MANUEL
CURROS
ENRÍQUEZ
BIOGRAFÍA
 Naceu en Celanova (1851).
 Con 15 anos abandonou a casa familiar e marchou a
Madrid, onde rematou o bacharelato.
 De ideas liberais e progresistas.
 Traballou como xornalista e funcionario de Facenda.
 En 1876 gañou un certame poético en Ourense con
tres poemas longos: un costume (“Unha voda en
Einibó”), unha lenda (“A Virxe do Cristal”) e un tipo
popular (“O gueiteiro”).
 Emigrou a Cuba, onde morreu en 1908.
 Foi enterrado na Coruña, no cemiterio de San Amaro,
acompañado por máis de 40.000 persoas.
AIRES DA MIÑA TERRA (1880)
 Este libro foi denunciado polo bispo de Ourense por conter
“blasfemas”. Curros foi condenado pero finalmente absolto.
 Os poemas que o compoñen pertencen a tres liñas
temáticas:
 poesía cívica ou social: son poemas progresistas e galeguistas
que critican a sociedade da época, a falta de liberdade, a tiranía
dos caciques, a falta de progreso, o fanatismo relixioso, as duras
condicións dos labregos...
 poesía intimista: formada polos poemas que expresan
sentimentos (“A Rosalía”) ou reflicten algunha desgraza familiar
como a morte da súa nai ou dun fillo.
 poesía costumista: a esta temática responden os tres poemas
longos gañadores do concurso de Ourense en 1876 (o costume
de “Unha voda en Einibó”, a lenda de “A Virxe do Cristal” e o tipo
popular de “O gueiteiro”).
O DIVINO SAINETE (1888)
 É un longo poema narrativo de carácter
satírico-burlesco imspirado na Divina comedia
de Dante.
 Argumento: Curros, acompañado de
Francisco Añón, viaxa a Roma nun tren de
sete vagóns que representan os pecados
capitais, para gañar o xubileu.
 Obxectivos: criticar a igrexa católica e o
goberno, satirizar inimigos persoais como o
bispo que o denunciara por Aires da miña
terra ou a Emilia Pardo Bazán.
LINGUA E ESTILO
 Parte do galego da súa Celanova natal.
 Emprega castelanismos, popularismos e
vacilacións.
 Lingua menos culta cá de Pondal pero máis
rica e depurada cá de Rosalía.
 Emprega un estilo sinxelo, con anáforas,
paralelismos, antíteses, símiles e metáforas
doados de comprender.

Curros Enríquez

  • 1.
  • 2.
    BIOGRAFÍA  Naceu enCelanova (1851).  Con 15 anos abandonou a casa familiar e marchou a Madrid, onde rematou o bacharelato.  De ideas liberais e progresistas.  Traballou como xornalista e funcionario de Facenda.  En 1876 gañou un certame poético en Ourense con tres poemas longos: un costume (“Unha voda en Einibó”), unha lenda (“A Virxe do Cristal”) e un tipo popular (“O gueiteiro”).  Emigrou a Cuba, onde morreu en 1908.  Foi enterrado na Coruña, no cemiterio de San Amaro, acompañado por máis de 40.000 persoas.
  • 4.
    AIRES DA MIÑATERRA (1880)  Este libro foi denunciado polo bispo de Ourense por conter “blasfemas”. Curros foi condenado pero finalmente absolto.  Os poemas que o compoñen pertencen a tres liñas temáticas:  poesía cívica ou social: son poemas progresistas e galeguistas que critican a sociedade da época, a falta de liberdade, a tiranía dos caciques, a falta de progreso, o fanatismo relixioso, as duras condicións dos labregos...  poesía intimista: formada polos poemas que expresan sentimentos (“A Rosalía”) ou reflicten algunha desgraza familiar como a morte da súa nai ou dun fillo.  poesía costumista: a esta temática responden os tres poemas longos gañadores do concurso de Ourense en 1876 (o costume de “Unha voda en Einibó”, a lenda de “A Virxe do Cristal” e o tipo popular de “O gueiteiro”).
  • 5.
    O DIVINO SAINETE(1888)  É un longo poema narrativo de carácter satírico-burlesco imspirado na Divina comedia de Dante.  Argumento: Curros, acompañado de Francisco Añón, viaxa a Roma nun tren de sete vagóns que representan os pecados capitais, para gañar o xubileu.  Obxectivos: criticar a igrexa católica e o goberno, satirizar inimigos persoais como o bispo que o denunciara por Aires da miña terra ou a Emilia Pardo Bazán.
  • 6.
    LINGUA E ESTILO Parte do galego da súa Celanova natal.  Emprega castelanismos, popularismos e vacilacións.  Lingua menos culta cá de Pondal pero máis rica e depurada cá de Rosalía.  Emprega un estilo sinxelo, con anáforas, paralelismos, antíteses, símiles e metáforas doados de comprender.