ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

1. ΗΘΕΛΑ
ΜΟΝΟ ΝΑ
ΧΩΡΕΣΩ
ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΣΔΑΓΛΗ

2. ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
– Είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας,
μπλόγκερ, μεταφράστρια και μερικά
ακόμα, που καμιά φορά φαντάζουν
τελείως παράταιρα, καμιά φορά γίνονται
ένα.
– Είναι συνιδρύτρια της online λέσχης
ανάγνωσης Bookworm.
– Είναι επίσης συνιδρύτρια του Women On
Top και του Mentorkids, δύο δικτύων για
την επαγγελματική ανάπτυξη και τον
προσανατολισμό των γυναικών και των
εφήβων, αντίστοιχα.

3. Με άλλες λέξεις:
– δουλεύει με όλες της τις ιδιότητες
για να φτιάχνει ιστορίες και για να
φέρνει σε επαφή ανθρώπους που
μπορούν να
αλληλοϋποστηριχθούν, ώστε να
κάνουν τη ζωή τους πιο γεμάτη και
να αντιμετωπίσουν με
εμπιστοσύνη τις προκλήσεις που
συναντούν.

4. ΣΠΟΥΔΕΣ-ΕΡΓΑΣΙΑ
– Τελείωσε τη Γαλλική Φιλολογία στην
Αθήνα και πήρε το μεταπτυχιακό
μου στα Media, από το University of
East London, γράφοντας για το πώς
προσαρμόζονται τα διεθνή
περιοδικά στις τοπικές τους
εκδόσεις. Στο μεταξύ και στη
συνέχεια, δούλεψε για 11 περίπου
χρόνια στο περιοδικό Cosmopolitan
(ως μεταφράστρια, συντάκτρια,
αρχισυντάκτρια και διευθύντρια).

5. ΕΡΓΑΣΙΑ
– Για δύο περίπου χρόνια, δούλεψε
παράλληλα και στο Global, το
ένθετο της εφημερίδας Το Ποντίκι
για τη διεθνή ειδησεογραφία. Οι
δύο αυτές δουλειές τις έμαθαν τα
περισσότερα πράγματα που ξέρει
για τα έντυπα, τα ξενύχτια και τις
φανταστικές ομάδες. Κυρίως, για
το πώς μπορείς να μιλήσεις για
δύσκολα θέματα με τρόπο που να
σε ακούσουν πολλοί.

6. Η ΣΥΓΓΡΑΦΗ
– Γι’ αυτόν κυρίως το λόγο ξεκίνησε να γράφει -
κυρίως νοερά, περπατώντας στο δρόμο- και να
μιλάει -σε κοινό, με λίγο τρακ, πάντα- για χρήσιμα
πράγματα που έχει μάθει και θέλει να μοιραστώ:
για τις διατροφικές διαταραχές, για τους
καταπιεστικούς μύθους γύρω από την
εγκυμοσύνη και τη μητρότητα, για το πώς οι
γυναίκες μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά ένα
από τα καλύτερα κομμάτια της ζωής μας, για τα
βιβλία, για το τρέξιμο, για την πολιτική της
τροφής, για τη βία κατά των γυναικών, για το πώς
οι έφηβοι μπορούν να επιλέξουν πιο συνειδητά τι
στ’ αλήθεια θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

7. ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΧΩΡΕΣΩ

8. Η ΥΠΟΘΕΣΗ
Η Ζωή είναι 15 χρονών και καθόλου έτοιμη για το λύκειο, για την αλλαγή σχολείου, για
τις αλλαγές στο σώμα της, για τις αλλαγές γενικώς. Στην προσπάθειά της να ταιριάξει
στο νέο περιβάλλον, να κρατήσει τους φίλους της και να κερδίσει αυτόν που δεν λέει
να γυρίσει να την κοιτάξει, διαλέγει να ελέγξει την κατάσταση με το μόνο τρόπο που
ξέρει: να γίνει αυτό που πιστεύει ότι όλοι θεωρούν όμορφο, ακόμα κι αν έτσι ρισκάρει
να χάσει τον ίδιο της τον εαυτό.
Μέσα από το blog της, τις διηγήσεις των γονιών της, τις συζητήσεις με την κολλητή της
στο chat και τα μικρά ντοκουμέντα της καθημερινότητάς της, η Ζωή θα χάσει και θα
ανακαλύψει ξανά από την αρχή τον τρόπο να προχωράει, να βρίσκει τη θέση της, να
αγαπάει τον εαυτό της και να χαίρεται την κάθε στιγμή.

9. ΠΩΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ…Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΛΕΕΙ
– Υπάρχει κάτι που αισθάνεσαι ότι σε έχει δυσκολέψει πολύ, ότι το έχεις
παλέψει/δουλέψει/γνωρίσει τόσο καλά, που έχεις γίνει λίγο πιο σοφός/ή χάρη σ’
αυτό; Ξέρεις, κάτι που σ’ έχει κάνει να νιώσεις και να καταλάβεις πράγματα που
ίσως οι άλλοι να μην καταλαβαίνουν ακριβώς έτσι και γι’ αυτό αισθάνεσαι την
ανάγκη να τους τα εξηγήσεις καμιά φορά;
– Αν έχεις ζήσει κάτι τέτοιο, μάλλον πιστεύεις ότι είναι ό,τι πιο ζόρικο σου έχει
συμβεί, αλλά η αλήθεια (που πιστεύω εγώ) είναι πως πρόκειται για ένα από τα πιο
χρήσιμα πράγματα που μπορείς να μοιραστείς με όσους θέλουν να το καταλάβουν.

10. – Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ για τη σχέση με το σώμα μου. Για την ανορεξία. Για
την εποχή που πίστευα πως είμαι πραγματικά χοντρή και πως, αν αδυνάτιζα
αρκετά, η ζωή μου θα γινόταν ακριβώς όπως την ονειρευόμουν. Ότι θα
μπορούσα να χωρέσω όπου ήθελα, ανάμεσα στους άλλους.
– Ήθελα όσο τίποτα να μοιραστώ αυτά που έμαθα ζώντας (και ξεπερνώντας)
αυτή την εμπειρία, με τον τρόπο που ξέρω καλύτερα να μοιράζομαι:
γράφοντας. Γράφοντας ένα βιβλίο. Αυτό το βιβλίο.

11. – Ήταν δύσκολο. Ήταν άβολο. Ήταν μεγάλη πρόκληση να συνδυάσω τα δικά μου
συναισθήματα και τις αναμνήσεις με την ιστορία ενός κοριτσιού που θα
μπορούσε να είναι εγώ αλλά δεν ήταν. Ήταν μαγικό το να προσπαθήσω να
βάλω στο χαρτί όλα αυτά που για αρκετά χρόνια βρίσκονταν μέσα μου σαν ένα
πολύχρωμο κουβάρι. Τώρα είναι εδώ, σαν ένα πολύχρωμο κουβάρι στα χέρια
σου. Ελπίζω να χαρείς που το μοιραζόμαστε.

12. ΠΟΙΟΙ ΠΑΙΖΟΥΝ
– Ζωή Κακαλέτρη
– 16 χρονών, αθεράπευτα ερωτευμένη με τον κινηματογράφο και με τον Γιώργο
«Μαλάκα» Κρίκκη, απογοητευμένη που αναγκάστηκε ν’ αλλάξει σχολείο και που
συνεχώς νιώθει ότι δεν ταιριάζει στο περιβάλλον γύρω της –ανεξάρτητα από το
πόσο πραγματικά της αρέσει. Είναι σχεδόν σίγουρη ότι, αν καταφέρει να
αδυνατίσει, θα χωρέσει πιο εύκολα στη θέση που της έχουν κρατήσει οι άλλοι –και
στο μεταξύ προσπαθεί πάση θυσία να ταιριάξει, τουλάχιστον, με τα πράγματα που
θεωρούν εκείνοι σημαντικά.

13. Γιώργος Κρίκκης (γνωστός και ως «Μαλάκας»)
– Ο ανεκπλήρωτος έρωτας της Ζωής, που ανάθεμα κι αν κατάλαβε ποτέ τι θέλει
γενικά, τι θέλει από εκείνη, και πόσο πολύ μπορεί να πονέσει κάποιος όταν τον
φιλάς μόνο και μόνο επειδή έχεις βάλει στοίχημα με τους φίλους σου. Εντάξει,
έχει κι εκείνος μάλλον τα προβλήματά του, αλλά, αν είχε διαβάσει το γράμμα
της Ζωής (αν δηλαδή εκείνη του το είχε στείλει), μπορεί και να καταλάβαινε ότι
το να δείχνεις τόσο αναίσθητος δεν σε βοηθάει να τα αντιμετωπίσεις.

14. Λουκάς Ανδρέου
– 16 χρονών, αθεράπευτα ερωτευμένος με τον κινηματογράφο και πεπεισμένος
ότι η Ζωή, η καινούρια του φίλη, είναι η νέα Τίλντα Σουίντον. Αισθάνεται πολύ
διαφορετικός από τους συνομήλικούς του, αλλά αυτό δεν τον πειράζει και
πολύ -του φτάνει που είναι σίγουρος ότι δεν γουστάρει καθόλου τη βία, αν και
ώρες ώρες πολύ θα ήθελε να ταρακουνήσει τη Ζωή, μπας και της δώσει να
καταλάβει πόσο υπέροχη είναι όπως ακριβώς είναι.

15. Θάλεια
– Η καλύτερη φίλη της Ζωής, έστω κι αν για κάποιο διάστημα κάπως σαν να το
ξέχασαν και οι δύο. Έχει τη μοναδική ικανότητα να χαίρεται με τη χαρά της
κολλητής της, να καταλαβαίνει πότε εκείνη αρχίζει να γουστάρει τον Λουκά, να
τρώει όσο θέλει χωρίς να παχαίνει και να λέει τα πράγματα με το όνομά τους –
καμιά φορά αυτό τη βάζει σε μπελάδες, αλλά τελικά είναι και το στοιχείο που
την κάνει τόσο ξεχωριστή για τη Ζωή. Μακάρι να σκεφτόταν το ίδιο και ο
Χρήστος, που πραγματικά την έχει χορέψει στο ταψί.

16. Σπύρος Κακαλέτρης
– Ο μπαμπάς της Ζωής. Του πήρε λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσει ότι η κορούλα
του μεγάλωσε αλλά περνάει ζόρια. Του πήρε λίγο ακόμα για να παραδεχτεί ότι
καμιά φορά χρειαζόμαστε βοήθεια για να λύσουμε ακόμα και προβλήματα που
φαίνονται απλά. Θα ήθελε πολύ η γυναίκα του να γκρίνιαζε λιγότερο κι εκείνος
να μην είχε δει την κόρη του να φιλιέται μέσα στο αυτοκίνητό του, αλλά μπορεί
να το ξεπεράσει κάποτε αν μπορέσει να χαθεί για ένα ολόκληρο απόγευμα
στην αγαπημένη του εφημερίδα.

17. Λουκία Ζησιμοπούλου
– Η μαμά της Ζωής. Μονίμως πολυάσχολη και χωρίς καμία επιείκια για την
γκρίνια, τις βρισιές και τις δίαιτες που δεν δουλεύουν. Από τότε που η Ζωή
πέρασε την περιπέτειά της, δεν έχει ξαναμετρήσει θερμίδα για θερμίδα. Μόνο
που καμιά φορά ξεχνάει τα όσα της έμαθε αυτή η εμπειρία και τότε της
ξεφεύγει και σκέφτεται ότι, αν η ίδια ήταν λίγο πιο αδύνατη, ίσως η κόρη της
να ήταν λίγο πιο ευτυχισμένη.