• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
ColeccióN 13
 

ColeccióN 13

on

  • 188 views

Colección de documentos sobre a Guerra Fría. (1945-1973)

Colección de documentos sobre a Guerra Fría. (1945-1973)

Statistics

Views

Total Views
188
Views on SlideShare
188
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    ColeccióN 13 ColeccióN 13 Document Transcript

    • Colección doc umental Capítulo XIII 1º de bacharelato Unha paz ficticia. (1945-1973) A formación dos bloques e a bipolarización. O intervencionismo das potencias. A. A intervención norteamericana. “Un dos obxectivos fundam entais da politica exterior dos Estados Unidos é a crea ción de condicións nas que nós e outras nacións poidamos forxar unha maneira de vivir libre de coacción. Esta foi unha das causas fundamentais da guerra contra Alemaña e xapón. A nosa victoria logrouse sob re países que lles pretendían impoñer a súa vontade e o seu modo de vivir a outras nacións (...) Non alcanzaremos os nosos obxectivos a menos que esteamos dispostos a axudarlles ós pobos libres a preservar as súas institucións libres e a súa integridade nacional fronte ós m ovementos agresivos que tratan de imporlles réximes totalitarios. Isto non é senón un franco recoñecemento de que estes réximes, impostos ós pobos libres pola agresión directa ou indirecta, socavan os fundamentos da paz internacional e, polo tanto, a seguridade dos Estados Unidos. Os pobos de varios países tiveron que aceptar recentemente, contra a súa vontade, réximes totalitarios. O goberno dos Estados Unidos formulou frecuentes protestas contra os actos de coacción e de intimidación que, en violación do acordo de Yalta, se cometeron en Polonia, Romenia e Bulgaria. (...) Na presente etapa da historia mundial case todas as nacións deben elixir entre modos alternativos de vida. Con moita frecuencia a decisión no é libre. Un dos devanditos modos de vida baséase na vontade da maioría e distínguese pola existencia de institucións libres, un goberno representati vo, eleccións lim pas, garantías á liberdade individual, libe rdade de palab ra e relixión e o dereito a vivir sen opresión politica. O outro baséase na vontade dunha minoría imposta mediante a forza á maioría. Repousa no te rror e na opresión, nunha prensa e radio controladas, en eleccións fraudulentas e na supresión de liberdades individuais.” (Harry S . TRUMA N: The Truman Doctrine . Discurso ante o Congreso o 12 de marzo de 1947) B. O “Telón de Aceiro”. “De Sttetin, no Báltico, a Trieste, no Adriático, caeu unha cortina de aceiro a través do continente. Detrás desta liña atópanse todas as capitais dos antigos estados de Europa central e oriental. Varsovia, Berlín, Praga, Viena, Budapest, Belgrado, Bucarest e Sofía, todas estas cidades famosas, e as súas poboacións en torno a elas, permanecen no que eu debo cham ar a área de influencia soviética, e todas están suxeitas, dunha mane ira ou doutra non só á influenci a soviética, se nón a unhas elevadas e, en m oitos casos crecentes medi das de control dende Moscú. So Grecia, coas sús glorias inmortais, é libre de decidir o seu futuro nunhas eleccións baixo a supervisión británica, americana e francesa. Os partidos comunistas, que eran moi pequenos nestes países de Europa oriental, foron elevados á preeminencia e ó poder moi por encima do número dos seus votantes, e están pretendendo en todas partes obter o control absoluto”. (Discurso de W. Chu rchill en Misuri (Est ados Unidos) o 5 d e marz o de 1946) C. A intervención soviética. A “doutrina Jdánov”. “As potencias que actuan no teatro mundial agrupéronse en dous campos distintos: o campo imperialista e antidem ocrático por unha banda, o antiim perialista e democrático pola outra. Os Estados Unidos son a forza dirixente no campo imperialist a; aliados con eles están Francia e Inglaterra... O campo imperialista está tamén apoiado por Estados con colonias como Bélxica e Holanda, por países con réximes antidemocráticos e reaccionarios como Turquía e Grecia, por países que dependen política e económicamente dos Estados Unidos, como os do Próximo Oriente , América do Sur e China. A fi n principal do campo im perialista consiste no fortale cem ento do im perialism o, a preparac ión d unha nova guerra imperialista, a loita contra o socialismo e a democracia, así como o apoio de todos os réximes e movementos reaccionarios, antidemocráticos e profascistas. O outro campo está integrado polas forzas antiimperialistas e democráticas. A súa forza reside na 222
    • URSS e as novas democracias. O campo antiimperialist a apóiase no movemen to obreiro e nos moveme ntos democrático s de todos os países, nos partidos comunistas irmáns, nos loitadores dos movementos de liberación dos países coloniais e dependentes, así como na axuda das forzas democráticas e progresistas de todos os países. O obxectivo deste campo constitúeo a loita contra o perigo dunha nova guerra imperialista e contra a expansión imperialist a, o afianzamento da democracia e o exterminio de todos os restos do fascismo.” ( J D Á NO V : D i sc u rs o na s es ió n in a ug u r al d a K o m in f or m , setembro de 1947. En : CARR ERAS , J. J.: La confrontación . Histo ria 16, nº 69, xaneiro de 1982. Pax. 64 ) D. A intervención s oviética. A divis ión de Europa. “O novo poder democrático en Iugoslavia, en Bulgaria, en Romenia, en Polonia, en Checoslovaquia, en Hungría e máis en Albania, apoiándose nas masas populares, conseguiu realizar... unhas transformacións democráticas progresistas. Creouse un novo tipo de Estado: a República Popular, onde o poder pertence ó pobo, onde a gran industria, o transporte e os bancos pe rtencen ó Estado, e on de a forza dirixente está constituí da polo bloque das clases traballadoras. ... Na súa loita ideolóxica contra a URSS, os im perialist as am ericanos dest acan, en prime iro lugar, a imaxe que presenta á Unión Soviética como unha forza presuntamente antidemocrática, totalitaria... Esta plataforma da loita ideolóxica une todos os inimigos da cla se o breira sen excepción, dende os magnates capitalistas ata os líderes socialistas de dereita... Posto que a maior parte dos dirixentes dos partidos socialistas se comportan como axentes dos círculos imperialistas dos Es tados Unidos de Am érica, é ós Partidos Comuni stas ós que lles c orresponde o papel histórico particular de poñerse á cabeza da resistencia ó plan americano de escravizar Europa e de desenmascarar resoltamente todos os auxilios internos do imperialismo americano... Esta é a causa pola que os Partidos Comunis tas deben cerrar as súas filas, unir os seus esforzos e aliar ó redor deles todas as forzas democráticas e patróticas do pobo.” (JDANOV, A. A.: Sobre a situación internacional. 1947. En: LÓPEZ FACAL, R. e DÍAZ OTERO, A. Obra citada. Pax. 188) E. O “Plan Marshall”. “A destrucción das es tructuras comerciais de Europa foi completa durante a guerra (...). A verdade é que as necesidades de Europa en productos alimenticios e outros productos esenciais no curso dos vindeiros tres ou catro anos excederán á súa capacidade de pagamento, tendo necesidade dunha axuda suplementaria importante, se se lle queren evitar graves problemas económicos, sociais e politicos. (...) É lóxico qu e os Est ados Unido s fagan todo o q ue sexa pos ible para favorecer a volta do mundo a unha saúde económi ca normal, sen a que non pode haber nin estabilidade politica nin paz asegurada. A nosa politica non está dirixida contra ningún país nin doutrina, senón contra a fame, a pobreza, a desesperación e o caos. O seu fin deberá ser o restablecemento dunha economía m undial, de maneira que permit a a volta ás condicións politicas e sociais nas que poidan existir institucións libres (...) Todo goberno que consista en colaborar con nós na tarefa de reconstrucción atopará, estou seguro, unha cooperación completa por parte do goberno americano. Todo gobe rno qu e realice mano bras para det er a reconstrucción dou tros países non pode agardar axuda da nosa parte”. (GEOR GE MAR SHAL L: Discurso na Universidade de Harvard, o 5 de xuño de 1947) A Guerra Fría. A carreira de armamentos. F. As alianzas militares. A OTAN. “As partes deste Tratado: reafirmando a súa fe nos propósitos e principios da Carta da ONU e o seu desexo de vivir en paz con todos os pobos e con todos os gob ernos. Determinados a salvaguardar a liberdade dos pobos, a súa herdanza común e a súa civilización baseados nos principios da democracia, liberdades individuais e imperio do dereito, e desexosos de favorecer o benestar e a estabilidade na Rexión do Atlántico Norte. Resoltos a unir os seus esforzos na defensa colectiva e na conservación da paz e da seguridade, conveñen: 223
    • Art. 1.- As partes comprométense a resolver por medios pacíficos todas as diferencias internacionais nas que se poidan ver envoltas (...). Art. 3.- As partes (...) manterán e aumentarán a súa capacidade individu al e colectiva de resistencia ó ataque armado. Art. 4.- Consultránse as partes, a xuízo de calquera delas, cando a integridade territorial, a independencia polit ica ou a seguridade dunha das partes fose ameazada. Art. 5.- As partes conveñen en que un ataque armado cont ra unha ou varias delas acaecido en Eu ropa ou en América do Norte, será cons iderado como un ataque contra todas as partes, e, en consecuen cia, acordan que se tal ataque se produce, cada unha delas, en exercicio do dereito de lexítim a defensa, individual e colectiva, (...) asistirá á parte ou partes atacadas, para adoptar de seguido a acción que xulgue necesaria, mesmo o emprego da forza armada para establecer e manter a seguridade na rexión do Atlántico Norte”. (PACTO DO ATLÁNTICO NO RTE. En Washington, 4 d e abril de 194 9) G. As alianzas milit ares. O Pacto de Varsovia. “As partes contratantes: Afirmando a súa aspiración de crear un sistema de seguridade colectiva en Europa, baseado na participación de todos os estados europeos, con independencia do seu réxime social e politico, que lles permitiría unir os seus esforzos no interese de asegurar a paz en Europa. Tendo en conta, tamén, a situación creada en Europa pola ratificación dos acordos de París, que prevén a formación dun novo grupo militar baixo a forma da “Unión da Europa Occidental”, coa participación dunha Alemaña Occidental remilitarizada e coa súa integración no bloque nort-atlántico, e que todo iso incrementa o perigo dunha nova guerra e crea unha ameaza á seguridade nacional dos Es tados amantes da paz. Guiándose polos propósitos e prin cipi os da Carta das Nacións Unidas (...). Acordaron con cluí r o presente Tratado de Amizade, Cooperación e Asistencia Mutua (...) Art. 1.- As partes contratantes compromé tense, conforme a Carta das Nacións Unidas, a abst erse nas súas rrelacións internacionais de recorrer á ameaza ou ó uso da forza e a arranxar as súas controversias internacionais por medios pacíficos de tal maneira que non se poñan en perigo a paz e a seguridade internacionais. Art. 2.- As partes contratantes tratarán, de acordo cos outros Estados que desexen colaborar neste labo r, de que se adopten medidas e fectivas para a reducción xeral de armamentos, e para a prohibici ón de armas atómicas, de hi dróxeno e outras de destrucción m asiva. Art. 3.- As partes contratantes consultaranse sobre todas as cuestións internacionais referentes a intereses comúns, inspirándose en intereses que contemplen a paz e a seguridade. Art. 4.- En caso de agresión armada en Europa contra un ou varios asinantes, cada Estado asinante concederá axuda, individualmente ou de acordo cos outros Estados. Art. 5.- As partes contratantes puxéronse de acordo para crear un Mando Unificado das Forzas Armadas. Art. 8.- As partes declaran que actuarán con espírito de amizade e colaboración.” (Fragmento da acta fundacional do Pacto de Varsovia, maio de 1955) H. O bloqueo de Berlín. “O xeneral Clay veu á Casa Branca o 23 de xuño de 1948 para asistir á reunión do Consello Naci onal de Seguridade que tiña lugar ese día, e pedínlle que nos fixese un informe sobre a situación en Alemaña. Velaquí un resumo do que nos dixo: O abandono de Berlín tería un efec to de sastroso sob re os noso s plan para Alemña occidental e atrasaría igualmente a recuperación europea. En conxunto, os alemáns vían con máis temor cós aliados a posibili dade de ver abandon ar a súa antiga capi tal. Debiamos est ar preparados e seguros para facer o imposible co fin de atopar unha solución pacífica ó problema, pero era preciso permanecer en Berlín. Indicou que os transportes da ponte aérea acadaron unha media de 2.400 a 2.500 toneladas por día, o que era máis que suficiente para asegurar o avituallamento, pero non permitía facer suficientes distribucións 224
    • de ca rbón. O mínimo necesario para asegurar a vida en Berlín sen provocarlles sufrimentos extremadamente duros ós seus habitantes estaba estimado en 4.500 toneladas por día. Durante o verán 3.500 podían ser suficientes, pero era indispensable unha tonelaxe suplementaria os meses de inverno.” (H. S. T rum an. Memorias, 1956) I. A linguaxe da guerra fría. “O comunism o internacional demos trou en moitas ocasións que os seus dirixentes non retroceden ante a agresión contra os territorios e as poboacións doutros países. Están maís inclinados aínda a utilizar a propaganda e a subversión, a penetración e a explotación económicas ou os tres procedementos á vez. O m undo libre debe ser consciente destes perigos. O noso sistema de defens a mil itar d ebe respo nder a acatro obxectivos militares: 1º En prime iro lugar, para previr a guerra, debe estar dotado dun potencial nuc lear de represalia de tal magn itude qu e conven za ós sovi éticos de qu e tod o ataq ue di rixid o con tra nós ou cont ra os nosos aliados terá como resultado, independentemente dos danos que nos causase, a destruccción do seu propio país. 2º En cooperación cos nosos aliados, o noso sistema defensivo debe presentar un carácter de flexibilidade tal que poidan adpatarse rapidamente a calquera forma de agresión contra o mundo libre. 3º O noso sistem a defensivo interior debe con servar unha grande eficacia. 4º Deben proverse reservas suficientes para previr calquera eventualidade imprevista.” (EISE NHOW ER: Discurso. 1957. En: LÓPEZ FACAL, R. e DÍAZ OTERO, A.: Obra citada. Pax. 191) J. A división de Alemaña e o muro de Berlín. “A liberdade ten moitas dificultades e a democracia non é perfecta, pero nunca tivemos que erguer unha muralla para impedir que os nosos pobos fuxan de nós. Quero dicir, no nome dos meus compatriotas que viven a moitas millas de di stancia ó outro lado do Atlántico e que están moi afastados de vos, que están moi orgullosos de ter compartidos con vostedes, mesmo desde a distancia, a historia dos últimos dazaoito anos... Aínda que o muro é a demostración máis viva e evidente dos fracasos do sistem a comunista, non nos satisfai o máis mínimo, porque é unha ofensa, non só contra a Historia senón tamén contra a Humanidade... A liberdade é indivisible e, cando un home é escravizado, os demáis h omes non se pode n considerar libres. E cando todos sexan libres, daquela poderemos desexar o día en que esta cidade quede unida ás demais, ó país, ó continente europeo con toda a gloria que merece. Cando, finalmente, chegue ese día, como idubidablemente chegará, o pobo de Berlín occidental poderá sentirse orgulloso de terpermanecido, día tras día, na primeira liña da batalla durante case dúas décadas. Todos os homes libres, onde queira que vivan, son cidadáns de Berlín e, xa que logo, como home libre, estou profundamente orgulloso de facer esta declaración: Eu son un berlinés.” (KENNEDY. Discurso ante o muro de Berlín. 1963. En: LÓPEZ FACAL, R. e DÍAZ OTERO, A.: Obra citada. Pax 193) K. A integración de Alem aña. A Repú blic a Federal de Alem aña, por unha banda, e os Estados Uni dos de América, o Re ino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte e a República Francesa, pola outra, Considerando: Que unha Comunidade Eu ropea de pobos, pacífica e floreciente, unida firmemente aos demais pobos lib res do mundo pola súa adhesión aos principios da Carta das Nacións Uni das, só pode ser realizada por medio do fomento e da defensa conxunta da súa liberdade e herdanza común. Que é fin dos estados si gnatarios integrar á República Federal de Alemaña baixo o princ ipio da igualdade de dereitos, na Comunidade Europea, que á súa vez será integrada na Comunidade Atlántica, actualmente en evolución. Que a reconstrución dunha Alemaña completamente libre e unida, por vía pacífica, e o logro dunha regulación establecida nun Tratado de Paz, libremente convido aínda que na actualidade opóñanse a iso medidas situadas máis aló do alcance do seu poder, continúa sendo fin común e fundamental dos Estado signatarios. 225
    • Que o mantemento do estatuto de ocupación coas facultades de intervención nos asuntos propios da República Federal, previstas no mesmo, é incompatible co fin da integración da República Federal na Comunidade Europea. Que por todo isto, os Estados Unidos de América, o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte e a República Francesa (a continuación designadas ««as tres potencias»»), decidiron manter en vigor soamente os dereitos esenciais cuxa conservación faise necesaria, en interese común dos Estados signatarios, tendo en conta o especial da situación internacional alemana. Que a República Federal creou institucións políticas baseadas nos principios de liberdade e respons abilidade e que se acha decidida a mant er a súa Constituci ón libre, democrática e fede ral, plasmada na súa Lei Fundamental, e que recoñece os Dereitos do Home Que a República Federal e as tres potencias recoñecen tanto as novas relacións creadas por este Convenio e os seus Adici onais, canto tam én os Convenios para a formación dunha Comunidade Europea integrada, especialmente os Convenios sobre a fundación da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro e o Convenio sob re a creación da Comunidade Eu ropea de Defensa como pasos fundamentais para a realización do s eu anhelo común dunha Alemaña novamente unida e inte chanzo na Comunidade Europea. Celebraron para a determinación das bases das súas novas relacións o se guinte Convenio : Art. 1. 1. A República Federal posúe plenos poderes nos asuntos inte riores e exteriores, con reserva das disposicións deste Convenio. 2. Coa entrada en vigor deste Convenio e os Convenios enumerados no art. 8 (designados como Convenios adicionais), as tres Potencias derogarán o Estatuto de Ocupación e disolverán a Alta Comisión Aliada, así como os servizos nos Comisarios dos Países. 3. As tres Poten cias mant erán no fut uro as súas relacións coa Re pública Federal por medio de Embaixadores, que actuarán conxuntamente en todos aqueles as untos que as tres Po tencias cons ideren que lles afectan en común, segundo este Convenio e Convenio adicionais. (...) Art. 2. As tres potencias, en relación coa situaci ón internaci onal, resérvanse os dereitos exercidos ata entón en relación con: a) Berlín; b) Alemaña, considerada como un todo indivisib le, e o seu reunific ación con arranxo a un Tratado de paz; c) O establecemento de forzas militares en Alemaña e a protección desas forzas. Art. 7. 1. A República Federal e as tres potencias con sideran como un obxectivo esencial da súa política conxunta un réxime libremente acordado conforme a un Tratado de paz entre Alemaña e os seus antigos inimigos, que establezan os fundamentos para unha paz duradeira. Entenden ademais que a fixación definitiva das fronteiras de Alemaña debe demorarse ata ese acordo. 2. Ata a conclusión du n Tratado de paz, a República Federal e as tres potenci as colaborarán para conseguir por medios pacífico o seu ob xectivo común : unha Alemaña reunificada, que posúa unha Constitución libre e democrática, como a República Federal e intégrese na Comunidade Europea. 3. No caso da reunificación de Alemaña, as tres potencias traspasarán os poderes que corresponden á República Federal, a tenor deste Convenio e dos acordos do Anexo, á Alemaña reunificada e, pola súa banda, convirán na transmisión dos seus dereitos para a formación dunha Comunidade europea, no caso de que a Alemaña reunificada aceptase os deberes da Repú blic a Fede ral para c oas t res po tenc ias o u unh a delas sobre a base dos indicados Tratados. Ata tanto todos os estados asinantes outorguen o seu común asentimiento, a República Fede ral non conc luirá ning ún ac ordo nin se adherirá a un pacto que meno scabe os dereitos das potencias aliadas, reflectidas nos citados Tratados, ou diminúa os deb eres da República Federal, consignados nos mesmos. K. Adenauer - D. Acheson - A. Eden - R. Schuman L. A opinión de Truman sobre Berlín. “Era evidente que os ruso s estaban decididos a nos facer saír de Berlín. Acaban de ter algúns reveses en Italia, Francia e Finlandia; o seu satélite máis pode roso, Iugoslavia, com ezaba a sentir demasiado a mi údo o gusto da independencia e o programa de axuda a Europa comezaba a da-los seus froitos. O bloqu eo era o contraataque do comunismo internacional e o Kremlin escollera moi ben o boxectivo. Berlín, a vella capital, que era e é aínda un símb olo para os alemáns, consti tuía, se cadra, o punto máis sensible de Europa. Se non conseguiamos manter nela as nosas posicións, o comunismo veríase enormemente fortalecido ante a opinión públic a alemana. Agora ben, a nosa posición na capital era precaria e, se queriamos chama-la atención, era necesario que amosasémo-la nosa forza. Debiamos ter en conta a posibilidade de que Rusia escollese Berlín co gallo de comezar un conflicto...” (TRUMA N, H.S.: Memorias. 1956. En: ARÓSTEGUI SÁNCHEZ, J. Obra citada. Pax. 217) 226
    • M. O bloqueo de Berlín en 1947. Fonte: Aróstegui Sánchez. Obra citada. Pax. 217 N. A Guerra de Corea. “As forzas gobernamentais que e staban armadas en Corea para impedir os ataques na fronteira e preservar a seguridade interior foron atacadas por unidades procedentes do Norte (...). O ataque contra Corea demostra que o comuni smo sobrepasou o e stado da subvers ión p ara conquistar nacións inde pendente s e fará uso no sucesivo da invas ión armada e da guerra. Desafiou as ordes do Cons ello de Segurid ade emitidas para preservar a paz e a seguridade internacional. Nestas circunstancias, a ocupación de Formosa por forzas comunist as cons tituiría unh a ameaza directa para a s eguri dade na rexión do Pacífico e para as tropas dos Estados Unidos que cumpren alí as súas misións lexítimas e necesarias. En consecuen cia, ordeneille á VI Flota que impida calquer ataque contra Formos a -Taiwán- e mándolle ó goberno chino instalado nesa illa que cese todas as operacións aéreas e navais contra o continente (...). Ordenei, igualmente, que as t ropas norteamericanas nas Filipinas sexan reforzadas e as medidas de axuda militar ó goberno de ste país , ace leradas. Do mes mo xe ito, orden ei ac elerar o envío du nha ax uda m ilit ar ás forzas de Francia e dos estados asociados en Indochina, así como a dunha misión mili tar para asegurar estreitas relacións técnicas con estas forzas.” (HARRY S. TRUMAN: Declaración oficial á prensa, o 27 de xuño de 1950) 227
    • O. A guerra de Indochina. A coexistencia pacífica. Tensa calma. P. Os comenzos da distensión. “A vida mesma esixe que os países que teñen sistemas sociais diferentes deben aprender a vivir xuntos no noso planeta, a coexistir pacificamente (...). O recoñecemento da existencia de dous sitemas diferentes, o recoñecemento a cada pobo do dereito de solucionar el mesmo tódolos problemas politicos e sociais do seu país, o respecto da soberanía e a aplicación do principio de non-inxerencia nos as untos internos, o arranxo de tódolos problemas internacionais por medio de negociacións, esto é o que implica a coexistencia pacífica sobre unha base razoable (...). Os capitalistas non aproban o sistema socialista; a nosa ideoloxía, as nosas concepcións sonlles estrañas. De igual maneira, nós, ci dadáns de Estados socialistas, non aprobamos o réxime capitalista e a ideoloxía burguesa. Pero necesitamos vivir en paz e solucionar só, por medios pacíficos, os problemas internacionais que se presenten. Destes derívase a necesidade de facer concesións mutuas.” (N. KRUS CHEV : Informe á 3ª Sesión do Soviet Supremo, o 31 de outubro de 1959, sobre a situación internacional) 228
    • Q. Pro blem as in trabloques. A caza de bruxas de McC arthy nos E E.UU. O c aso R osenberg R. Problemas intrabloqu es. A primavera de Praga. “As forzas antisocialistas e revisionistas apoderáronse da prensa, da radio e da televisión e convertéronas nunha tribuna desde onde atacan ó Partido Comunista e desorienta á clase obreira e mais ó pobo traballador. Non podemos aceptar que forzas eestranxeiras conduzan a Checoslovaquia fora dos cam iños do socialismo. (...) Os partidos comunistas teñen que responder da súa actuación non só perante a súa propia clase obreira, senón tamén ante a clas e obreira e o mov eme nto c omunista in terna cionais . Temos que nos u nir para defende-las conquistas do socialismo, a nosa seguridade e a nosa posición internacional.” (Chamamento dos dirixentes da URSS, a RDA, Hungría, Polonia e Bulgaria, reunidos en Varsovia en Xullo do ano 1968) S. Crises durante a coexistencia. O problema dos mísiles de Cuba “Foi durante a miña visita a Bulgaria cando tiven a idea de in stalar foguetes nucleares en C uba, e de facelo clandestinamente (...). O meu razoamento era o seguinte: se instalabamo-los mísiles en segredo e os Estados Unidos ignoraban a súa existe ncia ata o momento e n que xa estivese n preparados, pensaríano dúas veces antes de intentar aniquilar militarmente as nosas instalacións (...). Agora ben, o esencial para min era que a presencia de foguetes soviéticos en Cuba disuadiría ós EU A de ataca-la illa co fi n de derrocar a Fid el Cas tro e o seu réxime. Ademais, ó mesmo tempo que protexiamos Cuba, os nosos mísiles restablecerían o que ós occidentais lles gusta chamar “equilibrio de forzas”. EUA rodeara o noso país de bases militares e tíñanos permanentem ente baixo a ameaza das súas armas nucleares. Debía coñece-lo que se sente cando os mísiles inimigos te apuntan; non fixemos outra cousa que devolverlles, a un nivel menor, o seu agasallo. Xa era hora de que os EUA sentisen a ameaza no seu territorio e mais no seu pobo para que se coñecese o que iso significa exactamente.” (KRU SCH EV, N . : Memorias) 229
    • T. Osprotagonistas da co existencia pací fica. D. Eisenhower. Presidente dos EE.UU. 1953-1960. N. Kruschev. Presidente do consello de ministros da URSS. 1958-1964. A distensión. Maior fluidez na comunicaci ón entre as dúaspotencias. U. O movemento dos non aliñados. “Hoxe hai un novo espírito en Asia. Asia xa non será pasiva (...). Púxoselle fin á Asia submisa, agora está viva e é dinámica (...). Estamos firmemente decididos a non sermos dominados de ningún xeito por ningún país nin por ningún continente (...). Nós somos grandes países do mundo e queremos vivir libres sen recibirmos ordes de ninguén. Somos conscientes da importancia que ten manter relacións de amizade coas grandes potencias (...), pero no futuro tan só cooperaremos en relación de ig ual a igual. Tódalas nacións teñen dereito a escolleren libremente os seus propios sis temas politico s e económic os e o seu propio medio de vida de conformidade cos principios das Nacións Unidas (...). É porque nós sufrimos durante moito tempo o colonialismo e a hexemonía polo que alzám o-la nosa voz con tra eles. E é polo que temos que velar para que non nos ameace ningunha outra forma de dominación (...).” (Discurso de clausura da Conferencia de Bandung o 24 de abril de 1955) V. Kennedy e a “Nova Fronteira”. “A aqueles novos Estados ós que dámo-la nosa benvida ás filas dos países libres, prometémoslles que unha forma de dominio colonial non desaparecerá por se unicamente substituída por outra tiranía aínda máis férrea (...). Ós pobre s que vive n en cabana s e aldeas na m etade do glob o terrestre e que loitan por rompe-las cadeas da miseria colectiva, prometémoslle-los nosos mellores esforzos para axudalos a superarse a si mesmos, o tempo que faga falta, non porque os comunistas tamén o poidan facer, nin porque busquémo-los seus votos, senón porque é xusto. As nosas repúblicas irmás do sur das nosas fronteiras, prometémoslles es pecialmente co nverte-las nosas boas palab ras en boas obras , nunha al ianza para o progreso e para axudar a rompe-las cadeas da pobreza. (...) Tampouco pode ser satisfactorio para dous grandes e poderosos grupos de nacións o seu rumbo actual: amba-las dúas partes atópanse afogadas polo custo das armas modernas, ambas xustamente alarmadas pola contínua extensión do átomo mortífero e, sen embargo, ámbalas dúas empe ñadas nunh a carreira para alterar este incerto equilibrio do terror (...). 230
    • Que ámbalas dúas partes analicen os problemas que nos unen no canto de insistir nos problemas que nos afast an. Que ám balas dúas partes, po r prime ira vez, formu len propos tas s erias e prec isas para a inspección e control de armamentos, e que poñan o poder de destruír a outras nacións baixo o control absoluto de todas.” (Discurso de toma de posesión do presidente J.F. Kennedy o 21 de xaneiro do ano 1961) W. Willy Brandt e a “Östpolitik”. “Durante moito tempo, a relación da República Federal de Alemaña cos paíse s do Este de Europa esti vo condicionada pola confrontación entre o Bloque Oriental e o Occidental (...). En 1970, asinóuse en Moscú un tratado entre a RFA e a Unión Soviética en virtude do cal ámbo-los dous países se comprometían a renunc iar ó uso da forza e á solución pacífica das con troversias. As fronteiras existentes nese momento e Europa foron aceptadas como inmodificables. Nunha “Carta sobre a unidade alemá”, entregada polo goberno federal con motivo da sinatu ra deste tratado, dicíase expresamen te: “este tratado non contradice o obxectivo politic o da RFA no censo de procurar unha situac ión de paz en Europa, sobre a base de que o pobo alemán poida acadar a súa unidade a través da súa libre autodeterminación”. No mesmo ano asin óuse en Varsovia un acordo entre a RFA e a Re pública Popular de Polonia no que se estabrecía que a liña fronteiriza marcada polos ríos Oder e Neisse constituían a fronteira occidental de Polonia. Con este acordo fixaronse as bases para a normalización total e o desenvolvemento amplo das relacións entre os dous países. En 1973, asinóuse o correspondente tratado con Checoslovaquia e estabrecéronse relacións diplomáticas con Bulgaria e Hungría. (...) A RFA e a República Democrática de Alemaña (RDA) son membros de diferentes sist emas de alianzas. As fronteiras entre ámba-las dúas constitúen, ó mesmo tem po a liña divisoria entre os dous grandes bloques militares e entre dous sistemas sociais opostos (...). Desde 1970, o comercio amplíouse notablemente, intesificóuse a cooperación industrial e reforzáronse os contactos no ámbeto científico, cultural e deportivo (...) Coa súa östpolitik, a RFA preparou tamén o terreo para a Conferencia de Seguridade e Cooperación en Europa (CSCE).” (DIET ER, CH .: La realidad alemana. Ed. Departamento de Prensa e información da embaixada alemana, 1979) X. Os conflictos da época da distensión.A Guerra do Vietnam. “Vietnam atópase a millares de millas dos Estados Unidos. O pobo vietnamita nunca atacou ós Estados Unidos. Pero contrariamente ós compromisos aceptados polo seu representante na Conferencia de Xenebra en 1954, o goberno dos Estados Unidos non deixou de intervir en Vietn am, desecadeou e intensific ou a guerra de agresión en Vietnam do Sur con miras a prolongar a división de Vietnam e a transformar a Vietnam do Sur nunha neocolonia e nunha base militar americana. Dende hai mais de dous anos, con aviación e mariña militares, bombardeou a República de Vietnam, un país independente e soberano. O goberno dos Estados Unidos cometeu crimes de guerra, crimes contra a paz e contra a humanidade. En Vietnam do Sur, medio millón de soldados americanos e satélites recorreron ás armas máis inhumanas e ós métodos de guerra mais baratos, como o napalm, os productos químicos e os gases tóxicos, para matar ós nosos compatriotas, destruír as colleitas e arrasar as aldeas. En Vietnam do Norte miles de avións norteamericanos tiraron centenares de miles de toneladas de bombas, e destruíron pobos, aldeas, fábricas, rutas, pontes, diques, e ata igrexas, pagodas, hospitais, escolas. A guerra de agresión americana contra o pobo vietn amita constit úe un desafio ós país es do campo socialista, unha ameaza para o movemento de independencia dos pobos e un grave perigo para a paz en Asia e no mundo. O pobo vietnamita ama profundamente a independenc ia, aliberdade e a paz. Pero fronte a agresión americana, levantouse, unido como un só home que non teme nin os sacrificios nin as privación. Está determinado a soster a resistencia ata qu e conquiste a independencia e a liberdade reais e unha paz verdadeira. A nosa xusta causa goza da aprobación e do apoio poderoso dos pobos de t odo o mundo e de amplas capas do pobo americano.” (Carta de HO CHI MINH ó presidente norteamericano Johoson en 1967) 231
    • Y. Os conflictos da época da distensión. Os conflictos de Oriente Próximo. “O mandato sobre Palestina rematará tan pronto como sexa posible; en todo caso o 1 de agosto de 1948 o mais tarde (...). Os Estados independentes árabe e xudeu así como o réxime particular previsto para a cidade de xerusalén (...) comenzarán a existir en Palestina dous meses despois de que a evacuación das forzas armadas da pot encia ma ndataria (G ran Bretaña), rem atase e en todo caso o 1 de outu bro de 1948 ó mai s tardar. A Unión económica palestina terá por fins: a) A creación dunha unión aduaneira. b) O establecem ento dun siste ma monetario común prevendo unha taxa de cambio úni ca. c) A administración, polo interese común e sobre unha base non di scriminatoria dos ferrocarrís, das estradas comúns ós dous Estados, dos servicios de Correos, telegráficos e telefónicos e dos portos e aeroportos que participen n os interca mbios e no come rcio internac ional. d) O desenvolvemento económico común, particularmente no que concerne á irigación, a revalorización das terras e a conservación dos solos. e) A posibilidade, para os dou s Estados e para a cidade de Xerusalén, de utilizar sobre unha base non discriminatoria as augas e as fontes de enerxía.” (Proxecto da ONU para para a partición de Palestina. 29 de novembro de 1947) Z. A seguridade e cooperació n en Europa. “Declaración sobre os principios que rexen as relacións entre os Estados participantes: (Os estados participantes )... Declaran a súa determinaci ón de respectar e poñer en práctica, cada un deles nas súas relacións cos demáis estados participantes, independentemente dos seus sistemas políticos, económicos ou sociais, así como do seu tamaño, situac ión xeográfica ou nivel de desenvolvemento, os seguintes principios, todos eles de significación primordial, que rexen as súas relacións mutuas: I.- Igualdade soberana, respecto dos dereitos inherentes á so beranía. II.- Abstenci ón de recorrer á ameaza ou ó uso da forza. III.- Inviolabilidade das fronteiras. IV.- Integridade territorial dos Estados. V.- Arranxo das controversias por medios pacíficos. VI.- Non intervención nos asuntos internos. VII.- Respecto polos dereitos humanos e as liberdades fundamentais , incluída a liberdade de pensamento, c onciencia, relixión ou crenza. VIII.- Igualdade de dereitos e libre determinación dos pobos. IX.- Cooperación entre os Estados. X. Cumprimento de boa fe das obrigas contraidas segundo o dereito internacional.” ( A c t a f i na l d a C o n f er e n c ia s o b re s e g ur i d ad e e C oo p e r ac i ón e n E ur o p a . H e l si n k i. 1 -V I I I -1 9 7 5 ). E n : L Ó P E Z F A C AL , R . e D Í A Z OTERO, A.: Obra citada, pax. 193) Z.1. A intervención americana en América Latina. O golpe de Estado de Pinochet. “Non se tra ta de quitarlle á CIA ning unha responsa bili dade sobre Chile, senón de s itua-las actividades da Axencia na súa perspecti va xusta. É indiscutib le que, no marco da operación “Segunda Vía”, baixo ordes directas e formais do presidente Nixon, a CIA intentou provocar un golpe de Estado militar en Chile en 1970... A nosa acción xerou tensións dent ro da sociedade chilena. É completamente indiscutible que a política oficial dos EU A era hostil a Allende e que intentou poñe-lo capital privado contra Chile, bloquea-los créditos internacionais dos que era beneficiario e que os militares norteamericanos sostivesen amigables relacións cos seus homólogos de Chile. Pero todo iso non abonda para facer da CIA o bloque emisario de tódolos pecados do actual réxime militar chileno.” (COL BY,W . (Director d a CIA en tre 1973 e 1976): Treint a años de la C IA. 1980. En: ARÓSTEGUI SÁNCHEZ , j.: Obra citada. 232
    • Pax. 225) Z. 2. A disidencia de Francia con respecto ó liderado mundial dos Estados Unidos. “... Quérovos dicir que Francia é consc iente de que a alianza estab lecida entre quince pobos libres de Occidente contribúe a mante-la súa seguridade, e sobre todo do papel que neste aspecto desempeñan os Estados Unidos. Con todo, Francia considera que os cambios que tiveron lugar, ou que están en camiño de facelo, despois de 1949, en E uropa, Asia e en tódalas partes, así como a evolución da súa propia situación e das súas propias forzas, non xustific an, n o que se refire a Francia, as disposicións de orde militar tomadas despois da sinatura da alianza, tanto as que teñen forma de convencións multilaterais, como os acordos particulares entre o goberno francés e o goberno norteamericano. Por iso, Fran cia p ropponse recuperar sobre o seu territ orio o total exercicio da súa sob eranía, actualmente abafada pola presenci a permanente de elementos militares aliados ou pola utilización qu e se fai do seu ceo. Por todo iso decidiu cesa-la súa participación nos mandos conxuntos integrados, así como non poñer máis forzas a disposición da OTAN...” (Carta de C h a rl e s D e Gaulle ó Presidente norteamericano Lindon B. Johnson. 1966. En: ARÓSTEGUI SÁN CHEZ, J. e outros: Obra c itada. Pax. 225) Z. 3. Os problemas inte rnos da URSS. A revolta de Hungría. (...) Logo da liberación, a Unión Soviética e o seu partido Bolxevique, tendo a Stalin á fronte deles (salvas de aplausos), sen tomar en consideración as dificultades caus adas pola guerra no seu propio país, prometeron ao noso pobo e ao noso partido unha fraternal axuda internacionalista multilateral para a consolidación do poder popu lar, para o restablecemento e o des envolvemento da nosa ec onomía sobre base s socialistas , para o desenvolvemento dos diferentes sectores da nosa vida. Prometeron ao noso pobo e ao noso Partido un forte apoio na loita contra o imperialismo e o revisionismo yugoslavo, apoios que foron proveitosos (...) A traizón de Kruschev e das súas formulacións revisionistas, que se esforzaron en destruír o noso Partido e a nosa Patria socialista así como a amizade soviético-albanesa, non diminuíu nin diminuirá os sentimentos de agradecemento, de afecto e de eterna amizade do noso pobo e do noso partido cara ao Partido e a Patria de Lenin e de Stalin (Aplausos) (...). Mentres que os revisionistas seguidores de Kruschev, á beira dos imperialistas, lanzábanse ao ataque contra o noso Partido e o noso pobo, nestes días, nestes difíciles anos de loita, A gran China e o glorioso Partido Comunista de C hina, tendo ante eles ao camarada Mao Zedong, atopáronse á beira do noso pobo e do noso Partido (Salva de aplausos. Ovación). Axudáronnos gen erosamente, con cedéronnos créditos e outras formas de axuda para permitirnos continuar as obras do tercer quinquenio, a edificación socialista do país (...) A destitución de Kruschev é unha gran vitoria, pero isto non significa o fin do revisionismo. Os actuais dirixentes do Partido e do goberno soviéticos, logo da caída de Kruschev, declararon máis dunha vez que seguiron fielmente a liña do XX, XXI e XXII Congreso do P.C.U.S. (...) En primeiro lugar, o arranxo da cuestión de Stalin, da rehabilitación de Stalin, en tanto que gran marxista leninista, independentemente dalgún erro insignificante que poida cometer, é unha gran cuestión de principio, de alcance internacional (Salva de aplausos. Ovación) (...) Os marxistas e os homes honestos non c ren as sandeces revisionistas que pretenden que Stalin era un feroz ditador (...) Sábese que Stalin nunca se comportou como un ditador, nin sequera cara aos adversarios do leninismo.” Enver Hoxha 29 de novembro de 1964 (Fonte: www.historiasiglo20.org. 6-III-2006) Z. 4. Os problemas i nternos da URSS. A Prim avera de Praga. “O recoñecement o dos div ersos intereses dos grupos sociais e dos individuos e a súa unificación, esixen a elaboración e a aplicación dun novo sistema político, dun novo modelo de democracia socialista. Hoxe, cando se borran as diferenzas de clase, o criterio principal de avaliación dos individuos na sociedade é este: ¿en que medida contribúe unha determinada pe rsoa ao desenvo lvemento social? O partido criticou a miúdo as concepcións igualitarias, pero na práctica a nivelación estendeuse nunha medida sen precedentes, e chegou a ser un dos principais freos do desenvolvemento económico intensivo e da elevación do nivel de vida. 233
    • Se nos esforzamos hoxe en eliminar as tendencias igualitaristas, e en valorar os principios do rendemento, non cremos crear así unha novas capas privilexiadas. Queremos que, en todos os sectores da nosa vida social, a remuneración das persoas dependa da importancia soci al e da eficiencia do seu traballo, do alarde da iniciativa persoal, do grado de responsabilidade e dos riscos . Isto está de acordo co interese do desenvolvem ento de toda a nosa sociedade (...). O Partido Comunista non xoga o seu papel dirixente dominando á sociedade, senón servindo con maior abnegación ao seu desenvolvemento socialista. Non pode impoñer a súa autoridade, senón servindo con maior abnegación ao seu desenvolvemento s ocialista. Non pode impoñer a súa liña mediante ordes (...) A súa misión é, ante todo, espertar a iniciativa socialista, mostrar o camiño e as pos ibilidades reais das perspec tivas comunist as (...) o partido insistiu en máis dunha ocas ión sobre a necesi dade do desenvolvemento da democracia socialista. As medid as ado ptada s polo parti do te ndían a incrementar o papel dos órganos representativos elixidos polo Estado, subliñ ando con iso a importanci a das organizacións de masas voluntarias e de todos os xeitos de actividade do pobo (...) A arma máis eficaz contra a introdución dos métodos do centralismo democrático no partido, é o de incrementar a participación dos membros do partido na elaboración da liña política, o de reforzar o papel realmente democrático dos órganos elixidos(...) O socialismo non pode significar soamente a liberación dos traballadores da dominación das relacións de clase e da explotación, senón tamén, un pleno desenvolvemento da personalidade. Debe ofrecer máis que calquera democracia burguesa.” Programa de ««Renovación do socialismo»» Comité Central do Partido Comu nista de Checos lovaquia 5 de abril de 1968 (Fonte: www.historiasiglo20.org. 6-III-2006 Z.5. Informe secreto de Kruschev sobre o culto á personalidade. “¡Camaradas! No informe do Comité Cent ral do Partido ante o Vixésimo Congreso, nalgúns discursos de delegados ao Congreso, asíí com o anteriormente, durante as ses ións plenarias do CC/PCUSD, moito se dixo sobre o culto do individuo e os súas dañosas consecuencias. Logo da morte de Stalin, o Comité Central do Partido comezou a empregar a política de explicar, concisamente e concretamente, que é ilícito e estraño ao espírito de marxismo e do leninismo elevar a unha persoa, transformala nun superhome dotado de características sobrenaturais, comparables ás dun deus (...) Entre nós cultivouse durante moitos anos esa crenza en torno a un home, e especialmente en torno a Stalin. O obxecto do presente informe non é unha valoración exhaustiva da vida e a act ivid ade de Stali n. (. ..) Agora atopámosnos fronte a unha cuestión de inmensa importancia para o Partido no presente e no futuro (...) trátase de como o culto da persoa de Stalin foi crecendo gradualmente; ese culto que en determinado momento converteuse na fonte de toda unha serie de perversións u nanimement e graves e serias dos principios do Partido, da democracia do Partido, da legalidade revolucionaria (...) Cando analizamos as prácticas de Stalin en canto á condución do Partido e a nación, cando nos detemos a considerar calquera acto de Stalin, debemos convencernos de que os temores de Lenin estaban xustificados. As características negati vas de Stalin, que en época de Lenin eran só incipientes, transformáronse durante os últimos anos nun grave abuso de poder que causou indicible dano ao noso Partido (...) Stalin non actuou mediante a persuasión, a explicación e a cooperación paciente coas persoas, senón impoñendo os seus conceptos e esixindo obediencia absoluta á súa opinión. Quen se opoñía a iso , ou procuraba probar o seu punto de vista e a exactitude da súa posición, quedaba sentenci ado á exclusión do mando colectivo e á correspondente aniquilación moral e física.(...) ¡Camaradas! Debemos abolir o culto do individuo decisivamente, dunha vez por todas; debemos sacar as conclusións acertadas sobre o labor ideolóxico-teórica e práctica. Para iso é n ecesario: Primeiro, seguir a norma bolxevique, condenar e desarraigar o culto ao individuo como alleo ao marximo- leninismo e oposto aos principios do mando do Partido e as súas normas de vida, e loitar inexorablem ente cont ra todo intento de volver implantar esta práctica nunha forma ou outra (...) En segundo término, debemos continuar sistemáticamente e con persistencia a obra do Comité Central durante os últimos anos (...) dos principios leninistas do mando do Partido, e caracterizada, sobre todo, polo principio dominante o mando colectivo, polo respecto das normas de vida do Partido descritas nos estatutos do noso 234
    • Partido e, en suma, pola ampla práctica da crítica e a autocrítica. En terceiro término, restaurar completamente os principios leninistas de democracia s oviético-socialis ta, expresadas na Constitución da Unión Soviética, para combater a arbitrariedade de individuos que abusen do poder. (...) ¡Camaradas! O Vixésimo Congreso do Partido Comunist a da Unión Soviética mani festou con nova ene rxía a inconm ovible unidade do noso Partido, a súa cohesión en torno ao Comité Central, a súa firme vontade de cumprir a gran tarefa de construír o comunismo. Kruschev "Informe Secreto" sobre o culto á personalidade (Fonte: www.historiasiglo20.org. 6-III-2006) Z. 6. Problemas en Oriente próximo. A Guerra dos Seis días. “O 5 de xuño de 196 7, Israel desencadeou operacións militares contra a Repúblic a Árabe Unida, cometendo, deste xeito, un ha agresión. As Forzas Armadas da R .A. U. están combate ndo c ontra tropas israelíes que invadiron o territorio deste Estado con carros de combate, artillería e aviación toman parte nas hostilidades por ambalas dúas partes. A R.A. de Siria aliñouse ó lado da R.A.U. e aporta o concurso das súas forzas armadas para responder á agresión. Xordania declarou que se atopa en est ado de guerra con Israel e que contribuírá co se u apoio militar á R.A.U., poñendo á súa disposición as súas Forzas Armadas e todos os seus recursos... O goberno de Israel, tendo desencadeado a agresión contra os Estados árabes viciños, atropelou o estatuto da ONU e as normas máis elementais do Dereito internacional... O goberno de Israel sabe que é posible evitar a guerra. É precisamente a isto ó que apelaban a Unión Soviética e outros estados amantes da paz. E sin embargo, escolleu o camiño da guerra. Non cabe dúbida que a aventura emprendida por Israel volveráse ante todo contra é mesmo... A URSS fiel á súa política de aistencia ós pobos víctimas de agresión, axuda ós estados que se liberarón do xugo colonial; declara o seu firme apoio ós gobernos e aos pobos da R.A.U., Siria, Irak, Alxeria,Xordania e outros es tados árabes , e manife sta a súa con vicción no éxito da s úa xusta loit a pola independencia e os dereitos soberanos. Condenando a agresión cometida por Israel, o goberno da U RSS esixe do goberno de I srael, como pri mei ra medida urxente para liquidar o conflicto militar, que poña fin inmediatamente e sin condicións ás operacións militares contra a R.A.U. e outros países árabes e que retire as súas tropas máis alá da liña de armisticio. O goberno soviético manifesta a esperanza de que os gobernos dout ros estados e entre eles as grandes potencias, farán pola súa parte todo o que e sté na súa man para deter o conflicto militar no Próximo Oriente e restaurar a paz. A Organización de Nacións Uni das debe desempeñar o seu primeiro deber condenar as acción s de Israel e tomar rapidamente as medidas necesarias para o restablecemento da paz no Proximo Oriente. O goberno soviético resérvase o dereito de tomar as medidas indispensables que puideran ser dictadas pola situación.” (Comunica do soviético de 19 67. En: www.historiasiglo20.org. 6-III-2006) Z. 7. Problema s en Orien te Próxim o. A Guerra do Yom Ki ppur. “O Consello de Seguridade. 1. Insta a todas as partes na presente loita a que cesen o fogo e poñan fin a toda actividade militar inmediatamente, a máis tardar doce horas despois do momento da aprobación desta resolución, nas posicións que agora ocupan. 2. Insta ás partes interesadas a que empecen inmediatamente despois da cesación do fogo a aplicación da resolución 242 (1967) de 22 de novembro de 1967 do Consello de Seguridade en todas as súas partes. 235
    • 3. Decide que, inmediatamente e en forma simultánea coa cesación do fogo, se inicien negociacións entre as partes interesadas, cos auspicios apropiados enc amiñados ó estab lecemento dun ha paz xusta e duradeira no Oriente Próximo. 22 de outubro de 1973. (Fonte: www.historiasiglo20.org. 6-III-2006) Z. 8. Escenario da Guerra do Yom Kippur 236
    • Z. 9. O armamento durante a Guerra Fría. Gastos militares das dúas potencias. Z. 10. O arm amen to du rante a Gue rra Fría. Pote ncial nuc lear. 237
    • Documentos fílm icos relacionados co a unidade temática. 1. Alemaña ano cero. Italia. 1948. Dir. Roberto Rosellini. Xénero: drama bélico. Duración: 74 m. 2. A balada de Berlín. Alemaña. 1948. Dir. R. A. Stemmle. Sin datos nos demais apartados. 3. O terceiro home. Reino Unido. 1949. Dir. Carol Reed. Xénero: drama. Duración: 93 m. 4. ¿Teléfono vermello? Voamos cara moscú. Reino Unido. 1963. Dir. Stanley Kubrick. Xénero: comedia antibélica. Duración: 93 m. 5. Un, dous, tres. EE. UU. 1961. Dir. Billy Wilder. Xénero: comedia. Duración: 108 m. 6. ¡Alerta: mísiles! EE. UU. 1977. Dir. Robert Aldrich. Xénero: suspense. Duración: 146 m. 7. O cazado r. EE. UU. 1978. Dir. Michael Cimino. Xénero: drama bélico. Duración: 183 m. 8. Europa. Dinamarca. 1991. Dir. Lars von Trier. Xénero: drama. Duración: 114 m. 9. Apocalypse Now. EE. UU. 1979. Dir. Francis Ford Coppola. Xénero: drama bélico. Duración: 153 m. 10. Éxodo. EE. UU. 1960. Dir. Otto Preminger. Xénero: drama. Duración: 213 m. 11. O outeiro dos demos de aceiro. EE. UU. 1957. Dir. Anthony Mann. Xénero: drama. Duración: sin datos. 12. A confesión. Francia-Italia. 1970. Dir. C. Costa-Gavras. Sin datos nos demáis apartados. 13. A chaqueta metálica. Reino Unido. 1987. Dir. Stanley Kubrick. Xénero: bélico. Duración: 120 m. 14. A insoporta ble levidade do ser. EE. UU. 1987. Dir. Philip Kaufman. Xénero: drama erótico. Duración: 164 m. 15. Arroz amargo. Italia. 1949. Dir. Giuseppe de Santis. Xénero: drama. Duración: 108 m. 16. A terra trema. Italia. 1948. Dir. Luchino Visconti. Xénero: drama, Duración: 152 m. 17. Berlín- Occidente. EE. UU. 1948. Dir. Billy Wilder. Xénero: comedia. Duración: 116 m. 18. Cando pasan as cegoñas. 1957. Dir. M. K. Kalatozoc. Sin datos nos demáis apartados. 19. Corea, hora cero. EE. UU. 1952. Dir. Tay Garnett. Xénero: bélico. Duración: 106 m. 20. ¿Lembras a Dolly Bell? Yugoslavia. 1981. Dir. Emir Kusturica. Xénero: drama. Duración: 107 m. 21. Nove días dun ano. 1961. Dir. M. Romm. Sin datos nos demais apartados. 22. O honor perdido de Katherine Bloom. 1975. Dir. V. Scholondorff. Sin datos nos demais apartados. 23. O matrimonio de María Braun. Alem aña. 1978. Dir. Rain er Wen der Fassb inde r. Xénero: drama. Duración: 119 m. 24. Os mellores anos da nosa vida. EE. UU. 1946. Dir. William Wyler. Xénero: drama. Duración: 170 m. 25. Papá está en viaxe de negocios. Yugoslavia. 1945. Dir. Emir Kusturica. Xénero: drama. Duración: 136 m. 26. Why we Fight. EE. UU. 2005. Dir. Eugene Jarecki. Xénero: documental. Duración: 98 m. 238
    • 239