8.14

585 views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
585
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
2
Actions
Shares
0
Downloads
3
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

8.14

  1. 2. VW: Happy Family? <ul><li>Generaties: </li></ul><ul><li>Nel </li></ul><ul><li>Jeffrey x Carlijn </li></ul><ul><li>Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc </li></ul><ul><li>Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët </li></ul><ul><li>Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron </li></ul><ul><li>6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André </li></ul><ul><li>7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje, Casper </li></ul><ul><li>8. Sofie, Felicia, Marcia x Joran, Miranda, Elise, Bastiaan, Nora, Daphne </li></ul>
  2. 3. x
  3. 4. <ul><li>De vorige keer </li></ul><ul><li>Hoofdhuis : Jenna vertelde over haar verleden en trok bij Robert in met haar dochtertje Sira. </li></ul><ul><li>Fam. Stolk : Casper groeide op tot kind. </li></ul><ul><li>Fam. Molenaar : Joran komt bij Marcia wonen. </li></ul><ul><li>Fam. De Beer : Het hondje Johnny stierf plotseling. </li></ul>
  4. 5. 2kijken Hoofdhuis
  5. 6. Nog regelmatig bladerde Jenna haar oude notitieboekjes door, die ze aan de rand van het meer had vol gepend. Nare herinneringen, maar ook mooie momenten kwamen zo weer boven. Soms schreef ze nu nog wat, maar dan waren het alleen maar mooie dingen. Ze was gelukkig hier, met Robert en de meisjes.
  6. 7. Sira en Daphne konden het geweldig goed met elkaar vinden. Ze zagen elkaar niet echt als zusjes, maar meer als hele goede vriendinnen. Als Daphne ‘s morgens huilend wakker werd, speelde Sira net zo lang met haar tot ze weer stil werd.
  7. 8. ‘ Tijd om op te staan!’ lachte Robert en hij hielp zijn dochtertje met aankleden. ‘En,heb je al zin om vanavond op te groeien? Waarom blijf je niet gewoon altijd klein, nou? Dat zou ik wel eens willen weten!’
  8. 9. Sira glimlachte en liep met haar beer naar beneden. Misschien was Nora al wakker, dan konden ze spelen.
  9. 10. Nora was inderdaad al wakker, aangekleed en al, en ze speelde met een robotje. ‘ Au! Shit!’ vloekte Nora ineens hard. ‘Dat ding is kapot, ik kreeg gewoon een schok!’ Met een pijnlijk gezicht stak ze haar vingers in haar mond. Sira knielde bij haar neer. ‘Zullen we dan maar met iets anders spelen?’ ‘ Goed idee.’ bromde Nora.
  10. 11. Jenna was net rustig naar beneden gelopen om ontbijt te maken, toen ze ineens een kriebel in haar buik voelde. Honger? Nee – iets heel anders. Haar buik groeide een heel stuk en het was overduidelijk wat er aan de hand was!
  11. 12. Meteen rende ze weer naar boven, waar Robert net een flesje aan Daphne gaf. ‘ Kijk!’ riep ze en ze wees met een verbaasd gezicht op haar buik. Robert keek met open mond naar zijn vriendin. ‘Zwanger?’ ‘ We krijgen een kindje, Rob. Een kindje van ons samen!’
  12. 13. ‘ Ik kan het niet geloven.’ stamelde Robert en toen nam hij een besluit. Dit wilde hij al heel lang doen, maar dit was het perfecte moment. Achter hem begon Daphne om aandacht te jengelen, maar dat negeerde hij even. ‘ Jenna, lieve Bambi. Jij hebt mijn leven compleet gemaakt. Nu worden we ook nog ouders, van een kindje van ons samen. Ik wil het officieel maken. Trouw met me.’
  13. 14. Jenna stootte een enthousiaste gil uit en vloog hem in de armen. ‘ Ik dacht dat je het nooit zou vragen!’
  14. 15. Ze besloten ook maar meteen officieel te trouwen. Een groot feest hoefden ze niet. Dit was een momentje voor hen samen.
  15. 16. ‘ Ik ben zo gelukkig. Het lijkt wel een droom.’ glimlachte Jenna en ze staarde naar de trouwring om haar vinger. Toen pas besefte ze hoeveel honger ze had. Ze moest iets eten, en gauw!
  16. 17. Het was inmiddels al middag geworden, en de meisjes waren weer thuis uit school. Blijkbaar was het een vermoeiende dag geweest, want Jenna trof Nora beneden in de hal aan – languit slapend op de koude vloer.
  17. 18. Sofie was naar boven gekomen, naar het appartement van Robert, en hielp Sira met haar huiswerk. ‘ Als jij me helpt lijkt het veel makkelijker!’ lachte het meisje. ‘ Daar ben ik blij om.’
  18. 19. De verjaardag van Daphne werd ook niet heel groot gevierd. Als haar papa en Jenna en Sira er maar bij waren, dan was ze al tevreden. Daphne veranderde niet veel. Het viel iedereen wel op hoeveel ze op haar papa leek – en daar waren ze stiekem wel heel blij mee. Gelukkig leek ze niet op haar moeder.
  19. 20. Jenna had nog steeds niet gegeten. Ze viel steeds in slaap en had zelfs per ongeluk haar urine laten lopen. Nu had ze een bad genomen en zich weer aangekleed. Het leek wel of ze koorts had, zo warm had ze het ineens. En die hoest was ook vreselijk, haar hele lichaam deed er pijn van.
  20. 21. Ze strompelde terug naar bed, en bleef daar liggen tot het weer licht werd. Toen kringelde de geur van verse pannenkoeken naar boven, en die kon ze niet weerstaan. Met haar laatste krachten sleepte ze zich naar de eettafel, en werkte zoveel mogelijk pannenkoeken naar binnen als ze maar kon. Ze zuchtte tevreden. Ze voelde zich meteen stukken beter!
  21. 22. Die middag was voor Steven heel feestelijk. Hij had promotie gekregen op zijn werk, en een tijdje met zijn vrouw in het bubbelbad gezeten. Maar daar ging het niet om. Daarna hadden hij en Esther een klein feestje gehouden, om hun Gouden Bruiloft te vieren. En dat – dat was Stevens levenswens!
  22. 23. x
  23. 24. Voor hem kon de dag dus niet meer stuk. Voor de meisjes was het echter weer een heel vermoeiende schooldag geweest. Nora kon nog net haar bed bereiken, maar Sira viel staand tegen de muur in slaap. Iedereen maakte zich toch wel een beetje zorgen om hen.
  24. 25. Daphne zat echter vol energie. Haar nieuwe leven als kind was zo spannend! Op school had ze meteen een paar nieuwe vriendjes gemaakt. Vooral met Casper kon ze het heel goed vinden!
  25. 26. Sofie was apetrots op haar vader, dat hij zijn levenswens behaald had. Sowieso vond ze het prachtig dat haar ouders hun Gouden Bruiloft gevierd hadden. Dat hoopte ze ook ooit met David te vieren!
  26. 27. Ze wist dat het moment van hun eigen trouwdag steeds dichterbij kwam. Ze groeide immers al op tot volwassene! En dan zou het nog maar een kwestie van tijd zijn voor ze zich met hem zou verloven, trouwen en… kinderen krijgen?
  27. 28. Sofie lachte om haar overhaaste plannen. Toch was dat haar wens, die ze maakte toen ze de kaarsjes uitblies: trouwen en kinderen krijgen met David. Een stukje groter, maar verder niets veranderd, stond de volwassen Sofie even later in de kamer.
  28. 29. Het kostte wat moeite om leuke kleren te vinden, maar uiteindelijk lukte het. Tevreden stapte ze wat rond door de hal, en dacht na. David zou vanavond ook opgroeien.
  29. 30. Zou ze hem dan morgen al vragen hier te komen wonen? Of liep ze dan echt te hard van stapel? Sofie giechelde in zichzelf. Het was belachelijk dat ze zo’n haast had – ze hadden immers hun hele leven samen nog!
  30. 31. 2kijken Familie Stolk
  31. 32. x
  32. 33. ‘ Hee, ventje van me. Word eens wakker!’ fluisterde Vincent zachtjes en hij aaide Casper over zijn bol.
  33. 34. Slaperig knipperde hij met zijn ogen en kroop overeind. ‘ Kijk eens naar buiten, Cas!’ ‘ Hmm, wat?’
  34. 35. Nog een beetje slaapdronken wankelde Casper naar de balkondeuren. Eerst drong het niet tot hem door wat hij zag. Het was ook nog erg donker buiten. Maar toen zag hij het: het hele landschap was bedekt met een dikke laag sneeuw! ‘ Wow!’ Meteen was hij klaarwakker.
  35. 36. ‘ Sneeuw! Gaan we een sneeuwpop maken, pap? Toe? Heel even, voor ik naar school moet?’ ‘ Ik heb nog een verrassing voor je. Je hoeft vandaag niet naar school! Ze belden net. Je hebt sneeuwvrij!’ ‘ Sneeuwvrij!’ Casper maakte een vreugdedansje door de kamer.
  36. 37. Sneeuwvrij was geweldig, want in de sneeuw spelen was natuurlijk tien keer leuker dan sommetjes maken. Maar het was ook wel érg koud in huis. Casper rilde en wreef zich in zijn handen. Er stonden kaarsjes aan, en even probeerde hij zijn handen erboven te warmen. Het lukte niet.
  37. 38. Na een tijdje voelde Casper zijn tenen en vingers nog nauwelijks. Man, zo koud had hij het nog nooit gehad! De telefoon ging, het was Daphne. Ook zij had sneeuwvrij, en ze babbelden eventjes.
  38. 39. Casper was niet de enige die bijna bevroor. Ook Leentje liep bibberend door het huis. Ze besloot om een lekker warm bad te nemen, dat zou vast helpen.
  39. 40. Maar zelfs in de badkamer was het steenkoud. Trillend kleedde Leentje zich aan en ging naar beneden. Alfons schrok bij het zien van haar grauwe gezicht en trok haar tegen zich aan. ‘ Zal ik jou eens een beetje opwarmen?’ Lachend begon hij haar te zoenen, en het leek zowaar te helpen.
  40. 41. Bij het avondeten was de sneeuw buiten alweer iets gesmolten, en de kou trok ook alweer een beetje weg uit het huis. ‘ Moet ik morgen weer naar school, mama?’ vroeg Casper met tegenzin. ‘ Als de sneeuw weg is wel. Je kunt toch niet eeuwig thuis blijven zitten?’ ‘ Dat zou ik ook niet willen, school is best gezellig met de andere kinderen.’
  41. 42. Op straat toeterde een auto en Casper gooide zijn hotdog op zijn bord. ‘ Papa is thuis!’ Zonder zich om de protesten van zijn moeder te bekommeren, rende hij naar buiten. Hij was wel zo verstandig om een jas aan te trekken. ‘ Pappie!’ Ze vlogen elkaar om de nek alsof ze elkaar jaren niet gezien hadden. ‘Kom je eten, we hebben hotdogs!’ ‘ Dat klinkt goed, heel goed zelfs.’ lachte Vincent tevreden.
  42. 43. 2kijken Familie Molenaar
  43. 44. x
  44. 45. Marcia had weer eens nachtmerries gehad. Het gegil van haar familieleden in hun doodsstrijd achtervolgde haar in de donkere nachten. Maar ze liet zich er niet door uit het veld slaan. Ze had Joran immers! ‘ Joor, waar ben je?’ Ze gleed van de trapleuning af en keek lachend om zich heen.
  45. 46. In de woonkamer stond harde muziek aan, maar daar was niemand. ‘ Joran?’
  46. 47. Nietsvermoedend liep Marcia door de woonkamer. Ineens zag ze dat de voordeur open stond. Een koude wind woei naar binnen. ‘ Wat…?’ Marcia liep naar de deur om hem dicht te doen, en zag toen iets op de stoep staan. Haar hart leek wel stil te staan.
  47. 48. Een grafsteen. Net zoals die van alle familieleden die ze verloren had, lag nu haar grote liefde voor haar voeten. ‘ JORAN!’ krijste Marcia.
  48. 49. Ze klauwde haar handen in haar haren, trok er hele plukken uit en gilde de longen uit haar lijf. Dit kon niet waar zijn. Niet Joran. Niet ook nog hij…
  49. 50. Ineens zag ze voor zich hoe hij gestorven was. Alleen, in de kou, op straat. Marcia dacht dat ze gek van verdriet zou worden.
  50. 51. Ze liet zich bij de grafsteen op haar knieën vallen en huilde, huilde, huilde. Joran was haar alles, haar redder in nood, hij vrolijkte haar op na alle ellende die ze had meegemaakt.
  51. 52. Snikkend strompelde Marcia naar binnen, terug het huis in. ‘ Marcia…Marcia…’ klonk ineens een spookachtige, hoge stem. Marcia verstijfde. Ze kende die stem… En ineens verscheen haar oudste zus Felicia voor haar, angstaanjagend bleek en met een vreselijke uitdrukking op haar gezicht. Marcia gilde het uit.
  52. 53. Het huis maakte haar gek. Ze kon er niet langer blijven. Ze vluchtte naar buiten, zo snel haar benen haar konden dragen. Bij het kleine kerkhofje viel ze in het gras neer. Hier wilde ze zijn. Zo dicht mogelijk bij Joran, bij haar ouders, bij haar zussen.
  53. 54. Ze had zo’n vreselijke honger. Ze was zo vreselijk moe. Waarom nog blijven leven, als alles waar je voor leefde weg was? Marcia liet haar hoofd hangen en sloot haar ogen. Geluidloze tranen drupten van haar kin.
  54. 55. Ze liep een rondje om het huis, sloeg een sjaal om tegen de kou. En ineens hoorde ze het weer, heel zangerig en dichtbij: ‘Marcia, Marcia…Kom bij ons. Kom mee…’ ‘ Felicia!’ schreeuwde Marcia en ze deinsde achteruit. ‘Laat me met rust! Ga weg!’
  55. 56. Het was duidelijk dat Felicia geen vriendelijke bedoelingen had. Ze trok de vreselijkste gezichten en jammerde angstaanjagend. Toch voelde Marcia haar angst langzaam wegebben. Waarom zou ze niet meegaan, met haar zus? Dan zou ze weer bij haar familie zijn…
  56. 57. De honger sneed als een mes door haar buik. Felicia vervaagde langzaam en Marcia kon niet meer op haar benen blijven staan.
  57. 58. Ze kermde van de pijn. Ze probeerde zich nog aan de vuilnisbak vast te grijpen, maar het lukte niet. Al haar spieren verslapten, en langzaam werd het donker in haar hoofd. Heel in de verte zag ze een lichtje in de duisternis. Er stonden twee mensen, die haar glimlachend wenkten.
  58. 59. ‘ Papa…mama…’ mompelde Marcia. Ze verliet haar lichaam en zweefde naar het licht. En eindelijk – eindelijk was ze weer samen met haar familie. Haar ouders, haar zussen. Hier hoorde ze thuis.
  59. 60. 2kijken Familie de Beer
  60. 61. Terwijl Elise de schoolbus uitstapte, vouwde ze haar proefwerk open. Natuurkunde, een 5. Zoals altijd. Ze was vreselijk slecht in die rekenvakken. Maar erg lang kon ze er niet mee zitten.
  61. 62. Achter haar klonken voetstappen en een opgewekt: ‘Bye!’ tegen de chauffeur. Bryan Stadsie. Ze zaten al jaren bij elkaar in de klas, maar ineens was de vonk over geslagen. Elise had hem net zo lang achtervolgd tot hij haar ook zag staan.
  62. 63. Hun plan was om samen aan natuurkunde te gaan werken. Bryan was daar stukken beter in dan Elise, en ze was dankbaar voor zijn hulp. Maar veel dankbaarder was ze voor zijn gezelschap. Hij was leuk. En meer dan dat. Hij praatte over een programma dat hij op MTV gezien had, maar Elise luisterde nauwelijks. Ze glimlachte afwezig.
  63. 64. Ze zette de radio aan met haar favoriete cd. Ze hield van dansen. Als ze zich verveelde, of even in een dipje zat, ging ze helemaal los. In haar eentje, of met haar broertje. En nu – met Bryan. Elise schaamde zich nergens voor. Ze wilde gewoon lol hebben!
  64. 65. ‘ Moeten we niet eens aan natuurkunde beginnen?’ vroeg Bryan boven de muziek uit. Elise schudde lachend haar hoofd, zonder haar blik van hem los te maken. Hij was mooi, een beetje buiten adem door het dansen, zijn ogen twinkelden. Zijn haar leek zo zacht, ze wilde niets liever dan er met haar vingers door heen gaan…
  65. 66. En veel te snel moest hij alweer weg. Elise baalde. Ze was verliefd aan het worden op hem, ze wist het nu zeker. ‘ s Avonds speelde ze een potje schaak met haar vader. Hopelijk merkte hij niets aan haar, dat ze zich anders gedroeg dan normaal.
  66. 67. Haar vader merkte inderdaad niets. Die was veel te veel in het spel verdiept. Maar de volgende ochtend aan het ontbijt had haar moeder haar meteen door. ‘ Die blik in je ogen herken ik uit duizenden. Elise is verliefd!’ glimlachte Melissa.
  67. 68. Kwaad keek Elise op, recht in de ogen van haar moeder. Ze klemde haar vork in haar hand. ‘ Hou je mond. Dat zijn mijn zaken.’ bromde ze. Natuurlijk had haar moeder gelijk. Maar waarom moest ze zich altijd overal zo mee bemoeien?
  68. 69. Elise ging liever haar eigen gang. Die middag kwam Sander uit zijn werk en voelde zich ineens heel vreemd. Die tintelingen, die herkende hij…
  69. 70. ‘ Ja, een ouwe vent. Het was onvermijdelijk.’ verzuchtte hij in zichzelf.
  70. 71. Snel veranderde hij zijn haar en kleren. Hij moest het accepteren. Heel even dacht hij aan zijn tweelingzusje Lisa, dat hij zo jong verloren had. Een wild, spontaan meisje met grootse plannen voor de toekomst – weggerukt uit het leven. Hoe zou het geweest zijn als ze nu nog geleefd had? Hij zou het nooit weten.

×