BIOGRAFÍA
Naceu enCelanova (1851).
Con 15 anos abandonou a casa familiar e marchou a
Madrid, onde rematou o bacharelato.
De ideas liberais e progresistas.
Traballou como xornalista e funcionario de Facenda.
En 1876 gañou un certame poético en Ourense con
tres poemas longos: un costume (“Unha voda en
Einibó”), unha lenda (“A Virxe do Cristal”) e un tipo
popular (“O gueiteiro”).
Emigrou a Cuba, onde morreu en 1908.
Foi enterrado na Coruña, no cemiterio de San Amaro,
acompañado por máis de 40.000 persoas.
4.
AIRES DA MIÑATERRA (1880)
Este libro foi denunciado polo bispo de Ourense por conter
“blasfemas”. Curros foi condenado pero finalmente absolto.
Os poemas que o compoñen pertencen a tres liñas
temáticas:
poesía cívica ou social: son poemas progresistas e galeguistas
que critican a sociedade da época, a falta de liberdade, a tiranía
dos caciques, a falta de progreso, o fanatismo relixioso, as duras
condicións dos labregos...
poesía intimista: formada polos poemas que expresan
sentimentos (“A Rosalía”) ou reflicten algunha desgraza familiar
como a morte da súa nai ou dun fillo.
poesía costumista: a esta temática responden os tres poemas
longos gañadores do concurso de Ourense en 1876 (o costume
de “Unha voda en Einibó”, a lenda de “A Virxe do Cristal” e o tipo
popular de “O gueiteiro”).
5.
O DIVINO SAINETE(1888)
É un longo poema narrativo de carácter
satírico-burlesco imspirado na Divina comedia
de Dante.
Argumento: Curros, acompañado de
Francisco Añón, viaxa a Roma nun tren de
sete vagóns que representan os pecados
capitais, para gañar o xubileu.
Obxectivos: criticar a igrexa católica e o
goberno, satirizar inimigos persoais como o
bispo que o denunciara por Aires da miña
terra ou a Emilia Pardo Bazán.
6.
LINGUA E ESTILO
Parte do galego da súa Celanova natal.
Emprega castelanismos, popularismos e
vacilacións.
Lingua menos culta cá de Pondal pero máis
rica e depurada cá de Rosalía.
Emprega un estilo sinxelo, con anáforas,
paralelismos, antíteses, símiles e metáforas
doados de comprender.