ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ
Καφενείον η Ελλάς
Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" ο σαλτιπάγκος
πουλά τα νούμερα φτηνά
δραχμή τα ακροβατικά
οι αλυσίδες δωρεάν
το πήδημα θανάτου δυο δραχμές
χωρίς σκοινιά, περάστε κόσμε.
Ασώματος η κεφαλή περάστε κόσμε
τη βρήκανε στην Αφρική
καπνίζει, πίνει και πονά
τρελαίνεται για μουσική
χορεύει με τα μάτια δυο δραχμές
ποιος θα τη δει; Περάστε κόσμε.
Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" οι θεατρίνοι
μ' ασετυλίνη και κεριά
την Γκόλφω παίζουν στα παιδιά
με φουστανέλες δανεικές
και δάκρυ πληρωμένο δυο αυγά
και τρεις δραχμές, περάστε κόσμε
O MEΡΜΗΓΚΑΣ
Ο Μέρμηγκας
Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι
Είμαι λέει ο πιο σοφός σ΄ ολόκληρο τ' ασκέρι
Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυο προσκυνάμε,
εν-δυο πολεμάμε,
εν-δυο δεν πεινάμε
Τα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι
όμως πρόσεχε καλά τ' ωραίο σου λαρύγγι
Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυο προσκυνάμε,
εν-δυο πολεμάμε,
εν-δυο μα πεινάμε
Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν' αλλάξει
πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει
Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια
χειροκροτάνε μ' ενθουσιασμό
εν-δυο προσκυνάμε,
εν-δυο μα πεινάμε,
εν-δυο θα σε φάμε!
Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι νεκροί.
Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα
οι πρώτοι νεκροί.
Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι νεκροί.
Απάντηση θα πάρουν
ενότητα κι αγώνα
για νά `βρουν ανάπαυση
οι πρώτοι νεκροί.
Η πύλη τουΠολυτεχνείου το πρωί του
Σαββάτου 17-11-1973…
94.
ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ
Πάμεκι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου
πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν
Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού
Ορέστη απ’ το Βόλο
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
Ορέστη απ’ το Βόλο
την κόρη μου θέλω
Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του Χαμού
Ορέστη απ’ το Βόλο
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
Ορέστη απ’ το Βόλο
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΑΣ
ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…
Το Πολυτεχνείο ανήκει σ’ εσάς και στα οράματά σας. Ανήκει στις επόμενες
γενιές. Στα δικά σας χέρια παραδίνουμε τη γνώση των γεγονότων. Μην τα
αφήσετε να γίνουν άψυχα, να ξεφτίσουν άλλο, ξέφτισαν ήδη αρκετά στην
προσπάθειά μας να προχωρήσουμε, ξεχνώντας και υποκύπτοντας στο βόλεμα
και το ατομικό συμφέρον .
Μέσα στη νάυλον κοινωνία του θορύβου και της αδιαφορίας, του εύκολου και
του επιδερμικού, να αναρωτιέστε πάντα : "Γιατί οι ήρωες προχωρούν στα
σκοτεινά;"
Να μη συμβιβάζεστε.
Να μη σκύβετε το κεφάλι.
Να αμφισβητείτε.
Να ξεσηκώνεστε.
Να ανατρέπετε.
Αυτό ζητούν οι νεκροί των ημερών εκείνων.... και οι αγώνες των παιδιών με το
"σταυρουδάκι του ήλιου" στο στήθος.