literatura galega Rosalía de Castro

1. ROSALÍA DE CASTRO
“A Chorona”, “A Santiña”

2. BIOGRAFÍA
 Nacemento: Santiago de Compostela,
1837.
 Filla dunha fidalga solteira e dun
sacerdote.
 Pasou a súa infancia na aldea de
Ortoño, ao coidado das súas tías
paternas.
 Viviu en Madrid, onde publicou as
súas primeiras obras en castelán.
 Casou con Manuel Murguía.
 Por motivos laborais do seu home,
viviu en diferentes partes de Galicia e
de España.
 Morreu na casa da Matanza (Padrón)
en 1885.

3. CANTARES GALLEGOS
 Publicado o 17 de maio de 1863, feito que marca o inicio do
Rexurdimento.
 É o primeiro libro escrito en galego.
 Denuncia a marxinación da que eran obxecto os galegos, e en
particular os labregos, os emigrantes e as mulleres.
 Reivindica a validez da lingua galega para escribir todo tipo de poesía.
 Estrutura: 36 poemas que dan estrutura circular ao poemario. Comeza
coa voz dunha moza que é invitada a cantar e remata con esa mesma
moza dando por cumprido o seu cometido.
 Glosa cantares e ditos populares.
 Liñas temáticas:
 poemas costumistas: describen aspectos da vida da época como as romarías,
os traballos da aldea, tipos populares, supersticións...
 poemas intimistas: expresan sentimentos persoais coma o amor, a melancolía,
a soidade...
 poemas sociais: denuncian inxustizas sociais como a emigración ou o trato que
reciben os galegos fóra de Galicia.

4. FOLLAS NOVAS
 Publicado en 1880.
 A maioría dos seus poemas escribiunos moitos
anos antes (“Follas novas, risa dáme ese nome
que levás...”)
 Contén un prólogo en prosa e 137 poemas
distribuídos en cinco apartados ou libros:
 “Vaguedás”.
 “Do íntimo”: reflexiona sobre o paso do tempo, a
infelicidade e a morte. Vai perfilando o seu símbolo
máis enigmático: a negra sombra.
 “Varia”.
 “Da terra”.
 “As viúdas dos vivos e as viúdas dos mortos”:
o tema fundamental é a emigración e as súas
consecuencias, principalmente nas mulleres.

5. LINGUA
 Non había tradición literaria en galego.
 Rosalía parte do galego falado na zona de Santiago de
Compostela.
 Emprega un galego coloquial e sinxelo, con
castelanismos, dialectalismos e popularismos.
 Tamén usa alternancias léxicas (ex. froles/frores/frols).

6. MÉTRICA E ESTILO
 En Cantares gallegos predominan
os versos de arte menor e en Follas
novas combínaos cos de arte maior.
 Emprega recursos estilísticos de
inspiración popular como a
repetición, o paralelismo sintáctico e
a antítese.
 As metáforas, símbolos e
comparacións refírense
normalmente á flora, á fauna ou a
obxectos correntes (ex. o cravo, a
sombra, o caravel...)