1. capudre
escornabois, cancereixo,
carnabudo, escanfrés
(Sorbus aucuparia)
serbal de cazadores
rowan tree
sorbier des oiseleurs
tramazeira

2. CLASE
Anxiospermas
ORDE
Rosales
FAMILIA
Rosáceas

3. Árbore pequena de ata 15 m de
altura coa copa irregular, aberta,
de forma oval ou redondeada.
É unha árbore típica de montaña
orixinaria de Europa e do centro e
norte de Asia.

4. TALO:
Toro recto e tona de cor gris-
prateada con finas estrías.

5. FOLLAS
Caedizas, alternas, compostas pinnadas,
duns 20 cm de lonxitude, formadas po 9-17
foliolos de forma lanceolada coa beira
finamente dentada, de cor verde intensa.
O peciolo é cilíndrico, acanalado, de 3 a 5
cm de lonxitude e de cor encarnada.

6. FLORES
Simples, hermafroditas, de 1 cm de diámetro,
formadas por cinco sépalos verdes, cinco pétalos
brancos soltos, varios estames e un pistilo.
Están agrupadas en panículas.

7. FROITOS
Pomos esféricos de 0,5 a 1 cm
de diámetro, de cor encarnada,
coas sementes duras e rugosas.

8. CICLO ANUAL-CAPUDRE
Folla
Flor
Froito
xaneiro febreiro marzo abril maio xuño xullo agosto setembro outubro novembro decembro

9. En Galiza é abundante nas Serras de Lugo e
Ourense en fragas caducifolias de montaña
mesturado con bidueiros e outras especies.
Existen variedades cultivadas en xardíns e
nas rúas das cidades.

10. O Cebreiro

11. Sorbus aria
Hai dúas especies semellantes: a
sorbeira ou raña (Sorbus aria), de
follas simples, ovais, dentadas,
verdes brillantes pola cara e blancas,
moi peludas polo revés, e co froito
alaranxado, que se pode atopar no
Courel, nos Ancares e no Xurés; e o
mostallo (Sorbus terminalis) coas
follas simples, palmeadas e os froitos
de cor castaña, que se atopa nas
serras orientais.
Sorbus torminalis

12. USOS
A madeira é dura e de boa
calidade é emprégase en
ebanistería e para tornear.
Os froitos son un importante
alimento para as aves.
As follas e a cortiza son
astrinxentes e os froitos
diuréticos e entiescorbúticos

13. Eu canto te agardo ás caladiñas
teño a ollada posta no camiño real
e precuro a miña mortalla fío a fío,
pois o tempo corre a paso lixeiro
i estou soio,
á sombra dun carnabudo marelo.
Fiz Vergara Vilariño
“Poeta mariñeiro á deriva”

14. MONTAXE e FOTOS: Adela
Leiro, Mon Daporta
Marzo 2005