจาก เมืองซีหลง ตั๋งโตะ จึงสั่งใหขุนนางผูรับผิดชอบพระ คลังหลวงเบิกเงินจากทองพระคลังมาเปนคาใชจาย ประหนึ่งวาคาใชจายของตัวเปนคาใชจายของราชสํานัก ไปดวย ถึงขันนี้ยังไมมีผใดกลาทักทวง ตั๋งโตะจึงใหบรรจุทหารทีตามมาแตเมืองซีหลงและพอคาวาณิชที่ ้ ู ่ สวามิภักดิ์เปนขุนนางและขาราชการของราชสํานัก กินเงินเดือนเบี้ยหวัดของราชสํานักตั้งแตบัดนั้น แตความที่ผคนที่มาเขาเปนพวกดวยมากขึ้นทุกที ู หากจะเบิกเงินจากคลังหลวงมาใชมากเกินไปก็จักเปนที่ ครหา ดังนั้นการแสวงหา เงินนอกระบบจึงเกิดขึ้นโดยอาศัยกําลังอํานาจเปนตัวกดดันบีบคั้น บรรดาขุนนาง ขาราชการและพอคาวาณิชทีขี้ขลาดกลัวอํานาจตั๋งโตะ ก็ตองนําทรัพยสินเงินทองมาบริจาค บางพวกบาง ่ เหลาบริจาคเพือหวังจะเขาเปนพวก เพื่ออาศัยบารมีอิทธิพลของ ตั๋งโตะกดขี่ขมเหงเพื่อนขุนนางขาราชการ ่ ดวยกัน บางพวกก็บริจาคเพื่อหวังไดเลื่อนขั้นเลื่อนตําแหนง โดยไมตองคํานึงถึงความดีความชอบในการทํา หนาทีราชการกันอีกตอไป บางก็บริจาคเพื่อจะไดอภิสทธิ์ในการคาขายทั้งสวนที่ชอบดวยกฎหมายและสวนที่ ่ ิ ผิดกฎหมาย รวมถึงการบริจาคเพื่อการเปดบอนการพนันรวมทั้งการคา ของเถื่อนนานาชนิด บรรดาผูมีอทธิพลทั้งในเมืองหลวงและตางเมือง ตางไดพากันเขาสวามิภกดิ์ตอตั๋งโตะสิน คนเหลานี้ยนยอม ิ ั ้ ิ พรอมใจจายคาสวยสินบนใหกบตั๋งโตะ ั อยางเต็มที่ แตคาสวยสินบนที่ตองจายไปนั้นหากจะเทียบกับ  ผลประโยชนทไดจากการกระทําอันไมชอบดวย กฎหมายและศีลธรรม ยอมหางไกลกันนัก คาสวยสินบนชนิด ี่ นี้ยิ่งมีมากขึ้นเทาใด ความเดือดรอนทุกขเข็ญที่เกิดขึ้นแกอาณาประชาราษฎรจากการกระทําย่ายีของบรรดาผูมี ํ  อิทธิพล เหลานั้นยิ่งมีมากกวาหลายเทานัก เมื่อบารมีและพรรคพวกของ ตังโตะ ในเมืองหลวงมากขึ้นอยาง ไมหยุดยั้งเชนนี้ สวนราชการทุกสวนจึงตกอยู ๋ ในอํานาจ ตั๋งโตะ สิ้น หนวยราชการบางหนวยแมไมเกี่ยวของโดยตรงก็ไมมีผูใดหาญกลาไมคลอยตามความ ตองการของ ตังโตะ และพวกได ดังนั้นตั๋งโตะจึงไดวางคนของตนเองลงในตําแหนงขุนนางขาราชการแทบทุก ๋ หนวย ทําใหบรรดาขุนนางขาราชการที่หวังไดเลื่อนยศชั้นตําแหนงงาน แตไมมีโอกาสไดบําเหน็จความชอบ ตามปกติ จึงตองพากันวิ่งเขาหา ตั๋งโตะ และพรรคพวกกันจาละหวั่น ทังหมดตองจายเงินคาตอบแทนในการ ้ ซื้อหาตําแหนง เหตุนี้ การคาขายตําแหนงจึงเกิดขึ้น เชนเดียวกับที่เคยเกิดขึนเมื่อครั้งสิบขันทีเรืองอํานาจ ขุนนางขาราชการที่ ้ ไมมีเงินซื้อตําแหนง หรือไมมีเงินคารักษาเกาอี้ตําแหนงก็จะถูกถอด ถูกปลด หรือถูกโยกยายไปอยูที่อื่น ราชการบานเมืองจึงฟนเฟอนไปอีกครั้งหนึ่ง เปนธรรมดาของการปกครองที่ถามีการซือขายตําแหนงกันแลว ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 48.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 48 ขุนนางขาราชการทีสตยซื่อตอแผนดินซื่อตรงตอบทกฎหมายและเห็นแกความรมเย็นเปนสุขของราษฎรยอม ่ ั หมดสิ้นขวัญกําลังใจ สวนขุนนางขาราชการที่ไดดี มีอํานาจขึ้นจากการซือตําแหนงก็ยอมขายอํานาจทีไดมา ้ ่ เพื่อแสวงหาประโยชนในลักษณะคากําไร จึงมีการใชอํานาจขายผลประโยชนของรัฐ ขายความยุติธรรม ขาย อภิสทธิ์ ขายของผิดกฎหมายและขายทุกสิงทุกอยางที่สามารถขายได รวมทั้งการขายชาติและขายตัวเอง ิ ่ ภายใตระบบการคาตําแหนงแบบนี้ กฎหมายบานเมืองจึงหมด ความศักดิสทธิ์ เพราะใชบงคับกับคนบางพวกที่ ์ ิ ั ไมใชพวกของผูมีอํานาจเทานัน ้ แตสําหรับผูมีอํานาจหรือพรรคพวกแลวกลับมีอภิสทธิ์ อยูเหนือกฎหมาย ิ บานเมือง ทําการใดไดตามอําเภอใจ ไมยําเกรงกฎหมายและความรูสึกนึกคิดของราษฎรอีกตอไป  เมื่อระบบบริหารราชการแผนดินกลายเปนแบบการคาที่วานี้ การทุจริต การฉอราษฎรบงหลวงจึงเกิดขึนและ ั ้ ขยายตัวไปอยางแพรหลาย ราษฎรไมไดรับความเปนธรรมในทุก ๆ ทาง ถูกกดขี่ขม เหงมากขึ้นทุกที ความ ยากจนคนแคนและความเดือดรอนเกิดขึ้นทุกหยอมหญา นานวันเขาทั้งขุนนางขาราชการและราษฎรที่ไมมีกิน ไมมีใชก็ออกปลนชิงวิ่งราวกันโดยทั่วไป ซ้ําเติมทุกขยากแกบานเมืองและราษฎรหนักขึ้นไปอีก ตั๋งโตะ ในยาม นี้จึงกําเริบใจถึงขนาดขับมานําทหารเขาไปเที่ยวเลนในยานการคาในเมืองหลวงตามความพอใจโดยไมคํานึง วาใครจะไดรับผลกระทบเดือดรอนเสียหายแตอยางใด สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) ไดกลาวถึงเหตุการณ ตอนนี้วาตั๋งโตะและ "พรรคพวกทั้งปวง เก็บเอา ทรัพยสิ่งสินทั้งปวง ของอาณาประชาราษฎรเปนอันมาก ผูใดมิไดวากลาว "เปาสิ้น" ขุนนางตงฉินผูภักดีตอ   แผนดินมีน้ําใจสงสารราษฎร ที่ไดรับความเดือดรอนหนัก จึงไปปรึกษากับอวนเสี้ยววา "ตังโตะนี้นานไปเห็นจะ ๋ ทําการกําเริบขึ้น เราจะคิดลางมันเสียใหไดกอน"  อวนเสี้ยวขุนนางหนาโง ซึ่งเปนเจาความคิดใหเรียกกองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง แมจะโงบัดซบสักเพียง ไหน ครั้นวันนีก็ไดแล เห็นโทษภัยจากความคิดโงของตัว แตคดไมออกวาจะแกไขเหตุ การณอยางไร จึงบาย ้ ิ เบี่ยงเลี่ยงไปเสียดื้อๆ วา "การแผนดินเพิ่งสงบ ครั้นเราจะดวนทําดังนั้นไมควร" สิ่งที่ควรในความคิดของ อวน เสี้ยวหรือจะเปนวาตองรอให ตั๋งโตะ ยึดอํานาจรัฐเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเสียกอนจึงคอยทําการ ถาเชนนั้นก็ยงเปน ิ่ ความคิดที่โงบดซบขึ้นไปอีก เปาสิ้นไมละความพยายาม จึงไปหา อองอุน ขุนนางผูใหญ ปรึกษาเหมือนกับ ั อวนเสี้ยวทุกประการ อองอุน จึงวา "คิดดังนี้ก็ชอบอยูแลว ของดแตพอปรึกษากันดูกอน" เปาสิ้น เห็นวา คําตอบชนิดนี้คอการบายเบี่ยงไมรับผิดชอบตอบานเมือง ทั้งเห็นวาขุนนางในเมืองหลวงมีแตคนขี้ขลาดตาขาว ื เอาแตตัวรอด ไมเปนรอนดวยแผนดินและราษฎร จึงเสียใจนัก คิดการไปขางไหนก็ตีบตัน เห็นวาขืนอยูในเมือง หลวงตอไปจักเปนอันตราย จึงพาทหารในสังกัดของตนหนีออกจากเมืองหลวง ไปอยูที่ ภูเขาไทซาน กําลังและอํานาจของ ตั๋งโตะ เติบโตขึ้นจนคับ ลกเอี๋ยงราชธานี จึงพรอมแลวที่จะทําการใหญตามความ ประสงคที่เดินทัพเขาเมืองหลวง แตดวยเหตุที่กําลังอํานาจชนิดนี้เปนกําลังอํานาจที่อธรรม ศัตรูของ ตั๋งโตะ จึงเกิดขึ้นและขยายตัวไปดาษดื่นทั้งแผนดิน กอตัวทางความคิดที่จะตองกําจัด ตั๋งโตะ ใหวอดวายไป ชะตา กรรมของ ตั๋งโตะ นับแตนี้ไปจึงถูกสวรรคสาปสงใหไมมวันสงบสุข สมดังโองการในพระคัมภีรอัลกุรอานวาไว ี วา "สูเจาจงลุกขึ้นสูชนชั้นปกครองผูอธรรม" ดวยประการฉะนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ตั๋งโตะซือลิโป (ตอนที่ 22) ้ ตั๋งโตะแผอํานาจครอบงําเมืองหลวงในทุกๆ ทาง แลวก็มีใจกําเริบ ขึ้นคิดอานดําเนินการตามแผนการเดิม ที่จะ ถอดหองจูเปยน ออกเสียจาก บัลลังกมังกร แลวยกหองจูเหียบผูนองขึ้นเปนฮองเตแทน เพื่อตนเองจะไดครอง อํานาจรัฐ ครอบงําบัลลังกมังกรเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ตั๋งโตะ จึงใหเชิญลิยที่ปรึกษาคูใจเขามาพบแลวปรึกษาเรื่อง ู นี้ ลิยู จึงวา "ทุกวันนี้มีเจาก็เหมือนหนึ่งหาไม เสนาบดีสําเร็จราชการก็ไมมี แผนดินเพิ่งสงบ ซึ่งทานคิดทั้งนี้ ขาพเจาเห็นชอบดวย ใหทานเรงคิดทําเถิด" ลิยู ไดเสนอแผนการให ตั๋งโตะ จัดงานสโมสรสันนิบาตขึ้นทีพระ ่ ราชอุทยาน แลวใหเชิญขุนนางทุกระดับไปรวมงาน เมื่อขุนนางไปพรอมกันแลวใหประกาศเจตนารมณเรื่องนี้ ใหเหลาขุนนางทราบ ใครขัดขวางก็ฆาเสียเปนการตัดไมขมนาม คนทั้งปวงก็จะเกรงอาญาสิทธิ์ของ ตั๋งโตะ  สืบไป ขอปรึกษาและความเห็นของที่ปรึกษาเขากันราวกับผีกับโลง ตั๋งโตะ ฟงแลวก็ยินดียิ่งนัก สั่งใหจัดงานสโมสร สันนิบาตแลวใหเชิญขุนนางทุกระดับมารวมงานตามแผนของ ลิยู ขุนนางทั้งหลายที่ไดรบเชิญตางเกรงใจและ ั เกรงกลัวไมกลาขัดใจตั๋งโตะ เพราะเกรงจะถูกเพงเล็งวา หากไมมารวมงานแลวจะถูกถือวาไมใชพวก คิดแข็ง ขออยางหนึ่ง หรือตั้งตนเปนฝายปรปกษของ ตั๋งโตะ อีกอยางหนึ่ง ดังนั้นจึงมารวมงานกันอยางพรอมเพรียง All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 49.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 49 ตั๋งโตะ รอฟงขาวอยูทจวน ครันไดรับรายงานวาบรรดาขุนนางมาพรอมกันทีพระราชอุทยานแลว จึงขี่มามีทหาร ี่ ้ ่  องครักษติดตามเปนจํานวนมาก ทําเปนสงามาจนถึงหนาประตูสวนหลวง แลวลงจากมาถือกระบี่เดินเขามาใน งานสโมสรสันนิบาตนั้น หลังจากงานเลียงดําเนินไปครูหนึ่ง เหลาขุนนางไดดื่มสุราแสดงคารวะกันตามธรรมเนียมแลว ตั๋งโตะ จึงกลาว ้  ขึ้นดวยเสียงอันดังดุจการตวาดเอากับขุนนางทั้งปวงวาทานทั้งหลายจงฟงขาพเจา มีเรื่องสําคัญของแผนดินที่ จะปรึกษากับพวกทาน แลววาบัลลังกจักรพรรดินั้นตองครองโดยผูมีสติปญญาความสามารถ แต หองจูเปยน นั้นครองราชยแลวปรากฏวาไรสติปญญา  ไมเปนสงาแกราชบัลลังกเสื่อมเสียเกียรติยศของบานเมืองและ ราษฎร ตางกับ หองจูเหียบ พระราชโอรสพระองคเล็ก มีสติปญญาหลักแหลมกลาหาญ สามารถครองแผนดิน  ใหเปนปกติสุขได เราจึงคิดทีจะถอด หองจูเปยน เสีย แลวให หองจูเหียบ เปนฮองเตแทน ทานทั้งปวงจะเห็น ่ ประการใด เหลาขุนนางฟงคํา ตั๋งโตะ แลวตกใจ แตพากันนิ่งเงียบ ทันใดนั้น เตงหงวน เจา เมืองเตงจิ๋ว ไดลุกขึ้นยืน คัดคานวาเปนการผิดธรรมเนียมแผนดิน และผิดกฎมณเฑียรบาล แลวกลาวหา ตั๋งโตะ วาเปนกบฏ ตั๋งโตะได ยินคําเตงหงวนแลวก็โกรธ เพราะคาดไมถึงวาจะมีใครหาญกลาบังอาจมาคัดคานความเห็นตน จึงตวาดออกไป วากูปรึกษาในเรื่องที่เปนคุณตอแผนดิน มึงสิกลับคัดคานไมเห็นแก บานเมืองและราษฎร กูจะฆามึงเสีย วา แลวก็ชักกระบีจะเดินเขาไปหาเตงหงวน ่ ขณะนั้น ลิยู ทีปรึกษาเจาความคิด อยูในเหตุการณเห็น ลิโป ทหารเตงหงวน ยืนเปนสงานาเกรงขามอยูขาง ่  หลัง เตงหงวน มีรูป รางสูงใหญแข็งแรงสมเปนทหารเอก ในมือถือทวนในชุดเตรียมออกศึก เกรงวา ตั๋งโตะ จะ เปนอันตราย และไดเห็นทาทีของเหลาขุนนางเปนที่พอใจแลว จึงลุกขึ้นจากที่เขาหาม ตั๋งโตะ ไวแลววาวันนี้มี งานสโมสรสันนิบาต ชอบที่จะกินโตะเสพสุราใหเปนทีสุขสบายไยตองมาวิวาทบาดหมางกันดวยเลา มีเรืองราว ่ ่ อันใดคอยปรึกษาวากลาวกันในที่ประชุมขุนนางในวันหนาเถิด วาแลวก็ขยิบตาใหสัญญาณเปนความนัยแกตั๋ง โตะ ตั๋งโตะ เห็นอากัปกิริยา ลิยู ที่ปรึกษาดั่งนี้ ก็รูวามีนัยที่ผดปกติ มองไปยัง เตงหงวน อีกครั้งหนึ่งก็เห็น ลิโป ิ ถือทวนเปนสงาราวกับจะออกศึก ก็เขาใจความหมายแหงสัญญาณของ ลิยู ทําทีเปนเกรงใจขุนนางขาราชการ แลวนั่งลงกับที่ ในขณะเดียวกันนั้นเหลาขุนนางก็ไดหาม เตงหงวน ซึ่งชักกระบี่คุมเชิงอยู เตงหงวน ไมพอใจ จึงขึ้นมาพา ลิโป กลับไป เตงหงวน ไปแลวเหตุการณจึงคอยสงบลง ตั๋งโตะ จึงวาขึ้นอีกวา ความอันเรายกขึ้นปรึกษานี้ทานทั้งปวงมีความเห็นฉันใด เหลาขุนนางไดยินแลวตางวางจอกสุราลงกับโตะ แลวพากันนิ่งเงียบกันตอไปอีก ขณะนั้น โลติด ขุนนางผูใหญ อดีตแมทัพปราบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งกลับเขารับราชการใหมหลังจาก  ชวยเหลือ โฮไทเฮา ในวันไฟไหมพระราชวัง ไดลุกขึ้นแลวทักทวงวา "ทานปรึกษาขอราชการนั้นผิดนัก พระ เจาเลนเตผูเปนพระราชบิดาเห็นวาหองจูเปยนมีสติปญญาแลวก็เปนพระราชบุตรเอก จึงใหเสวยราชสมบัติ ตัว  ทานเปนขุนนางหัวเมือง มิไดแจงกฎหมายในพระราชฐาน จะมาถอดหองจูเปยนซึ่งมิไดมีความผิดเสียนั้นไม ชอบ" ตั๋งโตะไดฟงก็โกรธนักที่การไมสมความคิดตัว เพราะขุนนางเฒามาชักใบใหเรือเสีย คัดคานในทามกลาง สโมสร จึงถอดกระบี่ออกอีกครั้งหนึ่งจะฟน โลติด สวน แพเปก ขุนนางคนสนิทของพระเจาเลนเต เห็น เหตุการณจะบานปลายจึงไดเขาหามไว แลววากับ ตั๋งโตะ วา โลติด นี้เปนขุนนางผูใหญ รับราชการมาถึงสาม แผนดิน มีน้ําใจสัตยซื่อตอแผนดิน จึงเปนที่รกและเคารพของเหลาขุนนางแลราษฎร การทีทานจะสังหาร โล ั ่ ติด เสีย จะทําใหขุนนางแลราษฎรเกลียดชังทานยิ่งนัก อองอุนขุนนางผูใหญอีกคนหนึ่งก็ลุกเขาไปหาม ตั๋งโตะ เชนเดียวกับ แพเปก แลววาวันนี้พวกเราอยูในงาน สโมสรหนาขาวหนาเหลาอยู มีราชการสิ่งใดเอาไวคอยปรึกษาในวันหนาเถิด ตั๋งโตะ ก็สงบลง เหลาขุนนางก็ พากันล่ําลารีบกลับบานตน ในขณะนั้นลิโปซึ่งตามไปสงเตงหงวนกลับบานแลว ไดขี่มาถือทวนกลับ มาที่งานสโมสรเพื่อสังเกตการณ ตั๋ง โตะเห็นลิโปอีกครั้ง หนึ่งจึงถามลิยที่ปรึกษาวานั่นเปนทหารผูใด จึงมีสงานาเกรงขามประดุจดังเสือ ลิยู เห็น ู เหตุการณเขาก็เกรงวา ลิโป จะมาทําอันตราย ตั๋งโตะ จึงบอกให ตั๋งโตะ หลบเขาที่กําบังมิให ลิโปเ ห็น แลว ตอบวานั่นเปน ลิโป ทหารเอกของ เตงหงวน มีกําลังกลาแข็งนัก ตั๋งโตะ จึงถอยหลบฉากเสีย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 50.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 50 วันรุงขึ้น เตงหงวน ซึ่งพกความแคนอยูเต็มอก จึงนํา ลิโปพรอมทหารมาหนาคายของ ตั๋งโตะ นอกกําแพงพระ นครทารบกับตังโตะ ตั๋งโตะ ทราบรายงานแลวจึงคุมทหารออกจากคายจะรบดวยเตงหงวน ฝาย เตงหงวน เห็น ๋ ตั๋งโตะ ยกทหารออกมาจึงขับมาพา ลิโปออกหนา ทหารแลวดาตั๋งโตะวา "ครั้งกอนไอเหลาขันทีสิบคนทําการ หยาบชา ใหไดรับความเดือดรอนทั้งแผนดิน จนเกิดอันตรายขึ้น บานเมืองเพิ่งจะสงบ แลตัวเปนแตขุนนางหัว เมือง ยังมิไดมีความชอบประการใด มาตั้งตัวเปนผูใหญคดบังอาจจะถอดหองจูเปยนเสีย จะใหแผนดินเกิด ิ จลาจลเหมือนครั้งสิบขันทีนั้นหรือ" ตั๋งโตะ ยังไมทันตอบประการใด ลิโป ก็ขับมารายทวนฝาทหารของ ตั๋งโตะ เขามาสังหารทหารของ ตั๋งโตะ เสียหลายคน เตงหงวน เห็นเปนทีจึงสั่งทหารรุกเขาตีกองทหารตั๋งโตะ ตั๋งโตะ เห็น ลิโป แข็งกลาเด็ดขาดนัก กําลังขับมาฝาทหารเขามาใกลจะถึงตัวทั้งทหารขางตัวก็แตกชุลมุน จึงชักมากลับเขามาดานหลังทหาร แลว พากันหลบหนี กองทหารของ ตั๋งโตะ จึงแตกพายไป ตั๋งโตะ พาทหารหนี เตงหงวน ลิโป เปนระยะทางประมาณหาสิบเสน เห็น เตงหงวน ลิโป มิไดตามมาแลวจึง ไดใหตั้งคายมันไว แลวจึงใหเชิญลิยที่ปรึกษาและทหารคนสําคัญมาปรึกษาแลววาเราทําการศึกมามากตอมาก ่ ู แลว ไมเคยเห็นทหารคนใดองอาจสงาเขมแข็ง มีความกลาหาญเหมือน ลิโป เลย หากไดตัว ลิโป มาทําการ ดวยแลว จะไมมีใครในแผนดินนี้ตานรับเราไดอีก ทําอยางไรจึงจะไดตัว ลิโปมา นายทหารหลายคนเห็นวาเปน การยาก เพราะ ลิโป เปนบุตรบุญธรรมของ เตงหงวน และ เตงหงวน ก็รักใครบํารุงถึงขนาด แตลซก นาย ิ ทหารอีกคนหนึงกลาววา ลิโป นั้นองอาจกลาหาญเปนสงา ก็จริง แตเปนคนหยาบชา ละโมบในทรัพยสิน ไม ่ รูจักบุญคุณคน ที่กลาวทั้งนี้เพราะรูจัก ลิโป เปนอยางดี เนื่องจากคบหากันมาตั้งแตเด็ก หาก ตั๋งโตะ อยากได  ตัว ลิโป จริงแลว ยอมใหราคาถึงขนาด คนแบบ ลิโป ก็พรอมที่จะขายตัวและจะขออาสาไปเกลี้ยกลอมซื้อตัว ลิโปเอง ตั๋งโตะ ดีใจเปนอันมาก ถามวาจะซื้อ ลิโป ดวยราคาอยางไรลิซก จึงตอบวาขอใหทานจัดทองคํา อัญมณีมีคา ใหถึงขนาดพรอมดวยมา เซ็กเทา ของทาน ก็จะไดตัว ลิโป มาสมดังประสงค ตั๋งโตะหันไปถามลิยูที่ปรึกษาวา แผนการของลิซกจะสําเร็จไดหรือไม ลิยู จึงวาทานจะทําการใหญเสียดายอะไรกับขาวของเงินทองและมาตัว หนึ่ง การสมประสงคแลวทั้งเงินทองและมานี้ก็จะไดกลับคืนมา การอันปรารถนาก็จะสําเร็จดังประสงค ใหเรง จัดการตามคําของลิซกเถิด ลิซก รับขาวของเงินทองและมาเซ็กเทาจาก ตังโตะ แลวค่ําลงก็ออกไปยังคาย เต ๋ งหงวน ทหารลาดตระเวนเห็นคนมาผิดสังเกตก็เขากุมเอาตัว ลิซก กับมาไว ลิซก วากลาวกับทหาร ลาดตระเวนนั้นวาเราเปนเพื่อนกับ ลิโป นายทาน มีราชการสําคัญจึงมาเยี่ยมคารวะ ขอใหพาเราไปพบ ลิโป คง จะไดความชอบ ลิโป ทราบวา ลิซก มาหาก็มีใจยินดี รับเขาไปสนทนาภายในคาย ทักทายตามประสาเพื่อน เกาแลว ลิซก จึงวาทานภักดีตอแผนดินและเขมแข็งหาญกลาหาใครเปรียบมิได จักเปนใหญในวันขางหนา เพื่อ สนับสนุนใหทาน กาวหนาในทางราชการ จึงขอนํามาเซ็กเทาซึ่งเปน มาชันดีวิ่งไดเร็วดุจพายุ วิ่งไดไกลถึงวัน ้ ละหมื่นเสน สามารถวิ่งบนภูเขาไดเสมอทีราบ มากํานัลไวแกทาน แลวจึงชวนลิโปออกไปดูมาเซ็กเทาที่นอก ่ คายพักลิโปเห็นมาเซ็กเทาพิเคราะหดแลว "เห็นขนนั้นแดงดังถานเพลิง ทั่วทั้งตัวมิไดมสีใดแกม สูงสี่ศอกเศษ ู ี ไดลักษณะเปนมาศึก เขมแข็งกลาหาญ" จึงมีความยินดีนักแลววาเราเปนทหารไมมสิ่งใดมีคา ตอตัวเราเทากับ ี มาเซ็กเทานี้ ทานนําของกํานัลล้ําคานี้มอบแกเรา มีสิ่งใดที่เราจะตอบแทนไดพอกันเลา ลิซก จึงวาไมปรารถนาสิ่งใด นอกจากหวังใหเพื่อนเปนใหญใน ทางราชการ วาแลวขอเยี่ยมคารวะบิดาของ ลิโป ลิโป ฟง ลิซก เห็น ประหลาดนัก จึงขับทหารออกไปใหหางเสียงยิน แลววาทานกับเราคบหากันมาแตนอย รูดวาบิดาเราหาชีวตไม ี  ิ แลว เหตุใดจึงกลาวเชนนี้ ลิซก จึงวาก็ เตงหงวน บิดาบุญธรรมนั่นเปนไร มิใชบิดาหรือ ลิโป จึงวา เตงหงวน เปนขุนนางผูนอย เราอยูดวยความจําใจ ไมเห็นทางกาวหนาใดๆ ในทางราชการ ลิซก ไดทีจึงวาเปนชายชาติ   อาชาไนย หวังอาสาการใหญของแผนดิน จะจําใจอยูไปทําไมกัน "ธรรมดานกยอมอาศัยปาที่มผลไมมากจึง ี เปนสุข ประเพณีขุนนางทําราชการ ถาพระมหากษัตริยทรง ทศพิธราชธรรมแลวก็มีความสุข ซึ่งทานวาจําใจอยู ดวยเตงหงวนนันจะเอาประโยชนอันใด ภายหนาไปเห็นจะมีอันตราย จงผอนผันหาที่อยูใหเปนสุขดีกวา" ลิโป ้  ฟง ลิซก แลวก็เขาใจความหมาย ถามวาทานอยูเมืองหลวงพอที่จะชวยเหลือแนะนําผูที่เปนใหญมีอาญาสิทธิ์ ใหเราอยูดวยไดบางหรือไม การเขาทางแลว ลิซก จึงวาแผนดินบัดนี้หามีผูใดมีอํานาจอาญาสิทธิ์เหมือน ตั๋ง  โตะ ไม ตั๋งโตะ นั้นน้ําใจโอบออมอารีรักทหาร เราเปนขุนนางผูนอยฝมือไมเสมอทานยังไดรับเมตตาอารีจาก ตั๋งโตะ เพียงนี้ หากทานไปอยูดวยแลวจะไดรบความเมตตาอารีสักเพียงไหน  ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 51.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 51 วาแลวลิซกจึงไดนําทองคําและอัญมณีออกมากองไวเบื้องหนาแลววา ตั๋งโตะนิยมในตัวทาน วานเราใหเอามา เซ็กเทาและของ เหลานี้มามอบเปนกํานัลเครืองระลึกถึงฝากไมตรีไวกับทาน วันใดที่ทานไปอยูดวยตั๋งโตะแลว ่  อํานาจวาสนาและทรัพยสมบัตจะมีแก ทานประมาณมิได ิ ลิโป ฟงคํา ลิซก และเห็นทองคํากับอัญมณีแลว จิตก็ลแกความโลภลนทะลักออกมาละล่ําละลักวา ตังโตะ มี ุ ๋ ใจรักเมตตาเราถึงเพียงนี้ เราจะเอาสิ่งใดตอบแทนไดเลา ลิซก จึงวาในโลกนี้จะมีสิ่งใดเปนของขวัญล้ําคาแก ตั๋งโตะ เสมอดวยศีรษะ เตงหงวน เปนไมมีแลว เกรงแตทานจะไมกลาตัดสินใจ ลิโป ยิ่งฟงยิ่งเห็นประโยชน ใหญแกตัวมากกวาประโยชนทจะไดจากขาง เตงหงวน ความละโมบโลภมากถึงขีดสุดก็ตดสินใจขาย ตัวใหกับ ี่ ั ตั๋งโตะ บอก ลิซก วาทานกลับไปกอนเถิด พรุงนี้เราจะเอาศีรษะ เตงหงวน เปนของกํานัลไปคารวะขออยูทํา การดวย ตั๋งโตะ ลิซก ไปแลว ลิโป จึงถือกระบี่เดินเขาไปหา เตงหงวน ถึงทีพัก สังหารเตงหงวนบิดาบุญธรรมผูมีคุณแกตนเสีย ่ ตัดศีรษะ เตงหงวน ชูขึ้นแลวประกาศกับทหารวา เตงหงวนคิดรายตอแผนดิน ไมยํา เกรงกฎหมายบานเมือง เราฆาเสียแลว ใครจะอยูดวยเราก็ใหตามเรามา ใครจะไมอยูดวยเราก็ใหรบกลับไปบานเดิม ทหาร เตงหงวน  ี กวาครึ่งไมเต็มใจอยูดวย ลิโป อสรพิษรายที่สังหารบิดาบุญธรรมอันหาผิดมิได จึงพากันกลับบานเดิม คงมี  ทหารอีกบางสวนเทานั้นที่มีความโลภในลาภเหมือนกับ ลิโป ตัดสินใจติดตาม ลิโปไป รุงเชาขึ้น ลิโป ขับมาเซ็กเทาพาทหารที่ตดตามตัวมา นําศีรษะของเตงหงวนเขาไปมอบแก ตั๋งโตะ กราบ ิ คารวะ แลวสาบานอยูดวย ตั๋งโตะ ตั๋งโตะ มีความยินดียิ่งนัก ที่เสี้ยนหนามสําคัญถูกกําจัดทั้งยังได ลิโป มาทํา การดวย จึงวา "ตัวเรานี้เหมือนทํานาตกกลาแลวฝนแลง กลานั้นใบแดงไป ซึ่งทานมาหาเราบัดนี้เหมือนฝนตก ลงหาใหญ น้ําทวมเลี้ยงตนกลาชุมชื้นขึ้น ใบนั้นเขียวสดขึน" วาแลว ตั๋งโตะ ก็ทรุดเขาลงคํานับ ลิโป ลิโป เห็น ้ ดังนั้นก็ตก ใจรีบทรุดตัวลงประคอง ตั๋งโตะใหนั่งบนเกาอี้ แลวกราบคํานับ ตั๋งโตะ แลววาน้ําใจทานรักทหาร และมีเมตตาแกขาพเจาเปนอันมาก ขาพเจา จึงขอกราบทานเปนบิดาบุญธรรมอยูดวยทานจนกวาจะสิ้นชีวต ิ ตั๋งโตะเอาใจหลอกใชลิโปไดสําเร็จ จึงยินดียิ่งนัก สั่งทหารใหเอาเสื้ออยางดีพรอมเกราะทองคําเปนกํานัล รับขวัญลิโปเปนบุตรบุญธรรม ทั้งตั๋งโตะ ลิยู และลิซก ตางมีความยินดีชื่นชมยิ่งนัก ตั๋งโตะ ไดรับเอางูเหา อสรพิษรายที่ไมรูจักบุญคุณคน สังหารไดแมกระทั่งบิดาบุญธรรมซึ่งมีคุณแกตนไวเปนบุตรบุญธรรม และให เปนทหารองครักษอยูขางกาย โดยทีทั้ง ตั๋งโตะแล ลิยู เหลิงในใจเสียจนลืมไปวาอันงูเหา อสรพิษรายที่เพิ่ง ่ สังหารบิดาบุญธรรมตัวมาหยกๆ เมื่อมาอยูขางตัว ตั๋งโตะ บิดาบุญธรรมคนใหมแลว การขางหนาจักเปนฉันใด นี่แหละที่โบราณวา "สี่เทายังรูพลาด นักปราชญ ยังรูพลั้ง" สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เถลิงศกเจี้ยนอัน (ตอนที่ 23) ตั๋งโตะ เมื่อไดตัว ลิโป งูเหารายทีสังหารบิดาบุญธรรมผูมคณแกตน มาเปนทหารเอกก็มีความกําเริบและยาม ่ ี ุ ใจกวาที่เคยเปนมาแตกอน ขุนนางขาราชการในเมืองหลวงตางอยูในอํานาจของ ตั๋งโตะสิน จะทําการสิ่งใดก็ ้ ทําเอาตามอําเภอใจหามีใครกลาขัดขวางไม ตั๋งโตะ จึงแตงตั้งให ตั๋งบุน ผูนองเปนองครักษฝายซาย ตั้งให ลิ  โป บุตรบุญธรรมซึ่งเพิ่งซื้อมาเปนองครักษฝายขวา แลวใหยกกําลังทหารที่ตั้งอยู นอกกําแพงพระนครเขามา  ในพระนคร โอนสังกัดเปนทหารประจํากองกําลังรักษาพระนครอยางเปนทางการ รับเงินเดือนเบี้ยเลี้ยงจากพระ คลังหลวง ลิยู กุนซือเจาความคิดของตั๋งโตะเห็นวาการวางฐานกําลังอํานาจในเมืองหลวงกาวหนาสําเร็จผลจนสามารถกุม อํานาจทั้งสิ้นไวไดแลว จึงเสนอให ตั๋งโตะเรงดําเนินการตามแผนการเดิม ตั๋งโตะเห็นชอบดวย รุงขึ้นตั๋งโตะจึง มีคําสั่งใหแตงโตะจัดเลี้ยงขุนนางขาราชการชันผูใหญทในทองพระโรง ้ ี่ อันเปนที่ซึ่งฮองเตเสด็จออกวา ราชการแผนดิน เมื่อขุนนางมาพรอมกันเพราะความเกรงและความกลัวแลว ตั๋งโตะ จึงสั่งให ลิโป คุมทหารจาก กองกําลังรักษาพระนครจํานวนพันเศษไปลอมพระทีนั่งอันเปนทองพระโรงไวทุกดาน ตัวตังโตะถือกระบี่เขาไป ่ ๋ ในทองพระโรงแลวประกาศตอหนาขุนนางขาราชการทั้งปวงวานับแต หองจูเปยน ขึ้นครองราชย บานเมืองเกิด จลาจลวุนวาย ราษฎรทุกขยากเพราะ หองจูเปยน ไรสติปญญา ไมองอาจเขมแข็ง ไมใสใจการบริหารราชการ แผนดิน ทําใหเสื่อมพระบรมเดชานุภาพของจักรพรรดิ ไมเปนที่ยําเกรงของชาติอื่น บานเมืองหมดสงาราศี ขุน นางขาราชการ พลอยอับอายขายหนา เราจะถอดเสียจากราชบัลลังกแลวยก หองจูเหียบ พระ ราชโอรสพระองคเล็ก ซึ่งมีสติปญญากลาหาญ มีน้ําใจเมตตากรุณาตอขุนนางและขาราชการขึ้นครองราชย  เพื่อใหบานเมืองเจริญรุงเรืองเปนสุขสมเจตจํานงแหงสรวงสวรรค ใครไมเห็นดวยกับเรา จะถือวาขัดโองการ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 52.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 52 แหงสวรรค เราจําเปนจะตองฆาเสีย ประกาศดังนี้แลวตั๋งโตะจึงขอความเห็นจากที่ประชุมเหลาขุนนางวาจะมี ความเห็นเปนประการใด นับเปนการปรึกษาหารือที่ประหลาดทีสด ที่มแตคนแบบตั๋งโตะเทานั้นที่จะทําได ่ ุ ี บรรดาขุนนางขาราชการไดฟงคําประกาศแสดงเหตุและผลดั่งนี้ ประกอบเขากับขอปรึกษาพิสดารที่มีทางเลือก อยูสองทางคือเห็นดวยกับขอเสนอ ที่ผดคลองธรรมและกฎมณเฑียรบาลในการสืบสันตติวงศอยางหนึ่ง กับไม ิ เห็นดวยซึ่งมีผลตามคํา ตั๋งโตะ วา "ถาผูใดมิลงใจพรอมดวย เราจะฆาเสีย" อีกอยางหนึ่ง ตางคนตางชําเลืองดูกัน เห็นมีแตคนกมหนานิ่งอยู หันไปทางดานหลังทองพระโรงก็เห็น ลิโป ในชุดพรอมออกศึก ถือทวนยืนถมึงทึงพรอมจะฆาคนอยู ตางคนจึงตางนิ่งเงียบ ในขณะนั้น อวนเสี้ยว พรรค พวกเกาของ โฮจิ๋น ไดลุกขึ้นจากที่นั่งแลวคัดคานขึ้นดวยความไมพอใจวาฮองเตเปนโอรสสวรรค สวรรคทรง ธรรม เล็งการณโดยกวาง โดยลึกแลว หองจูเปยน พระราชบุตรเอกจึงไดเสวยราชยตามพระราชประเพณี ฮองเตมิไดทําผิด สิ่งใด ตัวเปนแตเพียงเจาเมืองหัวเมืองบานนอก จะมาคิดถอดฮองเต เสียเปนการไมชอบ ทั้งตัวหามีสิทธิใดไม "ตัวจะคิดอานเปนกบฏ หรือ" ตั๋งโตะไดฟงดังนั้นก็โกรธจึงวา "ราชสมบัตทุกวันนี้อยูในเงื้อมมือเรา เราเห็นไมชอบจึงจะทําใหชอบ ถาตัวมิฟง ิ จะขืนขัดอยูฉะนี้ ตัวจงแลดูกระบี่ที่เราถืออยูนวาจะคมหรือไม" วาแลวมือก็ขยับจับกระบี่ขางตัวสิ่งที่ ตั๋งโตะ ทํา  ี้  นั้นคือการรัฐประหารยึดอํานาจราชสํานัก ตังตนเปนรัฏฐาธิปตยแตผูเดียวแลว ้ เปนแตยังเห็นวาการลม ราชวงศฮั่น เสียในขณะนี้จะเกิดความยุงยากกวาที่จะคงสภาพไวอยางเกา แลวใชกําลังอํานาจตนบงการแทน และในนามฮองเต จะดูเปนการชอบธรรมกวา สถานการณมาถึงขั้นนี้อวนเสียวยังดูไมออก จึงไดคัดคานดวย ้ โทสะ ครันไดยน ตั๋งโตะ วากลาวดังนั้นแลว อวนเสี้ยว ก็ยิ่งโกรธแลวตอบวา "กระบี่เราถือมาก็มีอยู ถาตัวมิฟง ้ ิ จะขืนตั้งหองจูเหียบขึ้นใหผดอยางธรรมเนียม ตัวจงดูกระบี่ซึ่งเราถืออยูนี้จะคมหรือไมคมเลา" แลวกระชับกระบี่ ิ ขางกายไวมั่น ตั๋งโตะ ฟง อวนเสี้ยว แลวก็ยงโกรธ ปรี่เขาไปหาแลวชักกระบี่จะฟน อวนเสี้ยวสวน อวนเสี้ยว ก็ชักกระบีจะสู ิ่ ่ ดวย ตั๋งโตะ เหลาขุนนางก็ลกฮือกันขึ้น ลิยู กุนซือเจาความคิดถือหางเสือกระบวนการทีกําลังดําเนินไปตาม ุ ่ แผนการใหญอยู เห็นการที่ตองการยังไมไปถึงทีหมาย กลับจะไดมาซึ่งการทะเลาะวิวาท เพราะ ตั๋งโตะ หัว  ่ ขบวนกลับเบนหัว ออกจากทิศทางหลัก ชักเอาวิวาทเขาไวแทนความสําเร็จของการใหญ ดีรายเหตุการณอาจ บานปลายทําใหเปาหมายหางไกลออกไปอีก จึงปรี่เขาไปหาม ตั๋งโตะไว แลวกระซิบแตพอให ตั๋งโตะ ไดยิน วา "เราจะคิดการใหญอยู ครั้นจะฆาฟนกันขึ้น การซึ่งคิดไวนนจะเสียการไป" ั้ ตั๋งโตะฟงคํากระซิบของ ลิยู แลวไดคิด ระลึกไดถึงภารกิจใหญทตนตั้งประสงคไวแตเดิม ก็ปลงใจเชื่อ แสรง ี่ ตวาดใส อวนเสี้ยว วาคราวนีเราจะเวนโทษตัวสักครั้งหนึ่ง เพื่อเห็นแกความศักดิสทธิ์และความสงบแหงทอง ้ ์ ิ พระโรง อันเปนที่วาราชการของฮองเต ในขณะนั้นเหลาขุนนางก็ไดเขาหาม อวนเสี้ยว ไวอกทางหนึ่ง ี อวนเสี้ยว แมไมพอใจยิ่งนัก แตพอโทสะทุเลาลงก็ไดคดวาสถานการณขาง ตัวตกอยูในอันตราย ขืนอยูในที่ ิ ประชุมตอไปชะตาตัวอาจถึงฆาต คํานึงดังนีแลวจึงลาขุนนางทั้งปวงถือกระบี่เดินออกมาจากทองพระโรงกลับ ้ ที่พัก จัดเก็บขาวของสัมภาระแลว ใชหนึ่งในสามสิบหกสุดยอดกลยุทธคือ "ถารบไมชนะก็ใหหนีเอาตัวรอดไว กอน" พาทหารและพรรคพวกเดินทางออกจากเมืองหลวงอยางรีบดวน ยกไปตั้งหลักที่ เมืองกิจิ๋ว ซึ่งเปนเมือง ในอิทธิพลของตระกูล "อวน" ครั้น อวนเสี้ยว ออกจากทองพระโรงไปแลว เหตุการณในทองพระโรงจึงคอยสงบลง ตังโตะ จึงวาแก ราชครู ๋ อวนหงุย ผูเปนอาของ อวนเสี้ยวและเปนขุนนางผูใหญอันเปนที่นับถือของเหลาขุนนางขาราชการวา หลาน ทานขัดขวางการใหญไมเกรงใจเรา แตเราเห็นแกหนาทาน หาไมแลวเราจะฆาเสีย ซึ่งเราคิดการทั้งนีทานมี ้ ความเห็นประการใด ขุนนางทังปวงตางตั้งใจฟงคําตอบของ อวนหงุย ซึ่งถือวาเปนขุนนางผูใหญ พูดจาสิ่งใด ้ พวกตนจะไดถอเปนเหตุคลอยตามโดยไมตองเกรงกลัวใครจะตําหนิ เพราะ อวนหงุย นั้นมีฐานะเปนถึงราชครู ื  อวนหงุย ราชครูเปนขุนนางขี้ขลาดตาขาวเห็นแกเอาตัวรอดจึงตอบวาการทีตั๋งโตะคิดนันเปนไปตามความ ่ ้ ประสงคแหงสวรรค พวกเราเปนมนุษยยอมตองคลอยตามสวรรคจึงจะชอบเมือ อวนหงุย วาเสียดั่งนี้แลว ขุน ่ นางในที่นั้นจึงเห็นชอบตามไปดวย ตั๋งโตะ ดีใจนักเชิญขุนนางขาราชการกินโตะตอไป เสร็จแลวจึงแยกยายกัน กลับ ในขณะที่ ตั๋งโตะ กําลังจะออกจากทองพระโรงนั้น ทหารเขามารายงานวา อวนเสี้ยว ยกทหารออกนอกเมือง ไปแลว ตั๋งโตะจึงใหเรียกขุนนางเกาสองคนคือเจียวป และเหงาเคง มาสอบถามความเห็นวาอวนเสียวยกไป้ ครั้งนี้จะคิดอานประการใด ซึ่งคงเปนการถามความเห็นเพราะเชื่อวาความเปนขุนนางเกายอมรูจักสภาพอวน เสี้ยวดีอยางหนึง และเปนการทดสอบความคิดวาเต็มใจรวมทําการดวยตัวหรือไม เจียวป เสนอความเห็นวา ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 53.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 53 อวนเสี้ยวเปนพวกเกาของ โฮจิ๋น เปนแกนนําสําคัญในการสถาปนาหองจูเปยนเปนกษัตริย เมื่อทานจะถอด หองจูเปยน ออกเสียเชนนี้ ยอมกระทบตอผลประโยชนใหญของ อวนเสี้ยว การยกทหารออกนอกเมืองของ อวนเสี้ยว ครั้งนี้ยอมคิดอานตอตานทานเปนแน เจียวปใหความเห็นตอไปดวยวาตระกูล "อวน" นั้นเปนขุน นาง สืบตอกัน มาถึงสี่ชั่วอายุคน มีผูคนใกลไกลมาก ราษฎรก็นับถืออวนเสี้ยวเปนอันมาก หากจะปราบปรามโดย เฉียบขาดก็จะสูญเสียมาก ทั้งแผนดินก็ยังไมปกติดีนักสมควรประนีประนอมเอาใจอวนเสี้ยวไวกอน "ขอใหทาน มีหนังสือรับสั่งใหไป ตั้งอวนเสี้ยวเปนเจาเมืองตําบลหนึ่ง เห็นอวนเสี้ยวจะเปนปกติไปตอทาน" ตั๋งโตะ หันมาถาม เหงาเคง วาจะมีความเห็นอยางไร เหงาเคง เสนอวาการที่ อวนเสี้ยว ยกไปครั้งนี้ยอมจะคิด อานตอตานทานเปนมั่นคง แต อวนเสี้ยว ไรสติปญญาจะคิดการไมตลอด ถึงกระนั้นสถานการณในขณะนี้ยงไม ั สมควรกอสงคราม ควรเลือกเอาหนทางประนีประนอม จะเปนประโยชนกวา การตั้ง อวนเสี้ยว เปนเจาเมืองจะ เปนการสรางภาพลักษณใหราษฎรเห็นวาทานไมผูกเวรกับผูอื่น คิดถึงแตความสงบสุขของบานเมืองแลราษฎร  ลิยูอยูในที่นั้นเห็นชอบกับความเห็นของสองขุนนาง เมื่อเห็นพรอมกันดังนี้แลว ตั๋งโตะจึงเห็นชอบดวย แลว แตงเปนหนังสือรับสั่งตั้งใหอวนเสี้ยวเปนเจาเมืองปุดไฮ แลวใหทหารถือหนังสือรับสั่งที่ทาขึ้นนั้นไปมอบแก ํ อวนเสี้ยว อวนเสี้ยว เมื่อไดรับหนังสือแตงตั้งเปนเจาเมืองแลวก็มีความพอใจ ความคิดที่จะตอตาน ตั๋งโตะ ก็เพลาลงจาก ใจดังนี้ ความแคนในใจของ อวนเสี้ยว นั้นจึงมีราคาเทากับ เมืองปุดไฮ แลวมอดลงดวยประการนี้ แตนั้นมาขุนนางขาราชการก็อยูในบังคับบัญชาการของ ตั๋งโตะ สิ้น บางคนที่ไมเห็นดวยและไมพอใจก็พากัน นิ่งเงียบ เพราะเกรงกลัวในอาญาสิทธิ์ของ ตังโตะ คนเหลานี้มีอยูจึงเหมือนกับไมมี เมื่อการทั้งปวงพรอมแลว ๋ เชนนี้ ตั๋งโตะ จึงเชิญให หองจูเปยน เสด็จออก ณ พระทีนั่ง แกเต็กเตี้ยน เชิญขุนนางขาราชการเขาเฝาแลว ่ ประกาศถอดถอน หองจูเปยน พนจากตําแหนงฮองเต แลวเชิญลงจากพระราชบัลลังก ถอดเอาตราประจําราช สมบัติออกจากพระศอ ใหนั่งคุกเขาลงหนาราชบัลลังก ผินพระพักตรไปทางทิศเหนืออันเปนทิศที่ตั้งศาลเทพ บิดรแหง พระราชวงศฮั่น จากนั้นถอดพระยศ โฮไทเฮา แลวใหคุกเขาอยูดวยกัน ทั้ง โฮไทเฮา และหองจู เปยน "ก็รองไหรักกันอยู ขุนนางทั้งปวงเห็นก็กลั้นน้ําตามิได" ภาพอันกระเทือนใจนั้นทําให เตงกวน ขุนนางระงับอารมณไวไมอยู ลุกขึ้นมา ตะโกนดา ตั๋งโตะ วาเปนศัตรูราช สมบัติ แลวเอาปายงาชางประจําตําแหนงจะเขาไปตีตั๋งโตะ ตั๋งโตะจึงใหทหารจับเอาตัว เตงกวน ไปประหาร เสีย จากนั้นจึงใหเชิญหองจูเหียบ พระราชบุตรองคเล็กเกิดแตพระสนมเอกใน พระเจาเลนเต แตงฉลอง พระองคในชุดพระมหากษัตริย ขึ้นประทับนังบนพระราชบัลลังก ใหอาลักษณอานประกาศ ในนามขุนนางและ ่ พสกนิกรทัวประเทศ สถาปนา หองจูเหียบ ขึ้นเปนฮองเตสืบราชสันตติวงศพระราชวงศฮั่นตอไป ทรงพระนาม ่ วา "พระเจาเหียนเต" เหลาขุนนางขาราชการถวายพระพร ถวายความ เคารพ เปนอันเสร็จพิธี ้ เมื่อพระเจาเหี้ยนเตเสวยราชย จึงไดเปลี่ยนศักราชใหมตามธรรมเนียม เปนศักราชเจียนอัน หรือเจี้ยนอันศก ้ ซึ่งแปลวายุคแหง สันติภาพ เปนการเถลิงศักราชเจียนอันในขณะที่พระเจาเหี้ยนเตมีพระชนมายุเพียง 9 ้ พรรษา สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาเถลิงศกเจียนอันในปพุทธศักราช 733 แตฉบับภาษาจีนวาเปน ้ ปพุทธศักราช 721 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ทรราชลําพอง (ตอนที่ 24) ยุคสมัยของพระเจาฮั่นโกโจ ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่น ทรงเรืองพระบรมเดชานุภาพแผพระบารมีไพศาล  บานเมืองสงบศานติ ราษฎรรมเย็นเปนสุข ตอมาเมื่อแผนดินผานการสืบสันตติวงศนานรัชกาลเขา กาฝากราช บัลลังกก็เจริญงอกงามขึ้นโดยลําดับอํานาจบัลลังกมังกรคอยถายเทเหหันจากฮองเตสูมอพระบรม วงศานุวงศ ื ลวงมาถึงแผนดิน เลนเต อํานาจนั้นไดตกอยูในมือของสิบขันที ครั้นสิ้นแผนดิน เลนเต อํานาจก็เคลื่อนไหล จากมือสิบขันที สูขุนศึกคือ โฮจิ๋น เปนครั้งแรก โฮจิ๋น ครองอํานาจเพียงระยะเวลาสามเดือนเศษ ก็มีอันตองเดินทางไปปรโลก ทําใหเกิดสุญญากาศทาง อํานาจถึงเดือนเศษ อํานาจ นั้นก็ถายเทไปถึงมือของ ตั๋งโตะ จอมทรราช ซึงเปนขุนศึกเชนเดียว กัน วันเถลิง ่ ศกเจี้ยนอัน หรือศักราชแหงสันติภาพนั้น โดยรูป การภายนอก หองจูเหียบพระราชบุตรแตพระสนมเอก ไดรับ การสถาปนาเปนฮองเต ครองอํานาจเหนือบัลลังกมังกร แตวันเดียวกัน รูปการณภายในกลายเปนวา ตั๋งโตะได ปราบดาภิเษกตนเองเปนทรราช ดุจปศาจรายยืนถมึงเหนือบัลลังกมังกรนัน ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 54.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 54 การเถลิงศักราชแหงสันติภาพ ดูเพียงผิวเผินแลวราวกับบานเมืองแลราษฎรมีสุขสันติเสียเต็มประดา เฉก เดียวกับสิ่งที่เรียกวาธรรมรัฐ หรือธรรมาภิบาล แตภายในถอยคําอันดูหรูเริดกลับซอนไวดวยความเลวรายยิ่ง กวายุคใดสมัยใด หาใชสันติภาวะทีมีทศพิธราชธรรม หรือพรหมวิหารธรรม แตเปนสันติภาวะทีความชั่วชาเลว ่ ่ ทรามมีอํานาจเหนือธรรมโดยสิ้นเชิง ดังนั้น สภาพจํายอมภายใตการกดขี่ขมเหงและย่ายีราชสํานัก ขุนนาง ํ ขาราชการและอาณาประชาราษฎรจึงทําใหดูเสมือนหนึ่งวาภาวะแหงสันติภาพเกิดขึ้นและดํารงอยู ภาวะสันติเชนนีหาใชสันติภาพไม แตเปนรุงอรุณแหงสงครามที่จะทําลายลางระบบทรราชยใหสญสิ้นไป ตั๋ง ้ ู โตะครองอํานาจรัฐโดยลักษณาการทีวานี้ ่ และแลวไดใชอํานาจบังคับใหฮองเตแตงตั้งตนเองเปนผูสาเร็จ ํ ราชการแผนดิน และอัครมหาเสนาบดี เขานอกออกในพระราชวังถึงเขตพระราชฐานชั้นในตามใจชอบ ทุกครั้ง ที่เขาวังก็ถือกระบี่อวดศักดา ไมยําเกรงฮองเต หรือขุนนางขาราชการคนใด พรรคพวกของ ตั๋งโตะ ทั้งทีติดตามมาจาก เมืองซีหลง และที่เขาสวามิภกดิ์ใหมเห็นนายตัวประพฤติตนหยาบ ่ ั ชาตามอําเภอใจก็ประพฤติตาม สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาไววา "ทํา การหยาบชา ขมเหง ชาวเมืองไดความเดือดรอนนัก" ยามนี้ โจโฉไดผันตัวเองเปลี่ยนสีแปรธาตุจากผูใกลชดของโฮจิ๋น มาเขา  ิ สวามิภักดิ์ดวย ตั๋งโตะ อาศัยประสบการณและเรียนรูวชาประจบสอพลอ จากขุนนางขาราชการในเมืองหลวง  ิ จนช่ําชองขึ้น โดยลําดับ ในทีสุด โจโฉ ก็สามารถผูกใจ ตั๋งโตะ กลายเปนคนสนิทของตั๋งโตะ เขานอกออกในจวนของผูสําเร็จราชการ ่ แผนดิน และอัครมหาเสนาบดี ตั๋งโตะ เฝาเชาเฝาเย็นไมวางเวนหรือหางหายเหมือนกับที่เคยเปนในสมัย โฮจิ๋น และกาวหนาไปถึงขนาดที่สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาไววา "แลโจโฉนั้นก็ไปฝากตัวอยูใหตงโตะ ั๋ ใชสอย" ในขณะที่ ซุนเกี๋ยน และ เลาป ยังคงเปนขุนนางบานนอกอยูเหมือนเดิม เปนแต ซุนเกี๋ยน นันไดรับ ้ การเลื่อนตําแหนงเปนเจา เมืองเตียงสา ซึงเปนหัวเมืองเอก แตยังคงถือวาเปนเจาเมืองบานนอกอยูนั่นเอง ่ ดาน หองจูเปยน ซึ่งถูกถอดจากฮองเตลงมาเปนอองหรือเจา พระยา และ โฮไทเฮา ซึ่งถูกถอดจากตําแหนง ไทเฮาลงเปนคนสามัญนั้น ตั๋งโตะ สั่งใหผูคมนําไปจําขังไวที่ พระตําหนักยงอันเตี้ยน ในพระราชวัง พรอมกับ ุ พระสนมคนโปรดของ หองจูเปยน เอาโซลามประตูตาหนัก ลั่นกุญแจหามคนเขาออก และหามติดตอภาย ํ นอกโดยเด็ดขาด ขุนนางขาราชการแลราษฎรทราบขาวแลวใหมใจสงสารทั้งสองพระองคเปนอันมาก แตไมสามารถชวยเหลือ ี เอื้อเฟอประการใดได อันพระตําหนักยงอันเตี้ยนนี้ แปลโดยความหมายไดวาพระตําหนักสันตินิรนดร อันมี ั ความหมายเดียวกับแหลงหลุมฝงศพสุขาวดีนนเอง จึงเปนที่รและเขาใจกันโดยทั่วไปวาใครไดรับความกรุณา ั่ ู ใหไปอยูที่พระตําหนักสันตินรนดรแลว ยอมจะมีสภาพที่สันติไปตลอดกาล ไมมีโอกาสไดเขาสูสังคม  ิ ั  มนุษยอีกตอไป ลิยู กุนซือเจาปญญาเห็นเหตุการณไปในทางที่จะเกิดความไมสงบ เพราะขาวคราวความโกรธแคนชิงชังของ ขุนนางราษฎรกระทบหูอยูเสมอ จึงวางแผนสรางภาพลักษณใหกับรัฐบาลของ ตั๋งโตะ วาเปนรัฐบาลที่เปน ธรรมรัฐ หรือธรรมาภิบาล โดยใหเรียกหาคนดีมีฝมือในแผนดินมารับราชการ โดยเฉพาะบัณฑิตหรือนักวิชาการ คนใดที่มภาพลักษณเปนที่เลื่อมใสของผูคน ก็พยายามซือหามารับราชการ ใหยศใหตําแหนงบัณฑิตและ ี ้ นักวิชาการจํานวนมากจึงไดเปลี่ยนสีแปรธาตุยอมขายตัวใหกับลาภยศ กลายเปนสุนัขรับใชของตั๋งโตะไปใน ที่สด คอยปาวรองสรรเสริญคุณงามความดีของตั๋งโตะ ไมกพลิกดําเปนขาว พลิกขาวเปนดํา ทําใหสิ่งทีตั๋งโตะ ุ ็ ่ ทํา ไมวาจะเปนเรื่องชั่วชาเลว ทรามประการใด ใหกลายเปนความชอบธรรม ทําใหความเห็นทีตรงกันขาม ่ กลายเปนสิ่งไมชอบธรรม หนึ่งในจํานวนคนเหลานีคือ ซัวหยง ซึ่งเปนคนดีมสติปญญา เปนที่นับถือของราษฎร ตั๋งโตะ ใหทหารไปเชิญ ้ ี  มารับราชการดวย แตซวหยงเห็นวาการบริหารราชการแผนดินของรัฐบาล ตั๋งโตะ เปนระบอบทรราชย จึง ั บิดพลิ้วไมยอมเขารับราชการ ตั๋งโตะโกรธใหทหารไปแจงแก ซัวหยง วาถาไมยอมมาทําราชการดวยแลวจะ ฆาเสียใหสิ้นทังครอบครัวและวงศาคณาญาติทั้งปวง ดวยคําเชิญอันสุภาพของคนชั่วชาเชนนี้ ซัวหยง จึงจําใจ ้ ตองเขารับราชการ ตั๋งโตะ เพื่อที่จะแสดงใหราษฎรเห็นวาเปนรัฐบาลที่สงเสริมใหคนดีมีอานาจ จึงแตงตังให ํ ้ ซัวหยงเปนขุนนาง "เดือนหนึงเลื่อนที่ขึ้น ไปสามที่" การสรางภาพลักษณแบบตั๋งโตะนี้ไดกลายเปนแบบอยาง ่ ใหขุนนางขาราชการในชั้นหลังไดเลื่อนตําแหนงขามหนาขามตาคน ในระดับหรือรุนเดียวกันถึงปละสามครั้ง เปนแตวาเปนการเลื่อนตําแหนงโดยอาศัยสวยสินบนแทนการสรางภาพลักษณแบบตั๋งโตะเทานั้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 55.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 55 การณขางในพระตําหนักสันตินิรันดรนั้น โฮไทเฮา หองจูเปยน และพระสนม ถูกคุมขังประดุจอยูในอีกโลกหนึ่ง มีความยากลําบากและทุกขทรมานทั้งกายใจ วันหนึ่ง หองจูเปยน เห็นนกนางแอนคูหนึ่งบินหลงเขามาภายใน พระตําหนักแลวหาทางออกไมได บินวนไปวนมาจนลาแรงทั้งหิวโซก็รวงลง แลวตายไปตอหนาตอตา หองจู เปยน เห็นแลวมีน้ําใจสงสารนกนัก แลวใจก็หวนมารําลึกถึงชะตาตนทีตองขังอยูเปนที่เวทนาเสียยิ่งกวานก ่  นางแอน ใจก็สลดลง ประกายกวีวาบเขามาในหวงแหงสํานึก จึงผูกกาพยเขียนไวที่ฝาผนังพระตําหนักวา "นภากาศอันไพศาลก็คือบานนกแอนนอย เลนลมระเริงลอยแลวมาพลอยถูกกักกัน แผนดินสิทธิแหงเรากลับ ถูกเขาทําอาธรรม ปลนชิงทุกสิ่งอันเพราะสวรรคไรเมตตา หวังคอยวีรชนทุกแหงหนลงอาญาฟนคืนซึ่งธรรมา ชาติประชาจึงพนภัย" สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาบทกวีที่หองจูเปยนแตงขึ้นนั้นเปนโคลง มีความวา "ทีในพระราชฐาน ่ นี้ของพระเจาเลนเต ผูเปนพระราชบิดา ยกใหเปนสิทธิแกเรา บัดนี้เรากับมารดาไดทุกขทรมาน ขังอยูเหมือน นกทั้งคูนี้ ถาผูใดสัตยซื่อตอบิดาเรา ชวยแกแคนในอกเราได คุณนั้นหาทีจะอุปมามิไดเลย" ฝายเจาหนาที่  ่ ควบคุมพระตําหนัก ซึ่ง ตั๋งโตะ จัดเฝาระแวดระวังทุกวันคืน เห็นกาพยที่ หองจูเปยน เขียนไวทฝาผนังพระ ี่ ตําหนักจึงนําความไปรายงานให ตั๋งโตะ ทราบ ตั๋งโตะทราบแลวเห็นเปนการเคลื่อนไหวที่จะคบคิดกับผูที่ยัง  จงรักภักดี อยูเพื่อลมลางอํานาจตนก็โกรธ จึงสั่งลิยูกุนซือเจาปญญาและเปนที่ไววางใจใหลอบเขาไปในพระ  ตําหนัก ประหารโฮไทเฮา หองจูเปยน และพระสนมเสีย ลิยู นํามือสังหารสิบคนพรอมสุราพิษและเครืองประหารเขาไปในพระตําหนัก แลวประหาร โฮไทเฮา หองจู ่ เปยน และพระสนมเสียตามคําสั่งของ ตั๋งโตะ แลวรายงานเหตุการณให ตังโตะ ทราบ ตังโตะ ทราบวาเสี้ยน ๋ ๋ หนามถูกกําจัดไปแลว จึงมีความยินดียิ่งนัก ลิยู จึงเสนอตอไปวาเพื่อไมใหเกิดความวุนวายในบานเมือง ให ปลอยขาวลือวาทั้งสามคนถูกโรคระบาดถึงแกความตาย แลวใหนําศพไปฝงไวทสสานหลวง ยกเวนพระสนม ี่ ุ ของ หองจูเปยน ใหนําไปฝงไวนอกเมือง ตั๋งโตะ ฟงแลวเห็นชอบดวย สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาประหารแลวลิยูใหเอาศพไปฝงไวนอกเมือง ซึ่งไมสมเหตุผล เพราะ คนเปนถึงอดีตฮองเตเชื้อสาย ราชวงศฮั่น อีกคนหนึ่งเคยเปนถึงไทเฮา จะเอาไปฝงไวนอกเมืองเปนการผิด ธรรมเนียม และจะทําใหราษฎรเกลียดชังเพิ่มขึ้น ทั้งคนระดับนี้ตายพรอมกันจะทําเปนเงียบหายไปเฉย ๆ ยอม ไมได เพราะไมสามารถปดขาวไวได จึงหาทางออกดวยการปลอยขาวเหตุผลการตายวาตองโรคระบาด ซึ่ง เปนเหตุผลที่เหมาะกับคนแบบ ตั๋งโตะ สิ้น หองจูเปยน และ โฮไทเฮา แลว ตั๋งโตะ ก็เขาใจวาเสียนหนามภายในราชสํานักหมดสิ้นไปแลว ใจก็ลําพอง ้ หนักกวาแตกอน บางคืนก็เขาวังไปหลับนอนในที่บรรทมของ พระเจาเลนเต นางสนม นางกํานัลคนใดเปนที่ พอใจ ตั๋งโตะ ก็เรียกมาบําเรอตนโดยไมยําเกรงผูใด คนใดไมยินยอมพรอมใจ ตั๋งโตะ ก็บุกเขาไปขมขืนเสียที่ ในเรือนพักหรือแมในพระตําหนัก จนนางสนม นางกํานัลทีหนาตาพอใชไดตองตกเปนทาสบําเรอกามของจอม ่ ทรราชตั๋งโตะสิน ้ เพื่ออวดอางศักดาบารมีของตน ตั๋งโตะไดใหสรางจวนขึ้นหลังหนึ่ง ตรงขามพระตําหนักที่ประทับของฮองเต เปนตึกใหญโตอัครฐานยิ่งกวาพระตําหนักอันเปนที่ประทับ แมพื้นของจวนซึงควรตองปูดวยหินมีคา แตกลับให ่ ทหารไปตัดไมอยางดีจากในปา คัดเลือกเอาแตไมแผนใหญที่มหนากวางถึงเกาคืบ ยาวยี่สิบเจ็ดคืบ เทากัน ี ทุก ๆ แผน เพื่อใหเกิดความอบอุนในฤดูหนาว เครื่องภาย ในก็ตกแตงดวยสิ่งของอันวิจิตรพิสดารจากตางแดน แมประตูจวนก็ทําดวยทองคําที่ไดมาจากเงินสวยสินบน หรือไมก็เปนของที่ปลนมาจากราษฎรและยังเขา ถือเอาพระราชอุทยานนอกพระนคร ซึ่งเปนของหลวงมาเปนของตน โดยไมยําเกรงกฎหมายบานเมือง แลวให สรางเรือนพักรับรองขึ้นอีกสามหลัง สําหรับเปนที่พบปะสังสรรคกับสมัครพรรคพวกหลังหนึ่ง สําหรับพักผอน สวนตัวหลังหนึง และสําหรับพราพรหมจารีของสตรีอีกหลังหนึ่ง ่ ขุนนางขาราชการแลราษฎรเดือดรอนทุกขเข็ญจากระบอบทรราชยของตั๋งโตะมากขึ้นทุกที การปลนชิงวิ่งราวก็ เกิดขึ้นทั่วทั้งแผนดิน แตตั๋งโตะก็หาสนใจไยดีไม เพราะเห็นวาไมใชธระของตนอยางหนึ่ง และรูดีวาหลายกรณี ุ  เปนเรื่องที่พรรคพวกของตนเปนผูกระทําการเสียเองอีกอยางหนึ่ง ลิยู กุนซือเจาปญญาเห็นวาการปลนชิง วิ่งราวและความเดือดรอนของราษฎรจะลุกลามกลายเปนจลาจล จึงเสนอใหตั๋งโตะปราบปรามการปลนชิง วิ่งราว เพื่อสรางภาพลักษณใหราษฎรเห็นวาตั๋งโตะเอาใจใสการแผนดิน และทุกขรอนของราษฎร ตั๋งโตะ ฟง แลวขัด ลิยู ไมไดก็รับคํา แลวเรียกทหารทีไวใจไดจดกําลังยกออกไป ตําบลหยงเซีย พบราษฎรกําลังเฉลิม ่ ั ฉลองเทศกาลหลังเกี่ยวขาวกันอยางสนุกสนานก็สังหารราษฎรเหลานั้นหมดสิ้นทั้งตําบล ไมเลือกวาชาย หญิง เด็กหรือคนชรา แลวตัดศีรษะบรรทุกเกวียนเก็บเอาทรัพยสินเงินทองของมีคานําเขาเมืองหลวง  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 56.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 56 ถึงเมืองหลวงแลวปาวประกาศใหรทั่วกันวา ตั๋งโตะ เห็นแกความเดือดรอนของราษฎรที่เกิดจากโจรผูราย จึง ู  ไดปราบปรามโจรผูรายจนสิ้นซาก แลวตัดศีรษะพวกโจรมาเปนหลักฐาน จากนั้นจึงใหเอาศีรษะราษฎรเหลานั้น  ไปเผาเสีย สวนทรัพยสินเงินทองของมีคาใหแจกแกทหารทีไปทําการนั้น ่ ขุนนางขาราชการไดแตซุบซิบนินทาถึงพฤติกรรมทั้งปวงของตั๋งโตะ สวนราษฎรนั้นเลาเคียดแคนชิงชัง สาปแชงประณามทั่วสารทิศ กําลังอํานาจที่ไมตั้งอยูในธรรม ไมเคารพธรรม และไมถือธรรมเปนใหญก็คือ  ทรราช ตั๋งโตะ ณ บัดนี้จึงเปนทรราชเต็มตัว และลําพองหยาบชาตอทุกผูคน ไมวาจะเปนฮองเต ขุนนาง  ขาราชการ และราษฎรทั้งปวง สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม แผนสังหารทรราช (ตอนที่ 25) ตั๋งโตะ ณ บัดนี้ วางตนอยูเหนือฮองเต ถืออํานาจบาตรใหญขมเหงขุนนางขาราชการและสังหารราษฎรอยาง โหดรายทารุณ ทั้งยังเปนใจใหสมัครพรรคพวกกระทําเชนเดียวกัน ละเมิดไมยําเกรงกฎหมายและศีลธรรม ดังนั้น ตั๋งโตะจึงกลายเปนทรราช ที่เสียงสาปแชงดังกองกระหึ่มทัวสารทิศ ความเจ็บแคนของขุนนาง ่ ขาราชการและประชาชนที่มีตอ ตั๋งโตะเพิ่มระดับขึ้นทุกวัน จนเกินกวาระดับที่ขุนนางขาราชการและราษฎรเคย  เคียดแคนชิงชังสิบขันที แตทวาความเคียดแคนชิงชังนัน ยังไมสามารถทําอะไรกับ ตั๋งโตะได เพราะตั๋งโตะมีกําลังทหารอยูในมือ กุม ้ อํานาจทั้งปวงในเมืองหลวงไวหมดสิ้น และยังมีลิโปทรชนผูเปนปตุฆาตอยูขางกายเกือบตลอดเวลา ดังนั้น ในขณะทีทุกคนเคียดแคนชิงชัง ใครจะสังหารตั๋งโตะเสียทุกลมหายใจ แตความรักตัวกลัวตายที่มีอยูทุกตัวคน ่  จึงทําใหบรรยากาศการเมืองในเมืองหลวงอึมครึม ตึงเครียด และหวาดผวา แตการทั้งปวงนั้นเมื่อเลยขีดคันของความพอดีไปแลว ผลรายและวิบัตยอมหลีกเลี่ยงไมได ดังนั้น แมจะรักตัว ่ ิ กลัวตายแตเมื่อถึงจุดหนึ่งแลว ความที่รักตัวกลัวตายก็พายแกความคิดจิตใจที่เห็นแกประโยชนสุขของ บานเมืองและราษฎร เมื่อเปนเชนนี้ความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะ กําจัดภัยรายแรงของแผนดินจึงกอเกิดและงอก งามขึ้นในความนึกคิดจิตใจของขุนนางขาราชการและราษฎรโดยทั่วไป บางก็คิดสังหารตั๋งโตะโดยลําพังตน บางก็รวมคิดอานกับพวกพอง แตทามกลางกระแสความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะเสียนั้น ก็ยอมมีบางความคิดที่ ตองการครอบงําอํานาจรัฐแบบตั๋งโตะเสียเอง บางก็ตองการแสวงหาโอกาสเปนใหญในบานเมือง เพราะตราบ ใดที่ตั๋งโตะยังมีชื่ออยูในบัญชีคน หลายคนยอมหมดโอกาสที่จะมีอํานาจวาสนาดังปณิธาน ดังนั้น ไมวามูลเหตุจูงใจในการคิดสังหารตั๋งโตะจะเปนอยางไร แตโดยผลที่ตรงกันทั้งหมดก็คือ "ตองลบชื่อ ตั๋งโตะออกจากบัญชีคน ยายไปอยูในบัญชีผี" ใหจงไดฝายเงาฮู ขุนนางราชสํานักทําราชการมาแตครั้งแผนดิน  พระเจาฮั่นเต ถึงรัชกาลพระเจาเหี้ยนเตเปนสี่แผนดิน อายุก็ลวงวัยจนผมสีขาวเจริญงามแซมผมเกาทีเคยดํา ่ สนิทจนคลายกับสีดอกเลา มีความเดือดรอนดวยราชสํานักและขุนนางขาราชการจาก พฤติการณทรราชของตั๋ง โตะเปนทียิ่ง มาคํานึงวาบัดนี้แผนดินเปนทุกขเข็ญดวยน้ํามือทรราช แตหามีผูใดออกหนากลาหาญผลาญชีวต ่ ิ ของทรราชผูนี้ไม หากปลอยเฉยไวก็มีแตยิ่งกําเริบกอกรรมทําเข็ญหนักขึ้นไปอีก ตัวเราก็อายุปูนนี้แลว แมไม ฆาตั๋งโตะเสียเราก็ตายอยูดี กระไรเลยเราจะสังหารตั๋งโตะเสีย ทําคุณแกราษฎร และขาวแดงแกงรอนที่  ราชวงศฮั่นไดทํานุบํารุงเลี้ยงดูเรามา ถึงวันฮองเตออกวาราชการ เงาฮูจึงเอามีดเหน็บซอนไวในเสื้อ ครั้นไดเวลาเสด็จขึ้นเงาฮูกมลงกราบถวาย บังคมแลวรองไห โดยหามีผูใดทันสังเกตไม ในใจเงาฮูนั้นกราบทูลขอถวายบังคมวาขาพเจาขอพลีชีวตเพื่อ ิ แทนคุณพระราชวงศฮั่น ปกปองชาติ พิทักษราษฎร หากการไมสมความคิด คงจะไมมีโอกาสมาเขาเฝาอีกแลว จึงกราบถวายบังคมลาเสียลวงหนา แลวออกมาคอยทีอยูที่ประตูพระราชวัง พอตังโตะออกมาถึงประตู ๋ พระราชวัง เงาฮูก็ลวงมีดออกจากเสื้อจะแทงตั๋งโตะ ตั๋งโตะเห็นเงาฮูจะจวงแทงก็เอี้ยวตัวหลบ จับมือเงาฮูที่ถือ มีดอยูนั้นไว ลิโปตามมาไดเขาชวยตั๋งโตะ ปดมือ เงาฮูจนมีดหลุดจากมือแลวรวงลง จับเงาฮูไว แลวถามวา เหตุใดจึงคิดฆาบิดาเรา เงาฮูมิไดเกรงแกความตาย ดาวาตั๋งโตะเปนทรราช ทําชั่วชา ตอแผนดินและราษฎร อยาวาแตตัวกูซึ่งเปนมนุษยเลย แม เทพยดาอารักษก็จักสังหาร ตั๋งโตะเสีย ตั๋งโตะไดยินก็โกรธจึงสั่งใหเอาตัวเงาฮูไปประหารที่หนาประตูกําแพงพระนคร สั่งใหแลเนื้อออกทีละชิ้นเพื่อมิ ใหเปนเยี่ยงอยางสืบไป ระหวางทีผคุมนําตัวเงาฮูไปประหารตามบัญชาของตั๋งโตะนั้น ่ ู ราษฎรไดแหลอม ติดตามดูและสงสารเงาฮูเปนยิงนัก เงาฮูไดรองดาตั๋งโตะไปตลอดทาง และเรียกรองใหอาณาประชาราษฎร ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 57.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 57 รวมกันลางทรราชตั๋งโตะใหจงได แมระหวางที่ถูกแลเนื้อออกทีละชิ้น เงาฮูก็ยังรองดาตั๋งโตะและประกาศยอม พลีชีวิตเพื่อใหเปนประกาย ความคิดในจิตใจปวงชนทีจะรวมกันคิดอานกําจัดตั๋งโตะไมขาด ปากจนสิ้นใจตาย ่ หลังจากนั้นตั๋งโตะก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น จัดทหารองครักษ ลอมตัวติดตามทุกแหงหน ปองกันการลอบสังหาร ที่อาจเกิดขึ้นอีก ขาวการสังหารโฮไทเฮา หองจูเปยน พระสนม และขุนนางตาง ๆ รวมทั้งราษฎรตําบลหยงเซีย และลาสุดถึง การประหารเงาฮูอยางโหดรายทารุณ กระพือโหมทั้งในเมืองหลวงและในทุกหัวเมืองอยางรวดเร็ว กระทบ ความรูสึกของผูคน กอผลสะเทือนใจทั้งแผนดิน ฝายอวนเสียวเจาของความคิดเรียกตั๋งโตะเขาเมืองหลวง และ  ้ เปนพวกเกาของโฮจิ๋นนั้น หลังจากรับโปรดเกลาฯใหเปนเจาเมืองปุดไฮแลว ก็ไดซองสุมผูคนฝกทหารคิดจะ ทําการอยางเดียวกับที่เตียวกกและพวกโจรโพกผาเหลืองเคยทํามา นั่นคือคอยหาโอกาสยกทัพเขาเมืองหลวง ดวยขออางขจัดทรราช พิทักษฮองเต ทํานุบารุงราษฎร ํ ครั้นประเมินสถานการณวาถึงจุดที่ขุนนางขาราชการและราษฎรเหลือทนตั๋งโตะแลว จึงทําหนังสือลับถึง อองอุน ขุนนางขาราชสํานักผูใหญรุนราวคราวเดียวกับเงาฮูวา "ทุกวันนี้ตั๋งโตะทําการหยาบชา ขบถตอแผนดิน ดังนี้ หามีผใดคิดลางตั๋งโตะไม ซึ่งเราออกมาอยูครั้งนีใชจะนิ่งนอนใจอยูหามิได อุตสาหเกลี้ยกลอมผูคน ู ้  ฝกหัดใหชํานาญในการสงครามอยูมิไดขาด เพราะมีกตัญูเราจะอาสากําจัดตั๋งโตะเสียใหจงได ถาทานเห็น พรอมดวยเราแลวจงเรงคิดการขางในเถิด เราจะยกกองทัพไปทําการ" หนังสือลับของอวนเสี้ยวนีฉลาดและ ้ เขาทากวาที่เคยวางแผนใหโฮจิ๋น เรียกกองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เพราะวางแผนใหพวกขุนนางขาราช สํานักกอการขางในพระนครกอน ตัวเองจะยกทัพไปกําจัดตังโตะตอไป ผิดพลั้งอยางไรตัวอยูขางนอกยอม ๋ ปลอดภัย แตพวกขางในยอมตายกอน หากการสําเร็จตัวคุมกองทัพอยูยอมยึดอํานาจรัฐเอาไดโดยสะดวก ความคิดดังนี้เสมอดวยแผนของ ลิยู กุนซือเจาปญญาที่เคยเสนอใหตั๋งโตะดําเนินการ ทําใหสิบขันทีและโฮจิ๋น ฆาฟนกันเองแลวยึดอํานาจในภายหลังจนประสบผลสําเร็จมาแลว อองอุนขุนนางผูใหญสแผนดิน แรงอยูดวยใจกตัญูตอพระราชวงศฮั่น ทังอยูใกลเหตุการณในเมืองหลวง อก ี่  ้ อัดแนนดวยความเคียดแคนชิงชังทรราช เห็นหนังสือลับของอวนเสี้ยวแลว มองขามความคิดทีซอนอยูใน ่ เนื้อความของหนังสือนั้น เห็นตามความคิดของอวนเสี้ยวที่จะกําจัดตั๋งโตะเสีย แต "คิดวิตกอยูมิไดขาด" ใน ที่สดก็ตดสินใจเคลื่อนไหวเพื่อนขุนนางขาราชการ เพราะคิดวาลําพังตัวเองจะคิดทําการไมตลอด ดังนั้น วัน ุ ั หนึ่งหลังจากฮองเตออกวาราชการและเสด็จขึ้น แลว อองอุนจึงแอบกระซิบกับขุนนางเกา ๆ ที่สนิทชิดเชื้อวา วันนี้เปนมงคลวาระครบรอบวันเกิดของเรา ขอเชิญทานไปกินโตะกันใหเปนทีสําราญ ทีบานในยามค่า ่ ่ ํ อองอุนคงจะเห็นวาโจโฉก็เปนเชื้อสายขุนนางเกาคนหนึ่ง ทั้งเคยสนิทชิดเชือกับโฮจิ๋นมากอน แมบัดนี้จะไปรับ ้ ใชใกลชิดกับจอมทรราชตั๋งโตะก็ตาม แตนาจะมีความทุกขรอนดวยแผนดิน จึงเชิญโจโฉมารวมงานเลียงดวย   ้ ครั้นเพลาค่ํา ขุนนางขาราชการทีรับคําเชิญไดมารวมงานเลียงโดยพรอมเพรียงกัน เพราะมิไดระแคะระคายวา ่ ้ จะมีเรื่องใหญถงคอขาดบาดตาย ึ และหากไดรูลวงหนากอนวาจะเปนเรื่องปรึกษาหารือเพื่อสังหารตั๋งโตะ  หลายคนคงจะอางปวย เจ็บ หรือติดภารกิจอืนมากินโตะไมไดก็ได ่ ในขณะที่ขุนนางขาราชการกําลังกินโตะเสพสุรากันอยางเบิกบานใจนั้น อองอุนก็รองไหโฮออกมา ขุนนาง ขาราชการใน ที่นั้นสงสัยจึงถามวาวันนี้เปนงานมงคลวันเกิดของทาน ไฉนทานจึงมารองไหใหเปนลางเสียฉะนี้ เลา อองอุนจึงวาความจริงวันนี้หาใชวันเกิดของเราไม แตจาเปนตองอางวาเปนงานวันเกิด เพื่อจะไดเชิญพวก ํ ทานมารวมงานโดยไมเปนทีสงสัยของฝายตังโตะ แลววานับแตตั๋งโตะเขามาอยูในเมืองหลวงไดกอกรรมทํา ่ ๋ เข็ญมากมายกลายเปนทรราชไปแลว "เรามีความรอนใจนัก อุปมาดังนอนในกองเพลิง เราเล็งไปไมเห็นผูใดจะ ชวยคิดทํานุบํารุงใหแผนดินเปนสุขได เราจึงรองไห" ขุนนางทั้งปวงฟงแลวกระทบเขากับความรูสึกที่อัดอยูใน  อก จึงพากันรองไห เหตุที่การรองไหนี้มิไดมีความคิดหรือแผนการใดๆ ทีจะกําจัดตั๋งโตะ การรองไหแบบนี้จึง ่ เปนการรองไหแบบสิ้นคิดของคนสิ้นคิด หาประโยชนอันใดมิได โจโฉซึ่งกินโตะอยูในที่นั้นดวยเห็นเหตุการณแลว ปลอยใหคนเหลานั้นรองไหกันไปครูหนึงพอสะแกใจแลวจึง ่ หัวเราะปรบมือขึ้นดวยเสียงอันดังแลววา "เสียแรงเปนขุนนางผูใหญมาแตกอน คิดการเทานี้มิตลอดแลวสิชวน  กันมานั่งรองไห" อองอุนไดฟงก็โกรธแลววาทานมาตบมือหัวเราะเยาะขุนนางผูใหญที่มีใจภักดีตอแผนดินเปน การไมชอบ ปู บิดา และตัวเองก็เปน ขากินเบี้ยหวัดเงินปในแผนดินของราชวงศฮั่นตลอดมา หารูคุณกตัญู ตอแผนดินไม เราจะคิดลางตั๋งโตะเสียทดแทนคุณแผนดินทํานุบํารุงราษฎรใหเปนสุข แตคิดการไมตลอด เพราะตั๋งโตะมีกําลังทหารมาก อํานาจในราชสํานักก็อยูในมือตั๋งโตะสิ้น เราจึงรองไห เหตุไฉนตัวจึงมาตบมือ  หัวเราะเยาะเราเลาโจโฉจึงวาขาพเจาเห็นวาการกําจัดทรราชตองมีแผนการทีแยบยล และตองมีผูรับผิดชอบ ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 58.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 58 ปฏิบัตที่ปรีชากลาหาญ จึงจักสําเร็จได แตพวกทานไมทําในสิ่งเหลานี้กลับมานั่งรองไหกนอยู ซึ่งไมใชหนทาง ิ ั ที่จะกําจัดทรราชได ดังนี้ขาพเจาจึงหัวเราะ แลวโจโฉก็หาเสียงเอากับเหลาขุนนางตอไปวา "ซึ่งปู บิดาขาพเจาเปนขาราชการมาแตกอนนั้น ขาพเจาก็คิด กตัญูตอแผนดินอยู ทําไมแคตั๋งโตะนี้จะฆาเสียเมื่อใดก็ได" อองอุนดีใจระคนสงสัยจึงซักโจโฉวาความคิด อานของทานเปนประการใด จึงจะสามารถขจัดตั๋งโตะเสียได การครั้งนี้เปนการใหญของแผนดิน ทานอยาได พูดตามอําเภอใจคะนองเปนอันขาด จะพากันตายสิ้นโจโฉจึงหาเสียงตอไปวา "ซึ่งขาพเจาทําความเพียรไป ฝากตัวใหตั๋งโตะใชสอยจนสนิทมาทุกวันนี้ ใชจะเห็นลาภสักการะสิ่งใดหามิได เพราะคิดกตัญูตอแผนดิน จะ คิดฆาตั๋งโตะเสียใหจงได แตขัดสนดวยอาวุธดีไมมีถือ ขาพเจารูวากระบีสั้นอยางดีของทานมีอยู ถาทานเปน ่ ใจดวยดั่งนีแลว ขาพเจาจะขอยืมกระบีสั้นเหน็บซอนเขาไปใหถึงตัวตั๋งโตะแลวฆาเสีย จึงจะตัดศีรษะเอามาให ้ ่ ทานจงได" โจโฉอางเอาความกตัญูตอแผนดินในการไปอยูดวยตั๋งโตะ และคิดฆาตั๋งโตะเสียก็เพื่อขจัดทรราชแทนคุณ แผนดิน อันเปนที่ประทับใจและซึ้งใจของทุกคน เปนแตโจโฉไมไดบอกวาความคิดของตนนั้นเมื่อสําเร็จแลว อํานาจรัฐจะเปนอยางไร ความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะของโจโฉก็คือความคิด และแผนการอยางเดียวกับเงาฮู ขุนนางสี่แผนดินซึ่งถูกแลเนื้อจนตายไปนั่นเอง แตความตองการยืมกระบี่ดของอองอุนนี่สิ แสดงถึงความคิดที่ ี กําหนดทางหนีทีถอยของโจโฉอยางล้าลึก ํ เนื่องเพราะถาแผนการรั่วไหลกอน ทุกคนก็จะตองรวมรับผิดดวย จึงเทากับเปนการปดปากทุกคนในที่นั้นมิให ความลับแพรงพราย แมหากลงมือแลวการไมสําเร็จก็ยังมีพวกที่คอยชวยเหลือ เพราะกลัวการซัดทอด หรือ หากจะพลาดพลั้งถึงตายก็จะไมตายแบบเปลาเปลี่ยวเดียวดาย เนื่องจากมีเพื่อนเดินทางไปเมืองผีดวยกัน  หลายคน และ "กระบี่ดี" ที่วานัน ยังสามารถยกอางเปนเหตุผลเพื่อเอาตัวรอดในยามคับขันไดอีกดวย ้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สุดยอดกลยุทธของโจโฉ (ตอน 26) อองอุน ขุนนางสี่แผนดินไดฟงคําโจโฉดั่งนั้นแลว ความอับจนที่แนนอยูในอกพลันโลง เบิกบานใจยินดีเปนยิ่ง   นัก เดินเขา มาหาโจโฉคุกเขาลงกับพื้นตอหนาขุนนางในทีนั้น สงจอกสุราให โจโฉเปนการแสดงคํานับ แลว ่ สรรเสริญวาความคิดของทานดุจดังประทีปทีสองสวางขึ้นในที่มืดการทีคิดไวคงจะสมความคิดในครั้งนี้ ่ ่ จึง ขอใหทานดื่มสุราที่ขาพเจาคารวะขอบคุณทานแทนขุนนาง และราษฎรทั้งปวง โจโฉทรุดตัวลงประคองอองอุนใหลุกขึ้น แลวรับเอาจอกสุรามาผินหนาไปทางทิศอันเปนทีตงศาลพระเทพบิดร ่ ั้ แหงราชวงศฮั่น แลวสาบานวาเทพยดาจงเปนพยาน แหงความภักดีของขาพเจา บัดนี้ขาพเจาขออาสาแผนดิน จะฆาตั๋งโตะเสียใหจงได บานเมืองแลราษฎร จะไดเปนสุขทั่วกัน แลวดื่มสุราสาบานตนนั้นจนหมดจอก อองอุนและขุนนางในที่นั้นมีความยินดีนัก แลวอองอุนจึงเขา ไปขางในหยิบกระบี่สั้นวิเศษที่มีชื่อวา กระบีสัตต ่ โลหะ ใหแกโจโฉ กระบี่สั้นสัตตโลหะนี้ ทําจากโลหวัตถุธาตุอยางดีถึงเจ็ดชนิด ตัวกระบี่ยาวเจ็ดนิ้ว ดามทําดวยงายาวหานิว ตัว ้ ดาบมีสีดําสนิท มีเงาประกายเขียวทึบวาววามคมกลา สามารถตัดเหล็กไดดจดังหยวก สามกกฉบับสมบูรณระบุ ุ วากระบีสั้นนี้มีชอวากระบี่สั้นสัตตกายสิทธิ์ คือมีความวิเศษเจ็ดอยาง บางฉบับวากระบีสั้นชนิดนี้คือตนแบบของ ่ ื่ ่ ดาบสั้นของซามูไรใชประจํากาย หากถึงคราวอับจนหรือสิ้นเกียรติยศก็จะใชสําหรับฮาราคีรตนเอง ี โจโฉรับกระบีสนจากอองอุนแลวก็ลากลับบาน คิดอานทางหนีทีไลในวันรุง ครั้นลวงเพลาเที่ยงคืนจึงไดหลับ ่ ั้  ไป ตื่นขึ้นอีกครั้งหนึ่งก็ใกลเพลาสาย โจโฉรีบแตงตัวเอากระบี่สั้นซอนไวในเสื้อ แลวรีบไปจวนตั๋งโตะตามปกติ ถึงจวนแลวถามนายประตูอยางคนคุนเคยวาขณะนี้ทานอัครมหาเสนาบดีอยูที่ไหน  นายประตูบอกวาอยูที่หอ  หนังสือ โจโฉก็ขึ้นไปเห็น ลิโปยืนอยูหนาประตูหอนั้น ตั๋งโตะเห็นโจโฉก็ถามวาวันนีทําไมจึงมาสายไป โจโฉ ้ จึงวามาซึ่งขี่ประจํานั้นไดรับบาดเจ็บที่เทา ใชขี่ไมได จึงตองไปยืมมาจากที่อื่น เหตุนี้จึงมารับใชทานสาย เกินไป ขออภัยทานดวยเถิด ตั๋งโตะไดยินดังนั้นจึงสั่งลิโปวาใหไปที่โรงมาของเรา เอามาพันธุดีตัวหนึ่งที่เพิ่งไดมาจากเมืองซีหลงใหแก โจ โฉ ลิโปรับคําสั่งตั๋งโตะแลวก็ออกไป ตั๋งโตะนั่งดูหนังสืออยูบนตั่ง ครูหนึงก็ลมตัวลงนอนดูหนังสือตามปกติ ่ นอนตะแคงซายผินหนาเขาหาดานผนังตึก โจโฉนั้นตอนแรกที่เขามาเห็นลิโปยืนอยูไมคอยสบายใจนัก กริ่งวา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 59.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 59 จะทําการไมสมความคิด แมสมความคิดแลวก็ยากที่จะหนีรอดมือ ลิโปไปได ครั้น เห็นลิโปไปแลวก็ดีใจ รําพึงในใจวา การครั้งนีคงสมความคิด แลวจึงยองเดินเขาไปใกลตัวตั๋งโตะ ลวงกระบี่สนออกจากอกเสื้อยังมิ ้ ั้ ทันทีจะไดชักกระบี่ออกจากฝก ตั๋งโตะเห็นโจโฉจากเงาใน กระจกทีแขวนอยูขางผนังตึก มีอาการประหลาด ่ ่ จึงผินหนามาถามโจโฉวาตัวถือกระบี่เขามาเชนนี้จะทํารายเราหรือ โจโฉเห็นตั๋งโตะรูตวเชนนั้น จึงรีบคุกเขาลง ั กับพื้น เอามือทั้งสองชูกระบี่ สั้นขึ้นเหนือศีรษะแลวแกตัววา "ซึ่งขาพเจาจะทํารายทาน หามิได ทุกวันนี้ทานมี คุณแกขาพเจานัก ขาพเจาจะหาสิ่งใดมาสนอง คุณมิได มีแตกระบีสั้นเลมนี้มีราคามาก เปนของปูยาตายายได ่ ตอๆ กันมาจนถึงขาพเจา ขาพเจาจึงเอามาสนองคุณทาน" วาแลวก็สงกระบี่สั้นหันดามใหตั๋งโตะ ตั๋งโตะรับ กระบี่มาดูเห็น เปนของวิเศษ น้ําใจโลภอันมีมาในกมลสันดาน จึงมองขามเหตุการณ พิรธไปมิไดสงสัย เชื่อ ุ ตามคําของโจโฉ พอดีลิโปเดินเขามาตั๋งโตะจึงสงกระบี่สั้นใหลิโปเก็บไว แลวจึงพาโจโฉออกไปดูมา ซึ่งลิโป ไปนํามาที่ขางนอก แลวโอวามานี้ เปนมาชั้นเลิศจากเมืองซีหลง มอบใหทาน จงนําไปขี่เถิด โจโฉแสดงความ  คารวะขอบคุณตั๋งโตะแลวจึงยอตั๋งโตะวามาของทานนี้ดีเลิศกวามาทั้งปวงที่ขาพเจาเคยพบเห็นมา แตทาทาง  พยศนัก ขอใหขาพเจาไดลองขี่ดู หากวาสนาขาพเจาไมพอกับมา มาไมเต็มใจใหขาพเจาขี่ เกินกําลังแลวจะ ขอมอบคืนแกทาน ตั๋งโตะฟงคํายอของโจโฉแลวจึงอนุญาต แลวชวนลิโปกลับเขา มาที่หองหนังสือ โจโฉจูงมาออกมาที่ดานนอก แลวคํานึงวาเราคิดการหมายสังหารเจาโจรเฒา การยังไมสมความคิด แตมเหตุดั่งนี้ขึ้น หากอยูในเมืองหลวง ี ตอไป กลัวตั๋งโตะสงสัยเราก็จะมีภยชะตากรรมเดียวกับเงาฮู การใหญในวันขางหนาก็จะเสียไป เอาตัวรอด ั ปลอดภัยไวกอนจะดีกวา จึงคิดอาศัยสุดยอดกลยุทธแหงสามสิบหกยอดกลยุทธ คือหนีออกจากเมืองหลวง ไปหาบิดาเพื่อคิดการใหญตอไป คิดดังนั้นแลว โจโฉก็ขึ้นมาขีออกไปจากจวนของตั๋งโตะ ถึงประตูเมืองดานตะวันออกจึงบอกนายประตูวาทาน ่  อัครมหาเสนาบดี ใชเราไปราชการเปนการดวน นายประตูรจักโจโฉดีวาเปนคนในจวน ของตั๋งโตะ จึงยินยอม ู ใหออกไปโดยสะดวก ฝายลิโปเมื่อตามตั๋งโตะเขาไปในหองหนังสือแลว จึงวาแกตั๋งโตะวา ขาพเจาไปเอามา มาใหโจโฉตามคําสั่งทาน ขณะกําลังเดินเขามา นั้น เห็นโจโฉเดินยองถือกระบี่สั้นเขาไปหาทานมีอาการพิรุธ เห็นวาโจโฉจะคิดรายตอทาน หากบุญบารมีทานมีอยูมากจึงรูตัวทัน โจโฉจึงแสรงอุบายวานํากระบี่มามอบแก  ทาน ตั๋งโตะฟงคําลิโปแลวจึงวาเราเองก็แคลงใจอยู แตเห็นกระบี่ที่โจโฉนํามา มอบนั้นเปนกระบี่วิเศษ ทั้งเราก็ ทํานุบํารุงโจโฉดวยดีถึงขนาด จนเกิดความใกลชิดสนิทเหมือนคนในของจวนเรา แตฟงทาน แลวก็เห็นจะจริง ตามคํา พอดีลิยู กุนซือเจาปญญาเดินเขามา ตั๋งโตะจึงเลาความทีโจโฉเอากระบี่ มามอบนั้นใหลิยูฟง แลวปรึกษาวา ่ ทานคิดเห็นเปนประการใด ลิยูฟงความแลว วาความทีทานเลามาทั้งนี้นาเคลือบแคลงสงสัย แตยังตัดสิน ่ ในทางใดมิไดกอน ชอบที่จะใหทหารไปดูที่บานโจโฉ หากยังอยูเปนปกติก็แสดงวาการมอบมีดสั้นเปนความ   จริงใจ ไมสมควรจะระแวงสงสัยอีกตอไป ลิยูวาตอไปวาแตหากการตรงกันขาม ไปดูแลวไมพบโจโฉยอม แสดงวาโจโฉคิดรายตอทานเหมือนทีลิโป ่ สงสัย คิดการไมสําเร็จ แลวกลัวภัยจึงตัดสินใจหลบหนี ตั๋งโตะฟงความเห็นของลิยูแลว จึงสั่งใหทหารไปดูโจ โฉที่บาน ทหารกลับมารายงานวาโจโฉออกจากบานมาทีจวนตั้งแตตอนสาย ยังไมกลับบาน ลิยูจึงสั่งทหารให  ่ ไปสอบถามนายประตูเมืองทุกดาน วาเห็นโจโฉออกนอกเมืองไปหรือไม ทหารซึ่งไปสอบถามนายประตูเมือง ดานตะวันออกกลับมาราย งานวาโจโฉควบมาออกไปทางประตูเมืองดานตะวันออก บอกวาทาน อัครมหา เสนาบดีใชไปราชการเปนการดวน ลิยูฟงความแลวจึงวากับตั๋งโตะวาโจโฉคิดสังหารทานแนแลว ทํา การไม สมคิดจึงเกิดความกลัวแลวหลบหนีไป แตการครั้งนี้เปนการ ใหญ ยอมไมใช โจโฉคิดอานแตลําพังคงจะมี พรรคพวกคิดอานทําราย ทานหลายคน ดังนั้นตองกําจัดเสียนหนามเสียใหสิ้นและจําเปนตองตามลาจับตัวโจ ้ โฉมาใหไดกอน แลวใชทัณฑทรมานใหบอกความวา มีพรรคพวกใครใดทีรวมสมคบคิดการครั้งนีแลวกําจัดเสีย ่  ้ ใหสิ้นซาก ตั๋งโตะเห็นชอบดวยความเห็นของลิยู จึงสั่งใหกรมการเจาหนาที่ เขียนรูปโจโฉแลวแตงหนังสือสั่ง การไปทุกหัวเมืองวาโจโฉเปนกบฏคิดรายตอแผนดิน ผูใดพบเห็นโจโฉตามรูปนี้ใหเรงจับตัวสงทางราชการที่ เมืองหลวง จะปูนบําเหน็จความชอบใหถึงขนาด แลวจะตั้งใหเปนขุนนางผูใหญ ถาผูใดคบคิดใหทหลบซอน  ี่ หรือปกปดความ เสียไมแจงตอทางราชการ จะถือวาผูนั้นเปนใจดวยกบฏ จะเอาโทษประหารชีวตทั้งครอบครัว ิ โจโฉหลังจากใชสดยอดกลยุทธ "ถารบไมชนะก็ใหหนีเอาตัวรอดไวกอน" หนีออกจากเมืองหลวงแลวก็รบขี่มา ุ ี มุงหนาจะไปหาบิดา ตน ครันเขาเขตเมืองจงพวน นายดานเห็นโจโฉเหมือนกับรูปในประกาศ จึงเขาจับกุม ้ นําสง ตันกงเจาเมืองจงพวน ตันกงเจาเมืองจงพวนรับมอบตัวโจโฉแลว เห็นเหมือนคนในรูปตามประกาศของ ทางราชการ แตกลับแสรงถามวาทานชื่อโจโฉ ซึ่งเปนคนที่ทางการตองการตัวหรือ โจโฉเห็นตันกงตอนแรก แสดงทาทีคลายคนรูจัก แตกลับถามชื่อตนตอหนาเจาหนาที่ก็คิดวานาจะมีความนัยอยู จึงแกลงบอกไปวา  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 60.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 60 ขาพเจาไมใชโจโฉ แตเปนพอคาชื่อฮองฮู เที่ยวคาขายระหวางเมือง พวกนายดานสําคัญผิดคิดวาขาพเจา คือโจโฉจึงจับตัวมาสงแกทาน ตันกงจึงกลาวใหเจาหนาทีไดยินทัวกันวา เมื่อตัวอางวาไมใชโจโฉ ไววันพรุง ่ ่ เราจะพิจารณาสอบสวนเรื่องนี้อีกครั้งหนึ่ง เพราะวันนีค่ําแลวหมดเวลาราชการ แลวใหผคุมเอาตัวโจโฉไปขัง ้ ู ไวกอน อันตันกงนั้นแมเปนขุนนางบานนอก แตไดยินขาวคราวทรราชตั๋งโตะ เชนเดียวกับหัวเมืองอื่น มีความเคียดแคน อยูในใจ ครั้นเห็นประกาศจับโจโฉ ระบุวาเปนกบฏตอแผนดินจึงของใจวาโจโฉจะเปนกบฏจริงหรือวาเปนศัตรู ของตั๋งโตะแลวถูกกลั่นแกลงกลาวหาเปนกบฏ ดังนั้นจึงใครถามความจากโจโฉเปนการสวนตัวเสียกอน เหตุนี้ จึงแสรงเปดทางไวเผื่อความคิดตองกันก็จะไดรวมคิดอานตอไป ครั้นเพลาเทียงคืน ตันกงจึงใหคนสนิทไปนําตัวโจโฉมาพบ ณ หองลับภายในจวนเจาเมือง แลวแสรงถามวา ่ ทานอัครมหาเสนาบดีใฝการแผนดิน รักราษฎรแลขาทหาร ทานทําความผิดสิ่งใดใหเปนที่ระคายเคืองจึงตอง หลบหนีมาดังนี้ โจโฉจึงตอบเปนความนัยวา "ทานอุปมาดังนกนอย เปนไฉนจึงจะมาลวงรูความคิดของพญา ครุฑ" แลวเกทับไปวาทานจับเราไดแลว จงเรงสงตัวเราเขาเมืองหลวงเอาความชอบเถิด จะมาถามเราไยให ปวยการ โจโฉตอบความนัยดังนี้เพราะอานทาทีตันกงดวยสายตาแหงพญาครุฑออกตั้งแตตอนค่ํา แลววามีใจ ชังตั๋งโตะเหมือนตัว ครั้นถูก เบิกตัวออกจากที่คุมขังในยามดึกก็ยิ่งมั่นใจ จึงกลาวความเปนเงื่อนงํา เพื่อให ตัน กงสารภาพความคิดออกมาเอง ตันกงฟงคําโจโฉแลว มั่นใจวาโจโฉตองขอหากบฏเพราะทําตน เปนศัตรูกับตั๋งโตะตองดวยใจตน จึงขับคนรับ ใชออกไปเสียทั้งสิ้น แลวสารภาพวามีความชัง ตั๋งโตะศัตรูแผนดินเชนเดียวกับคนทั้งปวง "ทานอยาดูหมิ่นวา เราความคิดนอย ทุกวันนีที่เรามาเปนหัวเมืองจัตวาอยูนี้เพราะเราขัดสน แลใจนั้นจะคิดหาผูกลาหาญ ซึ่งมี ้ สติปญญาเปนหลัก จะไดเปนคูคิดสืบไป" โจโฉเห็นการสมที่คาดคะเนไว จึงหาเสียงเอากับตันกงวา "แตกอนปู  และบิดาเราเปนขุนนางไดกินเบี้ยหวัดอยู ครังนี้บานเมืองเปน จลาจลเพราะขันทีสิบคนแลตั๋งโตะทําการหยาบ ้ ชา ครั้นเราจะนิ่งอยูมิคิดการก็เหมือนหนึ่งหารูจักคุณแผนดินไม อันเราไปอยูดวยตั๋งโตะ นี้หวังจะลางมันเสีย ซึ่งทําไมสมความคิดทั้งนี้ก็เปนกรรมของเรา แลวิบากของอาณาประชาราษฎรทั่วทั้งแผนดิน" วาแลวก็สําทับเอากับตันกงตอไปวาเราทําการทั้งนี้ดวยถือรับสั่งลับของพระเจาเหี้ยนเต เปนประมาณ เนื่องจากตรอมพระทัยดวยพฤติกรรมของทรราชตั๋งโตะ ใหเราประสานงานหัวเมืองตางๆ ยกทัพเขาเมืองหลวง กําจัดตั๋งโตะเสีย ตันกงฟงความโจโฉแลวก็เชื่อ เพราะเห็นวาเปนเชื้อสายขุนนางหลายแผนดิน หากไมมีรับสั่ง อันเปนความลับแลว คงไมเสียงเอาตําแหนงขุนนางในเมืองหลวงไปกระทําการถึงเพียงนี้ ทั้งการที่โจโฉ อาง ่ วาจะกระทําตอไป ขางหนาเปนการใหญตามพระประสงคของฮองเตสอดคลองกับความคิดของตน ตันกงจึงเขาถอดเอาเครื่องจําโจโฉออกจากกาย แลวเชิญใหนั่งบนเกาอี้แลววาเราชื่อตันกง เปนขาในราชวงศ ฮั่น มีความเจ็บแคน ดวยแผนดินแลราษฎร ใครจะสังหารตั๋งโตะจอมทรราชอยูมิไดขาด เมือทานถือรับสั่งของ ่ ฮองเตมาทําการดังนี้ เราจะติดตามทานไปทําการ ดวยหวังเอาสติปญญาของทานเปนหลักชัยกําจัดทรราช  บํารุงราษฎร ใหเปนสุขสืบไป ตันกงกลาวความแลว ก็รบจัดเก็บขาวของมีคาและสัมภาระมอบ กระบี่ใหโจโฉเลมหนึ่ง ตัวเองถือเลมหนึ่ง ี คัดเลือกเอามาชั้นดีคนละตัวขับหนีออก จากเมืองจงพวนตั้งแตเพลาดึกสงัดหลังเทียงคืนนั้น ่ สุดยอดกลยุทธของโจโฉคือการหนีทั้งสองครั้ง ทําใหโจโฉรอดตายและประจักษถึงอานุภาพของกลยุทธนี้ที่ คุมตัวใหสามารถอยูทา การใหญตอไปได กอรากฐานทางความคิดเชิงกลยุทธใหแกการนําทัพของโจโฉในวัน ํ ขางหนา และเหมาเจอตงผูนาพรรคคอมมิวนิสตจน ไดสรุปขึ้นเปนหลักการสําคัญของสงครามจรยุทธในกาล ํ ี ตอมาวา "จรเมือเห็นวารบไมชนะ ยุทธเมื่อเห็นวารบแลวชนะแน เอาแตจร ไมยุทธ คือลัทธิวิ่งหนี เอาแตยุทธ ่ ไมจร คือลัทธิสตายแบบบาบิ่น" ู สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม คาแหงคุณธรรม (ตอนที่ 27) การหาเสียงของโจโฉ สามารถเกลี้ยกลอมตันกงเจาเมืองจงพวนใหปลอยตัวออกจากการจองจํา แลวทิ้งเมือง จงพวนยอมติดตามโจโฉไปในครั้งนี้ นับเปนความสําเร็จครั้งยิงใหญของโจโฉ เพราะไมเพียงแตจะรอดตัวจาก ่ เงื้อมมือของทรราชตั๋งโตะเทานั้น ยังไดคนระดับเจาเมืองเปนพวกไปทําการใหญอีกคนหนึ่ง โจโฉจึงคอยๆ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 61.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 61 มั่นใจในลีลาและวิธีการพูดหาเสียงจูงใจคน ทั้งสามารถสรุปไวมั่นในใจวาเมื่อใดที่ไดเสนอเข็มมุงทางการเมือง ที่ถูกตองสอดคลองกับความปรารถนาอันรอนแรงของมหาชนแลว ชักจูงหวานลอมดวยความมีฐานะขุนนางเกา ถึงสามชั่วคนหนึ่ง ความ จงรักภักดีกตัญูรคุณแผนดินหนึง ความเสียสละเพื่อจะทํานุบารุง ราษฎรหนึ่ง และ ู ่ ํ ความกลาหาญไมกลัวยากลําบาก ไมกลัวตายอีกหนึ่งแลว เมื่อนั้นผูคนยอมคลอยตาม และเมื่อนั้นยอมไดมา ซึ่งความศรัทธาเลื่อมใส ความปลงใจเชื่อมั่น ความสนับสนุนชวยเหลือ แมแตการยอมตัวติดตามดังกรณี ของ ตันกงนี้ หากจะเปรียบเอาการทีตั๋งโตะใชมาเซ็กเทา และทองคําอัญมณี มีคาซื้อตัวลิโปวาเปนการซื้อขายคนแบบเลว ่ ทรามต่ําชาที่สด ก็ยอมเปรียบไดวาวิธีการของโจโฉนี้ก็เปนการซื้อคนอีกชนิดหนึ่งคือซื้อดวย อุดมการณเพื่อ ุ กอบกูบานเมือง ซึ่งเปนการซื้อคนทีสูงสงกวาแบบของตั๋งโตะมากมายนัก ดังนี้แลวคนเราจึงคลายกับสินคาที่ ่ อาจถูกซื้อหาไดทั้งสิ้น ขึ้นอยูแตเพียงวาจะเปนการซื้อขายกันดวยจิตใจทีชั่วชาเลวทราม หรือ ดวยจิตใจที่ ่ งดงามสูงสงแหงอุดมการณเทานั้น โจโฉและตันกงออกจากเมืองจงพวนแลว เรงรีบหนีภยจากเงือม มือทรราชตั๋งโตะทั้งกลางวันและกลางคืน มุง ั ้ หนากลับบานเดิมหาบิดา ขี่มามาไดสามวัน เพลาเย็นถึงตําบลอันเปนบานของแปะเฉีย ซึ่งเปน เกลอเกาของ  บิดาโจโฉ โจโฉจึงชวนตันกงใหพักคางคืนทีบานแปะเฉียเสียคราหนึ่งกอน เพราะเดินทางมาลานัก ระยะทาง ่ หนีก็หางเมืองมากแลว ไกลหูไกลตาเจาหนาที่ พอจะเชื่อวามีความปลอดภัย ทั้งจะไดสอบถามขาวคราว เหตุการณบานเมืองใหทันตอสถานการณไปดวย ตันกงฟงแลวก็เห็นดวย ดังนั้นสองผูพเนจรจึงพากันไปที่บาน แปะเฉีย ถามหาแปะเฉีย พบหนากันแลวแปะเฉียจึงบอกโจโฉวาบัดนี้มีประกาศจากเมืองหลวงสงถึงหัวเมือง ตางๆ ใหจับตัวทาน แลวสงเขาเมืองหลวงดวยขอหาวาเปนกบฏตอแผนดิน โจโกบิดาของเจาเกรงราชภัย จึงหนีออกไปอยูเมืองตันลิวแลว เวลานีใกลค่ําใหเจาพักคางคืนที่บานเราเสีย ้ ราตรีหนึ่งกอน รุงเชาแลวจึงคอยออกเดินทางโจโฉดีใจที่ไดทราบขาวคราวจากแปะเฉีย จึงเลาเหตุการณที่ เกิดขึ้นทั้งสิ้นใหแปะเฉียฟงแลวแนะนําตันกงวาเปนเจาเมืองจงพวน มีใจชังทรราชตั๋งโตะ คิดถึงคุณแผนดิน จึง หนีออกจากเมืองจงพวน มาดวยกัน เพื่อทําการตามรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเต ประสานงานใหหัวเมืองตางๆ ยก กองทัพเขาเมืองหลวงกําจัดตั๋งโตะเสีย แปะเฉียฟงแลวก็ขอบคุณตันกงที่ไดชวยโจโฉใหรอดตายมาได และ ยินดีที่สองผูพเนจรจะไดทาการตามรับสั่ง ํ แลวเดินเขาไปในครัวครูหนึ่งจึงออกมาบอกแกโจโฉวาวันนี้เราจะ  เลี้ยงดูพวกเจาใหเต็มที่ แตไมมีสุราอยางดีควรแกคนระดับเจาเมือง จะขอเดินทางไปตลาดสักครูใหญ วาแลว แปะเฉียก็ออกจากบานไป โจโฉ ตันกง นั่งรออยูในบานแปะเฉียพักใหญ ไดยินเสียง คนลับมีดที่หลังบาน โจโฉและตันกงสงสัยยองเขา ไปแอบฟงทีฝาหลังบานไดยินเสียงคนหลายคนพูดกันแตเบาๆ วาจับมัดแลว ฆาเลยดีกวาโจโฉตกใจคลายกับ ่ วัวสันหลังหวะ เห็นอีกาบินอยูบนฟา ก็เกรงวาจะจิกแผลตน จึงจูงมือตันกงถอยกลับมาที่ในหองแลววาแปะเฉีย เปนเพียงเกลอเกาของบิดาเรา บัดนี้บิดาเราก็หนีไปอยูเมืองตันลิวแลว จึงสิ้นความผูกพันตอตัวเรา ละไมตรี เสีย บัดนี้เราตองขอหาฉกรรจ มีรางวัลคาตัวแรงนัก แปะเฉียคงมีใจละโมบใครไดความชอบ จึงติดตอพรรค พวกใหจับพวกเราใหแกทรราชตั๋งโตะ สวนตัวแปะเฉียคงจะเดินทางเขาไปในเมืองสงขาวใหทางการมาคุมเอา ตัวเราทั้งสอง เราจะตองสังหารคนพวกนี้เสียกอน จะไดไมมผูใดรูเห็นติดตามเราอีกตอไป ี ตันกงฟงโจโฉแลวจึงวาเราเปนคนไกล ไมรูใจแปะเฉียจึงยังประมาณการอะไรไมไดกอน โจโฉจึงวาแมนละ พวกเขาไวเราตองตาย จําตองเอาชีวิตเรารอดไวกอน วาแลวก็ชักกระบี่วิ่งไปทางหลังบาน สังหารบุตร ภรรยา แปะเฉียและคนในบานตายสิน นับศพไดถึงแปดศพ ตันกงวิงตามโจโฉออกมา เห็นโจโฉใชกระบีสังหารผูคน ้ ่ ่  หมดทั้งบานก็ตกใจ เหลียวไปที่ในเลาหมูเห็นหมูถูกเชือกมัดอยู และเห็น คนผูหนึ่งถูกกระบี่โจโฉฟนตายอยู  ขางหินลับมีด มีปงตอตกอยูขางๆ ตันกงพินิจเหตุการณดูแลวจึงวาแกโจโฉวาทานดวนแกความคิด สําคัญผิด  สังหารผูคนไปถึงแปดคนความจริงคนเหลานีเตรียมที่จะฆาหมูเพื่อเลี้ยงดูพวกเราตามคําสั่งของแปะเฉีย  ้ ตางหาก โจโฉไดยินคําตันกง แลวมองไปรอบตัวเห็นเหตุการณประจักษ แกตา ไดคิดก็ตกใจ เพราะไดลงมือ ฆาคนถึงแปดคน เร็วเกินไปโดย ไมไดพิจารณาไตรตรองใหรอบคอบเสียกอน แตเมื่อเห็นเหตุการณลวงมา  เพียงนี้แลว แกไขกลับคืนไมได โจโฉจึงวาเราเห็นจะอยูที่นตอไปไมได เพราะเมื่อแปะเฉียกลับมาถึงบาน เห็น  ี่ บุตร ภรรยา และ คนในบานถูกสังหารจนหมดสิ้น คงจะทํารายเราเปนแน วาแลวก็ชวนตันกงขึ้นมาขี่ออกจากบานแปะเฉียไป พักหนึงก็สวนเขากับแปะเฉียเดินจูงลามุงหนาจะกลับบาน ่ บนหลังลาบรรทุก สุราและผลไม แปะเฉียเห็นโจโฉกับตันกงก็สงสัย จึงถามวาเหตุใด จึงดวนรีบเดินทาง เรา ไดซื้อหาสุราอยางดีพรอมผลไมมาเลี้ยงดูพวกเจา ทั้งที่บานก็ไดฆาหมูตวหนึ่ง จะไดอิ่มหนําสําราญกันให  ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 62.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 62 เต็มที่ โจโฉจึงวาขาพเจาตองขอหากบฏตอแผนดิน พักอยูนานไมได อันตรายจะมาถึงตัว ทั้งจะเปนภัยแกตัว ทานใหไดรับความเดือดรอน ดวย แลวโจโฉ ตันกง ก็ขับมาผานแปะเฉียโดยทีแปะเฉียยังไมทันไดกลาวความ ่ สืบไป โจโฉ ตันกง ขีมาผานแปะเฉียไปไดหนอยหนึง โจโฉไดรั้ง มาใหหยุด แลวขับมากลับตามทางเดิม แปะเฉียได ่ ่ ยินเสียงมาก็ หันกลับมาดู โจโฉเอามือชี้ไปขางหนาพรอมกับรองบอกแปะเฉียวา "ดูนั่นสิ" พอแปะเฉียหันหนา กลับไปดู โจโฉก็ใชกระบีฟนแปะเฉียถึง แกความตาย ณ ที่นน ตันกงเห็นโจโฉชักมากลับ จึงหยุดมาแลวหันไป ่ ั้ ดู เห็นโจโฉฆาแปะเฉียก็ตกใจเปนอันมาก แลววาแกโจโฉวาเมื่อครูนทานไวแกความคิด สังหารบุตร ภรรยา ี้ และคนในบานแปะเฉียถึงแปดคน โดย ที่คนเหลานั้นหาความผิดใดมิได ทานทําความผิดนัก ไมทันไรก็มาทํา ความผิดซ้ําสังหารแปะเฉียอีกคนหนึ่ง ทานนี้เปนคนอกตัญู ใจ บาป หยาบชาโดยแท โจโฉจึงวาเมื่อครูนี้ขาพเจาสังหารคนไรความผิดไปถึงแปดคน เปนความผิดมหันตอยูแลว แตจะแกไขใหฟน คืนก็ไมได ครั้นจะละแปะเฉียไวเมื่อกลับถึงบาน แปะเฉียยอมรูความผิดเรา แลวคงจะแจงทางราชการให  ติดตามจับกุมตัวเราใหตองรับโทษถึงสองสถาน เราจะไมพนความตาย การใหญที่คดไวก็จะเสียการไป ดังนั้น ิ เราจึงจําตองสังหารแปะเฉียเสียกอนจะไดไมมีผูใดลวงรูความผิดและความเคลื่อนไหวของเรา แลวโจโฉจึงวา กลาวปลอบใจตันกงวา อันวิสยพยัคฆาเขาปาใหญ จะกังวลไปไยกับการทีกิ่งไมใบหญาในทางผานตองลมราบ ั ่ ลง ปาใหญยอมไมไรซึ่งกิ่งไมใบหญา แผนดินนี้มีผูคนมากมาย ตายเสียแปดเกาคน ฝนฟาก็ยังคงตกตองตาม ฤดูกาลอยูนั่นเอง กังวลใจไปทําไมกัน ตันกงจึงวาแกโจโฉวา ทานเปนคนใจโฉด ไรคุณธรรม คิดผิด แลวฆาบุตรภรรยาและคนในบานเขาแลว ยังจง ใจทําผิดซ้ําสองอีก หา ใชคนกตัญูรูคุณคนไม โจโฉจึงวาทานพูดมาทั้งนีฟงเขาทีก็แตโดยผิวเผิน "ธรรมดา ้ เกิด มาทุกวันนี้ยอมรักษาตัวมิใหผูอื่นคิดรายได เราจึงทําการทั้งนี้" นี่คอความคิดจิตใจอันเปนเนื้อตัวแทจริง ื ของโจโฉ ทีคดวาเกิดมาแลวตองเอาตัวใหรอดไดเทานั้น คุณธรรม ศีลธรรม จริยธรรม หามีคุณคาใดอันควร ่ ิ คํานึงไม ดังนันเมื่อจะเอาตัวรอดรักษาชีวตไว ้ ิ แลวถึงจะตองฆาฟนผูคนที่ไรความผิด หรือทําชั่วชาสารเลว อยางไรก็ไมตองคํานึงถึง นักอานสามกกมักจะขนานนามโจโฉวา "โจโฉผูไมยอมใหโลก ทรยศ" นั่นเปนความสําเร็จจากพลังและแรงคม แหงปากกาของยาขอบ บรมครูผูเปนอมตะแหงวงวรรณกรรม แตแทจริงแลวโลกหาไดทรยศตอโจโฉหรือผูใด ไม กรณีเปนเรื่องของการตีราคาคาตน เองเหนือกวาสิ่งใด เพียงเพื่อขอใหเอาชีวิตรอดก็พรอมที่จะทําบาปชั่ว ไดทุกอยาง หมอมราชวงศ คึกฤทธิ์ ปราโมช ปราชญใหญของประเทศไทย และบรมครูทางวรรณกรรมอีกทาน หนึ่งไดแกตางใหกับโจโฉ ในเรื่อง นี้ไวในสามกกฉบับนายทุนวา การทั้งนี้เปนเพราะคนเขียนหนังสือสามกก เปนพวกเลาป และเปนฝายตรงกันขามกับโจโฉ เห็นทางใดที่จะเขียนเหยียบย่ําซ้ําเติมโจโฉได ก็แกลงเขียน ใหเห็นเปนวาโจโฉไมใชคนดี และยังแกตางใหตอไปวาแปะเฉียรูดีวามีประกาศของทางราชการ ใหจับตัวโจโฉ และทางการจะเอาผิดกับผูคบคิดปกปดใหทหลบซอนในฐานรวมกบฏตอแผนดิน แตเหตุใดคนบานนอกอยาง  ี่ แปะเฉียไมกลัวอาญาแผนดิน กลารับโจโฉไวในบาน กรณีจงนาสงสัยวาแปะเฉีย จะวางแผนกับพรรคพวกเพื่อ ึ จะจับโจโฉสงใหแกทางราชการ โจโฉจึงชอบที่จะปองกันตัว หมอมราชวงศ คึกฤทธิ์ ปราโมช ไดแกตางใหกับโจโฉดวยวาแมหากแปะเฉียจะไมคิดรายตอโจโฉก็ยังตองถือ วาการกระทําของโจโฉเกิดแตความจําเปน ตองรักษาตัวรอด เพื่อรับใชการใหญของแผนดินตอไป ขอแกตางนี้ กลายเปนแบบอยางใหนักการเมืองถือเปนแบบฉบับในการพูดจาทางการเมืองในชั้นหลังและไดทําใหสามกก ฉบับนาย ทุนอานแลวสนุก และมีเหตุผลแบบประหลาด อันควรแกความสนใจเหตุผลแบบนี้พระบาทสมเด็จ พระมหาธีรราชเจา รัชกาลที่ 6 ทรง แสดงเปนเชิงประชดประชันไวในธรรมาธรรมะสงคราม เปนคําสอนของ อธรรมเทวบุตร ใหเหตุผลในการปลนเขาวาควรอยางไรวา "ยามจนจะทนยาก จะลําบากไปไยมี พึงปองขาวของดี ณ ผูอื่นอันเก็บงํา" ตันกงฟงคําโจโฉแลว เห็นวาจะตอปากตอคําตอไปก็ไรประโยชน จึงนิ่งเสียแลวพากันเดินทางตอไป ถึงศาล เจารางแหงหนึงจึงแวะเขาพักคางคืน โจโฉเหนื่อยนักจึงหลับไปกอน ตันกงในยามสงัด เสียงใบไมหวีดหวิว ่ วังเวงก็หวนรําลึกถึงเหตุการณที่เกิดขึ้นแลวเสียใจนักที่หลงเชื่อคนแบบโจโฉ สูอุตสาหละทิ้งยศศักดิอัครฐาน ์ และบริวารติดตามโจโฉมาหวังทําการใหญ กําจัดทรราชตั๋งโตะ ทํานุบํารุงแผนดินและราษฎร ไมทันไรก็ ประจักษความชัดแลววาโจโฉหาใชคนมีคุณธรรมที่จะทําใหบานเมืองรมเย็นเปน สุขไม หากเปนคนใจบาปเห็น  แกตัว ซึ่งอาจจะรายเทาๆ กับตั๋งโตะก็ได คนแบบนี้เปนคนพาล ไมควรที่เราจะเสวนาดวยอีกตอไป และเพื่อ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 63.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 63 ไมใหเปนภัยตอผูคนในภายหนา เราจําจะฆาโจโฉเสีย ในค่านี้ คิดแลวก็ชกกระบี่เดินเขาไปหาโจโฉที่หลับอยู ํ ั ขณะนั้นใจพลันคิดวาหากเราฆาโจโฉ เราเองก็จะเปนคนบาปแบบเดียวกับโจโฉ เปนความผิดของเราเองที่หลง ชอบเชื่อใจเขา มาบัดนี้เมื่อสินที่ชอบและหลงนับถือแลว เราควรจะปลีกตัวหนีไปใหไกลเสียจะดีกวา คิดดังนี้ ้ แลวตันกงก็เก็บสัมภาระของตนขึ้นมาขับหนีโจโฉไปอยูที่เมืองตองกุนในราตรีนั้น  ตันกงหนีโจโฉเพราะเห็นวาโจโฉเปนคนไรคณธรรม ขาดความ กตัญู ไมรูคุณคน ในขณะที่โจโฉก็กําลังหนี ุ แตเปนการหนีเพื่อเอาชีวิตรอด และไดทําหรือพรอมจะทําทุกอยางโดยไมตองคํานึงถึงคุณธรรม ศีลธรรม จริยธรรม ขอเพียงใหมชีวิตรอดก็เปนพอ การหนีของทั้งสองคนนี้ แมวาจะเปนการหนีอยางเดียวกัน แตตางกัน ี ดวยคาแหงคุณธรรมฉะนี้ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ชูธงธรรม กําจัดทรราช (ตอนที่ 28) โจโฉซึ่งหลับไปตั้งแตหัวค่ํา ตื่นขึ้นในเพลาใกลรุงไมเห็นตันกง เดินดูทวศาลเจารางก็ไมพบตัว คาดคะเนวาตัน ั่ กงไมพอใจเกี่ยวกับเหตุการณที่เกิดขึ้นจึงหลบหนีไป คิดระแวงแตจะเอาชีวิตรอดดั่งนีแลว เห็นวาจะอยูที่นี่ ้ ตอไปจะเปนอันตราย ดวยตันกงอาจไปแจงขาวใหทางการมาจับกุมในตอน เชา จําจะตองรีบไปเสียตั้งแตเพลา ใกลรุงนี้ โจโฉเก็บสัมภาระแลวขึ้นมา รีบขี่ไปเมืองตันลิวตั้งแตเวลานัน ถึงเมืองตันลิวแลวสอบถามหาบานโจโกจนพบ ้ แลวเขาไปหาบิดา เลาความแตหลังใหฟงทั้งสิ้นแลววา ขาพเจาหนีมาหาบิดาทานในครั้งนี้ เพื่อจะขอทรัพยสิน เงินทองไปทําการใหญกอบกูแผนดิน โดยจะนําไปใชเปนคาใชจายในการซองสุมผูคนและจัดหาอาวุธ  ยุทโธปกรณ พรอม แลวจะไดอางเอารับสังพระเจาเหี้ยนเตประสานงานใหหัวเมืองตางๆ ยก กองทัพเขาไป ่ เมืองหลวงจับทรราชตั๋งโตะฆาเสีย โจโกจึงวาที่เจาคิดทําการดั่งนี้ชอบใจเราแลว แตทรัพยสินเงินทองของเรามีนอยไมพอแกการซึ่งคิดจะทํา ใน เมืองนี้มีมหาเศรษฐีอยูผูหนึ่งชืออุยหอง เปนคนจงรักภักดีในราชวงศฮั่น มีน้ําใจกตัญูรูคุณบิดามารดาเห็น  ่ ประจักษ ฮองเตจึงพระราชทานปาย เกียรติยศวาเปนบุตรกตัญู คนผูนี้เปนที่เคารพนับถือของคนทั้งปวง เจา จงไปหาเลาความเหมือนกับทีเลาแกเรา แลวขอใหอุยหองชวยเหลือ เพื่อแสดงความจงรักภักดีแกราชสํานัก ่ เถิดโจโฉจึงวาการทั้งนีตองขอพึ่งบารมีบิดาทาน เชิญอุยหองมากิน โตะที่บานเราจะควรแกการกวา เพราะ ้ สามารถเกลี้ยกลอมไดถนัดปาก ไมตองพะวงคนในบานของอุยหองวาจะนําความไปแจงแกทางราชการ หรือ ทัดทานเปนอื่นใหเสียการไป โจโกเห็นดวยกับความคิดของบุตรตนจึงใหเตรียมแตงโตะจัดเลี้ยง แลวใหคนไปเชิญอุยหองมากินโตะทีบาน ่ อุยหอง มหาเศรษฐีปายกตัญูพระราชทานมาที่บานโจโกตาม คําเชิญคารวะทักทายปราศรัยกันตามธรรม เนียมแลว โจโกจึงเชิญอุยหองเขาที่จัดแตงโตะไว แลวแนะนําโจโฉผูบุตรแกอุยหอง โจโฉแสดงความคารวะ ตามประสาผูนอย ผูใหญ แลวเลาความ ที่ตั๋งโตะจอมทรราชทําหยาบชาตอฮองเต ตอราชสํานัก ตลอดจนขุน นางแลราษฎรทั้งปวง เปนเหตุใหตัวตองเปนกบฏแลวหลบหนีมา จากนั้นจึงไดหลอกอุยหองวาพระเจาเหี้ยน เตตรอมพระทัย เพราะทรงเปนหวงใยแผนดินแลราษฎรนัก จึงโปรดใหขาพเจาอัญเชิญรับสั่งเปนการลับ ประสานงานกับหัวเมืองทั้งปวง ยกกองทัพเขาไปเมืองหลวงกําจัดตั๋งโตะเสีย แลวกลาวตอไปวา "ขาพเจาคิดจะทํานุบารุงแผนดินและฆาตั๋งโตะเสียใหได แตวากําลังแลทรัพยสินขาพเจา ํ นอยนัก ขาพเจาจึงหนีมา จะคิดอานเกลี้ยกลอมซองสุมผูคนใหไดมาก แลวจะยกเขาไปทําการลางตั๋งโตะเสีย บัดนี้ขาพเจารูวาทานมีทรัพยเปนอันมาก และน้ําใจสัตยซื่อตอแผนดิน ขาพเจาจะขอทรัพยทานไปจัดซืออาวุธ  ้ แลมาจะไดทําการสืบไป" อุยหอง มีใจภักดีกตัญูตอพระราชวงศฮั่น ฟงโจโฉแลว สํานึกในอุดมการณก็พลุงขึ้นจึงวาตัวเรานี้มีกตัญูตอ แผนดินพระเจาฮั่นโกโจ ติดตามขาวสารบานเมืองที่เปนจลาจลวุนวายจากการกระทําของ ทรราชตั๋งโตะมิได ขาด มีความชิงชังคิดเคียดแคนเปนทุกขรอนแทนฮองเตและคนทั้งปวง คิดจะชวยทํานุบารุงแผนดินอยู แตตัว ํ เราเปน พอคาวาณิชไมสันทัดการเมือง จึงพยายามหาคนมีสติปญญากลาหาญ เปนหลักนําคนทั้งปวงไปลม  ลางทรราชตั๋งโตะ บัดนี้มาไดยินคําทานจึงมีความยินดีชอบใจนัก ทานอยาไดหวงใยเลย เราจะมอบทุนใหแก ทานใหทาการสําเร็จดังประสงค ราษฎรจะไดเปนสุขถวนหนากัน ใหทานเรงรีบทําการตามความคิดเถิดโจโฉ ํ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 64.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 64 และโจโกผูบิดาฟงคําอุยหองแลวดีใจนัก กินโตะปรึกษาในรายละเอียดกันตออีกพักใหญ แลวอุยหองก็ขอตัว ลากลับบาน รุงขึ้นโจโฉจึงใหจัดทําธงแขวนสีขาวผืนใหญขึ้นผืนหนึ่ง เขียนอักษรสีดําลงบนผืนธงวา "ตงหงี" ซึ่งแปลวา "ซื่อสัตยตอแผนดิน จงรักภักดีฮองเต" ซึ่งสามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) แปลวา "ใหคนทั้งปวงมีน้ําใจ สัตยซื่อตอแผนดิน" นั่นเปนการแปลโดยพยัญชนะ ถาหากจะแปลเอาความหมายของ คําวา "ตงหงี" ใน สถานการณเชนนั้นก็ตองแปลวา "ทั่วประเทศจงสามัคคีกน กําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต" โจโฉใหปกธง ั "ตงหงี" ผืนนีขึ้นที่หนาบาน นับเปนการชูธงปฏิวัติของประชาชนขึ้น เพื่อจะลมลางอํานาจทรราชของตั๋งโตะ ้ โดยยึดเอาความจงรักภักดีตอฮองเตของปวงชนเปนแกนหลักรวมน้ําใจคน นี่คือการเสนอเข็มมุงทางการเมือง ที่สอดคลองกับความปรารถนาอันรอนแรงของผูคนทั้งแผนดิน บรรดาชาวเมืองซึ่งเคียดแคนระบอบทรราชอยูเต็มอก เห็นธงปฏิวัตแลวจึงเลาขานกันตอไปอยางรวดเร็วแลว ิ พากันมาเขารวมดวย โจโฉเปนอันมาก แมขาราชการบานนอกไดทราบขาวแลวสอบถามขอมูลเพิ่มเติม ได ความวาโจโฉกระทําการโดยถือรับสั่งลับของพระเจาเหี้ยนเต และการทีทานั้นก็สอดคลองกับความปรารถนา ่ ํ ของตน จึงพากันมาเขารวมดวย พรรคคอมมิวนิสตจีนไดสรุปความคิดของเหมาเจอตงเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว ในสรร นิพนธเหมาเจอตงวา พรรคการเมืองพรรคหนึง นั้น ตองอาศัยการเมืองทีถูกตองไปนําพรรค แนวทางการเมือง ่ ่ ที่ถูก ตองยอมทําใหไดมาซึ่งดินแดน กองทัพ และอํานาจรัฐ แตถาแนว ทางการเมืองผิดพลาด แมจะครอง อํานาจรัฐ ดินแดน และกองทัพอยู ก็จะตองสูญสิ้นไป แนวทางการเมืองของโจโฉทีปรากฏในธงปฏิวัตินั้น ถูกตอง สอด คลองกับสถานการณและความตองการของ ่ ประชาชน ดังนันขบวน การปฏิวัติของโจโฉจึงเติบใหญขึ้นอยางรวดเร็วสองพี่นองตระกูล "แฮหัว" คือแฮหัวตุน ้ ผูพี่ และแฮหัวเอี๋ยน ผูนอง ชาวเมืองไพกก เปนศิษยมครูในเชิงชั้นการสงคราม สองพี่นอง ตระกูล "โจ" ซึ่งแซ ี เดียวกับโจโฉคือโจหยินและโจหอง ไดร่ําเรียน เชิงอาวุธมาแตนอย รวมทั้งงักจิ้น ชาวเมืองยงเปง และลิเตียน ชาวเมืองซัวหยง ซึ่งร่ําเรียนการศึกมาแตกอน และมีน้ําใจชังตั๋งโตะเปน ทุนเดิม ไดทราบขาวการชูธงปฏิวัติ ของโจโฉ ณ ทองทุงเมืองตันลิว ตองดวยความคิดตัว จึงพากันมาเขารวมดวยโจโฉ แฮหัวตุน และแฮหัวเอี๋ยนนั้น ได เกลี้ยกลอมชายฉกรรจบานเดียวกันไดจํานวนพันเศษ พรอมมาและอาวุธครบมือ สองพี่นองโจหยินและโจหอง  ก็ได เกลี้ยกลอมพรรคพวกอีกพันเศษ สวนงักจิ้นและลิเตียนตางก็นําพรรคพวกมา อีกคนละพันเศษ ยกมาเขา รวมกับโจโฉบรรดาชายฉกรรจในเมืองนั้นและเมืองขางเคียงรูขาว และเห็นผูคนหลั่งไหลมาเขารวมกับโจโฉก็  ตื่นเตน เลือดหนุมที่เรารอนดวยความภักดีตอแผนดินจึงชวนกันจัดหามาและอาวุธประจํากายแลวพากันมาเขา  ดวยโจโฉเปนอันมาก อุยหองเห็นธงปฏิวัติมความเปนที่ตองใจก็เบิกบานยินดี ครั้นเห็นผูคนมาเขารวมดวยโจโฉเปนจํานวนมาก ก็ ี  จัดหาเงินทองมอบแกโจโฉสําหรับซื้อมาอาวุธยุทโธปกรณและธงทิวสําหรับกองทัพ ตลอด จนเสบียงกรัง อยางเต็มที่ ทําใหโจโฉไมตองพะวงหลังดวยเรื่องเหลานี้ โจโฉเห็นผูคนจากทั่วสารทิศมาเขารวมก็มีความยินดี  ยิ่งนัก จึงใหปลูกคายสําหรับทหารขึ้นพรอมกับโรงสําหรับเปนที่วางแผนปรึกษาบัญชาการ แลวจัดแบงพลเปน หมวดหมูเหมือนกับการจัดกองทัพในเมืองหลวง กําหนดหนาที่นายและพล จัดระเบียบวินัยกองทัพ แลวทํา การฝกปรือคนเหลานั้นเปนทหารในลักษณะเดียว กันกับทหารประจําการ โจโฉเองเคยเปนนายพันทหารสารวัตร แหงกองกําลังรักษาพระนคร ไดร่ําเรียนพิชยสงคราม และเรียนรูถึงวิธี ั  จัดกําลังพลการบัญชาการทหารเปนอยางดี ดังนั้นทุกวันทั้งเชาและเย็น โจโฉจึงไดออกมาเปนประธานในการ ฝกซอมทหาร ในการจัดกระบวนทัพ และการบัญชาการทางยุทธวิธี แลวถือโอกาสนี้ปลุกระดมทางความคิดให กําลังพลเขาใจสภาพการณทางการเมือง และความจําเปนที่จะตองจัดตั้งเปนกองทัพเพื่อกําจัดทรราชตั๋งโตะ ใหจงได โจโฉอางเหตุผลในการจัดตั้งกองทัพวาเมื่อจะทําการปฏิวติ ก็ตองจัดตั้งกองทัพปฏิวติขึ้นกองทัพหนึ่ง จะมัวแต ั ั รองแรกแหกกระเชอ หรือใชเสียงขางมากยอมไมมีทางลมลางทรราชไดสําเร็จ ซึ่ง บิสมารค ผูนําเยอรมันในยุค หลังก็ไดกลาวเชนเดียวกันวา ปญหาใหญของแผนดินไมอาจแกไขไดดวยเสียงขางมาก หากตองแกดวย  เลือดและเหล็ก ซึ่งก็คือความกลาหาญกับปนเทานั้น (The great questions are not decided by speech or majority vote, but by blood and iron) น้ําใจผูคนจึงพรอมเพรียงสามัคคีกัน ภายใตแนวทางการเมืองที่จะ กําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต ดังนั้นความคิดและความรับรูทาง การเมืองจึงคอยๆ ถูกหลอหลอมจนเกิดเปน  เอกภาพที่รอนแรงดวยขวัญและกําลังใจสูรบ อันผูนํานั้นมีภารกิจหลักอยูแตเพียงสองประการ คือตองเปนแกน  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 65.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 65 แหงความสามัคคีของประชาชนอยางหนึ่ง และตองชี้ทศนําทาง ทีถูกตองแกประชาชนไปบรรลุถึงอุดมการณ ิ ่ อันสูงสงอีกอยางหนึ่ง ผูนําคนใดกุมภารกิจสองประการนี้ไดแลวเพียรพยายามปฏิบติจนมีความเปนเอกภาพทั้ง ั กายใจ หรือทีมกใชเปนสํานวนวา "รวมแรง รวมใจ" แลว ความสําเร็จยอมบังเกิดแกผูนําผูนน ่ ั ั้ ในทางตรงกันขาม หากผูนําคนใดไมใสใจกุมภารกิจทั้งสองประการใหเปนผลสําเร็จ หรือมัวแตสาละวนอยูแต เรื่องเล็ก จูจี้จุกจิก อันไมเปนสาระแลว ยอมประสบความลมเหลว และจักตองสูญเสียฐานะผูนําไปอยางไมตอง สงสัย โจโฉในวันนี้แมจะถูกอํานาจรัฐทรราชตราหนาวาเปนกบฏตอแผนดิน เปนที่ตองการตัวของทางราชการ ทั้งหากใครเขารวมชวยเหลือก็จะถูกถือวาเปนกบฏดวยกัน มีโทษถึงประหารทั้งครอบครัวก็ตาม แตขอหาและ การสรางความกลัวเชนนั้นกลับตองพายแพตอพลานุภาพของความถูกตองแหงแนวทางการเมืองอันโจโฉได  จารึกไวในผืนธงปฏิวัตินั้น ดังนี้โจโฉจึงเปนผูนําเต็มตัว และมีบทบาทนําที่เดนชัด กลายเปนผูนําในระดับชาติ  ในขณะทีทั้งซุนเกี๋ยนและเลาปยังคงเปนแคเจาเมืองบานนอกอยูนั่นเอง ่ ขาวคราวการชูธงปฏิวัติของโจโฉ สะพัดไปทัวประเทศ ยินไปถึง อวนเสียวเจาเมืองปุดไฮ ซึ่งเปนศัตรูคูอาฆาต ่ ้ อยูกับตั๋งโตะ ดังนั้น อวนเสียวซึ่งถึงแมจะชิงชังทรราชสักปานไหน แตหาไดมีแผนการที่เปนรูปธรรมใดๆ ใน ้ การลมลางอํานาจตั๋งโตะไม จึงไดเชิญบรรดากรมการเจาหนาที่เมืองปุดไฮมาปรึกษาวาเราชอบทีจะยกกองทัพ ่ ไปเขารวมกับโจโฉ จึงจะกําจัดทรราชตั๋งโตะไดสําเร็จ นี่คอความคิดของคนระดับเจาเมืองที่มีทุกอยางพรอม ื อยูในมือ หากแตขาดสติปญญาและความเปนผูนํา จึงไดแตคดเพียงแคติดตามคนอื่นเทานัน  ิ ้ กรมการเจาหนาที่เมืองปุดไฮประชุมปรึกษาหารือกันแลว เห็นชอบ กับความคิดของอวนเสี้ยว ดังนั้นอวนเสี้ยว จึงสั่งใหจัดกองทัพพลสามหมืน ่ นําทัพเคลื่อนออกจากเมืองปุดไฮไปสมทบดวยโจโฉถึงที่อันโจโฉตังคาย ้ ทหารอยูแลว อวนเสี้ยวจึงใหปลงทัพไวตงคายตามกระบวนศึกแลวจึงออกไปหาโจโฉ สวนโจโฉทราบขาว ั้ อวนเสี้ยวยกกองทัพมาสมทบก็มีความยินดียงนัก เพราะเคยรูจักคุนเคยกันมาแตครั้งอยูดวยกันกับโฮจิ๋น ทังยัง ิ่  ้ เปนเชื้อสายขุนนางเกาถึงสีชั่วคน การมาเขารวมของอวนเสียวจะกอเกิดแบบอยางใหหัวเมืองตางๆ มาเขารวม ่ ้ ไดโดยงาย การทีคิดไวก็จะเบาแรงลง ครั้นรูวาอวนเสี้ยวมาพบ โจโฉจึงรีบออกนอกคายมาตอนรับ โจโฉ อวน ่  เสี้ยว คารวะกันตามธรรมเนียมแลว โจโฉจึงเชิญอวนเสียว เขาไปปรึกษาหารือกันภายในคายของโจโฉ ้ ธงปฏิวัตสะบัดโบกพลิ้วเหนือทองทุงเมืองตันลิว ทามกลางเสียงกึกกองกัมปนาทอันเกิดแตการฝกทหาร การ ิ จัดกระบวนทัพ และการฝกฝนทางยุทธวิธี ทั้งจากคายโจโฉและจากคายของอวนเสี้ยว ประกอบเขากับธงทิว ปลิวไสวเปนทีตื่นตาตื่นใจของผูคน ปลุกเรากําลังขวัญกําลังใจของทหารทั้งสองทัพและผูคนใหแกรงกลาคึก ่ คะนอง ไมกลัวยากลําบาก ไมกลัวตายอีกตอไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เคลื่อนทัพปฏิวัติสูลกเอี๋ยง (ตอนที่ 29) โจโฉพาอวนเสียว เดินเขามาภายในคายของตน แลวขึ้นไปยังโรงสําหรับปรึกษาและบัญชาการ ทักทาย ้ ปราศรัยกันถึงความเกา ครั้งอยูดวยกับโฮจิน และบัดนี้ตองออกจากเมืองหลวงเพราะตางก็เปนศัตรูคูอาฆาต ๋  ของจอมทรราชตั๋งโตะ มีผลประโยชนรวมกันคือตองลางตั๋งโตะใหสิ้น จึงจะปลอดภัยจากเงื้อมมือของทรราช ได ณ บัดนี้ทั้งโจโฉและอวนเสี้ยวตางก็มีกองทัพของตนอยูในมือ และประกาศตัวเปนฝายปฏิวัติโดยชัดแจงแลว ในขณะที่ซุนเกียน เลาป แมวาจะเปนเจาเมืองและมีกองทัพอยูในมือดุจกัน แตทั้งซุนเกี๋ยนและเลาปยังมิได ๋ ประกาศตัวเปนฝายปฏิวติั สถานภาพทางกฎหมายจึงถือไดวายังเปนเจาเมืองที่ขึ้นตอเมืองหลวงภายใตกรง เล็บปศาจของตั๋งโตะอยู หลังจากโจโฉ อวนเสี้ยว ไดทักทายปรารภความหลังกันตามควรแลว อวนเสียวจึงวา ้ กับโจโฉวา ทานประกาศตัวตอตานตั๋งโตะเชนนี้ตองดวยใจเรา ดังนั้นเราจึงยกทหารมารวมทําการดวยทาน แลวสังหารตั๋งโตะเสียใหจงได ทานจะคิดอานแผนการประการใด จงปรึกษาพรอมกันเถิดโจโฉจึงวา กําลัง กองทัพของเราทั้งสองยังนอยนัก เทียบไมไดกับกองทัพในอํานาจของตังโตะ และตั๋งโตะอาจแอบอางเอา ๋ หมายรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเตใหเรียกกองทัพหัวเมืองมารุมโจมตีพวกเรา เหมือนเมื่อครั้งปราบโจรโพก ผาเหลืองในแผนดินพระเจาเลนเต แลววา "บัดนี้เราสิจะทําการใหญ จําจะแตงเปนหนังสือรับสั่งลอบไปเกลี้ย กลอมหัวเมืองทั้งปวง" ความคิดของโจโฉทั้งนี้เปนไปตามแผนการเดิม คือแอบอางรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเต ใหหัวเมืองตางๆ ยกเขา เมืองหลวงจับตังโตะสังหารเสีย ในขณะเดียวกันแผนการนีจะทําใหหัวเมืองตางๆ ตอง ประกาศตนเปนปฏิปกษ ๋ ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 66.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 66 กับอํานาจรัฐของตั๋งโตะโดยตรงเหมือนกับตัว ชิงกําลังหัวเมืองมาอยูฝายตัวและตัดกําลังของฝายเมืองหลวง ไปดวย แผนการนี้คลายกับแผนการที่อวนเสียวเคยเสนอใหโฮจิ๋นเรียก กองทัพหัวเมืองเขาเมืองหลวง เพื่อจับ ้ สิบขันทีสังหารเสียนั่นเอง เปน แตวตถุประสงคของแผนการแตกตางกัน ดังนั้นทั้งๆ ที่แผนการอยาง เดียวกันนี้ ั ครั้งหนึ่งตองถือวาเปนแผนการที่โงบดซบ มาครั้งนีภายใตวัตถุประสงคทแตกตางกัน นั้นกลับเปนแผนการที่ ั ้ ี่ เลิศทีสุด และเสนอขึ้นโดยโจโฉ ทั้งๆ ที่โจโฉเคยคัดคานแผนการเชนนี้ในสมัยนั้น อวนเสี้ยว ฟงแผนการ ่ ของโจโฉแลวเห็นชอบดวย เพราะเปน แผนการเดียวกับทีตัวเคยเสนอมากอนตั้งแตครั้งโฮจิ๋น เปนแตวาอวน ่ เสี้ยวหาไดเขาใจความแตกตางของภารกิจ และเปาหมายทีตาง กันของแผนการทั้งสองคราวนี้ไม ่ โจโฉจึงเสนอลึกลงไปในรายละเอียดวา เนื่องจากแผนการนี้อิงอยูกับการแอบอางรับสั่งของพระเจาเหียนเต ้ ดังนั้นในการปฏิบัติจึงจําตองจํากัดวงใหแคบ แตใหไดผลมาก คือใหเรียกเอาเฉพาะกองทัพจากหัวเมืองเอก สิบหกหัวเมืองเทานั้น ทั้งตองทําการโดยลับและรวดเร็ว มิฉะนั้นหากขาวแพรงพรายไปถึงตั๋งโตะก็จะคิดอาน แกไข จัดทําเปนพระบรมราชโองการของพระเจาเหี้ยนเต มีไปถึงหัวเมืองตางๆ หามกองทัพหัวเมืองเหลานั้น เสียการก็จะไมสมความคิด โจโฉไดเสนอทั้งแผนการและวิธีปฏิบัติ ตลอดจนกลยุทธในการ ปฏิบัติตามแผนอยางครบครัน แสดงออกถึง ความเปนนักยุทธศาสตร ซึ่งอวนเสี้ยวฟงแลวก็เห็นดวยกับโจโฉ ดังนั้นโจโฉ อวนเสี้ยว จึงแตงเปนหมายรับสั่ง ของพระเจาเหียน เตถึงเจาเมืองหัวเมืองเอกทั้งสิบหกหัวเมืองวา "ทุกวันนีขุนนางผูใหญผนอยแลอาณาประชา ้ ้ ู ราษฎรไดความเดือดรอนเพราะตั๋งโตะ เปนขบถ ฆานางโฮเฮากับหองจูเปยนเสีย ยกใหเราเปนเจาแผนดิน เหมือนเจว็ด ตังตัวมันเปนมหาอุปราช ราชการเมืองทั้งปวงสิทธิอยูแกตั๋งโตะสิ้น แลโจโฉมีกตัญูตอแผนดิน ้ สาบานตัวตอหนาที่นั่งวาจะอาสาลางตั๋งโตะเสียใหได เราจึงใหโจโฉออกไปประกาศหัวเมือง ทั้งปวง ถาผูใดมี ใจสัตยซื่อตอแผนดิน ก็ใหเขาคิดอานกับโจโฉ แลว ยกเขามาลางตั๋งโตะซึ่งเปนศัตรูราชสมบัติเสียจงได" สามกกฉบับสมบูรณระบุวา หนังสือนี้เปนหนังสือของโจโฉโดยตรง เปนแตไดอางพระราชโองการลับของพระ  เจาเหี้ยนเต ใหหัวเมือง ตางๆ ยกกองทัพเขาเมืองหลวงกําจัดตั๋งโตะ ซึ่งดูแลวไมสมดวยเหตุผล เพราะโจโฉ เปนขุนนางผูนอย ทั้งตองขอหากบฏตอแผนดิน จะทําเปนหนังสือของโจโฉเองนั้นใครจะเชื่อถือปฏิบติ และถา  ั เปนหนังสือของโจโฉโดยตรงก็ไมจําเปนตองเรียกเอาเฉพาะกองทัพจากสิบหกหัวเมือง ยอมเรียกเอาจากทุกๆ หัวเมืองโดยเปดเผยไดไมจําเปนตองลอบกระทําการ ดังนั้น กรณีเห็นจะสมกับ สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) มากกวาจัดทําหมายรับสั่งเสร็จแลว โจโฉ อวน เสี้ยว จึงใหทหารลอบนํา หมายรับสั่งนั้นไปมอบใหแกเจาเมืองทั้งสิบหกหัวเมือง และขอใหยกกองทัพมา พรอมกัน ณ ทองทุงเมืองตันลิว อันเปนทีตั้งคายโจโฉ อวนเสี้ยว เจาเมืองหัวเมืองเอกทั้งสิบหกหัวเมืองคือ ่ อวนสุด เจาเมืองลําหยง, ตันฮก เจาเมืองกิจิ๋ว, ขงมอ เจาเมืองเซียงจิ๋ว, เลาตาย เจา เมืองอิวจิ๋ว, อองของ เจา เมืองโหลาย, เตียวเมา เจาเมืองตันลิว, เตียวโป เจาเมืองตองกุน, อวนอุย เจาเมืองซุนหยง, เปาสิ้น เจาเมือง เจปก, ขงเลง เจาเมืองปกไฮ, เตียวเถียว เจาเมืองกองเลง, โตเกี๋ยม เจาเมืองซีจิ๋ว, มาเทง เจาเมืองเสเหลียง, เตียนเอี๋ยง เจาเมืองเสียงตง, ซุนเกี๋ยน เจาเมืองเตียงสา และกองซุนจาน เจาเมือง ปกเปง เตียวโป เจาเมือง ตองกุน และเปาสิ้น เจาเมืองเจปก เปนคน ละคนกับเตียวโป ที่เปนโจรโพกผาเหลือง และเปนคนละคนกับเปา สิ้น ขุนนางทีไมพอใจขุนนางดวยกัน เนื่องจากเห็นวามีแตพวก ขี้ขลาดตาขาวแลวหนีไปอยูที่ภูเขาไทซาน ่ เปนแตชื่อซ้ํากันเทานั้น เจาเมืองทั้งสิบหกหัวเมือง ไดรับหมายรับสังปลอมของโจโฉ อวนเสี้ยวแลว ก็เชื่อตาม เพราะไมสามารถใช ่ โทรศัพทมือถือหรือเครื่อง มือสื่อสารที่ทันสมัยตรวจสอบขอเท็จจริงได และเนื้อความตามหมาย รับสั่งก็ตรงกัน กับที่ไดทราบขาวคราวมาแตกอน ทั้งสอดคลองกับความคิดที่เคียดแคนชิงชังทรราชตั๋งโตะอยูเปนทุน ดังนั้น  จึงตางยกทัพ "เมืองละหมื่นหนึ่งบาง สองหมื่นบาง สามหมื่นบาง" ไปพรอมกันที่ทองทุงเมืองตันลิว ขาดแต กองทัพกองซุนจาน เจาเมืองปกเปงเทานั้น โจโฉ อวนเสียว เห็นกองทัพสิบหาหัวเมืองยกมาพรอมกันเปน จํานวนมากก็มีความยินดีนัก ปรึกษาพรอมกัน ้ แลวจึงเคลื่อนทัพทั้งปวงออกจากทองทุงเมืองตันลิว ยกไปเมืองลกเอี๋ยงราชธานี ถึงชายแดนเมืองลกเอี๋ยงก็ ใหปลงทัพตั้งคายมั่นไว เตรียมบุกโจมตีเขายึดเมืองหลวงตอไป ฝายกองซุนจาน เจาเมืองปกเปง ไดรับหมายรับสั่งแลวจัดทหาร ไดหมื่นหาพันคนเศษ แลวยกไปตามหมาย รับสั่งนั้น แตเนื่องจากเมืองปกเปงในขณะนั้น หรือกรุงปกกิ่งในขณะนี้เปนเมืองไกลสุดเกือบชายแดนของ ราชอาณาจักรฮัน ใชเวลาเดินทัพนานกวากอง ทัพของเจาเมืองอื่น กองทัพกองซุนจานจึงลาชาอยู เสนทาง ่ เดินทัพของกองซุนจาน จากเมืองปกเปงไปยังทองทุงเมืองตันลิวจะตองผานเมืองเพงงวนกวน ซึ่งเลาปเปน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 67.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 67 เจาเมืองอยู แตเลาปมิไดรับหมายรับสั่ง เพราะมิใชเปนหัวเมืองเอก จึงมิไดยกทัพไปดวย ครั้นเลาปได ขาววา กองทัพกองซุนจาน ศิษยสํานักเดียว กันเคลือนทัพผานมาทางเมืองเพงงวนกวนก็มีความยินดีที่จะไดพบสหาย ่ เกา จึงพากวนอู เตียวหุย และทหารหารอยคนยกออกไปตอน รับกองซุนจานถึงนอกเมือง กองซุนจาน เห็น กองทหารเคลื่อนมาขางหนา มีธงเหลืองประจําตัวนายทัพ บงบอกชื่อเลาปแลวดีใจนัก ปะหนากันแลว ทังกอง ้ ซุนจานและเลาปตางรีบลงจากหลังมา วิ่งเขามาหาแลวกอดกันดวยความดีใจ กองซุนจาน เห็นกวนอู เตียวหุย ลงมาตามเลาปเขามา มีบุคลิกลักษณะ สงานาเกรงขาม สมเปนทหารเอก จึง ถามเลาปวาทหาร สองคนที่ตามทานมาดวยนี้เปนผูใด เลาปตอบวา สองคนนี้คือนองรวมสาบานของขาพเจา คนสูงใหญหนาแดงหนวดยาว ถืองาวนั้นคือกวนอู อีกคนหนึ่งสูงใหญหนาดํา เคราดก ทาทางดุดัน ถือทวนนั้น คือเตียวหุย ทังสองคนนี้ยังมิไดรับยศตําแหนงใดๆ ทางทหาร เปนแคทหารเลวถือเกาทัณฑนําหนามาของ ้ ขาพเจาเทานั้น วาแลวก็แนะนําใหกวนอู เตียวหุย เขาไปคารวะ ทําความรูจักกับกองซุนจาน เพื่อนรวมสํานัก  ของตน แลวเลาปบอกกองซุนจานตอไปวา นองทั้งสองคนนี้กลาหาญ และมีกตัญู จึงเปนทังนองทั้งกําลังหลักที่ ้ วางใจของขาพเจา ครั้งกอนไดไปปราบโจรโพกผาเหลืองดวยกัน ขาพเจาไดขาววาทานเดินทัพผานมา ระลึก ถึงความเปนศิษยรวมสํานักและบุญคุณครั้งที่ถวายฎีกาตอพระเจาเลนเต ใหขาพเจาไดมาเปนเจาเมืองเพง งวนกวนนี้ จึงรีบออกมารับ ขอเชิญทานเขาเมืองให ขาพเจาไดมีโอกาสเลี้ยงโตะทาน แสดงน้ําใจคารวะตอ ทานใหเปนทีสาราญสักมื้อหนึง กองซุนจาน ฟงเลาปแลว ก็จํากวนอู เตียวหุย เมื่อครั้งรบโจรโพกผาเหลืองได ่ ํ ่ จึงกลาววานองทั้งสองของทานนี้มีความชอบแตครั้งนั้นมาก แตหามีใครกราบทูลเสนอความชอบใหไม จึงยัง ตองตก เปนทหารเลวอยูดั่งนี้ ขาพเจาเสียดายแทนแผนดินนัก ที่คนดีมีความ กลาหาญ และทําความชอบตอ  แผนดินแลว ยังตองตกต่ําเปนทหารเลวอยูฉะนี้ วาแลวกองซุนจานจึงสั่งทหารใหตั้งคายไวนอกเมือง แตตัวเอง  นั้นเดินทางเขาเมืองไปพรอมกับเลาป กวนอู เตียวหุย เลาปจัดที่พักใหกองซุนจานที่เรือนรับรองแขกเมือง ค่ํา ลงทั้งเลาป กวนอู เตียวหุย ก็มารับกองซุนจานไปกินโตะทีจวนเจาเมือง ่ หลังจากดืมสุราแสดงคารวะและความระลึกถึงกันตามธรรมเนียมแลว กองซุนจานจึงเลาความตามหนังสือรับสั่ง ่ นั้นใหเลาปฟงทุกประการ แลวชวนเลาปวาทานรับราชการมานาน ทําความชอบ ไวก็มาก แตภายใตระบอบ   ทรราชยนี้เปนไดแคเพียงเจาเมืองหัวเมือง นอย บัดนี้มรบสั่งใหเรายกกองทัพเขาเมืองหลวงกําจัดทรราชตั๋ง ี ั โตะเสียทานอยาอยูในบังคับของระบอบทรราชยตอไปเลย จงตามไปทํา การดวยเราเถิด การสําเร็จแลวตัว ทานแลนองทั้งสองยอมมีความ ชอบมาก ดีรายจะไดเปนเจาเมืองหัวเมืองเอก  เลาปฟงขอเสนอของกองซุนจานแลว เลือดขัตติยมานะเชื้อสาย แหงพระเจาฮั่นโกโจก็ระอุขึ้นในอก ตัดสินใจ ทิ้งยศศักดิ์อครฐาน เมืองเพงงวนกวน แลวตอบตกลงไปทําการดวยกองซุนจาน เตียวหุย นั่งฟงคําสนทนาอยู ั จึงลําเลิกความแตหนหลังวาเมื่อครั้งเรา สามพี่นองเขาตีทัพโจรโพกผาเหลืองที่ไลตามตีตงโตะซึ่งแตก ทัพมา ั๋ และชวยตั๋งโตะไวนั้น ตั๋งโตะทําหยาบชาตอเรา ไมรูคุณคน ขาพเจาจะฆาเสีย พี่ใหญก็หามไว ถาพี่ใหญไม  หามปลอยใหขาพเจาฆาตั๋งโตะเสียแตครั้งนั้น ยอมไมเกิดเหตุใหญรายแรงถึงเพียงนี้  กวนอู ไดยินก็หามเตียวหุยวาอยาไดพูดถึงเรืองนี้ตอไปอีกเลย พี่เรามีใจเมตตาตอสัตวผยาก ทั้งขณะนั้นตั๋ง ่ ู โตะก็เปนถึงแมทัพใหญ ถืออาญาสิทธิ์ของฮองเต จะฆาเสียยอมไมชอบ การที่พี่ใหญตดสินใจ ไปดวยกองซุน ั จานนั้นขาพเจาเห็นดีดวย เลาปมาคํานวณดูระยะเวลาที่กองซุนจานเดินทัพมาแลว จึงให ทหารตรวจสอบขาว ดูวาบัดนี้กองทัพหัวเมืองตางๆ เคลื่อนทัพไปถึง ที่ใดแลว ทหารกลับเขามารายงานวาบัดนี้กองทัพหัวเมือง ตางๆ สิบหาหัวเมือง และกองทัพโจโฉ อวนเสี้ยว ไดเคลือนออกจากทองทุงเมืองตันลิว เดินทัพไปเมืองลก ่ เอี๋ยงแลว หลังเลิกงานเลี้ยงแลว กองซุนจานกลับไปพักที่เรือนรับรอง สวน เลาป กวนอู เตียวหุย ไดสั่งให ทหารจัดเก็บขาวของสัมภาระ คัดเลือกเอาแตทหารซึ่งสนิทรวมเปนรวมตายใหตดตามไปดวยเพียงไมกี่คน ิ แลวใหทุกคนกลับไปพักผอนเตรียมตัวเดินทางในวันพรุงรุงขึ้นเลาป กวนอู เตียวหุย จึงไปรับกองซุนจานที่ เรือนรับรอง แลวยกทหารทีติดตามมาดวยไปเขารวมกับกองทัพของกองซุนจาน เคลื่อนทัพยกไปสมทบกับ ่ กองทัพของหัวเมืองตางๆ ณ ชายแดนเมือง ลกเอี๋ยง โจโฉ เลาป ซุนเกี๋ยน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรวมสงครามปราบ โจรโพกผาเหลือง ซึ่งเปนกองกําลังกูชาติของประชาชน แตมาถึงวันนี้กลับกระทําการอยางเดียวกันกับโจรโพกผาเหลือง มีขออางอยางเดียว กันคือกําจัดทรราช และ ถูกฝายเมืองหลวงกลาวหาอยางเดียวกันวาเปนพวกกบฏตอแผนดิน เปนแตวาครั้งกอนเปนสงครามระหวาง กองกําลังของประชาชนกับขุนศึก สวนครั้งนี้เปนสงครามระหวางขุนศึกดวยกัน และเปาหมาย ทางการเมืองก็ แตกตางกันตรงที่ครั้งนั้นเตียวกก หัวหนาโจรโพกผาเหลือง มีเปาหมายเพื่อลมราชวงศฮน แลวตั้งตัวขึนเปน ั่ ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 68.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 68 เจาเสียเอง แตครั้งนีมีเปาหมายเพื่อกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต สวนขุนศึกคนใดมีวาระซอนเรนในใจทีจะชิง ้ ่ อํานาจ แลวบงการ ฮองเตแบบเดียวกับตั๋งโตะก็คงจะไดเห็นกันตอไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ธรรมะกับสงคราม (ตอน 30) เหมาเจอตง ประธานกรรมการการทหาร แหงกองทัพปลดแอกประชาชนจีน เคยกลาววา สงครามใน ประวัตศาสตรมอยูเพียง สองชนิดคือสงครามที่เปนธรรม กับสงครามที่ไมเปนธรรม สงคราม ปฏิวัติทั้งปวงเปน ิ ี สงครามที่เปนธรรม สงครามปฏิปกษปฏิวัตทงปวง เปนสงครามที่ไมเปนธรรม สงครามรุกรานและสงครามที่กด ิ ั้ ขี่ขมเหงราษฎรเปนสงครามที่ไมเปนธรรม สงครามตอตานการรุกรานและสงครามที่ปลดปลอย ราษฎรใหพน จากการกดขี่ขมเหงเปนสงครามที่เปนธรรม กฎแหงสงครามวาไววาสงครามที่เปนธรรม ยอมชนะสงคราม ที่ไม  เปนธรรม ดังนั้นคูสงครามแตครั้งประวัตศาสตรเปนตนมา จึงพยายามชวง ชิงฐานะทีเปนธรรมและกลาวหาอีกฝายหนึ่งวา  ิ ่ ทําสงครามที่ไมเปนธรรม ธรรมจึงเปนสิ่งทีคูสงครามทุกฝายพยายามชวงชิงและเชิดชูใหผูคนคลอยตาม ่ ในขณะทียัดเยียดกลาวหาอีกฝายหนึ่งวาเปนอธรรม แตเปาหมายสูงสุดแทจริงของทุกฝายนั้น หาไดอยูที่ธรรม ่  ไม หากอยูทชยชนะในสงครามตางหาก พระมหาฤาษีผรจนามหาภารตยุทธ ซึ่งเปนสงครามที่ยาว นานมาก ี่ ั ู ที่สดสงครามหนึ่งในประวัติศาสตรไดบรรยายคํารําพึงของเทพแหงกาลเวลาไววา ธรรมนํามาซึ่งความสงบสุข ุ ดังที่ปรากฏในโศลกแรกแหงมหาภารตยุทธวา "ขาพเจาชูแขนขึ้นปาวประกาศธรรม แตหามีใครเชื่อฟงขาพเจา ไมธรรมนํามาซึงความสงบสุขแตไฉนเลาจึงไมมีผูใดปฏิบติธรรม" ่ ั ธรรมที่วานียอมหมายเอาสงครามที่เปนธรรม ที่จะทําใหบังเกิดความสงบสุขขึ้น มิฉะนั้นแลวอะไรเปนสงครามที่ ้ เปนธรรม และอะไรเปนสงครามที่ไมเปนธรรม ก็ไมอาจจําแนกได เหตุนฝายเมืองหลวงซึ่งบัญชาการโดยตั๋ง ี้ โตะจอมทรราช จึงอาง วาฝายตนเปนฝายธรรมะ เพราะเปนรัฐบาลทีชอบดวยกฎหมายภาย ใตพระปรมาภิไธย ่ ของฮองเต แลวกลาวหาวากองทัพปฏิวติเปนฝาย อธรรม เพราะเปนขบถตอแผนดิน ั ในขณะที่กองทัพฝายปฏิวติก็อางวาเปนฝายธรรมะ เพราะเปนกองทัพที่มุงกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต บําบัด ั ทุกขรอนแกแผนดิน และราษฎร แลวกลาวหาวากองทัพฝายเมืองหลวงเปนฝายอธรรม เพราะเปนกองทัพที่ ปกปองระบอบทรราชยใหกอกรรมทําเข็ญตอบาน เมืองและราษฎรตอไป เมื่อเปนเชนนี้สงครามยอมเกิดขึ้น และเปนสงครามระหวางขุนศึกกับขุนศึกเปนครั้งแรกของสามกก กองทัพ ฝายปฏิวติไดตงคาย ณ ชายแดนเมืองลกเอี๋ยง เรียงรายกันไปถึงสองรอยเสน ลักษณาการตั้งทัพแบบนีเปน ั ั้ ้ จุดออน อันแสดงวากองทัพฝายปฏิวติยังคงขาดการประสานการรบอยางมีอานุภาพ ขัดตอพิชัยสงคราม เพราะ ั การตั้งคายรายเรียงกันเชนนี้หากอีกฝายหนึ่งมีแผนการรบที่ดแลว ี ก็ยอมจะจัดทัพเขาตีตัดออกเปนสองหรือ สามสวน แลวทําลายเสียทีละสวนไดโดยสะดวก แตเปนโชคดีของกองทัพปฏิวติทฝายตั๋งโตะไมมนักยุทธ ั ี่ ี ศาสตรที่จะทําลายกองทัพปฏิวัติในลักษณะทีกลาวนี้ ่ เห็นจะไมตองสงสัยอะไร เพราะตั๋งโตะนั้น ตั้งแตครั้งรบโจรโพกผาเหลือง ซึ่งเปนเพียงกองทัพของชาวบานยัง รบแพไดทุกครัง ไหนเลยจะมีสติปญญาคิดอานบัญชาการระดับยุทธศาสตร เมื่อกองทัพฝายปฏิวติตั้งคายเสร็จ ้  ั เรียบรอยแลว โจโฉจึงเชิญประชุมบรรดาเจาเมืองที่เปนพันธมิตรในฝายปฏิวติ เพื่อเตรียมการเขาตีเมืองลกเอี๋ย ั งตอไป เจาเมืองและนายทหารชั้นผูใหญของแตละเมืองไดเขาประชุมปรึกษาโดยพรอมเพรียงกัน อองของ  เจาเมืองโหลาย ไดเสนอตอที่ประชุมวา กองทัพฝายปฏิวัตควรมีผูบัญชาการใหญ ทีถืออํานาจสิทธิขาดในการ ิ ่ บัญชาการรบ มิฉะนั้นจะทําใหการรบขาดเอกภาพ ขาดพลังทางยุทธานุภาพ เนื่องจากตางคนตางทํา ซึ่งอาจ ไมประสานกันหรือขัดแยงกัน ที่ประชุมมีมติเห็นชอบกับขอเสนอของอองของเปนเอกฉันท ปญหาตอไปจึง ตองพิจารณาคัดเลือกวาใครสมควรไดรับความเห็นชอบจากที่ประชุมใหเปนผูบัญชาการใหญของกองทัพฝาย ปฏิวัติ โจโฉ จึงเสนออวนเสี้ยว เปนผูบญชาการใหญ โดยแสดงเหตุผลวาอวนเสียวเปนเชื้อสายขุนนางใน ั ้ ราชวงศฮั่นมาถึงสี่ชั่วอายุคน เปนที่รจักและยอมรับกันดีโดยทั่วไป จะทําใหกองทัพฝายปฏิวัติเปนเอกภาพได ู อวนเสี้ยว คงรูตัวดีวาไรความสามารถจึงขอถอนตัว แตหัวเมืองทั้งปวงในที่นั้นยืนยันความเห็นเดิม โดยอางวา   หากอวนเสี้ยว ไมรับตําแหนงแลว จะทําใหเกิดการแกงแยงชิงตําแหนงกันขึ้น ทําใหเกิดปญหาขัดแยงระหวาง หัวเมืองทั้งปวง อวนเสี้ยวเห็น วาเมื่อเกิดปญหาเชนนี้ จําตองรักษาเอกภาพของกองทัพฝายปฏิวติไวกอน จึง ั ยอมรับตําแหนงที่ประชุมจึงมีมติเปนเอกฉันทแตงตั้งใหอวนเสี้ยวเปนผูบญชาการใหญของกองทัพฝายปฏิวัติ  ั และเพื่อใหทุกหัวเมืองยอม รับนับถือปฏิบัตตามคําบัญชาของผูบัญชาการใหญ จึงมีมติมอบใหโจโฉตั้งโรงพิธี ิ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 69.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 69 กระทําสัตยสาบาน เพื่อใหเจาเมืองทั้งปวงไดกระทําสัตยสาบาน ยอมรับนับถือปฏิบัตตามคําบัญชาของอวน ิ เสี้ยวตอไป รุงขึ้นโจโฉจึงสังทหารใหจัดทําโรงพิธีเปนปะรําสามชั้น ่ กลางปะรําพิธชั้นสาม ี ซึ่งเปนชั้นสูงสุดใหปกธงสี เหลือง ซึ่งเปนสัญลักษณของธาตุดิน ปลายธงประดับดวยขนจามรีตั้งเปนธงชัย และใหเอาขวานสงครามสี เหลืองผูกคาดไวที่คันธงชัยนันเปนสัญลักษณของแมทัพใหญ ภายใตธงชัยมีฐานรอง ตังแทนวางหนังสือมติที่ ้ ้ ประชุมทีแตงตังใหอวนเสียวเปนผูบัญชาการใหญของกองทัพปฏิวัติ ่ ้ ้ แลววางตราสําคัญประจําตําแหนงผู บัญชาการใหญของกองทัพปฏิวัติทับไวบนหนังสือนั้น ดานหลังแทนปกธงปฏิวัติ "ตงหงี" อันเปนธงซึ่งโจโฉ ไดปกขึ้น เปนครั้งแรก ดานหลังธงปฏิวัติปกไวดวยธงประจําตัวเจาเมืองทังสิบ เจ็ดหัวเมือง บนพื้นดินทังสี่ทศ ้ ้ ิ ของปะรําพิธี ปกธงสีดําอันเปนสัญลักษณของธาตุน้ําไวทางทิศเหนือ ปกธงสีแดงอันเปนสัญลักษณของธาตุ ไฟ ไวทางทิศใต ปกธงสีเขียวอันเปนสัญลักษณของธาตุไมไวทางทิศตะวันออก และปกธงสีขาวอันเปน สัญลักษณของธาตุทองไวทางทิศตะวันตก ธงทั้งหาสีคือสัญลักษณของธาตุทั้งหาแหงจักรวาล ปกประจําทิศ อันเปนภูมิประจําธาตุเพื่อเปนการชุมนุมเทวดา และความเปนสิริมงคล ตามคตินยมของชาวจีนมาแตโบราณ ิ กาลจนถึงทุกวันนี้ ตั้งโรงพิธีเสร็จแลว โจโฉจึงใหเชิญเจาเมืองทั้งปวงขึ้นไปบนปะรําพิธชั้นสอง เชิญนายทหารชั้นผูใหญจากแต ี  ละหัวเมืองขึ้นไปบน ปะรําพิธชั้นลาง บนพืนทั้งสีทศของปะรําพิธีรายลอมไปดวยนายทหาร จากทุกหัวเมือง ี ้ ่ ิ ครั้นไดเวลาอันเปนราชาฤกษแลว โจโฉจึงใหเชิญอวนเสียวขึนบนปะรําพิธชนสาม ยืนเบื้องหนาแทนตราอันปก ้ ้ ี ั้ ธงชัยไวเปนสําคัญนั้น ผินหนาไปทางทิศอันเปนที่ตั้งศาลเทพบิดรแหงราชวงศฮั่น ในการนั้นอวนเสียวแตงตัว้ สวม เสื้อเกราะชุดออกศึก มือถือกระบี่ ยืนตรงทําอกผายไหลผึ่ง แสดงความลําพองและพึงใจแบบคนบายศบา อยางใหเห็นอยางเดนชัด อวนเสี้ยว เมื่อเขาประจําทีแลวไดจุดเทียนแดงสิบเจ็ดเลม จุดธูปใหญสิบเจ็ดดอก ่ ตามจํานวนหัวเมืองที่มารวมกองทัพฝายปฏิวติ ั แลวอานประกาศนําใหเจาเมืองและบรรดาทหารทังปวง ้ ปฏิญาณสาบานตนวา "ขาพเจาทั้งปวงพรอมใจสามัคคีกันจัดตั้งกองทัพปฏิวัติขึ้น เพื่อโคนลม ระบอบทรราชย ของตั๋งโตะใหสนไป เทิดทูนฮองเต จงรักภักดีตอราชวงศฮั่น มุงมั่นทํานุบารุงแผนดิน และราษฎรใหเปนสุขขอ ิ้ ํ ปวงเทพยดาอารักษไดเปนทิพยพยาน และดลบันดาลใหความปรารถนารวมกันของขาพเจาทั้งหลายได บรรลุผลสําเร็จ และบัดนี้ขาพเจาทั้งปวงไดพรอมใจกันมอบหมายใหอวนเสี้ยวเปนผูบัญชาการใหญของ กองทัพปฏิวัติ มีอํานาจสิทธิขาดในการบัญชาการกองทัพทั้งปวงของกองทัพปฏิวัติ ขาพเจาสาบานวาจะ ยอมรับนับถือและปฏิบติตามคําบัญชาการของผูบัญชาการใหญอยาง เครงครัด หากผิด คําสาบานนี้ขอให ั เทพยดาสังหารผลาญชีวตขาพ เจาเสีย อยาใหซากศพมีอาการครบทั้งสามสิบสองเลย" ิ คําปฏิญาณสาบานนี้มิไดบังคับถึงการใชอํานาจผูบญชาการใหญของอวนเสี้ยววาจะตองเปนไปเพื่อ ั ผลประโยชนสวนรวมของทั้งกองทัพ  โดยไมเห็นแกประโยชนสวนตัว เพื่อใหไดรบชัยชนะในสงครามแต ั ประการใด กลาวคําปฏิญาณสาบานดั่งนี้แลว อวนเสี้ยวจึงหยิบจอกสุราหนา แทนขึ้นมาจอกหนึ่ง โจโฉก็สั่งให ทหารเอาจอกสุราอีกสิบหกจอกไปสงใหเจาเมืองอีกสิบหกหัวเมือง และใหทหารเอาจอกสุราอีกสิบเจ็ดจอกไป สงใหแกทหารเอกของแตละเมือง ตัวโจโฉเองนั้นรับมาอีกจอกหนึ่ง เมื่อพรอมกันแลว อวนเสี้ยวจึงประกาศอีก ครั้งหนึ่งวา "จงสามัคคีกันกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎร" แลวเชิญคนทั้งปวงนั้นดื่มสุราสาบาน การตั้งใหอวนเสี้ยว ผูเปนคนเจายศเจาอยาง และไรสติปญญา เปนผูบัญชาการใหญ ใหอํานาจสิทธิขาดโดย คํานึงแตเพียงฐานะที่เปนเชื้อสายขุนนางเกาสีชั่วอายุคน ่ เปนการขัดตอพิชยสงครามวาดวยการตั้งขุนพล ั เพราะขุนพลนันถือเปนปจจัยหลักอยางหนึ่งของชัยชนะ หรือความพายแพสงคราม ภูเขาสูงเสียดฟา รักษาน้ํา ้ ไวไมได ตรงขามกับพระมหาสมุทรเปน ทีรวมแหงน้ํา เพราะตั้งตนในทีต่ําฉันใด การตั้งคนเจายศเจาอยางเปน ่ ่ ผูบัญชาการใหญจึงไมเปนที่ตงแหงความสามัคคีฉันนั้น จึงเปนการขัดตอหลักการของความเปนผูนําคนสถาน ั้ หนึ่ง การตั้งคนไรสติปญญาเปนผูบัญชาการใหญยอมไมสามารถ ชี้นาสงคราม และนํากองทัพไปสูชัยชนะได  ํ  เปนการขัดตอหลักการของความเปนผูนําคนอีกสถานหนึ่ง ทั้งสองสถานนีคือสิ่งกําหนดชัยชนะ และความพายแพของสงครามครั้งนี้ เสร็จจากพิธีทาสัตยสาบานแลว โจ ้ ํ โฉจึงเชิญผูบัญชาการใหญ และเจาเมืองทั้งปวงไปที่โรงซึ่งปลูกสรางขึ้นสําหรับเปนที่ประชุมปรึกษาและ บัญชาการสงคราม พรอมกันแลวโจโฉจึงวา แตนี้ไปพวก เราตองสามัคคีสมานฉันท ตั้งใจทําการอันได ปฏิญาณสาบานตนใหเกิดผลสําเร็จโดยไว อวนเสี้ยว แสรงทําทีเปนถอมตัวแลวกลาววาขาพเจานี้มีปญญานอย พวกทานสนับสนุนวางใจใหเปนผูบัญชาการใหญครั้งนี้เกินกําลังสติปญญาของขาพเจานัก ขอทานทั้งปวงได สนับสนุนชวยเหลือตอไปจนกวาการจักสําเร็จ สําหรับตัวขาพเจานั้นเมื่อไดรับธุระฉะนี้ แลวก็จะตั้งใจทําโดย เต็มกําลังปญญาความสามารถ ยึดถือพิชยสงครามเปนหลักปฏิบัติของกองทัพ ั ผูใดมีความชอบก็จะปูน บําเหน็จ ตามควรแกความชอบ ผูใดมีความผิดก็จะลงโทษตามควรแกโทษานุโทษไมลําเอียงเขาขางคนชอบ และคนผิด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 70.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 70 โจโฉและเจาเมืองทั้งปวงก็รับเอาคําที่อวนเสี้ยวกลาวนั้น จากนั้นอวนเสี้ยวจึงเริ่มออกลาย ใชอํานาจผู บัญชาการใหญแตงตั้งให อวนสุดผูนองเปนแมทัพรับผิดชอบดานเสบียง ซึ่งถือเปนปจจัยหลักอยางหนึ่งของ การทําสงคราม เปนความเปนความตายอยาง หนึ่งของกองทัพ บงบอกความคิดเกี่ยวกับการใชคนของอวน เสี้ยววา ใชคนแตโดยอาศัยความสนิทชิดเชื้อ หาไดคํานึงถึงความสามารถและความเหมาะแกการไม แต เพื่อใหทุกหัวเมืองคลายใจ อวนเสี้ยวจึงกําชับอวนสุดผูนองวา ตัวจงทําหนาที่จดหาและลําเลียงเสบียงแกทุก ั กองทัพ อยาใหขัดสนเปนอันขาด ปรึกษาแผนการรบกันตอไปแลว อวนเสี้ยวจึงมีคําสั่งใหกองทัพหัวเมืองทั้ง ปวงที่ยกมารักษาเวรยามกวดขันใหมั่นคง ใหกองทัพทุกหัวเมืองตั้งมั่นอยู ณ ที่เดิม แลวแตงตั้งใหซนเกี๋ยน ุ เจาเมืองเตียงสา เปนกองทัพหนา ยกไปตีดานกิสุยกวน ซึงเปนดานสําคัญนอกกําแพงเมืองลกเอี๋ยง ซุนเกี๋ยน  ่ มีใจแกรงกลาเปนนักรบ ครั้นไดรับคําสั่งใหเปน กองทัพหนาก็ดีใจ รีบออกมาจากกองบัญชาการกองทัพปฏิวติ ั กลับมาทีคายสังทหารใหจัดเตรียมกองทัพใหพรอมที่จะเคลือนทัพในวันรุงขึ้น ่ ่ ่ หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม รอยราวในพันธมิตร (ตอนที่ 31) พิชัยสงครามวางหลักการบัญชาการทางยุทธวิธีไววา "มีกําลังสิบเทาของขาศึกจงเขาลอมเอา ถาหาเทาจงบุก ตี ถาสองเทาก็แยกเปนสองกองเขาชิงชัย ถาทัดเทียมกันจงพยายามเขารบพุง นอยกวา จงตั้งรับ ถานอยกวา มากจงหาทางหลีกเลี่ยงไวกอน" กองทัพปฏิวัตมกําลังพลมากกวากําลังพลในดานกิสยกวนหลาย สิบเทา แทนทีจะโหมกําลังเขาลอมโจมตี ซึ่ง ิ ี ุ ่ จะยึดดานกิสุยกวนไดโดยงาย จากนั้นจึงเขายึดจุดยุทธศาสตรอื่นแลวเขายึดเมืองลกเอี๋ยง ตอไป แตอวนเสี้ยว กลับบัญชาการใหกองทัพสวนใหญตั้งมั่นกินลมชมดาว ณ ชายแดนเมืองลกเอี๋ยงใหสิ้นเปลืองเสบียงเสียเฉยๆ คงแบงเอาสวนนอยคือกองทัพเมืองเตียงสาของซุนเกี๋ยนเพียงกองทัพเดียวไปทําการ เปนการลดพลังทาง ยุทธานุภาพของกองทัพปฏิวัตแสดงออกถึงความไมรูพิชยสงคราม ไมรูหลักการใชกําลังพลของอวนเสี้ยว จึง ิ ั ทําใหกองทัพปฏิวัตสูญเสียโอกาสสําคัญไปอยางนาเสียดาย นี่คือความผิดพลาดครั้งสําคัญในการบัญชาการ ิ รบในครั้งแรก ของอวนเสี้ยว การเคลื่อนทัพของกองทัพปฏิวัติเมื่อลวงถึงชายแดนเมืองลกเอี๋ยงแลว ลิยู กุนซือเจาปญญาของตั๋งโตะก็ไดรับ ขาวศึกจากนายดาน จึงรายงานใหตั๋งโตะทราบ ดังนั้นตั๋งโตะจึงเรียกประชุมกองบัญชาการทหารกลางปรึกษา การศึกเพื่อรับมือกับกองทัพปฏิวัติ ลิโป อัศวินงูเหา ผูเปนบุตรบุญธรรมของตั๋งโตะหวังจะไดรับความชอบจาก การศึกครั้งนี้จึงขออาสาไปปราบกองทัพปฏิวัติ และหมิ่นวากองทัพปฏิวัตินประดุจดังแมลงเมาบินเขากองไฟ ี้ ตั๋งโตะทาน อยาไดวิตกเลย ตังโตะ ฟงอัศวินงูเหาแลวดีใจนัก จึงวาลิโปลูกเรานี้องอาจสงากลาหาญยิ่งนัก มี ๋ เจาอยูคนหนึ่งเทากับมีทหารเกินสิบหมื่น ลิโปยินคํายอดังนี้แลวกระทบเขากับตอมลูกยอจึงยิ้มราพลางคุกเขา ลงคํานับตั๋งโตะแลววาขอบคุณบิดาทาน ขอบคุณบิดาทาน มิทันจะขาดคําของลิโป ฮัวหยงนายทหารเอกรูปรางสูงหกศอกเศษ มีกิริยาดังเสือ ไดลุกขึ้นยืนแลวกาวออกมา คุกเขาลงเบื้องหนาตั๋งโตะแลววา "ซึ่งจะฆาไก แลจะเอามีดฆาโคมาฆานันไมควร ขาพเจาจะขออาสาไปตัด ้ เอาศีรษะหัวเมืองทั้งปวงมาใหจงได" ตั๋งโตะฟงแลวก็ยิ้ม ลิโปฟงแลวก็แยม เปนที่พออกพอใจตอถอยคําซึ่ง แฝงคํายกยองอยูในทียิ่งนัก ตั๋งโตะจึงมีคําสังแตงตั้งใหฮัวหยง เปนแมทพใหญ ตั้งใหลซก โฮจิ้น และเตียว ่ ั ิ หงิม เปนรองแมทัพนําทหารหาหมื่นยกออกจากเมืองหลวงไปตั้งรับกองทัพปฏิวัติ ณ ดานกิสุยกวน ฝายกองทัพปฏิวัตินั้น หลังจากเลิกประชุมวางแผนการรบสั่งใหซุนเกี๋ยนเปนกองทัพหนาเตรียมยกไปตีดานกิสุ ยกวนในวันรุงขึ้นแลว ปรากฏวาเปาสิ้นเจาเมือง เจปก เกิดความคิดริษยาเกรงวาถาซุนเกี๋ยนตีดานกิสุยกวน แตกแลวจะยกเขาตีเมืองลกเอี๋ยงเอาความชอบเสียแตผูเดียว จึงคิดชิงเอาความชอบเสียกอน ดังนั้น เปาสินจึง ้ เรียกเปาตงผูนอง ใหคุมทหารเมืองเจปกหาหมื่นคนยกไปตามทางลัด ตีดานกิสุยกวนเสียกอนกองทัพซุนเกี๋ยน   เปาตง เคลื่อนทัพหาหมื่นยกไปตั้งแตเพลาใกลรุงคืนนั้น เดินทัพตามทางลัดตกสายก็ถึงดานกิสุยกวน ฮัวหยง รับรายงานขาวกองทัพเปาตงยกมาก็คุมทหารหารอยเปดประตูดาน คุมทหารเขาประจันหนากับเปาตงแลว ตวาดวาไอกบฏ กูจะฆามึงเสีย เปาตงไดยินเสียงตวาดดังสนันดุจฟาผาก็ตกใจ ทั้งมาทั้งคนผงะไป ฮัวหยงไดที ่ จึงปรี่เขาไปเอางาวฟน เปาตงตกมาตาย ทหาร เปาตงตกใจแตกหนี ฮัวหยงจึงคุมทหารเขาจับทหารของเปา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 71.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 71 ตงได เปนจํานวนมากแลวตัดศีรษะเปาตง สงเขาเมืองหลวง พรอมหนังสือรายงานการศึกใหตั๋งโตะทราบ ตั๋ง โตะเห็นรายงานพรอมกับศีรษะของเปาตงแลวยินดีเปนอันมาก สั่งเบิกเงินจากทองพระคลังสงไปดานกิสุยกวน ปูนบําเหน็จแก ฮัวหยง และเลือนตําแหนงเปนขุนนางผูใหญฝายทหาร ่ สวนทหารของเปาตงทีแตกทัพหนีพนจากการติดตามของฮัว-หยงแลว ก็กลับไปคายของกองทัพเมืองเจปกดัง ่ เกา บางสวนก็หนีทัพกลับภูมลําเนาเดิม อวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญทราบความที่เปาสิ้นสั่งใหเปาตงผูนองยก ิ  ไปตีดานกิสยกวนแลวปราชัยกลับมาก็มิไดไตสวนวากลาวเอาผิดตามพระอัยการศึกเหมือนกับที่เคยใหคามั่น ุ ํ สัญญาไวในวันรับตําแหนง วินัยของกองทัพปฏิวติจึงหมดความศักดิสิทธิลงตองดวยลักษณะปราชัยประการ ั ์ ์ หนึ่งของกองทัพ ฝายกองทัพเมืองเตียงสาที่ซนเกี๋ยนเปนแมทัพนั้น มีทหารเอกสี่คนคือ "เทียเภา ถือทวนหนึ่ง, อุยกาย ถือ ุ กระบองเหล็กสีเหลี่ยมหนึ่ง, ฮันตง ถืองาว หนึ่ง, โจเมา ถือกระบี่สองมือหนึ่ง" แตตัวซุนเกี๋ยนนั้นถืองาวใหญ ่ เปนอาวุธประจํากาย ครั้นยามอรุณแสงตะวันเบิก ฟาแลว กองทัพเมืองเตียงสาจึงไดยกไปดานกิสยกวน แลว ุ ตั้งคายประชิดดานกิสยกวนไว จัดเวรยามแลทหารลาดตระเวนแนนหนาตาม กระบวนศึกทุกประการ ุ วันรุงขึ้นซุนเกี๋ยนจึงแตงตัวใสเสื้อเกราะชุดออกศึกถืองาวประจํากาย คุมทหารออกจากคายไปที่หนาประตูดาน ทาใหยกทหาร ออกมารบ หรือมิฉะนั้นก็ใหสวามิภักดิ์เสีย ฮัวหยง จึงสั่งใหโฮจิ้นยกทหารออกรบดวยซุนเกี๋ยน พอโฮจิ้นยกทหารพนประตูดานออกมาซุนเกี๋ยนจึงสั่งใหเทียเภาเขารบดวยโฮจิ้น  เทียเภาขับมารายทวนฝา ทหารหนามาของโฮจิ้นเขารบดวย โฮจิ้นไดเจ็ดเพลงก็เอาทวนแทงคอโฮจินตกมาตาย ทหารโฮจิ้นตกใจแตก ้ หนี เทียเภาและทหารไดไลฆาฟนทหารของโฮจิ้นไปถึงประตูดาน ชาวดานรับทหารทีแตกหนีมานั้นแลวก็ปด ่ ประตูดานเสีย เทียเภาจึงยกทหารเขาประชิดดาน ใหทหารเข็นบันไดและซัดเชือกปลายตะขอเพื่อปนบุกเขา ยึดดาน ฮัวหยงจึงใหทหารบนปอมเชิงเทินยิงเกาฑัณฑ ทิ้งกอนหินและทรายคั่วใสทหารที่กําลังหักเขาตีดาน นั้น ทหารทั้งสองฝายบาดเจ็บลมตายเปนจํานวนมาก ซุนเกี๋ยนเห็นวาจะหักตีดานไมไดในเพลานี้ จึงใหตระฆัง ี สัญญาณใหทหารถอยกลับเขาคายแลวตั้งมั่นไว ในขณะทีอวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญ ยังคงใหกําลังพลสวน ่ ใหญของกองทัพปฏิวัตินั่งเลนนอนเลนอยูชายแดนเมืองลกเอี๋ยงโดยไมมแผนการใดๆ ี ที่จะยึดเมืองลกเอี๋ยง และในขณะทีทพเมืองเตียงสาของซุนเกี๋ยนยันอยูกับกองทัพของฮัวหยงที่ ดานกิสยกวนนัน กองทัพซุนเกี๋ยนก็ ่ ั ุ ้ เริ่มขาดเสบียงลง ซุนเกี๋ยนจึงใหทหารถือหนังสือไปถึงผูบญชาการใหญอวนเสี้ยว รายงานการศึกครั้งแรกให  ั ทราบ และขอใหเรงเสบียงเอาจากอวนสุด ผูรบผิดชอบดานเสบียง ใหรีบลําเลียงเสบียงสงใหกับกองทัพเมือง ั เตียงสา อวนเสียวรับหนังสือซุนเกี๋ยนแลว เชิญอวนสุดมาปรึกษาแลววา "ซุนเกี๋ยนคนนี้เมื่ออยูในเมืองกังตังนั้น ้ ๋ อุปมาดังเสือตัวหนึ่ง แลตั๋งโตะนั้นอุปมาดังหมี ครั้งนี้ซุนเกี๋ยนยกไปทําการเปนกองหนา ถาตีไดก็จะจับตั๋งโตะ ฆาเสีย ซุนเกี๋ยนก็จะกําเริบขึ้น ซึ่งจะฆาหมีเสียตัวหนึ่ง เสือจะรายขึ้นนั้นจะเห็นชอบขางไหน" แลววาเราจําตอง ถวงเวลาการสงเสบียงใหแกกองทัพเมืองเตียงสา ปลอยใหกองทัพซุนเกี๋ยนอดอยากก็จะเกิดความระส่ําระสาย แลวคงจะยกทัพกลับคืนมา หรือมิฉะนั้นก็จะถูกกองทัพฮัวหยงตีแตกยับเยิน เสือรายก็จะสินกําลังลง หรือไมก็ ้ จะสิ้นชื่อไปเสียทีเดียว เราก็จะขาดคูแขงคนสําคัญไปอีกคนหนึ่ง อวนสุด เห็นดวยกับความคิดของอวนเสี้ยว จึงเพิกเฉยเสีย ไมจัดเสบียงสงใหแกกองทัพเมืองเตียงสาตามที่ซุน เกี๋ยนรองขอความคิดของอวนเสี้ยว อวนสุด สองพี่นองเต็มไปดวยความคิดชิงดีชิงเดน มักใหญใฝสูง เห็นการ เล็กยิ่งกวาการใหญ เห็นกวา การของตัวยิ่งกวาการของบานเมือง หรือถาหากจะกลาวใหสอด คลองกับยุค สมัยก็ตองกลาววาเปนความคิดที่เห็นแกพวกและเห็นแกพรรคมากกวาเห็นแกชาติบานเมือง และประชาชน ดังนั้น จึงแทนที่จะรวมกันกําจัดทรราชตั๋งโตะ ใหสําเร็จตามที่ไดยกทัพสิบเจ็ดหัวเมืองมาถึงชายแดนเมืองลก เอี๋ยงเสียกอน กลับหักหลังพันธมิตรของตนอยางอํามหิต เปนการขายเพื่อนโดยตีราคาเพียงเทาความฝนอันมัก ใหญใฝสูงของสองพี่นองอวนเสี้ยว อวนสุด นันเอง ่ กองทัพเมืองเตียงสาของซุนเกียนจึงขาดเสบียงลง ทหารอด อยากหิวโหยสินเรี่ยวแรง หมดกําลังใจสูรบ เกิด ๋ ้  ความระส่าระสายขึ้นภายในกองทัพ ฝายสอดแนมของดานกิสุยกวนรูขาวก็รายงานให ฮัวหยงทราบ ฝาย ํ  ฮัวหยงไดทราบสภาพอดอยากสิ้นขวัญ และความระส่าระสายภายในกองทัพเมืองเตียงสา จึงเรียกประชุมนาย ํ ทัพวางแผนตีทพซุนเกี๋ยนในทันที ลิซกรองแมทัพ ไดสรุปสถานการณขางกองทัพซุนเกี๋ยนที่ระส่ําระสายนั้นให ั ที่ประชุมทราบแลวเสนอวาโอกาสทีจะตีทัพซุนเกี๋ยน ใหแตกพายไปไดมาถึงแลว ในเพลาดึกค่ําวันนี้ขาพเจา ่  ขอเสนอยกทหารไปกองหนึ่งออมไปเขาตีทางดานหลังคายซุนเกี๋ยน แลวใหทาน แมทัพฮัวหยงยกทหารอีก กองหนึ่งบุกเขาตีทางดานหนาโหมกระหน่า พรอมกันทั้งสองดานก็จะจับตัวซุนเกี๋ยนไดโดยงาย ํ ฮัวหยง เห็นดวยกับขอเสนอและแผนการของลิซก มีคําสั่งใหจัดเตรียมกองทัพตามแผนการ ครั้นใกลเวลา เที่ยงคืนในขณะที่กองทัพซุนเกี๋ยนซึ่งอิดโรยเต็มที และทหารพากันหลับสนิทนั้น ฮัว-หยงและลิซกก็ยกทหาร All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 72.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 72 ออกจากดานเปนสองกองตามแผนการที่วางไว ถึงคายซุนเกี๋ยนแลวใหทหารโหรองใหสญญาณ ตีมาลอและ ั กลองศึก ดังสนั่นในยามดึกของราตรี แลวทหารทั้งสองกองก็ยกเขาปลนคายซุนเกี๋ยนพรอมกัน ลิซกซึ่งเขา ปลนคายทางดานหลังใหทหารเอาเพลิงสุมคายซุนเกี๋ยน แลวยิงธนูเพลิงเขาไปในคาย แสงเพลิงที่โชติชวงขึ้น  ทองฟาประสานกับเสียงโหรองและกลองศึก ทําใหทหารซุนเกี๋ยนตื่นจากหลับ งัวเงียตกใจวิ่งพลานไปทั้งคาย ไมเปนอันคิดสูรบ ซุนเกี๋ยนตืนขึ้นเห็นแสงเพลิง เสียงโหรองและกลองศึกก็ตกใจรูวาถูกปลนคาย จึงรีบแตงตัว  ่  ใสเกราะถืองาวขึ้นมามาทีหนาคายพรอมกับโจเมาทหารเอก เห็นฮัวหยงคุมทหารเขาปลนคายอยูก็ปรี่เขาไปรบ ่ ดวยฮัวหยงไดแปดเพลง คายซุนเกี๋ยนดานหลังก็ถูกลิซกตีแตก แสงเพลิงยิ่งลุกสวางไสว ซุนเกี๋ยนเห็นทหาร ในคายแตกตื่นวิ่งหนี และถูกฆาตายเปนจํานวนมากก็เกิดอาการหวงหนาพะวงหลัง ฮัวหยง ถือโอกาสนั้นชักมา หลบเขาหลังทหาร แลวสั่งทหารใหลอมซุนเกี๋ยน กับโจเมาไว ซุนเกี๋ยน โจเมาเห็นสถานการณคับขันทั้งเสียคายใหแกขาศึก จึงตีฝาวงลอมขับมาหนี ฮัวหยงเห็นเปนทีก็ขับ มาไลตาม ซุนเกี๋ยนจึงเอาเกาทัณฑยิงฮัวหยง ฮัวหยงก็รับลูกเกาทัณฑไวได ซุนเกี๋ยนยิงไปอีกดอกหนึ่ง ฮัวหยงก็รับไวไดอีก ครั้งที่สามซุนเกี๋ยนจึงนาวเกาทัณฑโกงจนเต็มที่ มุงจะอาศัยแรง นาวทําให ฮัวหยงรับลูก เกาฑัณฑไมได แตคันเกาฑัณฑทนแรงนาว ไมไดก็หักสะบันลง ซุนเกี๋ยน โจเมา จึงตั้งหนาขับมาหนีทาเดียว ้ ฮัวหยงก็ไลตามไปโจเมา ทหารเอกจึงเตือนซุนเกี๋ยนวาขณะนี้เปนเวลากลางคืน ขาศึกจําทานไดจากหมวก เกราะทีสวมอยู จึงติดตามทานมาไดถูกทาง ทานจักไดรับอันตราย ดังนั้นทานจงถอดหมวกเกราะเสียมาเปลียน ่ ่ ดวย ขาพเจาทานก็จะปลอดภัย ซุนเกี๋ยนเห็นดวยจึงถอดหมวกเกราะเปลี่ยนกับหมวกของโจเมา แลวแยกกัน ขับมาหนีไปคนละทาง ฮัวหยงไลตามซุนเกี๋ยน โจเมาไป ในทามกลางราตรีที่ประดับดวยจันทรเสี้ยวจึงถือเอา หมวกเกราะของซุนเกี๋ยนเปนเครื่องบอกทาง วานั่นแลวคือตัวซุนเกี๋ยน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เพชรประกายแสง (ตอนที่ 32) ฝายฮัวหยงกับทหารที่ขับไลตามซุนเกี๋ยนไปนั้น อาศัยเพียงแสงสลัวแหงพระจันทรเสี้ยวประดับดาวบนอากาศ จึงจําซุนเกี๋ยนไดจากหมวกเกราะทีสวมไวเทานั้น ครั้นเห็นหมวกเกราะซึ่งโจเมาแลกมาจากซุนเกี๋ยนสวมอยูที่ ่ ศีรษะ และกําลังขับมาหนี สําคัญวาเปนซุนเกี๋ยน จึงขับมาไลตามโจเมาไป โจเมาเห็นจวนตัวก็ชักมาเขาราวปา ฟนตนไมเพียงระดับศีรษะแลวเอาหมวกเกราะของซุนเกี๋ยนสวมไว ตัวเองชักมาออมมาซุมพุมไมคอยทีอยู ฮัวหยงแลทหารไลตามมาถึงราวปามองลึกเขาไป เห็นหมวกเกราะตองประกายแสงจันทรเสี้ยวอยู ไมรูกลโจ เมาคิดวาเปนซุนเกี๋ยน ถอยไปตั้งหลักสูในปา จึงใหทหารลอมไวแลวใชเกาทัณฑยิงอยูพักหนึ่ง แตทกอยาง  ุ ยังคงอยูในสภาพเดิมก็สงสัย จึงพาทหาร บุกปาเขาไปดู โจเมาซุมอยูเห็นเปนที จึงชักมาเขามาหาฮัวหยง  เสียงเทามาเหยียบหญาและกิงไมทําใหฮัวหยงเหลียวไปดู เห็นโจเมาขับมาตรง มาเงื้องาวจะฟน ฮัวหยงจึงชัก ่ มาเขาเผชิญหนา ตวาดดวยเสียงอันดังแลวเอางาวฟนโจเมาตัวขาดสองทอนตกมาตายในที่นั้น พอดีใกล สางฮัวหยงจึงคุมทหารยกกลับเขาดานกิสยกวน ฝายซุนเกี๋ยนหลังจากเปลี่ยนหมวกเกราะกับโจเมา ุ แลว ขับมาหนีไปอีกทางหนึ่งจึงพบเทียเภา, อุยกาย, ฮันตง และทหารซึงหนีออกจากคายแลวติดตามหาซุน ่ เกี๋ยน จึงยกไปตั้งคายทีตําบลเลียงตง แลวมีหนังสือบอกขาวศึกไปยังอวนเสี้ยว และกลาวหาอวนสุดวาถวง ่ เวลาไมจัดสงเสบียง เปนเหตุใหกองทัพของตนตองพายแพ ขอใหพิจารณาโทษตามวินัยศึก อวนเสี้ยวรับหนังสือซุนเกี๋ยนแลว ในสวนที่เกี่ยวกับอวนสุดพัวพันถึงตัวอยูก็ตกใจ รีบสั่งคนสนิทใหไปแจงขาว  ใหอวนสุดทราบ แลววาถาซุนเกี๋ยนเอาความเรื่องนี้ก็ใหซดทอดทหารเลวเปนแพะรับบาป โดยอางวาไดสั่งการ ั ไปแลวแตคนรับคําสั่งบิดพลิ้ว จากนั้นใหฆาทหารเลวปดปากเสีย สองพี่นองจะไดพนมลทิน ความคิดของอวน   เสี้ยวไมเพียงแตโงอยางเดียวเทานั้น หากยังเปนความคิดที่เลวทรามต่ําชา ผิดแลวไมยอมรับผิดและหาทาง ปายผิดเอาชีวตคนซึ่งไมเกี่ยวของเปนเครื่องสังเวยความชั่วชาของตนเสียอีก ิ ในสวนที่เกี่ยวกับกองทัพซุนเกี๋ยนที่เสียโจเมาและแตกพายมานั้น เปนเรื่องใหญของกองทัพปฏิวัติ ทั้งเกรงวา กองทัพจากเมืองหลวง จะยกตามตีจึงมีความวิตกนักคิดอะไรเองไมออก จึงใหเชิญบรรดา เจาเมืองมารวม ประชุมปรึกษา แตกองซุนจานนั้นเดินเขามาประชุม ในภายหลังโดยมีเลาป กวนอู เตียวหุย ติดตามมายืนอยู ขางหลัง อวนเสี้ยว เห็นเลาป กวนอู เตียวหุย ยืนอยูขางหลังกองซุนจาน มีลักษณะนาเกรงขามจึงถามกองซุน จานวาทั้งสามคนนั้นเปนผูใด กองซุนจานจูงมือเลาปออกไปยืนขางหนาอวนเสี้ยวคูกับตนแลวแนะนําวาทานผูนี้ คือเลาป เปนเชื้อพระวงศของพระเจาฮั่นโกโจ เปนศิษยรวมสํานักของขาพเจา สวนอีกสองคนเปนนองรวม สาบานของเลาป เมื่อครั้งสงครามโจรโพกผาเหลือง ทั้งสามพี่นองไดเขารวมปราบ โจรโพกผาเหลืองหลาย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 73.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 73 ครั้ง ทําความชอบแกแผนดินไวเปนอันมาก พระเจาเลนเตจึงโปรดใหไปเปนเจาเมืองเพงงวนกวน และบัดนี้ได รวมกับขาพเจามาทําการดวยกองทัพปฏิวติ ั อวนเสี้ยวเปนคนบายศบาอยาง และเกรงใจตอคนผูมียศฐานันดรตามวิสัยความคิดศักดินา ไดยินวาเลาปเปน  เชื้อพระวงศพระเจาเหี้ยนเตก็เกรงใจ จึงสั่งทหารใหจัดที่นงใหเลาปเสมอกับที่นั่งเจาเมืองไวตรงปลายสุดของ ั่ ประชุม กวนอู เตียวหุย จึงยายมา ยืนขางหลังเลาป อวนเสี้ยวแจงขาวศึกที่ซุนเกี๋ยนแตกทัพมานั้นใหทประชุม ี่ ทราบ แตปกปดเรื่องเปาสิ้นเจาเมืองเจปก ใหเปาตงผูนองยกทหารไปชิงเขาตีดานกิสุยกวนแลวแตกพายมา โดยเปาตงตายในทีรบ และเรืองอวนสุดไมสงเสบียงแกกองทัพซุนเกี๋ยนเสียไมแจงใหทประชุมทราบ ่ ่  ี่ ในขณะที่กําลังประชุมกันอยูนน ฮัวหยงไดยกทหารออกจากดานกิสุยกวนตรงมายังคายของกองทัพปฏิวติ เห็น ั้ ั ธงประจํา ตัวอวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญก็ยกมาที่หนาคายนัน แลวใหทหารเอาหมวกเกราะของซุนเกี๋ยนครอบ ้ ไวบนปลายหอกชูขึ้นแกวง แลวเยาะเยยวานี่เปนหมวกแมทัพของพวกกบฏ ใหเจาของหมวกรีบมารับเอาไป แลววาผูใดเปนนายของเจาของหมวกนี้ หากมิใชสุนัขขี้แพแลวอยามัวลอยตัวหลีกภัยอยูตอไป ใหรีบโผลหัว   ออกมาจากกระดอง มาลองเพลงทวนกับเราสักหนอยจะเปนไร ทหารรักษาการณจึงเอาความไปรายงานแก อวนเสี้ยวในที่ประชุม อวนเสี้ยวจึงถามวาจะมีผูใดอาสาไปรบดวยฮัวหยง ขณะนั้น ยูสดทหารเอกของอวนสุด ิ ลุกขึ้นขออาสา อวนเสี้ยวเห็นเปนลูกนองของนองชายตนจึงรีบอนุญาตแลวจัดทหารออกจากคายไปรบดวย ฮัวหยง กลองศึกของทั้งสองฝายดังขึ้นไมทันไรก็หยุดลง ทหารที่ตดตามยูสิดวิ่งหนีกลับเขาคายแลวเขาไป ิ รายงานใหอวนเสี้ยวทราบ วายูสิดประเพลงทวนกับฮัวหยงไดเพียงสามเพลงก็ถูกฮัวหยงเอางาวฟนตายคาหลัง มา อวนเสี้ยวไมรูกาลังทหาร ยังคงคิดที่จะเอาออนสูแข็งตอไป จึงถามที่ประชุมวาจะมีใครอาสา ดังนั้นฮันฮกเจา ํ เมืองกิจิ๋ว จึงเสนอ ใหพัวหองทหารเอกของตนเปนผูไปตัดศีรษะฮัวหยง อวนเสี้ยวก็อนุญาต และจัดทหารให พัวหองยกไป เสียงกลองศึกดังขึ้นอีกครั้งหนึง แตไมทันไรก็เงียบลงเหมือนครั้งกอนเพราะพัวหองรําขวานใหญ ่ เขารบดวยฮัวหยงไดเพียงสามเพลงก็ถูกฮัวหยงเอางาวฟนตกมาตายอีกคนหนึ่ง ทหารที่ตดตามก็พากันหนีเขา ิ คายมารายงานใหอวนเสียวทราบ ้ ที่ประชุมฟงรายงานแลวก็ตกใจ อวนเสี้ยวจึงกลาวขึ้นวา ฮัวหยงมีฝมือกลาแข็งนัก เสียดายที่อศวินยอดฝมือ ั ของขาพเจาทั้งสอง คืองันเหลียงและบุนทิวมิไดติดตามมาดวย มิฉะนั้นเราคงไมแพตองสูญเสียทหารเอกถึง สองคนดังนี้ แลวฝนใจถามทีประชุมวาครั้งนีจะมีผใดอาสาไปปราบฮัวหยง ในขณะทีที่ประชุมนิ่งอึ้งอยูนน ก็มี ่ ้ ู ่ ั้ เสียงดังกังวานมาจากดานหลังของที่ประชุมวา "ขาพเจาขออาสาไปตัดหัวฮัวหยงเอง" สิ้นเสียงลงอวนเสี้ยว และทุกคนตางหันมองไปทางเจาของเสียงนั้น เห็นชายหนึ่งสูงหกศอก หนวดยาวเสนละเอียดดุจใยไหม หนา แดงดังผลพุทราสุก ปากแดงดังชาดแตม คิวดังตัวไหม จักษุยาวดังนกการเวก ศีรษะโพกดวยผาไหมสีเขียว ้ ใบไม สวมเกราะชุดออกศึก ในมือถืองาวยาวสิบเอ็ดศอก หนักแปดสิบสองชั่งสีดาสนิท ยืนแนวนิ่งใบหนาผิน ํ ไปทางประตูคาย ดูสงานาเกรงขามยิ่งนัก นั่นคือ กวนอูแหงเมืองไกเหลียง นองรองแหงคําสาบานสวนทอ  อวนเสี้ยวเห็นกวนอูยืนอยูขางหลังเลาป หาใชที่สาหรับทหารเอกไม จึงสงสัยแลวถามขึ้นวาทานนี้มชอและ ํ ี ื่ ตําแหนงใดในกองทัพ การถามทั้งนี้แสดงวาอวนเสี้ยวความจําเสื่อมหรือไมก็หูตึง เพราะกองซุนจานเคยแนะนํา มาครั้งหนึ่งแลวในตอนที่อวนเสี้ยวเห็นเลาป กวนอู เตียวหุย ยืนอยูขางหลังกองซุนจาน หรือไมก็เปนการฟง คําแนะนําโดยไมสนใจและไมใสใจจํา หรือมิฉะนั้นก็ตองการจะหักหนาคนอื่นวามีตาแหนงแหลงทีต่ําไมสม ํ ่ ฐานะ กองซุนจานจึงลุกขึ้นรายงานซ้ําอีกวาทานผูนี้คือกวนอู เปนนองรวมสาบานของเลาปมิไดมีตําแหนงใดๆ ในกองทัพ เปนเพียงทหารเลวถือเกาทัณฑหนามาเลาปเทานั้น อวนเสี้ยวไดฟงคําก็โกรธจัด รองตวาดไปทางกวนอูวาไอทหารเลวไมรที่ตาที่สูง บังอาจมาพูดตอหนาเจาเมือง ู ่ํ ผูใหญ ขันอาสาจะไปรบดวยฮัวหยงทหารเอก เปนการตีตัวเสมอทหารเอก ดูหมิ่นแมทัพนายกองทั้งปวง วา แลวก็สั่งทหารใหไปขับกวนอูออกจากที่ประชุม โจโฉเห็นเหตุการณทั้งนั้นโดยตลอด พินิจดูบุคลิกลักษณะ ทวงทาของกวนอูและน้ําเสียงอาสาศึกแลวสงานาเกรงขามยิ่งนัก เห็นทีจะไดการ ครั้นไดยินอวนเสี้ยวสั่งทหาร ใหไปไลกวนอูออกจากที่ประชุม จึงรีบลุกออกไปขวางหนาทหารไวบอกใหหยุดไวกอน แลวกาวออกมา ตรงหนาอวนเสียวและวา "ทานอยาเพิ่งโกรธกอน ทวงทีกวน อูนี้จะมีฝมือกลาหาญอยูจึงกลาขันอาสา ถาไม ้  สมดังปากวาจึงจะเอา โทษถึงตาย" แลวโจโฉจึงไดกลาวกับอวนเสี้ยวขอใหมีบัญชาใหกวนอูออกรบดวย ฮัวหยง อวนเสี้ยวจึงวากวนอูเปนแคทหารเลว หากออกไปรบดวยฮัวหยงแลว ฮัวหยงจะหมิ่นไดวากองทัพของเราทั้งนี้ สิ้นแลวซึ่งทหารเอก ก็จะหัวเราะเยาะเราวาเปนพวกสิ้นคิด ไมรูทควรไมควร สงทหารเลวไปรบดวยทหารเอก ี่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 74.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 74 เราก็จะเสียเกียรติยศไปเบื้องหนา โจโฉยืนยันความเห็นเดิมแลววา "ขาพเจาเห็นรูปรางกวนอูนี้ใหญโตคมสัน อยู เห็นสมเปนทหารเอก ฮัวหยงจะไมรูวาเปนทหารเลว" เหตุการณนี้แสดงวาโจโฉมองเห็นความเปนทหาร เอกที่ซอนอยูในตัวทหารเลวจากเมืองไกเหลียง มองเห็นถึงเพชรเม็ดงามที่ประกายแสงแวววามเจิดจาอยู ภายในกอนหินอันยังมิไดเจียระไนนั้น ในขณะที่อวนเสียวซึ่งเปนถึงผูบัญชาการใหญกลับเปนคนตาบอด หรือ ้ ถูกมานแหงความบายศบาอยางปดสายตาไวจนมืดมิด กวนอูไดยินโจโฉกลาวเชนนั้นแลว เห็นอวนเสี้ยวยังคงลังเลอยู ในขณะที่เลาปหันหลังมาพยักหนาเปนทีเห็น ดวย กวนอูจึงกลาวขึ้นวา "ขาพเจาจะขออาสาออกไปครั้งนี้ ถาไมไดศีรษะฮัวหยงเขามา ขอทานจงเอาศีรษะ ขาพเจาไวแทนเถิด" วาแลวกาวจากดานหลังของเลาปออกมายืนถมึงอยูระหวางกลางที่ดานหลังของที่ประชุม นั้น ในมือกระชับงาวไวมั่น อวนเสี้ยวเห็นดังนันจึงอนุญาตใหกวนอูออกรบกับฮัวหยง และสังใหจัดทหารยกตาม ้ ่ ไปดวยกวนอู โจโฉเห็นเชนนั้นก็ดีใจ ยกมือเปนทีวาใหกวนอูหยุดไวกอน แลวหยิบเอาปานสุราบวยซึ่งอุนไวริน ใสจอกสงใหแกกวนอู และอวยพรใหทาการไดสําเร็จดังประสงค ํ กวนอูไมรับสุราจอกนั้น เอามือทั้งสองกุมงาวคอมตัวลงคํานับโจโฉแลววาขอขอบคุณน้ําใจของทาน แต ขาพเจานี้เปนแคทหารเลว ยังไมมีความชอบ ขอทานจงงดไวกอน ไวเมื่อใดที่ขาพเจาทําความชอบควรแกสุรา ของทานแลว ขาพเจาจะขอรับสุรามาดื่มคารวะตอทาน วาแลวกวนอูก็รีบออกจากที่ประชุม ยกทหารออกไป นอกคาย ทามกลางความประหลาดใจและตกตะลึงของหัวเมืองทั้งปวงในที่นั้น แมโจโฉเองก็ยังคงถือจอกสุรา รออยู ณ ที่เดิม ทันใดนั้น เสียงกลองศึกของทั้งสองฝายก็ดงสนั่นขึ้นอีกครังหนึ่งเปนสัญญาณวากวนอูไดเขารบกับฮัวหยงแลว ั ้ ไมทันไรเสียงกลองศึกก็หยุดลงเหมือนกับทั้งสองครั้งกอน ทุกคนในทีนั้นกมหนาสลดลงคาดวาเหตุการณจะ ่ ซ้ํารอยเปนครั้งที่สาม มีแตโจโฉ เลาป เตียวหุยเทานั้นทียังคงเปนปกติอยู ที่ประชุมยังไมทันจะวากลาวสืบไป ่ ประการใด กวนอูก็กาวเขามาในที่ประชุมมือหนึ่งถืองาว อีกมือหนึ่งหิวศีรษะฮัวหยง โยนลงที่พื้นของหอง ้ ประชุมแลวกลาวสั้นๆ วา "ขาพเจาตัดศีรษะฮัวหยงมาใหทานแลว" อวนเสี้ยวและหัวเมืองทั้งปวงยินดียงนัก  ิ่ เลาป เตียวหุย เขามาจับเอามือกวนอูและโอบไหลรวมยินดีกันทั้งสามพี่นอง โจโฉจึงเอาสุราจอกที่ยังคงถืออยูในมือ และสุรานั้นยังคงอุนอยูเขามาคํานับ กวนอู สงสุราใหแลววาขาพเจา คํานับทานทีทําความชอบดวยสุราจอกนี้ กวนอูก็รับสุราจากโจโฉมาดื่ม แลวคํานับโจโฉเปนการแสดงความ ่ ขอบคุณ วีรชนนั้นมีอยูทกกาลสมัย อยูที่วาใครจะมองเห็นและรูจักชวงใชหรือไมเทานั้น และแมวาจะไมเห็นหรือไมรูจัก ุ    ชวงใช แตสภาพการณยอมกําหนดใหวีรชนปรากฏขึ้นตอหนาสายตามหาชนอยูวันยังค่า อวนเสี้ยว คนมืดบอด ํ ทางปญญา ไมมีโอกาสไดรวาชายสามคนทียนขางหลังกองซุนจานในวันนี้ คนหนึ่งก็คือฮองเตอีกพระองคหนึ่ง ู ่ ื ของราชวงศฮั่น และทหารเลวอีกสองคนก็คือทหารเอกนามระบือแหงแควนฉูส หรือจกกก และหนึ่งในนันก็คือ ้ เทพเจาแหงความซื่อสัตย "กวนอู" ที่ผคนยังเคารพกราบไหวจนถึงทุกวันนี้ ู สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สงครามของคนไรปญญา (ตอนที่ 33) ตําราพิชัยสงครามของซุนวูวาไวในบทแรกสุดวา "การณรงคสงครามเปนงานใหญของประเทศชาติ เปนจุด ความเปนความตาย เปนวิถีทางอันนําไปสูความยืนยงคงอยู หรือดับสูญหายนะ พึงพินิจ พิเคราะหจงหนัก ทีเดียว" และไดกลาวในบทถัดมาวา "ฉะนั้นจึ่งวินิจฉัยดวยกรณียกิจหา ประการเปรียบเทียบถึงภาวะตางๆ เพื่อ ทราบความจริง กลาวคือ 1 ธรรม 2 ดินฟาอากาศ 3 ภูมิประเทศ 4 ขุนพล 5 ระเบียบวินัย" และวา "ขุนพลคือผู กอบดวยสติปญญา ความเทียงธรรม ความเมตตา ความ กลาหาญ และความเขมงวดเด็ดขาด"  ่ แตทวาสงครามที่บัญชาการโดยอวนเสี้ยวฝายหนึ่ง และโดยตั๋งโตะอีกฝายหนึ่งนั้น กลับกระทําการกันแบบคน สิ้นคิด ไรสติปญญา ดังนั้น สงครามจึงดําเนินไปแบบไรทศทาง ไรแผนการยุทธ และเปนไปตามยถากรรม ฝาย  ิ เตียวหุย นองเล็กแหงสวนทอเห็นกวนอูพี่รองมีความชอบอยากจะแสดงฝมอบาง จึงลุกขึ้นเสนอตอที่ประชุมวา ื "กวนอูพี่ขาพเจาไดอาสาตัดเอาศีรษะฮัวหยงมาใหแลว ขาพเจาผูนองจะขออาสาตีเขาไปในเมืองหลวง แลว จะจับเอาตัวตั๋งโตะมาใหทาน"  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 75.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 75 ความไมรูการอันควรไมควรของเตียวหุยนี้ทาใหสถานการณ ของเลาปยุงยากขึ้นมาเปลี่ยนสถานการณที่พงได ํ ึ ใหกลายเปนเสียไป เพราะอวนเสี้ยว ซึ่งไมพอใจกับชัยชนะของกวนอูดวยรูสึกวาเสียหนาอยูแลว มาบัดนี้ภัย คุกคามของฮัวหยงที่หนาคายสิ้นไป ความบายศบาอยางจึงโหมกลับมาครองใจอีกครั้งหนึง พอไดยินเชนนั้นก็ ่ ระบายโทสะเอากับเตียวหุย ลุกขึ้นยืนตวาดเอากับเตียวหุยวาไอทหารเลว จงหุบปากเสียทันที ที่นี่เปนที่ประชุม ขุนนางผูใหญ ไมมีใครปรึกษาหาความเห็นกับทหารเลวเชนเจา สิกลับมาออกความเห็นหักหนาแมทัพนายกอง ทั้งปวง หมิ่นน้าใจเรานัก จงออกไปเสียใหพนจากที่ประชุม ํ โจโฉเห็นอวนเสี้ยวลุแกโทสะ ลวงวิสยผูนําทัพเชนนั้น จึงลุกขึ้นประสานมือคารวะอวนเสียวแลววา "อยางธรรม ั ้ เนียมศึกนั้น ถาผูใดมีความชอบในการสงคราม ก็จะปูนบําเหน็จตามสมควร ถาผูใดกระทําความผิดก็จะลงโทษ  ซึ่งจะมาถืออิสริยยศในทามกลางศึก ดังนี้ไมสมควร" คําพูดของโจโฉมุงตอการเตือนสติอวนเสี้ยวใหรําลึกถึง หลักการนําทัพของแมทัพตามพิชัยสงครามอยางหนึ่ง และสะกิดใจอวนเสี้ยวใหรําลึกถึงคําพูดในวันปฏิญาณ สาบานตนทีจะปกครองทหารโดยยุติธรรมอีกอยางหนึ่ง แตอวนเสี้ยวลุแกโทสะ ละความผิดชอบชั่วดีเสียสิ้น ่ ยินคําโจโฉแลวไมฟงคํา กลาวหาโจโฉดวยเสียงอันดังวาเมื่อทานเห็นทหารเลวมีความสําคัญกวา ขาพเจา ขาพเจายอมไมสามารถนําทัพไดอีกตอไป จะขอยกทัพกลับแตบัดนี้ แลวทําทาผลุนผลันจะออกจากที่ประชุม โจโฉรีบกาวเขาไปยุดเอามืออวนเสี้ยวขอรองใหหยุดอยูกอน ประสานมือคํานับแลววาเรืองใหญของเราที่ยก ่ กองทัพมาเมืองลกเอี๋ยงนี้ยังไมสําเร็จ อยาถือสากับเรื่องเล็กนอยเพียงเทานี้เลย เห็นแกการแผนดินแลราษฎร เถิด วาแลวก็หนมาทางกองซุนจานขอใหพาเลาป กวนอู เตียวหุย กลับไปคายกอน อวนเสี้ยวคอยคลายโทสะ ั ลง แลวปดประชุมเสียดื้อๆ จากนั้นจึงแยกยายกันกลับไปยังคายของแตละเมือง สวนโจโฉนั้นเห็นถึงความสําคัญของสามพี่นองแหงสวนทอ ติด ตามจับตาความเคลื่อนไหวอยางใกลชิด และ เพื่อใหเกิดความรูสึกที่เปนมิตรตอกัน จึงสั่งใหทหารนําหมูเห็ดเปดไกไปปลอบขวัญเลาปและพี่นองรวมสาบาน  ถึงในคาย บรรยากาศการประชุมในวันนีทําใหอวนเสี้ยวสูญเสียความเชื่อถือไปเปนอันมาก หลายเมืองเริมเห็น ้ ่ วากองทัพปฏิวติกําลังเกิดปญหาขึ้นแลว เนื่องจากการวางตัวและการทํางานของอวนเสี้ยวนี่เอง สถานการณถึง ั วันนี้เพียงแคเดินทัพมาถึงชายแดนเมืองลกเอี๋ยง กองทัพปฏิวัติไดสูญเสียทหารเอกไปแลวถึงสี่คน และถูกตี แตกพายไปถึงสองกองทัพ ในขณะที่ฝายเมืองหลวงสูญเสียเพียงโฮจิ้นทหารเอก เปนแตวากวนอูไดกหนาคืน  ู ใหกับกองทัพปฏิวัตตัดศีรษะฮัวหยงแมทัพใหญฝายเมืองหลวงไดสําเร็จ ในขณะที่สราในจอกยังไมทันหายอุน ิ ุ แตกระนั้นกองทัพปฏิวติก็ยังคงมิไดกําหนดแผนการรบใดๆ ที่ชดเจนเพื่อการเขายึดเมืองลกเอี๋ยง แมฝายเมือง ั ั  หลวงเองตั๋งโตะก็หาไดมีแผนการใดๆ ที่จะตีทัพของกองทัพปฏิวัตใหแตกพายไปไม สถานการณยังคงเปนไป ิ ตามยถาบุญยถากรรมตอไป ฝายทหารของฮัวหยงเมื่อเห็นฮัวหยงศีรษะหลุดจากบาเพียงชั่วการประงาวกับกวนอูไดไมถึงเพลงก็พากัน ตกใจ แตกหนีกลับเขาดานกิสุยกวน รายงานการศึกใหรองแมทัพลิซกทราบ ลิซกทราบขาวปราชัยของฮัวหยง แลวก็ตกใจ รีบสงรายงานเขาเมืองหลวง ครั้นตั๋งโตะทราบแลวก็ตกใจเชนเดียวกัน เพราะคาดไมถึงวาแมทัพมี ฝมือระดับฮัวหยงจะพายแพแกทหารซึ่งไมปรากฏชื่อเสียงเรียงนามมากอน จึงใหทหารไปเชิญลิยูที่ปรึกษาและ อัศวินงูเหาลิโปมาพบที่จวน ลิยูกุนซือเจาความคิดทราบความศึกแลวเสียดายฮัวหยงเปนอันมาก ความกลัวเขา ครอบงําความคิดและสติปญญาไปสิ้น เสนอความเห็นอันวิปริตขึ้นวากองทัพทียกมาครั้งนี้มีอวนเสี้ยวเปนผูนํา ่ ทัพ และอวนเสี้ยวนั้นมีอาชื่ออวนหงุยเปนราชครูอยูในเมืองหลวง อาจคบคิดกันเปนไสศก จําจะตองประหาร ึ อวนหงุยและครอบครัวเสียใหสน ตั๋งโตะฟงความเห็นอันวิปริตของลิยแลวตองดวยอัธยาศัยโฉดชั่วของตนจึง ิ้ ู สั่งใหลิฉย กุยกี สองทหารเอกคุมทหารหารอยยกไปจับอวนหงุยพรอมครอบครัวและผูคนในบานสังหารเสียสิ้น ุ โดยที่คนเหลานี้ไมมีความผิดใดๆ แลวสั่งใหตัดศีรษะอวนหงุยสงไปดานกิสุยกวน เสียบไวที่นอกคายเปนการ เยาะเยยอวนเสียว ้ ความคิดของลิยูเจาปญญาในครั้งนีทําใหไดรกันวาลิยูนั้นมีความรู ้ ู ความเขาใจใชเปนที่ปรึกษาไดกแตดาน ็ การเมือง หากเปนดานการศึกสงครามแลวตองนับวาขี้เทอสินดี เพราะไมเพียงแตไมสามารถ เสนอแผนการรบ ้ ที่จะเอาชัยขาศึกไดเทานั้น ยังไมรูขอมูลขาวสารการ สงครามแมแตนอย จึงไดแตหลับตาคิดเอาเองแลวเสนอ ใหสังหารคนไมมีความผิดเสียเปนจํานวนมาก จากนั้นตั๋งโตะจึงใหลฉุย กุยกี สองทหารเอกนําทหารหาหมื่นยกออกจากเมืองหลวงไปรักษาดานกิสยกวน มี ิ ุ คําสั่งหามยกออกไปรบดวยขาศึกเปนอันขาด ใหเพียงแตคุมกําลังตั้งมันรักษาดาน ไวเทานั้น สวนตั๋งโตะเอง ่ พรอมดวยลิยู ลิโป หลงเตียว และเตียวเจ คุมทหารอีกสิบหาหมื่นยกจากเมืองหลวงไปทีดานเฮาโลกวน หาง ่  เมืองลกเอี๋ยงประมาณหารอยเสน แลวใหลโปแยกทหารสามหมื่นยกไปตังคายอยูนอกกําแพงดาน การจัด ิ ้ กําลังทหารของตั๋งโตะครั้งนี้ ความจริงหามีแผนการทางยุทธวิธีที่ชดเจนแตอยางใดไม แตทวาโดยชัยภูมิของ ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 76.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 76 เมืองหลวงและการจัดตั้งดานทั้งสองนี้เปนการจัดวางดวยภูมิปญญาของยอดขุนพลในอดีต มีลักษณะรุกและรับ อยูในที ดังนันเพียงแตยกทหารไปตั้งยันทัพขาศึกอยูในดานทั้งสองนี้ ก็สามารถคุกคามกดดันกองทัพของ ้ ขาศึกใหตองประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งการตั้งทัพโดยวิธีการตั้งคายรายเรียงกันไปถึงสองรอยเสนแบบโงเขลาเบา ปญญาของอวนเสี้ยวดวยแลว ยิ่งถูกคุกคามหนักขึ้น เพราะสภาพกลายเปนวาคายของฝายปฏิวติที่เรียงรายอยู ั ถึงสองรอยเสนนั้นตกอยูระหวางทั่งกับคอนเหล็กมหึมา นั่นคือแนวหนาสุดของกองทัพปฏิวัติ ปะทะอยูกับทั่ง คือดาน กิสุยกวน ที่มีกําลังตังรับหาหมื่นคน สวนตนทางหรือแนวหลังสุดของกองทัพปฏิวัติอยูใกลกับตัคฆอน ้ มหึมา คือ ดานเฮาโลกวน ที่มีกําลังพลถึงสิบหาหมื่นคน โดยมีลิโปตั้งคายอยูนอกกําแพงดานพรอมจะรุกรบ อยูตลอดเวลา นี่คือ สถานการณเชนเดียวกันกับที่คณะเสนาธิการของเยอรมันไดวางแผนใหกับกองทัพของเจียงไคเช็ก ตีทัพ ของ พรรคคอมมิวนิสตจีนในสงครามปลดแอก สงผลใหพรรคคอมมิวนิสตจีนไดรับความสูญเสียครั้งยิงใหญจน ่ ตองเดินทัพทางไกลขึ้นสูเยียนอาน สภาพภูมิการวางกําลังเปนดั่งนี้ ดังนั้น กองทัพปฏิวตจึงถูกกดดันคุกคาม ั ิ จากพลังยุทธานุภาพของกองทัพฝายเมืองหลวง ทั้งๆ ที่แมวาตั๋งโตะจะมิไดรูความนัยนันก็ตาม ้ หนวยลาดตระเวนของกองทัพปฏิวัตทราบขาว ิ จึงรายงานใหอวนเสียวทราบ ้ อวนเสี้ยวจึงเรียกประชุม กองบัญชาการกองทัพปฏิวัติ ปรึกษาวาจะคิดอานประการใด บรรดาหัวเมืองเหลานั้นไม มีผูใดเสนอความเห็น โจโฉจึงเสนอขึ้นวา "ซึ่งตั๋งโตะยกออกมาตังอยูหนาคายนันหวังจะสกัดตนทางไว เราจําจะแบงเอานายทัพ ้ ้ นาย กองคนละครึ่งยกไปตีอยาใหตั๋งโตะอยูได" ขอเสนอของโจโฉคือแบงกองทัพปฏิวัติออกเปนสองกอง  กองหนึ่งตั้งมั่นอยูในที่เดิม อีกกองหนึ่งยกเขาตีดานเฮาโลกวน ที่ตั๋งโตะรักษาดานอยู สวนดานกิสยกวนมี ุ กองทัพของซุนเกี๋ยนตั้งยันไวแลวทีตําบลเลียงตง เปาหมายของแผนการนี้คืองัดคอนมหึมานั้น ไมใหทุบลง ่ มายังกองทัพปฏิวัติไดนั่นเอง แตยังคงเปนความคิดของการยันสงครามเทานัน หาใชการรุกทางยุทธวิธีแตประการใดไม อวนเสี้ยวเห็นดวย ้ กับขอเสนอของโจโฉ จึงออกคําสั่งใหกองทัพของอองของเมืองโหลาย เตียวเมาเมืองตันลิว เปาสิ้นเมืองเจปก อวนอุย เมืองซุนหยง ขงเลงเมืองปกไฮ เตียนเอี๋ยงเมืองเสียงตง โตเกี๋ยมเมืองซีจิ๋ว และกองซุนจานเมืองปก เปง รวมแปดกองทัพยกไปตีดานเฮาโลกวน กองทัพนอกนั้นใหตั้งมั่นอยูที่เดิม ยกเวนกองทัพของโจโฉ ใหทํา  หนาทีลาดตระเวนและประสานงานระหวางกองทัพทุกกองของฝายปฏิวติ สามพี่นองแหงสวนทอ เลาป กวนอู ่ ั เตียวหุย จึงไดรวมไปกับกลุมทัพสวนนี้ โดยสังกัดอยูในกองทัพของกองซุนจาน ยกไปดานเฮาโลกวน กองทัพ  ของทั้งแปดเมืองเคลื่อนจากที่ตั้งสูดานเฮาโลกวนเปนสามขบวน โดยกองทัพของอองของเมืองโหลายเปน กองทัพหนา กองทัพของเตียวเมาเมืองตันลิวและกองทัพของอวนอุยเมืองซุน-หยงเปนกองกลาง อีกหา กองทัพที่เหลือเปนกองหลัง กองทัพหนาปะทะกับลิโป สูญเสียหองหยกทหารเอกจึงถอยรนมา พอดีกองกลาง หนุนเนื่องขึ้นไป ลิโปเห็นวามีกองทัพหนุนมาเปนอันมากก็ยกกลับเขาคายที่หนาดานเฮาโลกวนนั้น กองทัพ หนาและกองกลางทั้งสามทัพจึงตั้งคายยันคายลิโปไวในระยะหางกันเพียงสามสิบเสน ครั้นกองหลังทังหา ้ กองทัพเคลื่อนมาถึงจึงตั้งคายอยูในบริเวณเดียวกัน ตั้งคายเสร็จแลว เจาเมืองทั้งแปดจึงมาประชุมปรึกษากันทีคายของกองซุนจาน ถือโอกาสนี้แสดงความชื่นชม ่  ยินดีตอสามพี่นองแหงสวนทอที่กูหนากองทัพปฏิวัติไวไดเมือวันกอน ขณะปรึกษากันอยูนั้น ลิโปไดยกทหาร  ่  ออกจากคายมาทารบกับกองทัพของเจาเมืองทั้งแปดทีหนาคายของกองซุนจาน เจาเมืองทั้งแปดจึงพากันขึ้น ่ ไปดูบนหอคอยในคาย เห็นลิโปคุมทหารมีธงทิวปลิวไสว ทั้งนายและพลตางเริงราหาวหาญคะนองนัก กองทัพ ของแปดหัวเมืองสง บอกสุนทหารเอกของเมืองเสียงตงออกรบ ไมถึงสามเพลงก็ถูกลิโปเอาทวนแทงตกมา ตาย จึงสงบูอนกงทหารเอกเมืองปกไฮออกรบอีก ก็ถูกลิโปใชทวนหวดมือบูอันกงขาด กระบองเหล็กหลุด ั กระเด็น บูอันกงจึงขับมาหนี เจาเมืองทั้งแปดหัวเมืองจึงยกทหารออกไปกันเอาบูอันกงกลับเขาคาย แลวตังมั่น ้ อยู ในคายนั้น สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ประกายกระบีที่ซอนในฝก (ตอนที่ 34) ่  สถานการณสงครามในขณะนี้ อวนเสี้ยวผูบญชาการใหญและกองทัพเจ็ดหัวเมืองยังคงตังมั่นกินลมชมวิวอยูที่ ั ้ ชายแดนเมือง ลกเอี๋ยง ในขณะที่กองทัพแปดหัวเมืองยันอยูกบกองทัพของตั๋งโตะ ลิโปทดานเฮาโลกวน สวน ั ี่ ซุนเกี๋ยนนั้นตั้งคายอยูทตําบลเลียงตง คุม เชิงดานกิสยกวน ซึ่งลิฉย กุยกี สองทหารเอกของตั๋งโตะรักษาดาน  ี่ ุ ุ อยู ฝายลิโปซงตั้งคายอยูนอกกําแพงดานเฮาโลกวน หลังจากไดรับชัยชนะกองทัพแปดหัวเมือง สังหารทหาร ึ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 77.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 77 เอกเสียคนหนึ่งและฟนทหารเอกบาดเจ็บพิการอีกคนหนึ่งแลว วันรุงขึ้นก็ยกทหารมาทารบกับกองทัพของแปด หัวเมืองอีกครั้งหนึ่ง เจาเมืองทั้งแปดหัวเมืองพรอมทั้งเลาป กวนอู เตียวหุย จึงยก ทหารออกไปหนาคาย ตั้งกระบวนเรียงหนา กระดาน เพื่อจะรบกับลิโปดวยวิธีรบโดยอาศัยฝมือทหารเอกดังเดิม ทั้งๆ ที่รูและสัมผัสตลอดมาแลววาการรบ  ดวยฝมือทหารเอกนั้นเปนรองฝายลิโปที่ฝมือรบเขมแข็งและองอาจกลาหาญยิ่งนัก  นับเปนการรบที่ผดหลัก ิ พิชัยสงคราม เพราะเปนการรบที่ไมเห็นชัยชนะ หากเปนการรบที่อาศัยแตปาฏิหาริยเปนที่พึ่งเทานั้น กองซุนจานเจาเมืองปกเปงไดขับมาออกจากขบวนแถวของแปด เจาเมือง เขารบดวยลิโป ซึ่งขับมาออกหนา ทหารมารออยูกอนแลว กองซุนจานรบดวยลิโปไดเพียงสิบเพลงก็ออนกําลังลงจึงชักมาหนี ลิโปขับมาไลตาม  ใกลเขามาถึงระยะทวนแทงแลว ลิโปจึงเงื้อทวน แทงกองซุนจาน แตพลันไดยินเสียงตวาดดังสนั่นดุจฟารอง วา "เฮย! ไอลูกสามพอ ชิมคมทวนของกูดีกวา" มาเซ็กเทาที่ลิโปขี่จึงชะงักลง เสียงโลหะตันสองอันกระทบ กันดัง "เปง" ยินสนั่นกลบเสียงกลองรบและเสียงโหรองของทหารทั้งสองฝาย ทวนของเตียวหุยฟาดปดเอา ทวนของลิโปกระดอนไป กองซุนจานฉวยโอกาสนั้นขับมาหลบเขา มาหลังทหารคําดา "ไอลูกสามพอ" ที่เตียว หุยดาลิโปครั้งนี้ตรงกับขอเท็จจริง เพราะลิโปมีพอตัวคนหนึง มีเตงหงวนเปนพอบุญธรรมอีกคนหนึ่ง ลิโป ฆา ่ เตงหงวนเสียแลวมาอยูดวยตังโตะ นับถือตังโตะเปนพอบุญธรรม อีกคนหนึ่ง จึงเปนลูกสามพอ เปนคําดา  ๋ ๋ นักการเมืองที่รนแรงโดยมีความเต็มวา "นักการเมืองสามพรรคเหมือนคนสามพอ เปนจัญไรแผนดิน" ุ ดานเตียวหุยกับลิโปกรายทวนรบกันบนหลังมาโดยมีทหารของ ทั้งสองฝายตั้งขบวนอยูดานหลัง ธงทิวประจํา  กองทัพรับลมปลิวไสว เสียงกลองศึกดังสนันผสานเขากับเสียงโหรองของทหารทั้งสองฝาย ทําใหทั้งลิโป ่ เตียวหุยตางคึกคะนองยิ่งนัก สินเพลงที่หาสิบ กวนอูสังเกตเห็นมาที่เตียวหุยขี่อยูนั้นออนกําลังลง ในขณะที่มา ้ เซ็กเทาของลิโปยังเริงราคะนองคลองแคลวรวดเร็วดังเดิม เกรงวาเตียวหุยจะเสียที จึงขับมากรายงาวนิลนาคะ ออกไปกลางลานรบสมทบกับเตียวหุยรบดวยลิโปเลาปยืนมาอยูขางกองซุนจานทอดสายตาเขมนมองเชิงรบ แลว ความวิตกในการศึกก็หมดไปจากใจเห็นเปนทีจะจับลิโป จึงขับมารํา กระบี่คูถลันออกไปในลานรบลอมลิ โปไว แลวแกวงกระบี่โบกเปนสัญญาณพรอมตะโกนดวยเสียงอันดังวา "เต็ง" กวนอู เตียวหุย รูความหมาย  สัญญาณก็ชักมาวนรอบลิโปสลับไปมา แลวตั้งเปนขบวนพยุหะขึ้น โดยเลาปเขารบตรงดานหนาของลิโป กวน อูเขารบทางดานขวาของลิโป และเตียวหุยเขารบทางดานซายของลิโป สามกกฉบับวิจารณของจีนระบุวา เลาปตวาดออกเสียงวา "เต็ง" แลวตั้งขบวนพยุหะ สามกกฉบับสมบูรณระบุ วา สามพี่นองแหงสวนทอลอมลิโปไวในลักษณะอักษรรูปตัว "T" ซึ่งตรงกับคําวา "เต็ง" ในภาษาจีนในขณะที่ บางตําราวาการตั้งขบวนรบชนิดนี้เปนการตั้งขบวนแบบ คายกลดาวไถ และถือเปนขบวนพยุหะในการศึกชนิด หนึ่ง เปนแตใชกําลังคนนอยเทานั้น เลาปถือกระบี่คูอยูเผชิญหนาเปนตัวลอ ดูประหนึ่งจะเสียเปรียบ เพราะ กระบี่เปนอาวุธสั้นกวาทวนของลิโป แตเมื่อเปนพยุหะดังนี้แลว ทวนยาวของลิโปก็ไรพิษสง เพราะไมวาจะฟาด หรือแทงก็จะติด ขัดไปสิ้น นั่นคือหากจะแทงก็ตองดึงทวนมาขางหลัง สภาพเชนนีทั้งงาวของกวนอูและทวน ้ ของเตียวหุยยอมกดดันทั้งในทางฟาดและทางแทงอยูทั้งสองดาน  หากจะฟนก็ตองเงื้อทวนขึ้นทางดานขวา ยอมจะติดงาวของกวนอูอีก ทั้งจะเปดชองวางทางดานซายใหเตียวหุยเอาทวนแทงที่ขางตัวถึงหัวใจได โดยสะดวก ขบวนพยุหะของสามพี่นองแหงสวนทอกดดันบังคับใหวงลอมแคบลงทุกที ลิโปติดขัดละลาละลังไปเสียทุก ทางก็ตกใจยิ่งนัก อาศัยแตกําลังและความแคลวคลองวองไวของมาเซ็กเทาหลีกหลบปองปดอาวุธของสามพี่ นองแหงสวนทอเอาตัวรอดเพียงอยางเดียวและตกเปนฝายถูกกระทําอยางสินเชิง จึงคิดหนีเอาตัวรอด แต ้ ธรรมดามานั้น ในยามเผชิญศึกดังนี้ไมสามารถชักมาถอยหลังได ดังนั้นลิโปจึงตัดสินใจเสี่ยงโนมตัวไป ขางหนาจนเกือบซบคอ มาเอาทวนชีตรงไปทางเลาป ฝายเลาปถือกระบี่คูเปนอาวุธสันกวาปะหนาทางตรง ้ ้ ไมไดเพราะจะถูกทวนเสียกอน เลาปจึงเอากระบี่คูปดทวนของลิโป ในพลันที่กระบี่คูของเลาปฟาดไปทางซาย  เพื่อปดทวนของลิโปนั้น ลิโปกระทืบโกลนมาเซ็กเทาโผนกระโจนไปทางดาน ขวาของเลาป ฝาวงลอมออกไป ไดอยางหวุดหวิด แลวอาศัยฝเทาอันรวดเร็วดุจพายุของมาเซ็กเทาชักมาหนีออกจากสนามรบราวกับเปน ปาฏิหาริยที่เกิดขึ้น ทั้งๆ ทีมิไดวางแผนไวกอนแตประการใด  ่ สามพี่นองแหงสวนทอและทหารของทั้งแปดหัวเมืองจึงยกทหารไลตามลิโปไป เลาป กวนอู เตียวหุย นันสกัด ้ ทางที่จะไปยังคายของลิโปนอกกําแพงดานไว ลิโปและทหารเขาคายไมไดจึงยกหนีเขาดานเฮาโลกวนแลว ปดประตูดานเสีย กองทัพของแปดหัวเมืองจึงยกเขาไปประชิดดานเฮาโลกวน ใหทหารปนหักเขาตีดานเปน สามารถ ลิโปอยูบนเชิงเทินพรอมกับทหารเอกคนอื่นๆ ของตั๋งโตะไดใหทหารยิงเกาทัณฑ ทิ้งกอนศิลาและ ทรายคัวใสทหารของทั้งแปดหัวเมืองอยางดุเดือด ทหารของทั้งสองฝายบาดเจ็บลงเปนอันมาก ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 78.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 78 กองทัพแปดหัวเมืองเห็นจะหักเอาดานไมสําเร็จ จึงใหสัญญาณ ถอยแลวยกทหารกลับมาทีคายดังเกา สามกก ่ ฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาการที่กวนอูเขาชวยเตียวหุย แลวเลาปเขาไปสมทบอีกคนหนึ่งเปนเพราะกลัว แพนั้น นาจะเปนการเขาใจผิดของลามจีนในขณะนั้น เนื่องจากลามเหลานันเปนราษฎรสามัญทีหอบแตเสื่อผืน ้ ่ หมอนใบมารับจางคาขายในประเทศไทย ไมมีความรูทางการทหารและพิชยสงคราม เห็นสามคนรุมคนเดียวจึง ั เขาใจเจตนาวาชวยกันรุมเพราะกลัวแพ ตั้งแตเขารวมกองทัพปฏิวัติ เลาปพยายามปดบังอําพรางตนอยู ตลอด  มา ไมเคยออกความเห็น ไมเคยพูดจาเกี่ยวกับการศึกสงคราม และไมเคยแสดงออกถึงความสามารถใหปรากฏ แตเมื่อเห็นวาฝายปฏิวติจะเสียทีและเสียการใหญ จึงจําตองแกไขสถานการณใหเปลียน แปลงจากรับเปนรุก ั ่ ดวย การหาทางจับลิโปใหจงได เหตุนี้จึงจําตองเผยประกายความสามารถของตนเองใหตงคายกลพยุหะ "เต็ง" ั้ ทั้งๆ ที่ใจจริงแลวเลาปคงไมอยากแสดงออกเทาใดนัก เพราะยอมคิดอะไรอยูในใจเหมือนกับคนอื่นๆ ก็ เชนเดียวกันกับโจโฉ ที่ปดบังและอําพรางความสามารถของตนตลอดมา ถนอมและไมยอมใชกําลังทัพของตน  อยางสุดชีวต ตลอดระยะของสงครามที่มาถึงขั้นนี้ โจโฉไมเคยออกรบ ไมเคยใหทหารของตัวออกรบ ทังไม ิ ้ เคยเสนอแผนการรบที่จะเผด็จศึกตอกองทัพปฏิวัติ ทําตนเปนเพียงหนวยลาดตระเวนและประสานงานระหวาง กองทัพทุกหัวเมืองเทานั้น โจโฉแมวาจะพยายามพรางความสามารถของตนไวสักเพียงใด แตครั้นเห็นกองทัพปฏิวัติเสียทีถูกลิโปสังหาร ทหารเอกเสียหลายคน และรุกรบอยางไมหยุดยั้ง โจโฉก็ตองเผยความสามารถของตนออกมาใหเห็นดวยการ ทําหนังสือรายงานการศึกถึงอวนเสี้ยวผูบัญชาการใหญวา "ใหปรึกษากันวาผูใดจะคิดอานกลศึกประการใด จึง จะไดตวลิโป ถาไดตัว ลิโปแลว ก็จะไดตวตังโตะโดยงาย" หนังสือของโจโฉนี้คือการชีนําสงคราม เสนอเข็ม ั ั ๋ ้ มุงใหจับตัวหรือฆาลิโปเสียดวยกลอุบาย เพราะโจโฉไดเห็นแลววาการรบดวยอาศัยฝมือทหารเอกนั้นไม สามารถเอาชัยตอลิโปได และถาหากไดตัวลิโปแลวก็สามารถเอาชนะตั๋งโตะไดโดยงาย ความคิดการศึก ของโจโฉอันไดแสดงใหปรากฏในรายงานการศึกนี้มคาแทควรทอง เพราะมีฐานะเสมือนกุญแจไขประตูแหงชัย ี ชนะในสงครามครั้งนี้ และสะทอนถึงสติปญญาความคิดของโจโฉในการอานการศึกของทั้งสอง ฝายไดอยาง  กระจางยิ่ง แตผูบัญชาการใหญอวนเสียวไรสติปญญาความสามารถจึงเมื่อ เห็นรายงานนี้แลวก็ไมเห็นถึงความนัยทีจะเอา ้  ่ ชัยตอตั๋งโตะ ดังนั้น อวนเสียวจึงไมไดสั่งการใดๆ ตามที่โจโฉไดเสนอไว ความคิดของเลาปที่จะจับตัวลิโป ้ และใหสญญาณนองรวมสาบานตั้งคายกลพยุหะนั้น ก็คือความคิดอยางเดียวกันกับความคิดของโจโฉ ตางกันก็ ั ตรงที่เลาปใชกลพยุหะ ในขณะที่โจโฉตองการใชกลอุบาย โจโฉ เลาป ตางมองกันออกและอานกันและกัน กระจาง ทั้งๆที่ตางฝายตางก็พยายามพรางความรูความสามารถของตน ดังนั้นในขณะที่โจโฉไมมองเห็นเจา  เมืองคนใดอยูในสายตาตัว แตกับสามพี่นองแหงสวนทอแลว โจโฉกลับมองอยางสนใจทุกฝกาว และพยายาม  เขาใกลเอาใจอยูเสมอไมวาในครั้งที่สนับสนุนกวนอูใหออกรบ การสงสุราใหกําลังใจแกกวนอู และแมในการสง หมูเห็ดเปดไกไปเอาใจเลาปถงในคายพฤติกรรมเหลานีคือพฤติกรรมที่ทั้งโจโฉและเลาปตางก็มีความ นัยอยู ึ ้   ในใจของตนเอง และความนัยที่อยูในใจของทั้งสองคนนี้อาจจะเปนเรื่องเดียวกันและเหมือนกันก็เปนได! อันการสงครามในยุคสามกกนัน นอกจากจะรบกันดวยฝมือของ ทหารเอกแลว ยังมีการรบโดยรูปแบบอื่นอีกสี่ ้ วิธีคือ การรบดวยกําลังทหาร การรบดวยกลอุบาย การรบดวยขบวนพยุหะ และ "การ รบดวยพลังจักรวาล อัน เปนมรรควิถีของยอดขุนพลผูนาทัพ" เปนหนาที่ของขุนพลผูนําทัพที่จะพิจารณาวินิจฉัยเลือกใชวิธีใด วิธหนึ่ง ํ  ี หรือหลายวิธี เพื่อเอาชัยชนะตอขาศึก หาไดจํากัดหรือตาย ตัวแตอยางใดไม การรบกอนหนาศึกครั้งนี้ ทั้งสองฝายใชวิธีการรบดวยฝมือทหารเอก ซึ่งฝายเมืองหลวงไดเปรียบฝายปฏิวัติ ตลอดมา เพราะฝาย เมืองหลวงมีทหารเอกทีมีฝมือรบพุง และมีความเชี่ยวชาญการรบมาก กวาฝมือทหารเอก ่ ของหัวเมืองมากมายนัก ดังนั้นเพียงเพลงสองเพลงรบ ทหารเอกของกองทัพปฏิวัติจากหัวเมืองตางๆ ก็หัวขาด ตก เปนฝายพายแพยกเวนก็แตครั้งทีทหารเลวไรชื่อเสียงเรียงนามผูหนึ่งซึงหนวดยาว หนาแดงถืองาวนิลนา ่ ่ คะ นามวากวนอูไดตัดหัวฮัวหยงทหารเอกฝาย เมืองหลวงไดในเวลาชั่วสุรายังไมทันหายอุน จึงกูหนาใหแก ฝายปฏิวติ ไดเปนครั้งแรก ั ผูนําทัพของทั้งสองฝายตางก็ขี้เทอพอๆ กัน และรูจักใชแตวิธีรบโดยอาศัยฝมือทหารเอกเทานั้น  ไมมี ความสามารถและไมมีความ รูทางยุทธวิธที่จะใชวิธีการรบโดยวิธีอื่นได ดังนั้น เมื่อ ฮัวหยงหัวหลุดออกจากบา  ี และลิโปเสียทีแกสามพี่นอง จึงทําใหสถานการณสงครามทีฝายเมืองหลวงเปนฝายรุกและไดเปรียบแปร ่ เปลี่ยนไปโดยมูลฐาน ฝายเมืองหลวง ซึงเปนฝายรุกรบอยางฮึกเหิมและไดเปรียบมาโดยตลอด ตองถอย ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 79.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 79 กลับไปตั้งหลักอยูในดาน ในขณะที่ฝายปฏิวติเปลี่ยนสภาพจากฝายรับกลายเปนฝายรุกและรุกเขาประชิดดาน  ั เฮาโลกวนกดดันตอความรูสึกนึกคิดของตั๋งโตะและกองทัพฝายเมืองหลวงอยางรุนแรงทีสด เพราะความหวังที่ ่ ุ จะอาศัยลิโปกําราบศึกไดพังทลายลงแลว และไมสามารถคิดอานวิธีการรบแบบอื่นมาทดแทนได สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เพลงพื้นบานอันลึกลับ (ตอนที่ 35) เมื่อสถานการณสงครามของฝายปฏิวติเปลียนจากถอยเปนรับสูรุก เปลียนจากปราชัยเปนมีชัยเชนนี้ หัวเมือง ั ่  ่ ทั้งปวงจึงมีความ ยินดียิ่งนัก เฉลิมฉลองกันแลวเจาเมืองทั้งแปดหัวเมืองจึงรายงานการศึกใหผูบญชาการใหญ ั อวนเสี้ยวทราบ อวนเสี้ยวทราบความศึกแลวยินดีนัก คิดทําศึกแตกหักทั้งทางดานเฮาโลกวนและดานกิสุยกวน เพราะความคิดของอวนเสี้ยวนันเขาใจวาในสภาพเชนนี้กองทัพฝายเมืองหลวงตองปราชัยอยางแนแท จึง ชวง ้ ชิงฉวยโอกาสสรางผลงานของตนเองในฐานะเปนผูบัญชาการในการศึกขั้นสุดทาย แตอวนเสียวกังวลอยูดวยกองทัพของซุนเกี๋ยน ซึ่งไมพอใจอวน สุดในเรืองไมสงเสบียงตามกําหนด ทําให ้ ่ กองทัพเมืองเตียงสาตองพาย แพ จึงไดแตตงคายมั่นไวไมยอมออกรบ ดังนั้นอวนเสี้ยวจึงใหทหารถือหนังสือ ั้ ไปยังซุนเกี๋ยนใหเรงยก ทหารตีดาน กิสุยกวนใหจงได แลวแกตัวใหกับอวนสุดผูนองวาเรื่อง เสบียงครังกอน ้ นั้นอวนสุดไดสงการไปแลว แตทหารผูรับผิดชอบปฏิบติละหนาที่เสีย จึงทําใหทานเดือดรอนเสียหาย ขอจง ั่  ั เห็นแกการใหญของบานเมือง อภัยเรื่องนี้เสียเถิด ซุนเกี๋ยนเห็นหนังสือของอวนเสี้ยวแลว จึงสังทหารใหรักษาคาย ไวใหมนคง ตัวซุนเกียนเองพาเทียเภา อุย ่ ั่ ๋ กาย ออกจากคายไปหาอวนสุด เพื่อตองการไตถามเรื่องนี้ใหสิ้นกระแสความ ทําความจริงใหกระจาง และให เอาตัวคนผิดมาลงโทษตามพระอัยการศึก ซุนเกี๋ยนพบอวนสุดแลวตอวาเรื่องไมสงเสบียง จนทําใหกองทัพซุน เกี๋ยนตองเสียที อวนสุดมีความละอายใจนักแตแกตัวเหมือนกับที่ไดซักซอมไวกับอวนเสี้ยววาไดสั่งการไปแลว แตทหารผูรับผิดชอบปฏิบติละหนาที่เสีย วาแลวสั่งทหารใหไปจับตัวทหารเลวคนหนึ่งแลวกลาวหาวาทิ้งหนาที่  ั ไมลําเลียงเสบียงสงใหแกกองทัพ ซุนเกี๋ยนแลวสั่งใหเพชฌฆาตประหารทหารเลวนันเสียตอหนาซุนเกี๋ยน ้ เรื่องของคนถอยกับเรื่องของแพะรับบาป แมจะเปนคนละเรือง แตก็เปนเรืองที่เกี่ยวเนื่องอยูในเรื่องเดียวกันมา ่ ่ ตั้งแตครั้งประวัติ ศาสตรดวยประการฉะนี้ ซุนเกี๋ยนเห็นอวนสุดประหารทหารของตนเองก็คิดวาเปนการกระทําโดยจริงใจ จึงคอยคลายโทสะลง ในขณะ นั้นทหารของอวนสุดเขามารายงานวา มีทหารมาจากคายของซุนเกี๋ยนขอพบซุนเกี๋ยนเปนการดวน ซุนเกียนจึง ๋ ออกมานอกคายพบทหารจากคายตนแลวทหารนั้นรายงานวาบัดนี้มทหารเอกของตั๋งโตะชื่อวา ลิฉุยมาแตดาน ี กิสุยกวน และรอพบซุนเกี๋ยนอยูที่คาย บอกวามีราชการสําคัญซุนเกี๋ยนจึงกลับเขาไปในคายบอกลาอวนสุด  แลวเดินทางกลับไปยังคายของตน ณ ตําบลเลียงตง เขาไปพบกับลิฉุยถามวาทานมาพบเราดวยธุระสิ่งใด ลิ ฉุยคารวะซุนเกียนตามธรรมเนียมแลววาการทีหัวเมืองตางๆ ๋ ่ ยกมาประชิดแดนลกเอี๋ยงครั้งนี้เปนกบฏตอ แผนดิน กอความเดือด รอนแกบานเมืองและราษฎร อัครมหาเสนาบดีตั๋งโตะจะทําการปราบปรามอยางเฉียบ ขาด แตมใจเมตตาทานดวยเปนคนกลาหาญมีคุณธรรม เปนกําลังสําคัญของแผนดิน ทังยังหวังไมตรีทสถาพร ี ้ ี่ ไปเบื้องหนา โดยทานอัครมหาเสนาบดี ทราบกิตติศัพทวาซุนเซ็กบุตรทานเปนคนมีสติปญญากลาหาญ   เหมาะสมกับบุตรสาว จึงดําริที่จะยกบุตรสาวใหเปนภรรยาซุนเซ็ก เพื่อ ใหตระกูล "ตั๋ง" และ "ซุน" เปนทอง แผนเดียวกัน จะไดรวมมือกันทํานุบํารุงแผนดินใหเปนสุขสืบไป ซุนเกี๋ยนฟงลิฉยเจรจาดั่งนั้นก็เขาใจไดวาตั๋งโตะตองการซื้อหาตนเหมือนกับการซื้อหาสินคาตามทองตลาด ุ ดวยการยกลูกสาวใหแกซุนเซ็กผูบุตร แลวใหหักหลังหัวเมืองตางๆ ดวยการถอนตัวออก จากกองทัพปฏิวัติก็ เคืองใจนัก จึงตวาดเอากับลิฉุยใหหยุดอยากลาวความสืบไปอีกเลย แลวซุนเกี๋ยนจึงวาบานเมืองทุกวันนี้ เดือดรอนเปนจลาจล ราษฎรทุกขเข็ญทุกหยอมหญา เกิดแตตั๋งโตะเปนกบฏขายชาติ ทําหยาบชา ตอฮองเต และขุนนางขาราชการทั้งปวง ปลนบานปลนเมือง ขมเหงสังหารราษฎรผูไมมีความผิดเปนจํานวนมาก แมกับ พระสงฆองคเจา ก็มิไดละเวน ทําใหราชการบานเมืองวิปริต เราจึงพรอมใจกับหัว เมืองตางๆ ยกเขามาเพื่อจะ ลางตั๋งโตะเสียใหสิ้น ทั้งบัดนีราษฎรในเมืองหลวงและหัวเมืองตางชิงชังทรราชยกนสาปแชงทุกวันคืน ใครจะ ้ กินเนื้อทรราชระบายความแคนกันทุกตัวคน ชะตากรรมของทรราช จะไมยนยาวแลว อยาวาแตจะใหลูกเรารับ ื เอาลูกสาวทรราชมาเปนภรรยาเลย เพียงแคไดยินเรื่องนี้เราก็ละอายยิ่งนัก ลูกเสือไมมี วันที่จะเอาลูกสุนัขมา ทําเมียอยางเด็ดขาด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 80.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 80 ซุนเกี๋ยนสําทับตอไปวาทานเปนทูตมาเกลี้ยกลอมเราครั้งนี้ เราจะไวชีวิตสักครั้งหนึ่งไมใหผิดธรรมเนียมตอนรับ ทูตมาเจรจาความเมือง ตอไปเบื้องหนาถามากลาวดวยเราในเรื่องนี้อีกเราจะสังหารตัวเสีย แลววาตัวจงกลับไป แลวชวนทหารทั้งปวงของ ตังโตะใหมาเขาสวามิภักดิ์ดวยกองทัพปฏิวัติเสีย มิฉะนั้นจะพากันตายสิ้น ลิฉุยฟง ๋  ซุนเกี๋ยนแลวเห็นวาการที่ไดรับมอบหมายจากตั๋งโตะ ลิยู ใหมาเกลี้ยกลอมซุนเกี๋ยนคงจะไมสําเร็จเปนแนแท ทั้งขืนอยูเจรจา สืบไปอาจไดรับอันตรายเพราะกิรยาทาทีของซุนเกี๋ยนเหี้ยมหาญดุดันยิ่งนัก ลิฉุยจึงลุกขึ้น ิ คารวะแลวอําลาซุนเกี๋ยนเดินทางกลับเขาดาน ราย งานใหตงโตะ ลิยู ทราบ ั๋ ตั๋งโตะจึงปรึกษาลิยูวาเมื่อซุนเกี๋ยนไมยอมตกลงปลงใจดวยเชนนี้ จะคิดอานแผนการประการใด ลิยูซึ่งบัดนี้ สติปญญากําลังวิปริต แปรปรวนดวยกลัวภัย จึงออกความเห็นวา ซึ่งกองทัพเราสูญเสียฮัวหยงทหารเอกไปคน  หนึ่ง ไมทันไรลิโปก็เสียทีแกขาศึกซ้ําอีกเลา กองทัพแลทหารของเราตางมั่นใจในฝมือของทหารเอกทั้งสอง เชื่อวา จะนําชัยชนะมาสูกองทัพ แตเมื่อเหตุการณผันแปรไปดังนี้ทําใหขวัญทหารทั้งกองทัพทอถอยและสิ้น หวัง เปนอุปสรรคตอการทําศึกตอไป และแมจะทําศึกตอไปเห็นจะไมไดชัยชนะ เมื่อสิ้นคิดเสียเชนนี้แลวลิยจึงเสนอใหตั๋งโตะยกทัพกลับเมืองหลวง “แลวเชิญเสด็จพระเจาเหี้ยนเตไปตั้งอยู ู เมืองเตียงอัน" วาแลวลิยูก็อางวาเด็กๆ ชาวเมืองรองรําทําเพลงเปนใจความวา เบื้องบูรพามีเมืองฮั่น เบื้อง ประจิมก็มีเมืองฮั่น กวางหนีภยเขาไป เมืองเตียงอันแลวจึงรอดตาย ไดพจารณาความหมายของเพลงพื้นบานนี้ ั ิ แลว จึงไดรูวาเมืองลกเอี๋ยงราชธานีกําลังจะดับสูญ ราชวงศ ฮั่นกําลังจะสิ้นแลว ถาทานยกไปเมืองเตียงอัน เห็นจะไดราชสมบัติเหมือนกับพระเจาฮั่นโกโจ ความเห็นของลิยูเปนความเห็นที่ไมมีขอมูลขาวสารทาง การทหาร และขอมูลลับเกี่ยวกับการภายในขางกองทัพปฏิวติ หากเปนการออก ความเห็นแบบสงเดช เพราะ ั สถานการณขณะนี้ภายในกองทัพปฏิวติมีรอยราวปริ ั ทั้งผูบญชาการใหญอวนเสียวก็เปนคนไรสติปญญา ั ้ ความสามารถ มิไดมีแผนการใดๆ ที่จะยึดเอาลกเอี๋ยงไดเลย ดังนั้นถาหากลิยูรูความศึกหรือใสใจแสวงหาขอมูลขาวสารการสงครามใหสมกับฐานะที่ปรึกษาแลว ยอมจะไม ออกความเห็นชุยๆ แบบนี้ เพราะเพียงแตเสนอใหฝายเมืองหลวงคุมกําลังตั้งมั่นไวในดาน แลวหาทางสราง ความแตกแยกในกองทัพปฏิวติ ไมวาโดยวิธการตัดเสบียง หรือเกลี้ยกลอมกองทัพอื่นประการหนึ่งประการใด ั ี หรือโดยติดสินบนดวยการตั้งตําแหนงแหลงที่ใหสูงขึ้น หรือปูนบําเหน็จ ใหไปกินเมืองใหญ หรือปลอยขาว สรางกระแสโกหกหลอกลวงดวย ประการตางๆ เหมือนดังทีรัฐบาลบางรัฐบาลกระทําอยูอยางเชียวชาญ ่ ่ ช่ําชองแลว กองทัพปฏิวติก็จะแตกพายไปเอง ั ขอเสนอของลิยูในครั้งนี้จึงเปนขอเสนอที่เหลวไหล ไรเหตุผล ราว กับวาเปนคนละคนกับลิยูคนที่เสนอ แผนการใหตั๋งโตะยึดอํานาจรัฐ เพราะเพียงแคเสียทหารเอกไปคนหนึ่งและลิโปทหารเอกอีกคนหนึ่งเสียที ขาศึกมาเทานัน กลับเสนอใหยายเมืองหลวงจากเมืองลกเอี๋ยงไปอยูเมืองเตียงอัน สะทอนใหเห็นถึงจิตใจที่ขี้ ้ ขลาดตาขาว และตกใจกลัวงาย คลายกับนักวิชาการขายตัวบางยุคบางสมัยทีถูกเรียกขานวาบัณฑิตเตาหู อัน ่ เมืองเตียงอันหรือเมืองฉางอัน คือเมืองซีอานในปจจุบัน เคยเปนราชธานีในสมัยจิ๋นซีฮองเต หลังจากพระเจา ฮั่นโกโจไดชัยชนะตอฌอปาออง และปราบดาภิเษกเปนปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่นแลว ไดฟนฟูเมืองเตียงอัน  ซึ่งถูกฌอปาอองวางเพลิงเผาผลาญจน หมดสิ้นขึ้นมาใหม ตั้งเปนราชธานีของราชวงศฮน สืบสันตติวงศเปน ั่ ลําดับมาถึงสิบสองรัชกาล เปนเวลารวมสองรอยป อองมังขุนนางเปน กบฏยึดอํานาจ ครั้นพระเจาฮันกองบู ่ ปราบปรามอองมัง ชิงเอาเมืองเตียงอัน อองมังไดเผาเมืองเตียงอันเสียจนวอดวายสิ้น พระเจาฮั่นกองบูจึงยาย ราชธานีมาสรางเมืองหลวงใหมทางดานตะวันออก ชื่อวาเมืองลกเอี๋ยง หรือเมืองลั่วหยาง ในปจจุบันนี้ เชื้อสายของพระเจาฮั่นกองบูเสวยราชยตอๆ กันมาถึงพระเจาเหี้ยนเตเปนสิบสองรัชกาลเปนเวลา อีกสองรอยป ดังนั้นจึงเรียกราชอาณาจักรฮันในสมัยพระเจาฮั่นโกโจมาจนถึงเวลากอนอองมังยึดอํานาจวาฮั่น ่ ตะวันตก หรือไซฮั่น มีเมืองเตียงอันเปนราชธานี และเรียกราชอาณาจักรฮั่นตั้งแตสมัยพระเจาฮั่นกองบูมา จนถึงสมัยรัชกาลพระเจาเหียนเตวาฮั่นตะวันออก หรือตังฮั่น การเอาเพลงพื้นบานมาเปนเหตุผลในการยาย ้ เมืองหลวงจึงเปน เหตุผลทีบาบอคอแตกทีสุด ไมตางอะไรกับความเชื่อของพวกมืออาชีพในบางยุคทีวาการ ่ ่ ่ ฟนฟูแกไขปญหาวิกฤติทางเศรษฐกิจของประเทศจะสําเร็จไดก็แตดวยการเอาอกเอาใจตางชาติ เพื่อให ตางชาติ เอาเงินเขามาลงทุนดวยความหลงผิดมหันตวามีแตทุนตางชาติเทานั้น จึงจะทําใหเศรษฐกิจของ  ประเทศฟนคืนได เหตุนี้จึงยอมตนขายตัวใหกับตางชาติ ยอมเปนทาสทีสามารถกระทําทุกอยางกับพี่นองรวมชาติของตน ไม ่ คํานึงวาจะเกิดความฉิบหายแกบานเมืองและราษฎรอยางไร ขอใหตางชาติพอใจก็เปนพอ ไมยอมคิดไมยอม เขาใจวาความพอใจของตางชาติก็คือการปลนสะดมเอาผลประโยชนทั้งหลายของประเทศและประชาชนไปจน หมดสิ้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 81.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 81 ดังนั้นจึงไมเพียงแตปญหาเศรษฐกิจของประเทศจะแกไขไมฟน คืนเปนปกติเทานั้น ยังกลับทรุดหนักลงใน ทุกๆดาน จนกลไกเศรษฐกิจของประเทศถูกยึดครองไปจนหมดสิ้น ราษฎรเดือดรอนและตกเปนทาสของลัทธิ ลาเมืองขึ้นสมัยใหม ผูนาโงๆ แบบตั๋งโตะไดฟงขอเสนอเชนนี้ก็หลงเชื่อตามเพราะไรสติปญญาความสามารถ ํ ทั้งขี้ขลาดตาขาว ขอเพียงใหไดอยูในอํานาจเทานั้น บานเมืองและราษฎรจะเดือดรอนฉิบหายก็มิไดสนใจ คํานึงถึง ดังนั้นตั๋งโตะจึงสั่งใหยกทัพกลับเมืองหลวงสามกกบางฉบับระบุวาเพลงพื้นบานที่เด็กๆ รองรําทํา เพลงกันเลนๆ นี้แตงขึ้นโดยกลุมบัณฑิตกลุมหนึ่ง มีสุมาเตกโช ปราชญผูชานาญ ทางอาโปกสิณเปนผูนํา ได ํ เล็งเห็นการในเบื้องหนาวาแผนดินเปนจลาจล เชื้อสายพระเจาฮั่นโกโจจะกลับฟนคืนอํานาจเปนใหญไดก็แต โดยเคลื่อนตัวไปตั้งหลักปกฐาน ณ ดินแดนเสฉวน ซึ่งเปนดินแดนดานตะวันตก ในขณะที่เมืองลกเอี๋ยงเปน ดินแดนดานตะวันออก ของเมืองเสฉวน จึงแตงเพลงขึ้นเพื่อสงขาวสารเปนความนัยถึงเชื้อสายของพระเจาฮั่น โกโจใหเด็กๆ พื้นบานใชเปนเพลงขับรอง ซึงเปนวิธีสื่อสาร ชนิดหนึ่งเชนเดียวกับใบปลิวหรือขาวลือในสมัย ่ ปจจุบัน หาใชเมืองเตียงอัน ซึงอยูทางดานทิศเหนือของเมืองลกเอี๋ยงดังทีลิยูเขาใจและตีความเอาตามใจชอบ ่ ่ ไมตั๋งโตะยกกองทัพกลับเมืองหลวงแลว เรียกประชุมขุนนางขาราชการทั้งปวง แลวทําตัวเปนโหราจารยใหญ หลอกขุนนางขาราชการเหลานั้นวาเราไดพิจารณาดูดวงดาวประจําเมืองแลวเห็นเศราหมองนัก เมืองลกเอี๋ยง กําลังจะดับสูญ ฮองเต ขุนนางขาราช การแลราษฎรจะไดรับอันตราย ดังนั้นจําเปนที่จะตองยายเมืองหลวงจาก เมืองลกเอี๋ยงไปตั้งราชธานีใหมที่เมืองเตียงอัน บานเมืองแลราษฎรจะไดรมเย็นเปนสุขสืบไป สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ปรมาจารยของพลพต (ตอนที่ 36) กรณีที่พลพต ผูนําเขมรแดงขับไลประชาชนกัมพูชาออกจาก เมืองหลวงนับลานคน และสังหารหมูราษฎรอีก  เกือบลานคนนั้น หลายคนคิดวาความคิดของ พลพตนี้เพิ่งมีขึ้นเปนครั้งแรกในโลก แตแทจริงรากฐานความคิด ชนิดนี้มใชเพิ่งมีขึ้นในครั้งเขมรแดงครองอํานาจในกัมพูชาแตประการใด หากเปนความคิดของ ตั๋งโตะ ที่ได ิ ริเริ่มไวเมื่อเกือบสองพันปกอน ดังนั้นจึงกลาวไดวาตั๋งโตะก็คือ ปรมาจารยของพลพตนั่นเอง และสิ่งที่พลพต ทําเมื่อเทียบกับสิ่งทีตั๋งโตะทํานั้นยังหางไกลกันมากมาย แมหากจะนับวาพลพตเปนลูกศิษยของตั๋งโตะ ก็นับ ่ ไดแตเพียงวาเปนลูกศิษยชั้นปลายแถวสุดเทานั้นเอง เมื่อตั๋งโตะกลาวในที่ประชุมขุนนางเสนอใหยายเมืองหลวง สิ้นคําลงขุนนางตางๆ ซึ่งแมจะทั้งเกรงทั้งกลัว ตั๋ง  โตะแตทนเห็นความวอดวายที่จะเกิดขึ้นกับบานเมืองไมได จิตใจเสียสละเห็นแกชาติบานเมืองและราษฎรจึง โชติชวงขึ้นขับไลความมืดแหงภยาคติที่ครองใจออกไปสิ้น  เอียวปวขุนนางเปนผูลุกขึ้นคัดคานเปนคนแรก อุยอวนขุนนาง ลุกขึ้นกลาวสนับสนุนความเห็นของเอียวปวแลวเสริมวา เมืองเตียงอันนั้นถูกเผาเสีย ตั้งแตครั้ง อองมังและยังเปนปาอยู "ซึ่งทานจะละเมืองนี้เสีย จะไปเอาปาเปนเมืองนั้น ขาพเจาเห็นไมสมควร" ซุยชองขุนนางลุกขึ้นสนับสนุนความเห็นของเอียวปวอีกคนหนึ่ง ตั๋งโตะเห็นขุนนางคัดคานความคิดตัวและมีที ทาวาจะมี ขุนนางสนับสนุนความเห็นในทางคัดคานมากขึ้นก็โกรธสั่งให เลิกการประชุมแลว ถอดเอียวปว อุยอ วน และซุนชองออกเสียจากที่ขุนนาง สวนเอียวปกับเหงาเคงสองขุนนาง เห็นตั๋งโตะปดประชุมโดยทียังไมมี ่ ขอยุติจึงออกไปดักรอตั๋งโตะอยูที่ประตูวัง ครันตั๋งโตะนั่งเกวียนออกจากวังจะกลับจวน ทั้งสองขุนนางจึงเขาไป ้ คํานับและแสดง ความเห็นคัดคานไมใหตั๋งโตะยายเมืองหลวง ตั๋งโตะเห็นสองขุนนางตามมาดักคัดคานถึงหนา ประตูเมืองก็โกรธ ลําเลิกความหลังวา เมื่อครั้งอวนเสี้ยวยกทหารหนีไปจากเมืองหลวง ตัวเสนอใหเอาใจอวน เสี้ยวใหเราแตงตั้งเปนเจาเมืองเราก็ทําตาม บัดนี้อวนเสี้ยวกลับมาจะทํารายเรา เปนเพราะตัวทั้งสองคน คบคิด เปนสายสนกลในกับอวนเสี้ยว วาแลวก็สั่งใหเพชฌฆาตเอาตัวเอียวปกับเหงาเคงไปฆาเสีย ตั๋งโตะกลับไปถึงจวนแลวใหทหารตามลิยูมาพบกําหนดการยาย เมืองหลวงไปอยูเมืองเตียงอัน สองคนโฉดจึง ไดปรึกษาถึงแผนการยายเมืองหลวง สรุปเปนแผนปฏิบัติไดดังนี้ ประการแรก ใหเชิญเสด็จพระเจาเหียนเต้ พระสนม และขุนนาง ขาราชการราชสํานักออกจากเมืองหลวงไปตั้งราชธานีใหมที่เมืองเตียงอัน โดยใหตั้งเปน พลับพลาที่ประทับชั่วคราวที่เมืองเตียงอันใน ระหวางการกอสรางเมืองหลวงใหม โดยตั๋งโตะจะคุมทหาร อารักขาขบวนเสด็จดวยตนเอง ประการทีสอง ใหริบทรัพยสินเศรษฐี พอคาวาณิช ทั้งเมืองลกเอี๋ยงเขา ่ ทองพระคลังหลวง เพื่อเปนคาใชจายในการกอสรางเมืองหลวงใหม ประการทีสาม ใหจับกุมญาติของอวน ่ เสี้ยวรวมทั้งคนแซ "อวน" ที่อยูในเมืองหลวง ตลอดจนสมัครพรรคพวกในขอหากบฏตอแผนดิน แลวประหาร ใหสิ้นราก จะไดไมตองกังวลการขางในอีกตอไป สวน บรรดาทรัพยสินของคนเหลานี้ใหรบราชบาตรเสียทั้งสิ้น ิ และเอาไปสมทบเปนคาใชจายในการกอสรางเมืองหลวง ประการทีสี่ ใหกวาดตอนราษฎรในเมืองลกเอี๋ยงไป ่ เมืองเตียงอันเสียทั้งสิ้น ผูใดขัดขวางใหฆาเสีย ในขอหาขัดพระบรมราชโองการ ประการทีหา ใหขุดพระบรม ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 82.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 82 ศพ พระศพ และศพของพระบูรพมหากษัตริย พระราชวงศและขุนนางที่มคุณตอแผนดินที่ฝงอยูในสุสานหลวง ี เอาไปเมืองเตียงอันเสียทั้งสิ้น นี่คือแผนการอุบาทวโดยแท แตเมื่อสองผูยิ่งใหญปรึกษาเห็นพองตองกันแลว  จึงมีการนําไปสูการปฏิบัติ  ตั๋งโตะไดใหทหารเชิญเสด็จพระเจาเหี้ยนเต พระสนมและขุนนาง ราชสํานัก เคลื่อนออกจากเมืองหลวงไปสู เมืองเตียงอันเปนขบวนแรก และใหทหารไปจับคนตระกูล "อวน" ทั้งที่เปนญาติโดยตรงและไมใชญาติโดยตรง ของอวนเสี้ยว พรอมทั้งครอบครัวและคนในบาน เอาธงปกไวบนศีรษะวาเปนขบถตอแผนดิน แลวประหารเสีย ทั้งหมด ตัดศีรษะเสียบประจานไว แลวริบราชบาตรไดทรัพยสินเงินทองมาเปน จํานวนมากจากนั้นจึงสั่งให ทหารไปริบทรัพยสินขาวของเงินทองของเศรษฐี พอคาวาณิชในเมืองลกเอี๋ยงทั้งสิ้น บรรจุหีบแลวลําเลียง สงไปเมืองเตียงอัน เศรษฐี พอคาวาณิชในเมืองลกเอี๋ยงจํานวนมากไมยนยอม สงมอบทรัพยสินขาวของเงิน ิ ทอง จึงถูกทหารตั๋งโตะฆาเสียทั้งครอบครัวนับแสนคน แลวตั๋งโตะไดสงใหลฉุย กุยกี คุมทหารกวาดตอน ั่ ิ ราษฎรในเมือง ลกเอี๋ยง "ตอนอาณาราษฎรไปแลคนทั้งหญิง ทั้งชาย เด็กเล็ก ไดประมาณหกรอย เจ็ดรอย หมื่น" ไปเมืองเตียงอัน โดยใหจัดขบวนเปนกองๆ ใหกองทหารนําหนาไปกองหนึ่ง ตามดวยราษฎรกองหนึ่ง สลับกันไป ราษฎรถึงเจ็ดลานคนถูกกวาดตอนออกจากเมืองหลวงถึง สิบวันจึงจะหมดสิ้น "อาณาประชาราษฎร เหยียบกันตายเปนอันมาก เหลาทหารก็เขาชวงชิงเอาทรัพยสิ่งสินของราษฎร แลวฉุดลากภรรยา ของ ชาวเมืองและลูกสาว ซึ่งพอแมพี่นองไปดวยมาทําอันตราย บรรดา ประชาราษฎรไดความเดือดรอนเปนอันมาก เสียงรองไหอึงคะนึงไป" ในระหวางเดินทางมีคนปวยคนเจ็บ ก็ถูกทหารของตั๋งโตะสังหารเสีย เพื่อไมใหเปนอุปสรรคและเสียเวลาใน การเดินทาง ราษฎร ถูกสังหารในระหวางทางหลายแสนคน เหตุการณทงนี้คลายกับเหตุการณเมื่อครั้งพลพต ั้ ผูนําเขมรแดงขับไลนักธุรกิจกัมพูชาออกจากกรุงพนมเปญและหัวเมืองใหญใหไปทําไรไถนาในชนบท และ การสังหารหมูชาวกัมพูชานับลานคน แตทวาเหตุการณสดสลดที่เกิดขึ้นในการยายเมืองหลวงของตั๋งโตะนั้น ุ มากกวา หนักกวา และเหี้ยมโหดกวาการกระทําของพลพต หลายเทานัก จากนั้นตั๋งโตะไดสั่งใหทหารขุดพระ บรมศพ พระศพ และศพของพระบูรพมหากษัตริย พระราชวงศ และขุนนางทีฝงอยูในสุสานหลวงใสโลงให ่ ทหารคุมเอาไปเมืองเตียงอัน ในระหวางที่ขุดสุสานนั้นไดพบทรัพยสินเงินทองของมีคาทีฝงอยูในสุสานเปนจํานวนมาก ตั๋งโตะไดสงใหยึด ่  ั่ เอาทรัพยสินเงินทองของมีคานั้นขนเอาไปเมืองเตียงอันเสียทั้งสิ้น นับไดหลายพันเลมเกวียน ทหารของตั๋ง โตะเห็นมีการขุดสุสานหลวงก็พากันไปขุดสุสานของ ราษฎรทั่วทั้งเมืองลกเอี๋ยง เอาทรัพยสินเงินทองที่ฝงไว  กับศพไวเปน อาณาประโยชนสวนตัวเสียทั้งสิน้ เมื่อไดปฏิบัติการมาถึงขั้นนี้แลว ตั๋งโตะจึงสั่งใหทหารเอาเพลิงจุดเผาเมืองลกเอี๋ยงเสียทั้งเมือง แลวตั๋งโตะกับ ทหารทั้งปวงจึงยกออก จากเมืองลกเอี๋ยงไป ครั้นยกไปถึงเมืองเองหยง ซีเองเจาเมืองรูขาวก็มาตอนรับตั๋งโตะ เขาเมือง เมื่อหนีไกลมาจากเมืองหลวงและเขาเมืองเองหยงแลว ลิยูคอย มีสติปญญาแจมใสขึ้นจึงกลาวกับตั๋ง  โตะวา เรายกมาจากเมืองหลวง ทั้งนี้ศัตรูอาจยกตามตี หากไมเตรียมตัวก็จะเสียทีแกขาศึก จึงเสนอใหซีเอง เจาเมืองคุมทหารไปซุมอยูบนเขาตนทาง ถากองทัพขาศึกยกตามตีก็ใหปลอยผานเขามา เมื่อใดที่ปะทะกับ กองทัพของเราแลว จึงใหซีเองยกตีขนาบเขามาทั้งสองดาน กองทัพขาศึกก็จะเสียทีเปน มั่นคง ตั๋งโตะฟง ขอเสนอของลิยูแลวเห็นชอบ สั่งใหซีเองยกไปทําการตามความเห็นของลิยู แลวใหลิโป ลิฉุย กุยกี สามทหาร เอกคุมทหาร เปนกองหลังคอยระวังขาศึก ฝายเตียวหงิม ทหารเอกของตั๋งโตะซึ่งออกไปรักษาดานกิสย กวน ุ กับฮัวหยงนั้นไมรูความขางในเมืองหลวง ครันเห็นแสงเพลิงลุก สวางขึ้นในเมืองลกเอี๋ยง จึงใหทหารไปสืบขาว ้ ในเมืองหลวง ทหารจึงกลับมารายงานวาตังโตะไดเชิญเสด็จพระเจาเหี้ยนเตยกไปเมืองเตียงอันแลว และให ๋ เผาเมืองลกเอี๋ยงเสีย เตียวหงิมจึงคุมทหารติดตาม ตั๋งโตะไป ฝายเจาเมืองทังแปดพรอมทั้งเลาป กวนอู เตียวหุย ซึงตั้งคายคุมเชิงอยูที่นอกดานเฮาโลกวนและดานกิสุ ้ ่ ยกวน เห็นแสงเพลิงจับทองฟามาแตดานเมืองลกเอี๋ยง และเหตุการณในดานทั้งสองเงียบผิด ปกติ จึงให  ทหารไปสืบขาว จึงรูวาทหารตั๋งโตะทิ้งดานทั้งสองไปแลว จึงรายงานใหอวนเสี้ยวทราบ อวนเสี้ยวจึงสั่งให กองทัพปฏิวัติของทุกหัวเมืองเคลื่อนทัพเขาเมืองลกเอี๋ยง เห็นเพลิงกําลังไหมอยูแตไมมีผคน จึงระดมทหาร ู ชวย กันดับเพลิงจนดับสนิท แลวปลงทัพลงในเมืองลกเอี๋ยงนั้น ปลงทัพแลวอวนเสี้ยวจึงใหเรียกประชุม กองบัญชาการกองทัพปฏิวัติ โจโฉจึงไดเสนอตอทีประชุมวาการที่ตั๋งโตะเผาเมืองหลวง แลวยกหนีไปเมือง ่ เตียงอันครั้งนี้ ยังไมรูความเปนไปของราชสํานักวาพระเจาเหี้ยนเตจะปลอดภัยประการใดหรือไม แตจําเปน ตองทําลายลางตั๋งโตะใหไดเสียกอน แลวคอยตามหาพระเจาเหี้ยนเตตอไป โจโฉไดออกความเห็นวาการทีตั๋ง ่ โตะกวาดตอนราษฎรไปเปนจํานวนมาก จะทําใหการเดินทางเปนไปโดยลาชาและหวงหนาพะวงหลัง หากกอง ทัพปฏิวติไลตามตีก็จะไดชัยชนะโดยงาย ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 83.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 83 อวนเสี้ยวฟงขอเสนอของโจโฉแลวไมเห็นดวย อางวาขณะนี้กองทัพของฝายปฏิวติอิดโรยออนกําลัง จึงมี ั คําสั่งใหตั้งทัพไวที่เมือง ลกเอี๋ยงเพื่อฟนฟูและบํารุงขวัญทหารใหเปนปกติเสียกอน โจโฉเห็นเหตุการณ เชนนั้นจึงคิดวามาหลงคบหาดวยคนแบบอวนเสี้ยวนี้ไมมีวันทีจะทําการใหญไดสําเร็จ ่ "อุปมาดังคิดกับเด็ก เลี้ยงโค" ทั้งเห็นวาสภาพที่ตงโตะยกไปครั้งนี้เปนโอกาสดีที่จะลางตั๋งโตะเสียได โจโฉจึงออกมาจากทีประชุม ั๋ ่ สั่งทหารเอกคือแฮหัวตุน แฮหัวเอี๋ยน โจหอง โจหยิน ลิเตียน งักจิ้น ใหยกทหารในสังกัดหมื่น เศษรีบติดตาม ตั๋งโตะไป ความคิดไลตามตีตั๋งโตะของโจโฉครั้งนี้ก็คือความคิดที่หวังผล ในการกําจัดทรราช อาศัยขออาง ชวยเหลืออารักขาฮองเตเพื่อกาว เขาสูอํานาจรัฐ เชนเดียวกับตั๋งโตะเมื่อครั้งทียกทัพไปรับเสด็จและถวาย ่ อารักขาหองจูเปยนและพระอนุชาเสด็จนิวตกลับพระนครในครั้งเกิดจลาจลนั่นเอง ั ิ ฝายโจโฉ ยกทหารไลตามตังโตะมาเกือบเที่ยงคืน ผานเขาตนทางที่ซีเองซุมอยู ก็ปะทะกับกองหลังของตั๋ง ๋ โตะ ซึ่งลิโปและ ลิฉย กุยกี คุมทหารทําหนาที่ระวังหลังอยู ทหารเอกของทั้งสองฝายตะลุมบอนกัน ทามกลาง ุ แสงเดือน แตแฮหัวตุน ซึ่งประทวนรบกับ ลิโปนั้นสูกําลังลิโปไมไดจึงถอยหนี ลิโปขับทหารไลสังหารทหารโจ โฉเสียเปนอันมาก กองทัพโจโฉจึงแตกตื่นคุมกันไมติด โจโฉเห็นดังนั้นจึงพา ทหารถอยหนีมาตามทางเดิมถึง เขาตนทางซึ่งซีเองคุมทหารซุมอยูเปนเวลาเที่ยงคืน พระจันทรทอแสงกระจางฟา กําลังของทหารโจโฉลานัก เพราะไลตามตังโตะมาทั้งวันยังไมไดกินขาวเย็น โจโฉจึงใหทหารหยุดอยู ณ ที่นั้น แลวใหกอฟนเตรียมหุง ๋ ขาวเลี้ยงทหาร ยังไมทันที่ขาวจะสุก ซีเองก็ยกทหารออกมาโจมตี โจโฉและทหาร ทั้งปวงวิ่งหนีกันคนละทิศ ละทาง โจโฉนันหนีไปกับโจหอง พลัดกับทหารเอกที่เหลือ ปะเขากับซีเองคุมทหารมา โจโฉจึงชักมาหนี ซี ้ เองเห็นดังนั้นจึงเอาเกาทัณฑยิงไปถูกไหลซายของโจโฉ โจโฉจึงชักมาหนีตอไป ครั้นถึงเชิงเขาทหารซีเอง  อีกกองหนึ่งซุมอยูไดเขาลอมโจโฉไวแลวเอาทวนแทงมาโจโฉลมลง โจโฉพลัดจากมาทหารของซีเองจึงจับ ตัวโจโฉไวได พอดีโจหองตามมาทัน รีบปรี่เขาไปฆาทหารที่จับโจโฉนั้นเสีย แลวโจหองจึงลงเดินเปลี่ยน ใหโจโฉขี่มาของตัวแทน ครันปลายยามสาม โจโฉ โจหอง และทหารซึ่งตามมานั้นหนีไป ถึงฝงแมน้ํา ซีเอง ้ คุมทหารไลตามมา โจหองเห็นกระชั้นชิดจึงถอดเสื้อเกราะออกใหโจโฉขีคอลุยขามแมนาไป ซีเองและทหาร ่ ้ํ ไมรูน้ําตื้น ลึกจึงไดแตยิงเกาทัณฑแตหาถูกตัวโจโฉไม สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม อาถรรพตราพระลัญจกร (ตอนที37) ่ โจหองพาโจโฉขามแมนาขึ้นฝงแลวหนีตอไปอีกสามสิบเสน ้ํ เห็นฟาสวางและอิดโรยเต็มทีจึงพากันหยุดพัก พอดีซีเองคุมทหาร ติดตามไปอยางไมลดละทันกันแลว ซีเองจึงใหทหารลอมโจโฉ โจหองไว หวังจะจับเปน มอบแกตั๋งโตะเอาความชอบ ขณะนั้นแฮหัวตุนกับแฮหัวเอี๋ยน ซึ่งพลัดกับโจโฉแลวพากันติด ตามหาโจโฉมา  พบเขา เห็นโจโฉ โจหอง กําลังถูกลอมอยูจงเขารบดวยซีเองไดสิบเพลง แฮหัวตุนก็เอาทวนแทงซีเองตกมา ึ ตาย ทหารซีเองก็แตกหนีไป ฝายโจหยิน ลิเตียน และงักจิ้น สามทหารเอกของโจโฉ ซึ่งพลัดกันตั้งแต กลางคืนติดตามหาโจโฉพบกับทหารโจโฉซึงแตกหนีมาคุมกันไดสามรอยคนเศษ ่ จึงติดตามหาโจโฉตอไป พบกับทหารซีเองซึ่งแตกหนีมานั้น จึงเขาจับกุมตัวแลวสอบถามไดความแลวก็ตามไปตามเสนทางทีซีเองไล ่ ตามโจโฉนั้น เมื่อโจโฉไดพบกับทหาร เอกพรอมหนากันก็คลายใจจึงยกทหารที่เหลือเหลานั้นไปตั้งหลักที่เมืองโหลาย ฝาย กองทัพเมืองเตียงสาของซุนเกียนในเมืองลกเอี๋ยงนั้น ไดตั้งคายลงที่บริเวณศาลเทพบิดรแหงราชวงศฮั่น เห็น ๋ สุสานหลวง ถูกขุดรื้อกระจัดกระจายก็รสึกสงสารดวงพระวิญญาณของอดีตพระมหากษัตริย พระราชวงศและ ู ขุนนางที่ถูกรื้อสุสานนั้น จึงสั่งใหทหารเอาดินกลบหลุมฝงศพทั้งนั้นเสีย แลวใหทหารทําความสะอาดพื้นที่ บริเวณจนเปนที่เรียบรอย แลวซุนเกี๋ยนจึงใหทหารไปเชิญเจาเมืองตางๆ มากระทําพิธถวาย สักการะและขอ ี ขมาตอดวงพระวิญญาณและวิญญาณของอดีตพระมหากษัตริย พระราชวงศและขุนนาง โดยตั้งโรงพิธีขึ้นที่ ฐานรางของ ศาลพระเทพบิดร เปนการแสดงความจงรักภักดี เสร็จพิธีแลวตางคนตางแยกกันกลับคายของตน ค่ําลงลวงใกลเพลาเที่ยงคืนแลวซุนเกี๋ยนยังนอนไมหลับ ออกมาเดินนอกคายพรอมดวยทหารติดตาม ครุนคิด ถึงการบานเมือง ขณะนั้นเปนกึ่งปกษขางขึ้น ดวงดาวทอแสงเต็มทองฟารายรอบพระจันทรเสี้ยว สายลมเย็น กระทบกายซุนเกี๋ยนสะทานตัวเปนระยะๆ แลเห็นดาวประจําพระองคพระมหากษัตริยเศราหมอง ซุนเกี๋ยนก็ รองไหดวยรําลึกวาบัดนี้แผนดินเปนจลาจลวุนวาย จอมทรราชตั๋งโตะเผาราชธานีเสีย บังคับเอาฮองเตไปตั้ง เมืองหลวงใหมที่เมืองเตียงอัน ฮองเตพระองคนอยคงจะตรอมพระทัยหนัก ทั้งราษฎรทีถกกวาด ตอนไปเปน ่ ู จํานวนมาก คงจะตกทุกขระกําลําเค็ญเปนทีสาหัส ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 84.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 84 ในขณะที่ซุนเกียนร่ําไหอยูนั้น ๋ ทหารติดตามไดรองบอกซุนเกี๋ยนใหดไปทางทิศใตของทางพระราชวังเดิม ู ปรากฏแสงคลายดังผีพุงใต แตพุงจากพื้นสูทองฟาเปนที่ประหลาดนัก ซุนเกี๋ยนจึงสั่งใหนําทหารสามสิบคน  ออกจากคาย จุดคบไฟแลว พากันตรงไปยังตําแหนงที่เห็นแสงนั้น พบบอน้ําบอหนึ่งซึ่งอยูใกลบริเวณพระ ตําหนักที่ประทับเดิมของพระเจาเลนเต ซุนเกียนมีความ สงสัยจึงใหทหารเอาไมยาวขนาดสีวาแทงลงไปในบอ ๋ ่ น้ํา กระทบเขากับของสิ่งหนึ่ง จึงใหทหารชวยกันงมขึ้นมา ปรากฏเปนศพของนางกํานัลไมเนาเปอย ยังสดอยู เมื่อยกเอาศพนางกํานัลขึ้นจากบอน้ําแลว จึงเห็นที่คอของนาง กํานัลมีถุงแพรผูกคลองอยู จึงแกะถุงแพรออก พบกลองไมสีชาดเขม มีกุญแจทองคลองไว เมื่องัดออกดูพบดวงตราหยกรูปสี่เหลียม ยอดตราแกะเปนลาย ่ มังกรหาตัวเกี่ยวกัน ดานขางของตรามีรอยชํารุดแตเลี่ยมทองปดไว ดวงตราแกะสลักเปนอักษรจีนแปดคํามี ความวา "พรสวรรคบัญชา อายุยืนหมื่นป" ซุนเกี๋ยนเห็นดวงตราหยกแลวสงสัยวาจะเปนดวงตราพระลัญจกร สําหรับพระมหากษัตริยแตไมแนใจ จึงถามเทียเภาวารูจักตราหยกนีหรือไม และเหตุใดจึงตกมาอยูในสภาพดั่ง   ้ นี้ เทียเภาจึงวาขาพเจารูจักตราหยกนี้แลวเลาความใหซุนเกี๋ยนฟงวายุคสมัยกอนราชวงศจิ๋น มีพรานปาชื่อเบงโห ไปเที่ยวบนเขาเห็น หงสจบอยูที่กอนหินใหญเปนที่ประหลาด จึงทุบหินนันออกดูพบแทงหยกขนาดใหญ เบง ั ้ โหจึงนําแทงหยกนั้นขึ้นทูลเกลาฯ ถวายพระเจาฌอบุนออง แตไมทันไรพระเจาฌอบุนอองก็เสด็จสวรรคตครั้น พระเจาจิ๋นซีฮองเตเสวยราชย ไดแทงหยกนี้มาจึงโปรดใหชางหลวงแกะแทงหยกเปนตราแผนดิน แลวโปรด ใหหลีซืออัครมหาเสนาบดี คิดอักษรประจําตราแผนดินนั้น หลี่ซือคิดเปนอักษรจีนแปดคําถวายเปนทีทรงโปรด ่ ่ และใหจารึกอักษรแปดตัวนั้นเปนเนื้อ ความในตราแผนดิน และใชเปนตราพระลัญจกรสําหรับประทับพระบรม ราชโองการแตนั้นมา ครั้นพระเจาจิ๋นซีฮองเตเสวยราชยสมบัติไดยสิบแปดป ฤดูใบไมผลิได เสด็จทางชลมารคประพาสทะเลสาบตัง ี่ เทง เกิดพายุใหญพัดกลาเรือพระทีนั่งโคลงเอียงลง ทรงเกรงวาเรือพระทีนั่งจะลม และแคลงพระทัยวาเนื่อง ่ ่ มาแตตราแผนดินนี้ จึงโปรดใหเอาตราแผนดินโยนลงในทะเลสาบนั้น คลื่นลมก็สงบเปนปกติ ครั้นพระเจาจิ๋นซี ฮองเตเสวยราชยไดสามสิบแปดป ไดเสด็จทาง สถลมารคเพื่อตรวจงานสรางกําแพงเมืองจีน ปรากฏมีชายผู หนึ่งเอา ตราหยกนี้มาถวายตอพระหัตถ พระเจาจิ๋นซีฮองเตทรงรับตราหยกไวแลวชายนันก็หายไป หลังจาก ้ เสด็จทางสถลมารคไปตรวจงานกําแพงเมืองจีนกลับมาแลว ก็เสด็จสวรรคต แผนดินเกิดจลาจลเปนสงคราม ระหวางหัวเมืองของราชอาณาจักรจิ๋น ในทีสุดพระเจาฮั่นโกโจปราบดาภิเษกเปน ปฐมกษัตริยแหงราชวงศฮั่น ่  จึงมีผูนําตราหยกนี้มาทูลเกลาฯถวาย ใชเปนตราพระลัญจกรติดตอมาถึงสิบสองรัชกาล จนกระทั่งอองมังกบฏตอราชสมบัติพระนางตังไทเฮาถูกคุกคาม ถึงในพระตําหนัก จึงทรงหยิบตราหยกนี้ขวาง อองสิม ขุนนางทรยศ แตพลาดไปกระทบผนังพระตําหนัก ตราหยกจึงบิ่นไป ตอมาโซเสียม ขุนนางของอองมัง ไดจัดซอมตราหยกนี้ เลี่ยมทองปดที่บิ่นนันไว ครั้นพระเจาฮั่นกองบูยึดราชสมบัติกลับคืนพระราชวงศฮั่นได ้ สําเร็จ ก็ทรงใชเปนตราพระลัญจกรตอมาจนถึงแผนดินพระเจาเลนเตครั้งนั้นเกิดจลาจลและเพลิงไหมใน พระราชวังหลังจากโฮจิ๋นผูสําเร็จ  ราชการแผนดินถูกสิบขันทีสังหาร สิบขันทีไดจับฮองเตเปนตัวประกัน หลบหนีออกไปจากพระราชวัง ครั้นเสด็จนิวัตกลับพระนครแลว มีการสํารวจทองพระคลังจึงพบวาตราพระ ลัญจกรนีสูญหายไป จึงเขาใจวานางกํานัลในตําหนักที่ประทับมีความจงรักภักดี เกรง คนรายจะลักเอาตราพระ ้ ลัญจกรนี้ไป จึงเอาตราหยกนี้ผูกคอแลวกระโดดน้ําตาย แลวเทียเภาจึงเสนอความเห็นแกซุนเกี๋ยนวา ซึ่งบัดนี้ ตราพระลัญจกรตกแกมือทาน ยอมเปนนิมิตที่สวรรคบอกชีวาราชสมบัติจะตกไดแกทาน ดังนั้นอยาอยูที่นี่อีก ้   ตอไปเลย รีบกลับแควน กังตั๋งของเราคิดการใหญสืบไปเถิด ซุนเกี๋ยนฟงนิทานเรื่องตราพระลัญจกรแลว ก็เชื่อตามความเห็นของเทียเภา เกิดตัวพองขนลุกคิดเห็นเปน วาสนาที่ไดครองตราพระลัญจกรนั้น ความจงรักภักดีที่เคยมีตอราชวงศฮนก็ดับวูบลง เกิดความคิดตั้งตัวขึ้นเปน ั่ เจาครองแผนดิน ณ บัดนั้น เปนธรรมเนียมของจีนแตโบราณที่มีการใชตราประจําตัวแทนการลงชื่อ และธรรม เนียมนี้ยังคงตกทอดมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ซึ่งแมวาความนิยมในการลงลายมือชื่อมีมากขึ้นแลว แตก็ยังมีผนิยม ู ใชตราประทับแทนตัว หรือใชประทับคูกับการลงลายมือชื่อเปนจํานวนมาก ตราประจําตัวนีถาเปนฮองเตจะเรียกวาตราพระลัญจกร ถาเปนขุนนางขาราชการจะเรียกวาตราประจําตําแหนง ้ และถาเปนบุคคลธรรมดาจะเรียกวาตราประจําตัว สําหรับแผนดินจีนในยุคนั้นถือตราพระลัญจกรและตรา แผนดินเปนตราเดียวกัน เมื่อประเทศไทยไดเปดสัมพันธทางการทูตกับจีนแตครั้งสมัยพอขุนรามคําแหง มหาราช ฮองเตของจีนเขาใจวาไทยยอมเปนประเทศราช จึงพระราชทานตราประจําตําแหนงทุกครั้งที่มีการ ผลัดเปลียนแผนดินเรียกวา "โลโต" พรอมกับถวายพระสมัญญามีคําลง ทายวา "ออง" ครั้นแผนดินกรุง ่ รัตนโกสินทร พระบาทสมเด็จพระจอมเกลาเจา อยูหัวโปรดใหทําตราแผนดินขึ้นสําหรับใชในราชการ และให ทําตราพระลัญจกรขึ้น สําหรับพระมหากษัตริยอีกดวงหนึง หลังจากไดรูปแบบตราแลวทรงเห็นวาสมควรมี ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 85.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 85 ถอยคําจารึกในตราแผนดินนั้น จึงโปรดใหสมเด็จพระสังฆราช (สา) วัดราชประดิษฐสถิตมหาสีมารามฯ ทรงคิด ความกํากับตรา สมเด็จพระสังฆราช ทรงคิดถวายเปนภาษาบาลีวา "สัพเพสัง สังฆะภูตานัง สามัคคี วุฑฒิสาธิ กา" ซึ่งแปลวา "การใหญของแผนดินจักสําเร็จไดดวยความสามัคคี" ซึ่งมีความไพเราะงดงามและได ความหมายดีกวาตราหยกที่หลี่ซืออัครมหาเสนาบดีคิดขึ้นเอาใจจิ๋นซีฮองเตมากมายนัก พระบาทสมเด็จพระ จอมเกลาเจาอยูหัว ทรงพอพระทัยในความนีโปรดใหใชเปนคําจารึกในตราแผนดินมาจนถึงทุกวันนี้ อันควรที่ ้ ชนชาวไทยพึงตองรําลึกและเทิดมาปฏิบติ ยอมจักบังเกิดความสวัสดีทุกประการแตนาอนาถนัก ที่บัดนีแทบไม ั ้ มีหนวยราชการใดใชตราแผนดินดังกลาวเสียแลว เพราะหันไปนับถือเอาสิงสาราสัตวมาเปนตราประจํา กระทรวงทบวงกรม จนสัตวเดรัจฉานเกลื่อนกลาดไปแทบทุก หนวยงาน คงเหลือแตศาลยุติธรรมทียังคงใชตราแผนดินนี้ประทับหมายตางๆ ในพระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย สวน ่ ตํารวจคงใชเฉพาะติดอยูกับหนาหมวก แมกรมปาไมก็คงใชเพียงสําหรับใชประทับไลผและรุกขเทวดาในเวลา ี ตัดตนไมใหญที่คนไมกลาตัดเทานั้น การใชตราแผนดินดังนี้จะมีใครสักกี่คนที่ยังคงระลึกถึงความอันจารึกไว นั้น ซุนเกี๋ยนเมื่อไดตราพระลัญจกรแลว ความโลภในยศและวาสนาไดเขาสิงใจ ละทิ้งอุดมการณที่จะกําจัดทรราช เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎรเสียสิ้น คิดหักหลังหัวเมืองทังปวงถอนตัวออกจากกองทัพปฏิวัติ ยกกลับแควน ้ กังตั๋ง เพื่อจะตั้งตัวเปนเจาซึงผิดอาการจากครั้งที่ลฉุย เปนทูตแทนตัวตั๋งโตะมาเจรจาซือตัวซุนเกี๋ยนดวยการ ่ ิ ้ ยกลูกสาวใหกบซุนเซ็กเพื่อจะไดเปนทองแผนเดียวกัน แลวรวมกันทํานุบํารุงบานเมืองแลราษฎรใหเปนสุข แต ั ซุนเกี๋ยนไมยอมกลับโกรธ เคืองยิ่งนัก แตมาครั้งนี้เต็มใจที่จะทรยศตออุดมการณ และพันธมิตรรวมรบความ จริงมิใชเปนการเปลี่ยนใจ หากเนื่องเพราะการตีราคาคา ตัวของซุนเกี๋ยนเอง ครั้งนั้นตั๋งโตะใหราคาไมถึงขนาด ที่ตองการจึงไมยอมขายตัว แตครั้งนีสิ่งที่เทียเภาไดบอกกลาว ซุนเกี๋ยนประเมิน แลววาเกินราคาคาของตัว จึง ้ ยอมขายตัวใหกับยศศักดิ์อัครฐานนั้น เมื่อตัดสินใจเชนนี้ ซุนเกี๋ยนจึงสั่งทหารวาพรุงนี้เชาเราจะยกกองทัพกลับเมืองเตียงสา คิดอานการใหญตามที่  เทียเภาแนะนําตอไป แลวกําชับทหารทั้งปวงวาเรื่องนี้เปนเรื่องสําคัญ อยาไดแพรงพรายเหตุการณที่เกิดขึ้นใน คืนนี้ใหผูอื่นไดลวงรูเปนอันขาด จะเสียการใหญของเราไป แตสวรรคทรงความยุติธรรม ไมประทานโชค เคราะหอยางใดอยางหนึ่ง แตเพียงอยางเดียว หากยอมประทานทั้งสองสิ่งพรอมกันเสมอ ดังเชนที่ประทาน ความงามอันสะคราญแกสตรีใดแลว ก็ยอมประทานเภทภัยอันเกิดแตความมีโฉมสะคราญนั้นควบคูกันดวย เมื่อ สวรรคประทานโชคแกซุนเกี๋ยนแลว จึงเปนธรรมดาทีตองประทานเคราะหแกซุนเกี๋ยนควบคูไปดวย ่  เชนเดียวกัน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม กองทัพปฏิวัตสลายตัว (ตอนที่ 38) ิ การทีซุนเกี๋ยนไดครองตราพระลัญจกรอาจจะถือเปนโชค ่ แตพลันที่ความคิดที่จะตั้งตัวเปนเจาเขาครอบงําก็ ยอมถือวาเคราะหกําลังยางกรายเขาครอบงํา ซุนเกี๋ยนดวยเชนเดียวกัน นี่แหละที่เรียก วาสวรรคทรงความ ยุติธรรม ทันใดทีซุนเกี๋ยนคิดหักหลังพันธมิตร จะถอนทัพกลับเมืองเตียงสาเพื่อคิดอานตังตัวขึ้นเปนเจา ใน ่ ้ พลันนั้นทหารของซุนเกี๋ยนคนหนึ่งซึ่งเห็นเหตุการณและไดยินคําสนทนาระหวางซุนเกี๋ยนกับ เทียเภาเกียวกับ ่ ตราพระลัญจกรโดยตลอด ก็คิดหักหลัง ซุนเกี๋ยนเอาใจออกหาง หวังเอาความชอบจากอวนเสี้ยว จึงเอาความ ทั้งปวงไปบอกอวนเสี้ยวขายนายเกาของตัวเอง อวนเสี้ยวรูความทั้งนั้นแลวมีความยินดียงนัก สั่งใหปูนบําเหน็จ  ิ่ ทหารนั้นเปนจํานวนมาก แลวจัดทีซอนตัวไวในคายเพื่อยันปาก คํากับซุนเกี๋ยนในวันรุงขึ้น ่ เพลาสายในวันรุงขึ้น ซุนเกี๋ยนและทหารเอกไดมาที่กองบัญชาการกองทัพปฏิวัติ ขอพบอวนเสี้ยวแลวแจง ความประสงควาจะยกทัพกลับเมืองเตียงสาเนืองจากอาการปวยกําเริบ ตองไปรักษา ตัวเปนการดวน อวนเสี้ยว  ่ จึงวาการปวยของทานครั้งนี้หาใชปวยทางกายไม แตเปนการปวยทางจิตที่คดชิงเอาราชสมบัติเพราะไดครอง ิ ตราพระลัญจกรไวตางหาก ซุนเกี๋ยนไดฟงก็ตกใจ คิดวาคงมีคนรูความคนใดมาบอกเลาแกอวนเสี้ยว แตแข็งใจ  กลาวกับอวนเสียววาเอาความอันใดมากลาว ขาพเจาไมเคยเห็นตราพระลัญจกรทานกลาวคําทั้งนี้เปนการหมิ่น ้ ขาพเจา ในขณะนั้นเจาเมืองและแมทัพนายกองหัวเมืองตางๆ คอยทยอยเขามาสมทบที่กองบัญชาการเพื่อ ปรึกษาหารือตามปกติ อวนเสี้ยวยืนยันวาความที่ซุนเกียนไดครองตราพระลัญจกรนั้นเปนความจริง อยาไดหลบหนีความจริงตอไปเลย ๋ แลววาหัวเมือง ทั้งปวงมารวมกันจัดตั้งกองทัพปฏิวัติเพื่อขจัดทรราชย เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎร บัดนี้การยัง ไมสําเร็จเมื่อทานพบตราพระลัญจกรแลว ชอบที่จะนํามามอบแกเราซึ่งเปนผูบัญชาการใหญ การสําเร็จแลวจะ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 86.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 86 ไดทูลเกลาฯ ถวายคืนพระเจาเหี้ยนเต ตัวทานนี้ไดตราพระลัญจกรแลวปดความเสีย แลวมาบายเบี่ยงจะยกทัพ กลับไป ยอมเปนการแสดงเจตนาแนชัดวาจะตั้งตัวขึ้นเปนเจา ซุนเกี๋ยนละอายใจและรูสึกอัปยศที่เกิดความ  ทั้งนี้ตอหนาบรรดา หัวเมืองและนายทัพนายกองตางๆ ทั้งคําของอวนเสี้ยวก็แทงใจดําจน เจ็บลึก จึงยืนยัน ปฏิเสธขอกลาวหาของอวนเสี้ยว แตอวนเสียวไมเชื่อถือซุนเกี๋ยนเสียแลว เพราะมีพยานหลักฐาน เปนบุคคลอยู ้ กับตัว จึงเรงใหซุนเกี๋ยนเอาตราพระลัญจกรมามอบ ซุนเกี๋ยนทั้งโกรธทั้งละอายแกใจ ดังนั้นเพื่อรักษา เกียรติยศศักดิศรีของตนจึงกลาวสาบานตัวตอฟาวา ขาพเจาไมเคยเห็นตราพระลัญจกร หากขาพเจาไดตรา ์ พระลัญจกรแลวคิดยักยอกเอาเปนของตัว ขอเทพยดาและดวงวิญญาณอดีตพระมหากษัตริยทั้งปวงจงผลาญ  ชีวิตขาพเจาดวยอสุนีบาตและอาวุธตางๆ บรรดาเจาเมืองตางๆ ในที่นั้นจึงเขาหามทั้งสองฝายไมใหโตเถียงกันอีก ตอไปแลววาเมื่อซุนเกี๋ยนสาบานเปน ฉกรรจเชนนี้แลว ยอมเชื่อถือในเกียรติยศศักดิ์ศรีและคําสาบานได ขอใหยตกันแตเพียง เทานี้เถิด อวนเสียวไม ุ ิ ้ ยอมคลอยตามที่บรรดาเจาเมืองไดหามปรามไกลเกลี่ย กลับสั่งใหทหารไปเชิญตัวทหารซุนเกี๋ยนที่นําความมา บอก ใหออกมายืนยันเหตุการณที่พบตราพระลัญจกรเมื่อคืนกอนตอหนา คนทั้งปวง ซุนเกี๋ยนเห็นเหตุการณก็รู วาทหารของตนคนนี้เปน "ขาขายเจา บาวขายนาย สานุศษยสครู เปนจัญไรสังคม" ทังอับอายขายหนาที่ถูก ิ ู ้ กระชากหนากากตอหนาธารกํานัลจึงลุแกอํานาจโทสะ ชักกระบี่ออก จะฟนทหารนั้นเสีย อวนเสี้ยวคุมเชิงอยู แลวเห็นเหตุการณเชนนั้นจึงชักกระบี่ออก แลวยืนขวางหนาทหารนั้นไวแลววา กริยาทานดังนียอมแสดงวา ้ ทาน กลาวความอันสวนทางตอสัจจะ ไมละอายหัวเมืองทั้งปวง จงรีบเอา ตราพระลัญจกรมามอบแกเรา มิฉะนั้นเราก็จะฆาทานเสีย ขณะนั้นงันเหลียง บุนทิว สองทหารเอกของอวนเสี้ยวเห็นนายตัวชักกระบี่เชนนั้นจึง ชักกระบี่ออกจากฝกบางแลวเตรียมพรอมอยู ฝายเทียเภา อุยกาย และฮันตง สามทหารเอกของซุนเกี๋ยน ก็ชัก กระบี่ออกจากฝกคุมเชิงพรอมอยูเชนเดียวกัน บรรดาเจาเมืองที่อยู ณ ที่นนเห็นเหตุการณบานปลายกลายเปน วิวาทถึงขนาดจะลงมือฆาฟนกันเองจึงเขา ั้ หามไวทั้งสองขาง ซุนเกี๋ยน ไดรับความอัปยศนัก จึงออกมาเสียจากกองบัญชาการพรอมสามทหารเอก ขึ้นมา แลวกลับไปคายของตน ซุนเกี๋ยนกลับถึงคายแลวสั่งทหารใหเคลื่อนทัพออกจากเมืองลกเอี๋ยงกลับเมืองเตียง สาในทันที อวนเสี้ยวเมื่อทราบวาซุนเกี๋ยนถอนทัพกลับเมืองเตียงสา จึงมีหนังสือสั่งใหทหารถือไปเมืองเกงจิ๋ว มอบแกเลาเปยวเจาเมือง เลาความที่ซุนเกียนไดตราพระลัญจกรแลวถอนตัวจากกองทัพปฏิวัติ กําลังยกทัพ ๋ กลับเมืองเตียงสา เปนลักษณาการคิดกบฏจะตั้งตนขึ้นเปนเจาแตผูเดียว และขอใหเลาเปยวยกทหารมาสกัด ซุนเกี๋ยนยึดเอา ตราพระลัญจกรกลับมามอบแกอวนเสี้ยวเพื่อนําขึ้นทูลเกลาฯ ถวายพระเจาเหี้ยนเตตอไป  หนังสือของอวนเสี้ยวนี้มความนัยทีชี้ใหเลาเปยวกลัวภัยจากซุนเกี๋ยน ี ่ เนื่องเพราะถาซุนเกี๋ยนไดตราพระ ลัญจกรไปแลว จะตั้งตนเปนเจาครองแผนดินเสียแตผูเดียว ยอมกระทบตอเมืองเกงจิ๋วของเลาเปยว เพราะเปน เมืองที่อยูใกลกับเมืองเตียงสามากทีสุด นับเปนการเอาความกลัวของคนไปใชคนใหทาการทีตองการนั่นเอง ่ ํ ่ หลังจากซุนเกียนยกทหารออกเดินทางจากเมืองลกเอี๋ยงไปแลว วันรุงขึ้น อวนเสี้ยวไดรบรายงานวาโจโฉซึ่ง ๋ ั ยกทหารติดตามตั๋งโตะ ไปนั้นบัดนี้เสียทีแกตงโตะ แลวยกไปตั้งอยูที่เมืองโหลาย อวนเสียว จึงสั่งทหารใหถือ ั๋ ้ หนังสือไปเชิญโจโฉและทหารมาที่กองบัญชาการ ครั้นโจโฉยกทหารมาแลวอวนเสี้ยวจึงใหแตงโตะเชิญ บรรดาเจาเมืองมาเลี้ยงรับขวัญ ณ กองบัญชาการ บรรดาเจาเมืองมาถึงกองบัญชาการแลว ตางแสดง ความเห็นใจ โจโฉและไตถามความเปนไปของการศึก โจโฉทอดใจใหญแลวตัดพอวาขาพเจาคิด อานเชิญ ทานทั้งปวงมาจัดตั้งกองทัพปฏิวัติเพื่อกําจัดทรราชย เทิดทูนฮองเต บํารุงราษฎร ครั้นตังโตะเสียทีในการศึก ๋ เผาเมืองหลวงเสียแลวบังคับฮองเต กวาดตอนราษฎรทั้งปวงยกไปเมืองเตียงอัน ขาพเจาเห็นวาถากองทัพ ปฏิวัตยกไปตามตีก็จะไดตัวตังโตะแลวชวยเหลือพระเจาเหียนเตใหปลอดภัยได การทีคิดไวก็จะบรรลุผลสําเร็จ ิ ๋ ้ ่ แตทานไมฟงคําขาพเจาละทิ้งใหขาพเจาติดตาม ตั๋งโตะไปแตทัพเดียว ขาพเจาจึงเสียทีมาเปนที่อัปยศยิงนัก ่ อวนเสี้ยวและบรรดาหัวเมืองตางๆ ไดยินคําโจโฉแลวมิไดวากลาวประการใด กลับกินโตะตอไปเสมือนหนึ่งวา  ไมมีอะไรเกิดขึ้น โจโฉ จึงเห็นวาขืนอยูทาการรวมกับคนพวกนี้ตอไปก็เหมือนเลนอยูกับเด็ก ทารกการใหญที่ ํ คิดไวไมมีวันจะสําเร็จได ทั้งโจโฉไดพิเคราะหรูปการของฝายปฏิวัตแลวเห็นวาขาดเอก ิ ภาพคงจะสลายตัวในไมชา อยูตอไปก็ไร  ประโยชน จึงลุกออกมาแลว ยกทหารไปเมืองเองจิ๋ว ตั้งฐานที่มั่นสําหรับทําการใหญตอไป กองซุนจานเห็น  ดังนั้นจึงวากับเลาปวา อวนเสียวนี้ไรสติปญญา บายศบาอยาง และโลภอยากไดราชสมบัติ ขืนอยูทําการกับ ้ อวนเสี้ยว ตอไปก็ไรประโยชน มีแตจะไดรับอันตรายแกตัว จึงออกมาพรอมกันทั้งกองซุนจาน เลาป กวนอู เตียวหุย กลับไปที่คายแลวเคลื่อนทัพออกจากเมืองลกเอี๋ยง เลาป กวนอู เตียวหุย ก็กลับเมืองเพงงวนกวน ในขณะที่กอง ซุนจานก็กลับเมืองปกเปงดังแตกอน บรรดาเจาเมืองที่เหลือกินโตะเสร็จแลวก็กลับมายังคาย ของตน เปนอันวางานเลี้ยงเลิกราไปดวยการเริมตนแหงการสลายตัวของ กองทัพปฏิวติ ่ ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 87.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 87 ตอมากองทัพเมืองอิวจิ๋วของเลาตายขาดเสบียงลง จึงใหทหารไปยืมเสบียงจากกองทัพเมืองตันลิวของเตียว เมา แตเตียวเมาเห็นวา เลาตายมีเสบียงเพียงพออยูแลว แกลงมาขอเสบียงเพื่อใหกองทัพของ ตนขาดเสบียง เสียกอนจึงไมยอมให เลาตายก็โกรธเตียวเมา ค่ําลงเลาตายก็ยกทหารไปตีคายเตียวเมาในเมืองลกเอี๋ยงนั้น ในขณะที่เตียวเมายังไมทันระวังตัวก็ถูกเลาตายฆาตายในคายทหารของเตียวเมาทั้งสิ้นจึงเขาสวามิภักดิ์กบเลา ั ตาย อวนเสี้ยวทราบเหตุการณที่เลาตายโจมตีคายและสังหารเตียวเมาแลวเห็นวาภายในกองทัพปฏิวัติมความ ี ขัดแยงกันหนัก จักทําการ ตามความคิดไมตลอด ทั้งเลาเปยวเจาเมืองเกงจิ๋ว กองซุนจานเจาเมืองปกเปง ซุน เกี๋ยนเจาเมืองเตียงสา และโจโฉไดถอนตัวออกจากกองทัพปฏิวัติกลับไปแลว จึงรีบถอนทัพออกจากเมืองลก เอี๋ยงกลับไปเมืองปุดไฮ โดยไมบอกเลาร่ําลาใหบรรดาหัวเมืองที่เหลืออยูนั้นไดรับทราบ บรรดาเจาเมืองที่  เหลือเห็นอวนเสี้ยวยกทัพกลับในลักษณะเชนนั้นจึงตางคนตางยกทัพกลับบานเมืองของตน กองทัพปฏิวัติที่ ไดจัดตั้งขึ้นภายใตธง "ตงหงี" ณ ทองทุงเมืองตันลิว ชูคาขวัญ "ทัวประเทศจงสามัคคีกัน กําจัดทรราชย ํ ่ เทิดทูนฮองเต" ไดสลายตัวลง ณ ลกเอี๋ยงราชธานี ซึ่ง ณ บัดนี้เปนเมืองรางดวยประการฉะนี้ และนี่คือผลของ การตั้งคนผิดใหมีอํานาจเปนผูนําทัพ เนื่องเพราะอวนเสี้ยวนั้นเปนคนมีคณสมบัตตองดวยโทษสิบประการของ ุ ิ การเปนแมทัพตามคัมภีรพชัยสงครามคือ ิ "คํารบหนึ่งพึงถือแตน้ําใจ ไมรกชีวิตคิดวาตัวเขมแข็ง ไมตรอง ดูใหรู กําลังศึก ั คํารบสองไมสองโดยปญญา วาการรอนหรือเย็น เห็นแตจะทํา โดยเร็ว  คํารบสามมีนาจิตอันโลภ เห็นแกโลภเอาทรัพยทานมาเปนอาณา ประโยชนโทษนั้นมีหลายสถาน ้ํ คํารบสี่มีน้ําใจออน ถาคนผิดมาออนวอน ไมฆาตามอาญาศึก คํารบหาเปนคนหูเบา ใครวากลาวก็เชื่อฟง ไมหนักแนนตรึกตรองดูใหละเอียด คํารบหกมีแตใจโมหันธ ไมเลือกคนดีใช กลับใหคนชั่วเปนใหญบัญชาการ ทหารมักเสียน้ําใจ คํารบเจ็ดถือตัววาไมมีใครเสมอ ทําการไมปรึกษานายทัพนายกอง คํารบแปดไมเอาใจของตัวเปนแกนแท ฟงแตคําคนพูด เชื่อถือเอาแตถอยคํามาทําศึก คํารบเกาตัวเปนแมทัพไปที่เปลี่ยวแลกันดาร มิไดมีความเมตตา แกทหาร คํารบสิบกําเริบอิสริยยศ พูดจาขมขี่ติเตียนเพือนฝูงทั้งปวง ผูใดสละมิไดไมควรเปนแมทัพ" ่  โบราณวา "ชายชาติอาชาไนย ตองไมลงเรือผิดลํา" ยอมหมาย เอาการไมปองจิตคิดรวมทําการดวยกับคนซึ่ง ตองลักษณะโทษสิบประการดังนี้ ถาเชนนั้นผูมีปญญาจักพิจารณาฉันใด จึงจะไมลงเรือผิดลําเลาคัมภีรพิชยสงครามวาดวยคดีหาประการของแม  ั ทัพวาไววา "ถาผูใดจะเปนแมทัพ ใหรคดีหาประการดังนี้ หนึ่ง คิดกลใหอุบาย เห็นผูใดจะไดจึงใชไปทํา ถาจะ ู  ฝกสอนทหารใหมีสงา ขาศึกจึงจะมีที่เกรงกลัวแลว ใหตั้งตัวมีอํานาจดั่งราชสีห สอง น้าใจโอบออม ํ แกทแกลวทหารทั้งปวงใหเสมอกัน ถาผูใดทําความชอบจึงพิดทูลให ถาผูใดผิดใหทําตามผิด อยา ถือโกรธผูนอย สาม ใหพจารณาตรองความแลวจึงสั่ง ดั่งงาชางมีแตจะยาว จงรักษาความสัตยทาการ ิ ํ สิ่งใดใหแนนอน อยาเจรจาเปนคําสองสี่ ศึกยกมารูวาแมทพเคยชนะเพราะพลมาก ฝายผูจะแกทัพรับ ั มิไดเพราะมีพลนอย อยาถือตัวเองอาจออกรบเมื่อกําลังกลา จงหาที่มั่นใหไดกอนจึงตอสู แลวตรอง อุบายหมายชนะแลวจึงทํา หา ถาตัวเปนแมทพ ถึงจะไปตีเมืองใดมีรี้พลมาก อยาคิดกําเริบ ทรยศตอ ั เจานายของตัว ผูใดรักษาคดีหาประการไวครบถวนก็ควรเปนแมทัพได" นี่แลวคือเรือทีลงแลวไมผิดลํา ่ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม เปดยุคสงครามขุนศึก (ตอนที่ 39) การสลายตัวของกองทัพปฏิวัตทําใหความขัดแยงในปลายราชวงศฮั่นเปลี่ยนเนื้อหาจากเดิมไปสูเนื้อหาใหม ิ และนําไปสูความเปนสามกก การจัดตั้งกองทัพปฏิวติโดยหัวเมืองเอกสิบหกหัวเมือง และอีกสองกองทัพคือ ั กองทัพของโจโฉ และกองทัพของเลาป ทําใหฐานะตามกฎหมายของเจาเมืองและกองทัพเหลานั้นกลายเปน กบฏตอแผนดิน เปนปรปกษตอรัฐบาลกลางที่ตั๋งโตะเปนผูถืออํานาจรัฐอยู ในขณะที่อํานาจรัฐของรัฐบาลกลาง  ก็หดแคบลงตามเขตพื้นทีที่ฝายปฏิวติยดครองไว ่ ั ึ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 88.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 88 ดังนั้น ความขัดแยงหลักจึงเปนความขัดแยงระหวางอํานาจรัฐ สวนกลางกับกองทัพปฏิวัติ ซึ่งทั้งสองฝายตางก็ เปนขุนศึก เปนแตวาขุนศึกตังโตะเปนฝายรัฐบาลกลาง และฝายปฏิวัติเปนฝายตอตาน รัฐบาลกลาง ครั้น ๋ กองทัพปฏิวัตสลายตัวลง ความขัดแยงจึงเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม คือเปนความขัดแยงระหวางรัฐบาลกลาง ิ กับเจาเมืองและ กองทัพกบฏแตละเมืองชนิดหนึ่ง และความขัดแยงระหวางเจาเมือง และกองทัพกบฏดวย กันเองอีกชนิดหนึ่ง ดังนั้น เมื่อความขัดแยงทั้งสองชนิดนี้ไมสามารถแกไขไดโดยหนทางสันติ หรือโดยวิถทางการเมือง ความ ี ขัดแยงนั้นจึงกลายเปนสงคราม และเปนสงครามระหวางขุนศึกดวยกันเองพลันที่กองทัพปฏิวตสลายตัวลง ั ิ ฉากแหงสงครามระหวางขุนศึก หัวเมืองตางๆ จึงเปดฉากขึ้นตั้งแตบัดนัน และสงครามนี้จะเกิดขึ้นอยาง ้ ตอเนื่องจนกลายเปนสามกก ครั้นเปนสามกกแลวสงครามก็ยังดําเนินตอไป จนกระทั่งราชวงศฮั่นดับสูญสมเด็จ พระมหาธีรราชเจาทรงพระราชนิพนธความในเวนิสวานิชไวตอนหนึ่งวา "ในกระแสแหงยุตธรรมา ยากจะหา ิ ความเกษมเปรมปรีดิ์" ในกระแสแหงสงครามก็เชนเดียวกันยอมไมอาจหา ความเกษมเปรมปรีดิ์ได ซุนหวูจึง กลาวไววา "อันการศึกติดพันกันเปนเวลานาน แตประเทศชาติกลับไดรับประโยชนจากเหตุนั้นยังไมเคยปรากฏ เลย" แตกระนั้นสงครามก็ใชวาจะมีแตผลเสียเพียงดานเดียวหามิได หากยอมมีดานที่เปนผลดีดารงอยูดวย เพราะ  ํ  สงครามนั้นเปนการเคลื่อนไหวทางการเมืองชนิดหนึ่ง คือเปนการเคลื่อนไหวที่หลั่งเลือด และเปนไปเพื่อบรรลุ เปาหมายทางการเมือง ดังนั้นถาหากการเมืองเปนเรื่องผลประโยชนของบานเมืองและประชาชนโดยสวนรวม แลว การทําสงครามเพื่อการเมืองชนิดนียอมนับวาเปนผลดีตอบานเมืองและราษฎร ตําราพิชัยสงครามของ ้ ซุนหวูจึงระบุไววา "จึ่งผูใดยังไมทราบผล รายของสงครามโดยถองแทแลว ผูนั้นยังไมซาบซึ้งในผลดีของ สงคราม เชนเดียวกัน" เหตุนแมวาสงครามจะไมใชสิ่งที่พึงปรารถนา แตสงครามก็ไมใช สิงที่ควรตองเกรงกลัว ี้ ่ ขอเพียงแตเปนสงครามที่เปนธรรมและเปนสงครามที่เปนไปเพื่อบรรลุถึงผลประโยชนของบานเมืองและราษฎร ก็ควรตองพรอมที่จะเขาทําสงครามนั้นจนถึงที่สด โดยที่ยากจะหาความเกษมเปรมปรีดจากสงคราม ดังนั้นจึง ุ ิ์ ยอม ยากทีจะพรรณนาความสงครามในชวงแตนี้ไปใหเกิดความหฤหรรษ ดั่งนิยายอื่นได แตทวาการดําเนิน ่ สงครามในสามกกนั้นหาใชเปนสงครามที่โดดเดี่ยวไม หากเปนสงครามที่เอิบอาบไปดวยศาสตรและศิลป นานัปการ ศาสตร และศิลปเหลานี้จะถือไมไดเจียวหรือวาคือความหฤหรรษอันล้ําเลิศชนิดหนึ่งของมนุษยชาติ เริ่มตนที่เลาเปยว เชื้อสายพระราชวงศฮั่นเชนเดียวกับเลาป ครองตําแหนงเปนที่เจาเมืองเกงจิ๋ว ซึ่งเปนหัว เมืองเอกแหงราชอาณาจักรฮัน เมืองเกงจิ๋วนี้เปนเมืองชายทะเลตั้งอยูคนละฟากแมน้ําแยงซีกับเมืองเตียงสา ่  แหงดินแดนกังตั๋ง ภายใตอํานาจรัฐแหงราชอาณาจักรฮั่น ทั้งเมืองเกงจิ๋วและเมือง เตียงสาตางก็เปนหัวเมืองเอกขึ้นตอรัฐบาล กลาง จึงไมมขอพิพาทบาด หมางกัน หากมีความขัดแยงเกิดขึ้นก็อาศัยถอยทีปฏิบัติ หรืออาศัยอํานาจรัฐ ี สวนกลางเขาแกไขตามระบบบราชการ ดังนั้นความสัมพันธของทั้งสองเมืองนี้จึงมีความเปนปกติตอกันตลอด มา ครั้นซุนเกี๋ยนเจาเมืองเตียงสาเขารวมกับกองทัพปฏิวัติ ไมขึ้นตอ อํานาจรัฐสวนกลาง แลวตอมากองทัพ ปฏิวัติไดสลายตัวลง เหตุปจจัยที่เคยทําใหทงสองเมืองนี้เปนปกติตอกันก็เปลี่ยนแปลงไป เพราะตางเมืองตาง  ั้ ตองระมัดระวังตนดวยเกรงวาจะถูกอีกเมืองหนึ่ง รุกรานยึดครอง เหตุนี้ความสัมพันธที่ไมปกติจึงเกิดขึ้น หลังจากเลาเปยวไดรับหนังสือจากอวนเสี้ยวแจงความเรื่องซุนเกี๋ยนพบตราพระลัญจกร ปดบังความเสียแลว ยักยอกเอาตราพระลัญจกรนั้นเปนของตน เพื่อจะตั้งตนขึ้นเปนเจาแตผูเดียว จึงใหเลาเปยวยกทหารออกไป สกัดกองทัพซุนเกี๋ยนเพื่อยึดตราพระลัญจกรสง มอบแกอวนเสี้ยวเพื่อนําขึ้นทูลเกลาฯ ถวายพระเจาเหียนเต  ้ ตอไป เลาเปยวรับหนังสืออวนเสี้ยวแลว ถือวาในฐานะเชื้อพระวงศฮั่นยอมเปนหนาทีที่จะตองเอาตราพระ ่ ลัญจกรคืนแกฮองเตสถานหนึ่ง  และเกรงวาหากซุนเกี๋ยนไดตราพระลัญจกรไปแลวยอมตั้งตัวขึ้นเปน เจา อันตรายจะเกิดแกเมืองเกงจิ๋ว จําเปนที่จะตองตัดไฟเสียแตตนลม ยึดเอาตราพระลัญจกรจากซุนเกี๋ยนใหจงได  อีกสถานหนึ่ง ดังนั้นเลาเปยวจึงตัดสินใจปฏิบัติตามหนังสือของอวนเสี้ยว แลว สั่งใหยกทหารออกจากเมืองเกงจิ๋วไปตั้งสกัด ทัพซุนเกี๋ยนในเสนทางที่ กองทัพเมืองเตียงสาจะตองเดินทัพกลับแควนกังตั๋ง เพื่อหวังผลที่จะชวงชิงตราพระ ลัญจกรใหจงได เลาเปยวจึงสั่งการใหเกงอวด ชัวมอ สองทหารเอกยกทหารหาหมื่นไปตั้งสกัดทัพซุนเกี๋ยนไว ขางหนา ตัวเลาเปยวเปนกองกลางคุมทหารซุมอยูบนเนิน เขา และจัดกองหลังแยกเปนสองกองซุมอยูในปา  ทั้งสองขาง แลวสั่ง วาเมื่อกองหนาปะทะกับทหารของซุนเกี๋ยนแลว ใหถอยมายังจุดที่กองกลางของเลาเปยว ซุมอยู เมื่อกองกลางเขาปะทะแลวก็จะทําทีถอยไป ยังจุดซุมของกองหลัง พรอมกันนั้นใหกองหนายกออมไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 89.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 89 ทางดานหลังของกองทัพซุนเกี๋ยน ใหทั้งสีกองฟงสัญญาณแลวยกตีกระหนาบเขา มาทั้งสีดานก็จะจับตัวซุน ่ ่ เกี๋ยนยึดเอาตราพระลัญจกรไดโดยงาย กําหนดแผนการรบและบัญชาการรบเสร็จแลว เลาเปยวและทหารทั้งสี่กองก็ตั้งมั่นคอยทีทัพซุนเกี๋ยนอยู ครั้น กองทัพเมืองเตียงสายกมาตามทางนั้นก็ปะทะกับกองหนาของเลาเปยว สองทหารเอกของเลาเปยวชักมา ออกไปชี้หนาซุนเกี๋ยนวากบฏตอแผนดิน ยักยอกตราพระลัญจกรของฮองเต ใหรีบสงมอบมาโดยไว ซุนเกี๋ยน ไดยินก็โกรธสั่งทหารเขาตีกองหนาของเลาเปยว กองหนาของเลาเปยวก็ถอยมาตามเชิงยุทธ ใกลจุดที่ กองกลางซุมอยูก็วก เขาปายกออมไปทางดานหลังของกองทัพเมืองเตียงสา คอยฟงสัญญาณจากเลาเปยว อยูเลาเปยวเห็นกองทัพซุนเกี๋ยนยกมาถึงเนินเขาก็ยกทหารออกมา จากจุดซุม เผชิญหนากับซุนเกี๋ยน ฝายซุน เกี๋ยนเห็นเลาเปยวคุมทัพมาก็ชกมาขึ้นมาหนาทหารคารวะเลาเปยวแลววาทานอยาหลงเชื่อฟงคําอวนเสี้ยวที่ ั ใสรายกลาวหาขาพเจาวายักยอกตราพระลัญจกร ขอไดเห็นแกไมตรีของสองเมืองที่มีมาแตกอน เปดทางให ขาพเจาเดินทัพกลับเมืองเตียงสา ไมตรีของทั้งสองเมืองก็จะเปนปกติสืบไป เลาเปยวฟงคําซุนเกี๋ยนแลวจึงวา ความจริงไดประจักษชัดตอหนาหัวเมืองทั้งปวงแลววาตัวทานไดตราพระ ลัญจกรของฮองเตไว แลว ยักยอกเปนของตัวเพื่อจะตั้งตนขึนเปนเจา ทําการกบฏตอพระราชวงศฮั่น เราขอให ้ ทานกลับตัวกลับใจเสียแตบดนี้ รีบสงมอบตราพระลัญจกรคืนใหแกเรา เพื่อสงคืนแกฮองเตตอไป ซุนเกี๋ยนได ั ฟงเลาเปยวแลวก็โกรธ แตฝนใจกลาววาหากทานไม เชื่อฟงขาพเจา ขาพเจาก็ขอสาบานตอฟาวา ขาพเจาหา ไดครอบครอง ตราพระลัญจกรไม หากขาพเจายักยอกตราพระลัญจกรไวแลว ขอใหเทพยดาลงโทษขาพเจา ดวยศัสตราวุธตางๆ เลาเปยวจึงวาเรายังเชื่อคําสาบานทานไมไดกอน แตจะขอตรวจคนทหารทุกคนทีมาใน ่ กองทัพของทาน หากไมพบตราพระลัญจกรแลวเราจะขออภัยตอทานแลวจะเปดทางใหทานเดินทัพกลับเมือง เตียงสา ซุนเกี๋ยนไดยินเชนนันถือวาเลาเปยวเหยียดหยามเกียรติยศศักดิ์ศรี ของตนก็โกรธหนัก สั่งทหารเขา ้ รบดวยเลาเปยว พอทหารใกลจะปะทะกันเลาเปยวทําทีเปนกลัว ชักมาหนี ยกทหารถอยไปทางจุดที่กองกําลัง ซุมอยูสองขางทางนั้น ซุนเกี๋ยนไมรูกลก็ยกทหารไลตามไป ครั้นกองทัพเมืองเตียงสามาถึงจุดซุม เลาเปยวก็ใหทหารโหรอง ตีมาลอเปนสัญญาณ แลวแปรขบวนทัพจาก  ถอยหันหนาเขาเผชิญดวยซุนเกี๋ยน ในขณะทีกองซุมทั้งสองกองก็ยกออกจากสองขางทาง และกองหนาซึงวก ่ ่ ออมไปดานหลังไดยกตีกระหนาบเขามาพรอมกันทั้งสีดาน กองทัพเมืองเตียงสาจึงตกอยูในที่ลอม การกําหนด ่  แผนการรบของเลาเปยวครั้งนี้เปนการรบโดยใชกําลังทหาร ประกอบดวยกลอุบาย ซึ่งไมเคยปรากฏในการรบ ระหวางกองทัพปฏิวัติกับกองทัพจากเมืองหลวง ดังนั้นจึงทําใหแล เห็นไดวาบรรดากองทัพที่รวมในกองทัพ ปฏิวัตินั้นไมไดมีความจริงใจตอกันมาแตตน ตางคนตางพยายามเปนฝายนังดูเพื่อจะชวงชิงเอาความไดเปรียบ ่ ในขั้นสุดทาย หรือไมก็รอคอยใหเหตุการณพัฒนาไปเองจนกวาทุกฝายจะออนแรงลงแลวจึงชิงโอกาสกระทํา การในภายหลัง คงมีแตหัวเมืองที่อยากเดนดังบางหัวเมืองเทานั้นที่กระหือรือออกรบแลว ตองเสียทีแกกองทัพ เมืองหลวง กองทัพเมืองเตียงสาครั้นตกอยูในที่ลอมก็ตกใจ ทั้งถูกทหารเลาเปยวตีกระหนาบเขามาฆาฟนลมตายลงเปน อันมาก ซุนเกี๋ยนรบอยูทามกลางวงลอมของทหารเลาเปยว และออนกําลังลง เทียเภา อุยกาย และฮันตง สาม  ทหารเอกซึ่งถูกลอมอยูอีกวงหนึ่งเห็นเหตุการณเชนนั้นจึงรีบตีฝาวงลอมออกมา แลวตีฝาวงลอมที่ลอม ซุน เกี๋ยน เขาไปแกเอาซุนเกี๋ยนออกมาได ซุนเกี๋ยนและสามทหารเอกเห็นสถานการณตกอยูในความคับขัน จึงนํา ทหารที่เหลือตีฝาวงลอมทหารเลาเปยวแลวหนีไปเมืองเตียงสา ผลการรบครั้งนี้แมวาเลาเปยวจะไดรับชัยชนะ อยางงดงามดวยวิธี การรบแบบใชกําลังทหารและกลอุบาย แตไมสามารถบรรลุภารกิจใน การยึดตราพระ ลัญจกรกลับคืน ทั้งทําใหเลาเปยวกับซุนเกี๋ยนตองพิพาทและผูกพยาบาทตอกัน ซุนเกี๋ยนเมื่อยกทัพกลับเมืองเตียงสาแลวก็คดตั้งตัวขึ้นเปนเจาตาม คําของเทียเภา สั่งใหออกประกาศรับสมัคร ิ ผูมสติปญญาความสามารถ เพื่อเขามารับราชการเปนขุนนางและประกาศรับชายฉกรรจจํานวนมาก เขามาเปน ี ทหาร ทําการฝกซอมทหารทังกลางวันและกลางคืน ในขณะเดียวกันไดสั่งใหตอเรือรบ เรือเร็ว และเรือ ้ ลาดตระเวนจํานวนมาก เปนสัญญาณที่บงชี้ชดเจนวานี่คือการเตรียการทําสงครามแผแสนยานุภาพทาง ั การทหารทั้งทางดานกองทัพบก และดานกองทัพเรือ เมื่อเลาเปยวทราบวาฝายซุนเกี๋ยนระดมผูคนทั้งขุนนาง  ที่ปรึกษา และทหารอยางขนานใหญเชนนี้ก็เกรงวาเมืองเกงจิ๋วจะตกอยูในอันตราย จึงสั่งใหประกาศรับสมัครผู มีสติปญญาความสามารถเขามา รับราชการเปนขุนนาง และประกาศรับชายฉกรรจจํานวนมากเขามาเปน ทหาร  ประจําการทั้งดานกองทัพบกและดานกองทัพเรือ ทั้งสั่งการใหตอเรือรบ เรือลาดตระเวน ประจําการใน กองทัพเรือเปนจํานวนมาก ทําการฝกซอมทหารและซองสุมเสบียงไวเปนกําลังตอไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 90.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 90 แตนั้นมา ทั้งเมืองเกงจิ๋วและเมืองเตียงสาจึงตางคุมเชิงระมัด ระวังกันและกัน เปลี่ยนแปลงความสัมพันธทเปน ี่ ปกติตอกันมาเปนความสัมพันธที่พรอมจะทําสงครามตอกันทุกเมื่อ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ชวงชิงชัยชนะโดยไมตองรบ (ตอนที่ 40)  คําพังเพยทีวา "แพเปนพระ ชนะเปนมาร" เปนเพียงคําปลอบ ใจของผูแพ หาใชเปาหมายที่แทจริงของการทํา ่  สงครามไม เพราะในการสงครามนั้นไมมทงพระและไมมทั้งมาร คงมีแตชัยชนะหรือ ปราชัยเทานัน และ ี ั้ ี ้ เปาหมายที่ชวงชิงกันก็คือชัยชนะ คัมภีรพชัยสงครามของซุนหวู วาดวยยุทโธบายระบุวา "หลักการยุทธโดยมิ ิ  พักตองทําลายเมือง นับวาเปนวิธีประเสริฐ ยิ่งรองลงมาก็คอหักเอาโดยไมตองทําลายกองพล รองลงมาอีกก็ ื คือการเอาชนะโดยไมตองทําลายกองพัน เลวกวานั้นก็อยาใหถึง ตองทําลายกองรอย หรือทําลายกระทั่ง หมวดหมู" "เพราะฉะนั้น การชนะรอยทั้งรอยมิใชวิธีอันประเสริฐแท แตชนะโดยไมตองรบเลยจึงถือวาเปนวิธี อันวิเศษยิ่ง" แตการชวงชิงชัยชนะโดยไมตองรบนั้น ใชวาผูนําทัพจะกระทําไดทุกคนไป เพราะการใชสดยอดยุทโธบายของ   ุ ขุนพลนี้ยอมมีแตขุนพลผูมีสติปญญาเทานันจึงกระทําไดสาเร็จ อวนเสียวคนโฉด หลังจากทําใหกองทัพปฏิวัติ  ้ ํ ้ ตองปราชัยถึงขนาดตองสลายตัวอยางไมเปนทาแลว ไดยกไปตั้งหลักที่เมืองโหลาย และ ณ เมืองนี้ อวนเสี้ยวได หองกีทหารเอกผูเจนจบพิชยสงครามมาเปนที่ปรึกษา ดังนั้นนับแตได หองกีมาอยูดวยแลว ั กองทัพของอวนเสี้ยวจึงเปนกองทัพที่ประมาทไมไดอีกตอไป เนื่องเพราะฝมือการรบของทหารเอกนั้น อวน เสี้ยวมีงันเหลียง และบุนทิวนักรบมีฝมือสุดยอดเปนทหารเอกของยุคนั้น ในการวางแผนบัญชาการของกองทัพ ก็มีหองกีที่ปรึกษาเปนเสนาธิการใหญ กองทัพของอวนเสี้ยวจึงพรอมสรรพทั้งฝายบูและฝายบุนทีสามารถ ใช ่ วิธีการรบไดหลายรูปแบบ ผิดกับเมื่อครั้งที่เปนผูบัญชาการใหญของกองทัพปฏิวัติ เมืองโหลายเปนเมืองเล็ก มี ดินแดนใกลกับเมืองกิจิ๋วของฮันฮก และถัดไปจะเปนเมืองปกเปงของกองซุนจาน แตฐานะของเมืองโหลาย เปนเพียงหัวเมืองชั้นจัตวาตางกับเมืองกิจิ๋ว และเมืองปกเปง ซึ่งเปนหัวเมืองเอกทั้งสองเมือง เพราะเมืองโห ลายเปนเมืองเล็ก จึงไมอุดมสมบูรณ ทั้งอาหารก็ขาดแคลน ตางกับเมืองกิจิ๋วและเมืองปกเปง ซึ่งเปนเมือง ใหญอุดม สมบูรณทั้งอาหารและผูคน  ดังนั้น เมื่อกองทัพอวนเสียวยกมาตั้งที่เมืองโหลายไดไมทันนาน กองทัพก็ขาดเสบียงลง ฝายฮันฮกเจาเมืองกิ ้ จิ๋วเปนคนมีน้ําใจเอื้ออารีตอผูคนทั้งปวงโดยไมเลือกหนามีน้ําใจศรัทธาตออวนเสี้ยวเพราะเห็นวาเปนเชื้อสาย ขุนนางมาหลายชั่วอายุคน ครั้นไดขาววากองทัพอวนเสียวขาดเสบียง ฮันฮกก็มีน้ําใจสงสารคิดชวยเหลือ จึง ้ สั่งใหทหารคุมเสบียงมามอบใหแกอวนเสี้ยว อวนเสี้ยวแทนที่จะคิดถึงพระคุณของคนที่เคารพศรัทธาตัวแลวมา ชวยเหลือในยามยาก กลับคิดหักหลังฮันฮกจะชิงเอาเมืองกิจิ๋ว มาครองเสียเอง ดังนั้นอวนเสี้ยวจึงปรึกษาดวยหองกีวาเรามาอยูเมืองโหลายนี้เหมือนจระเขใหญอยูในน้ําตืน  ้ จะหันซายขวา ประการ ใดใหติดขัดไปสิ้น ทังเสบียงอาหารก็ไมอุดมสมบูรณ ผูคนก็นอย ไมสามารถอาศัยทําการใหญได เรา ้ จึงหวังจะชิงเอาเมืองกิจิ๋วเพื่อเปน กําลังสืบไป ทานจะมีความเห็นคิดอานประการใด หองกีฟงขอปรึกษาแลวจึง  วาขาพเจาเห็นดวยกับทานวาเมืองโหลายนี้ไมสามารถเปนฐานกําลังใหเราทําการใหญไดสืบไป เมืองกิจิ๋ว เปน หัวเมืองเอก อุดมสมบูรณทั้งเสบียงอาหารและผูคน หากทานไดครองเมืองกิจิ๋วแลวยอมสามารถใชเปนฐานตั้ง  ตัวทําการใหญได วาแลวหองกีจึงไดเสนอแผนการตอไปวาขาพเจาไดคิดกลอุบาย "หลอกเสือแลวกินวัว" ไวกอนแลว ถาหาก ทานเต็มใจดวยความคิด ขาพเจาแลวเมืองกิจวก็จะเปนสิทธิแกทาน อวนเสียวดีใจยิ่งนักถามวากลอุบาย หลอก ิ๋ ้ เสือแลวกินวัว" ของ ทานเปนประการใด หองกีจึงวาขอใหทานมีหนังสือลับไปถึงกองซุนจานเจาเมือง ปกเปง  ใหยกกองทัพมาตีเมืองกิจิ๋ว ใหสัญญาวาถาไดเมืองกิจิ๋วแลวจะแบงทรัพยสินและเมืองกิจิ๋วใหกองซุนจาน ครึ่งหนึ่ง ถาหากกองซุนจานยกมาตีเมืองกิจวแลว ฮันฮกเจาเมืองยอมคิดวาเคยทําคุณไวแกเราคงจะหวังพึ่ง ิ๋ เราได และขอใหยกกองทัพไปชวยเราจะไดถอโอกาสนั้นยึดเมืองกิจิ๋วไดโดยงาย แตถาหากฮันฮกคิดสูกับกอง ื ซุนจานเพียงลําพัง เราก็จะยกกองทัพตีกระหนาบ เขาไปอีกดานหนึ่งก็จะยึดเมืองกิจิ๋วได โดยงายเชนเดียวกัน และวากองซุนจานนั้นเปนคนหุนหันพลันแลน เห็นแกได ไมรูจักใชคน แตคดการใหญ เมื่อเห็นหนังสือของ ิ ทานแลวคงจะกระทําการตามคําทาน อวนเสียวฟงคําหองกีแลว เห็นดวยกับแผนการที่เสนอ จึงสั่งใหทหารถือ ้ หนังสือลับไปถึงกองซุนจาน ณ เมืองปกเปง ตามแผน การของหองกีนั้น กองซุนจานไดรับหนังสือของอวน เสี้ยวแลวก็มีความยินดีดวยเห็นวาเมืองกิจิ๋วเปนเมืองใหญและอุดมสมบูรณ ถาหากไดเมืองกิจิ๋ว มาผนวกเขา All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 91.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 91 เปนสวนหนึ่งของเมืองปกเปงแลวก็จะเปนฐานกําลังทําการใหญสืบไป จึงมีหนังสือแจงกําหนดวันทีจะยก ่ กองทัพไปตีเมือง กิจิ๋วใหทหารนั้นถือกลับไปใหอวนเสียว ้ เมื่อทราบกําหนดวันที่กองทัพเมืองปกเปงจะยกกองทัพเขาตีเมืองกิจิ๋วแลว อวนเสี้ยวจึงใหหาหองกีมาปรึกษา วาจะทําประการใดตอไป หองกีเดินแผนตอไปวาขอใหทานมีหนังสือลับไปถึงฮันฮกเจาเมืองกิจิ๋ววากองซุนจาน  เจาเมืองปกเปงมีหนังสือมาปรึกษาเราวาจะยก กองทัพมาตีเมืองกิจิ๋วตามวันที่กําหนด และขอใหเรายกทัพตี กระหนาบ อีกดานหนึ่ง แตเราเห็นวาฮันฮกเปนผูมีพระคุณไดชวยเหลือสงเสบียง ใหในยามยาก ไมสามารถคิด หักหลัง ฮันฮกผูมีพระคุณได จึงแจงมา ใหฮนฮกทราบแลวเตรียมการรับศึกเมืองปกเปงใหพรอมเถิด ั ฮันฮกไดรับหนังสือของอวนเสี้ยวก็ตกใจ คิดวากองซุนจานคงจะยกทหารมาเปนอันมาก และกองซุนจานนั้น เปนศิษยรวมสํานักกับเลาป ดังนั้นเลาป กวนอู เตียวหุยก็จะมาชวยกองซุนจานเปนแนแท ตัวเราเคยเห็นฝมือ ทหารเอกของเลาปมาแลว ยากจะหาทหารเอกคนใดในแผนดินเขารับมือได กองทัพเมืองกิจิ๋วเห็น จะสู กองทัพเมืองปกเปงไมไดจึงมีความวิตกยิ่งนัก ฮันฮกจึงเรียกประชุมขุนนางกรมการเมืองกิจิ๋ว แจงความตาม หนังสือของอวนเสี้ยวใหทุกคนทราบแลวปรึกษาวาจะคิดอานประการใด บรรดาขุนนางและกรมการเมืองกิจิ๋ว สวนใหญเห็นวากองทัพเมืองปกเปง ซึ่งจะยกมาครั้งนี้คงเปนกองทัพใหญ ลําพังกองทัพเมืองกิจิ๋วยอมรับมือ กองทัพเมืองปกเปงไมได ตัวทานเจาเมืองเคยทําคุณไวกับอวนเสี้ยว ทั้งอวนเสี้ยวก็เปนเชื้อสายขุนนางเกา หลายชั่วอายุคน มีผูคนนับถือเปนอันมาก ทั้งยังมีงันเหลียง บุนทิว เปนทหารเอก หากไดเชิญอวนเสียวมาชวย ้ รบกับกองทัพเมืองปกเปงแลว เราก็จะสามารถปองกันรักษาเมืองกิจิ๋วเอาไวได แตเกงบูขุนนางของเมืองกิจิ๋ว ซึ่งเปนที่ปรึกษาของฮันฮกกลับไมเห็นดวยแลววา "อวนเสียวนั้นเปนคนสินความคิดอยูแลว ซึ่งไดตั้งตัวเลี้ยง ้ ้  ทหารอยูทุกวันนี้ก็เพราะทานใหสงเสบียง อุปมาเหมือนทารก ถามารดามิใหนมกินแลว ทารกนั้นก็จะสิ้นแรงไป  ซึ่งทานจะใหอวนเสี้ยวมาชวยรักษาเมืองเหมือนจับเอาเสือมาปลอยไวในฝูงเนื้อ ฝูงเนื้อทังปวงก็จะมีอันตราย ้ เปนมั่นคง" ความเห็นของเกงบูที่ปรึกษาคนนี้แหลมคม และอานแผนการของอวนเสี้ยวทะลุปรุโปรง ดังนั้นจึงแทนที่จะเห็น วากองซุนจานเปนศัตรูและเปนตัวอันตรายตอเมืองกิจิ๋ว กลับเห็นวาอวนเสี้ยวตางหากที่เปนศัตรูราย จะ ไววางใจใหยกเขามาชวยรักษาเมืองไมไดเปนอันขาด ทั้งไดเสนอความเห็นในการบั่นทอนกําลังของอวนเสี้ยว ลงดวยวิธีการทีงายทีสดคือการไมสงเสบียงให ดั่งนี้แลวกองทัพของอวนเสียวก็จะสิ้นกําลังไปเอง ่ ่ ุ ้ แตฮันฮกถึงคราวจะวินาศแทนที่จะฟงคําของที่ปรึกษาผูภักดีดังแตกอน กลับมีความเห็นวิปริต เห็นกงจักรเปน ดอกบัว ตัดสินใจเชิญอวนเสี้ยวยกกองทัพเขามารักษาเมืองกิจิ๋ว เมื่อตัดสินใจแลวจึงมีหนังสือไปถึงอวนเสี้ยว ขอความชวยเหลือใหอวนเสียวยกกองทัพเขามาชวยปองกันเมืองกิจิ๋ว เกงบูที่ปรึกษาเสียใจยิ่งนักที่ ฮันฮกไม ้ ฟงคําจึงขอลาออกจากตําแหนง ขุนนางเมืองกิจิ๋วอีกสามสิบคนซึ่งเคยเห็นความคิดของเกงบูถูกตอง แมนยํา มาแตกอนก็เชือตามแลวขอลาออกจากตําแหนงขุนนางเมืองกิจิ๋วไปพรอมกัน ่ การตัดสินใจของฮันฮกในครั้งนี้คลายกับการตัดสินใจของโฮจิ๋นที่ใหเรียกกองทัพตั๋งโตะเขาเมืองหลวง ดังนั้น ชะตากรรมที่ฮองเต ขุนนางและราษฎรไดประสบจากการเรียกกองทัพตังโตะเขาเมืองหลวงเปนประการใด ๋ ชะตากรรมของฮันฮก ขุนนางและราษฎรเมืองกิจิ๋วยอมตองประสบคลายคลึงกันประการนั้น อวนเสี้ยวไดรับ หนังสือของฮันฮกแลวเห็นการเปนไปตามแผนการของหองกีก็มีความยินดียิ่งนัก จึงออกคําสั่งใหยกกองทัพ ทั้งสิ้นออกจากเมืองโหลายไปเมืองกิจิ๋ว ฝายเกงบูที่ปรึกษากับเพื่อนขุนนางอีกคนหนึ่ง แมวาจะลาออกจากราชการแลวแตยังคงหวงหาอาทรเมืองกิจิ๋ว และราษฎรเปนอันมาก ครั้นทราบขาวอวนเสี้ยวยกกองทัพมาเมืองกิจิ๋วตามหนังสือของฮันฮกแลว จึงคิดการจะ รวมกันสังหารอวนเสี้ยวเสียกอนที่จะเขาเมือง คิดอานรวมกันแลวก็พากันไปยืนแอบอยูทประตูเมืองกิจิ๋ว ครั้น  ี่ อวนเสี้ยวจะเขาประตูเมือง เกงบูและเพื่อนขุนนางนั้นก็ชักกระบี่จะฟนอวนเสียว แตงันเหลียง บุนทิว สองทหาร ้ เอกของอวนเสี้ยวซึ่งเดินตามมา ดวยเห็นเหตุการณจึงชักกระบี่วิ่งเขาไปรับกระบี่ของสองขุนนางเมืองกิจิ๋ว แลว ฟนสองขุนนางถึงแกความตายที่ประตูเมืองนั้น อวนเสี้ยวคนโฉด ณ บัดนี้ไดหองกีมาเปนที่ปรึกษาจึงกลายเปน อสรพิษรายและกําลังกรายเขาประตูเมืองกิจิ๋ว  พรอมแลวที่จะกัดฮันฮกผูมีพระคุณของตน อวนเสี้ยวเมื่อเขาประตูเมืองกิจิ๋วแลว ฮันฮกไดออกไปตอนรับขับสู อยางสมเกียรติ แลวเชิญอวนเสี้ยวไปที่จวนเจาเมืองเพื่อปรึกษาราชการ โดยหารูไมวากําลังอุมกอดอสรพิษ รายไวกับอกเมื่ออวนเสี้ยวพรอมทหารเอกและทหารติดตามเขาไปถึงจวนเจา เมืองแลว ก็ขึ้นนั่งบนที่วาราชการ ของเจาเมือง ปลอยใหฮันฮกเจาเมือง ยืนอยูขางลางแลวออกคําสั่งถอดฮันฮกเสียจากที่เจาเมือง และใหถอด ขุนนางกรมการเมืองทั้งปวงออกจากตําแหนงเสียทั้งสิ้น แลวอวนเสี้ยวจึงตังตนเองเปนเจาเมืองแทน และตั้ง ้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 92.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 92 เตียนหอง โจสิว เคาสิว และหองกี ที่มาดวยกันจากเมืองโหลายใหเปนขุนนางเมืองกิจิ๋ว ตั้งงันเหลียง บุนทิว เปนทหารเอกของเมืองกิจิ๋ว ยึดอํานาจ เมืองกิจิ๋วเบ็ดเสร็จสมบูรณภายในวันเดียวนั้น ฮันฮกเมื่อถูกถอดออกจากตําแหนงแลวก็เสียใจนักที่คดผิดเชื่อ ิ และวางใจคนผิดมาคิดวาถาจะอยูเมืองกิจิ๋ว ตอไปคงจะถูกอวนเสี้ยวฆา เสียเปนแน จึงทิ้งบุตร ภรรยาและครอบครัวหนีไปอยูเมืองตันลิวแตผูเดียวพระผูมี พระภาคเจาทรงตรัสสอนในมงคลสามสิบแปดขอแรกวา อยาคบคนพาล "การไมคบคนพาลเปนมงคลสูงสุด" เมื่อปฏิบัติตาม มงคลนี้แลวยอมไมแพในที่ทั้งปวง ยอมถึงความสวัสดีในทีทงปวง การไมปฏิบัติตามมงคลขอนี้ ่ ั้ ยอมตั้งอยูในฐานะที่พายแพทกเมื่อ ยอมถึงซึ่งความวิบัติในที่ทั้งปวง ฮันฮกเมื่อหลงเชื่อและคบคนพาลเชน  ุ อวนเสี้ยวจึงตองรับผลแหงการกระทําของตน เสียทั้งเมือง และพลัดพรากจากครอบครัว ดันดนไปแตเดียวดาย ้ อวนเสี้ยวใชกลอุบายหลอกเสือกองซุนจาน แลวกินวัวฮันฮก ชวง ชิงชัยชนะยึดเมืองกิจิ๋วไดโดยไมตองรบ แม นับเปนชัยชนะอันวิเศษ แตชัยชนะเชนนียอมเปนชัยชนะที่เกิดแตการหักหลังผูมีพระคุณตัว จึงเปนชัยชนะที่ ้  ยอมตองแฝงไวซึ่งความปราชัยควบคูกันไป นั่นคือความปราชัยในดานชื่อเสียงเกียรติยศทีตระกูล "อวน" ไดสั่ง ่ สมมาหลายชั่วอายุคนจนหมดสิ้น หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ยอดกระบี่ในมือพอครัว (ตอนที่ 41) ฝายกองซุนจานเจาเมืองปกเปงรับหนังสือลับของอวนเสี้ยวแลว ก็จดเตรียมกองทัพเพื่อจะยกไปตีเมืองกิจิ๋ว ั ตามที่ตกลงไวกับอวนเสี้ยว แตยังไมทันถึงกําหนดเคลื่อนพลก็ไดขาววาอวนเสี้ยวยึดไดเมืองกิจิ๋วแลว จึงให กองซุนอวดผูนองไปเมืองกิจิ๋วทวงทรัพยสินและขอแบงเมืองกิจิ๋วครึ่งหนึ่งตามที่อวนเสียวไดใหสญญาไว อวน  ้ ั เสี้ยวเมื่อรูวากองซุนอวดมาทวงสัญญา จึงหาตัวหองกีมาปรึกษาวาจะทําประการใดดี หองกีจึงวาขาพเจาได คาดหมายไวกอนแลววากองซุนจานจะตองสงคนมาทวงสัญญา ขาพเจาจะคิดการใหเมืองกิจิ๋วปลอดภัยแลวจะ  ใหกองทัพเมืองปกเปงยกไปรบกับจอมทรราชตั๋งโตะ เปนทีแลวเราจะไดซาเติมเอาภายหลัง ทานก็จะเปนใหญ ้ํ กวาคนทั้งปวง แลววาใหทานบอกกองซุนอวดใหกลับไปเชิญกองซุนจานมาเจรจากับทานดวยตนเองเถิด ทาน หาบิดพลิวไม ้ กองซุนจานมาแลวจะเตรียมการตอนรับและทําพิธสงมอบทรัพยสินและเมืองกิจิ๋วใหครึ่งหนึ่ง ี อวนเสี้ยวเห็นชอบกับแผนการของหองกี จึงออกไปตอนรับกอง ซุนอวดในฐานะแขกเมืองคนสําคัญ แลวแจง แกกองซุนอวดตามคําของหองกีทุกประการ กองซุนอวดทวงสัญญาไมสําเร็จจึงเดินทางกลับ ถึงกลางทางพบ กองทหารปกธงแสดงหนวยสังกัดวาเปนทหารของตั๋งโตะเขามาลอมกองซุนอวดไว แลววากองซุนจานเปน กบฏตอแผนดิน ทานอัครมหาเสนาบดีตั๋งโตะใหเรามาสังหารพรรคพวกกองซุนจานเสียใหสิ้น วาแลวก็เอา เกาทัณฑยิงกองซุนอวดถึงแกความตาย แตแกลง ปลอยทหารทีติดตามกองซุนอวดใหหลบหนีกลับไปเมือง ่ ปกเปง กองซุนจานฟงรายงานจากทหารทีติดตามไปกับกองซุนอวด พิเคราะหเหตุการณแลวเชือวาเปนแผนการของ ่ ่ อวนเสี้ยวบิดพลิ้วสัญญา สังหารกองซุนอวดเสียแลวปายผิดไปใหกับตั๋งโตะ หากหลงกลยกกองทัพไปรบดวย ตั๋งโตะก็จะเกิดความเสียหายขึนทั้งสองฝาย อวนเสี้ยวยอมถือเอาโอกาสนั้นยกกองทัพมายึดเมืองปกเปงของ ้ เราไดโดยงาย กองซุนจานจึงโกรธอวนเสี้ยวเปนอันมาก สั่งใหระดมกองทัพเมืองปกเปงยกไปตีเมืองกิจิ๋ว ถึง แมน้ําพวนโหนอกเมืองกิจิ๋วก็ใหตั้งคายลงที่เชิงสะพานศิลา ขามแมน้ําพวนโห ฟากตรงกันขามกับเมือง กิจิ๋ว เตรียมการเขาโจมตีเมืองกิจิ๋วตอไป ฝายอวนเสี้ยวทราบขาวกองซุนจานยกทัพมาตังคายอยูทริมแมน้ําพวนโห ก็ยกทหารออกไปตั้งรับกองทัพกอง ้  ี่ ซุนจานที่เชิงสะพานขามแมนาพวนโหฟากขางเมืองกิจิ๋ว แลวใหตั้งคายมันไว รุงขึ้นกองซุนจานยกทหารออก ้ํ ่ จากคายไปถึงเชิงสะพานก็ใหทหารหยุดอยู ตัวกองซุนจานขี่มาขึ้นไปบนกลางสะพานศิลา รองดาอวนเสี้ยวที่ บิดพลิ้วสัญญาแลวยังฆากองซุนอวดผูนอง อวนเสี้ยวก็ขับมาออกหนาทหารดาตอบกองซุนจานหาวาชุบมือ เปบจะยกเอาสัญญาขึ้นมาทวงไมได เพราะฮันฮกเจาเมืองกิจิ๋วมีความเมตตาตออวนเสียว ยกเมืองกิจิ๋วใหอวน ้ เสี้ยวดวยความโงของฮันฮกเอง กองซุนจานไมไดลงแรงลงทรัพยสินในเรื่องนี้แมแตนอย ไมชอบที่จะมา ทวง เอาทรัพยสินและเมืองกิจิ๋ว ดากันไปดากันมา อวนเสี้ยวโกรธสั่งบุนทิวทหารเอกใหไปฆากองซุนจานเสีย บุน ทิวจึงขับมาขึ้นไปบนสะพานศิลา กองซุนจาน เห็นดังนั้นจึงถอยลงจากเชิงสะพานมาอยูที่พื้นดิน ครั้นบุนทิว  มาถึง จึงเขารบดวยที่เชิงสะพานศิลานั้น กองซุนจานรบกับบุนทิวไดสิบเพลง ก็รับบุนทิวไวไมอยูจึงชักมาหนี เขามาในกองทหาร สั่งใหทหารเอกสี่คนเขาลอมเพื่อจะสังหาร บุนทิวเสีย สีทหารเอกของกองซุนจานเขา ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 93.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 93 ปะทะดวยบุนทิวเพียงเพลงแรก บุนทิวก็ปลิดชีพทหารเอกกองซุนจานเสียคนหนึ่ง อีกสามคนที่เหลือ กลัวบุน ทิวจึงชักมาหนี แตบุนทิวขับมากลับมาไลตามกองซุนจาน ฆาทหารกองซุนจานจนแตกฮือไปทั้งกอง กองซุนจานตกใจกลัวจึงขับมาหนีอยางไมคดชีวิต จนอาวุธและหมวกเกราะหลุดรวงไปสิน มาถึงเชิงเขาลูก ิ ้ หนึ่งมาที่กองซุนจาน ขี่สะดุดกอนหินลมลง กองซุนจานจึงพลัดตกจากหลังมา บุนทิวขับมาไลตามกองซุนจาน ไปเห็นเชนนั้นจึงเงื้อทวนจะแทง กองซุนจานสิ้นทางรอดจึงพริ้มตาลงดวยความกลัวรอความตาย พลันไดยิน เสียง "เปรง" ดังสนั่น กองซุนจานลืมตาขึ้นเห็นทวนบุน ทิวกระดอนไกลจากกายตัว จึงฉวยโอกาสนั้นรีบวิงหนี ่ เขาไปหลบอยู ในหลืบเขา เสียงทวนปะทะกันดังสนั่น ทั้งไมเห็นบุนทิวไลตามมา กองซุนจานจึงออกมาแอบดู ที่หลืบเขานั้น เห็นชายคนหนึ่ง "สูงหกศอก หนา ผากและคิ้วใหญ ตาโต" ใบหนาคมสันผองใส ในชุดแตงกาย แบบชาวปา ในมือถือทวนยาวสิบเอ็ดศอกเศษกําลังขี่มารายทวนตอสูอยูกับบุนทิว กองซุนจานรําลึกเหตุการณ สุดวิกฤติเมื่อครูแลว คิดอยูในใจวา หากมิใชชาวปาผูนใชทวนปดทวนบุนทิวไดทันการณแลว ตัวเราคงเดิน   ี้ ทางไปเยือนยมโลกแลวเปนแน เสียงทวนประกันดังสนั่นเปนระยะ ทําใหกองซุนจานตองกลับมาใหความสนใจ เขมนมองการตอสูอยางใจจดใจจออีกครั้งหนึง เห็นชายผูนนมีเพลงทวนแคลวคลองวองไว กรายทวนแตละที ่ ั้ ราวอสุนีบาต มีพลังหนักหนวง เสียงทวนกรีดอากาศดัง "วื้อ วื้อ" ราวพยัคฆคําราม ทวนประทวนแตละที ทวน ที่บุนทิวถือกระดอนไปอีกดานหนึ่ง รูปการณนาที่จะสังหารบุนทิวไดในชั่วไมเกินสิบเพลง แตเพลงทวนผานไป เพลงแลวเพลงเลาก็ยังไมปรากฏผลแพชนะ กองซุนจานเปนผูบัญชาการทหารมาของเมืองปกเปงอยูดวย มี ความ สันทัดในเชิงมา พิเคราะหดจึงเห็นปญหาใหญของชายผูนั้นวาอยูที่มาซึ่งขับขี่เขารบดวยบุนทิวนั้นหาใช ู  มาศึกไม เปนแตเพียงมาแกลบที่ผอมโซตัวหนึ่ง จะชักไปซายขวาเดินหนาหรือเลี้ยวกลับดูเคอะเขินไปสิน ทั้ง้ มีอาการตื่นกลัวยามเขาใกลมาศึกของบุนทิวแตละที ฝเทามาก็ชะลอลง ผงะออกหาง ทําใหจังหวะทวน ผิดพลาดทั้งกระบวนแทง และกระบวนฟน หากไมมีฝมือบังคับมาชั้นเชิงครูแลว สถานการณคงย่ําแยกวานี้นัก การณกลับกลายเปนวามาที่ชายผูนั้นขี่ไดลดทอนอานุภาพเพลง ทวนไปเกือบสิ้น ในขณะที่มาศึกของบุนทิว แคลวคลองวองไวเริงราคะนองนัก และกําลังมิไดลดหยอนลงแมแตนอย ครั้นสิ้นเพลงทีหกสิบ มาทีชายนั้นขี่ก็ออนแรงลง ในขณะที่ บุนทิวเองก็ปวดลาไปทั้งสองแขน งามมือทีกุมทวน ่ ่ ่ ปวดจนชา มีเลือด ไหลซึมที่งามมือจนแทบกุมทวนไวไมได เห็นทีจะรับมือไดอีกตอไปไมเกินสิบเพลง บุนทิว  ขุนทวนเอกของอวนเสี้ยวผูไมเคยยอมเปลืองเวลาในการสังหารศัตรู ครันประทวนผานไปเพียงนี้แลวยังไมมี ้ วี่แวววาจะเอา ชนะไดเลย มิหนําซ้ํากระบวนทวนของชาวปานิรนามมิไดลาลง กลับหลั่งไหลครืนครั่นไมขาด สายดุจดั่งน้ําหลากจากยอดผา บุนทิว จึงพรั่นใจนักคิดหาหนทางเอาตัวรอด ขณะนั้นบุนทิวไดยินเสียงโหรอง ของทหารดังขึนมาจากตนทางที่ไลตามกองซุนจานมา เหลียวไปดูเห็นเปนทหารกองซุนจานกําลังหนุน เนื่อง ้ เขามาที่ กําลังตอสูกันอยูก็ตกใจเกรงจะเสียที จึงอาศัยความคลองตัวและกําลังมาศึกผละโผนออกจากทีตอสู ่  แลวหนีกลับไปคาย กองซุนจานเห็นบุนทิวขับมาหนีไปแลว และเห็นทหารของตัวทีแตกตื่นจากการรบที่เชิงสะพานรวมตัวกันได ่ แลวยกตามมาถึง จึงออก มาจากหลืบเขาเดินตรงเขาไปหาชายชาวปาผูนน กลาววาทานมาชวยชีวตเราไวทัน ั้ ิ ในครั้งนี้เปนคุณแกเรานัก ขอถามวาทานนีชื่อใด บานอยูแหงหนตําบลใด ชายนั้นยอตัวลงคํานับกองซุนจาน ้  แลววา ขาพเจานี้ชื่อ "จูลง เปนชาวเสียงสาน" แลววาเดิมขาพเจาเปนทหารเลวในกองทัพอวนเสี้ยว มีหนาที่ ตรวจเวรยาม ตอมาขาพเจาเห็นวาอวนเสี้ยวเปนคนไรคุณธรรม ขาด ความกตัญูรูคุณคน ไวตัวถือยศศักดิ์ ไม มีน้ําใจรักทหาร ขาพเจาจึงไดหนีออกมาแลวขออาศัยอยูกบชาวบานปา วันนี้ขาพเจาขี่มาจะไปเก็บของปา ั ผานมาถึงเชิงเขาแหงนี้เห็นทานเสียทีอยูจึงเขามาชวยเอาทวนปดทวนซึ่งจะแทงนั้นใหไกลตัวทาน บุนทิวจึง หันมาเลนงานจะสังหารขาพเจาเสีย ขาพเจาจึงจําใจตองตอสู แลวจูลงไดหันหนาไปทางทหารของกองซุน จานทีตามมา ยอตัวลงคํานับอยางออนนอมแลวกลาวอยางถอมตัววาขาพเจาขอบใจทานทังหลายที่ยกมา ่ ้ ชวยขาพเจาไวทันเวลา มิฉะนันขาพเจาคงเสียทีเอาชีวิตรอดยากเปนแนแท ้ กองซุนจานและเหลาทหารทีตามมานั้นตางคอมตัวคารวะตอบจูลงดวยความชื่นชมพรอมกับกลาววาขอบ ่ คุณทานที่ชวยเหลือ กองซุนจานฟงวาจูลงหนีอวนเสี้ยวมาอาศัยชาวบานปาอยูและเห็นวาจูลงทําคุณแกตัว จึง  ชวนจูลงมาทําราชการดวยกันที่เมืองปกเปง จูลงรับคําชวนกองซุนจานแลวพากันมาทีคาย ณ ริมแมน้ําพวนโห ่ ถึงคายแลวกองซุนจานสั่งใหรบจูลงเขาเปนทหารในกองทัพเมืองปกเปง ั เปนกองระวังหลัง ดูแลความ ปลอดภัยของหนวยเสบียง โดยถือ วาไดตอบแทนคุณจูลงทีไดชวยชีวตไว ่ ิ นี่คือความแตกตางอยางสําคัญระหวางกองซุนจานกับเลาป ที่ถึงแมจะเปนศิษยสํานักเดียวกัน เพราะเลาปนั้น มองคนออก และวางใจชวงใชคนดีมีฝมือใหมีตําแหนงหนาที่สมแกความสามารถของคน แตกองซุนจานทั้งๆ ที่เห็นฝมือจูลงแลวกลับไมวางใจใชสอยมอบหมายหนาทีสําคัญให มองไมออกวาคนลักษณะแบบจูลงนั้นคือ ่ ทหารเสือ ควรแกตําแหนงยอดขุนพลของแผนดินดวยซ้ําไป All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 94.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 94 คนแบบกองซุนจานนี้จึงไมสามารถทําการใหญได แมแตจะรักษาชีวิตตนไวก็ยากยิ่งนัก กองซุนจานไมมี โอกาสไดเห็นอนาคตของชายชาวปาผูนี้วาในวันขางหนาคือยอดขุนพลของอาณาจักรฉูส  เปนยอดขุนพลที่ พญามังกรแหงเทือกเขามังกรหลับ จูกัดเหลียง-ขงเบง วางใจมากที่สดในบรรดาขุนพลทังปวงของจกกก สาม ุ ้ กกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) กลาวถึงการตอสูระหวาง จูลงกับบุนทิวในครั้งนี้วา ตอสูกันถึงหกสิบเพลงไม   ปรากฏผลแพชนะ โดยไมมีขอสังเกตเกี่ยวกับมาที่จลงขี่จึงทําใหเขาใจและสงสัยไปไดวาฝมือและเชิงรบของจู ู ลงจะแคเพียงเสมอดวย บุนทิวกระนั้นหรือ ถาเชนนั้นหากจะเปรียบเทียบฝมอจูลงกับกวนอูแลว จะไมตางกัน ื ราวฟากับดินดอกหรือ เพราะในภายหนากวนอูใชงาวนิลนาคะปลิดศีรษะ บุนทิวรวงลงพืนในชั่วไมถึงสิบเพลง ้ เทานั้น ความจริงแลวการตอสูระหวางจูลงกับบุนทิว หากมีมาศึกเสมอกันก็นาทีจลงจะปลิดศีรษะออกจากบาบุนทิวได ่ ู ในชั่วไมเกินสิบเพลงรบ แตการตอสูกลับยืดเยื้อมาจนสิ้นเพลงที่หกสิบยังไมปรากฏผลแพชนะนั้น เนื่องจาก ความดอยของมาที่จลงขี่ซึ่งเปนเพียงมาแกลบผอม โซหาใชมาศึกไม จึงกลายเปนตัวถวงรั้งใหเพลงทวนของ ู จูลงแทบไรอานุภาพ แตกระนั้นทั้งสองแขนและงามนิวของบุนทิวที่กุมทวนตองบาดเจ็บและ ออนลาจนแทบ ้ ถือทวนไวไมไหว เพราะเหตุที่กองซุนจานมองคนไมออก จึงสั่งบรรจุจูลงไวในตําแหนงพลทหารของกองทัพ เมืองปกเปง แลวมอบหนาที่ใหอยูกองหลัง ดูแลความปลอดภัยของเสบียงเทานั้น การใชคนของกองซุนจาน จึงเปนการใชคนโดยไมสอดคลองกับความปรีชาสามารถของคน จูลงซึ่งเปรียบประดุจดังกระบี่วิเศษจึง เหมือนกับตกอยูในมือพอครัว และถูกใชไปสําหรับหั่นผักปลาเทานั้น ฝายอวนเสี้ยวเห็นกองทหารของกองซุน จานแตกฮือ และบุนทิว ไลตามกองซุนจานไปก็ดีใจยิ่งนัก ตังตาคอยวาอีกเพียงครู บุนทิวคงหิ้วศีรษะกองซุน ้ จานมาเปนกํานัลแกตน ครั้นเห็นบุนทิวกลับมาตัวเปลาในสภาพออนลารอแรเชนนั้น จึงรีบเขามารับบุนทิวแลว ถามวาเกิดเหตุการณประการใดขึ้น บุนทิวจึงเลาความใหอวนเสี้ยวฟงทั้งสิน แลววาขาพเจาหวิดที่จะไดศีรษะ ้ กองซุนจานมาคํานับทานอยูแลว แตไมรูวามีไอบามาจาก ทีไหนเขามาขวางไว คนผูนี้มีเพลงทวนแคลวคลอง ่ วองไวจัดจานนัก และทหารกองซุนจานก็ยกตามไปสมทบ ขาพเจาเกรงจะเสียทีจึงปลีก ตัวกลับมาหาทาน ขอ อภัยทานดวยเถิดที่ทาใหทานตองรอศีรษะกองซุนจานเกออยูดังนี้ ํ สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม สามพี่นองแหงสวนทอพบจูลง (ตอนที่ 42) ผานศึกวันแรกแลว ทั้งกองทัพเมืองปกเปงของกองซุนจานและกองทัพเมืองกิจิ๋วของอวนเสี้ยวยังคงปกหลัก คุมเชิงกันอยูคน ละฟากแมนาพวนโห ทีมีสะพานศิลาทอดเชื่อมระหวางสองฟาก ตกค่ําลงอวนเสี้ยวจึงใหหา ้ํ ่ หองกีมาปรึกษาแผนการรบในวันรุงขึ้น หองกีเสนอแผนการ "ปราบโจรตองฆาหัวหนาโจรกอน" และวางแผน ใหจัดกําลังโดยมุงสังหารกองซุนจานเปนสําคัญ สิ้นกองซุนจานแลวกองทัพเมืองปกเปงก็จะแตกทัพไปเปนแน แท อวนเสี้ยวเห็นดวยกับแผนการของหองกี จึงสั่งใหงันเหลียง บุนทิว สองทหารเอกนํากําลังเกาทัณฑคนละพัน ไปซุมอยูในปาออเชิงสะพานฟากเมืองกิจิ๋วทั้งสองดาน เมื่อไดสัญญาณแลวใหระดมยิงกองซุนจานพรอมกัน แลวตั้งใหจกยี่เปนกองหนา คุมพลเกาทัณฑแปดรอยและทหารอีกหมื่นหาพันยกไปตั้งมั่นอยูที่เชิงสะพาน รอ ฟงสัญญาณแลวเขาตีพรอมกัน สวนอวนเสียวคุมกําลังพลหาหมื่นเปนกองหลังตั้งหลักอยูในคาย ใหทุกหนวย ้  เขาประจําจุดรบใหเสร็จสิ้นกอนพระอาทิตยขน ึ้ ฝายกองซุนจานค่ํานั้นก็กําหนดแผนการรบสั่งใหยํากงทหารเอกเปนกองหนา จัดทหารอีกสองกองเปนปกซาย ปกขวา สวนกองซุนจานเปนทัพหลวง ใหจลงเปนกองหลังคอยระวังเสบียง รุงขึ้นกองซุนจานก็ยกทหารไปที่ ู เชิงสะพานตั้งขบวนตามแผน การรบที่วางไว แลวใหทหารตีกลองศึกทารบดวยกองทัพของอวนเสียว แต ้ หองกีนิ่งเฉยไวไมโตตอบ เสียงกลองศึกทารบดังมาจากฝายกองซุนจานตังแตเชาจนถึงเที่ยง เหตุการณขาง ้ ฟากของอวนเสียวยัง คงเงียบสงบ ถึงเที่ยงแลวทหารฝายกองซุนจานทั้งรอนทั้งอิดโรย ยํากงทหารเอกซึ่งเปน ้ กองหนาของกองซุนจานอดรนทนตอไปไมได จึงยกทหารขามสะพานศิลาปะทะกับจกยี่ทหารเอกของอวน เสี้ยวซึ่งเปนกองหนา จกยีทําทีลอถอยมาจนพนเชิงสะพานจนกระทั่งกองหนาของกองซุนจานมาถึงจุดซุมก็จุด ่ พลุใหสัญญาณขึ้น ทหารของงันเหลียง บุนทิว ทีซุมอยูทงสองขางสะพานก็ใชเกาทัณฑระดมยิงถูกทหารยํา ่  ั้ กงลมตายเปนอันมาก ยํากงเห็นจะตานทานไมไดก็ถอยรนมาทางเชิงสะพานขางทีฝายตัวตั้งคายอยู จกยี่ เห็น ่ เปนทีจึงขับมาฝาทหารเขารบกับยํากง ตอสูกนหาเพลงก็เอางาวฟนถูกยํากงตกมาตาย ั All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 95.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 95 ในขณะนั้นปกซาย ปกขวาของกองซุนจานก็ยกทหารเขาโจมตีกองหนาของจกยี่ แตถูกกองซุมของงันเหลียง บุนทิว ระดมยิงเกาทัณฑสกัดไว ทหารทั้งสองฝายตอสูกันเปนสามารถ ฝายจกยี่เมื่อสังหารยํากงแลว ก็ยก ทหารเขาตีทหารของยํากงทีแตกพายแลวถอยรนไปจนถึงกองทัพหลวงของกองซุนจาน จกยี่ฝาทหารเขาไป ่ ฟนธงประจําตัวแมทัพของกองซุนจานลมลงและสังหารพลธงนั้นเสีย กองทัพหลวงของกองซุนจานกับกอง หนาของจกยี่จงตะลุมบอน กันขึ้นที่เชิงสะพานนั้น กองซุนจานตานไวไมอยู ถอยรนมาถึงกองหลัง จูลงเห็น ึ  ดังนั้นจึงขับมาศึกเขาชวยกองซุนจาน ปรี่เขาไปหาจกยีแลวเอาทวนแทงจกยี่ตกมาตาย แลวจูลงจึงขับมาฝา ่ เขาไปในทามกลางทหารของจกยี่ สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) บรรยายสถานการณการรบตรงนีวา "จู ้ ลงขับมาไปขางขวาก็ขวาแตก ไปขางซายก็ซายแตก หาผูใดตาน ทานมิได"   กองซุนจานครันเห็นจูลงเขาแกสถานการณจนทหารกองหนาของ จกยี่แตกฮือระส่าระสายก็คุมทหารกลับมา ้ ํ ชวยจูลงฆาทหารจกยี่เสีย เปนอันมาก กองหนาของจกยี่จงแตกหนีกลับขามสะพานไปทางดาน คายของอวน ึ เสี้ยว ในขณะที่จกยี่บุกเขาฟนธงประจําแมทพของกองซุนจานลมลงนั้น หนวยลาดตระเวนของอวนเสี้ยวเห็น ั เหตุการณจึงเขาไปรายงานอวนเสี้ยวถึงในคาย อวนเสี้ยวคิดวากองทัพของกองซุนจานแตกแลว จึงคิด ประมาทคุมทหารเกาทัณฑหาสิบคนพรอมพลทหารอีกสามรอยคนยกออกมานอกคาย เห็นสถานการณอีกฟาก  หนึ่งของแมน้ําพวนโหททัพหลวงของกองซุนจานแตกถอยรนไปดานกองหลังก็หัวเราะเยาะขึ้นดวยเสียงอันดัง ี่ วาเราคิดกลเพียงเทานี้ ไอกองซุนจานก็แพเสียแลว อวนเสียวหัวเราะไมทนสิ้นเสียง ทั้งจูลงและกองซุนจานตี ้ ั กองหนาของจกยี่แตกแลวไลตามตีขามสะพานมา โดยที่กองซุมของงันเหลียงและบุนทิวก็ถูกปกซายขวาของ กองซุนจานรบสกัดไว ดังนันเมื่อกองซุนจานและจูลงเห็น อวนเสี้ยวคุมทหารออกมาจึงยกทหารเขาไปลอม ้ อวนเสี้ยวไว อวนเสี้ยวและทหารตกอยูในวงลอมของทหารกองซุนจาน ในขณะนั้น งันเหลียง ซึ่งทําหนาที่เปน กองซุมอยูขางสะพานขางหนึง เห็นอวนเสี้ยวตกอยูในอันตรายจึงยกทหารออกจากจุดซุม เขาไปลอมกองซุน ่ จานและจูลงไวอีกวงหนึ่ง การรบ ณ จุดนีเกิดเปนการลอมสองชั้นโดยอวนเสี้ยวอยูชั้นในสุด ลอมไวดวยทหารของกองซุนจาน โดยมีจูลง ้ อยูในที่นั้นดวย ในขณะที่งันเหลียงและทหารอวนเสี้ยวก็ลอมกองซุนจาน จูลง ไวรอบนอก สภาพเชนนี้อวน เสี้ยวตกอยูในวงลอมชั้นหนึ่ง แตในอีกลักษณะหนึ่งกองซุนจานและจูลงก็ถูกลอมประกบไวถึงสองชั้น คืออวน เสี้ยวอยูชั้นหนึงและงันเหลียงอยูอีกชั้นหนึ่ง จูลงเห็นดังนั้นก็รูวาเหตุการณกําลังจะเขาทีคบขันเพราะทหารของ  ่ ่ ั อวนเสี้ยวกําลังหนุนเนื่องเขามาอีก จึงพากองซุนจานกับทหารรบตีฝาวงลอมของงันเหลียงออกมาหนีขาม  สะพานจะกลับไปทางคายตัว อวนเสี้ยวและงันเหลียงก็คุมทหารไลตามตีฆาฟนทหารกองซุนจานลม ตายและ ตกน้ําลงเปนอันมาก อวนเสียวและงันเหลียงยกทหารไลตามตีกองซุนจานและจูลง ไปเปนระยะทางถึงหาสิบ ้ เสนถึงเนินเขาแหงหนึ่ง ทันใดนั้นอวนเสี้ยว ไดยินเสียงกึกกองฝุนตลบ เห็นกองทัพหนึ่งเคลื่อนเขามาอยางรวด เร็วตรงมายังทิศทางที่กําลังไลตามกองซุนจานอยูนั้น กองทัพที่เคลื่อนมานั้นคุมกันรับเอากองซุนจาน จูลง และทหาร ที่หนีไป แลวยังคงเคลื่อนกองหนาซึ่งเปนทหารมาลวนตรงมายังกองทหารของอวนเสี้ยวและงันเหลี ยง เห็นธงประจําทัพพื้นเหลือง ขอบ ธงเปนสีแสดพลิ้วสบัด มีชื่อเลาปเปนแมทัพ ใกลเขามาก็เห็นเลาป กวนอู เตียวหุย ขับมานําทหารตรงเขามาสกัดทหารหนามาของอวนเสี้ยวแลวตีฝาเขามาจะรบดวยอวนเสี้ยว อวนเสี้ยว เห็นดังนั้น "ก็ตกใจหาสติมิได งาวทีถืออยูนั้นก็พลัดตกลงจากมือ" จึงรีบชักมากลับมาทางดานหลัง สั่งให ่  ทหารถอยหนีกลับไปคายที่รมน้ํา พวนโหนั้น ิ อวนเสี้ยวหนีกลับไปแลว เลาป กวนอู เตียวหุย จึงพากันมาคารวะกองซุนจาน ตางฝายตางยินดีที่ไดพบกัน แลวพากันกลับมา ยังคายที่รมน้ําพวนโห ถึงคายแลวกองซุนจานไดจดเลี้ยงตอนรับเลาป กวนอู เตียวหุย ณ ิ ั คายบัญชาการของตัว แลวกลาวแกเลาปวาครั้งกอนบุนทิว ทหารเอกอวนเสี้ยว ไลตามจะสังหารเรา จูลงไดเขา ชวยไว ชีวตจึงรอดมา ครั้งนี้อวนเสี้ยวไลตามตีเรา ทานก็มาเขาชวยเหลือไวไดทันทวงที จึงไดรอดชีวิตดวยมือ ิ  ทาน นับเปนคุณลนเหลือแกตวเรา วาแลวก็สง สุราแกเลาป แลวคํานับเปนการแสดงความขอบคุณ เลาปจึงวา ั  ทานอยาไดตดใจในเรื่องนี้เลย เราเปนศิษยสํานักเดียวกันดุจดั่งพี่นอง ทุกขของทานก็ดงทุกขของขาพเจา ิ ั่ ครั้งนี้ขาพ เจาไดยินขาววาทานยกกองทัพมารบดวยอวนเสียวจึงรีบยกตามมา ตัวขาพเจานียังคิดถึงคุณทานที่ ้ ้ ไดชวยกราบทูลถวายฎีกาตอพระเจาเลนเต โดยไมเกรงภัยจากสิบขันที จนขาพเจาไดรับโปรดเกลาฯ แตง ตั้ง ใหเปนเจาเมืองเพงงวนกวน ไดอยูเปนสุขจนถึงทุกวันนี้ ในขณะที่กลาวกับกองซุนจานนั้น เลาปเห็นจูลงกําลังมองมาก็ยิ้มใหดวยไมตรีแลวคอมศีรษะลงเปนทีคํานับ ดวยวาสนาที่ไดทํานุบารุงกันมาแตปางกอน ทั้งเลาป จูลงตางมีความรูสึกผูกพันพึงใจนับถือศรัทธากันตั้งแต ํ  บัดนั้น กองซุนจานเห็นเลาปเขมนมองจูลง จึงเรียกจูลงเขามาแลววานี่คือจูลง คนทีชวยชีวิตขาพเจาแลวใหจู ่ ลงคารวะทําความรูจักกับเลาป เลาปเห็นดังนั้นจึงกาวเขาไปเอามือทั้งสองกุมมือทั้งสองของจูลงไวแลว โอบ กอดและวา ขาพเจากับกองซุนจานนี้เปนศิษยรวมสํานัก ทานไดชวยเหลือกองซุนจานไวในครั้งนี้ก็เหมือนกับ ไดทําคุณไวกับใจขาพเจาดวยเชนเดียวกัน จูลงคอมตัวลงคารวะเลาปอีกครั้งหนึ่ง แตมิไดพูดจาประการใด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 96.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 96 ความศรัทธาและใจรักเลาปประดังขึ้นมาเต็มลําคอ ออกเสียงประการใดมิได คารวะแลวจึงยืนนิ่งอยู การศึกทั้ง สองวันทําใหทงสองฝายสูญเสียทหารเปนอันมาก ดังนั้นทังกองทัพอวนเสี้ยว และกองทัพกองซุนจานจึงไดแต ั้ ้ คุมเชิงตั้งมั่นอยูสองฟากของแมน้ําพวนโห จนเวลาลวงไปเดือนเศษขางฝายตั๋งโตะครองอํานาจอยูในเมือง เตียงอันราชธานีใหม ในขณะที่กองทัพเมืองปกเปงยกมารบกับกองทัพเมืองกิจิ๋วนั้น หนวยลาดตระเวนทราบ เหตุการณก็สงขาวเขาเมืองหลวงรายงานตอลิยู กุนซือเจาปญญาของตังโตะ ๋ รายงานการศึกใหทราบทุก ประการ ลิยูทราบความแลวจึงเขาไปรายงานตอตั๋งโตะแลวเสนอวากองทัพเมืองปกเปงและกองทัพเมืองกิจิ๋วที่ ทําสงครามกันอยูนี้หากฝายใดฝายหนึ่งไดชยชนะก็จะมีน้ําใจกําเริบ ตั้งตัวขึ้นเปนใหญ แลวจะยกมาทํารายเรา ั เปนมั่นคง ตั๋งโตะฟงดังนันจึงปรึกษาดวยลิยูวาทานจะคิดอานประการใด ลิยูจึงวาขอใหทําเปนรับสั่งของพระเจาเหี้ยนเต ้  ถึงอวนเสี้ยว และกองซุนจาน ใหยุตสงครามแกกัน และใหแตละฝายยกทัพกลับคืนเมืองของตน ดังนี้แลวทั้ง ิ สองเมืองก็จะอยูภายใตการบังคับบัญชาของทานสืบไป ทังจะคุมเชิงกันและกันอยูตลอดไป ไมเปนภัยแกเรา ้ ไดอีก ตั๋งโตะเห็นชอบกับแผนการของลิยู จึงใหปลอมพระบรมราชโองการของพระเจาเหียนเต แลวใหเตียวกี ้ กับมาหยิดเชิญพระบรมราชโองการปลอมนั้นไปใหแกอวนเสียวและกองซุนจาน ณ กองทัพสองฟากแมนาพวน ้ ้ํ โห อวนเสี้ยวครั้นทราบวามีพระบรมราชโองการมาถึงตัวก็แตง พิธีรับพระบรมราชโองการตามธรรมเนียม รับทราบ พระบรมราชโองการแลวก็ยอมทําตามรับสั่ง แตตั้งมั่นฟงความจากฝายกองซุนจานอยู สองขุนนางที่เชิญพระ บรมราชโองการจึงไปยังกองทัพของกองซุนจาน ฝายกองซุนจานเมื่อรูวามีพระบรมราชโองการถึงตัวก็แตงพิธี รับพระบรมราชโองการเชนเดียวกัน แลวถามสองขุนนางที่เชิญพระบรมราชโองการวา ฝายอวนเสียวมีความคิด ้ อานประการใด ในสวนของขาพเจานั้นพรอมที่จะปฏิบัตตามพระบรมราชโองการทุกประการ สองขุนนางจึงวา ิ ฝายอวนเสี้ยวพรอมที่จะปฏิบตตามพระบรมราชโองการนั้น ั ิ แลวบอกกําหนดใหกองซุนจานยกกองทัพกลับ เมืองปกเปง กองซุนจานก็ยินยอมรับเอา สองขุนนางจึงกลับไปบอกความแกอวนเสี้ยวถึงกําหนดวันยกทัพกลับ เมืองกิจิ๋วอวนเสี้ยวก็รับเอา สองขุนนางจึงเดินทางกลับเมืองหลวง รายงานใหตั๋งโตะทราบ ถึงวันกําหนดทังกองทัพเมืองปกเปงและกองทัพเมืองกิจิ๋วจึงเลิกทัพกลับ ฝายกองซุนจาน เลาป กวนอู เตียว ้ หุย เมื่อเดินทัพกลับถึงเมืองเพงงวนกวนจึงหยุดทัพอยูแลวล่ําลากันตามธรรมเนียม ในระหวางทีล่ําลากันนั้น จู  ่ ลงไดเขามาคอมตัวคารวะเลาปแลววา "แตกอนขาพเจาเห็นวาอวนเสี้ยวเปนคนหยาบชา ขาพเจาจึงมาอยูดวย  กองซุนจาน บัดนี้เห็นวากองซุนจานนี้หามีความคิดมิได ขาพเจาจึงมีความลําบากใจ ครั้นมาเห็นทานคอยมี สติปญญาคิดวาจะทําราชการดวยก็ตางคนตางอยู มิรที่จะทําประการใด" ขณะที่กลาวนันสีหนาจูลงเศราหมอง   ู ้ นัก เต็มไปดวยความอาลัย เลาปเขาไปจับมือจูลงมากุมไวกับอกแลววาทานกับเราแมเพียงพบกันครั้งแรกก็ รูสึกประหนึ่งมีวาสนารวมกันมาแตปางกอน น้ําใจขาพเจาใครไดทานมาทําการดวยนัก แตกองซุนจานกับ ขาพเจานั้น เปนศิษยรวมสํานักมีคุณตอกันเปนอันมาก "ทานจงคอยอยูกับกองซุนจานกอนเถิด ถาชีวตมิตาย  ิ สืบไปภายหนา ทานจะไดทาราชการดวยเราเปนมั่นคง จงจําคํานี้ไวอยาลืม" กลาวดังนี้แลวสีหนาเลาปก็สลด ํ ลง น้ําตาเออคลอเต็มทั้งสองเบาตา อาลัยจูลงยิ่งนัก จูลงเห็นเชนนั้นก็พลอยรองไหรักเลาป ล่ําลากันเสร็จแลว  เลาป กวนอู เตียวหุย จึงยกเขาเมืองเพงงวนกวน สวนกองซุนจานก็นําทหารกลับไปเมืองปกเปงดังเกา สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ดาวเสือขาวรวงจากฟากังตั๋ง (ตอนที่ 43) ดินแดนที่เรียกวาแควนกังตั๋งนัน ตั้งอยูทางตอนใตของแมนา แยงซี ทางดานตะวันออกมีอาณาเขตติดกับทะเล ้ ้ํ ตังไฮ หรือทะเลตะวันออก มีเมืองเตียงสาเปนศูนยกลาง และมีหัวเมืองเอก โท ตรี ถึงแปดสิบเอ็ดหัวเมือง เปน ดินแดนที่อุดมสมบูรณ ซุนเกี๋ยนเจาเมืองเตียงสานั้นมีภรรยาสองคนเปนพีนองรวมอุทร เดียวกัน ผูพี่ชองอฮู ่ ื่ หยิน ผูนองชื่องอยี่ฮูหยิน ผูพมีบุตรชายสี่คนคือซุนเซ็ก, ซุนกวน, ซุนเสียง และซุนของ ฝายผูนองมีบตรชาย ี่ ุ คนหนึ่งชื่อซุนลอง และบุตรหญิงอีกคนหนึ่งชื่อ ซุนหยิน และมีบตรบุญธรรมอีกคนหนึ่งชื่อกองเล ซุนเกี๋ยนมี ุ นองชายอีกคนหนึ่งชื่อ ซุนแจง นับตั้งแตซุนเกี๋ยนไดตราพระลัญจกรมาครองแลว ความเปนปกติสุขที่เคยมีมา แตกาลกอนก็เปลี่ยนแปลงไป มีแตความวุนวายใจดวยความพยาบาทดวยอวนเสี้ยวเจาเมืองกิจิ๋ว และเลาเปยว เจาเมือง เกงจิ๋ว ซึ่งสมคบกันจะชิงเอาตราพระลัญจกรคืนสถานหนึ่ง และวุนวายใจดวยความคิดที่จะตั้งตัวขึ้น เปนเจาอีกสถานหนึ่ง ใบหนาซุนเกี๋ยน ที่เคยผองใสประดุจหยกขาวก็หมองลง อาถรรพแหงตราพระลัญจกรดู เหมือนวากําลังปกคลุมฟากฟาเมืองกังตั๋งแลว All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 97.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 97 ฝายอวนสุดเจาเมืองลําหยง ครั้นไดทราบขาววาอวนเสี้ยวผูพี่ได ครองเมืองกิจิ๋วก็มีจิตคิดโลภอยากได ประโยชนแบงปนบาง จึงมีหนังสือใหทหารถือไปขอมาจํานวนพันตัวจากอวนเสี้ยว แตอวนเสี้ยว ไมยอมให ความคิดแบบผีสิงยังไมยอมหยุด อวนสุดจึงใหทหารมีหนังสือไปขอเสบียงจากเลาเปยวอีกทางหนึ่ง เลาเปยวก็ ไมใหเพราะไมไดมีความสัมพันธอะไรกันแมแตนอย อวนสุดจึงผูกอาฆาตและโกรธเคืองทั้งอวนเสียวผูพี่ ทั้ง ้  เลาเปยวคนรวมโลกดังนั้น อวนสุดจึงคิดอานหาทางลางแคนทั้งที่ไมควรแคนเอากับอวนเสี้ยวและเลาเปยว คิด แลวก็ใหทหารถือหนังสือไปถึงซุนเกี๋ยน เมืองเตียงสาวาเมื่อครั้งที่ทานไดตราพระลัญจกรไวนั้น อวนเสี้ยวมีจิต  ริษยาคิดแยงชิงตราพระลัญจกรเพื่อตั้งตนขึนเปนเจา และเปนตัวการสั่งใหเลาเปยวยกทหารออกมาสกัดตอน ้ ทานยกทัพกลับเมือง กังตั๋ง หากวาสนาทานจะไดเปนใหญทานจึงยกทัพกลับเมืองกังตั๋งโดย สวัสดีพรอมดวย ตราพระลัญจกรนั้น แลวยังยุตอไปวาบัดนี้อวนเสี้ยวกับเลาเปยวกําลังคบคิดกันจะยกกองทัพไปตีเอาเมืองกังตั๋ง  เพื่อชิงเอาตราพระลัญจกรอีก ขอใหทานยกกองทัพไปตีเมืองเกงจิ๋ว สวนตัวขาพเจาจะชวยทานแกแคน และ จะยกไปตีเมืองกิจิ๋ว ซึ่งอวนเสี้ยวครองอยูนน ซุนเกี๋ยนรับหนังสือของอวนเสี้ยวแลวตองดวยแรงพยาบาทที่ ั้ ครองใจอยู จึงเรียกขุนนางและแมทัพนายกองมาปรึกษา แตบรรดาคนเหลานั้นเห็นวา ขณะนี้ซุนเกี๋ยนเพิ่งตั้ง ตัวยังไมมั่นคงดีนัก จักตองอาศัยระยะเวลาอีกชวงหนึ่งจึงคอยทําการ แตซุนเกี๋ยนไมฟงคํา แลวกลาววาเลา เปยวกับเรานั้นมีความแคนตอกัน ไมอาจอยูรวมฟาเดียวกันได ถึงมาตรวาอวนสุดจะไมมหนังสือมาทั้งนี้ เราก็ ี คิดจะยกกองทัพไปตี เมืองเกงจิ๋วอยูแลว ใชจะหวังความชวยเหลือใดๆ จากคนอื่น วาแลวจึงตั้งอุยกายใหเปน แมทัพเรือ จัดเตรียมกองทัพเรือพรอมทหารและอาวุธยุทโธปกรณ ถึงวันฤกษดีแลวจะไดกรีธาทัพยกไปตีเมือง เกงจิ๋ว ในระหวางที่อุยกายกําลังเตรียมทัพอยูที่ชายทะเลนั้น กองเรือลาดตระเวนของเมืองเกงจิ๋วตรวจพบเหตุการณ  จึงรายงานใหเลาเปยว ทราบ เลาเปยวจึงเรียกประชุมขุนนางและแมทัพนายกองเมืองเกงจิ๋ว ปรึกษาการศึกวา จะเปนประการใด เกงเหลียงทหารเอกซึ่งเปนที่ปรึกษาใหความเห็นวากองทัพเมือง กังตั๋งเปนชาวเรือ ไมถนัด การรบทางบก เราจะตั้งรับทัพกังตั๋งบนบก ก็จะไดชยชนะตอกองทัพกังตั๋งเปนมั่นคง แลวเสนอแผนการให ตั้ง ั หองจอเจาเมืองกังแฮ ซึ่งขึ้นตอเมืองเกงจิ๋วเปนกองทัพหนา เลาเปยวเปนกองทัพหลวง ยกไปตั้งรับทัพเมือง กังตั๋งที่ปากแมน้ําฮวนเสีย เลาเปยวเห็นชอบดวย จึงสั่งการตามแผนการของเกงเหลียงทุกประการ ครั้นถึงวันฤกษดี อุยกายเตรียมกองทัพเรือและทหารไวพรอมสรรพ ตัวซุนเกี๋ยนลงมาคอยฤกษอยูทฐานทัพเรือ ี่ โดยมีซุนแจงผูนอง นําบุตรทังเจ็ดคนไปทีฐานทัพเพื่อสงกองทัพซุนเกี๋ยน แลววากับซุนเกี๋ยนวาเมืองกังตั๋งนี้  ้ ่ เพิ่งสงบสุข ตัวทานก็เพิ่งตั้งตัวสมควรตรึกตรอง ดูสักครั้งหนึ่งกอนวาควรทําสงครามในชวงนี้หรือไม ซุนเกี๋ยน จึงวาแตกอนมาตัวเราผูเดียวยังสามารถตั้งตัวไดถึงเทานี้ มาบัดนี้เมืองกังตั๋งก็อุดมสมบูรณ ผูคนก็มาก ทหารก็  พรอม หากจะนิ่งเสียความแคนสุมแนนในอกเราหาความสบายมิได ทั้งไมสมกับความเปนชายชาติทหาร จําเปนที่จะตองลางความอัปยศใหจงได ซุนเซ็กผูบุตรไดยินบิดาและอาตนตอบโตกันอยูดั่งนั้น จึงขอตอ ซุนเกี๋ยนติดตามไปในกองทัพดวย ซุนเกี๋ยนมี ใจรักซุนเซ็กผูบุตร  หวังใหมีประสบการณในการสงครามจึงอนุญาต ครั้นไดฤกษแลวซุนเกี๋ยนก็ลงเรือ บัญชาการ ยกกองทัพขามอาว ไปถึงปากแมน้ําฮวนเสียที่ตดตออยูกับเมืองกังแฮ ซึ่งบัดนี้กองทัพของเมืองเกง ิ จิ๋วไดมาตั้งรับอยูกอนแลว ในขณะที่ กองทัพเรือของซุนเกี๋ยนเคลื่อนเขามาใกลปากแมน้ําฮวนเสีย หองจอ ทหารเอกกองหนาของเลาเปยวก็สั่งใหทหารตั้งกองเรียงรายอยูตามริมแมน้ํา ใชเกาทัณฑยิงกองทัพซุนเกี๋ยน ฝายซุนเกี๋ยนสังเรือรบไมใหเขาเทียบฝง ใหลอยลํารับลูกเกาทัณฑอยูถึงสามวันสามคืนจนทหารของหองจอ ่ หมดลูกเกาทัณฑ ซุนเกี๋ยนเห็นดังนั้นจึงสั่งใหกองทัพเรือเขาเทียบฝง ใหเทียเภาและอุยกายยกทหารเปนสองกองเขาโจมตี กองทัพของหองจอ ทหารทั้งสองฝายตะลุมบอนกัน บาดเจ็บลมตายลงเปนอันมาก หองจอเสียทหารฝมือดีใน กองทัพไปหลายคน เห็นจะรับมือกองทัพซุนเกี๋ยนไมไดจึงรีบหนีเขาไปเมืองเกงจิ๋ว ซุนเกี๋ยนสั่งใหทหารใน กองทัพเรือชักเอาลูกเกาทัณฑซึ่งทหารหองจอยิงมาติดกับเรือรบออกแลวนับดูไดลูกเกาทัณฑถึงสิบหาหมื่น แลวจึงสั่งใหยกทัพไปเมืองเกงจิ๋ว โดยใหเทียเภายกกองทัพเรือไปทีตําบลทาฮั่นกั๋งเพื่อยกพลขึ้นบกตรงไป ่ เมืองเกงจิ๋ว สวนตัวซุนเกี๋ยนเองยกทหารไปตามทางบกตรงไปเมืองเกงจิ๋ว ฝายเลาเปยวเมื่อไดรับรายงานการ ศึกจากหองจอแลวก็ตกใจ จึงหาเกงเหลียงมาปรึกษาวาจะทําประการใด เกงเหลียงเสนอใหตั้งมั่นอยูในเมือง  แลวขอความชวยเหลือจากอวนเสี้ยว แตชัวมอทหารเอก ซึ่งเปนพี่ภรรยาของเลาเปยวไมเห็นดวย อางวา กองทัพเมืองกังตั๋งมาประชิดอยูเชนนี้จะมัวขอใหอวนเสียวมาชวยเหลือคงไมทันการณ ขออาสายกทหารไปตี ้ ทัพซุนเกี๋ยนเอง เลาเปยวจึงอนุญาตใหชัวมอยก ทหารไปตีทัพซุนเกี๋ยน กองทัพของชัวมอปะทะกับกองทัพของซุนเกี๋ยนทียกมาทางบก เทียเภา ทหารเอกของซุนเกี๋ยนออกรบดวยชัว ่ มอไดสิบเพลง ชัวมอสูไมไดก็ขับมาหนี กองทัพซุนเกี๋ยนจึงไลตามตีทหารชัวมอแตก กองทัพของชัวมอ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 98.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 98 สูญเสียทหารเปนจํานวนมาก ชัวมอจึงนําทหารทีแตก หนีมานั้นยกกลับเขาเมืองเกงจิ๋ว หลังจากเลาเปยวไดฟง ่ การศึกจากชัวมอแลวก็ตกใจ เกงเหลียง ลําเลิกวาการทั้งนี้เปนเพราะเลาเปยวไมเชื่อฟง การทีชัวมอแพศกมา ่ ึ ครั้งนี้จําเปนตองลงโทษประหารตามพระอัยการศึก แตเลาเปยวเกรงใจนางชัวฮูหยิน ภรรยา ซึ่งเปนผูนอง  ของชัวมอ จึงมิไดเอาโทษ ฝายซุนเกี๋ยนไลตามตีชัวมอมาจนถึงกําแพงเมืองเกงจิ๋ว เห็นขางในเมืองปดประตู เมืองแลวใหทหารขึ้นรักษาการณบนเชิงเทินอยางแนนหนา จึงตั้งคายลงลอมเมืองเกงจิ๋วไว วันหนึ่งขณะทีซุนเกี๋ยนตรวจทหารอยูที่นอกคาย เกิดพายุใหญพัดมา ธงชัยสําหรับแมทัพประจําตัวซุนเกียนหัก ่  ๋ สะบั้นลง ฮันตงทหารเอกเห็นเปนลางรายจึงเสนอใหซุนเกียนเลิกทัพกลับไปเมืองกังตั๋ง แตซุนเกี๋ยนไมยอม ๋ แลววา การศึกครั้งนี้กองทัพเมืองกังตั๋งไดรบชัยชนะตลอดมา บัดนี้จวนจะไดเมืองเกงจิ๋วอยูแลวจะกลัวไปไย ั กับสายลมพัด เพลาดึกของค่ํานี้เราจะหักเขาตีเมืองเกงจิ๋วใหได ฝายขางเมืองเกงจิ๋ว พอค่ําลงเกงเหลียงทหารเอกและที่ปรึกษา ของเลาเปยวไดขึ้นตรวจดูเหตุการณบนเชิง เทินกําแพงเมืองเกงจิ๋ว เห็นดาวดวงหนึ่งตกลงมาแตทศเมืองกังตั๋ง ตรวจดูแลวจึงแจงแกเลาเปยววาขาพเจา ิ สังเกตดาวดวงหนึ่งอยูบนฟาขางเมืองกังตั๋งเห็น เศราหมองนัก บัดนี้ดาวดวงนั้นไดรวงลงจากฟา เห็นวา อันตรายจะเกิดแกซุนเกี๋ยนเปนมั่นคง ขอใหรบแตงหนังสือขอใหอวนเสี้ยวยกกองทัพมาชวย เลาเปยวเห็นชอบ ี กับความคิดของเกงเหลียงแลววา ในเมื่อเมืองเกงจิ๋วถูกกองทัพของซุนเกี๋ยนลอมอยูดังนี้ จะมีผูใดอาสาถือ  หนังสือไปถึงอวนเสี้ยวเลา ขณะนั้นนายทหารคนหนึ่งชื่อลีกงขออาสาทําการ เกงเหลียงพิเคราะหลีกงแลวเห็น  ทวงทาจะทําการไดสําเร็จจึง วาในการไปครั้งนี้เราจะวางแผนใหทานเดินทางโดยปลอดภัย แลววาเราจะจัด ทหารถือเกาทัณฑหารอยตามทานไป เมื่อรบหักฝาวงลอมไปแลวใหจัดทหารเกาทัณฑสองรอยแบงเปนสอง กองใหซุมอยูในปาทายเขาฮีสนกองหนึ่ง และใหซุมอยูที่เนินเขาฮีสันอีกกองหนึ่ง ใหเตรียมกอนศิลาไวให ั  พรอม ซุนเกี๋ยนคงจะยกตามตีทานไป ใหตวทานกับทหารสามรอยแกลงถอยไปทางเขาฮีสัน ถึงจุดซุมระหวาง ั เนินเขาและปาทายเขาฮีสันเมื่อใด ใหจดพลุสัญญาณใหญขึ้น สามนัด ใหพลเกาทัณฑระดมยิงซุนเกี๋ยน ฝาย ุ เราก็จะยกตีกระหนาบ เขาไป ซุนเกี๋ยนก็จะเสียทีเราเปนมั่นคง แลววาถาหากซุนเกี๋ยนไมตดตามไปเพราะอาจ ิ เห็นวาเปนคืนเดือนมืด ขอใหทานรีบเดินทางทั้งกลางวันและกลางคืน รีบไปใหถึงอวนเสี้ยว โดยเร็ว ลีกงรับคําสั่งแลวก็ออกมาเตรียมทหาร หลังเพลาค่ําจึงเปดประตูเมืองดานตะวันออกรีบบึ่งฝาทหารลาดตระเวน ของซุนเกี๋ยนซึ่งไมทันระวังตัวไป อยางรวดเร็ว ถึงเขาฮีสันก็จัดวางกองซุมตามคําของเกงเหลียง ฝายซุนเกี๋ยน เมื่อไดรับรายงานวาทหารจากในเมืองเกงจิ๋วตีฝาวง ลอมออกไป จึงขึ้นมาถืองาวพาทหารสามสิบคนเรงตาม ทหารทีตฝาวง ลอมนั้นไปทันเขากับมาลีกง ลีกงชักมาเขามารบดวยซุนเกียนไดสามเพลงก็ชักมานําทหารหนี ่ ี ๋ ไปทางเขาฮีสัน ซุนเกี๋ยนก็ไลตามไป ครั้นไปถึงซอกเขาอันเปนจุดซุม ลีกงก็จุดพลุสญญาณขึ้นสามนัด กอง ั ซุมที่อยูบนเนินเขาฮีสันและทีอยูในปาเชิงเขาฮีสันก็ทิ้งศิลาและยิงเกาทัณฑลงมาดุจหาฝนถูก ซุนเกี๋ยนและมา  ่ เลือดโทรมกาย ทั้งมาและคนถึงแกความตายอยูใน ทีนั้น ่ ซุนเกี๋ยนเปนนักรบที่แกลวกลาเหี้ยมหาญ มีใบหนาขาวดังหยกสีขาว จึงไดรับสมญาวา "เสือขาวแหงกังตั๋ง" ณ อายุเพียงสามสิบเจ็ด ป ดาวเสือขาวก็รวงลับฟากังตั๋งในซอกเขาฮีสันดวยประการฉะนี้ ลีกงเห็นดังนั้นก็รูสึกนับถือความคิดของเกงเหลียงเปนอันมาก จึงยกทหารลงมาฆาทหารที่ตามซุนเกี๋ยนตายจน หมดสิ้น ฝายเกงเหลียงเตรียมทหารพรอมอยู ครั้นไดยินเสียงพลุสัญญาณก็ให เกงอวด หองจอ และชัวมอ คุม ทหารออกตีทัพซุนเกี๋ยนเปนสามดาน ทหารซุนเกี๋ยนไมทันรูตัวก็แตกตื่นลมตาย ขณะนั้นอุยกายซึ่งรักษาการณ  อยูที่กองทัพเรือ ไดยินเสียงโหรอง ก็คุมทหารยกขึ้นมาชวยรบพบหองจอตอสูกันไดหกเพลง อุยกายก็จบเปน ั หองจอได ในขณะที่ เทียเภา ซุนเซ็กยกตามซุนเกี๋ยนไปพบเขา กับลีกง เทียเภารบกับลีกงไดหาเพลงก็เอา ทวนแทง ลีกงตกมาตาย ทหารทั้งสองฝายไดรบพุงกันเปนสามารถ บาดเจ็บลมตายลงเปนอันมากครั้นใกล  สวางทหารซุนเกี๋ยนก็กลับเขาคาย สวนทหารฝายเลาเปยว ก็เอาศพซุนเกี๋ยน กลับเขาเมือง ฝายซุนเซ็กและเทียเภาตามหาซุนเกี๋ยนจนสวางก็ไดพบทหารเลวคนหนึ่ง บอกวาซุนเกี๋ยนถูกเกาทัณฑตายที่ ซอกเขาฮีสัน ทหารเลา เปยวนําศพเขาเมืองไปแลว ซุนเซ็กก็รองไหเพราะรักบิดาเปนอันมาก ทหารของซุน เกี๋ยนเมื่อทราบวาซุนเกี๋ยนตายแลวก็พรอมใจกันยก ซุนเซ็กขึ้นเปนผูนํา สายขึ้นก็สงคนไปเจรจาดวยเลาเปยว ขอรับศพซุนเกี๋ยนกลับเมืองกังตั๋ง แลกกับหองจอทหารเอกเมืองเกงจิ๋ว เกงเหลียงคัดคานและเสนอใหรบตี ี กองทัพเมืองกังตั๋งซึ่งขณะนี้กาลังขวัญเสีย แตเลาเปยวไมฟงคํา ตกลงคืนศพซุนเกี๋ยนใหกบกองทัพกังตั๋งแลก ํ  ั กับ หองจอทหารเอกเมืองเกงจิ๋ว All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 99.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 99 วันรุงขึ้นซุนเซ็กจึงใหคุมหองจอไปสงแกเลาเปยว ณ ประตูเมือง แลวรับเอาศพซุนเกี๋ยนมาลงเรือยกทัพกลับ เมืองกังตั๋ง ดาวเสือขาวดับลับฟาเมืองกังตั๋งหรือจะเปนดวยแรงแหงอาถรรพ ของตราพระลัญจกร อันเปนที่ หมายปองของขุนศึกทุกตัวคน สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ตนตํารับสารพัดวิชาชัว (ตอนที่ 44) ่ เมื่อศพซุนเกี๋ยนถึงเมืองกังตั๋งแลว ทางราชการเมืองกังตั๋งใหแตงการศพไวที่ตาบลขยกโอ และพรอมใจกันยก ํ ซุนเซ็กขึ้นเปนเจาเมือง เปนการแตงตั้งเจาเมืองกันเองโดยที่ไมตองรอฟงพระบรมราช โองการแตงตั้งจาก เมืองหลวงเหมือนดังแตกอน การทีแควนกังตั๋งยังไมประกาศเอกราชอยางเปนทางการ จึงดูประหนึ่งวาแควน ่ กังตั๋งยังคงขึ้นตอเมืองหลวง แตในเนื้อหาแลวการเริ่มแยกตัวอยางสันติออกจากเมืองหลวงไดกอตัวขึ้นแลว คลายๆ กับพฤติกรรมที่ไตหวันปฏิบัติอยูในขณะนี้  การแตงตั้งซุนเซ็กบุตรซุนเกี๋ยนขึ้นเปนเจาเมืองเตียงสาในครั้งนี้ ก็คือการสืบสันตติวงศแบบพระมหากษัตริยอยู ในที และก็คอพฤติการณทแข็งขอเอากับเมืองหลวงตอเนืองจากที่ซุนเกียนไดเขารวมในกองทัพปฏิวัติ และ ื ี่ ่ ๋ โดยเหตุที่เมืองเตียงสาเปนศูนยกลางของแควน กังตั๋ง ซึ่งมีหัวเมืองใหญนอยถึงแปดสิบเอ็ดหัวเมือง ดังนั้นหัว  เมืองดังกลาวจึงเทากับไดขึ้นตอเมืองเตียงสาโดยตรง ซุนเซ็กอายุเพียงสิบหาป แตมเลือดเนื้อเชื้อไขของ ี ทหารกลา ทั้งมีความสนใจการสงครามมาตั้งแตยังเด็ก ดังนันจึงเปนที่พอใจของ ขุนนางขาราชการแควนกังตั๋ง ้ เพราะเมื่อเจาเมืองรักการทหารยอมทําใหการทหารรุงเรือง และฝายทหารก็ยอมรุงเรืองตามไปดวย ซุนเซ็กเมื่อไดเปนใหญในแควนกังตั๋งแลว บารมีของซุนเกี๋ยน ที่สรางสมไวจึงตกทอดมาสูซุนเซ็ก ดังนันซุน ้ เซ็กจึงเปนที่เคารพนับถือของชาวเมืองทั้งปวง ทั้งๆ ที่มีวยเพียงสิบหาปเทานั้น โดยเหตุทซุนเซ็กมีเลือดพอ ั ี่ ดังนั้นความคิดในการตั้งตัวขึ้นเปนใหญจึงไดสืบสายเลือดมาดวย เหตุนซุนเซ็กจึงใหความสําคัญตอการเชื้อ ี้ เชิญบัณฑิตผูมสติปญญาความกลาหาญเขามาทําราชการดวยแควนกังตั๋งเปนอันมาก ี  ในขณะที่แควนกังตั๋งเริ่มมีเสถียรภาพอยางเปนขั้นตอนนี้ เลาปยังคงเปนเจาเมืองเพงงวนกวน และโจโฉก็ยงคง ั ไปตั้งหลักปกฐานอยูที่เมืองเองจิ๋ว ในฐานะที่เปนผูกบฏตอแผนดินตามกฎ หมายขาวการตายของซุนเกี๋ยน และการขึ้นสูตาแหนงเจาเมืองของซุนเซ็กไดแพรขยายไปอยางรวดเร็ว ความทราบถึงตังโตะแลว ตั๋งโตะมี ํ ๋ ความยินดียิ่งนักถึงขนาดที่กลาวกับบรรดาขุนนางขาราชการในเมืองหลวงวา "ซึ่งซุนเกี๋ยนตายเสียนั้นเราคอย เบาใจมีความสุขขึ้น อุปมา เหมือนบงหนามออกจากอกเราไดเลมหนึ่ง" ครั้นไดทราบวาซุนเซ็กผูบตรไดสืบ ุ อํานาจตอมา แตมีอายุเพียงสิบหาป ตั๋งโตะก็ยิ่งวางใจเพราะเห็นวาเปนเด็กอยู ไมอยูในสายตาที่ตอง ระแวดระวังอีกตอไป ในบรรดาเจาเมืองในกองทัพปฏิวัตทั้งหมดนั้น ตั๋งโตะไมเคยเกรง กลัวอวนเสี้ยวเพราะเห็นวาไรสติปญญา ิ  ความสามารถ สวนโจโฉก็เปน เพียงลูกนองเกา แผนดินสักกระผีกนิ้วหนึ่งก็ยังไมมีครอง สวนเลาป ยิ่งไมอยูใน สายตาเพราะไมเคยรูจัก ดังนัน เมื่อสิ้นซุนเกียนซึ่งตั๋งโตะ ถือเปนเสี้ยนหนามที่ยอกอยูในอกแลว ตั๋งโตะจึงยิ่ง  ้ ๋  มีความกําเริบ ขึ้นกวาแตกอน ไมเห็นผูใดในแผนดินที่จะอยูในสายตาอีกตอไป เมื่อกําเริบขึ้นแลวความเลว ทรามตางๆ ทีเคยรั้งรออยูบางจึงเผย ตัวขึนชนิดที่ไมเกรงฟาไมกลัวดินอีกตอไปแลว สิงที่เรียกวาความเลว ่ ้ ่ ทรามต่ําชานั้น หากจะจําแนกเปนความชั่ว ความโฉด ความโหด และความหื่นแลว ตั๋งโตะมีอยูครบถวนในตัวเอง และกําลัง  แสดง ออกอยางเต็มที่ ความชั่วโฉดโหดหื่นบรรดาที่เคยมีมาในประวัติศาสตรของมนุษยชาตินั้น หามีครั้งไหน ที่เทียบไดกับยุคสมัยของตั๋งโตะไม และในบรรดาอาชญากรทั้งระดับโลก ระดับชาติ และระดับทองถิ่นที่เคยทํา ความเลวทรามไวกับมนุษยชาติตั้งแตยคประวัติศาสตรเปนตนมาก็หาไดมผใดทําชั่วโฉดโหดหื่นไดถึงระดับ ุ ี ู ของตั๋งโตะ และทําไดครบถวนทุกอยางเหมือนกับตั๋งโตะ ฮิตเลอรแมวาจะเปนคนโหดเหียมอํามหิต แตหาใชคนชัวไม หาใชคนหื่นในกามไม กลับเปนคนที่อทิศตนเพื่อ ้ ่ ุ อาณาจักรไรซที่สามและลัทธินาซี ในการสวนตัวก็มีสตรีที่เกี่ยวของอยูเพียงไมกี่คนเทานั้น ความเหี้ยมโหดตอ  ชาวยิวเกิดมาแตเหตุที่ถือเอาชนเผาอารยันของตนเปนผูครองโลกและมองชาวยิวเปนศัตรู ฮิตเลอรอยางมาก จึงเปนแคคนโหดเหี้ยมอํามหิตเทานั้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 100.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 100 สวนพลพตไมปรากฏวาเปนคนชั่ว ไมปรากฏวาเปนคนหื่น ความโหดเหี้ยมอํามหิตของพลพตเกิดจากปญหา เชื้อชาติในกัมพูชาที่พลพตมีสายเลือดเขมรแทหรือแขมรรต เห็นวาเขมรสองสายเลือด ที่มีเลือดเวียดนามเจือ ู ปนหรือแขมรกลอมกําลังยึดครองและทําลาย ลางเขมรแท จึงสังหารแขมรกลอมเสียเปนอันมาก มูลฐานทาง จิตใจ จึงอยูที่ความหลงชาติ หลงสายเลือด  แมนายพลอีดี้รอามินแหงยูกันดา ซึ่งสังหารคนเปนผักปลา แมจะกลาวไดวาเปนทั้งคนชัวโฉด โหดและหืนครบ  ่ ่ กระบวนความเชน เดียวกับตั๋งโตะ แตระดับความเลวทรามที่กระทําไวหากจะเทียบกับตั๋งโตะแลวก็อยูในชั้น  ปลายแถวเทานัน ้ ตั๋งโตะเปนคนเลวทรามครบกระบวนคือทั้งชั่วโฉด โหด หื่น และระดับของความชั่วโฉด โหด หื่นนั้นก็หามีใคร ในโลกไมวาในอดีต หรือปจจุบัน หรือในอนาคตจะเทียมเทียบไดอีกตอไปแลว ยังคงรําลึกกันไดดีวากอนยาย เมืองหลวงนั้น ตั๋งโตะไดสั่งใหสังหารผูคนที่ไมมีความผิดเสียนับลานคน กวาดตอนผูคนออกไปจากเมืองหลวง  รวมเจ็ดลานคน ริบทรัพยสินเศรษฐี พอคาวาณิช และราษฎรเสียทั้งสิ้น ขุดพระบรมศพ พระศพและศพของ พระมหากษัตริย พระราชวงศและราษฎรทั้งเมืองหลวง ชิงเอาทรัพยสินทีฝงอยูในหลุม ฝงศพจนหมดสิ้น ครั้น ่  ยายเมืองหลวงใหมไปที่เมืองเตียงอันแลว และสิ้นซุนเกี๋ยนซึงถือเปนศัตรูคนสําคัญแลว ตั๋งโตะก็ยิ่งกอกรรมทํา ่ เข็ญมากขึ้น อาชญากรรมของตั๋งโตะที่ถูกบันทึกไวมีดังตอไปนี้ ประการแรก ไดสืบทอดวิธีคดของหลี่ปูเหวย อัครมหาเสนาบดีแหงแควนจิ๋น ตั้งตนเปนบิดาบุญธรรมของฮองเต ิ ยึดอํานาจ ของฮองเตและบงการฮองเตไวอยูในกํามือ ตั้งตนเสมอกับพระมหากษัตริย  ประการทีสอง ่ แตงตั้งเอาสมัครพรรคพวกของตัวเปนขุนนางผูใหญผูนอยทั้งสิ้น  โดยไมคานึงถึงความรู ํ ความสามารถ เชน แตงตั้งใหตงหองผูนองเปนผูบัญชาการกองทัพทั่วประเทศ ยกเวนกองกําลังรักษาพระนคร, ั๋ ตั้งเอาคนแซ "ตั๋ง" เขามาเปนขุนนางทั้งในเมือง หลวงและหัวเมืองที่ขึ้นตอเมืองหลวง ประการทีสาม ตั้งเมืองหลวงแหงทีสองขึ้นสําหรับตัวเองโดยเฉพาะ เกณฑไพรและผูคนจากหัวเมืองตางๆ ที่ ่ ่ ขึ้นตอเมืองหลวงถึง สองแสนหาหมื่นคน ไปสรางเมืองหลวงแหงที่สองในระยะทางหางจาก เมืองหลวงสอง พันหารอยเสน มีกําแพงสูงเทาเมืองหลวง มีตําหนักตางๆ เทากับพระราชวังของฮองเต ตั้งคลังและฉางขาว ปลาอาหารสําหรับเลี้ยงทหารและผูคนไดถึงยี่สิบป ลางผลาญเงินแผนดินและริบเอาทรัพยสินของราษฎร จํานวนมากมาสรางเมืองหลวงแหงทีสองนี้ เพื่อเสวยสุขแตผูเดียว ่ ประการทีสี่ ไดเขายึดเอาคลังหลวงของแผนดินเปนของตน และยายคลังหลวงแผนดินออกจากเมืองหลวงไป ่ ไวที่เมืองหลวงแหงทีสองของตัวเอง ่ บรรดาสวยสาอากรทั้งปวงของแผนดินเมื่อจัดเก็บแลวตองเอามาไวที่ เมืองหลวงสํารอง และคุมอํานาจการเบิกจายไวทั้งสิ้น ประการที่หา บังคับคัดเลือกเอาลูกสาวของราษฎรที่มีรูปงามไวปรนเปรอความหื่นในกามของตนถึงแปดรอยคน หญิงสาวคนใดแสดงอาการรังเกียจหรือไมยอมปรนเปรอกามารมณแกตั๋งโตะจนเปนที่พอใจก็จะถูกสังหาร ผลาญชีวตแลวสงคนไปฆาพอแมครอบครัวเสียทั้งสิ้น เบื่อหนายหญิงสาวคนใดก็จะขับไลไสสงและหามแตง ิ งานมีสามีอีกตอไปดวยความประสงคมิใหผใดไดสมผัสกับสตรีนั้นซ้ารอยตน ู ั ํ ประการที่หก ปฏิบัติตอฮองเตเหมือนลูกไกอยูในกํามือ เดือนหนึ่งบาง ยีสิบวันบางจึงขึนไปเฝาฮองเตเสียครั้ง ่ ้ หนึ่ง มีกิจการบานเมืองอันสําคัญก็ปลอมพระราชโองการเอาตามใจชอบ แตงตั้งขาราชการขุนนางเอาตามใจ ชอบ ประการที่เจ็ด กําหนดเปนหนาทีใหขุนนางตองผลัดเปลี่ยนเวรมาแหแหนตอนรับทั้งในเมืองหลวงและนอก ่ เมืองหลวง เสมือนหนึ่งเปนการเสด็จของพระมหากษัตริย ประการที่แปด สรางจวนสําหรับตนเองขึ้นในพระราชวัง อยูฝงตรงกันขามกับพระตําหนักที่ประทับ เปนอาคาร  ขนาดใหญกวาพระตําหนักที่ประทับ ประดับประดาดวยสิ่งของอันวิจิตรจากตางแดนหรูหรายิ่งกวาการประดับ ประดาในพระตําหนักที่ประทับของฮองเต แลวใหเรียกจวนนั้นวาพระตําหนักผูสําเร็จราชการแผนดิน มิหนําซ้ํา ยังใหชางปนรูปฮองเตไวหนาตําหนักตัว ตอภายนอกอางวาเพื่อเปนการแสดงความจงรักภักดี แตภายในหมู พรรคพวกของตัวกลับเผยความจริงวาฮองเตไมตางอะไรกับคนเฝาประตูบาน คลายๆ กับยักษเฝาประตูวดพระ  ั แกว ความชั่วโฉดโหดหื่นของตั๋งโตะหาไดจบลงแคนี้ไม เรื่องที่ผคนทั่วทั้งโลกไมสามารถคิดไดแตตั๋งโตะก็คิดและ ู ทําได ชนิดที่เหนือความคาดหมายของผูคน หากเปนยุคปจจุบัน หนังสือกินเนส-บุคยอมจะตองนํากรณีตางๆ ของตั๋งโตะเหลานั้นมาเปนเรื่องอันเปนที่สุดอยางไมตองสงสัย อยูมาวันหนึ่งในขณะทีตั๋งโตะอยูที่เมืองหลวง ่  แหงทีสอง ่ ไดรับรายงานวาหัวเมืองฝายเหนือที่ขึ้นตอเมืองหลวงไดสงทหารมาเขาสวามิภักดิ์เปนจํานวนหา รอยคน จึงสงมาใหเปนขารับใชในเมืองหลวงแหงที่สอง ตั๋งโตะรับทราบรายงานแลวสั่งใหจัดงานสโมสร สันนิบาตขึ้น ในเมืองหลวงแหงทีสองแลวเชิญบรรดาขุนนางผูใหญนอยทังปวง มากินโตะ ในงานสโมสร ่ ้ สันนิบาต ตั๋งโตะใหจัดตั้งกระทะน้ํามันบนเตาไฟถึงหารอยเตา ในขณะที่บรรดาขุนนางขาราชการกําลังกินโตะ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 101.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 101 กันอยูนั้น ตั๋งโตะไดแจงวาในลําดับถัดไปจะมีการโชวชดพิเศษ แลวโยนจอกสุรา ลงกับพื้นตะโกนขึ้นวา ุ "จัดการแสดงได" สายตาของขุนนางขาราชการทั้งปวงตางหันมามองทีลานซึ่ง ตั้งกระทะน้ํามันสุมไฟจนรอน ่ เดือด ทันใดนันก็มีทหารคุมคนที่เขามาสวามิภักดิ์หารอยคนในลักษณะที่มดไวแนน แลวตัดแขน ตัดขา ตัดหู ้ ั ตัดลิ้นคนเหลานั้นใสกระทะทอด คนเหลานั้นเจ็บปวดรองไหโหยหวนเปนที่นาเวทนาเหลาขุนนางขาราชการ เห็นดังนั้นก็ตกใจ บางคนอาเจียนแลวฟุบลงบนโตะ บางคนก็พลัดตกจากเกาอี้ บางก็ตะเกียบหลุดมือ บาง ก็มี อาการช็อกจนนิ่งงันไป ดวยสงสารคนเหลานั้นเปนอันมาก ในขณะทีตั๋งโตะยังคงเสพสุราและหัวรอเริงรา ตั๋ง ่ โตะไดยนเสียงคนทีถูกตัดอวัยวะเหลานั้นรองไหดวยความเจ็บ ปวดจึงสั่งใหเอาคนเหลานั้นลงทอดในกระทะ ิ ่ จนตายสิ้น เหตุการณวันนันสรางความเศราสลดและสังเวชใหแกขุนนางขาราชการและเกิดความเกรงกลัวตั๋งโตะเปนอัน ้ มาก เพื่อจะสรางความเกรงกลัวใหมากขึ้นตอไปอีก วันหนึ่งตั๋งโตะสั่งใหจัดเลี้ยงโตะแลวเชิญขุนนางขาราชการ มากินโตะอีกครังหนึ่ง แลว สังลิโปวาเมื่อขุนนางขาราชการมาพรอมกันแลว ใหทําทีมากระซิบที่หแลวใหจับ ้ ่ ู เอาเตียวอุนขุนนางไปฆาเสีย ถึงวันจัดเลียงลิโปก็มาทําทีกระซิบที่ขางหูของตั๋งโตะ ตั๋งโตะทําเปนหัวเราะแลว ้ วา "เอาตัวมันไป" ลิโปก็เขาไปจับเตียวอุนขุนนางลากออกไป ครูหนึ่งก็ตัดศีรษะเตียวอุนใสถาดเขามามอบ  ใหแกตั๋งโตะทาม กลางความตกตะลึงพรึงเพริดของเหลาขุนนางขาราชการ ตั๋งโตะแจงแกเหลาขุนนางวาอยาไดตกใจ เราประหารเตียวอุน ขุนนางเสียเพราะคิดเปนกบฏสมคบดวยอวนสุด มีหนังสือลับไปถึงอวนสุดใหยกกองทัพมาทํารายเรา ทานทังปวงมิไดสมรูดวยอยาไดวิตกเลย วาแลวก็หัวเราะ ้  ดังสนั่น เหลาขุนนางกินโตะเสร็จแลวก็รีบแยกยายกันกลับบาน ตั๋งโตะครองอํานาจสูงสุดในเมืองหลวง กระทํา การชั่วโฉดโหดหื่น ครบถวนกระบวนแหงความเลวทรามในระดับทีสูงสุดเชนนี้ เพราะตั้งความหวังวาจะขมขุน ่ นางขาราชการใหเกรงกลัว ไมมีผใดกลาทีจะคิดรายอีกตอไป ู ่ แตการกลับตรงกันขามเมื่อความเลวทราม เกิดขึ้น ถึงขีดสุดแลว กลับทําลายความกลัวของผูคน ดังนันความคิดที่จะสังหารตั๋งโตะจึงกอตัวขึ้น ณ บัดนั้น ้ ความชั่วโฉดโหดหื่นของตั๋งโตะเชนนี้จึงทําใหตั๋งโตะไดรับการขนานนามวา "ตั๋งโตะผูถูกสาปแชงทั้งสิบทิศ" สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม อุบายนารายณปราบมาร (ตอนที่ 45) ตั๋งโตะจัดงานสโมสรสันนิบาต จัดรายการโชวอํามหิต ตัดหู ตัดจมูก ตัดลิ้น ตัดแขน ตัดขาทหารที่เขามา สวามิภักดิ์ถึงหารอยคน แลวทอดในกระทะน้ํามัน จากนั้นก็เอาตัวคนเหลานั้นทอด กระทะน้ํามันตาม หลังจาก นั้นก็ตัดหัวเตียนอุยขุนนางเพื่อสรางความยําเกรงใหเกิดขึ้นในบรรดาขุนนางขาราชการ และปองปรามไมใหขุน นางขาราชการคิดรายตอตนสืบไป ความชั่วโฉดโหดหื่นและสุดอํามหิตทําใหขุนนางขาราชการจํานวนหนึ่งเกรงกลัว แตขณะเดียวกันทําใหขุนนาง ขาราชการอีกจํานวนหนึ่งสินความเกรงกลัวอีกตอไป ้ ดวยคิดวาขืนกลัวกันตอไปเชนนี้สักวันหนึ่งเหตุการณ เหลานั้นก็อาจเกิดขึ้นกับตัว อองอุนขุนนางสี่แผนดินซึ่งใชวชารูหลบเปนปก รูหลีกเปนหางลอยตัวมาตลอดทุก ิ  สถานการณเปนคนหนึ่งที่เลิกกลัว และคิดทําลาย ความกลัวนั้นใหสิ้นเชิง ดวยการแกไขปญหาที่ตนเหตุนั่นคือ ตองสังหารตั๋งโตะเสีย สิ้นตั๋งโตะแลวนั่นแหละจึงจะมีความปลอดภัยทีแทจริง ทั้งจะเปนการทําคุณอันยิ่งใหญ ่ ตอบานเมืองแลราษฎรหลังเสร็จจากงานเลียงโตะทีจวนของตั๋งโตะแลว อองอุนขุนนางกลับถึงบานแลวนอนไม ้ ่ หลับ ถือไมเทาลงมาเดินอยูในสวนหลังบาน แหงนหนามองทองฟาแลวรําพึงอยูในใจวา เดือนดาวเศรา หมอง นัก เหตุทั้งนี้เกิดจากตั๋งโตะเปนทรราชขมเหงฮองเต เบียดเบียนราษฎร กดขี่ขุนนางขาราชการ จึงเกิดยุคเข็ญ ขึ้นทุกหยอมหญา รําพึงดังนีแลว อองอุนก็ถอนใจใหญแลวรองไห ทันใดนั้นก็ไดยินเสียงรองไหดังสวนมา ้ อองอุนเพงสายตามองเห็นเปนเตียวเสียนซึ่งเดิมเปนลูกของทาสภายในบาน กําพราทั้งพอและแม อองอุนมี ้ ความสงสารจึงรับเลี้ยงดูสืบมา และรับไวเปนบุตรบุญธรรม เตียวเสียนอยูในจวนของอองอุนขุนนางผูใหญสี่แผนดิน ้ ในฐานะบุตรบุญธรรมจึงไดรับการดูแลเอาใจใสเปน อยางดี ไดรับการฝก อบรมสมแกความเปนกุลสตรีตามคตินยมในสมัยฮั่น สามารถเลนดนตรีไดไพเราะและขับ ิ รองไดจับใจ แมในกระบวนการปรนนิบติเอา อกเอาใจก็ไดรับการทะนุถนอม กลอมสอนจนชํานิชํานาญไปทุก ั สิ่ง ถึงระดับทีสามารถถวายตัวเปนพระสนมของฮองเต เตียวเสี้ยนนั้นอยูในจวนมาแตนอย ผิวพรรณจึงผุดผอง ่  งดงาม ยิ่งกวาชาวเมืองธรรมดา หากกลาวไดวาเปนชาววังเต็มตัว ทั้งใบ หนารูปโฉมก็สะคราญ หากจะเทียบก็ เทียบไดดุจนางสีดาซึ่งรามเกียรติ์ ไดพรรณนาความงามไววา "พิศพักตรผองพักตรดั่งจันทรพิศขนงโกงงอนดั่ง คันศิลป พิศเนตรดั่งเนตรมฤคินพิศทนตดั่งนิลอันเรียบราย พิศโอษฐดั่งหนึ่งจะแยมสรวลพิศนวลดั่งสีมณีฉาย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 102.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 102 พิศปรางดั่งปรางทองพรายพิศกรรณคลายกลีบบุษบง พิศจุไรดั่งหนึ่งแกลงวาดพิศศอวิลาสดั่งคอหงส พิศกร ดั่งงวงคชาพงศ พิศทรงดั่งเทพกินรา พิศถันดั่งประทุมเกสรพิศเอวเอวออนดั่งเลขา พิศผิวผิวผองดั่งทองทา พิศจริตกิริยาก็จับใจ" อองอุนเห็นเตียวเสียนผูบุตรบุญธรรมอยูในสวนยามราตรีเห็นรองไหอยู ก็สงสัยเขาใจวา ้ นัดชายใหมาพบแตครั้นครบเวลาแลวผิดนัดจึงรองไห อองอุนจึงถามวาในราตรีอันลวงมาถึงเพียงนี้ เหตุใดเจา ยังไมหลับนอน นัดชายชูมาเริงรมยกระนั้นหรือ เตียวเสียนไดยินบิดาบุญธรรมวากระนั้นก็ตกใจ รีบเขาไปหาคุก ้ เขาลงแลววาตัวขาพเจานี้จะนัดชายมาในจวนนั้นหามิได ทุกวันนี้ทานเลี้ยงดู อุปการะขาพเจาดุจบุตรในอุทร ตัวขาพเจาตระหนักดีวาพอแมเปนทาสในบานทาน จึงสํานึกในใจตัวตลอดมาวาตัวขาพเจาเอง ก็คือทาสของ ทาน การที่ทานสูอุตสาหเลียงดูทะนุถนอมมานานปเพียงนี้ คุณแกขาพเจาหาทีสุดมิได คิดอยูวาทําประการใด  ้ ่ จึงจะแทนคุณใหสมกับคุณของทานได แมชีวิตขาพเจาก็หาเสียดายไม แลววาวันนี้ขาพเจาสังเกตเห็น อากัปกิริยาทานหลังกลับจากงานเลี้ยงแลว มีสีหนาเศราหมองยิ่งนัก คิดวายอมมีทุกขใหญหลวงครองใจทาน อยูแลว คิดไมตกทานจึงเปนดังนี้ ขาพเจามีความเปนหวงยิงนักจึงตามลงมา หากพลาดพลั้งหรือมีการใดจะได ่ ชวยเหลือทานไดทันการณ อองอุนไดยินดังนั้นจึงคิดวาปญหาใหญที่ใครๆ แกไมไดเห็น จะสิ้นหายไปเพราะเตียวเสียนบุตรบุญธรรมของ ้ เราเปนแน คิดแลว จึงจูงมือเตียวเสียนพาขึนไปบนจวน เขาไปในหองหนังสืออันเปนทีรโหฐาน อองอุนพา ้ ้ ่ เตียวเสียนเขาไปนั่งยังเกาอี้ที่นงของตัว แลวคุกเขาลงคํานับ เตียวเสียนเห็นเชนนั้นก็ตกใจรีบลุกลงมาจาก ้ ั่ ้ เกาอี้เขากอด เอาเทาอองอุนไวแลวรองไหแลววา บิดาทานอยากระทําเชนนี้เลย อองอุนจึงวาเราไดยนเจา ิ กลาวเมื่อครูนี้วาตั้งใจจะสนองคุณเรา ไมเสียดายแกชวิต เราจึงมีความยินดีนัก เพราะถาเปนเชนนั้นจริงแท  ี ทุกขรอนของแผนดินก็จะสิ้นไปเพราะเจา ทุกขในอกเราก็จะสิ้น ตามขอเจาจงเมตตาตอแผนดินแลราษฎร เห็น แกทุกขรอนในพระทัยของพระเจาเหี้ยนเต ขุนนางขาราชการแลราษฎรเถิด วาแลวอองอุนก็ยิ่งรองไหหนักขึ้น กวาเดิม เตียวเสียนเห็นเชนนั้นจึงวาตัวขาพเจาไดออกปากแลววาจะแทนคุณทาน ไมเสียดายแกชีวต คําขาพเจานีพระ ้ ิ ้ แมธรณียอมเปนพยาน จะไมมวันผันแปรเปนอยางอื่น ขอทานจงวางใจ แลวบอกแกขาพเจาดวยเถิดวาขาพเจา ี จะแทนคุณไดสถานใด อองอุนจึงวา "ทุกวันนี้แผนดินรอนทุกเสนหญา เจาก็ยอมแจงอยูแลว พระเจาเหียนเต  ้ นั้นอุปมาดังฟองไขอันวางอยูเหนือหนาศิลา ขุนนางกับอาณาประชาราษฎรนั้นอุปมาดังหยากเยื่ออันใกลกอง เพลิง มิไดรูวาความตายจะมาถึงเมื่อใด ตั๋งโตะทําการหยาบชากําเริบขึ้นจะชิงเอาราชสมบัติหาผูใดจะคิดลาง ตั๋งโตะไม" เตียวเสียนไดยินเชนนั้นก็สงสัยจึงถามขึ้นวาตั๋งโตะผูนี้เปนถึงอัครมหาเสนาบดี มีอํานาจเปนที่เกรง ้ ขาม ทั้งมีทหารในบังคับบัญชาเปนจํานวนมาก ขาพเจาเปนสตรีจะกําจัดตั๋งโตะไดโดยทางใด อองอุนจึงวาขอ เพียงแตเจาเต็มใจทําการดวยยินดี ก็ยอมกําจัดตั๋งโตะไดสําเร็จ อันตั๋งโตะนั้นบัดนี้ไมมีกองทัพใดหรือขุนศึกคน ใดจะกําจัดไดแลว มีแตความออนหวานของอิสตรีเทานั้นจึงจะกําจัดตั๋งโตะไดสําเร็จ เตียวเสียนจึงวาจะใหขาพเจาทําการสิ่งใดขาพเจาก็พรอมใจ ที่จะทําการสิ่งนั้นโดยเต็มกําลัง ขอทานจงบอก ้ วิธีการใหขาพเจาไดรูเถิด อองอุนจึงบอกแผนการแกเตียวเสี้ยนวาตั๋งโตะนันมีบุตรบุญธรรมคนหนึ่ง ชื่อลิโป มี ้ ฝมือกลาแข็งยิงนัก แตลิโปนั้นไมรูคุณคน สังหารบิดาบุญธรรมคนกอนเสียแลวเอาศีรษะมาคารวะเปนบุตรบุญ ่ ธรรมตั๋งโตะ ทังตั๋งโตะและลิโปเปนคนหลงอิสตรี พึงใจในสตรี โฉมสะคราญ และแผนดินนี้ยากจะหาสตรีใดมี ้ โฉมสะคราญดังเจา ดังนั้นบิดาจะคิดอุบายยกเจาใหกับลิโป แลวจะหาทางใหตั๋งโตะรับเจาเปนภรรยา เมือเจา ่ ไปอยูกับตั๋งโตะแลวจงใชเลหกลมายาหญิง ใหตั๋งโตะกับลิโปกินแหนงแคลงใจกัน ลิโปก็จะสังหารตั๋งโตะเสีย  เปนมั่นคง เมื่อทรราชตั๋งโตะตายแลวแผนดินและราษฎรก็จะเปน สุขสืบไป พระบาทสมเด็จพระมหาธีรราชเจาทรงพระราชนิพนธถึงอานุภาพของสตรีไววา  "ไฟแรงแสงรอนล้ํายังแพน้ํา เปนนิจมา เหล็กแข็งและแกรงกลายังพาออนเมื่อรอนไฟลมพัดสะบัดแรงตนไมแข็งหักโคนไป ชายเรืองฤทธิ ไกรยอมตองแพแกสตรี" แผนการของอองอุนครั้งนี้คือแผนการใชความออนกําจัดความแข็ง ใชความสะคราญ และเสนหเลหกลของสตรีไปกําจัดทรราช ซึ่งไมมีกองทัพหรือความแข็งอื่นใดปราบปรามไดเปนเหตุการณ คลาย กับตํานานรามเกียรติที่นนทุกขยักษเฝาบันไดภูเขาไกรลาศของพระอิศวร บําเพ็ญตบะและความดีจน ์ ไดรับพรจากพระอิศวรใหมีนิ้วชีเปนเพชร สามารถชีทําลายชีวิตและสรรพสิ่งใหพินาศเปนจุณไปได นนทุกข ้ ้ ไดรับพรแลวก็ทําการลางแคนกับบรรดาเทวดาที่เคยกลั่นแกลงตนมาแตกอน เอานิ้วชี้ชี้เทวดาวอดวายลงเปน จุณไมมีเทวดา อินทรพรหมหนาไหนกําจัดได จึงมีเทวดาไปรองทุกขตอพระอิศวรวา ทรงประทานพรใหกับคน โฉดแทนที่จะนําพรอันวิเศษนันไปสราง สรรคสามโลกกลับใชพรวิเศษไปในการทําลายลาง แตพระอิศวรนั้นมี ้ วิสัยไมยอมแกไขปญหาเอาแตหลีกภัยอยูร่ําไป  ครั้นเทวดามารองทุกขมากเขาจึงโปรดใหพระนารายณไป ปราบนนทุกขพระนารายณรับหนาที่จากพระอิศวรแลวมาคิดวาพรที่นนทุกขไดจากพระอิศวรนี้ไมมีใครปราบได เพราะอานุภาพนิ้วเพชรตามพรพระอิศวรสามารถทําลายสรรพสิ่งได แมตัวพระนารายณเอง ก็ไมมีขีด ความสามารถทีจะปราบได จะตองใชอํานาจและพรที่ นนทุกขมีอยูนั้นกําจัดนนทุกขเอง ่ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 103.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 103 การจะทําเชนนีไดก็ตองใชสตรีโฉมสะคราญ ดังนั้นพระนารายณจึงแปลงเปนเทพธิดาที่เลอโฉมเหนือสามโลก ้ เขาไปหานนทุกข ใชอุบายหญิงทําใหนนทุกขหลงใหล เมือหลงแลวก็ยอมทําตามสิ้นทุกสิ่ง เทพธิดาแปลงจึง ่ ชวนนนทุกขเรียนกระบวนรํานนทุกขยามหลงก็ยอมเรียนถึงกระบวนรําหนึ่งทีเทพธิดาแปลง รํารายแลวใชนิ้วมือ ่ ชี้เขาหาตัว นนทุกขไมทันคิดระวังตนก็เอานิ้วชี้เพชร ชี้เขาที่ตัวเองจึงถูกอํานาจแหงนิวชี้เพชรนั้นทําลายลาง ้ เปนจุณไป พิชัยสงครามของไทยบางฉบับจึงเรียกอุบายนี้วา อุบายนารายณปราบมาร ดวยเหตุนี้สภาษิตสอนใจแตโบราณ ุ มา จึงจัดใหสตรีเปนหนึ่งใน หาของสิ่งทีจะประมาทมิไดวา ่ "จะไวใจอะไรไวใจเถิด แตอยาเกิดไวใจในสิ่งหา หนึ่งอยาไวใจทะเลทุกเวลา สองสัตวเล็บเขี้ยวงาอยาวางใจ สามผูถืออาวุธสุดจักราย สี่ผหญิงทั้งหลายอยากรายใกล ู หาพระมหากษัตริยทรงฉัตรชัย  ถาแมนใครประมาทอาจตายเอย" แลวอองอุนจึงกลาวย้ํากับเตียวเสี้ยนวาหากทําการสําเร็จแลว ตัวเจาซึ่งไดอาสากําจัดทรราชในครั้งนีก็จะมี ้ ชื่อเสียงปรากฏไปชั่วฟาดินสลาย เตียวเสี้ยนจึงวาแผนการที่บิดาวามาทั้งนี้ขาพเจาเต็มใจอาสาทําการ ไม เสียดายแกชีวิต เมื่อใดที่ขาพเจาไปอยูกับตั๋งโตะแลวจะคิดอานอุบายทําใหลิโปกับตั๋งโตะแตกกัน และใหลิโป สังหารตั๋งโตะเสียใหจงได วาแลวเตียวเสียนก็คุกเขาลงกับพื้น ทําสาบานตอฟาวาขอเทพยดาและดวงพระ ้ วิญญาณแหงพระมหากษัตริยในพระราชวงศฮั่นทุกพระองคจงเปนพยาน ตัวขาพเจาผูเปนบุตรบุญธรรมของ อองอุนจะอาสาบิดาไปกําจัดตังโตะ ขอจงอํานวยพรใหขาพเจาไดสนองคุณ ผูมีคุณและทําคุณแกบานเมืองแล ๋ ราษฎรจงสําเร็จดวยเถิด ถาหากขาพเจาทรยศตอคําสาบานนี้ขอใหเทพยดาไดสังหารขาพเจาเสีย อองอุนเขา  มาเอามือจับไหลทั้งสองของเตียวเสียน ประคองใหลุกขึ้นแลว วาการแผนดินที่เจาอาสาไปในครั้งนีใหญหลวง ้ ้ นัก จะคิดอานทําการสิ่งใดจงใชความระมัดระวังอยาผลีผลาม หรือแพรง พรายความนัยใหใครใดไดรับรู เปน อันขาด พลาดพลั้งแลวไมเพียง แตตัวเจาจะตองตายเทานัน บิดาและญาติ ตลอดจนผูคนในบานนี้ที่อยูรวมมา ้   กับเจาก็จะพลอยกันตายสิ้น เตียวเสียนรับคําอองอุนทุกประการ ้ อองอุนจึงพาเตียวเสียนไปสงถึงหองนอน ้ ตัวเองกลับมานั่งอยูในหอง หนังสือคิดอานถึงการในวันรุงขึ้น สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม อานุภาพพลังเสนหา (ตอนที่ 46) สมบัตหกสถานอันประกอบดวยอริยสมบัติหนึง ทิพยสมบัตหนึ่ง จักรพรรดิสมบัติหนึ่ง รูปสมบัตหนึ่ง ทรัพย ิ ่ ิ ิ สมบัตหนึ่ง และคุณสมบัติ หนึงนั้น จักรพรรดิสมบัติ รูปสมบัติและทรัพยสมบัติรวมเปนสาม เปนสมบัติของผูมี ิ ่ เพศคฤหัสถอันต่ําสําหรับปุถุชนที่ยังหลงระเริงอยู ในโลกียวิสัย จักรพรรดิสมบัติเปนสมบัติทครอบงําสมบัติอื่น ี่ ไวทั้งสิ้น เพราะ เปนสมบัตทมีมาแตวาสนาแหงบุญ กิรยา บารมีอันกระทําไวแตปางกอนบางไดเสวยสมบัตินี้ ิ ี่ ิ โดยการสืบสันตติวงศบางก็ไดมาดวยการ ปราบดาภิเษก สวนรูปสมบัตนั้นเลาเปนสมบัติอันสวรรคประทานมา ิ แตกําเนิด ตางกับคุณสมบัตทจําตองแสวงหา ศึกษาและใฝคน แมวารูปสมบัติจะดอยคากวาจักรพรรดิสมบัติ ิ ี่  แตประวัติ ศาสตรก็ได เผยใหเห็นเปนเนืองนิจวารูปสมบัตนั้นสามารถครอบงําจักรพรรดิสมบัติ แมกระทั่ง ิ ทําลายจักรพรรดิสมบัติจนดับสูญไปได ลําพังอองอุนขุนนางชราสี่แผนดินหาไดมีพษสงประการใดที่จะทํารายหรือกําจัดตั๋งโตะ ิ สวนเตียวเสี้ยนดรุณี แรกรุนวัยสิบหกก็หาไดเขาใจหรือรูเห็นสภาพการณความขัดแยงทางการเมืองที่เกิดขึ้น จึงไมมีพิษสงใดๆ ที่จะ ทําลายตั๋งโตะจอมทรราชใหวายวอดไปไดเชนเดียวกัน แตเมื่อหนึ่งชราไดรวมการกับหนึ่งดรุณีแรกรุนผูมโฉม  ี สะคราญทาทายทั้งสามโลกและมีใจตั้งมั่นทีจะกําจัดตั๋งโตะแลว ไดกอใหเกิดพลังชนิดหนึ่งที่อาจมีอานุภาพ ่ ทําลายรายแรงเสียยิ่งกวากองทัพปฏิวตที่อวนเสี้ยวเปนผูบญชาการใหญและมีกําลังพลรวมสามแสนคนเสียอีก ั ิ  ั นั่นคือพลังเสนหาที่มีอานุภาพยิ่งดังนั้น เมื่อสองพอลูกบุญธรรมปลงใจมั่นกําหนดแผนการกําจัดตั๋งโตะแลว ราตรีนั้นอองอุนจึงมีความเบิกบานใจยิ่งนัก หลังจากสงเตียวเสี้ยนเขาหองพักแลวอองอุนจึงรีบกลับมาทีหอง ่ หนังสืออีกครั้งหนึ่ง ครุนคิดกลวิธีในรายละเอียดเพื่อวางเอาตัวพลังเสนหานี้ไวทหัวใจความสัมพันธของพอ ี่ ลูกบุญธรรมอีกคูหนึ่ง คือตั๋งโตะกับลิโป แลวระเบิดทําลายความสัมพันธนั้นใหยอยยับในลําดับแรก จึงจะ สามารถกาวสูขนใชลิโปสังหารตั๋งโตะเปนลําดับถัดไป ั้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 104.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 104 อองอุนครุนคิดแผนการจนกระจาง ราตรีก็ลวงเขาสูเวลาใกลสิ้นยามสาม อองอุนจึงงีบหลับไปในหองหนังสือ นั้น รุงขึ้นจึงใหหาชางทองฝมือดีมาที่จวน มอบหมายภารกิจสําคัญใหจดทําหมวกทองคําประดับเพชร ั พลอยอัญมณีมคาสําหรับลูกหลวงใหแลวเสร็จโดยไว หมวกทองคําประดับเพชรพลอยอัญมณีสําหรับลูกหลวง ี นี้ยอมแสดงความหมายอยูในตัววาหมายถึง อํานาจอยางหนึ่ง และวาสนาอันเปนทรัพยสินอีกอยางหนึ่ง ทั้ง สองสิ่งนี้อองอุนมั่นใจวาจะเปนทั้งกุญแจไขหัวใจของลิโปใหเปดออก ทั้งจะเปนสื่อสัญญาณใหลิโปวิ่งมาเขา  ทางกล ครั้นหมวกสําหรับลูกหลวงเสร็จแลว อองอุนจึงใหคนสนิทลอบนําไปใหลโปที่บาน ิ ลิโปเห็นหมวกสําหรับ ลูกหลวงแลวมีความยินดียิ่งนัก รูสึกสัมผัสไดกับความนัยอันเปนสื่อสัญญาณของหมวก ลูกหลวงวาเปนทางที่ บงบอกถึงวาสนาตัวในเบื้องหนา ทั้งมูลคาราคา ก็สูงล้าทีทงชีวิตตนยังไมเคยสัมผัส จึงเปนที่ตองอัธยาศัยเดิม ํ ่ ั้ ดังนั้นใกลคาวันหนึ่งลิโปจึงลอบมาหาอองอุนถึงในจวน ่ํ อองอุนนั้นหลังจากใหคนสนิทนําหมวกสําหรับ ลูกหลวงไปมอบ แกลิโปแลวก็รอคอยทีอยู ครั้นรูวาลิโปมาหาจึงออกมาคํานับ แลวเชิญลิโปเขาไปสนทนาที่ใน  หองสวนตัว และชวนลิโปกินโตะใหเปน ทีสําราญ ณ หองรับรองนั้น ลิโปเห็นอองอุนแสดงอาการออนนอมและ ่ เอาใจตัวเกินฐานะนักก็เกรงใจ จึงวากับอองอุนวาทานมีเมตตาสงหมวกไปกํานัลขาพเจา ครั้งนี้มคณแก ี ุ ขาพเจานัก ขาพเจาจะตองหาทางสนองคุณทานใหถึงขนาด วันนี้ขาพเจาจึงมาคารวะขอบคุณทานไวชนหนึ่ง ั้ กอน แลววาขาพเจาเปนแตเพียงทหารของทานอัครมหาเสนาบดี เปนผูนอย ตัวทานเปนขุนนางผูใหญในพระ เจาเหี้ยนเต หาควรที่จะกระทําการออน นอมตอขาพเจาถึงเพียงนี้ไม ขาพเจาตางหากทีตองเปนฝายออนนอม ่  คารวะตอทาน วาแลวลิโปก็คํานับคารวะอองอุนอองอุนเห็นเชนนั้นจึงรีบคุกเขาลงคํานับเอาใจลิโป แลววา ขาพเจา คารวะออนนอมตอทานหาใชดวยฐานะยศศักดิ์แตประการใด ตัวขาพเจาเปนคนใฝ พึงใจดวยคนมีฝมือ กลาหาญ ขาพเจาไดทอดสาย ตาทั่วทั้งแผนดินนี้แลวไมเห็นใครใดจะมีฝมอองอาจกลาหาญเสมอทานแมแต ื คนเดียว เหตุนขาพเจาจึงนับถือตัวทานยิ่งนัก หวังเอาทาน เปนที่พึ่งของขาพเจาสืบไป วาแลวอองอุนก็รนสุรา ี้ ิ คํานับลิโป แลวใช วิชาพิดทูลอันเลิศล้ําของขุนนางพูดจายกยอง สรรเสริญทั้งตั๋งโตะและลิโปจนผูกน้ําใจลิโป เอาไวมั่น ลิโปไดฟงคําสรรเสริญเยินยออันเพลินใจก็เบิกบานยิ่ง ดื่มสุรา จอกแลวจอกเลาอยางมีความสุข อองอุน สังเกตเห็นลิโปดื่มสุราจนฮึกเหิมแลวจึงขับคนรับใชชายออกไปจากหอง คงไวแตคนรับใชหญิงสีคน แลวให ่ เชิญเตียวเสี้ยนออกมาทําความรูจักกับลิโป ณ ยามราตรีทามกลางแสงชวาลาในหองรับรองของขุนนางสี่แผนดิน เตียวเสียนปรากฏกายมาในชุดแพรสี ้ ชมพูบางเบาชวนวาบหวาม ลิโปเห็นเตียวเสียนโฉมสะคราญตรึงใจก็ตะลึงไปจนจอกสุราหลนลง จากมือ แลว ้ ระล่ําระลักถามอองอุนวาสตรีนเปนผูใด อองอุนเดินเขาไปหาเตียวเสียนจูงมือมาขางหนาลิโปแลววานีคือ เตียว ี้ ้ ่ เสี้ยนบุตรีเรา และใหเตียวเสียนคํานับคารวะลิโปตามธรรมเนียม แลวสั่งใหเตียวเสี้ยนเอาปานสุรารินใหกับลิโป ้ ลิโปตั้งแตแรกเห็นเตียวเสี้ยนใจก็ประหวัดปฏิพัทธในเตียวเสียนอยางล้ําลึก ้ ประดุจดั่งถูกพันธนาการไวดวย พญานาคราช ครั้นเห็นเตียวเสี้ยนเขามาคํานับรินสุราใหกดีใจยิ่งนัก จองหนาเตียวเสี้ยนไมกะพริบตา เตียว ็ เสี้ยนก็ใชมารยาหญิงทําทีเปนเอียงอาย แลว แกลงชายตาไปสบตาลิโปเปนครั้งคราว หวานกลาเสนหาจนเต็ม ผืนนาใจแหงลิโป ทุกครั้งทีตาประสานตา ลิโปประหนึงถูกศรกามเทพสะทานไปทั้งรางดวยพลังเสนหานั้น ่ ่ อองอุนเห็นลิโปเดินกาวถลําลึกลงในหวงกลเสนหาแลว ก็แสรงทําเปนเมาแลววากับลิโปวาตัวเรารับราชการมา  สี่แผนดินถึงทุกวันนี้ ไดความสุขเพราะบารมีแหงทานอัครมหาเสนาบดีและตัวทานคุมครอง แลววาตัวเราชรา ลงทุกวันเหมือนไมอันใกลฝง จะลมลงวันใดหา รูไม การแผนดินทุกวันนี้ไมมีสิ่งใดหวงหาอาลัยดวยวางใจใน ตัวทาน จะเปนเสาหลักอันสําคัญค้ํายันแผนดินใหเปนสุข หวงก็แตเตียวเสี้ยน ผูบุตรีที่ยงออนวัยนัก จึงหวังให ั เตียวเสียนไดเปนฝงฝากอนทีขาพเจาจะลาโลกไป ขาพเจาพอใจในความกลาหาญและบุญบารมีของทานจัก ้ ่ เปนที่พึ่งของลูกเราได ดังนั้นจะยกเตียวเสียนใหเปนภรรยานอยของทาน หากทานไมพึงใจก็อภัยใหแกคนชรา ้ ดวยเถิด ลิโปกําลังถูกแรงปฏิพัทธครองใจและฮึกเหิมดวยแรงแหงสุรา จิตพิศวาสยิ่งหื่อโหม ฟงคําอองอุนเชนนั้นก็ดีใจ จนลนลาน จึงรีบคุกเขาลงกับพื้นเอาศีรษะกมจรดพื้นแลววาชีวิตขาพเจาทีเหลืออยูนี้ หากมีเตียวเสียนมาอยู ่ ้ เปนคูบุญแลวก็จะไมปรารถนาสิ่งใดอีก แลว ถามอองอุนวาทานจะสงมอบเตียวเสียนใหแกขาพเจาไดเมื่อใด ้ อองอุนจึงวาทานเปนหลักชัยของแผนดิน ทําการสิ่งใดควรจะตอง ดวยฤกษชัยอันมงคล วันนี้ยังไมมฤกษ ี เชนนั้นจึงขอผัดไวใหถึงวันฤกษดีในอีกไมกี่วัน ขาพเจาจะไดแตงขบวนยกบุตรีไปสงแกทาน วาแลวอองอุนก็  ชวน ลิโปใหคางคืนที่จวนเพื่อสนทนากันสืบไป แตลิโปมภารกิจจึงขอลากลับ ี All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 105.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 105 อองอุนจึงออกมาสงลิโปถึงประตูจวน กาวสําคัญดานแรกเสร็จสิ้นไปแลว กาวตอไปจึงเปนทางดานตังโตะ ๋ ดังนั้นในวันรุงขึ้นซึ่งเปนวันฮองเตออกวาราชการ ในเพลาสาย หลังอองอุนเสร็จจากเขาเฝาพระเจาเหี้ยนเต แลว เห็นลิโปมิไดตามตั๋งโตะมาดวย เปนโอกาสเหมาะอยางยิ่ง อองอุนจึงเขาไปคุกเขาคํา นับเชิญใหตงโตะ ั๋ ไปกินโตะที่จวน ตั๋งโตะเห็นขุนนางผูใหญออนนอม เอากับตัวเชนนี้ก็ยินดีรบเอาคําเชิญนัน แลววาเราจะไปกิน ั ้ โตะทีจวน ทานในเที่ยงวันนี้ ใหทานรีบกลับไปกอน ่ อองอุนเห็นตั๋งโตะรับคําเชิญก็ดีใจรีบสั่งใหเตรียมจัดโตะไวทหอง จัดเลี้ยงภายในจวน แลวสั่งใหคนในบาน ี่ เตรียมตั้งแถวคอยตอนรับ ตั๋งโตะครั้นเวลาเที่ยงตั๋งโตะพรอมดวยขบวนแหหนาหลังไดเดินทางมา ถึงจวนของ อองอุน ตัวอองอุนออกไปรอตอนรับถึงประตูจวน แลวเชิญตั๋งโตะเขาไปในจวน ผูคนในบานตางคุกเขาคํานับ  แสดงคารวะตอตั๋งโตะอยางออนนอม ตั๋งโตะเขาไปในจวนแลว อองอุนก็คุกเขาคํานับแลววาทานอัครมหา เสนาบดีมีเมตตารับคําเชิญมาถึงจวนขาพเจา ในวันนี้เปนคุณแกขาพเจายิงนัก วาแลวก็เอาสุราเขาไปคํานับ ่ แสดงคารวะตอตั๋งโตะ ตั๋งโตะรับสุรามาแลวจึงวาทานเปนขุนนางผูใหญสี่แผนดินอยาคุกเขาคํานับเลย จงนังให ่ เปนสุขเถิด อองอุนทําทีอิดเอื้อนอยูแลววา โบราณวา "ชางเหยียบนา พระยาเหยียบเมืองเปนสิริมงคลอัน สูงสุด" ตัวทานอัครมหาเสนาบดีกรุณาแกขาพเจาทั้งนี้เปนพระคุณหาที่สดมิได ุ วาแลวก็กลาวคํายกยอง สรรเสริญตั๋งโตะดวยประการตางๆ ดวยคารมแหงขุนนางสีแผนดินเปนที่ตองใจของตั๋งโตะยิ่งนัก ตั๋งโตะเสพ ่  สุราพลางหัวเราะไปพลางเคลากับคํายกยองสรรเสริญพิดทูลจากออง อุนดวยความเพลิดเพลินเจริญจิตจน ความมืดแหงราตรีเขามาเยือน อองอุนจึงเชิญใหตั๋งโตะกินโตะตอแลวเชิญเขาไปที่หองรับรองสวน ตัวอันเปนที่รโหฐาน ตั๋งโตะเห็นเปนที่ ประหลาดใจจึงไลทหารที่ติดตาม มาใหกลับลงไปรอขางนอกจวน แลวตั๋งโตะก็เขาไปในหองรับรองนั้น อองอุนเชิญใหตั๋งโตะนั่งบนเกาอี้ สวนตัวเองคุกเขาลงกับพื้นแลววา "เมื่ออายุขาพเจาไดยี่สิบหาปนั้น ขาพเจา ไดเรียนดูดาวสําหรับพระมหากษัตริย แลดาวประจําเมืองกับดาวบริวารทั้งปวงนั้น บัดนี้ขาพเจาเห็นดาวสําหรับ พระมหากษัตริยนั้นเศราหมอง แลดาวมหาอุปราชนั้นมีรัศมีรงเรือง ขาพเจาพิเคราะหดูนี้เห็นพระเจาเหี้ยนเตจะ ุ ดับสูญ ราชสมบัตินั้นจะไดแกทานเปนมั่นคง"ตั๋งโตะไดฟงความอันตองดวยอัธยาศัยตนก็มีความยินดียิ่งนัก  แสรงถามขึ้นวาตัวเรานี้จะมีวาสนาถึงพระแทนมังกรทองกระนันหรือ เราเองรูสึกตัววายังไมถงดอก อองอุนจึงวา ้  ึ อันธรรมดาแผนดินนั้น หากผูใดมีบุญญาบารมีแลวจึงจะครองได หากไรเสียซึ่งสิ่งนี้ก็ยอมพาย แพภยแกตนเอง  ั ขาพเจาวาทั้งนีหาใชความคิดตนไม แตเปนไปตามคัมภีรโบราณอันไดศึกษามาแตกอน ตั๋งโตะไดยนคําอองอุน ้ ิ ยืนยันมั่นคงก็ยนดีนักแลววาถาเราไดราชสมบัติดังคําทาน เราจะแตงตั้งใหทานเปนอัครมหาเสนาบดีเปน กํานัล ิ ปาก แลวเชิญใหอองอุนรีบลุกขึ้นมานั่งที่เกาอี้ อยาคุกเขาใหเปนที่ลําบากเลย อองอุนเห็นตั๋งโตะเดินเขาสูทางกล ทั้งสังเกตเห็นตั๋งโตะกําลังฮึกเหิม และเบิกบานใจในวาสนาเปนทีแลว จึง  สั่งใหพนักงานมโหรีทําเพลง ขับกลอมตั๋งโตะและใหคณะนาฏศิลปประจําจวนออกมารายรําบํารุงใจ ตั๋งโตะ คณะนาฏศิลปประจําจวนออกมารายรําอยูครูหนึ่ง เตียวเสียนซึ่ง เปนนาฏศิลปเอกในชุดแพรเขียวบางเบาเยา   ้ ยวนตาจึงรํารายกรายออก มากลางเวทีที่หนาตั๋งโตะนั้น ตั๋งโตะเห็นคณะนาฏศิลปในตอนแรกลวนโฉมสะคราญ ก็เบิกบาน ใจเปนที่ยิ่ง ดืมสุราจอกแลวจอกเลา แตครั้นดรุณีในชุดสีเขียวตองออนกรายแขนรํารายออกมาก็ ่ ตะลึงงันในความสะคราญของเตียวเสียน สายตาจับจองมองเตียวเสียนไมกะพริบ รําพึงขึ้นในใจวาสตรีนี้เปน ้ ้ ผูใดหนอจึงเลอโฉมสะคราญนัก ทั้งเชิงรํารายกรายทาก็งดงามเกินนางรําในวังหลวง ตัวเรานี้ไดสรรหาสตรีงาม จากทุกสารทิศไวในวังใหมถึงแปดรอยนางลวนโฉมสะคราญ แตหากจะเทียบกับดรุณีนอย นางนี้แลวก็เปนได เพียงแคฝูงกาเทียบกับพญาหงสเทานั้น ครั้นจบกระบวนรําแลว อองอุนจึงเรียกเตียวเสียนใหเขามารินสุรา แกตั๋งโตะ ตั๋งโตะซึ่งกําลังจองมองเตียวเสี้ยน ้ ตาคางอยูก็ไดสติรีบถาม อองอุนวาสตรีนี้เปนใคร อองอุนจึงวานี่คือเตียวเสี้ยน เปนบุตรบุญธรรมของขาพเจา เลี้ยงมาแตนอย ตั๋งโตะถามตอไปวาสามารถขับรองเพลงไดหรือไม อองอุนวาไดแลวใหเตียวเสี้ยนขับรองทาม กลางเสียงมโหรีทหวานแวว สามกกฉบับเจาพระยาพระคลัง (หน) วาเตียวเสี้ยนขับรองเพลงเปนนัยวา "หญิง ี่ รูปงามขับเสียงเพราะ ลิ้นจีแตมริมฝปากชูสขึ้นแลหยกสองอันถึงมาตรวาไมแกะเปนรูปสิ่งใดก็แอบเนื้อเย็นใจ ่ ี พริกไทย นั้นเมล็ดเล็กก็จริง ถาลิ้มเขาไปถึงลิ้นแลวก็จะมีพษเผ็ดรอน" ทรราชเฒาที่กองทัพสามแสนทําลาย ิ ไมได กําลังถูกกลสตรีกลอม มัดดวยอานุภาพพลังเสนหาดังนี้ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 106.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 106 สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม กลเสนหาลางปญญากุนซือ (ตอนที่ 47) ตั๋งโตะยามนี้ไมสนใจสิ่งใดอื่นจองอยูแตกับเตียวเสียนไมวางตา แลวถามเตียวเสียนวาเจานี้อายุเทาใด เตียว ้ ้ เสี้ยนทําคอนอายคํานับแลวตอบวาตัวขาพเจานี้เพิ่งอายุไดสบหกป แลวบิดกายทําทีเอียงอายอยางเยายวน ตั๋ง ิ โตะยิ่งมีใจปฏิพัทธประดุจดั่งโคแกเห็นหญาออน แลววาเจานี้โฉมสะคราญนัก กระบวนรองก็หวานล้ํา กระบวน รําก็ออนชอย ตรึงตาตรึงใจคนยิ่งนัก อองอุนเห็นเปนทีจึงคุกเขาลงคํานับตั๋งโตะ แลววาทุกวันนี้ขาพเจา ทํา ราชการเปนสุขอยูดวยบารมีของทาน ไมมีสงใดทีจะแทนคุณทาน ไดจึงขอยกเตียวเสียนผูบุตรีใหเปนภรรยา ิ่ ่ ้ ทาน ตั๋งโตะไดยินเชนนั้นก็ยินดียิ่งนัก แลววาในบรรดาขุนนางทั้งปวง นี้หามีใครรักภักดีเราเหมือนทานไม เราจะแทน คุณทานจนถึงขนาด อองอุนไดยินเชนนั้นจึงสั่งใหเตรียมเกี้ยวจัดขบวนและสงเตียวเสียน ใหกับตั๋งโตะแตราตรี ้ นั้น ตั๋งโตะเห็นเชนนั้นก็ดีใจนัก สั่งทหารใหนําขบวนเตียวเสี้ยนกลับไปยังจวน แลวตั๋งโตะก็ลาอองอุนกลับไป ออง อุนตามไปสงตั๋งโตะถึงที่จวน ขณะอองอุนเดินทางกลับ ในระหวางทางพบลิโปขี่มาถือทวนเขามาแลว ถามวาทานยกเตียวเสียนใหเปน ้ ภรรยาขาพเจาแลว เหตุใดจึงสงใหกับตั๋งโตะเลา เชนนี้จะมิเปนการลวงขาพเจาดอกหรือ อองอุนเห็นดังนั้นจึง วาที่นี่เปนกลางทาง ไมสมควรที่จะกลาวเรื่องนี้ ขอเชิญทานตามไปทีจวนขาพเจาเถิด ลิโปก็ตามไป อองอุนจึง ่ เชิญ ลิโปขึ้นไปยังหองหนังสือแลวกลาวกับลิโปตามแผนการซึ่งคิดไวนั้นวา เมื่อวานนี้ไปเขาเฝาพระเจาเหี้ยน เต ตั๋งโตะไดเขามาแสดงความยินดี วาทราบขาวการยกเตียวเสียนใหเปนภรรยาลิโป จึงมีความประสงคจะมา ้ พูดจาสูขอใหถกตองตามธรรมเนียมเพื่อเปนเกียรติยศสืบไป ดังนั้นอองอุนจึงมาเตรียมการตอนรับตั๋งโตะอยูที่ ู บาน อองอุนเลาความใหลิโปฟงตอไปวาเมือตั๋งโตะมาถึงบานแลวก็ใหเตียวเสี้ยนออกไปคํานับ ตั๋งโตะวามี ่ ความยินดีดวยลิโปและวันนี้เปนฤกษดีแลว จะขอรับเตียวเสี้ยนไปแตงงานกับลิโปตามประเพณี แลววา "ซึ่ง  มหาอุปราชวาทั้งนี้ทานคิดดูเถิด เราเปนผูนอยจะอาจขัดไดหรือ เราจึงสงบุตรใหไป" ลิโปฟงอองอุนแลวเชื่อวา   เปนความจริง ขออภัยอองอุนแลวลา กลับบาน รอฟงขาววาตั๋งโตะจะสงเตียวเสียนมาใหตามธรรมเนียม รออยู ้ จนดึกก็ไมมีความเคลื่อนไหวใดๆ รุงเชาขึ้นลิโปเขาไปในจวนของ ตั๋งโตะตามปกติ ถามผูคนในจวนวาตั๋งโตะ อยูที่ไหน ผูคนในจวนจึง เลาความใหลิโปฟงวาเมื่อคืนนี้ตั๋งโตะไดหญิงงามมาคนหนึ่ง จนเวลานี้ยังไมตน ลิโป   ื่ ไดฟงก็โกรธ จึงเขาไปในที่พกของตั๋งโตะ เห็นเตียวเสี้ยนตืนแลวกําลังลางหนาอยู เตียวเสี้ยนเห็นลิโปก็ทํา ั ่ เปนรองไห เอาผาเช็ดน้ําตาเปนทีวาถูกขมขืนบังคับใจ ลิโปเห็นเชนนั้นก็มีใจโกรธตั๋งโตะแลวรีบเดินออกไป ที่ หองนอกพบเขากับตั๋งโตะซึ่งเพิ่งตื่นนอน ตั๋งโตะถามวามีราชการสิ่งใด ลิโปตอบดวยความไมพอใจวาไมมี ราชการสิ่งใด ในขณะนั้นเตียวเสี้ยนเดินตามออกมาที่ประตูเผยมูลี่ดูเห็นลิโป อยูกับตั๋งโตะก็ใชมารยาหญิงสบตาใหลิโปดวยสี  หนาทาทางอันโศกสลด ลิโปไมรูกลสตรีกสงสาร และมีความรักเตียวเสี้ยนเพิ่มขึ้นเปนอันมาก ตั๋งโตะเหลือบ ็ ไปเห็นลิโปจองเตียวเสียนอยู ความหึงหวงก็เกิดขึ้น จึงวากับลิโปวาวันนี้ไมมีราชการสิ่งใดเจากลับไปเถิด ้ ตั้งแตนั้นมาตั๋งโตะก็ระแวงหึงหวงลิโป ในขณะที่ลิโปก็โกรธแคนชิงชังตั๋งโตะขึ้น เปนลําดับ หลังจากไดเตียวเสี้ยนมาแลว ตั๋งโตะลุมหลงในกลเสนหาจนไม เปนใจปฏิบัติหนาทีราชการตามปกติ จนวัน ่ หนึ่งตั๋งโตะปวย เตียวเสี้ยนก็แสรงพยายามเอาอกเอาใจรักษาพยาบาลอยางใกลชดทําใหตั๋งโตะยิ่งเพิ่มความ ิ รัก ความหลงตอเตียวเสี้ยนมากขึ้น วันหนึ่งลิโปเขาไปหาตั๋งโตะถึงในที่ ตั๋งโตะหลับอยู เตียวเสียนเห็นลิโปจึง ้ เอามือชี้ไปที่ตงโตะและกลับมาชี้เขาที่อกตัวแลวรองไห ลิโปเห็นกิรยาเตียวเสี้ยนเชนนั้นก็ยิ่งสงสารและเพิ่ม ั๋ ิ ความเสนหาอาลัยมากยิ่งขึ้น ขณะนั้นตั๋งโตะตื่นขึ้น เห็นลิโปเขามาและจองไปที่ดานหลังมุงไมกะพริบตา หัน กลับไปเห็นเตียวเสี้ยนยืนอยูก็โกรธ ตวาดวา "อายลิโปนี้เสียแรงกูไวใจรักดังบุตรในอุทร บังอาจหยอกเมียกู ได" แลวขับไลลิโปออกไปและหามไมใหลิโปเขามาพบอีก ลิโปไดความอัปยศนักจึงรีบกลับไป สวนเขากับลิยู ลิยจึงถามวาเกิดเหตุใดขึ้น ลิโปจึงเลาความที่ตั๋งโตะไลนั้น ู ใหลิยทราบ ลิยูทราบ แลวก็ตกใจรีบเขาไปหาตั๋งโตะแลววาทานจะคิดการใหญ จะมาผิดใจกับลิโปนั้นไมควร ู การใหญจะเสียไป ตั๋งโตะฟงแลวก็สะดุงถามลิยู วาจะแกไขประการใด ลิยูเสนอวาใหเรียกลิโปมาทําความ เขาใจ แลว มอบขาวของมีคาเปนการทําขวัญลิโป ตั๋งโตะก็เห็นดวยและทําตามคําแนะนําของลิยู หลังจากนั้น แลวตั๋งโตะกับลิโปก็มีความเปนปกติดังแตกอน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 107.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 107 แตกระนั้นจิตใจพิศวาสทีผูกพันอยูหาไดสรางไปไม วันหนึ่งลิโป ตามตั๋งโตะเขาไปในพระราชวัง ในระหวาง ่ ที่ตั๋งโตะเขาเฝาอยูนั้น ลิโป จึงขับมามาที่บานของตั๋งโตะ ผูกมาไวหนาบานแลวเขาไปหาเตียวเสียน ถึงขางใน ้ เตียวเสียนจึงใชอุบายหญิงบอกลิโปวาใหลงไปคอยทีในสวนจะลงตามไป ้ ่ เพราะหากอยูที่ขางในนีจะเปนที่ ้ ครหา ลิโปจึงลงไปคอยในสวน เตียวเสียนก็ตามไปแลวจดจองมองตนทางที่ตั๋งโตะ จะกลับมานั้นแลวจึงวากับ ้ ลิโปวา อองอุนยกขาพเจาใหเปนภรรยาทาน แตตั๋งโตะกลับชิงเอา แลวมาทําขมเหง ในอกจึงหมองอยู ถึง เดือนเศษแลวคิดจะฆาตัวตายแตยังไมไดลาลาลิโป บัดนีพบหนาลิโปแลว จะขอลาตาย วาแลวก็ขึ้นไปบนรั้ว ่ํ ้ จะกระโดดน้ําตาย ลิโปเห็นก็ตกใจ จึงรีบวิ่งเขาไปอุมเตียวเสี้ยนลงจากรั้ว แลวรองไหวาไดประจักษความ รัก  ของเตียวเสี้ยนอยู หากกีดขวางดวยตั๋งโตะเตียวเสียนก็กลาวดวยมารยาหญิงอีกวา เกิดมาชาตินทรมานนัก ้ ี้ ไมไดอยูรับใชลิโปตามธรรมเนียม จะขอตายใหพนความเวทนา หากชาติหนามีจริงจะขอเปนภรรยาปรนนิบัติรับ ใชลิโป ลิโปฟงเชนนั้นน้ําใจรักเจือหลงก็เดือดขึ้นถึงที่สด ุ กลาวกับเตียวเสี้ยนวาชาตินถาไมไดเตียวเสียนมาครองจะ ี้ ้ ไมขออยูเปนลูกผูชายใหอายฟาดินอีกตอไป เตียวเสียนจึงวาวันเวลาในความทุกขทรมานวันหนึ่งเทากับปหนึ่ง ้ บัดนี้ ตองทุกขทรมานมาเดือนเศษแลว จะคิดอานประการใดก็เรงคิดเถิด ลิโปก็รับคําแลววาออกมานานแลวตั๋ง โตะจะสงสัย จะรีบกลับเขาไปในวังกอน เตียวเสียนเห็นเชนนั้นจึงสําทับวาหากลิโปกลัวตั๋งโตะก็จะไมไดเห็น ้ หนากันสืบไป ลิโปวาขอเวลาไปวางแผนตรึกตรองสักครังหนึ่งกอน เตียวเสียนจึงใชอุบายหญิงปรามาสวา ้ ้ "ขาพเจาไดยินลือชาปรากฏแตชื่อทานดังเสียงฟา ขาพเจาเอามือปดหูไวดวยกลัวอํานาจวาเขมแข็งกลาหาญ ในการสงครามหาผูใดเสมอมิได บัดนี้ขาพเจาไดเห็นแลฟงวาจาของทานนันไมสมกับคําลือ เมื่อพิเคราะห ดู  ้ เห็นวาทานกลัวอํานาจตั๋งโตะเปนอันมากอยู ฉะนี้ เห็นจะคิดการไปมิตลอดเสียแลว" วาแลวก็ทํารองไหเอามือ ปลดเอามือลิโปออกจากตัวแลวจะกระโดด น้ําตาย ลิโปครันถูกคนที่ตัวรักหลงกลาวปรามาสเชนนี้เลือดทระนง ้ ในกายก็พุงพลาน วางทวนไวกับรั้วแลวปลอบเตียวเสียนอยูตอไป ้  ฝายตั๋งโตะเมื่อเฝาอยูเหลียวมาไมเห็นลิโปก็กริ่งใจ ครั้นเสด็จขึ้น แลวจึงรีบกลับบาน เห็นมาลิโปผูกอยูหนา  บานก็โกรธ รีบขึ้นไปบนจวนก็ไมเห็นลิโปและไมเห็นทั้งเตียวเสี้ยน ถามหญิงรับใชไดความวา อยูในสวนก็ยิ่ง สะดุงใจคิดวาลิโปคงอยูดวย เตียวเสียนเปนแน จึงรีบตามลงไปที่สวน เตียวเสี้ยนเห็นตั๋งโตะก็แกลงจะกระโดด ้ น้ําตาย ลิโปก็เขาอุมไวอีก ตั๋งโตะมาเห็นเตียวเสี้ยนกําลังดิ้นอยูในมือของลิโปมิไดรูมารยาหญิงก็โกรธลิโปเปน อันมาก ตวาดดาลิโปเสียงอันดังลั่น ลิโปไดยินเสียงตั๋งโตะก็รีบวางเตียวเสียนลงแลววิ่งหนี ตั๋งโตะหยิบเอา ้ ทวนของ ลิโปที่พิงไวขางรั้วซัดไปที่ลิโปแตไมถูก ลิโปวิ่งหนีออกไปได ตั๋งโตะวิ่งไปหยิบทวนแลวไลตามลิโป ไป สวนกับลิยชนกันจนลมลงทั้งคู ลิยูจึงเขาประคองตั๋งโตะแลวพาขึ้นไปบนจวน แลวลิยูจึงวาขาพเจามาที่ ู จวนพบลิโปกําลังวิ่งออกไปบอกวาทานกําลังไลตามฆาจึงวิงเขามาเพื่อจะหามก็พอดีชนกันขึ้นแลว ลิยจึงยก ่ ู ประวัตศาสตรสมัยเลียดกก เมื่อครั้งฌอชองอองพระราชทานลูกสาวเจาเมืองหนึ่งแกทหารเอก ทําใหทหารเอก ิ ผูนั้นมีใจภักดีตอฌอชองออง  ครั้นเกิดสงครามฌอชองอองก็ไดทหารเอกผูนี้ตอสูทาลายขาศึกจนแตกไป  ํ ดังนั้นจึงเสนอใหตั๋งโตะถือเอา แบบอยางของฌอชองอองยกเตียวเสียนใหกับลิโปเสีย เพื่อผูกใจ ลิโปไว ้ สืบไป ตั๋งโตะฟงคําลิยูแลวใจหนึ่งก็เห็นดวย แตอีกใจหนึ่งก็เต็มไปดวย ความพิศวาสลุมหลงเตียวเสียน ลังเล ้ ตัดสินใจทางใดทางหนึ่งไมได จึงขอลิยูวาไวไตรตรองคืนหนึ่งกอน แลวจะตัดสินใจในวันพรุง ในขณะที่ลิยู กลาวกับตั๋งโตะอยูนั้น เตียวเสี้ยนไดยินความโดยตลอด ครั้นลิยูกลับไปแลวจึงเขาไปกอดเอาเทาตั๋งโตะไว แลวรองไห และวาวันนีลิโปทําหยาบชาใหเปนที่อัปยศ เปนความอัปยศทังตัวเอง และเปนความอัปยศตออัคร ้ ้ มหาเสนาบดี ตังโตะจึงปลอบใจวาตัวเราชราแลว ลิโปยังหนุมองอาจกลาหาญ และมีน้ําใจรักเตียวเสี้ยนเปนอัน ๋ มาก ดังนั้นจะยกเตียวเสียนใหกับ ลิโปเพื่อไดครองรักกันสืบไป เตียวเสียนไดยินก็ทาเปนตกใจแลววา บัดนี้ ้ ้ ํ เมื่อเปนภรรยาของ ตั๋งโตะแลวก็ยอมมีฐานะเปนมารดาของลิโปดวย การทีจะยกแมใหเปนเมียลูกเปนการเสื่อม ่ เสียเกียรติยศและผิดธรรมเนียม "อุปมาเหมือนทานเขียนรูปนกยูง แลวเอาหมึกมาทาเสีย ใหดาเสียสีไปฉะนี้ ํ ขาพเจาไดความอัปยศนัก ซึงจะครองชีวิตอยูดูหนาคนสืบไปนั้นไมได" วาแลวก็ทําเปนลุกขึ้นควาเอากระบี่ที่ ่ แขวนอยูขางผนัง ชักกระบี่ออกจะเชือดคอตาย ตั๋งโตะเห็นก็ตกใจวิ่งเขาไปชิงเอากระบี่เสีย แลววาที่พูดมานั้น เปนการพูดเลนเพื่อเปนการลองใจวาเตียวเสียนนั้น จะมีน้ําใจใฝดวยลิโปหรือไม บัดนี้ประจักษน้ําใจรักภักดี ้ แลว เตียวเสียนเห็นเปนทีจึงกราบเอาที่ตักตังโตะซบหนาลงแลวรองไหแลววา เหตุ เชนนี้เกิดจากลิยูไมรัก ้ ๋ ภักดีทานและตัวขาพเจา จึงคิดการใหผิดธรรมเนียม ใหยกขาพเจาแกลิโปเปนการทําลายเกียรติยศทานและ  ขาพเจา ตั๋งโตะไดฟงคําเตียวเสียนชอบดวยเหตุและผล ทั้งไดเห็นถึงน้ํา ใจรักภักดีและน้ําใจตัวนั้นก็ปฏิพัทธพิศวาสใน ้ เตียวเสียนเปนลนพน จึงกลาววาจะไมเชื่อฟงคําลิยูอีกตอไป เตียวเสียนเห็นเปนทีจึงสําทับซ้ําวาถาขืนอยูที่นี่ ้ ้ สืบไป ลิยูก็คงมากลาวชักนําทานอีก วันใดน้าใจทานคลอยตามขาพเจาก็จะเปนอันตราย ที่นี่จึงเปนทีที่ขาพเจา ํ ่  All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 108.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 108 หาความสุขไมไดอีกตอไป ขอใหไปอยูที่เมืองหลวงแหงทีสองจึงจะพนภัย ตั๋งโตะก็รับคําแลววาในวันพรุงนี้จะ ่ พาเตียวเสียนไปอยูเมืองหลวงแหงทีสอง ้ ่ ครั้นรุงขึ้นลิยูจึงเขามาหาตั๋งโตะแลวถามวาตกลงใจประการใด ถาเห็นชอบดวยแลววันนี้เปนฤกษดีใหรีบยก เตียวเสียนแกลโปเถิด ตั๋งโตะจึงแกวาความคิดนี้ผดธรรมเนียม การยกแมใหเปนเมียลูกนันทําไมได ที่ลโปทํา ้ ิ ิ ้ ิ หยาบชาตอเตียวเสียนตัวเองไดรับความอัปยศนัก แตไมเอาโทษแลวใหไปบอกลิโปวาอยามายุงเรื่องนี้อีก ลิยู ้ จึงวาทานไมฟงคําขาพเจาในครั้งนี้ การทีคดไวจะเสียไปเพราะหญิงคนนีเปนมั่นคง ตั๋งโตะไดฟงลิยูเซาซี้ก็ ่ ิ ้ โกรธนักจึงวา "ซึ่งทานจะขืนใหเราเอาภรรยายกใหแกลิโปนั้นเราไมฟงคําทานแลว ถาทานมีใจรักลิโปอยูจง เอาภรรยาทานมายกใหแกลิโปเองเถิด แตนสืบไปอยาใหผใดเอาเนื้อความขอนี้มาซ้ําวาฉะนี้อีก ถาผูใดมิฟงเรา ี้ ู  จะตัดศีรษะเสีย" ลิยูไดฟงเชนนั้นก็รีบลาออกมาแลววากับทหารทั้งปวงซึ่งมารอคอยตั๋งโตะอยูวา "เราทานทั้งนี้ จะพากันฉิบหาย เพราะอีเตียวเสี้ยนคนนี้เปนมั่นคง" วาแลวลิยูก็กลับไปบาน อานุภาพแหงพลังเสนหาอันเกิดแตมายาหญิงครั้งนี้ไดทําใหตั๋งโตะไมเชื่อถือเชื่อฟงคําของลิยูทปรึกษาอีก ี่ ตอไป โดยลืมไป สิ้นวาอํานาจวาสนาที่มีขึ้นไดในวันนี้ลวนเกิดแตสติปญญาความคิดของลิยู   สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ลางรายยามใกลฆาต (ตอนที่ 48) ครั้นรุงขึ้นตั๋งโตะจึงพาเตียวเสียนออกจากจวนเพื่อเดินทางไป เมืองหลวงแหงทีสอง มีขบวนแหแหนเหมือน ้ ่ ขบวนเสด็จ บรรดาขุนนางขาราชการตั้งขบวนแถวสงตั๋งโตะที่หนาประตูจวน และรวมขบวนไปสงถึงประตูพระ นครเตียวเสียนนั่งอยูในรถประทุนเปดมานเห็นลิโปก็แสรงสบตาทํา กิรยาเศราสลดและกมหนาลงรองไห ลิโป ้ ิ ยืนจองดูรูสึกสงสารและอาลัยนัก ลืมตัวอยูเชนนั้นจนขบวนเคลื่อนไปจนลับตา อองอุนซึ่งออกไปสงตั๋งโตะ  พรอมกับขุนนางอื่นๆ เห็นลิโปมิไดตามขบวนไปดวยจึงเขาไปทักลิโปแลววา เราไมสบายเสียหลายวัน วันนี้ได ขาวทานอัครมหาเสนาบดีจะเดินทางไปเมืองหลวงแหงทีสองจึงออกมาสง เห็นสีหนาทานเศราหมองนัก มี ่ ทุกขสิ่งใดฤา ลิโปจึงวาทุกขของขาพเจาเหมือนฝกลัดหนองอยูในอก ก็มีแตเรื่องเตียวเสียน บุตรีทานเทานัน ้ ้ อองอุนจึงแสรงถามวาทานอัครมหาเสนาบดียังไมไดจัดการใหทานไดอยูกินกับเตียวเสียนอีกหรือ ้ ลิโปจึงวา กระไรได มันเอาเตียวเสียนทําเมียเสียเองแลว อองอุนจึงวาจะเปนไปไดอยางไรกัน เปนถึงขุนนางผูใหญและ ้  เปนทั้งบิดาทาน จะคิดชิงเอาภรรยาบุตรไวเปนภรรยาตนเชนนี้ ลิโปจงเลาความที่เกิดขึ้นใหอองอุนฟงทุก ึ ประการ อองอุนทําเปนตกใจแลววาเรื่องนี้เปนเรื่องใหญ ขอเชิญทานไปปรึกษากันที่จวนขาพเจาเถิด แลว อองอุนก็พาลิโปไปที่จวนชวนขึ้นไปที่หองหนังสือ แลวอองอุนจึงวา ตั๋งโตะทําหยาบชากับเตียวเสียนเชนนี้ไม ้ เกรงใจเราซึ่งเปนขุนนางผูใหญสี่แผนดิน เราไดความอัปยศนัก แตตัวเรานั้นชราแลวจะแคนเคืองอยางไรก็คง ทําอะไรกับตั๋งโตะไมได เปนหวงก็แตทาน ซึ่งเราก็ถือวาเปนบุตรเขยยอมอัปยศอดสูยิ่งกวาเรานัก เพราะภรรยา ตัวถูกคนอื่นแยงไปครอง ผูคนทั้งแผนดินยอมดูหมิ่นเหยียดหยาม เกียรติยศศักดิ์ศรีของทานยอมยอยยับสินใน ้ ครั้งนี้ และยุสงตอไปวาตัวทานเปนชายชาติอาชาไนย ฝมือเกรียงไกรกลาหาญเปนที่ยําเกรงของผูคนทั้ง แผนดิน ควรแกตําแหนงแมทพใหญของบานเมือง แตเมื่อสิ้นเกียรติยศตองอดสูฉะนี้แลว ขาพเจาจึงเสียดาย ั ยิ่งนัก ลิโปไดฟงคํายุของอองอุนก็เห็นจริงยิ่งฟงเพลิงแคนในใจก็ยิ่งคุโชน สิ้นคําอองอุนแลวลิโปโกรธแคนถึงขีดสุด เอามือตบโตะดัง "ผาง" แลววาไอศัตรูเฒาทําเราอัปยศนัก ขาพเจาจักฆามันใหจงได อองอุนไดฟงก็คดวาลิโป ิ นี้เอาใจออกหางตั๋งโตะเปนแนแลว จึงแสรงเอามือปดปากลิโปแลววาทานอยาพูดเสียงดังไป หากมีใครไดยิน ความแพรงพรายไปเราจะพากันตายสิ้น ลิโปจึงวาขาพเจาเกิดมาชาตินี้ไมเกรงกลัวสิ่งใด จะเกรงไปไยกับตัง ๋ โตะ อองอุนเห็นเปนทีจึงพูดแตเบาๆ พอไดยนวา ตัวทานมีฝมือกลาหาญกวาใครในแผนดิน รับราชการดวยตั๋ง ิ  โตะมีความชอบเปนอันมาก แตหาไดมตําแหนงแหลงที่เปนขุนนางไม ไฉนจึงไมยอมเปนขาในพระเจาเหี้ยนเต ี ทํานุบํารุงแผนดินใหเปนสุข จะมิดีกวาเปนขาทรราชทีแยงเมียตัวไปดอกหรือ ลิโปจึงวาขาพเจาคิดแคนใครจะ ่ ฆาตั๋งโตะเสียเดือนเศษแลว แตลังเลดวยเคยเรียกวาเปนพอ เกรงผูคนจะครหาได อองอุนจึงวาตัวทานนี้แซลิ ตั๋งโตะนั้นแซตง จะนับถือเปนบิดาไดอยางไรกัน อีกประการหนึ่งเลาตั๋งโตะหรือจะคิดวาทานเปนบุตร ครั้งที่เอา ั๋ ทวนไลแทง และซัดทวนใสทานก็ดี แยงภรรยาทานก็ดี หาใชวสัยบิดาที่จะกระทําตอบุตรไม จะเกรงคนครหา  ิ ไปไยกัน ลิโปไดยินเชนนั้นก็หลงตามคําอองอุน คิดเห็นเปนการชอบดวยเหตุและผลทีตนคิดไมถึงแลววาถาเชนนั้น ่ ขาพเจาจะฆาตังโตะเสียใหจงได อองอุนเห็นเปนทีจึงวาแผนดินทุกวันนี้ใครๆ ก็รวาตั๋งโตะเปนศัตรูราชสมบัติ ๋ ู กอกรรมทําเข็ญกับบานเมืองแลราษฎร ทั่วทั้งสิบทิศมีแตคนสาปแชง อยากกินเลือดกินเนื้อตั๋งโตะเสียทั้งสิ้น All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 109.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 109 ทานจงหันมาทําคุณแกแผนดินถวายความภักดีตอฮองเต ทานจะมีความชอบใหญหลวง จะเปนถึงขุนนาง ผูใหญทผคนทังแผนดินเลื่อมใสบูชา ดีกวาเปนขาทรราชอยูเชนนี้ ี่ ู ้ ลิโปฟงอองอุนเห็นทั้งทางไดเตียวเสียนมาครอง เห็นทั้งเกียรติยศที่จะปรากฏไปในแผนดิน และเห็นทั้งอํานาจ ้ วาสนาในเบื้องหนา หนทางสวางไสวจึงดีใจนัก คุกเขาลงคํานับอองอุนแลววา ทานชีแนะครั้งนี้เปนคุณแก ้ ขาพเจานัก ขาพเจาจะทําตามคําทาน อองอุนจึงวาการนี้เปนการใหญหากทําการไมตลอดจะพากันตายสิ้น ลิ โปจึงชักกระบี่กรีดเขาทีแขนเอาโลหิตผสมลงในจอกสุราแลว สาบานวา ถาหากขาพเจาไมฆาตั๋งโตะเหมือนคํา ่ วา ขอใหตายดวยคมอาวุธ แลวดื่มสุรานั้นจนหมดจอก อองอุนเห็นเชนนั้นจึงคุกเขาลงตอหนาลิโปแลววา การ ตัดสินใจทั้งนี้ของทานเปนคุณปการตอแผนดิน ู พระเจาเหี้ยนเตและพระราชวงศฮั่นจะปลอดภัยก็เพราะทาน บานเมืองแลราษฎรจะเปนสุขก็เพราะทาน จงเตรียมใจไวใหมั่นคงเถิด ถึงวันพรอมเมื่อใดเราจะบอก ใหทาน ทราบ แลวลิโปก็ลากลับไป รุงขึ้นอองอุนจึงเชิญซุนซุยกับอุยอวนเพื่อนขุนนางทีสนิทและเคยปรึกษาหารือเรื่องนี้มาแตกอนเขามาปรึกษา ่ เลาความใหฟงทุกประการ ขุนนางทั้งสองยินดีนัก จึงปรึกษาแผนการสังหารตั๋งโตะ โดยจะแอบอางเปนรับสั่ง ของพระเจาเหียนเตใหหาตั๋งโตะเขา เมืองหลวง ้ เพื่อจะมอบราชสมบัตใหตามความเห็นของบรรดาขุนนาง ิ เนื่องจากพระเจาเหี้ยนเตทรงประชวร ไมสามารถวาราชการไดอีกตอ ไป เมื่อตั๋งโตะเขามาในพระราชวังแลวจึง สังหารเสีย ครันเห็นชอบพรอมกันแลว อองอุนจึงเรียกลิโปมาบอกแผนการที่ปรึกษากันนัน ลิโปก็ยินดี แลว ้ ้ ปรึกษากันวาจะใหลิซกอดีตรองแมทัพที่ไปกับฮัวหยงทําศึกกับกองทัพปฏิวติในครั้งนั้นเปนผูไปลวงตั๋งโตะ ั เพราะลิซกไมพอใจ ตั๋งโตะอยูเนื่องจากทําราชการมีความชอบเปนอันมาก แตตั๋งโตะมิไดพิดทูลเลื่อนตําแหนง  ให และถาหากลิซกไปดวยตนเอง ตั๋งโตะคงไมระแวงสงสัยเนื่องจากเคยไวใจมาแตกอน ลิโปจึงใหคนไปเชิญ ลิซกมาแลวเลาความทั้งปวงใหฟงแลววา ครังกอนตัวทานไปเกลี้ยกลอมเราใหสังหารเตงหงวนเสียแลวมาอยู ้ กับตั๋งโตะ บัดนี้ตั๋งโตะเปนศัตรูแผนดิน เราจึงคิดกําจัดเสีย หากทานไมไปทําการตามแผนการนี้เราก็จะสังหาร ทาน ลิซกจึงวาขาพเจามีความแคนคิดจะสังหารตั๋งโตะแตหามีผูใดรวมคิดไม บัดนี้เมื่อ มีอองอุนและทานเปน หลักขาพเจาจึงพรอมใจอาสาไปลวงตั๋งโตะเขาเมืองหลวงจงได รุงขึ้นอองอุนก็แตงหนังสือรับสั่งเรียกตั๋งโตะกลับพระนคร เพื่อ มอบราชสมบัตใหตั๋งโตะเปนกษัตริยแลวใหลิ ิ  ซกถือไปมอบใหแกตั๋งโตะ ณ เมืองหลวงแหงทีสอง ตั๋งโตะทราบความแลวยินดียิ่งนัก แตเพื่อใหแนใจจึง ่ แกลงถามลิซกวาใครเปนตนคิดกราบทูลฮองเตใหมอบราชสมบัติแกเรา ลิซกบอกวาอองอุนเปนผูเสนอ ตังโตะ ๋ เห็นเปนพอตาตัวก็วางใจแลวเลาความฝนใหลิซกฟงวา เมือคืนกอนเราฝนวามีมังกรตัวหนึงมาเกี้ยวกระหวัดอยู ่ ่ รอบกาย วันนีมีขาวดีมาถึงนับเปนศุภนิมิต เราจําจะยกไปเมืองหลวงความฝนของตั๋งโตะนี้เปนความฝนแตโดย ้ จิตนิวรณคือมีความคิดตองการราชบัลลังกกรุนอยูในอกทุกค่ําเชา พอหลับก็ฝนไปหาความหมายอันใดมิได แต กรณีเดียวกันนีหากฝนในเพลายามสาม ยอมถือวาเปนการฝนแตโดยบุรพนิมิตซึ่งบุญบารมีที่สรางสมมาแตกอน ้ บันดาลใหคดฝนถือวาเปนมงคล ดังคัมภีรพิชยสงครามบทวาดวยนิมตวาไววา "ถาฝนวาไดเห็น...พญานาค... ิ ั ิ  จะไดทรัพยและความ สุขเจริญแลเดชา ปราศจากทุกขภัยพยาธิ" แลวตังโตะจึงวาถาเราไดราชสมบัตจะตั้ง ๋ ิ ทานเปนเสนาบดีผู ใหญ นี่เปนคนทีสองหลังจากอองอุนที่ตงโตะจะใหตาแหนงสําคัญเปนบําเหน็จเพียงเพราะ ่ ั๋ ํ ชอบใจในคําเจรจาเทานั้น ลิซกจึงทําทีเปนขอบคุณ แลวตั๋งโตะจึงสั่งใหลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียวสีทหารเอกคุมทหารสามพันอยู ่ รักษาเมือง แลวเขาไปกราบลามารดาและวาบัดนี้ขุนนางทั้งปวงไดพรอมใจกันจะยกราชสมบัติใหแกขาพเจา  บุญก็จะถึงมารดาทานดวยเพราะจะไดเปนที่ ไทเฮาของแผนดินสืบไป มารดาตั๋งโตะจึงวาตัวเรานี้อายุเกาสิบป เศษแลว ไดอาศัยบารมีเจาเพียงเทานี้ก็มีความสุขกวาที่คาดหวังอยูแลว หลายวันมานี้ตัวเรามีอาการ "เขมนไป ทั่วทั้งกาย แลใจก็ใหสะดุงตกประหมาเปนหลายเวลาแลว ซึงเจาจะเขาไปนั้นใหคดการระมัดระวังตัวจงดี" คํา ่ ิ มารดาตั๋งโตะฉะนี้ยอมถือเปนลางรายชนิดหนึ่งเพราะอาการ ที่เกิดกับตัว มารดาตั๋งโตะนันเอง บงบอกวาจะมี ้ เหตุรายสถานหนึ่ง และการที่มารดาอันเปนพรหมของบุตรมากลาวความทั้งนี้ในยามที่ตงโตะจะไปในการอัน ั๋ สําคัญอีกสถานหนึ่ง แตตั๋งโตะยามใกลจะถึงฆาต หัตถแหงมัจจุราชไดปดบังความเฉลียวใจไวสิ้น ตั๋งโตะจึง  เขาใจไปเสียอีกทางหนึ่งแลวบอกแกมารดาวาเหตุทั้งนี้เปนเพราะวาสนาพาใหเปนไป แลวตั๋งโตก็ลามารดา กลับไปที่ตําหนัก เขาไปพบเตียวเสียนแลว เลาความใหฟงวาอองอุนไดเปนผูนําขุนนางกราบทูลเสนอพระเจา ้ เหี้ยนเตใหยกราชสมบัติใหแกตัว และวาเมื่อเราไดราชสมบัติแลว จะตั้งเตียวเสียนเจาเปนพระสนมเอก เตียว ้ เสี้ยนฟงคําตั๋งโตะแลวคะเนวานี่คือแผนการของอองอุนที่จะลวงตั๋งโตะไปฆาเสีย จึงทําทีคุกเขาลงคารวะ ขอบคุณตั๋งโตะตั๋งโตะสั่งลามารดาและเตียวเสียนแลว ก็ยกออกไปเมืองหลวง เดินทางมาไดสามรอยเสนเพลา ้ รถที่ตั๋งโตะนั่งมาก็หักลง ตั๋งโตะจึงลงจากรถแลวนั่งมาไปไดอีกราวรอยเสนมาที่ขี่เกิดพยศบังเหียนมาก็ขาด ลงอีก ตั๋งโตะสงสัยจึงหันมาถามลิซกวาการที่เพลารถหักและบังเหียนมาขาดฉะนี้จะดีรายประการใด All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 110.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 110 ลิซกเห็นเหตุการณก็แจงแกใจวานี่เปนเพราะบารมีของผูเปนใหญในแผนดิน แมวาจะโฉดชั่วสักเพียงไหน แต เทพยดาก็จะบันดาลลางรายใหปรากฏ เดชะบุญของแผนดินที่เราเคียงคูมาดวยจําจะกลบเกลื่อนลางรายนั้น  เสีย จึงวากับตั๋งโตะวาซึ่งมาและรถเกิดเหตุดังนี้เปน เพราะตื่นตระหนกในบารมีทาน เนื่องจากหากทานได ครองราชยแลว ก็จะตองทิ้งทังรถและมานี้เปลี่ยนเปนราชรถหยกพระที่นั่ง และมาเทียม รถก็จะตองเปนมาพระ ้ ที่นั่ง ตั๋งโตะไดฟงแตทางดีเชนนี้ตองดวยใจตัวที่กําลังกระหยิ่มยิมยอง จะไดครองราชสมบัติก็ยินดียิ่งนักสั่งให ้ ขบวนเคลื่อนตอไป เดินทางมาไดอีกหนอยหนึ่ง บังเกิดพายุกรรโชก เมฆหมอกปกคลุมทองฟามาแตขางทิศตะวันออก บดบังดวง อาทิตยไวทั้งสิน แลวเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก ตั๋งโตะจึงถามลิซกวานิมิตนี้ดราย ประการใด นิมตดังนี้ตอง ้ ี ิ ดวยคัมภีรพิชยสงครามบทวาดวยนิมตและลางรายวา "เมฆมาแตบรพาทิศสถิตปราจิมโดยวาร กลุมดวงพระสุริ ั ิ ู ฉานบฉายแสงใหยกธง เมฆมาแตทิศนั้นมิทันกลุมเขาในวง ถอยคืนมาทิศจงอยายาตราจะภยันต" ปรากฏการณอนเทพยดาไดสาแดงใหไดเห็นในครั้งนีถือเปนลางรายทีระบุไวชัดเจนวาใหถอยกลับมาทีตั้ง ั ํ ้ ่ ่ มิฉะนั้นจะเกิดอันตราย ลิซกจึงแสรงวาไปเสียอีกทางหนึ่งเพื่อลวงตั๋งโตะใหตายใจตอไปวา นี่คือศุภนิมตจาก ิ ฟา อันเทพยดาสําแดงใหปรากฏถึงบรมเดชานุภาพของทาน ตั๋งโตะไดฟงก็ยิ่งเบิกบานใจ สั่งใหเคลื่อนขบวน รีบรุดเขาเมืองหลวง การเดินทางเขาเมืองหลวงของตั๋งโตะครั้งนี้ปรากฏนิมตและลางรายหลายครั้งหลายหน หากตั๋งโตะเปนคนดีมี ิ คุณธรรม สรางบุญสราง กุศลสั่งสมไวพอเพียง คุณธรรมและบุญกุศลนันอาจสามารถกอความ เฉลียวใจให ้ เกิดขึ้น แลวหลีกเลี่ยงภัยพิบัติเสียก็เปนได แตตั๋งโตะนันกอกรรมทําเข็ญไวมาก ดังนั้นแมนิมิตและลางจะ ้ ปรากฏถึงเพียง นี้แตก็มีอันเปนใหคดและเขาใจไปเสียอีกทางหนึ่ง จึงมิไดเฉลียวใจ ในมรณภัยนั้น ดันดน ิ ้ รุดหนาไปสูอุงหัตถแหงมัจจุราชจนได สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม ลางอํานาจทรราช (ตอนที่ 49) ขบวนของตั๋งโตะเรงรุดเขาเมืองหลวง ในขณะที่ตัวตั๋งโตะเอง นั้นกระหยิมยิ้มยองที่จะไดครองราชสมบัติ ฝาย ่ ขุนนางขาราชการไดมาตั้งขบวนรอรับที่ประตูกาแพงพระนครตามปกติ ํ เวนแตลยูนั้นไมมาตอนรับอางวาปวย ิ การปวยของลิยครั้งนี้อาจเปนการปวยการเมือง เพราะไมพอใจตั๋งโตะที่ไมฟงคําตัวในเรื่องที่เสนอใหยกเตียว ู เสี้ยนแกลิโปก็เปนได หรือแกลงงอนใหตั๋งโตะไปงอก็เปนได หรือมิฉะนั้นคนฉลาดแบบลิยู อาจคาดการณได วาจะเกิดอะไรขึนจึงแสรงหลบภัยเสีย เมื่อขบวนของตั๋งโตะมาถึงประตูพระนคร บรรดาขุนนางขาราชการไดเขา ้ ไปคารวะตามธรรมเนียมแลว ก็รวมขบวนเดินทางเขาในพระนคร ถึงจวนตั๋งโตะเปนเวลาค่าก็ลากลับบาน ํ ตั๋งโตะมาถึงจวนเห็นลิโปจึงวากับลิโปวาเมื่อใดที่เราไดราชสมบัติจะแตงตั้งใหเจาเปนผูบัญชาการทหารสูงสุด ลิโปก็คอมตัวลงคํานับตั๋งโตะทําทีเปนยินดีดวย ครั้นค่ําลงเปนคืนเดือนหงายตั๋งโตะไดยินเสียงเด็กยี่สบสาม ิ สิบคนรองรําทําเพลงอยูขางนอกดวยทํานองเศราสลดดุจเสียงคนรองไหเปนความวา "ตฤณชาติปลายวสันต ทุกคืนวันเขียวขจี มินานวสันตลี้ที่ขจีก็แหงตาย" ตั๋งโตะจึงถามลิซกซึ่งยังคงติดตามและควบคุมสถานการณอยู วาการรองรําทําเพลงของเด็กเชนนี้จะดีรายประการใด ลิซกจึงวานี่เปนศุภนิมตวาราชวงศฮั่นจะดับสูญ "แซเลา" ิ จะรวงโรย "แซตั๋ง" จะรุง เรืองเปนใหญในแผนดิน ตั๋งโตะไดฟงก็ยินดีเปนยิงนัก ่ รุงขึ้นตั๋งโตะก็แตงตัวแลวเดินทางจะไปเขาเฝา ระหวางทางพบนักพรต ในลัทธิเตาใสเสือคลุมสีเขียว ผาโพก ้ หัวสีขาว มือถือไมคันยาว ผูกผาขาว หอยคลายธงแขวน มีอักษรจีนตัว "เคา" สองตัวอยูคูกัน ตั๋งโตะสงสัยจึง  ถามลิซกวาเตาหยินกระทําเชนนี้มีความหมายวาอยางไร ลิซกเห็นการกระทําของเตาหยินแลวก็ทราบความ กระจาง วาอักษรจีนคําวา "เคา" สองตัวนันเมื่อรวมกันแลวก็จะเปนคําวา "ลิ" สวนผาขาวนั้นเรียกวา "โป" ้ อาการของนักพรตดังคนไวทกขงานศพ จึงหมายความวาตังโตะจะเปนศพเพราะลิโป ดังนั้นลิซกจึงแกลงกลาว ุ ๋ วานักพรตผูนี้เปนคนวิกลจริต ซึ่งเปนที่รูกันดีในยานนี้ มิไดมความหมายอยางใดอันควรแกการสนใจแลว จึงสั่ง ี ใหทหารไลนักพรตออกไปเสียจากแนวทางนิมิต และลางรายเกิดขึ้นหลายครั้งหลายครา ถาหากตาไมบอดหู ไมหนวกและปญญาไมถูกปดบังดวยความโลภและความมักใหญใฝสูงทีคิดชิงเอาราชสมบัติแลว ่ อยาวาแต ระดับตั๋งโตะเลย แม คนธรรมดาสามัญก็อาจสังเกต และเขาใจความหมายของนิมิต และลางรายเหลานั้นได ตั๋งโตะเองหลังประสบนิมิตและลางรายหลายครั้งก็คงเห็นผิดสังเกต แตไมเขาใจดวยความหลงของตนสถาน หนึ่งและดวยกลพิดทูลของลิซกผูเปนยมทูตอีกสถานหนึ่ง ดังนั้นตั๋งโตะจึงไมหยุดยั้งรั้งรอถอยกลับมาตั้งหลัก ดังที่พชัยสงครามวาไว คงรุดหนาตอไปจนใกลประตูยมโลกมากขึ้นทุกที ิ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 111.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 111 ขบวนของตั๋งโตะเคลื่อนมาถึงประตูพระราชวังแลวกองทหาร ที่มากับขบวนก็หยุดอยูที่ประตูนั้น คงมีแตตั๋งโตะ  นั่งรถไปพรอมกับทหารติดตามราวยีสิบคน โดยมีลซกเปนผูนําขบวนเขาไป ทามกลางการตั้งแถวรับขบวนของ ่ ิ  ขุนนางขาราชการตั้งแตประตูพระราช วังไปจนถึงพระที่นั่งอันเปนทองพระโรง ตั๋งโตะสังเกตเห็นที่หนาประตู ทองพระโรงนั้น ขุนนางถือกระบี่ประจํากายอยูทุกคนก็พรั่นใจ จึงถามลิซกวาการที่ขุนนางเหลานั้นถือ กระบี่ หมายความวาอยางไร ลิซกไมยอมตอบรีบเคลื่อนรถของ ตั๋งโตะเขาประตูทองพระโรงไป ทันใดนั้นอองอุน ตะโกนขึ้นดวยเสียงอันดังวา ไอศัตรูราชสมบัติมาถึงแลว จงลงมือพรอมกันเถิด บรรดาทหารที่อองอุนซุมไวจึง กรูกันเขามาลอมรถ เอาทวนไลแทงตั๋งโตะ ตังโตะเห็นดังนั้นก็ตกใจหลบทวนไปมาอยูในรถ ปากก็ตะโกนเรียก ๋ หาลิโปใหชวย ลิโปกาวออกมาแลวพูดขึ้นดวยเสียงอันดังวาทรงมีพระบรมราชโองการใหประหารศัตรูราช สมบัติเสีย วาแลวก็เอาทวนแทงทีคอหอยของตั๋งโตะถึงแกความตายในทันที ่ ลิโปอัศวินงูเหา บัดนี้ไดกัดเอาบิดาบุญธรรมคนที่สองตายไปตอหนาตอตา เหลาขุนนางดวยอานุภาพแหงพลัง เสนหาอันอํามหิต ยิ่งนักตั๋งโตะไดตวลิโปมาพรอมกับศีรษะของเตงหงวนบิดาบุญธรรม คนกอนของลิโป แลว ั รับเอาลิโปมาเปนบุตรบุญธรรม ณ บัดนีตั๋งโตะก็ตองเสียหัวของตัวไปพรอมๆ กับการทีลิโปไดกลายเปนบุตร ้ ่ เขย ของอองอุนความผิดพลาดอันยิ่งใหญของลิยู กุนซือเจาความคิดของตั๋งโตะคือการปลอยปละละเลยไม ขัดขวางคัดคานในการที่ตั๋งโตะใหเอา งูเหาเชนลิโปไวใกลกาย นี่แหละที่โบราณวา "สี่เทายังรูพลาด  นักปราชญยังรูพลั้ง"  ลิซกไดตดศีรษะตั๋งโตะแลวประกาศวาบัดนี้ศตรูราชสมบัตตายแลว แผนดินแลอาณาประชาราษฎรจะเปนสุข ั ั ิ สืบไป บรรดาขุนนางขาราชการจึงยินดีโหรองกันถวนหนา  ลิโปประกาศขึ้นตอหนาขุนนางวาการที่ตั๋งโตะ กระทําการชัวชาไดเพราะอาศัยความคิดลิยู จึงจําเปนที่จะตองฆาลิยูเสียอีกคนหนึ่ง ลิซกขันอาสาแลวคุมทหาร ่ ไปยังบานลิยู จับลิยูพรอมบุตรภรรยา และคนในบานสังหารเสียทั้งสิ้น จากนั้นอองอุนจึงสั่งใหทหารเอาศพตั๋งโตะไปตระเวนรอบพระนคร แลวเอามาตั้งประจานไวททางสามแพรง ี่ นอกกําแพงพระนคร ใหทหารเฝารักษาศพนันไว ทหารนั้นมีความชิงชังตั๋งโตะนัก จึงเอาไสตะเกียงเจาะใสลง ้ ที่ทองของศพ แลวจุดไฟแทนตะเกียง ขาราชการและชาวเมืองรูขาวตั๋งโตะตายแลวก็พากันมารุมดา วาศพตั๋ง โตะ บางก็ถุยน้ําลายใส บางก็เอาเทาเหยียบ บางก็ปสสาวะรด บางก็เอากอนหินขวาง บางก็เอาไมทบตีจน ุ ศพตั๋งโตะแหลกละเอียด จึงเอาไปฝงที่นอกกําแพงพระนครนัน ้ พลันที่จอมทรราชตั๋งโตะศีรษะหลุดจากราง อํานาจรัฐในมือก็หลุดลอยเลื่อนไหล ในทีสุดก็ไหลสูมืออองอุนใน ่ ฐานะที่เปนขุนนางผูใหญ และเปนผูนําในการกอการรัฐประหารครั้งนี้ อองอุนนั้นแรกเริ่มเดิมทีคิดแตเพียงกําจัด ทรราชตั๋งโตะเพื่อความผาสุกของบานเมือง แตครั้นสังหารตั๋งโตะและครองอํานาจรัฐไวในมือแลว ความคิดก็ เริ่มเฉไฉไปจากเดิม คิดลางบางอํานาจตั๋งโตะแบบถอนรากถอนโคน ใครเปนพวกตั๋งโตะ เคยรวมงานกับตั๋ง โตะเปนตองฆาใหเรียบราบ ดังนั้นอองอุนจึงสั่งใหลิโป ลิซกและฮองฮูโก ยกทหารหาหมื่นจากเมืองหลวงไป เมืองหลวงแหงที่สองเพื่อสังหารพวกตั๋งโตะเสียใหสิ้น ฝายลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว สีทหารเอกซึ่งตั๋ง ่ โตะใหรักษาเมือง ครั้นรูขาวตายของตั๋งโตะและรูวาลิโปกําลังยกทหารมา ทีเมืองหลวงแหงที่สองก็รีบพาทหาร ่ สามพันที่รักษาเมืองนั้นรีบยกหนีไปอยูเมืองเชียงไส กองทัพของลิโปจึงยกเขาเมืองโดยสะดวก เมื่อเขาเมืองไดแลวตัวลิโปรีบตรงไปทีตําหนักของตั๋งโตะ รับเอาเตียวเสี้ยนเขามาแนบในออมอก กอดจูบแลว ่ พาเขาที่ดวยความเรารอน แหงเพลิงพิศวาส ดุจครั้งหนุมานพิศวาสนางสุพรรณมัจฉา ซึ่งรามเกียรติ์พรรณนาไว วา "วาพลางอิงแอบแนบชิดจุมพิตปรางเปรมนาสา คอยประคองตองเตาสุมณฑาวายุพดพัดมาอึงอล พระ ั สมุทรตีฟองนองระลอกคลื่นกระฉอกซัดฝงกุลาหล เมฆมัวทั่วทิศโพยมบนฝนสวรรคพลอยพรมสุมาลีอนดวง ั โกสุมปทุมมาลยก็เบงบานคลีคลายเกสรศรีสองสมชมรสฤาดีตางเกษมเปรมปรีดทั้งสองรา" ่ ิ์ ในขณะที่ลิโปเขามาทีตําหนักของตั๋งโตะนั้น ลิซกไดคุมทหารเขา ไปจับเอามารดาอายุเกาสิบเศษของตั๋งโตะ ่ พรอมดวยญาติพี่นองและผูคนในบานฆาเสียทั้งสิ้น แลวไลจับคนตระกูล "ตั๋ง" บรรดาที่อยูในเมืองหลวงแหงที่  สอง เอามารวมพรอมกันทีลานแลวตัดหัวจนหมดสิ้น สวนนางบําเรอของตั๋งโตะแปดรอยคน ลิซกสั่งให ่ ปลดปลอยกลับคืนสูภูมิลําเนาเดิม  จากนั้นลิโปสั่งใหรวบรวมทรัพยสินบรรดาที่เปนของหลวงและตั๋งโตะนํามาไวที่เมืองหลวงแหงทีสอง พรอมทั้ง ่ เสบียงบรรทุกเกวียนเปนจํานวนหลายพันเกวียน และใหแยกเอาทรัพยสินสวนตัวของตั๋งโตะและญาติพี่นองไว  เปนอีกขบวนหนึ่งนับไดพันกวาเกวียน เสร็จแลวจึงยกขบวนพรอมดวยทรัพยสินและเสบียงเปนจํานวนมากกลับ เขาเมืองหลวง ถึงเมืองหลวงแลวนําไปมอบแกอองอุน ฝายอองอุนไดสั่งใหนาทรัพยสินสวนที่เปนของหลวง ํ All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 112.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 112 นําเขาคลังหลวง สวนที่เปนเสบียงใหนําเขาจัดเก็บไวในยุงฉางเสบียงหลวง สวนที่เปนทรัพยสินสวนตัวของตั๋ง โตะและญาติพนองใหนํามาแจกแกทหาร ทีทาการนั้นโดยถวนหนากัน ี่ ่ ํ จากนั้นอองอุนจึงใหจดงานเลียงฉลองขึ้นในพระราชวัง เลียงโตะ แกบรรดาขุนนางขาราชการทั้งปวงฉลองชัย ั ้ ้ ที่สามารถกําจัดทรราชไดสําเร็จ ขุนนางขาราชการทั้งปวงไดมารวมงานเลียงฉลองดวยความเบิกบานยินดี ครั้น ้ เสร็จงานเลียงก็มีทหารเขามารายงานกับอองอุนวาในขณะ ที่เอาศพตั๋งโตะไปประจานที่นอกกําแพงพระนคร ้ นั้น มีขุนนางชือซัวหยงไปรองไหอยูกับศพ อองอุนไดฟงก็โกรธสั่งทหารใหไปจับตัวซัวหยงมาหาวาเปนศัตรู ่ แผนดินดวยตั๋งโตะ ซัวหยงจึงวาขาพเจาจะคบคิดเปนศัตรูแผนดินดวยตังโตะนั้นหามิได ๋ เดิมขาพเจาเปน บัณฑิตอยูบานนอก ตั๋งโตะประกาศรับบัณฑิตเขารับราชการ แตขาพเจาเห็นวาตั๋งโตะเปนคนหยาบชา จึงไม ยอมเขา รับราชการ ตั๋งโตะก็ใหทหารขมขูบังคับจนขาพเจาตองมาทําราชการ ขาพเจาเห็นวาการที่ขาพเจา  ไดมาทําราชการทั้งนี้ เปนเพราะตั๋งโตะคิด เห็นเปนบุญคุณตอขาพเจาอยูจึงรองไห อองอุนไมฟงคําแกตัวของซัวหยงสั่งใหเอาไปประหารเสีย บรรดาขุนนางเห็นซัวหยงเปนคนคงแกเรียน มี สติปญญาและทําหนาทีราชการเกี่ยวดวยเรื่องจดบันทึกพงศาวดาร ไมไดคิดอานคบคิดทําหยาบ ชาดวยตั๋ง  ่ โตะ จึงชวยกันขอชีวิต ซัวหยงใหทาราชการอยูสืบไป อองอุนในวันนี้ความคิดกาวผานการสรางความสงบสุข ํ ของบานเมืองไปถึงขั้นลางผลาญทุกคนที่เปนพวกตั๋งโตะไปแลวไดฟงคําขอของ พวกขุนนางแลวไมฟงคําและ  วาแผนดินเปนจลาจลเพิ่งเปนปกติลง แตซัวหยงนั้นเปนพวกของตั๋งโตะ ถึงแมวาจะมีสติปญญาสัตยซื่อก็เอาไว  ใชในราชการไมได จึงสั่งใหเอาซัวหยงไปขังคุก แลวแอบสังผูคุมใหเอาผารัดคอสังหารซัวหยงเสีย ่ ขุนนางทั้งปวงรูวาซัวหยงตายก็มีใจสงสารเปนอันมาก มาหยิดขุนนางผูหนึงจึงวาแกขุนนางทั้งปวงวา "ธรรมดา  ่ แผนดินถาหาผูมีสติปญญามิได เมืองนั้นก็จะพลันมีอันตราย หายืดยาวไม" ตอมาลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวน   เตียว สีทหารเอกของตั๋งโตะ ที่ยกทหารสามพันหนีไปอยูเมืองเชียงไส ไดทําหนังสือใหทหารถือเขา มา ่  รายงานตออองอุนวาเดิมทําราชการดวยตั๋งโตะ บัดนีสิ้นตั๋งโตะแลว จึงมีความประสงคขอทําราชการดวยอองอุ ้ นสืบไป การกระทําของตั๋งโตะที่ผานมานั้นพวกขาพเจาทั้งสีคนมิไดคบคิดรวมรูดวยแตประการใด ทานจงอภัย  ่ เสียเถิด อองอุนทราบความแลวจึงวาแกผถือหนังสือวาตั๋งโตะทําชั่วไดก็เพราะอาศัยสี่คนนี้ ดังนั้นถาหากจะมี ู การพระราชทานอภัยโทษเรา จะยินยอมใหอภัยโทษก็แตเฉพาะคนอื่นที่ไมเกี่ยวของดวย สําหรับไอสี่คนนี้ จําเปนที่จะตองเอาตัวมาประหารเสียใหจงได สามกกฉบับคนขายชาติ: เรืองวิทยาคม บนเสนทางแหงความประมาท (ตอนที่ 50) อองอุนหลังจากครองอํานาจในเมืองหลวงแทนตั๋งโตะแลวยินดี ในอํานาจนั้น ไมคิดปลอยวาง ทั้งๆ ที่การโคน อํานาจของตั๋งโตะได ทําลายกลไกในการบริหารราชการแผนดิน ซึ่งตั๋งโตะและพรรคพวกไดกุมไวลงอยาง สิ้นเชิงแลว แตอองอุนก็มิไดจัดวางขุนนางลงตามตําแหนงทีวางอยู คงกุมอํานาจทั้งสิ้นไวในมือแตผูเดียว ขุน ่ นางฝายบุนทีวางลงก็มิไดกราบบังคมทูล เสนอแตงตั้งผูใดครองตําแหนงแทนขุนนางฝายบูอันเปนฝายทหารก็ ่  มิไดกราบบังคมทูล เสนอแตงตั้งผูใดครองตําแหนงแทนเชนกัน กิจการอันเปน ฝายทหารก็อาศัยใชสอยแตลิ โปผูเปนบุตรเขย ในขณะทีตัวเองครอง ่ อํานาจฝายพลเรือนและครอบอํานาจฝายทหารโดยผานลิโปอีก ชั้นหนึ่ง อองอุนมิไดตระหนักวาอัศวินงูเหาแบบลิโปนั้นมีแตกําลังฝมือ แตหาไดมีกําลังสติปญญาไม ไมสามารถอาศัย  เปนหลักชัยของบานเมืองได สวนตัวเองนั้นแมจะเปนขุนนางมานานถึงสี่แผนดิน แตความรับผิดชอบและ ประสบการณทผานมาลวนเปนกิจการเฉพาะภายในราชสํานัก ี่ มิไดมีความรูหรือประสบการณในการบริหาร ราชการแผนดินโดยทั่วไป ดวยเหตุนี้ความเปราะบางและชองวางของเมืองหลวงจึงเกิดขึ้น ทั้งในดานของการปองกันพระนครและดาน บัญชาการหัวเมืองตางๆ ตลอดจนการบํารุงทํานุแผนดินใหเปนสุข อองอุนวันนี้จึงตั้งอยูในความประมาท ซึ่ง  พระผูมีพระภาคเจาทรงตรัสวา "ความประมาทเปนหนทางแหงความตาย" แมในยามใกลปรินิพพานก็ทรงย้ํา  เปนปจฉิมวาจาวา "ทานทั้งหลายจงยังการทังปวงใหถึงพรอมดวยความไมประมาทเถิด" เหตุนี้เมื่ออองอุนทํา ้ กรรมชนิดนี้ไว ก็ตองรับวิบากแหงกรรมนี้ ไมแตเทานั้นยังจะทําใหบานเมืองแลราษฎรตองรับชะตากรรมอันเกิด แตความประมาทของตนตอไปอีกดวย All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 113.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 113 การที่อองอุนกลาวกับคนถือหนังสือของลิฉย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว สีทหารเอกของตั๋งโตะที่มาขอเขา ุ ่ สวามิภักดิ์วา จะไมยอมรับการสวามิภักดิ์นั้น และยังขูอาฆาตวาจะตองจับตัวมาฆาเสีย ดังนี้จึงเปนการประมาท ตอผูถืออาวุธ เทากับเปนการเรงและบังคับ ใหสทหารเอกนั้นตองหันมาตอสูรักษาชีวิตรอดแบบหมาจนตรอก ี่ เพราะเมื่อสีทหารเอกของตั๋งโตะไดรบทราบความที่อองอุนปลงใจจะสังหารพวกตัวเสียจากคําบอกกลาว ่ ั รายงานของคนถือหนังสือแลวก็รอนตัว จึงปรึกษาหารือกันวาทําอยางไรจึงจะรอดตายได บาง คนเสนอวาขืน รวมกันเชนนี้ก็จะตายหมู ตองกระจายแยกกันอยูจึงจะรอดตัว ควรจะแยกกันหนีเอาตัวรอดเถิด กาเซี่ยงซึ่งเปนที่ปรึกษาของตังโตะอีกคนหนึงซึ่งอยูในที่นั้นได ยินคําปรึกษาหารือตลอดแลว จึงวากับสีทหาร ๋ ่ ่ เอกวา "ควรคิดหนีก็ตอเมื่อเห็นวาตอสูแลวไมชนะ ควรคิดรบก็ตอเมื่อเห็นวารบแลวชนะ" บัดนี้เรายังไมเคยคิด  จะตอสู และยังไมเคยตอสู จะคิดหนีเสียทีเดียว กอนยอมไมชอบ ควรที่จะคิดอานตอสูเสียสักตั้งหนึ่งกอน หาก สูไมไดแลวจึงคอยคิดหนีก็ยังไมสายเกินไป แลววาอองอุนนั้นเปนขุนนางมาชานานก็จริงอยู แตไมเคย บัญชาการทหาร บัดนี้แมวาสินบุญตั๋งโตะแลว แตความทีครองอํานาจมานานป ผูใตบังคับบัญชาที่เคยไดรับ  ้ ่ บุญคุณไมตรีและจงรักภักดีกมีอยูมาก อองอุนจึงนาที่จะยังไมสามารถควบคุมกําลังทหารไวใหเปนน้ําหนึ่งใจ ็ เดียวทั้งหมดได ทั้งเวลาที่อองอุน ครองอํานาจก็ยังสั้นนัก ยอมไมสามารถจัดการบริหารใหเขารูปเขาที่ได หาก เราคิดตอสูแลวดีรายก็อาจไดรบชัยชนะ ความจริงถาหากอองอุนจะรักษาความคิดเกาของตัวไวเพียงแค จัด  ั ทรราช แลวรีบทํานุบํารุงแผนดินใหเปนปกติสุข ใชเมตตาธรรมในการบริหารราชการแผนดิน ไมดื้อรันหัวชนฝา้ สรางศัตรูรอบทิศ บานเมืองก็จะรมเย็นเปนสุข แตครั้นอองอุนหลงในอํานาจดื้อรั้นชนิดหัวชนฝาไมฟงใคร เชื่อ  แตฝมือของมืออาชีพแบบลิโปที่ ทรยศตอผูคนไมเลือกหนา แมแตเตงหงวนเจาเมืองฝายเหนือผูเปน บิดาบุญ  ธรรมก็ยังสังหารไดลงคอ และยังบีบคั้นบังคับผูคนจนไมมีทางออก จึงเทากับเปนการบีบบังคับใหผูคนตองยอม เสี่ยงเปนเสี่ยงตายเพื่อกําจัดอองอุนเสีย ความเสี่ยงภัยของอองอุนจึงเกิดขึ้นตั้งแตบดนี้ ั สี่ทหารเอกฟงคํากาเซี่ยงแลว เห็นตองดวยเหตุผล จึงถามวาทานจะคิดอานประการใดเราจึงจะกําจัดอองอุน เสียได กาเซี่ยงจึงวาทานจงวางใจเถิด อันจะคิดการสรางสรรคใหเกิดความรมเย็นเปนสุขนั่นสิจึงเปนของยาก แตการที่จะคิดอานเพื่อใหคนฆาฟนกันเปนสงครามนั้นจะเปนเรื่องยากอะไรเลา วาแลวจึงเสนอแผนการใหกับสี่ ทหารเอกวา ใหพวกทานไปปลอยขาวลือในเมืองเชียงไสกอนวาอองอุนกลาวหาวาชาวเมืองเชียงไสนี้เปน สมัครพรรคพวกของตั๋งโตะจะยกทหารมาฆาเสียใหสิ้นเหมือนกับที่ฆาญาติและพรรคพวกของตั๋งโตะที่เมือง หลวงแหงทีสองนั้น จากนั้นจึงคอยเกลี้ยกลอมเขามาเปนพวกดวยเปนหัวอกเดียวกัน เมื่อพรอมกันแลวจึงยก ่ ไปกําจัดอองอุนเสีย สี่ทหารเอกเห็นดวยกับแผนการและไปดําเนินการตามคํากาเซี่ยงทุกประการ ชาวเมือง เชียงไสไดทราบขาวก็ตกใจพากันมาเขาดวยลิฉุย กุยกี เตียวเจ และหวนเตียว รวบรวมกําลังพลไดถึงสิบหา หมื่น กาเซี่ยงเห็นเชนนั้นก็ยนดีแลววากับสีทหารเอกวาเรารวบรวมกําลังพลไดเทานี้เห็นจะพอทําการ และ ิ ่ เสนอแผนยุทธการใหแบงกําลังพลออกเปนสี่กองๆ ละเทาๆ กัน ยกออกจากเมืองเชียงไสไปเมืองหลวงเพื่อแก แคนอองอุน ครั้นยกไปถึงกลางทางพบกับงิวฮูบุตรเขยของตั๋งโตะ ซึ่งตั๋งโตะสั่งใหรักษาเมืองซีหลงกอนที่จะเดินทางเขา เมืองหลวงตามหมายรับสั่งเมื่อครั้งโฮจิ๋น ครันงิวฮูไดขาววาตั๋งโตะถูกอองอุนวางแผนฆาเสีย แลวและกําลัง ้ ตามไลลาสังหารสมัครพรรคพวกของตั๋งโตะตอไปอีกก็เกรงกลัว เมื่อไดทราบขาววาสีทหารเอกอยูที่เมืองเชียง ่ ไส จึงรีบยกทหารหาพันหนีมาสมทบ ดังนั้นสี่ทหารเอกจึงใหงิวฮูเปนกองทัพหนาเคลือนทัพตอไปยังเมือง ่ เตียงอัน ฝายอองอุนครันไดขาวสีทหารเอกยกทัพมาจึงหาลิโปมาปรึกษา วาจะคิดอานประการใด ลิโปจึงวาอยาไดวิตก ้ ่ เลยการเพียงเทานี้ใหลิซกยกทหารไปปราบก็คงจะไดชัยชนะ อองอุนเห็นชอบดวยจึงใหลิซกยกทหารไปรับมือ กับกองทัพของลิฉุย กุยกี ลิซกยกทหารไปตังสกัดกองทัพสีทหารเอก ปะทะกับงิวฮูกองทัพหนา งิวฮูสมิไดก็ ้ ่ ู ถอยหนี ลิซกไดชัยชนะก็เกิดความประมาทใหทหารตั้งคายมั่นไวแลวมิไดระมัดระวังตรวจตราเวรยามตามธรรม เนียมศึก หนวยลาดตระเวนของงิวฮูจึงแจงใหงิวฮูทราบ ดังนั้นเพลาเที่ยง คืนงิวฮูจึงยกทหารเขาปลนคายของ ลิซก ทหารลิซกไมทันระวังตัวก็แตกหนี ถูกทหารงิวฮูฆาตายเสียเปนอันมาก กองทัพลิซกก็แตก ตัวลิซกหนี เขาเมืองเตียงอันไปได ลิโปเห็นลิซกแตกทัพพายศึกมาก็โกรธ สั่งใหตัดศีรษะลิซกแลว เสียบประจานไวที่ประตูเมืองมิใหเปน เยี่ยงอยางสืบไป ครั้นรุงเชาลิโปจึงจัดทหารยกออกไปรบดวยกองทัพหนาของงิวฮู ฝายงิวฮูเห็น ลิโปคุมทหาร ตีฝาเขามาก็ตกใจ เพราะรูกิตติศัพทฝมือของลิโปเปนอยางดี เห็นวาจะสูลโปไมไดก็ถอยกลับเขามาคาย ลิโป ิ เห็นงิวฮูถอยไปก็กลับเขาเมืองเตียงอัน ฝายงิวฮูกลับมาถึงคายแลวก็เรียกเอาซกยีทหารคนสนิทมาปรึกษาวาลิ โปนี้มีฝมือเขมแข็งนัก ขืนตอสูดวยลิโปตอไปก็จะพากันตายสิ้น ควรหาทางหลบหนีไปจะดีกวา เอาซกยีเปน All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด
  • 114.
    โดย เรืองวิทยาคม ชุดที่ 1 ตอนที่ 1-50 หนาที่ 114 เพียงคนสนิท ไรสติปญญาทังขี้ขลาดตาขาว เห็นแกการเสพสุข ครั้นไดฟงคําปรึกษา แลวก็กลัวตายตามจึง  ้  เห็นชอบกับงิวฮู ครั้นค่าลงงิวฮูจงเก็บทรัพยสินมีคาลอบหนีไปกับเอาซกยีและคน ํ ึ สนิทอีกสี่หาคนบุกปาฝาดงไปถึงริมแมน้ํา แหงหนึ่ง เอาซกยีประสบความยากลําบาก ทั้งรอบตัวก็มืดมิดมองไมเห็นทางก็มความกลัว จึงคิดขายนาย ี ตัวเองเพื่อหนีความกลัวนั้นและหวังเอาความชอบกับลิโป เพื่อจะไดอยูสุขสบายสืบไป จึงชวนทหารสี่หาคนที่   ตามไปดวยนั้นสังหารงิวฮูเสีย แลวเอาศีรษะพรอมดวยทรัพยสินของงิวฮูไปเมืองเตียงอัน ไปถึงเมืองเตียงอัน แลวก็ขอเขาพบลิโป ฝายลิโปเห็นเอาซกยีและทหารสี่หาคนนําศีรษะของงิวฮูมาก็สอบถามความเปนมา เอา  ซกยีก็เลาความใหลิโปฟงทั้งสิน ลิโปฟงแลวตวาดเอาซกยีวา "เปนขาขายเจา บาวขายนาย" จะเลี้ยงไวกเปน ้  ็ จัญไร จึงใหทหารคุมตัวเอาซกยีและทหารสีหาคนนั้นไปฆาเสีย ตัดศีรษะเสียบประจานวาเปน คนจัญไร ทรยศ ่ หักหลังเจานายตัวเอง ในเพลาสายวันนั้นลิโปจึงจัดทหารยกกองทัพออกไปปราบสีทหารเอก พบกับกองทัพของลิฉุย กุยกี เตียวเจ ่ และหวนเตียว ลิโปไดขับมารายทวนฝาทหารเขาไปโจมตีกองทัพของสี่ทหารเอกโดยมิทนไดตั้งตัว กองทัพ ั ของสี่ทหารเอกก็แตกพาย หนีไปเปนระยะทางประมาณหารอยเสน ลิโปขับไลไประยะหนึ่งก็ยกทัพกลับเขา เมืองเตียงอัน สี่ทหารเอกหนีลิโปมาไดแลวก็รวมกันปรึกษาหารือวาจะจัดการกับลิโปประการใด ลิฉยจึงวาลิโป ุ นั้นมีฝมือรบพุงกลาหาญ แตบาบิ่นไรสติปญญา จะตอสูซึ่งหนาแมหากจะชนะก็จักสูญเสียดวยกันทั้งสองฝาย  จําเปนตองเอาชนะดวยอุบาย วาแลวลิฉยจึงเสนอแผนการรบวาใหแบงทหารออกเปนสองสวน สวนละสองกอง ุ ตามที่ทหารเอกแตละคนคุมอยู ใหเตียวเจและหวนเตียวคุมทหารแยกกันไปซุมคอยทีอยู เมื่อไดรับสัญญาณ แลวจึง ใหพรอมกันเขาตีเมืองเตียงอันทั้งสองดาน สวนลิฉย กุยกี คุมทหาร คนละกอง ลิฉุยจะเปนกองลอรบ ุ กับลิโป แลวจะถอยขึ้นไปบนเขา เมื่อลิฉุยถอยขึ้นบนเขาแลวใหกุยกีตตลบขางหลัง ครั้นลิโปเขารบดวยกุยกีก็ ี ใหกุยกีถอยเสีย ลิฉยก็จะรบลอตอไปอีกสลับกันไป ก็จะเอาชัยชนะไดเปนมั่นคง ุ ครั้นรุงขึ้นทหารเอกทั้งสี่กองก็ยกไปเตรียมการตามแผนการที่วางไว พอลิโปยกกองทัพมาลิฉยก็เขาไปลอรบ ุ พักหนึ่งลิฉยก็ใหตีกลองสัญญาณ กองทัพของเตียวเจ หวนเตียวก็ยกออกจากที่ซุมรุดไปตีเมืองเตียงอันพรอม ุ กันทั้งสองดาน ในขณะทีลิฉยก็ยกทหารหนีขนเขา ในขณะที่ลิโปยกทหารไลตามลิฉุยขึ้นเขาไปนั้น ลิฉยก็ให ่ ุ ึ้ ุ ทหารยิงเกาทัณฑและกลิ้งกอนศิลาใสทหารของลิโปเปนหาฝน ทันใดนั้นลิฉยก็ใหตีกลองสัญญาณอีกครั้ง ุ หนึ่ง กุยกีก็ยกทหารขึ้นมาจากเนินเขา ตีตลบหลังลิโปลิโปไดยินเสียงทหารโหรองมาทางดานหลังก็สั่งทหาร แปรขบวน กลับมารบดวยกุยกี พอลิโปยกทหารเขามาใกลกุยกีก็ใหตีกลองสัญญาณใหทหารของตัวถอยเสีย ฝายลิฉยไดยินกลองสัญญาณของ กุยกีก็ยกทหารลงมาตีตลบหลังลิโป ลิโปไดยินเสียงทหารโหรองมาจากบน ุ เนินเขาก็ชักมากลับมาเขา รบดวยลิฉย แตไมทันไดรบกัน ลิฉุยก็ตีกลองสัญญาณแลวยกทหารถอยขึ้นเขาอีก ุ ลิโปจะตามไป กุยกีก็ยกทหารตีตลบหลังอีกครั้งหนึ่ง ลิฉุย กุยกี ใชยุทธวิธีของสงครามจรยุทธทวา "เอ็งมาขา ี่ มุด เอ็งหยุดขาแหย เอ็งแยขาตี เอ็งหนีขาตาม" รบหลอกลอดวยลิโปอยูถงสามวันสามคืน ลิโปอยูในระหวาง  ึ การรบกระหนาบของทหารลิฉยกับกุยกีจนออนแรงลงและคิดแกกลไมตก จะรุกก็มิได จะถอยก็มิได เกิดพะวัก ุ พะวงจนไมเปนอันสูรบ ในขณะที่ลิโปกาลังสาละวนอยูกับการลอรบของลิฉุย กุยกีนั้น ก็มีมาเร็วเดินสารมาแจงความกับลิโปวาบัดนี้ ํ   กองทัพเตียวเจ หวนเตียว ไดยกเขาตีเมืองเตียงอันสถานการณอยูในภาวะคับขันยิ่งนัก หนังสือพิมพผูจัดการออนไลน http://www.manager.co.th All contents copyright (c) 1999-2002 บริษัท ไทยเดย ด็อท คอม จํากัด