Download as PDF, PPTX
More Related Content
เศรษฐศาสตร์
- 1.
- 2. เศรษฐศาสตร์ คือ อะไร •ความต้องการไม่จากัด • ทรัพยากรมีอยู่จากัด เมื่อเทียบกับ ความต้องการไม่จากัด
- 3.
- 4. ต้นทุนค่าเสียโอกาส (Opportunity Cost) •คุณค่าหรือมูลค่าของทางเลือกที่ดีที่สุดในบรรดา ทางเลือกทั้งหลายที่ต้องสละไป เมื่อมีการตัดสินใจ เลือกทางใดทางหนึ่งในการใช้ทรัพยากร • ค่าเสียโอกาสต่า : เลือกใช้ทรัพยากรได้เหมาะสม
- 5. เศรษฐศาสตร์ เป็นวิชาทางสังคมศาสตร์ที่ศึกษาพฤติกรรมของมนุษย์และ สังคมในการตัดสินใจเลือกใช้ทรัพยากรที่มีอยู่จากัดและ สามารถใช้ประโยชน์ได้หลายทาง มาใช้ในการผลิตสินค้าและ บริการต่างๆ อย่างประหยัดที่สุดหรืออย่างมีประสิทธิภาพทาง เทคนิคสูงสุดและหาทางจาแนกแจกจ่ายสินค้าและบริการ เหล่านั้นไปยังบุคคลในสังคมให้ได้รับความพอใจสูงสุดหรือ อย่างมีประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจสูงสุด
- 6. ความสาคัญของวิชาเศรษฐศาสตร์ • เป็นเครื่องมือในการวิเคราะห์ปัญหา และ ตัดสินใจปัญหานั้น •เพื่อเข้าใจปรากฏการณ์ต่างๆ ทางเศรษฐกิจที่ เกิดขึ้น ทั้งสาเหตุ และผลกระทบต่อบุคคล และสังคม ตลอดจนรู้แนวทางที่จะนาไปแก้ไข หรือประยุกต์ใช้ในการดาเนินชีวิตประจาวัน อย่างมีเหตุผลทางเศรษฐกิจ
- 7. ความสัมพันธ์ระหว่างเศรฐศาสตร์กับศาสตร์อื่นๆ เศรษฐศาสตร์มีความสัมพันธ์กับรัฐศาสตร์ในแง่ที่ว่า การ กาหนดนโยบายต่างๆ ทางเศรษฐกิจก็ยังอยู่ภายใต้อิทธิพล หรืออุดมการทางเมืองของพรรคการเมืองที่ได้เสียงข้างมาก เข้ามาบริหารประเทศ เศรษฐศาสตร์มีความสัมพันธ์กับกฎหมายในแง่ที่ว่าการอก กกฎหมายบางเรื่อง อาจเกิดขึ้นเนื่องจากความพยายามที่จะ แก้ปัญหาเศรษฐกิจบางอย่าง เช่น กฎหมายว่าด้วยการค้า กาไรเกินควรหรือกฎหมายแรงงานขั้นต่า
- 8. ความสัมพันธ์ระหว่างเศรฐศาสตร์กับศาสตร์อื่นๆ • เศราฐศาสตร์มีความสัมพันธ์กับบริหารธุรกิจอย่างมาก เพราะในการ ตัดสินปัญหาต่างๆในการบริหารธุรกิจไม่ว่าจะเป็นปัญหาทางด้านการ เลือกโครงการการลงทุน การเลือกวิธีการผลิตตลอดจนการกาหนดราคา สินค้าและปริมาณการผลิตเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่กาหนดไว้ นักธุรกิจ จาเป็นต้องอาศัยหลักเกณฑ์ทางเศรษฐศาสตร์เข้าช่วยในการตัดสินใจ นอกจากนี้นักธุรกิจยังต้องมีความรอบรู้อย่างกว้างขวางเกี่ยวกับระบบ เศรษฐกิจ ภาวะเศรษฐกิจ ตลอดจนปัญหาเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นเป็นประจา ทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ เพราะปัจจัยเหล่านี้จะมีผลกระทบต่อ การลงทุนโดยตรง
- 9. ความสัมพันธ์ระหว่างเศรฐศาสตร์กับศาสตร์อื่นๆ • เศรษฐศาสตร์ยังมีความสัมพันธ์กับจิตวิทยาด้วย เพราะพฤติกรรมของ มนุษย์ในการติดสินปัญหาเศรษฐกิจบางเรื่องต้องคานึงถึงหลักจิตวิทยา ด้วยตัวอย่างเช่น มีผู้ผลิตบางรายนิยมตั้งราคาสินค้าให้ลงท้ายด้วยเลข 9 เพราะต้องการให้ผู้ซื้อรู้สึกว่าสินค้ายังราคาถูกอยู่ เช่น ถ้าตั้งราคารองเท้า คู่ละ 200 บาท คนทั่ว ๆ ไปอาจจะรู้สึกว่าแพง เพราะราคาสูงถึง 200 แต่ ถ้าตั้งราคาคู่ละ 199 บาท คนจะรู้สึกว่าราคาถูก เพราะไม่ถึง 200 บาท เป็นต้น
- 10. ขอบเขตของวิชาเศรษฐศาสตร์ • วิชาเศรษฐศาสตร์ เป็นวิชาที่เกี่ยวข้องกับการตัดสิน ปัญหาทางเศรษฐกิจของมนุษย์และสังคมดังนั้น เนื้อหาเศรษฐศาสตร์จึงครอบคลุมถึงพฤติกรรมของ มนุษย์และสังคมตลอดจนปัจจัยต่างๆ ที่มีอิทธิพลต่อ พฤติกรรมนั้นๆ
- 11. วิธีการศึกษาวิชาเศรษฐศาสตร์ • วิธีอนุมาน (Deductive)เป็นการสร้างทฤษฎีโดยเริ่มต้น จากการสร้างสมมุติฐาน (Hypothesis) โดยอาศัยเหตุและ ผลตามแบบตรรกวิทยา จากนั้นทาการทดสอบข้อเท็จจริงที่ เกิดขึ้น ถ้าสอดคล้องกับสมมติฐานที่ตั้งไว้ แสดงว่า สมมุติฐานนั้นถูกต้องสามารถสรุปออกมาเป็นทฤษฎี • วิธีอุปมาน (Induction) คือ วิธีการหาเหตุจากผล เป็นการ สร้างทฤษฎีโดยการรวบรวมข้อเท็จจริงจากปรากฏการณ์ ต่างๆ มาเป็นข้อมูล แล้วตั้งเป็นกฎหรือทฤษฎีเพื่อนาไปใช้ ในการอธิบายเหตุการณ์อื่นๆในระดับที่กว้างด้วยการพิสูจน์ ข้อมูลโดยใช้หลักทางสถิติ เรียกว่า การสรุปจากความจริง ย่อยไปสู่ความจริงหลัก
- 12. คือ การตัดสินปัญหาทางเศรษฐกิจของบุคคล จะเป็นไปในทางที่จะทาให้ตนเองได้รับ ประโยชน์สูงสุด 1. มนุษย์เป็นผู้มีเหตุผลในทางเศรษฐศาสตร์ (Economicrationality) ข้อสมมติที่สาคัญในการศึกษาวิชาเศรษฐศาสตร์
- 13. คือ การกาหนดให้สิ่งอื่นๆ คงที่หรือไม่มีอิทธิพล ใดๆทั้งสิ้นนอกจากปัจจัยที่เกี่ยวข้องโดยตรง กับเรื่องที่กาลังศึกษา 2. ข้อสมมติให้สิ่งอื่นๆ คงที่ (Other things being constant)
- 14. ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์กับสภาพความเป็นจริง • การนาทฤษฎีเศรษฐศาสตร์มาอธิบายพฤติกรรมทางเศรษฐกิจตามความ เป็นจริงจึงถูกจากัดโดยข้อสมมติที่กาหนดขึ้นในแต่ละทฤฎี แต่แม้ กระนั้นการสร้างทฤษฎีเศรษฐศาตร์เพื่อย่นย่อพฤติกรรมต่างๆ ทาง เศรษฐกิจก็เป็นสิ่งที่จาเป็นและมีประโยชน์ เพราะทฤษฎีเหล่านั้น สามารถใช้อธิบายพฤติกรรมสามารถใช้อธิบายพฤติกรรมทางเศรษฐกิจ ภายใต้สถานการณ์บางอย่างได้และอาจใช้เป็นแนวทางในการตัดสินใจ ในการแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจให้บรรลุเป้าหมายที่กาหนดไว้ได้
- 15.
- 16. • เศรษฐศาสตร์จุลภาค (Microeconomics)เป็นการศึกษา ถึงพฤติกรรมทางเศรษฐกิจของแต่ละบุคคล ได้แก่ ผู้ผลิต ผู้บริโภค และเจ้าของปัจจัยการผลิต เนื้อหาของวิชาส่วน ใหญ่จึงเกี่ยวข้องกับการผลิต การบริโภค การกาหนดราคา สินค้าและปัจจัยการผลิตภายใต้การดาเนินงานของตลาด ต่างๆ หรือเรียกทฤษฎีเศรษฐศาสตร์จุลภาคว่า "ทฤษฎีราคา (Price Theory)“ • เศรษฐศาสตร์มหภาค (Macroeconomics) เป็นการศึกษา ถึงพฤติกรรมของเศรษฐกิจส่วนรวม เช่น รายได้ประชาชาติ การลงทุน การจ้างงาน การค้าระหว่างประเทศ และการ พัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ หรือเรียกว่า "ทฤษฎีรายได้ และการจ้างงาน (Income and Employment Theory)"
- 17.
- 18. เศรษฐศาสตร์วิเคราะห์ (Positive Economics) •การศึกษาเพื่อแสวงหาความรู้ความเข้าใจใน ปรากฎการณ์ทางเศรษฐกิจต่างๆ ที่เกิดขึ้น โดยเป็นการศึกษาหาเหตุและผลของ ปรากฎการณ์ทางเศรษฐกิจ • ในภาวะเศรษฐกิจรุ่งเรืองการเก็บภาษีแบบอัตรา ก้าวหน้าจะทาให้รัฐได้รับรายได้เพิ่มขึ้น
- 19. เศรษฐศาสตร์นโยบาย (Normative Economics) •การศึกษาเพื่อใช้ความรู้ทางเศรษฐศาสตร์วิเคราะห์ มากาหนดแนวทางที่ถูกว่าควรเป็นเช่นใด ควรจะแก้ไข อย่างไร • เพื่อประโยชน์ในการวางแผนหรือกาหนดนโยบาย ทางเศรษฐกิจ • เช่น รัฐควรเก็บภาษีในอัตราก้าวหน้าเพื่อการกระจาย รายได้ที่ดีขึ้น
- 20. ประโยชน์ของวิชาเศรษฐศาสตร์ • ในฐานะผู้บริโภค ความรู้ทางเศรษฐศาสตร์จะช่วยให้ผู้บริโภคสามารถ ประมาณการและวางแผนในการบริโภคสินค้าและบริการเพื่อให้ได้รับ ความพอใจสูงสุดจากงบประมาณที่มีอยู่จากัด •ในฐานะผู้ผลิต ความรู้ทางเศรษฐศาสตร์จะช่วยในการตัดสินใจเกี่ยวกับ การค้าและการลงทุน เช่น ควรจะผลิตสินค้าชนิดใดเป็นปริมาณและ ราคาเท่าใด หรือควรเลือกใช้เทคนิคการผลิตอย่างไร • ในฐานะผู้บริหารประเทศ ความรู้ทางเศรษฐศาสตร์จะช่วยให้เข้าใจใน ปัญหาทางเศรษฐกิจของประเทศตลอดจนการวางแผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมได้อย่างเหมาะสม
- 21. ทรัพยากรหรือปัจจัยการผลิต (Resources or Factorof Production) : ทรัพยากรที่นามาใช้ในการผลิตสินค้าและบริการ แบ่งได้เป็น 4 ประเภท คือ • ที่ดิน (Land) • แรงงานหรือทรัพยากรมนุษย์หรือทุนมนุษย์ (Labor or Human resource or Human capital) • ทุนหรือสินค้าทุน (Capital or Capital Goods) • ผู้ประกอบการ (entrepreneur)
- 22. ที่ดิน (Land) • รวมถึงทรัพยากรธรรมชาติอื่นๆเช่น ป่าไม้ แร่ธาตุ สัตว์ป่า สัตว์บก สัตว์น้า ความอุดมสมบูรณ์ของดิน ปริมาณน้าฝน ฯลฯ • มนุษย์สร้างขึ้นไม่ได้ แต่สามารถ ปรับปรุงคุณภาพให้ดีขึ้นได้ • ค่าตอบแทน : ค่าเช่า (Rent)
- 23. แรงงานหรือทรัพยากรมนุษย์หรือทุนมนุษย์ (Labor or Humanresource or Human capital) • แรงกาย แรงใจ รวมถึงสติปัญญา ความรู้ ความสามารถ และความคิดที่ใช้ในการผลิตสินค้า และบริการ • แบ่งเป็น 3 ประเภท คือ แรงงานมีฝีมือ แรงงานกึ่งมีฝีมือ และแรงงานไร้ฝีมือ • ค่าตอบแทน : ค่าจ้าง หรือเงินเดือน (Wage and Salary)
- 24. ทุนหรือสินค้าทุน (Capital orCapital Goods) • สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อใช้ร่วมกับปัจจัยการผลิต อื่นๆ เพื่อผลิตสินค้าและบริการ • แบ่งเป็น 2 ประเภท คือ สิ่งก่อสร้าง และ เครื่องมือเครื่องจักร • ค่าตอบแทน : ดอกเบี้ย (Interest)
- 25.
- 26. ผู้ประกอบการ (entrepreneur) • ทาหน้าที่ในการวางแผนและกาหนดนโยบาย ในการผลิต •ภาระความเสี่ยงทางด้านการผลิตและการตลาด • ค่าตอบแทน : กาไร (Profit)
- 27. กิจกรรมทางเศรษฐกิจ หน่วยเศรษฐกิจ และ ภาวะเศรษฐกิจ กิจกรรมทางเศรษฐกิจหมายถึง การดาเนินกิจกรรมต่างๆ โดยยึดหลักความประหยัดเป็นสาคัญ กิจกรรมทางเศรษฐกิจ ที่สาคัญๆ ได้แก่ การบริโภค การผลิต และการซื้อขาย แลกเปลี่ยน บุคคลที่ดาเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจ เรียกว่า หน่วยเศรษฐกิจ หน่วยเศรษฐกิจที่สาคัญประกอบด้วย ผู้บริโภค (Consumer) เป็นผู้ดาเนินกิจกรรมที่เกี่ยวกับการ บริโภคสินค้าและบริการ โดยมีจุดมุ่งหมายคือ แสวงหาความพอใจสูงสุด จากการบริโภคสินค้าและบริการภายใต้งบประมาณที่มีอยู่จากัด
- 28. • ผู้ผลิตหรือหน่วยธุรกิจ (Produceror firms) เป็นผู้ดาเนิน กิจกรรมเกี่ยวกับการผลิตสินค้าและบริการเพื่อจาหน่าย ให้กับผู้บริโภค โดยมีจุดมุ่งหมายคือ แสวงหากาไรสูงสุดจาก การผลิตสินค้าและบริการ • เจ้าของปัจจัยการผลิต (Factors of entrepreneur) คือ ผู้ ที่เป็นเจ้าของที่ดิน ทุน แรงงาน หรือเป็นผู้ประกอบการ บุคคลคนเดียวอาจเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิตได้มากกว่าหนึ่ง ชนิด เจ้าของปัจจัยการผลิตจะเสนอขายปัจจัยการผลิตชนิด ต่างๆ ให้กับผู้ผลิต โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะแสวงหา ผลตอบแทนสูงสุดจากปัจจัยการผลิตที่ครอบครอง
- 29.
- 30. ระบบเศรษฐกิจ • หน่วยเศรษฐกิจที่รวมตัวเป็นกลุ่มสถาบันทาง เศรษฐกิจ (EconomicInstitutions) โดยจะมี การแบ่งงานกันทาตามความถนัดของแต่ละ หน่วย ทุกหน่วยจะต้องประสานงานกัน ดาเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจภายใต้ระเบียบ ข้อบังคับต่างๆ ขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม และกฎหมายอันเดียวกัน
- 31. ระบบเศรษฐกิจ แบ่งได้ 3 ระบบใหญ่ๆ คือ – ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม (Capitalism) – ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนจากส่วนกลาง (Central Planning System) – ระบบเศรษฐกิจแบบผสม (Mixed Economy)
- 32. I ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม (Capitalism) •ระบบเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม (Free - Enterprise System) หรือ ระบบตลาด (Market System) • ลักษณะสาคัญ • กรรมสิทธิในทรัพยากรเป็นของเอกชน • เสรีภาพในการดาเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจ • มีกาไรเป็นเครื่องจูงใจ • รัฐบาลจะไม่เข้าแทรกแซงโดยไม่จาเป็น • ระบบราคา : แก้ปัญหาพื้นฐาน
- 33.
- 34. การแก้ปัญหาพื้นฐาน (ต่อ) • ผลิตอย่างไร •ผู้ผลิตต้องการกาไรสูงสุด • แต่ไม่สามารถตั้งราคาได้ตามต้องการ • ลดต้นทุนการผลิตเพื่อให้ได้กาไรเพิ่มขึ้น • มองราคาปัจจัยการผลิต และวิธีการผลิต
- 35. การแก้ปัญหาพื้นฐาน (ต่อ) • ผลิตเพื่อใคร •ความสามารถในการจ่ายของบุคคล รายได้มาก จ่ายได้มาก รายได้น้อย จ่ายได้น้อย การเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต ราคาของปัจจัยการผลิต
- 36. ข้อดี :ระบบทุนนิยม • มีแรงจูงใจในการผลิต •มีการปรับปรุงเทคนิคการผลิตให้มีประสิทธิภาพ เพื่อลดต้นทุนการผลิต • มีการจัดสรรทรัพยากรที่มีประสิทธิภาพ และ มีเทคโนโลยีที่ทันสมัย
- 37. ข้อเสีย :ระบบทุนนิยม • การกระจายผลผลิตหรือกระจายรายได้ ไม่เท่าเทียมกัน •อาจเกิดการผูกขาดขึ้นได้ในระบบเศรษฐกิจ
- 38. เป้าหมาย :ระบบทุนนิยม • ความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ •ความมีประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจ
- 39. II ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนจากส่วนกลาง (Central PlanningSystem) • ลักษณะสาคัญ : รัฐเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต ต่างๆ รวมถึงแรงงาน • การแก้ปัญหาพื้นฐาน : รัฐบาลเป็นผู้กาหนด นโยบาย
- 40. ข้อดี : ข้อเสีย •ข้อดี • ก่อให้เกิดความเสมอภาค : การบริโภค การมีรายได้ การมีงานทา • มีเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ • ข้อเสีย • ขาดเสรีภาพในทางเศรษฐกิจ • ประชาชนขาดแรงจูงใจในการแสวงหารายได้ • ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจเป็นไปอย่างช้าๆ
- 41. เป้าหมาย : แบบวางแผนจากส่วนกลาง •ความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจ • ความมีเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ
- 42. III ระบบเศรษฐกิจแบบผสม (MixedEconomy) • การแก้ปัญหาพื้นฐาน – กลไกราคาและการวางแผนจากส่วนกลาง ทุนนิยมวางแผน แบบผสม
- 43. ปัญหาพื้นฐานทางเศรษฐกิจ • ผลิตอะไร (Whatto produce ?) • ผลิตอย่างไร (How to produce ?) • ผลิตเพื่อใคร (For whom to produce ?)