• Save
10G Cameron [17]
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

10G Cameron [17]

on

  • 642 views

 

Statistics

Views

Total Views
642
Views on SlideShare
618
Embed Views
24

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 24

http://lj-toys.com 22
http://l.lj-toys.com 2

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

10G Cameron [17] 10G Cameron [17] Presentation Transcript

  • 10G Cameron 3.1
  • Florence, Yana & Katinka Tegen de avond maakten de meisjes Yana en Katinka een ‘meisjesavond’ van, ze haalden elkaars woorden in. “Wanneer gaan we naar huis?” vroeg Katinka nog een keer. Yana kreeg het wel moeilijk. Dat meisje wou een normaal leven, ouders die hun studies eindelijk klaar konden krijgen.
  • “Snel mogelijk.” zei Yana enkel. Katinka wist niet wat dat wilde zeggen, zewilde weten hoelang.“Dat heb ik al gehoord. Ik bedoel, voor hoelang blijven we nog hier?”Wat de meisjes niets in de gaten hadden, dat Florence in de deuropeningstond en zo hun gesprek kon afluisteren.
  • Hij bleef in eerste instantie rustig. “Kan ik je alleen spreken, Yana?” Samengingen ze naar boven en het bleef niet kalm, de bom was aan het barsten.“Merk je niet dat dat meisje steeds vragen stelt?”“Misschien wel. Ze vindt het leven hier ook nog leuk maar ja, ze verlangtnaar een echte thuis.”
  • “Ja dus? Kunnen we daar iets aan doen?” wou Florence weten, “deprofessoren vinden al niet oké dat we een kind in huis hebben.”“Wat ze hierover denken, is mijn probleem niet.” zei Yana, “maar wehebben steun gekregen van familie en vrienden. In het begin was dat nietzo makkelijk, mijn broer en mijn moeder waren tegen onze relatie.”
  • “Of ze hier positief of negatief beoordelen…” raasde Florence nog allesachter elkaar, “wees blij dat je je familie nog hebt, Yana! Mijn ouders enmijn zus zijn de enigen die nog leven en ze zitten allemaal in Frankrijk! Duscontact? Nee, rien de knots, ze weten zelfs niet dat ik met jou ga trouwenen dat ik een dochter heb!”
  • “En ik dan? Mijn vader wou mijn moeder chanteren en hij stalkte onsaldoor, van het eerste tot het laatste, tot hij stierf in een brand. Denk jij datik dat leuk vond? Mijn moeder is volgens mijn zus dement! Klinkt dat leuk?Nee toch! Dus, kunnen jullie hier nog heel even twee jaar uithouden inplaats van aldoor te zeuren?”
  • Florence zuchtte diep. Zijn eerste grote ruzie met Yana, hij had dat nooitzien aankomen.“Ik heb dit echt niet gewild. Jij ook niet en Katinka ook niet. Niemand. Maarkomaan, we waren toch zo dolgelukkig, samen met ons dochtertje? Ik houvan je en ik hou van Katinka, dat is het enige wat belangrijk is voor mij.”
  • “Nou ja, weet je? Je hebt gelijk.” gaf Yana toe, “we hebben hier eigenlijknog goed maar we hebben niets liever dat we hier klaar zijn en dat we eenechte thuis kunnen bouwen.”“Precies.” stemde Florence toe, “en je weet nog niet alles wat ik hebmeegemaakt in mijn verleden. Ik heb hiervoor nooit gedurfd om hier uit tekomen. Niemand weet het.”
  • “Oh ja?” werd Yana meteen nieuwsgierig, “vertel?”Florence schudde zijn hoofd. “Ik wil wel maar… Katinka zit hier beneden enhet is al gênant genoeg dat ze onze ruzie heeft gehoord. Dan ga ik ook mijnverleden niet prijsgeven.”Yana begreep hem. “Oké.”
  • “Maken we het weer goed? Of doen we voor de rest van de week koppigtegen elkaar?” vroeg Florence.Yana glimlachte. “Ik zou dat geen week kunnen volhouden. Dus…”Ze zoenden met elkaar.
  • De volgende dag. Het werd al bijna avond en heel La Fiesta wasondergesneeuwd.
  • De meisjes genoten natuurlijk van de sneeuw en samen maakten ze eenhele grote sneeuwman voor de deur.
  • Florence zag het en deed natuurlijk mee met de sneeuwpret. Maar in plaatsvan mee te helpen met de sneeuwman, maakte hij een sneeuwengel op degrond.
  • “Lukt het met de sneeuwman?” vroeg Florence even later. De meisjeswaren nog druk in het weer met de sneeuwman.“Nog het laatste bolletje!” riep Katinka enthousiast.“Het hoofdje, bedoelt ze.” corrigeerde Yana haar dochter.
  • Het hoofdje van de sneeuwman was ook gelukt. Nu ontbrak er enkelversiering. Yana maakte de sneeuwman nog heel stevig zodat hij niet omkon vallen.
  • “Klaar!” riep Katinka enthousiast als de versiering bij de sneeuwman hadaangebracht en ze was er fier op ook. Natuurlijk, haar ouders waren ookfier…
  • De volgende ochtend lag alle sneeuw in La Fiesta nog steevast op de bodemen kreeg Yana een telefoontje. Het bleek de school van Katinka te zijn, omte zeggen dat Katinka vandaag een vrije dag had omdat de school vanwegede school dicht zou blijven.
  • “Wie belde daarnet?” vroeg Florence die achter Yana stond.“De school van Katinka.” vertelde ze, “ze heeft vandaag geen school, Ijsvrij.Maar we hebben vandaag examens en Katinka is thuis. Wat moeten wedoen?”
  • “We moeten maar het kindermeisje bellen. Er zit niets anders op, vrees ik.”Florence zag geen andere oplossing dan het kindermeisje te bellen. Wel diktegen de zin van Yana maar wat moest ze anders? Problemen krijgen metde kinderbescherming? Nee, bedankt…
  • Het kindermeisje kwam met plezier op Katinka passen en haar ouderskonden met een gerust hart naar hun examens gaan. Tegen de middagkwamen ze terug met schitterende punten.
  • Ondertussen bedankte Yana het kindermeisje voor de hulp en ze liet hetkindermeisje gaan.
  • Het kindermeisje vertrok en dat kon Katinka concluderen dat haar oudersterug thuis waren. Ongetwijfeld holde ze naar beneden en vloog in dearmen van Yana.“Hoe waren de toetsen geweest?” vroeg ze.
  • “Alles oké! Je vader en ik zijn allebei door naar het volgende semester.”vertelde Yana vol trots. Katinka was blij, zoals de ouders die blij waren dathun kind een voldoende had gehaald.“Yeah! Nu nog een anderhalf jaar en we zijn vertrokken!” jubelde Katinka.
  • Florence kon hun gesprek – voor de zoveelste keer – weer goed horen enmin of meer mengde hij zich in.“Tot nu toe nog. Alles kan nog misgaan.” zei hij. Met spuwende ogen keekYana naar hem. Ze mocht niets zeggen en hij wel?
  • “Spelbederver.” siste Yana in fluistertoon naar Florence toe en greep naarhaar jas, “ik ga naar mijn college, ik ben er lang niet meer geweest.”Florence wou haar nog toeroepen: “Krijgen we nog geen kus meer?” maarYana was al weg.
  • Katinka daarentegen vond niet erg dat ze geen kus had gekregen, volgenshaar zou haar mama dat vergeten zijn. Daarjuist had ze ook Yana geknuffelddus… Katinka pakte de afstandsbediening van de radio, zette de radio aanen danste vrolijk op het muziek dat weerklonk.
  • Maar Florence was blijkbaar daar niet mee gediend.“Katinka, zet de radio eens uit!” vroeg hij op een vriendelijke manier – omte beginnen. Katinka negeerde hem en danste verder. Even later…“Katinka, zet de radio eens uit!” herhaalde Florence, deze keer op eenstrengere toon.
  • Dit keer negeerde Katinka het nog eens. Florence had helemaal geen zin omzich op te jagen en zonder meer stond hij op om de radio uit te zetten. Dathad hij ook gedaan.“Maar papa!” jammerde Katinka meteen.“Ga met je barbiepoppen spelen of wat dan ook. Ik ben nu bezig en dat kanniet met muziek, oké?”
  • Katinka kennende gaf helemaal niet op en liep naar de radio toe om hemterug aan te zetten. Maar Florence hield haar tegen en begon haar tekietelen.
  • Katinka lachte zich meteen dood. “Haha… hou op, papa! I- ik kan daar niettegen!” schreeuwde ze doodleuk. Even later stopte Florence uiteindelijk.“Hup, nu naar je kamer en hou je met kalmte bezig!”Katinka wees naar de radio. “Maar mag ik ook niet de muziek zachter-”Ze was niet uitgesproken of… “Nee!”
  • Teleurgesteld en dik tegen haar zin was Katinka meteen onderweg naarhaar kamer. Zo had ze haar papa niet leren kennen, hij was zelf eenpleziermaker, net als zijn dochter. Maar nu was het doodserieus: “Zet demuziek eens af.” Het studentenleven van haar ouders begon Katinkauiteindelijk te vervelen…
  • Yana wist al meteen wat er gebeurd was tussen Katinka en Florence. Aan deene kant begreep ze Katinka dat ze plezier wou maken en aan de anderekant dat Florence met iets belangrijks bezig was. Ondanks dat Yanahelemaal op was en verlangde naar slaap, las ze toch een verhaaltje vooraan Katinka.
  • Nadat Yana het verhaaltje helemaal had uitgelezen, trok ze haar pyjama ineen tijd aan en kroop naast Florence in bed voor ze naar dromenland zouvertrekken.
  • Zo ging het heel semester voorbij zonder problemen. Of toch bijna zonderproblemen, met Katinka’s ‘kattenkwaadheden’. Ineens stonden de examensalweer voor de deur en dat behaalden Yana en Florence weer met succes…“NOG 1 JAAR!”
  • Blijkbaar had nog iemand goed nieuws: Katinka haalde een 10 op haarrapport en dat mogen haar ouders gerust weten.
  • En alsof er nog niet genoeg nieuws waren gevallen. Er arriveerde een taxivoor de deur en iemand stapte eruit. Die iemand kwam niemand bekendvoor, behalve bij Florence.“Broeder!” glimlachte de vrouw, “dat is lang geleden dat we elkaar noggezien hebben!”
  • Yana dacht in het begin dat Florence een minnares had. Nee toch, ze kendehem beter als dat. Gelukkig, het was zijn zus die voor hun neus stond.“Ghislaine!” Florence liep meteen naar zijn huis. Zo te zien was hij nietgelukkig met haar komst, “wat doe je hier? Mij in de steek laten en nazoveel jaren kom je terug?”
  • “Je weet heel goed dat ik gedwongen was om naar Frankrijk te keren.” lietGhislaine hem daarop terugkomen, “en ons moeder is ondertussenoverleden.”“Oh fijn, nog een harteloos wezen minder in deze wereld.” mompelde hij.
  • “Ah, weer niet van de drugs kunnen afblijven?” siste Ghislaine spottend.“Ik? Ik ben al lang gestopt, hoor.” vertelde Florence, met een trotse glimlachop zijn gezicht. Ghislaine ging iets dichter bij hem staan.“Oh ja, vandaar dat ik die sigarettenreuk bij jou niet meer ruik…”
  • Yana ging er bij staan. “Sorry dat ik me moei.”Ghislaine keek meteen naar Yana en bekeek haar grondig. Zou Yana haarbroer zijn vriendin zijn? Ze dacht het meteen al.“Dat mag je. Je bent?”
  • “Yana Cameron.” stelde Yana zich vriendelijk voor, “de verloofde van jebroer.” Florence ging achter Yana staan en omarmde haar.“Ja, dat klopt wat ze zegt. Ze is mijn ware liefde.”Ghislaine lachte. “Ja ja. Mijn naam is Ghislaine Thibault. Je hebt alwaarschijnlijk door dat ik zijn zus ben.”
  • Ghislaine wees vervolgens naar Katinka, die haar huiswerk aan het makenwas. “En dat meisje, kennen jullie ze? Mogen de kleine kinderen al meteennaar het unief?”Met spuwende ogen keek Florence zijn zus aan. “Nee, dat is onze dochter.Ze zit hier helemaal niet op school maar-”Ghislaine begreep het onmiddellijk. “Jullie hebben al een dochter?Chapeau!
  • Ik heb blijkbaar veel dingen gemist toen ik in Frankrijk was.”Florence was zijn zus haar gedoe al meteen beu, al was ze hier geen vijfminuten. “Ben je hier om mij te pesten?”“Nee, eigenlijk niet. Sinds het overlijden van onze ouders kon ik eindelijkontsnappen. Ik had destijds één van je brieven gelezen dat je hierstudeerde.”
  • “Je bent toch een beetje van de late kant, Ghislaine.” zei Florence, “wezitten al in ons laatste jaar.”“Toch niet zo laat.” ging Ghislaine daar tegenin, “jullie trouwen binnenkorten dat wil ik echt niet missen.”“Ah ja, dat is ook zoiets. Je zou natuurlijk naar onze bruiloft komen.” zeiYana.
  • “Dank je.” glimlachte Ghislaine dankbaar.“Euh… ik heb iets gehoord dat…” Yana kreeg een krop in haar keel, “datFlorence drugs nam?”Florence zijn hart maakte een hard sprongetje en Ghislaine kreeg hetmoeilijk. “Heeft hij je niets over verteld?”
  • “Euh… wel dat hij geen goed verleden heeft gehad. Daar is bij gebleven.”Ghislaine schudde Yana een hand, als teken van afscheid. “Euh, ik moet nognaar het interim-bureau. Tot nog eens.”Daarna verdween Ghislaine van de bodem. Jammer genoeg voor Florenceniet voorgoed…
  • Nu was Yana helemaal op van de nieuwsgierigheid. Over Florence zijnverleden en het feit dat hij ooit drugs nam. Yana wist wel dat hij rooktemaar voor de rest…“Nu moet je één en het ander vertellen.”
  • Florence zuchtte gefrustreerd. “Yana, begin je daar nu weer over?”“En ik dacht dat ik jou kon vertrouwen en je me alles vertelde. Je houdt ietsachter voor me.”
  • “Ik schaam me, Yana, ik schaam me godverdomme dood!”Yana was helemaal op van de nieuwsgierigheid en de zenuwen. Ze had alhet gevoel dat Florence iets geheim hield. “Blijkbaar vertrouw je me niet. Jeweet toch dat ik van je hou en dat ik jou nooit zal verlaten?”
  • “Als je echt wil dat ik het vertel…” gaf Florence eindelijk op en keekgefrustreerd naar Yana. Vrouwen, ze zouden nooit opgeven tot ze iets teweten konden komen, “eerst waren we een dolgelukkig gezin. Mijnmoeder, mijn vader, Ghislaine en ik. Ghislaine en ik waren geboren op hetunief maar lang bleven we daar niet want mijn ouders gaven hun studiesop. Voor ons.
  • Ghislaine en ik hadden grote bewondering voor onze ouders. Ineens gingmijn vader op zakenreis met de vliegtuig naar Moskou, hij overleed terplaatse in Sint-Petersburg.” Ineens kon Florence helemaal niet meer enstopte in midden van zijn verhaal. Hij vocht tegen zijn tranen en toch…“toen kwam Gautier, de nieuwe liefde van mijn moeder. Ach man, ik haatdie vent.” Yana kon haat en woede in zijn stem horen,
  • “Gautier mocht Ghislaine wel, van mij moest hij niets hebben. Hij verteldeleugens over mij tegen mijn moeder en in één beweging was ze helemaalveranderd, ze begon mij te haten. Gautier probeerde Ghislaine ook aan zijnkant te krijgen maar tevergeefs, ze bleef mij steunen. Toch was dat nietgenoeg voor mij, ik vond natuurlijk het ergste over mijn moeder. Ik zat echtzo in de put dat ik via mijn vriendin aan drugs raakte
  • want echt, je kunt niet voorstellen hoe depri ik was. Eén pilletje en ik washelemaal verkocht. Ik was toen veertien. Ghislaine was de enige diedaarover wist.”Yana haar ogen werden groot. “Dat meen je niet.”“Oh, echt waar. Toen mijn moeder en Gautier hierover te wetenkwamen, waren ze naar Frankrijk gevlucht en Ghislaine moest tegen haarzin meegaan, ze wou liever bij mij blijven om mij terug op rechte pad tezetten.
  • Maar zonder haar was het ook gelukt. Ik was achttien, besefte dat drugsnemen geen zin had en vroeg om begeleiding. Dat kreeg ik, al koste het megeld maar het had wel geholpen. Ik rookte enkel maar daarmee was ik ookgestopt.”
  • Yana ging uiteindelijk naar Florence zitten.“Je rookte nog toen we elkaar hadden leren kennen.”“Ja, dat klopte.” gaf Florence toe, “ik was een verstopte roker die één pakjeper dag nam. Op het moment dat we elkaar tegenkwamen, was ik aan hetafkicken, ik rookte toen eerst de helft van het pakje en het verminderdeelke keer. Ik wist wel dat je ervan walgde en was ik helemaal gestopt.”
  • “Nou, ik sta er stom van wat je allemaal hebt gemaakt.” Yana was helemaalterneergeslagen, “wat allemaal in je eerste kwart van je leven is gebeurd.”Florence sloeg zijn arm om Yana haar nek. “Ongelooflijk hè. Gautier heeftmijn moeder afgepakt en bijna mijn zus afgepakt. Ik mag van geluk sprekendat ze nog achter mij staat, al pest ze me soms. Maar jou en Katinka gaat hijniet afpakken of hij maakt wat mee.”
  • Yana grinnikte. “Ik ben niet zo stom, hoor. We zijn alleen van jou.” Ze sprongop zijn schoot. Florence pakte haar benen en zoende haar hartstochtelijk.“Weet je nu alles wat je wil weten?” vroeg hij.“Als je nog iets wil vertellen… laat het even rusten.”
  • Yoran & Jaqueline Vol ongeloof keken Yoran en Jaqueline naar de geest. “Wat is dat voor iets belachelijks?” vroeg Jaqueline zich af. “Beledig hem niet.” fluisterde Yoran haar toe.
  • “Ah. Je hebt dus tot nu toe geen wensen?” vroeg Geest Ooms en stak zijnhand op, “oké dan. Roep me als je me nodig hebt.”In een wip was de geest verdwenen.
  • Dagen vlogen meteen voorbij en hiervoor hadden Yoran en Jaqueline geenwensen van Geest Ooms nodig: de examens hadden voor de deur gestaanen beiden waren ze door. Nog één semester! Ze konden haast niet wachten.
  • Beiden vlogen ze al meteen in de blok, ook al hadden ze hun examens netachter de rug gehad. Als ze door geraken, dat zou echt een wonder zijn…Dit semester werd enkel gestudeerd en naar colleges gegaan.
  • En dat had invloed op goede resultaten, wat voor goede resultaten! Zehadden hun – laatste – examens achter de rug gehad en dat betekende:AFGESTUDEERD!
  • Ze hadden hard gewerkt om hun huisje leeg te maken. Niet alle meubelswaren te koop gezet of weggegooid, sommige meubels konden van paskomen in hun nieuwe huis.“Wat een tijden dat we hier meegemaakt hebben.” zuchtte Jaqueline.
  • “Daar zeg je iets.” gaf Yoran haar gelijk, “ik ga het hier missen, denk ik.”“Ik ook. Mijn cheerleadertijden, onze eerste ontmoeting, onze verloving.Allemaal is dat hier op deze campus gebeurd. Ik ben God dankbaar dat ikjou heb.” zei Jaqueline.
  • “Broeder!” hoorden ze iemand enthousiast roepen. Het was Yana, metFlorence aan haar zijde, ze waren binnengevallen, “wat heb ik gehoord?Jullie zijn afgestudeerd!” Ze nam Yoran in haar armen.“Ja. Geweldig hè?”
  • Vervolgens stapte Yana op haar toekomstig schoonzus af.“Jij ook gefeliciteerd! Dat je een toekomst met mijn broer mag bouwen endat jullie gelukkig worden.” deelde Yana haar felicitaties.“We zijn al gelukkig!” lachte Jaqueline, “maar toch bedankt, Yana!”Iedereen moest lachen.
  • Uiteindelijk vertrokken Yoran en Jaqueline als afgestudeerde studententerug naar Long Beach en bouwden daar hun eigen huisje. Ze waren daarnog trots op ook!
  • Beiden zochten al meteen werk en haddensmaak te pakken. Jaqueline nam een baanaan in de carrière politiek, Yoran in decarrière natuurwetenschapper.
  • Ze hadden de baan net geen vijf minuten of ze werkten allebei al aan hunvaardigheden, waardoor ze meer kans konden maken op een promotie.
  • Even later brak ‘de grote dag’ aan: de dag van vandaag hadden Yoran enJaqueline samen gekomen om te trouwen. Natuurlijk was heel hun familieuitgenodigd.
  • Het spannendste moment was aangebroken als Yoran zijn ring bovenhielden dat aan de vinger van Jaqueline schoof.
  • Het ja-woord was al gewisseld, de beloftes waren al gemaakt. Nu ontbrakde kus nog en dat werd snel gegeven. Iedereen begon luid en uitbundig teapplaudisseren.
  • Alhoewel Yoran niet de echte zoon van Diana was, applaudisseerde ze luidmee. Yana had al met haar handen het lijf uitgeklapt, ze was helemaal fierop haar broer.
  • De moeder des huizes klapte het luidst met haar handen. Alhoewel Katinkahaar oom en tante niet zo goed kende, klapte ze toch mee. Het deed ookhaar deugd om bijna heel de familie te zien.
  • Grietje was ook heel erg blij voor haar broer. Oké, niet haar echte broermaar Yoran was een echte broer voor haar. Florence had in het begin nietgemakkelijk gehad met Yoran, gelukkig was alles toch goed gekomen.Florence had hier zeker geen slecht gevoel voor.
  • Florence stootte zijn arm tegen die van Grietje. “Zullen we ook maarklappen voor je broer?”Met een grote glimlach keek ze Florence aan. Wat een aantrekkelijkeman, wel jammer dat hij met Yana was. “Nou ja, waarom niet?”Yana zag dat het goed aan toeging tussen Florence en Grietje. Dat zag erniet slecht uit, hopelijk bleef het zo en ging het niet verder…
  • Natuurlijk werd de trouwtaart ook gesneden.
  • Aan tafel werd er natuurlijk trouwtaart gegeten en er werd zeer gezelliggepraat. Logisch als heel de familie bij elkaar was.
  • Grietje bleef de hele tijd naar Florence kijken. Op dat moment dat hij haareen stootje aan haar arm had gegeven voor ze gingen klappen, ze kreeg eenwarm gevoel vanbinnen. Maar toch… nee, dat kon Grietje haar eigen zusniet aandoen!
  • Wie dacht dat Yana blind was, zat al heel goed verkeerd. Grietje zou tochniet de hele tijd naar Florence kijken omdat hij een vlek op zijn jas had.Nee, Grietje deed zoiets niet zomaar. Yana gebruikte haar glimlach alscamouflage, in de hoop dat niemand haar door zou hebben.
  • Yoran wist meteen hoe dit spel precies inzat. Niet bij Yana maar bij Grietje.“Je blijft zo de hele tijd naar Florence kijken.” zei Yoran, “heeft hij een vlekop zijn jas of zo?”Grietje werd al meteen knalrood en zag Yana jaloers kijken. Het begon al.
  • “Nee. Wat is daar verkeerd aan?” beet Grietje meteen toe en zette daarnahaar glimlach op haar gezicht. Florence had door dat Yana dat precies nietoké vond en vond tijd om mee een gesprek te voeren.“Grietje is niet de enige die mij aantrekkelijk vindt, hoor.” grapteFlorence, “ik ken er ook zo iemand.”
  • “Oh ja? Wie dan?” klonk Yana nogal kortaf. Florence stond van tafel, liepnaar Yana toe en trok haar van tafel.“Jij natuurlijk.” Florence sloot haar in zijn armen, “mijn hart klopt alleenvoor jou.”Er klonk een rumoerig geluid. Er verscheen een glimlachje op Yana’sgezicht, wat kon hij toch lief zijn…
  • Iedereen was druk in de weer met het dansen. Vooral Diana die zich lietgaan en daardoor dikwijls viel. Maar gek zijn deed nooit pijn.
  • Yoran wou zijn zus Grietje zogezegd ‘troosten’ door met haar te dansen. Hijhad het gevoel dat ze daarnet een blauwtje bij Florence had gelopen…Maar oké, ze genoot in ieder geval ervan.
  • Tegen de avond was het huwelijksfeest afgelopen en het was niet zomaareen goed huwelijksfeest, het was magnifiek!
  • Nadat alle gasten weggejaagd werden, konden Yoran en Jaqueline rustig inhun nieuwe jacuzzi zitten en genieten van elkaar.
  • “Denk jij wat ik denk?” vroeg Yoran op een sensuele toon aan Jaqueline.Verward keek ze hem aan tot Yoran voor haar ging staan en haarhartstochtelijk begon te zoenen.
  • En het ging nog heftiger aan toe…
  • Fiona, Diana, Grietje & Otis Sinds gisteren kon Grietje aan niets anders meer denken. In haar hoofd zat enkel Florence. Zelf vond ze dat onmogelijk, hij was samen met haar zus maar haar hart zei dat anders.
  • Opeens kwam Diana in dezelfde kamer en ging bij Grietje zitten.“Ik durf te wedden dat je aan Florence denkt. Is het niet?” zeiDiana, waarbij Grietje heel diep zuchtte, “als ik jou één goede raad maggeven, vergeet hem gewoon, hij is samen met Yana en heeft een dochter.”
  • “Ik weet het. Ik vind dat zelf ook maar mijn hart zegt iets anders.” zeiGrietje.Diana haalde haar schouders op. “Dat kan. Veel mensen zeggen: ‘volg jehart’ maar in sommige gevallen kan je dat beter niet doen.”“Hoelang is het al gaande tussen Yana en Florence?”
  • Voor Diana het antwoord kon geven, wist Grietje iets weer.“Oh nee, wacht. Ze vertelde al over een vriend van haar toen ik een kindwas.” zei Grietje, “en ze was toen al een tiener. Dus het moet heel langduren.”“Ja, dat klopt.” gaf Diana haar gelijk, “Yana was een tiener en Florence eenmeerderjarige student. Hun relatie kon strafbaar zijn.
  • Nu zit alles goed. Stel je voor dat het anders was, dat jij samen met hemkon zijn, dan was jullie relatie nu strafbaar.”Grietje besefte dat Diana gelijk had. Hoe dan ook, ze wou Yana haargelukkig leventje niet verpesten door haar vriend af te pakken.
  • Voor de rest was vandaag de dag niet zo speciaal. Fiona ging op haar oudedag schaken met haar dochter.
  • De volgende dag zou Otis oudere worden en hij werd al dik gefeliciteerddoor Grietje.
  • Terwijl Grietje en Diana uit huis vertrokken, vermaakte Fiona zich met dehond Otis door hem te apporteren. Wel best jammer dat Otis binnen eenuur ook naar zijn werk zou vertrekken.
  • Opeens groeide Otis tot een oudere hond. Hij had pas verwacht dat hij dezeavond zou opgroeien maar dat was nu al gebeurd. Hij had een dubbelgevoel: fier dat hij zo lang kon leven maar was liever nog één van dejongsten geweest.
  • Paar dagen later was de tijd voor Fiona aangebroken om te gaan. DeMagere Hein stond al op haar te wachten met een zandloper in zijn hand.“Fiona Cameron, jouw tijd is gekomen.” zei hij op een kille, krakende toon.Iedereen was doodsbang.
  • Fiona had eerst niet door wat er gebeurde, tot haar het duidelijk werdwaarom Magere Hein van die gebaren als ‘kom maar’ maakte.“Nee, ik wil dat niet!” raakte ze uiteraard in paniek, “ik wil mijn familie zienopgroeien, zien groot worden. Magere Hein, neem mijn leven niet af!”
  • “Sorry Fiona, ik kan er ook niets aan doen.” Magere Hein wees naar eenmuur, “kom maar nu met mij mee, je kunt hier aan niet ontsnappen.”Dik tegen haar zin volgde Fiona toch mee met Magere Hein…
  • En er verscheen een urne in de plaats.
  • Rust zacht, Fiona Cameron.  73 dagen oud.
  • 10G Cameron