Downloaded 28 times
![κοινωνία που βρισκόταν σε σύγχηση, καθώς και έντονη ενοχή στις γενιές των
ενηλίκων, που θεωρούν ότι εγκαταλείπουν στις επερχόμενες γενιές μόνο ερείπια και
ότι αυτό, αναπόφευκτα, θα προκαλέσει το μίσος των κληρονόμων ενός τέτοιου
κόσμου».
Ο εξορκιστής έγινε η πιο κερδοφόρα ταινία τρόμου όλων των εποχών και είχε
σημαντική επιρροή στο κοινό, εισπράττοντας 402,500,000 δολάρια παγκοσμίως. Στις
ΗΠΑ ο θρίαμβός της υπήρξε μεγάλος: 30 εκατομμύρια θεατές[2]. Εισέπραξε
απροσδόκητα καλές κριτικές και ήταν υποψήφιο για δέκα βραβεία Όσκαρ.Το βιβλίο
αλλά και η ταινία είναι εμπνευσμένα από ένα καταγεγραμμένο περιστατικό
εξορκισμού του 1949, σε ένα δεκατετράχρονο αγόρι.
Το βιβλίο στο οποίο είχε βασιστεί η ταινία πούλησε στις ΗΠΑ περίπου έξι
εκατομμύρια αντίτυπα.
Poltergeist (1982)
Το Poltergeist, είναι η ιστορία των Freelings, μιας οικογένειας που ανακαλύπτει ότι
συγκατοικεί με μια ομάδα χαμένων ψυχών, υποτακτικών σε ένα δυνατό και
κακιασμένο πνεύμα. Οι «Άλλοι» υποδηλώνουν την παρουσία τους με τα γνωστά
κόλπα, αρχικά σπάζοντας μερικά ποτήρια, ή μετακινώντας μερικά έπιπλα από Αδω κι
από ‘κει, κόλπα που έχουν και την πλάκα τους –δε χρειάζεται να τσακωθούν για το
ποιος θα φέρει τη μεσημεριανή πίτσα απ Ατην κουζίνα ας πούμε. Όμως τα πράγματα
δυσκολεύουν για τον Steven και την Diane Freeling (Craig T. Nelson και JoBeth
Williams), όταν τα πνεύματα αρχίζουν να καταλαμβάνουν δέντρα και παιχνίδια,
κατατρομάζοντας το γιο τους Robbie (Oliver Robins) και στο κάτω-κάτω, θέτοντας
εν αμφιβόλω τη σωματική του ακεραιότητα! Δεν είναι και λίγο να προσπαθεί να σε
καταπιεί ένα πλατάνι δεκαετιών. Το ποτήρι ξεχειλίζει, όταν τα πνεύματα
αποφασίζουν να απαγάγουν την κορούλα τους Carol Anne (Heather OΑRourke), και
να τη μεταφέρουν στη διάστασή τους –ιδίως όταν την άλλη μέρα έχει σχολείο...
Οι απηυδισμένοι πλέον γονείς, βασιζόμενοι στο χίπικο παρελθόν τους, αποφασίζουν](https://image.slidesharecdn.com/24d-140820055507-phpapp02/85/4D-46-320.jpg)
![Αμερικανών Σκηνοθετών. Είναι πρόεδρος του Film Foundation, ενός μη
κερδοσκοπικού οργανισμού, αφιερωμένου στην αναπαλαίωση ταινιών και στην
αποτροπή της καταστροφής των πρωτότυπων φιλμ.
Το έργο του Σκορτσέζε αφορά θέματα όπως η ιταλο-αμερικανική ταυτότητα,
καθολικά πρότυπα όπως ενοχή και σωτηρία, η παλικαριά, αλλά και η (ενδημική στην
αμερικανική κοινωνία) βία. Ο Σκορσέζε θεωρείται ευρέως ένας από τους πιο
σημαντικούς σκηνοθέτες της γενιάς του, με μεγάλη επιρροή στην πορεία του
αμερικανικού κινηματογράφου. Είναι κάτοχος μάστερ στην σκηνοθεσία
κινηματογράφου από τη σχολή τεχνών Tisch του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Μερικές από τις ταινίες του: Τα καλά Παιδιά (Goodfellas) Η Αλίκη δε Μένει πια Εδώ
(Alice Doesn't Live Here Anymore) Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator . Ο Λύκος της
Wall Street (The Wolf of Wall Street) , Hugo
Ρόμαν Πολάνσκι
Ο Ρόμαν Πολάνσκι (18 Αυγούστου 1933) είναι Γαλλό-Πολωνός σκηνοθέτης,
παραγωγός, σεναριογράφος και ηθοποιός έχοντας κάνει ταινίες στην Πολωνία, τη
Βρετανία, την Αμερική και τη Γαλλία.
Γεννήθηκε στο Παρίσι από Πολωνούς γονείς και μετακόμισε με την οικογένειά του
πίσω στην Πολωνία το 1937, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.[1]
Επιβίωσε από το ολοκαύτωμα, σπούδασε στην Πολωνία και έγινεσκηνοθέτης σε
εμπορικές ταινίες. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γυμνός Πειρασμός (1962)
έγινε στην Πολωνία και πήρε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης
Ταινίας αλλά νικήθηκε από την ταινία του Φεντερίκο Φελίνι 8 1/2. Από τότε έλαβε
πέντε υποψηφιότητες Όσκαρ, μαζί με δύο Μπάφτα, τέσσερα Σεζάρ, μία Χρυσή
Σφαίρα και ένα Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών στη Γαλλία.Στο Ηνωμένο
Βασίλειο σκηνοθέτησε τρεις ταινίες, αρχίζοντας με την Αποστροφή (1965). Το 1968
μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εδραίωσε τη θέση του όταν σκηνοθέτησε τη
βραβευμένη με Όσκαρ ταινία τρόμου Το Μωρό της Ρόζμαρυ (1968).
Ο Πολάνσκι συνέχισε να κάνει ταινίες όπως ο Ο Πιανίστας (2002) μια δραματική
αληθινή ιστορία του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου που αφορούσε έναν Πολωνό-Εβραίο
μουσικό. Η ταινία κέρδισε τρία βραβεία Όσκαρ συμπεριλαμβανομένου και του
καλύτερου σκηνοθέτη, μαζί με αναρίθμητα διεθνή βραβεία. Επίσης σκηνοθέτησε και
άλλες ταινίες όπως το Όλιβερ Τουίστ(2005), μια ιστορία που παραλληλίζει τη δική
του ζωή σαν νέο παιδί που προσπαθούσε να νικήσει τις αντιξοότητες. Η πιο
πρόσφατη ταινία του είναι ο Αόρατος Συγγραφέας (2010) προσαρμογή του
μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Χάρις, ένα θρίλερ που εστιάζει σε έναν «Συγγραφέα
φάντασμα» ο οποίος δουλεύει με έναν πρώην Βρετανό Πρωθυπουργό (χαλαρά
βασισμένο στον Τόνι Μπλερ). Κέρδισε έξι Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Βραβεία το
2010 μεταξύ αυτών για καλύτερη ταινία, για τον καλύτερο σκηνοθέτη, ηθοποιό και
σενάριο. Μερικές από τις ταινίες του : Ο Πιανίστας (The Pianist) , Όλιβερ Τουίστ , To
Each His Own Cinema , Αόρατος Συγγραφέας (The Ghost Writer) , Ο Θεός της
Σφαγής κ.α.](https://image.slidesharecdn.com/24d-140820055507-phpapp02/85/4D-71-320.jpg)
Uploaded byKiki Lympero
"Από το βουβό κινηματογράφο στη μαγεία του 4D"
Ερευνητική εργασία, "Από το βουβό κινηματογράφο στη μαγεία του 4D", Αναξαγόρειο Λύκειο Νέας Ερυθραίας, Τμήμα Β2, 2013-14
More Related Content
Similar to "Από το βουβό κινηματογράφο στη μαγεία του 4D"
"Από το βουβό κινηματογράφο στη μαγεία του 4D"
- 1. ΑΝΑΞΑΓΟΡΕΙΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟΝΕΑΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β΄ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ 2013-14 ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΥΒΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗ ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ 4D ΤΑΞΗ: Β3
- 2. ΒΟΥΒΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Οόρος βουβός κινηματογράφος χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις ταινίες (βουβές ταινίες) που δεν είχαν συγχρονισμένο ηχογραφημένο ήχο και πιο συγκεκριμένα δεν είχαν ηχητικούς διαλόγους. Στις βουβές ταινίες οι διάλογοι γίνονται μέσω παντομίμας και κάρτες τίτλων-διαλόγων. Η ιδέα συνδυασμού κινούμενων εικόνων με ήχο είναι παλιά όσο και ο κινηματογράφος αλλά λόγω τεχνικών δυσκολιών ο συγχρονισμός διαλόγων έγινε πρακτικός στο τέλος της δεκαετίας του 1920. Η οπτική ποιότητα των βουβών ταινιών- ειδικά αυτών που δημιουργήθηκαν μετά το 1920- ήταν συχνά πολύ καλή. Όμως υπάρχει η εσφαλμένη αντίληψη ότι αυτές οι ταινίες είναι πρωτόγονες με τα σύγχρονα δεδομένα. Αυτή η αντίληψη υπάρχει λόγω του ότι συχνά οι βουβές ταινίες παίζονται σε λάθος ταχύτητα και λόγω της φθοράς της ταινίας με το πέρασμα του χρόνου. Βουβός κινηματογράφος 1878 ο Βρετανός φωτογράφος Edward Muybridge, ανέπτυξε μεθόδους διαδοχικής φωτογράφησης, απεικόνισε την κίνηση ενός αλόγου . Την ίδια περίπου εποχή, ο Γάλλος φυσικός Ετιέν Μαρέ κατόρθωσε να συλλάβει φωτογραφικά το πέταγμα ενός πουλιού με τη βοήθεια μιας φωτογραφικής μηχανής με τη δυνατότητα να αποτυπώνει 12 στιγμιότυπα ανά λεπτό. Οι πρώτες ταινίες του βουβού κινηματογράφου… Μια ολιγόλεπτη ταινία τους ήταν και «Η έξοδος των εργατών από το προαύλιο του εργοστασίου Lumiere». Στην ταινία «Η είσοδος του τρένου στο σταθμό» μια ατμομηχανή έρχονταν από το βάθος της οθόνης, «ορμούσε» προς τους θεατές και τους έκανε να αναπηδούν από τον φόβο μήπως τους πατήσει. Ταύτιζαν έτσι τη δική τους οπτική αντίληψη μ’ εκείνη της κινηματογραφικής μηχανής: Ο φακός γινόταν έτσι, για πρώτη φορά ένα πρόσωπο του δράματος. Ο βουβός κινηματογράφος μια αυτόνομη μορφή έκφρασης… Η έλλειψη του ήχου επέβαλε τελείως διαφορετική προσέγγιση της εικόνας, της υποκριτικής και της αφήγησης, στο δράμα, την περιπέτεια και φυσικά την κωμωδία. Αποτελεί τον πρόγονο του σημερινού σινεμά, αφού επί των ημερών του γεννήθηκαν τα στούντιο, το srar system, τα οπτικά εφέ, οι επικίνδυνες σκηνές, η γλώσσα του μοντάζ και τα κινηματογραφικά είδη… Το τέλος…του βουβού κινηματογράφου… Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το 1926, όταν η Warner Brothers παρουσίασε μία συσκευή (Vitaphone), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Singer, η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν βουβή, υπήρξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους. Ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησε την διαθέσιμη τεχνική της εποχής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης, υπήρξε ο Ζορζ Μελιέ, ο οποίος θεωρείται και από τους πρώτους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες. Οι ταινίες του πραγματεύονταν θέματα από το χώρο του φανταστικού, ενώ η ταινία του Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage dans la lune, 1901) υπήρξε πιθανότατα η πρώτη που προσπάθησε να περιγράψει ένα ταξίδι στο διάστημα.
- 3. Επιπλέον, εισήγαγε τεχνικέςοπτικών εφέ, ενώ για πρώτη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κινηματογραφική ταινία (καρέ) με το χέρι. Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κινηματογραφικοί χώροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή ταινιών. Εκτιμάται ότι το 1908, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν περίπου 10.000 κινηματογράφοι. Οι ταινίες της εποχής ήταν διάρκειας δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά σταδιακά η διάρκειά τους αυξήθηκε. Σημαντική συμβολή σε αυτό είχε ο Αμερικανός σκηνοθέτης D. W. Griffith, στον οποίο ανήκουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά έπη του κινηματογράφου. Το 1912 (ή 1911) ο θεωρητικός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέχνη για να περιγράψει τον κινηματογράφο. Ο Άγγλος Σερ Τσαρλς Σπένσερ Τσάπλιν ο νεότερος(1889-1977) γνωστός στην Ελλάδα κυρίως με το προσωνύμιο ‘’ΣΑΡΛΟ’’υπήρξε ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ο Σαρλό είναι χρονικά η πρώτη παγκόσμια αναγνωρίσιμη φιγούρα της κινηματογραφικής τέχνης κυρίως μέσα από τον χαρακτήρα του που ενσάρκωνε στις πρώτες ταινίες του. Από το 1912 μέχρι το 1918 έπαιξε σε πολλές κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου δημιουργώντας τον τύπο του Σαρλό. Ο Τσάπλιν όχι μόνο πρωταγωνιστούσε αλλά ήταν επίσης σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συνθέτης της μουσικής των ταινιών του. Η παγκόσμια καταξίωσή του ήρθε μέσα από τις ταινίες «Τα Φώτα Της Πόλης, Μοντέρνοι Καιροί, Ο Μεγάλος Δικτάτωρ και Ο Κύριος Βερντού» που τον κατέταξαν ανάμεσα στους σημαντικότερους δημιουργούς της έβδομης τέχνης. Το 1952 κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας έπεσε σε δυσμένεια λόγο των αριστερών πολιτικών του πεποιθήσεων. Ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο έμαθε την απόφαση του Αμερικάνικου Υπουργείου Δικαιοσύνης που κράτησε την βίζα του και επομένως του απαγόρευσε το δικαίωμα της επιστροφής του στην Αμερική. Μετά από αυτό παρέμεινε οριστικά στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Βεβέ της Ελβετίας όπου και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου του 1977. Στο διάστημα αυτό ταξίδεψε μία και μοναδική φορά πίσω στην Αμερική το 1972 προκειμένου να παραλάβει το ειδικό Τιμητικό Όσκαρ για την συνεισφορά του στην έβδομη τέχνη, κερδίζοντας το μεγαλύτερο σε διάρκεια χειροκρότημα της ιστορίας των βραβείων. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δέκατο στην λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. Ομιλών κινηματογράφος Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (βουβός κινηματογράφος) και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική. Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το 1926, όταν η Warner Brothers παρουσίασε μία συσκευή (Vitaphone), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Singer, η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν βουβή, υπήρξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους. Οι πρώτες κινηματογραφικές ταινίες ήταν μικρής διάρκειας, παρουσιάζοντας συνήθως στατικά, μία σκηνή της καθημερινότητας. Ένας από τους πρώτους
- 4. κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησετην διαθέσιμη τεχνική της εποχής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης, υπήρξε ο Ζωρζ Μελιέ, ο οποίος θεωρείται και από τους πρώτους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες. Οι ταινίες του πραγματεύονταν θέματα από το χώρο του φανταστικού, ενώ η ταινία του Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage dansla lune1901) υπήρξε η πρώτη που προσπάθησε να περιγράψει ένα ταξίδι στο διάστημα. Επιπλέον, εισήγαγε τεχνικές οπτικών εφέ, ενώ για πρώτη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κινηματογραφική ταινία (καρέ) με το χέρι. Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κινηματογραφικοί χώροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή των ταινιών. Το 1908, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν περίπου 10.000 κινηματογράφοι. Οι ταινίες της εποχής ήταν διάρκειας δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά σταδιακά η διάρκειά τους αυξήθηκε. Σημαντικό ρόλο έπαιξε σε αυτό ο Αμερικανός σκηνοθέτης D. W. Griffith, στον οποίο ανήκουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά έπη του κινηματογράφου. Από το 1911 όμως ο θεωρητικός χρησιμοποιούσε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέχνη για να περιγράψει τον κινηματογράφο και επειδή μιλάμε για έβδομη τέχνη ας αναφερθούμε σε έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς της τον Τσάρλι Τσάπλιν.
- 5. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Η πρώτη «πρωτόγονη» προσπάθεια για καταγραφή της κίνησης σε κινηματογραφική μηχανή είναι γεγονός. Ο επόμενος κρίκος στην εξέλιξη ήταν η εφεύρεση του φιλμ από ένα πολύ εύφλεκτο εκρηκτικό, το σελιλόιντ, που κατάφερε το 1887 ο Χάνιμπαλ Γκούντγουιν (Hannibal Goodwin). Η ιδέα του υιοθετήθηκε ένα χρόνο μετά από το βιομήχανο ιδρυτή της Κόντακ, Τζορτζ Ίστμαν, ο οποίος προχώρησε σε μαζική παραγωγή, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Έντισον: 35 χιλιοστά φάρδος με δύο σειρές τρύπες αριστερά και δεξιά. Η εικόνες που φιλοξενούσε το φιλμ στο κέντρο του είχαν φάρδος 2,5 εκατοστά και ύψος 1,875 εκατοστά ενώ καθένα από τα καρέ αυτά είχε αριστερά και δεξιά του από 4 τρύπες. Μόλις αυτή η βάση βελτιώθηκε και επινοήθηκαν μηχανισμοί για την κάμερα που να τραβούν το φιλμ μπροστά από το φακό και να το εκθέτουν στο φως, η δημιουργία μιας μακράς σειράς καρέ έγινε δυνατή. Οι μηχανές προβολής υπήρχαν από πολλά χρόνια πριν και χρησιμοποιούνταν για την προβολή διαφανειών και για άλλα θεάματα σκιών. Αυτοί οι «μαγικοί φανοί» τροποποιήθηκαν με την προσθήκη φωτοφρακτών, μανιβέλας και άλλων επινοημάτων για να γίνουν οι πρώτες κινηματογραφικές μηχανές προβολής. Ένα τελευταίο επινόημα ήταν απαραίτητο για να προβληθούν οι ταινίες. Αφού το φιλμ πρέπει να σταματά για λίγο όσο το φως διαπερνά κάθε μεμονωμένο καρέ, χρειαζόταν ένας μηχανισμός που να δημιουργεί τη διακεκομμένη κίνηση του φιλμ. Το 1888 ο Μαρέ κατασκεύασε την πρώτη μηχανή που χρησιμοποιούσε μια λωρίδα εύκαμπτου φιλμ, αυτή τη φορά πάνω σε χαρτί. Και πάλι, ο στόχος του ήταν μόνο να αναλύσει την κίνηση σε μια σειρά φωτογραφίες, και οι φωτογραφημένες κινήσεις διαρκούσαν ένα δευτερόλεπτό ή λιγότερο. Ο Μαρέ χρησιμοποίησε το μηχανισμό του σταυρού της Μάλτας στην κάμερα που είχε κατασκευάσει, και αυτό έγινε ένα σταθερό τμήμα των πρώτων μηχανών λήψεως και προβολής. Ο συνδυασμός μιας εύκαμπτης, διαφανούς βάσης φιλμ, ενός γρήγορου χρόνου έκθεσης, ενός μηχανισμού που να τραβά το φιλμ μέσα από την κάμερα, ενός διακοπτόμενου μηχανισμού που να σταματά το φιλμ και ενός φωτοφράκτη που να εμποδίζει τη διέλευση του φωτός επιτεύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880 και αρχές της δεκαετίας του 1880 και αρχές της δεκαετίας του 1890. Ο Tόμας Έντισον μαζί με τον Ουίλιαμ Ντίξον στη συνέχεια θα αναπτύξουν δυο σπουδαίες μηχανές: τον κινηματογράφο (η πρώτη μηχανή λήψης) και το κινητοσκόπιο, την πρώτη μηχανή προβολής, που αποτέλεσε άλλη μια από τις συνολικά πάνω από 1.000 πατέντες του Έντισον. Παρουσιάστηκε επίσημα στο κοινό της Νέας Υόρκης στο Μπρόντγουεϊ (Broadway), στις 20 Μαΐου του 1891, μαζί με την πρώτη κινηματογραφική ταινία, «Carmencita Dancing», που σημείωσε μεγάλη επιτυχία, λόγω της κινητικής πιστότητας, που πρόσφερε. Η συσκευή στην αρχική της μορφή μπορούσε να εμφανίσει μέχρι 150 εκατοστά σελιλόιντ σε ρυθμούς έως και 46 καρρέ ανά δευτερόλεπτο. Δεν πρόβαλλε ωστόσο το φιλμ σε οθόνη, αλλά μέσα σε ένα κουτί, το οποίο μπορούσε να
- 6. παρακολουθεί από μίαοπή μόνον ένας θεατής, ακούγοντας παράλληλα μουσική υπόκρουση από ένα φωνογράφο. Ο φωνογράφος, άλλη εφεύρεση του Έντισον, θεωρούνταν από αυτόν πιο σημαντική, καθώς ήδη του απέφερε τα σημαντικότερά του έσοδα. Αυτό εξηγεί και τη στάση του απέναντι στο κινητοσκόπιο, το οποίο θεωρούσε ήσσονος σημασίας παιχνίδι και για το οποίο δεν φρόντισε να εξασφαλίσει διεθνώς την πατέντα (με αποτέλεσμα να είναι νόμιμη η αντιγραφή, η πώληση και εξέλιξή της στην Ευρώπη), αλλά να το χρησιμοποιήσει για την περαιτέρω προώθηση του φωνογράφου. Μετείκασμα Ο κινηματογράφος βασίζεται σε ένα ελάττωμα του ανθρώπινου ματιού, που ονομάζεται "μετείκασμα", ένας στιγμιαίος οπτικός ερεθισμός διαρκεί αρκετά αφού εξαφανιστεί η αιτία που το προκάλεσε γιατί χρειάζεται επεξεργασία από τον εγκέφαλο. Η εικόνα (είδωλο) που σχηματίζεται στον αμφιβληστροειδή από ένα αντικείμενο δεν χάνεται αμέσως, αλλά παραμένει και μετά την εξαφάνιση του. Ο κινηματογράφος στηρίζεται πάνω σε αυτή την αρχή για να λειτουργήσει δεν είναι τίποτα άλλο δηλαδή από μια αλληλουχία φωτογραφιών που κινούνται με 24 καρέ το δευτερόλεπτο όπως λέγεται η μια φωτογραφία στην κινηματογραφική ορολογία, όλες μαζί οι φωτογραφίες αποτελούν το κινηματογραφικό φιλμ. Έτσι πριν ακόμα εξαφανιστεί το μετείκασμα της μιας εικόνας, να έρχεται η άλλη εικόνα, τότε οι εικόνες αυτές "συγχωνεύονται" και δημιουργούν μια συνεχή ροή εντυπώσεων. Με αυτόν τον τρόπο ο κινηματογράφος δίνει την εντύπωση της κίνησης.
- 7. Πρώτα Βήματα Έναάλογο, ο Όξιντεντ, που καλπάζει και σπάζει τεντωμένα σχοινιά που βρίσκει στο δρόμο του αποτελεί το πρώτο κινούμενο πράγμα, που οδήγησε στην ανάπτυξη των κινηματογραφικών ταινιών, αποτυπώθηκε σε μια φωτογραφική ενότητα αποτελούμενη από 24 φωτογραφίες προβαλλόμενες σε γρήγορη κίνηση Δημιουργός αυτού ο Eadweard Muybridge στις 19 του Ιουνίου του 1878. Η ιδέα του όλου εγχειρήματος, ήταν να δείξει ότι τα άλογα που καλπάζουν σηκώνουν και τις τέσσερις οπλές από το έδαφος. Μουτοσκόπιο Το μουτοσκόπιο αποτελεί μία μορφή εικονοσκοπίου που εφευρέθηκε από τον Χέρμαν Κάσλερ το 1894. Είχε μια σειρά από καρτέλες με τυπωμένες εικόνες ενός κινούμενου αντικειμένου. Με το γύρισμα μιας λαβής ξεφυλλίζονταν οι καρτέλες και οι φιγούρες εκινείτο.
- 8. Κινητοσκόπιο Το κινητοσκόπιο(Kinetoscope) ήταν μία μηχανή παρουσίασης ταινιών, πρόδρομος της σύγχρονης κινηματογραφικής μηχανής προβολής. Αναπτύχθηκε από τον Ουίλλιαμ Ντίκσον στα εργαστήρια του Αμερικανού εφευρέτη Τόμας Έντισον, στον οποίο αποδίδεται και η αρχική σύλληψη της ιδέας κατασκευής του. Η εφεύρεση του κινητοσκοπίου συνδύαζε τη φωτογραφία και την τεχνολογία αναπαράστασης της κίνησης της εικόνας, προβάλλοντας διάτρητο φιλμ των 35 χιλιοστών. Η εικόνα γινόταν ορατή με τη μέθοδο του στερεοσκοπίου. Η ανάπτυξη του κινητοσκοπίου βασίστηκε σε προγενέστερες ανακαλύψεις. Πιθανόν για αυτό το λόγο, ο Τόμας Έντισον κατοχύρωσε την εφεύρεσή του με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μόνο στις ΗΠΑ και δεν επιχείρησε να κατοχυρώσει την εφεύρεση διεθνώς, γεγονός που επέτρεψε την αντιγραφή και περαιτέρω εξέλιξη της, ευνοώντας με αυτό τον τρόπο την ταχύτερη εξέλιξη του κινηματογράφου. Η πρώτη δημόσια παρουσίαση του πρωτότυπου κινηματοσκοπίου έλαβε χώρα στις 20 Μαΐου του 1891, ενώ στις 9 Μαΐου του 1893 έγινε η επίσημη παρουσίαση του, ως ολοκληρωμένη πλέον εφεύρεση, στο Ινστιτούτο Τεχνών και Επιστήμης του Μπρούκλιν.
- 9. Το Φιλμ Σεκάθε κινηματογραφική προβολή μπροστά στα μάτια του θεατή περνούν εκατοντάδες μέτρα φιλμ. Ένα λεπτό κινηματογράφου απαιτεί πάνω από 27μ. φιλμ και μια μεγάλη μήκους ταινία 2,5χλμ. Σήμερα υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που προμηθεύει τις κινηματογραφικές εταιρίες με φιλμ σε τεράστιες ποσότητες, το επεξεργάζεται και παράγει τις κόπιες που προβάλλονται στους κινηματογράφους. Στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν διαφόρων διαστάσεων φιλμ, αλλά για τις σημερινές ταινίες μεγάλου μήκους χρησιμοποιούν τη στάνταρ διάσταση των 35χιλ. Το σχήμα βασίζεται στο μέγεθος του πρώτου φιλμ που έφτιαξε ο Τζώρτζ Ίστμαν από το Ρότσεστερ των ΗΠΑ με πρότυπο το μέγεθος γυάλινων φωτογραφικών πλακών που κατασκεύαζε. Ξεκινώντας από το μεγαλύτερο τζάμι παραθύρου που υπήρχε, χώριζε συνέχεια στα δύο τα τετράγωνα μέχρι να βρει το μέγεθος που ήθελε. Το φιλμ που χρησιμοποιούμε σήμερα βασίστηκε στα παράθυρα του Ρότσεστερ του 1885! Το φιλμ του Έντισον Ο Θωμάς Έντισον αρχικά σχεδίαζε να κάνει ταινίες σε κυλίνδρους ευαίσθητους στο φως. Ο βοηθός του Γουίλιαμ Ντίξον διάλεξε να χρησιμοποιήσει το φιλμ που είχε φτιάξει ο Τζωρτζ Ίστμαν, έτσι έκοψε το φιλμ των 7.6μ και στις άκρες του πρόσθεσε τρύπες για να τυλίγεται ομοιόμορφα στη κινηματογραφική μηχανή που είχε φτιάξει
- 10. Διαστάσεις των φιλμ Στις πρώτες μηχανές λήψης έπρεπε να χρησιμοποιούν φαρδιές λωρίδες φιλμ για να βγει η σωστή εικόνα στην οθόνη επειδή η ποιότητα των φιλμ ήταν κακή.Οι μηχανές των 35 χιλ. ήταν μεγάλες και βαριές. Έτσι όταν βελτιώθηκε η ποιότητα των φιλμ, οι κατασκευαστές πειραματίστηκαν με μικρότερες μηχανές και μικρότερων διαστάσεων φιλμ. Αλλά τα 35 χιλ. χρησιμοποιούνται ακόμα στις περισσότερες ταινίες μεγάλου μήκους. 8 χιλιοστών Οι κινηματογραφιστές γιαν α μειώσουν το κόστος των ερασιτεχνικών ταινιών στα 1930 χρησιμοποίησαν δύο φορές το φιλμ των 16 χιλ. κάνοντας δύο σειρές με καρέ του 1/4. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο φιλμ των 8χιλ. 9.5 χιλιοστών Η γαλλική εταιρία Πατέ εισήγαγε το 1922 τα φιλμ των 9.5 χιλ. για τις ερασιτεχνικές ταινίες. Είχαν τρύπες στη μέση, ανάμεσα στα καρέ, για να είναι πλατύτερα. 35 χιλιοστών Το φιλμ 35χιλιοστών χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1892 από τον William Dickson και τον Thomas Edison. Διατηρήθηκε για πολλά χρόνια με μερικές βέβαια απαραίτητες αλλαγές έτσι ώστε να περιέχει και ήχο. Το Καρέ των 35χιλ. πιάνει το κινηματογραφικό φιλμ κατά πλάτος απ' τη μία πλευρά έως την άλλη. Το φιλμ κινείται κάθετα προς τα κάτω πίσω από το φακό της μηχανής λήψης το φιλμ κινείται οριζόντια, γι' αυτό οι εικόνες τοποθετούνται δίπλα-δίπλα όπως σήμερα στα φωτογραφικά φιλμ των 35χιλ. Οι περισσότερες ταινίες 35χιλ. γυρίζονται στην ακαδημαϊκή διάσταση: τα καρέ είναι 1.4 φορές πλατύτερα από το ύψος τους 16χιλιοστών Το 1923 παρουσιάστηκαν τα φιλμ των 16χιλ. για ερασιτεχνικές ταινίες. Ήταν άφλεκτα και προτιμήθηκε η διάσταση των 17.5 χιλιοστών για να πάψουν οι ερασιτέχνες να κόβουν στη μέση τα φιλμ των 35 χιλ. Σήμερα πολλές ταινίες γυρίζονται στα φιλμ των 16χιλ.
- 11. Oscar ταινιών ΤαΌσκαρ (Academy Awards) ή τα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου που είναι και η επίσημη ονομασία τους είναι τα σημαντικότερα κινηματογραφικά βραβεία. Απονέμονται από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, η οποία το 2009 αριθμεί περίπου 6000 μέλη με δικαίωμα ψήφου. Η πρώτη απονομή τους έγινε στις 16 Μαΐου του 1929 στο ξενοδοχείο "Ρούσβελτ" στο Χόλυγουντ. Η ιδέα ανακοινώθηκε το 1927 από τον Λούις Μπ. Μάγερ και αυτό γιατί ήθελε να δώσει μια ιδιαίτερη αίγλη αλλά και να προκαλεί το ενδιαφέρον του κοινού για τις κινηματογραφικές ταινίες Η τελετή της απονομής των 85ων Βραβείων Όσκαρ έλαβε χώρα στο Θέατρο Ντόλμπι όπως έχει μετονομαστεί το Θέατρο Κόντακ στο Χόλυγουντ στις 24 Φεβρουαρίου 2013 Τιτανικός (1997) : Ο Τιτανικός είναι αμερικανική δραματική, αισθηματική ταινία εποχής, παραγωγής 1997 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον βασισμένη στο διασημότερο ναυάγιο όλων των εποχών, αυτό του υπερωκεάνιου Τιτανικός που βυθίστηκε στις 14 Απριλίου 1912. Πρωταγωνιστούν οι Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Κέιτ Γουίνσλετ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Τζακ και της Ρόουζ, δύο νεαρών ατόμων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, που ερωτεύονται πάνω στο πλοίο ενώ αυτό κάνει το μοιραίο του ταξίδι. Παρ' όλο που οι δύο αυτοί κεντρικοί ήρωες είναι πλασματικοί, αρκετοί χαρακτήρες βασίζονται σε πραγματικούς ανθρώπους. Η Γκλόρια Στιούαρτ υποδύεται την ηλικιωμένη Ρόουζ που αφηγείται την ιστορία και ο Μπίλι Ζέιν τον αρραβωνιαστικό της νεαρής Ρόουζ. Δεν θα τα πάρεις μαζί σου (1938): Το Δε θα τα πάρεις μαζί σου είναι μία αμερικανική κωμωδία του 1938 σε σκηνοθεσία Φρανκ Κάπρα, βραβευμένη με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Πρωταγωνιστές αυτής της κλασσικής ταινίας της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ είναι ο Τζέιμς Στιούαρτ, η Τζιν Άρθουρ, ο Λάιονελ Μπάριμορ κι η Σπρινγκ Μπάινγκτον. Η ταινία βασίζεται στο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό των Τζορτζ Σ. Κάουφμαν και Μος Χαρτ.’ Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (2003) : είναι αμερικανική περιπετειώδης ταινία φαντασίας παραγωγής 2003. Βασίζεται στο τρίτο βιβλίο της τριλογίας Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και αποτελεί το τρίτο και
- 12. τελευταίο μέρος τηςτριλογίας μετά από τις ταινίες Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού 2001 και Οι Δύο Πύργοι 2002. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Πίτερ Τζάκσον και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τις Φραν Γουόλς και Φιλίπα Μπόγιενς. Πρωταγωνιστούν οι Eλάιτζα Γουντ, Ίαν ΜακΚέλεν, Βίγκο Μόρτενσεν, Σον Άστιν, Άντι Σέρκις, Τζον Ρις- Ντέιβις, Λιβ Τάιλερ, Ορλάντο Μπλουμ, Μπίλι Μπόιντ, Ντόμινικ Μόναχαν, Κέιτ Μπλάνσετ, Χιούγκο Γουίβινγκ, Μπέρναρντ Χιλ, Μιράντα Ότο, Ντέιβιντ Γουένχαμ, Καρλ Ούρμπαν, Ίαν Χολμ και Σον Μπιν. Καθώς ο Σάουρον κάνει την υπέρτατη προσπάθεια να κατακτήσει την Μέση Γη, ο Γκάνταλφ με τον Βασιλιά του Ρόχαν, Θέοντεν, επιστρατεύουν τις δυνάμεις τους για να υπερασπιστούν την πρωτεύουσα της Γκόντορ, Μίνας Τίριθ. Ο Άραγκορν διεκδικεί τον θρόνο της Γκόντορ και καλεί έναν στρατό από φαντάσματα να τον βοηθήσουν να νικήσει. Έτσι μένει ο Φρόντο και ο Σαμ να κουβαλήσουν το βαρύ φορτίο του Δαχτυλιδιού και να αντιμετωπίσουν το Γκόλουμ. Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι φτάνουν στη Μόρντορ και προσπαθούν να καταστρέψουν το Δαχτυλίδι στο μόνο μέρος που μπορεί να καταστραφεί, στο Βουνό του Χαμού Όσα παίρνει ο άνεμος (1939): To Όσα Παίρνει ο Άνεμος είναι κινηματογραφικό έργο του 1939, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ του 1936 και σκηνοθετημένο από τον Βίκτορ Φλέμινγκ. Η επική αυτή ταινία είχε πρωταγωνιστές την Βίβιαν Λι, τον Κλαρκ Γκέιμπλ, τον Λέσλι Χάουαρντ και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ και αποτελεί τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών. Διηγείται την ιστορία του Αμερικανικού Εμφυλίου και τα επακόλουθά του, ιδωμένα από την πλευρά των λευκών Νοτίων. Η ταινία βραβεύτηκε με 10 βραβεία Όσκαρ, ένα ρεκόρ που διατήρησε για είκοσι χρόνια. Το 1998 κατατάχθηκε τέταρτο στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου με τις 100 καλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών, αν και το 2007 μετακινήθηκε στην έκτη θέση. Η κοιλάδα της κατάρας (1941): Η κοιλάδα της κατάρας, είναι δραματική ταινία παραγωγής 1941, σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Λιούελιν, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Φίλιπ Νταν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Γουόλτερ Πίτζεον, η Μορίν Ο'Χάρα, ο Ντόναλντ Κρισπ, η Σάρα Όλγκουντ και ο μικρός Ρόντι Μακ Ντόουαλ. Η ταινία έχει ως θέμα της μια, οικογένεια Ουαλών ανθρακορύχων των τελών του 19ου αιώνα που μοχθεί για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, ενώ έρχεται αντιμέτωπη με την εξέλιξη και της αλλαγές που φέρνει η βιομηχανική επανάσταση στη χώρα. Η ταινία προτάθηκε για 10 βραβεία όσκαρ και κέρδισε πέντε Ρόκυ (1976): Ο Ρόκι Μπαλμπόα είναι ενας φανταστικός χαρακτήρας και επαγγελματίας πυγμάχος, όπου πρωταγωνιστούσε σε όλη τη σειρά Rocky απο το 1975 μέχρι το 2006. Τον ρόλο του είχε αναλάβει ο σεναριογράφος της σειράς και ηθοποιός, Σιλβέστερ Σταλόνε όπου
- 13. τότε ήταν όπουείχε γίνει διάσημος στον κινηματογραφικό χώρο. Ο Ρόκι Μπαλμπόα ήταν 2 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο άθλημα της Πυγμαχίας (μποξ). Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (1946): Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας είναι ο τίτλος δραματικής αμερικανικής ταινίας του Γουίλιαμ Γουάιλερ με τους Φρέντρικ Μαρτς, Ντέινα Άντριους και Μίρνα Λόι (1946). Η ταινία απέσπασε συνολικά επτά βραβεία Όσκαρ, ανάμεσα σε αυτά, το βραβείο καλύτερης ταινίας και πρώτου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του Φρέντρικ Μαρτς Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (1956): Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες είναι ταινία του 1956 βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιουλίου Βερν, που απέσπασε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και του όσκαρ καλύτερης ταινίας. Την παραγωγή της ταινίας έκανε η εταιρία του Μάικλ Τοντ, τρίτου συζύγου της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ενώ τη διανομή ανέλαβε η United Artists. Η ταινία αυτή σκηνοθεσίας του Βρετανού Μάικλ Άντερσον χαρακτηρίστηκε για τις, για την εποχή που προβλήθηκε, καινοτομίες της. Μια από αυτές ήταν η χρήση της τεχνικής υψηλής ευκρίνειας Todd-AO, όπου χρησιμοποιούταν φιλμ 70 χιλιοστών για υψηλότερη ανάλυση της οθόνης, άλλη μια ήταν η χρήση μεγάλων ηθοποιών σε δευτερεύοντες ρόλους, ενώ οι διάρκειας επτά λεπτών τίτλοι έναρξης, με τα κινούμενα σχέδια δημιουργήθηκαν από τον βραβευμένο σχεδιαστή Σολ Μπας. Όλιβερ (1968): Το Όλιβερ! είναι μία ταινία του 1968 του Κάρολ Ριντ, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κάρολου Ντίκενς "Όλιβερ Τουίστ", καθώς και στο θεατρικο "Όλιβερ!" του Λάιονελ Μπαρτ και βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Ζιzί (1958): Η ταινία Ζιζί είναι μιούζικαλ παραγωγής 1958, σε σκηνοθεσία Βινσέντε Μινέλι. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Λέσλι Καρόν, ο Μορίς Σεβαλιέ, ο Λουί Ζουρντάν και η Εύα Γκαμπόρ. Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Κολέτ που κυκλοφόρησε το 1944 και ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ σε μορφή μιούζικαλ, με πρωταγωνίστρια την Όντρεϊ Χέπμπορν. Τα τραγούδια του μιούζικαλ έγραψαν οι Άρθουρ Τζέι Λέρνερ κι ο Φρέντερικ Λέβε, ενώ την εκτέλεση των τραγουδιών ανέλαβε ο Αντρέ Πρεβέν. Η ταινία βραβεύτηκε με 9 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
- 14. Το 1991 ηταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 35η θέση στη λίστα 100 Χρόνια...100 Πάθη. Η ταινία θεωρείται το τελευταίο μεγάλο μιούζικαλ της εταιρίας Metro- Goldwyn-Mayer, καθώς και το τελευταίο μεγάλο επίτευγμα της ομάδας παραγωγής του Άρθουρ Φριντ, παρά το γεγονός ότι συνέχισε να χρηματοδοτεί κι άλλα μιούζικαλ όπως το Κορίτσια για Όλες τις Δουλειές το 1960. Η ταινία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία ενός ανεπιτυχούς μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ το 1973. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ Το Φεστιβάλ των Καννών είναι ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς διαγωνισμούς κινηματογράφου, που διεξάγεται στις Κάννες της Γαλλίας, μία φορά το χρόνο. Το Φεστιβάλ διοργανώθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1939, με προεδρεύοντα τον Λουί Λυμιέρ. Η μόνη ταινία που παρουσιάστηκε στην πρώτη διοργάνωση ήταν η Παναγία των Παρισίων του Γουίλιαμ Ντίτερλι, καθώς συνέπεσε χρονικά με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου πολέμου και την κήρυξη πολέμου της Γαλλίας στη Γερμανία. Η πρώτη ολοκληρωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ έγινε το 1946. Ο θεσμός ματαιώθηκε το 1948 και το 1950, λόγω οικονομικών προβλημάτων, ενώ από το 1951, ο χρόνος διοργάνωσής του μετατοπίστηκε στην περίοδο της Άνοιξης. Το 1968, το Φεστιβάλ ξεκίνησε στις 10 Μαΐου αλλά διακόπηκε στις 19 Μαΐου, κατά την περίοδο της φοιτητικής εξέγερσης του Μάη του '68 και μετά από παρέμβαση φοιτητών απειλώντας τη διεξαγωγή της διοργάνωσης. Χρυσός Φοίνικας (1975-Σήμερα) 1976 Ο Ταξιτζής Μάρτιν Σκορσέζε 1979 Αποκάλυψη Τώρα Φράνσις Φορντ Κόπολα 1980 Και η παράσταση αρχίζει Μπομπ Φόσι 1981 Άνθρωπος από σίδερο Ακίρα Κουροσάβα 1982 Ο Αγνοούμενος Κώστας Γαβράς 1983 Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα Σοχέι Ιμαμούρα 1984 Παρίσι, Τέξας Βιμ Βέντερς 1985 Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές Εμίρ Κουστουρίτσα 1986 Η Αποστολή Ρολάν Ζοφέ 1987 Κάτω από τον Ήλιο του Σατανά Μορίς Πιαλά http://el.wikipedia.org/wiki
- 15. West side story1961 Το 1961 το West Side Story έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο μέσα από τη μεγάλη οθόνη. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουάιζ με τους ίδιους συντελεστές και πρωταγωνιστές τη Νάταλι Γουντ (Μαρία) και τον Ρίτσαρντ Μπέιμερ (Τόνι). Η ταινία θριάμβευσε τόσο στο ταμείο, όσο και στα Όσκαρ, αποσπώντας 10 από τα 11 προταθέντα. Ένα από αυτά, το βραβείο δεύτερου ανδρικού ρόλου, απονεμήθηκε στον συμπατριώτη μας ηθοποιό και χορευτή Τζορτζ Τσακίρις. Tom jones 1963 Έχοντας διαβάσει ότι η ταινία Tom Jones, παραγωγής 1963, έχει πάρει τα όσκαρ καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, μουσικής και σεναρίου και πέντε υποψηφιότητες ερμηνειών είχα απορία να δω τι παίζει. Και η έκπληξή μου ήταν μεγάλη μετά τη θέασή της, διότι επρόκειτο για μια... διασκεδαστική ταινία. Βέβαια, κι άλλες ταινίες βραβεύτηκαν που, κατά γενική ομολογία, δεν το άξιζαν. Ας μην αρχίσω όμως να απαριθμώ. Καλά που δεν το κέρδισε η Κλεοπάτρα να λέμε! Στο έργο μας όμως: οι ηθοποιοί είναι όντως σε... κέφια, η παραγωγή προσεγμένη (σκηνικά, κουστούμια, φωτογραφία, ξέρετε εσείς) και όλα όμορφα «ενορχηστρωμένα» φτιάχνοντας μια πολύ καλή δημιουργία. Στο τέλος όμως δεν ενθουσιάζεσαι. Λες ότι σου άρεσε η ταινία και ως εκεί. Έχουν όντως ενδιαφέρων οι σεκάνς απομίμησης στο στυλ των βουβών ταινίων και διάφορες κωμικές σκηνές. Αλλά χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο, νιώθω ότι δεν με κέντρισε η ιστορία σε μεγάλο βαθμό· τα ερωτικά τερτίπια εξάλλου δεν έχουν αλλάξει και πολύ από την εποχή του Αδάμ και της Εύας και επίσης έχουμε δει διάφορες ταινίες με τρελές καταστάσεις. Η επιτυχία της ίσως έγκειται στο ότι έδειχνε τα πράγματα λίγο πιο ωμά, κάτι που γινόταν σπανίως στον κινηματογράφο εκείνη την εποχή. Αλλά πού να ξέρω γω, δεν είχα γεννηθεί τότε! Εν συντομία πάντως, η παρακολούθησή της είναι ενδιαφέρουσα, αν δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες από δαύτην. In the heat of the night 1967 Στην κωμόπολη Σπάρτα του Μισισιπή ένας εργοστασιάρχης βρίσκεται νεκρός. Ο βοηθός σερίφη συλλαμβάνει έναν Αφροαμερικανό που βρίσκει μόνο του στον έρημο σταθμό του τρένου. Αποδεικνύεται ότι κοστουμαρισμένος μαύρος είναι αστυνομικός από τη Φιλαδέλφεια και ο σερίφης, με βαριά καρδιά, δέχεται να τον βοηθήσει στη διαλεύκανση του εγκλήματος. Midnight cowboy 1969 Mία ταινία ωμή θα έλεγα. Ωμή γιατί δείχνει καταστάσεις πολύ ρεαλιστικά. Βέβαια σε αυτό συμβάλουν οι δύο πρωταγωνιστές της ταινίας!
- 16. Τον Jon Voightδεν τον έχω ξαναδεί ποτέ σε καλύτερη ερμηνεία από αυτή εδώ. Ο Dustin Hoffman πάλι, δίνει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας! Μία ερμηνεία που συγκλονίζει και τσακίζει κόκαλα! Για να το καταλάβετε, πρέπει να δείτε την ταινία και θα δείτε για τί πράγμα μιλάω. Από τις καλύτερες ερμηνείες όλων των εποχών. Οι καταστάσεις που θα δείτε στην ταινία και ο τρόπος που απεικονίζονται είναι τόσο πειστικές, που σίγουρα αφού δείτε την ταινία θα αναρωτηθείτε ποια άλλη ταινία σας έκανε να νιώσετε έτσι. Έχει να κάνει επίσης με την σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο άντρες, για τα όνειρα που κυνηγάμε και τελικά δεν είναι όπως τα φανταζόμασταν ή είχαμε ακούσει, για την συμπόνια, κάτι το οποίο κοντεύουμε να ξεχάσουμε στις μέρες μας, (ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι ταινίες να μας το θυμίζουν), και ότι η ζωή, είναι μια διαρκής πάλη. The French connection 1971 Εξαιρετικά σκληρό αστυνομικό θρίλερ, που παρουσιάζει ένα φανατικό, έμπειρο αστυνομικό, που είναι πρόθυμος να παραβιάσει κάθε κανόνα, αρκεί να εξαρθρώσει ένα διεθνές δίκτυο ναρκωτικών. Στην εποχή του επαινήθηκε, τόσο για την ανάλυση του αστυνομικού κατεστημένου, όσο και για την ερμηνεία του Τζιν Χάκμαν. Αποτελεί μία ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής στους δρόμους της Νέας Υόρκης και κέρδισε πέντε Όσκαρ The deer hunter 1978 Τρεις νεαροί εργάτες σε εργοστάσιο μετάλλων της Πενσυλβάνια, ετοιμάζονται να πάνε στον πόλεμο του Βιετνάμ. Λίγες μέρες πριν φύγουν ο Στίβεν παντρεύεται την Αντζελα και οι τρεις φίλοι γιορτάζουν ανέμελοι το γάμο του Στίβεν πηγαίνοντας για κυνήγι. Λίγο καιρό μετά, στην κόλαση του Βιετνάμ πέφτουν στα χέρια των Βιετκόνγκ και μεταφέρονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου και υποχρεώνονται να παίξουν τη ζωή τους στη ρώσικη ρουλέτα. Ο Μάικ καταφέρνει να γυρίσει το παιχνίδι προς όφελός τους και να ξεφύγουν. Όμως η τύχη δεν τους βοηθάει και πολύ. Ο Στίβεν χάνει τα πόδια του, ο Νικ εξαφανίζεται στα βάθη της Σαϊγκόν και ο Μάικ, άλλος άνθρωπος πια, επιστρέφει πίσω στην πατρίδα του. Μην αντέχοντας όμως το κλίμα και τα σχόλια των υπολοίπων στην πατρίδα του... Gandhi 1982 Η ταινία αυτή προσπαθεί να αποτυπώσει στη μεγάλη οθόνη, τη ζωή του Gandhi. Από δικηγόρος που έπεσε θύμα ρατσισμού το 1893 και που τον έκανε να κατανοήσει το ρατσισμό που επικρατεί κατά των Ινδών, κατέληξε να γίνει ο λατρεμένος αρχηγός της Ινδίας. Κατάφερε να διώξει τους Άγγλους από την Ινδία και να οδηγήσει την Ινδία στην ανεξαρτησία της, όλα αυτά μέσω ειρηνικών, χωρίς καθόλου βία, επαναστάσεων. Πίστευε ότι έπρεπε να δείξει στον κόσμο την αδικία που επικρατούσε κατά των Ινδών και ότι αν
- 17. χρησιμοποιούσαν βία οιΙνδοί, τότε θα έχαναν το δίκιο τους. Όλα αυτά τα κατάφερε μετά από πολλή προσπάθεια, ζωή στη φυλακή και νηστεία, μέχρι που δολοφονήθηκε από έναν Ινδουιστή εθνικιστή, ο οποίος θεωρούσε ότι ο Gandhi έδωσε πολλά δικαιώματα στους Μουσουλμάνους Out of Africa1985 Η Karen Blixen (Meryl Streep) παντρεύεται έναν φίλο της για τον τίτλο της Βαρώνης και μαζί μετακομίζουν στην Αφρική και ξεκινούν μια φυτεία καφέ. Όταν καταλαβαίνει ότι ο σύζυγός της την απατά, αφήνεται στη γοητεία του Denys Finch Hatton (Robert Redford), ενός δυναμικού κυνηγού... Η ταινία περιγράφει τη ζωή της, τα προβλήματα στη φυτεία, το γάμο της, τον πραγματικό έρωτα και τα μαθήματα στα παιδιά της περιοχής, μέχρι την επιστροφή της στην πατρίδα της. Dances With Wolves1990 "Ο υπολοχαγός Τζων Ντάνμπαρ, ως ανταμοιβή για τον ηρωισμό που επέδειξε σε μια μάχη μεταξύ Βορείων και Νοτίων, επιλέγει να μετατεθεί στα δυτικά, στην περιοχή των συνόρων. Σύντομα ανακαλύπτει ότι στην απεραντοσύνη των πεδιάδων που βρίσκεται, δεν είναι μόνος του.Έρχεται σε επαφή με την φυλή των Λακότα Σιού, που ζεί στην περιοχή της Ντακότα. Μια συγκλονιστική ιστορία που περιγράφει την ενσωμάτωση του Ντάνμπαρ στην ομάδα των Σιού, την βαθιά φιλία και τον αμοιβαίο σεβασμό με τους Ινδιάνους, την αγάπη του για την ""Στέκεται με γροθιά"" μια λευκή που υιοθετήθηκε από την φυλή πολύ μικρή και τέλος τις κρίσιμες αποφάσεις που πρέπει να πάρει καθώς ο στρατός των λευκών... A beautiful Mind 2001 Έτος 1947 κι ο John Nash σε ηλικία μόλις 22 ετών, σπουδαστής στο Princeton, θα καταπλήξει τους πάντες με το εκπληκτικό του ταλέντο στα μαθηματικά. Ευφυής, αλλά χωρίς ικανότητα ν’ αναπτύξει κοινωνική ζωή, κυριευμένος από την εμμονή του να βρει μια ιδέα πραγματικά νεωτεριστική. Σύντομα προάγεται σε διδάκτορα, ανατρέποντας μια θεωρία του Adam Smith, πατέρα της μοντέρνας οικονομίας και βρίσκει μια θέση στο MIT. Την ίδια εποχή συνεργάζεται σε κυβερνητικές υπηρεσίες αποκωδικοποιώντας μυστικούς κώδικες, ενώ γνωρίζει την Alicia με την οποία και παντρεύεται. Όμως μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η περίοδος ευτυχίας θα τελειώσει, ξεκινώντας μια άλλη, γεμάτη παρανοϊκές ψευδαισθήσεις που θα οδηγήσουν στη διάγνωση της σχιζοφρένειας και σε εκτεταμένες θεραπείες.
- 18. Ο ελληνικός κινηματογράφοςξεκίνησε στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με μικρό αριθμό ταινιών μέχρι το 1940. Η άνθησή του άρχισε μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, με 4-7 ταινίες το χρόνο μέχρι το 1950 και σταδιακά η παραγωγή αυξήθηκε μέχρι τις 60 ταινίες το 1960. Η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου ήταν από το 1960 μέχρι το 1973 φτάνοντας μέχρι τις 97 ταινίες το χρόνο (με μέσο όρο 80 ταινίες το χρόνο). Από το 1974 μέχρι σήμερα η παραγωγή κυμαίνεται σε πολύ μικρότερα επίπεδα από 10 ταινίες μέχρι 40 ταινίες το χρόνο.
- 19. ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (βουβός κινηματογράφος) και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική. Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το 1926, όταν η Warner Brothers παρουσίασε μία συσκευή (Vitaphone), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Singer, η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν βουβή, υπήρξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους. Περίπου την ίδια περίοδο με την προσαρμογή του ήχου, ξεκίνησαν συστηματικές προσπάθειες για την προσθήκη χρώματος. Έγχρωμες ταινίες είχαν ήδη εμφανιστεί από τις αρχές του 20ου αιώνα, μέσω του χρωματισμού των κινηματογραφικών καρρέ με το χέρι, μέθοδος που εγκαταλείφθηκε σταδιακά, σε συνδυασμό και με την αύξηση της διάρκειας των ταινιών. Ανάμεσα στις πρώτες συνθετικές μεθόδους προσθήκης χρώματος, υπήρξε η Technicolor, η οποία τελειοποιήθηκε το 1941 (Monopack Technicolor), αν και παρέμενε ακριβή λόγω των περίπλοκων σταδίων διαχωρισμού και εμφάνισης των χρωμάτων. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε επιπλέον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ της εταιρίας Eastman Kodak, το οποίο δεν απαιτούσε διαδικασία διαχωρισμού των χρωμάτων. Αν και μέχρι τη δεκαετία του 1950, η παραγωγή έγχρωμων ταινιών μειοψηφούσε, κατά τη δεκαετία του 1960 και χάρη στην ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας, ο έγχρωμος κινηματογράφος επικράτησε. OΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ Ο κινηματογράφος έφτασε στην Ελλάδα από τη Δύση. Ως προϊόν μοντέρνο ξεσήκωσε αντιδράσεις, έβαλε σε ανησυχία τους συντηρητικούς, αμφισβητήθηκε ως καλλιτεχνικό προϊόν. Γρήγορα όμως κέρδισε την αγάπη του κοινού και σιγά σιγά παραμέρισε τα άλλα καλλιτεχνικά είδη που μέχρι τότε είχαν την προτίμησή του, το θέατρο και το θέατρο Σκιών για τις λαϊκές μάζες. Η πρώτη εμφάνιση έγινε το 1897, σε μια πρόχειρη αίθουσα στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Εκεί προβλήθηκαν οι ταινίες η Άφιξη του τραίνου, η Έξοδος των εργοστασίων και Το γεύμα του μπέμπη. Οι προβολές συνεχίστηκαν, αλλά οι πρώτες αίθουσες δημιουργήθηκαν το 1911 με 1915. Αρχικά υπήρχε ένα πιάνο που συνόδευε την προβολή, υπήρξε όμως και η περίπτωση ολόκληρης ορχήστρας. «Χειροκροτήματα» Έτος: 1944. Παραγωγή: Νόβακ και Ωρίων Α.Ε. Σενάριο- Σκηνοθεσία: Γ. Τζαβέλας. Φωτογραφία: Ιάσων Νόβακ. Μουσική: Αττίκ. Ηθοποιοί: Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου), Τάκης (Δημήτρης) Χορν, Ζινέτ Λακάζ, Τζένη Σταυροπούλου, Νίκος Βλαχόπουλος, Γιώργος Φούντας, Αλέκος Αλεξανδράκης κ.ά. «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» Έτος 1949. Παραγωγή: Φίνος Φιλμ / Ένωσις Συνεργαζομένων Καλλιτεχνών. Σενάριο Αλέκος Σακελλάριος.
- 20. Σκηνοθεσία: Αλέκος Σακελλάριοςκαι Χρήστος Γιαννακόπουλος (από θεατρικό τους έργο). Φωτογραφία: Ζοζέφ Χεπ. Μουσική: Κώστας Γιαννίδης. Ηθοποιοί: Βασίλης Λογοθετίδης, Χρήστος Τσαγανέας, Ίλυα Λυβικού, Γεωργία Βασιλειάδου, Λαυρέντης Διανέλλος, Βαγγέλης Πρωτοπαπάς, Μίμης Φωτόπουλος, Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίτσα Τσαγανέα, Λουκιανός Ροζάν, Μαρίνα Σμυρνάκη, Στέφανος Στρατηγός κ.ά. «Το τραγούδι του χωρισμού» Έτος: 1940. Παραγωγή: Σκούρας Φιλμ/ Ελληνικά Κινηματογραφικά Στούντιο Φιλοποίμην Φίνος. Σενάριο: Δημήτρης Μπόγρης. Σκηνοθεσία: Φιλοποίμην Φίνος. Φωτογραφία Γιάννης Δριμαρόπουλος. Μουσική: Γιώργος Μαλλίδης. Ηθοποιοί: Ευγενία Δανίκα, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Λήδα Μιράντα, Αλέκος Λειβαδίτης κ.ά. ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ- ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 1950- 1960 Στην περίοδο '50-'60 έχουμε σημαντική εξέλιξη στον ελληνικό κινηματογράφο και πλούσια παραγωγή. Πολλές μάλιστα από τις ταινίες της δεκαετίας έχουν λάβει και διακρίσεις και στην προτίμηση του ελληνικού κοινού έχουν εξέχουσα θέση. Συγκεκριμένα ο Γρηγόρης Γρηγορίου γυρίζει το Πικρό Ψωμί (1951) μια ταινία νεορεαλιστική επηρεασμένη από τον ιταλικό νεορεαλισμό και προφανώς από την ταινία Πικρό Ρύζι, την ταινία Μεγάλοι δρόμοι (1953), την Αρπαγή της Περσεφόνης (1956) κ.ά. Ο Στέλιος Τατασόπουλος γυρίζει τη Μαύρη Γη (1952). Ο Γκρεγκ Τάλας το Ξυπόλητο Τάγμα (1953). Ο Αλέκος Σακελλάριος παραγωγικότατος, γυρίζει, μεταξύ άλλων, τις ταινίες Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952), τη Σάντα Τσικίτα (1953), Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955), Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο και ο Ηλίας του 16ου (1959). Ο Νίκος Κούνδουρος γυρίζει τη Μαγική πόλη (1955), το Δράκο (1956), Το ποτάμι (1959). Ο Μιχάλης Κακογιάννης γυρίζει το Κυριακάτικο ξύπνημα (1954), τη Στέλλα (1955), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956). Ο Γιώργος Τζαβέλας γυρίζει την Κάλπικη Λίρα (1955), Μια ζωή την έχουμε (1958) κ.ά.
- 21. Διάφορες Ταινίες αυτήςτης περιόδου Το κορίτσι με τα μαύρα ’56 Ένας βλάκας και μισός ’59 Ο Ηλίας του 16ου ‘59 Ο θησαυρός του μακαρίτη ‘59 Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας ‘58 Η κυρά μας η μαμή ‘58 Ο μαγκούφης ‘59 Μια ζωή την έχουμε ‘58 Το αμαξάκι ‘57 Η θεία απ’ το Σικάγο ‘57 Ο δράκος ’56 Η Γκόλφω 55 Κάλπικη λύρα ‘55 Ούτε γάτα ούτε ζημιά ‘55 Δεσποινίς ετών 39 ‘54 Σάντα Τσικίτα ‘53 Ένα βότσαλο στη λίμνη ‘52 Έλα στο θείο ‘50 Θανασάκης ο πολιτευμένος ‘54 Ο Μπάμπης εκπαιδεύεται ‘53 Πιάσαμε την καλή ‘55 Στέλλα ‘55 Ο δράκος ‘56 Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες ‘56 Τζιν , περίπτερο κι αγάπη ‘57 Άσσοι του γηπέδου ‘56 Η καφετζού ‘56 Ο Φανούρης και το σόι του ‘57 Μια Ιταλίδα στην Ελλάδα ‘58 Το τελευταίο ψέμα ‘58 Διακοπές στην Αίγινα ‘58 Ένας ήρωας με παντούφλες ‘58 Λαός και Κολωνάκι ‘59 Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 1959- 1967 Την εποχή αυτή εμφανίζεται το <<Μιούζικαλ>>, το οποίο επέφερε μεγάλες αλλαγές στην εξέλιξη του κινηματογράφου . Το «μιούζικαλ» είναι μια σύνθεση από χορό και τραγούδι, όπως είχαν και οι ταινίες των προηγούμενων χρόνων. Εκείνες όμως οι ταινίες χαρακτηρίζονταν ως «μουσικές κωμωδίες». Το στοιχείο επομένως, ως προς το οποίο διαφοροποιείται το «μιούζικαλ» είναι ο τρόπος και ο βαθμός που αξιοποιεί τα συγγενή καλλιτεχνικά είδη και τα ενσωματώνει. Έτσι στο «μιούζικαλ» υπάρχει τραγούδι και χορός, μόνο που τώρα είναι οι ηθοποιοί που τραγουδούν και χορεύουν, ή οι τραγουδιστές και οι χορευτές που υποδύονται ρόλους. Μερικοί κριτικοί και αναλυτές υποστηρίζουν ότι είναι είδος που «μεταφυτεύτηκε» από την Αμερική, άλλοι όμως λένε ότι είναι εξέλιξη του θεατρικού είδους, επιθεώρησης ή οπερέτας. Το ελληνικό μιούζικαλ πάντως είναι δύο ειδών. Εκείνο που αναπαράγει τα επιθεωρησιακά δρώμενα και το άλλο που τα αποφεύγει. Το «μιούζικαλ» έφτασε στην ακμή του γύρω στα 1975. Ο ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Η δεκαετία του 1970 ήταν μια περίοδος προσαρμογής για την ελληνική κοινωνία (Απριλιανή Δικτατορία, απώλεια της μισής Κύπρου, οικονομική δυσχέρεια). Ο Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος (ΝΕΚ) ωρίμασε σε αυτό το κλίμα, ενώ ο Παλιός Ελληνικός Κινηματογράφος (ΠΕΚ) παρουσίασε τη μεγαλύτερη κάμψη από την εποχή εμφάνισής του . Στο κείμενο που ακολουθεί, θα αναφερθούμε στις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκε ο ΝΕΚ. Στη συνέχεια, θα παρουσιάσουμε τις εξελίξεις
- 22. που σημειώθηκαν στοχώρο του ελληνικού κινηματογράφου και τις κυριότερες διαφορές μεταξύ ΠΕΚ και ΝΕΚ. Τέλος, θα περιγραφεί ο ρόλος των σημαντικότερων σκηνοθετών της περιόδου και θα αναλυθεί η ταινία «Αναπαράσταση» του Θ. Αγγελόπουλου. Η ανάπτυξη της τηλεόρασης, το 1966 άρχισε να λειτουργεί το πρώτο τηλεοπτικό δίκτυο, έφερε τη κάθετη πτώση στον κινηματογράφο. Τα τηλεοπτικά κανάλια είχαν τη δυνατότητα με τις μαζικές αγορές ελληνικών και αμερικάνικων ταινιών, να εξασφαλίσουν τεράστια κέρδη μέσω των διαφημίσεων.Ο θεατής του κινηματογράφου μετατράπηκε σε ένα πρόθυμο θεατή έτοιμο να καταναλώσει από το σπίτι του «τον ωκεανό εικόνων και ήχων» που του προσέφερε δωρεάν η τηλεόραση. Οι θεατές αυτοί, ήταν κυρίως οι οικονομικοί εσωτερικοί πρόσφυγες που κατέφυγαν στη βόρεια και δυτική περιφέρεια της Αττικής και της Θεσσαλονίκης. Υποστηρίζεται ότι, εάν έμεναν κοντά στο κέντρο της πρωτεύουσας και της συμπρωτεύουσας ίσως να προτιμούσαν την κινηματογραφική ψυχαγωγία από την τηλεοπτική. Η προτίμηση του ελληνικού κοινού για την τηλεόραση είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των εισιτηρίων στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η σημαντικότερη όμως επίπτωση από την πτώση των εσόδων των κινηματογραφικών αιθουσών ήταν και η ανάλογη μείωση των παραγόμενων ταινιών. Η μείωση αυτή έγινε σταδιακά από το 1972 έως το 1975, για να πέσει κατακόρυφα από το 1976 και μετά. ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ Οι βασικές διαφορές που παρουσιάζονται στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο και τον Παλιό Ελληνικό Κινηματογράφο εστιάζονται α. στον τρόπο παραγωγής των ταινιών, β. στη γλώσσα, γ. στο κοινό που παρακολουθεί τις ταινίες, αλλά και δ. στα θέματα και στα είδη που επιλέγουν οι σκηνοθέτες. ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ Στη δεκαετία του 70, οι παραγωγές ήταν κυρίως ανεξάρτητες και αποτελούσαν προσπάθειες καλλιτεχνικής έκφρασης των σκηνοθετών, οι οποίοι αναλάμβαναν συνήθως την οικονομική ευθύνη και επωμίζονταν και την ενδεχόμενη αποτυχία. (αν και αρκετές φορές υπήρχαν οι μαικήνες παραγωγοί, όπως ο Γ. Παπαλιός) Επίσης, η διανομή και η εκμετάλλευση της ταινίας δεν ήταν εξασφαλισμένη, αφού οι χρηματοδότες ασχολιόντουσαν μόνο με την παραγωγή. Μετά το γύρισμα της ταινίας, την παρουσίασή της σε κάποιο Φεστιβάλ, ή στο κύκλωμα των κινηματογραφικών λεσχών, το μέλλον της ταινίας ήταν αβέβαιο. Στον ΠΕΚ, οι εμπορικές επιτυχίες της εποχής ήταν συνήθως παραγωγές μεγάλων εταιρειών (Φίνος Φίλμ, Τζέημ Πάρις, κλπ), όπου ο παραγωγός της ταινίας αποφάσιζε για το θέμα, το σκηνοθέτη, τους γνωστούς ηθοποιούς, αλλά και για όλες τις λεπτομέρειες. Ο χώρος γυρισμάτων ήταν πανομοιότυπος σχεδόν για όλες τις ταινίες, και τα γυρίσματα πραγματοποιούνταν σε στούντιο, ενώ το ντεκόρ επαναλαμβανόταν. Αντίθετα, οι σκηνοθέτες του ΝΕΚ εγκατέλειψαν τους στεγανούς και τυποποιημένους χώρους των στούντιο και άρχισαν σταδιακά να χρησιμοποιούν πραγματικά, εσωτερικά ή εξωτερικά κτίσματα, τοπία, πόλεις ή και δρόμους.
- 23. Γλώσσα Ο ΝΕΚκατά τη δεκαετία του ’70 εμφάνισε μια γλωσσική ποικιλομορφία, που οφειλόταν στο γεγονός ότι οι δημιουργοί ήταν πιο «ελεύθεροι» κατά τη σύλληψη και κατασκευή των ταινιών τους. Έτσι, αντικατέστησαν την τυποποιημένη και εύληπτη γλώσσα της προηγούμενης περιόδου με μια γλώσσα καινοτόμα, ανήσυχη, πρωτότυπη και νεαρή. Ήταν μια κινηματογραφική γλώσσα αφυπνιστική των συνειδήσεων και της υψηλής απόλαυσης. Οι σκηνοθέτες αναζήτησαν νέους στιλιστικούς τρόπους έκφρασης και προσέγγισης τόσο των θεμάτων αλλά και του κοινού που είχε συνηθίσει να ανταποκρίνεται στις «εμπορικές συσκευασίες» των ταινιών . Κοινό Βασικός στόχος των ταινιών της προηγούμενης δεκαετίας ήταν η προσέλκυση μεγαλύτερου κοινού, που θα έφευγε από τις κινηματογραφικές αίθουσες ευχαριστημένο και χωρίς ίχνος προβληματισμού. Η επικράτηση του «happy end» δημιουργούσε στο θεατή ένα αίσθημα ευφορίας, ο οποίος αντιλαμβανόταν τον κινηματογράφο ως ένα μέσο για την απλή κατανάλωση εικόνων. Αυτή η στάση, σύμφωνα με τη Σωτηροπούλου αποτελούσε τη γενικότερη εικόνα της περιόδου όπου «(…) στον τομέα της διανόησης υπήρχε καθολικότερη ένδεια.». Το κοινό την επόμενη δεκαετία μοιάζει σαν να «ξυπνά σιγά-σιγά από ένα λήθαργο». Είναι νεανικό, σκεπτόμενο, προβληματισμένο και κυρίως έτοιμο να ενεργοποιηθεί και να συμμετάσχει στα όσα διαδραματίζονταν ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 1990-2011 Ο ελληνικός κινηματογράφος την περίοδο 1990-2011 επηρεάστηκε έντονα από το οικονομικό-κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο της τότε εποχής. Η κυβέρνηση πολιτεύτηκε μέσα στο διεθνές κλίμα της κατάρρευσης του Υπαρκτού Σοσιαλισμού .Κατά την τριετία 1990-1993 στον τομέα της οικονομικής ιδιαίτερα πολιτικής προχώρησαν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές προς την κατεύθυνση της μείωσης του κράτους. Η εκάστοτε κυβέρνηση παρά τις τεράστιες αντιδράσεις, τόσο της αντιπολίτευσης όσο και κάποιας αμφισβήτησης ήταν η πρώτη ελληνική κυβέρνηση μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο .Αν και διαφορετικός τομέας ο πολιτικός από τον καλλιτεχνικό είναι αυτόματοι αλλυλένδετοι αφού επηρεάζει ο ένας άμεσα τον άλλον. Την περίοδο 1990-1993 εμφανίζεται έντονη η διαφοροποίηση των θεμάτων των κινηματογραφικών ταινιών. Έτσι την θέση των κωμωδιών και δραματικών ταινιών αντικαθιστούν οι κοινωνικές και πολιτικές και αυτό βασίζεται στη μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα το 1992-1993. Την περίοδο 11 Ιουνίου 1991 , στη Σύνοδο Κορυφής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που πραγματοποιήθηκε στο Μάαστριχτ, η Ελλάδα πέτυχε την είσοδό της στην Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση. Το αποτέλεσμα της Συνόδου αυτής ήταν σε μεγάλο βαθμό σημαντική τόσο στο πολιτικό προσκήνιο όσο και στις νέες κινηματογραφικές παραγωγές της εποχής. Επηρεάστηκαν έντονα από την είσοδο της Ελλάδας στην Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση διότι οι σεναριογράφοι των ταινιών άρχισαν να αποπνέουν νέες ιδέες και αντιλήψεις τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επαγγελματικό. Επιπρόσθετα τα έργα τους απευθύνονταν πλέον σε ευρύ κοινό διότι το θέμα αυτό
- 24. απασχολούσε την κοινωνίακαι ένα μεγάλο μέρος πολιτικόφιλων. Το σημαντικό είναι ότι ο ελληνικός κινηματογράφος αναπτύχθηκε μονομερώς είτε προς τη μία είτε προς την άλλη πλευρά, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Η ανάπτυξή του δεν ήταν ποτέ ισομερής. Ακολουθούσε πάντα ξένα πρότυπα, τα οποία προσπαθούσε να τα αντιγράψει και να τα εφαρμόσει σε μια κοινωνία, πολύ διαφορετική από αυτή που στα πρότυπα μοντέλα είχαν αναπτυχθεί. Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήρθε όταν το 1992 ωρίμασαν οι συνθήκες και οι κινηματογραφιστές μόνοι τους βρήκαν το δρόμο τους, χωρίς να βοηθήσει είτε το Υπουργείο Πολιτισμού είτε το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Η ανάγκη προέκυψε από τη συμβίωση των Ελλήνων κινηματογραφιστών με άλλους συναδέλφους τους, σε διαφορετικά Φεστιβάλ που είτε γίνονταν στη χώρα μας είτε στο εξωτερικό. Το αποτέλεσμα που έβλεπαν ήταν ένας ανεπτυγμένος ή προς ανάπτυξη κινηματογράφος, ακόμα και από χώρες που μικρή οικονομική ανάπτυξη είχαν. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν ποια θα ήταν η στόχευση του ελληνικού κινηματογράφου. Παράλληλα οι μελέτες και οι συζητήσεις που είχαν γίνει έδειχναν ότι στις προαναφερόμενες κινηματογραφίες βλέπαμε μέσα στα έργα τους τα τρέχοντα προβλήματα της κοινωνίας, είτε μέσα από ιστορικές αναφορές είτε μέσα από μια πολιτιστική αναφορά στις υπάρχουσες ή σε παρελθούσες κοινωνικές καταστάσεις. Το σημαντικό είναι ότι το αναφερόμενο στις ταινίες είναι ένα ειδικό θέμα, τοπικό ή εθνικό, μέσα από αυτό όμως υπήρχε μια προβληματική που αναδείκνυε αυτά τα στοιχεία που το τοπικό το έκαναν παγκόσμιο και έτσι η ταινία μπορούσε να ανταποκριθεί στο ευρύτερο, παγκόσμιο κοινό. Οι ταινίες «Απ’το χιόνι», του Σωτήρη Γκορίτσα, και «Λευτέρης Δημακόπουλος», του Περικλή Χούρσογλου, σηματοδότησαν το πέρασμα από το νέο στο νεότερο ελληνικό κινηματογράφο. Ακολούθησαν ταινίες του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, της Λουκίας Ρικάκη, της Όλγας Μαλέα, του Αντώνη Κόκκινου, οι οποίες μας έδειξαν ότι μπορούμε να αναπτύξουμε στη χώρα μας ένα σύγχρονο κινηματογράφο, όσον αφορά στις καλλιτεχνικές και παραγωγικές δομές του. Ένα μοντέλο που σε λίγα χρόνια έδειξε τα ίδια σημεία κόπωσης και επανάληψης που φτάσαμε να έχουμε μια συνταγή, η επανάληψη της οποίας μας οδήγησε σε ένα αδιέξοδο. Βλέπε την πορεία από το «Safe sex» μέχρι το «Οξυγόνο», των Ρέππα και Παπαθανασίου. Παρόλα αυτά έχουμε μια άλλη παραγωγή που επιμένει σε μια άλλη, διαφορετική ανάπτυξη, χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνολογίες, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με σχετική επιτυχία. Η συνέχεια υπήρξε με παραδείγματα κινηματογραφιστών, όπως του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, που μας οδηγούν σε μια νέα, πολύ μοντέρνα αντίληψη του κινηματογράφου στη χώρα μας. Από αυτό το σημείωμα θα ξεκινήσουμε μια κριτική αποτίμηση στον ελληνικό κινηματογράφο. Θα προσπαθήσουμε να δούμε τις αξίες του, καλλιτεχνικές και εννοιολογικές, έτσι ώστε να μπορέσουμε να έχουμε στο τέλος μια ολοκληρωμένη εικόνα του κινηματογράφου στη χώρα μας. Το γεγονός είναι ότι η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου δεν έχει ακόμη γραφτεί. Κάποιες προσπάθειες ή δεν ήταν ολοκληρωμένες ή είχαν το χαρακτήρα του
- 25. χρονογραφήματος, δηλαδή ηιστορική αλήθεια ήταν παραποιημένη τόσο πολύ που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ένα ερευνητή ή από έναν κινηματογραφόφιλο που διερευνά σε βάθος. Πάντως, αυτό εδώ το πόνημα δε φιλοδοξεί να είναι μια ιστορική αναφορά για τον ελληνικό κινηματογράφο. Αντίθετα θέλει να θίξει κάποια πράγματα και να διερευνήσει το τοπίο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από τότε που ο κινηματογράφος έγινε τέχνη στη χώρα μας. Θα πρέπει να οριοθετήσουμε τον κινηματογράφο σαν τέχνη και σα βιομηχανία. Το ένα σκέλος του έχει να κάνει με τη μετάφραση της πραγματικότητας, παρά με την ακριβή αποτύπωσή της, όπως κάθε μορφή τέχνης. Όσον αφορά στη βιομηχανία του θεάματος, ο κινηματογράφος διέπεται από σαφείς νόμους της οικονομίας και της παραγωγής. Κάθε θεώρησή μας, λοιπόν, που θα αφορά στον ελληνικό κινηματογράφο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της αυτή την οριοθέτηση για να μπορέσει να έχει ακρίβεια στην ανάλυσή της. Με αυτή την έννοια, μια ταινία υφίσταται σα φιλικό προϊόν εφόσον έχει προβληθεί έστω και μια φορά σε κοινό. Με αυτή την έννοια, ο κινηματογράφος στην Ελλάδα ξεκίνησε από το 1996, αν και οι πληροφορίες για το ποιο συνεργείο, του Λυμέρ ή του Έντισον, έκανε πρώτο προβολή στη χώρα μας συγχέονται. Όμως σαν Έβδομη Τέχνη άργησε να εδραιωθεί στη χώρα μας. Τα πρώτα σκιρτήματα κινηματογράφου ή ήταν φιλότιμες απόπειρες από κάποιους πιονέρους ή κάποιες αρπαχτές. Οι Έλληνες κινηματογραφιστές άργησαν να ανακαλύψουν ότι μπορούν να κάνουν τη δική τους αφήγηση, αυτή που θα έχει κάποια σχέση με την πραγματικότητα, μικρή ή μεγάλη, θα είναι όμως Τέχνη. ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ 1990-2009 1990 Άντε γεια Εραστές στην μηχανή του χρόνου Η αλήτισσα Ο χαρτοπαίχτης 1991 Δυο ήλιοι στον ουρανό Ήσυχες μέρες του Αυγούστου Νυχτερινή έξοδος 1992 Κρυστάλλινες νύχτες Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε Το πεθαμένο λικέρ 1993 Άγρια τριαντάφυλλα Απ` το χιόνι.Άσπρο κόκκινο.Γυναίκες δηλητήριο. 1995 Άκροπολ/Ελεύθερη κατάδυση/Ζωή ή Μια ωραία πεταλούδα/Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά 1996 Πριν το τέλος του κόσμου Προς την Ελευθερία 1997 Καμιά συμπάθεια για το Διάβολο Ο αδελφός μου κι εγώ Ο εργένης Ο κύριος με τα γκρι 1998 Από την άκρη της πόλης/Ας περιμένουν οι γυναίκες/Πενήντα επι τριάντα πέντε 2000 17 στα 18/Κανείς δε χάνει σ’ όλα/Κλειστοί δρόμοι 2001 Αιώνιος φοιτητής /ακροβατες του κηπου/ Αύριο θα ‘ναι αργά 2002 Γύρω γύρω όλοι/ Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου 2004 Αγάπη στα 16/ Αληθινή ζωή/ Η πόλη των θαυμάτων/ Κλαις Ακροβάτες του κήπου Δύσκολοι 2006 Straight Story/ Ώρες κοινής ησυχίας/ Γυναικείες συνωμοσίες 2008 Η Λούφα σκόνη και που απαλλαγή πέφτει Ι-4/Μαφιόζοι στο Αιγαίο/ Όλα θα πάνε καλά 2009 Πεθαίνω για σένα Μικρό Έγκλημα Όλα θα πάνε καλά
- 26. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ Ο Μιχάλης Κακογιάννης γεννήθηκε το 1922 στη Λεμεσσό. Σπούδασε νομικά και δραματική τέχνη στο Λονδίνο όπου ξεκίνησε καριέρα ως ηθοποιός αλλά γρήγορα τον κέρδισε η σκηνοθεσία. Το 1953 έρχεται στην ελλάδα και γυρίζει μερικές απο τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Ο Κακογιάννης είναι ο πρώτος που έβγαλε τον ελληνικό κινηματογράφο από τα στενά του σύνορα. Με διεθνή βραβεία και διεθνείς συμπαραγωγές. Γύρισε και μερικές ενδιαφέρουσες μεταφορές αρχαίας ελληνικής τραγωδίας για τον κινηματογράφο. Το 1964 γυρίζει τον Αλέξη Ζορμπά, ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, που με το διεθνή τίτλο Zorba the Greek, γνωρίζει τεράστια επιτυχία, κάνοντας το όνομα της Ελλάδας να ακούγεται παντού. Η ταινία κερδίζει πολυάριθμα βραβεία και τρία βραβεία όσκαρ. Το 1974 γυρίζει το ντοκυμαντέρ Αττίλας 1974, ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ των γεγονότων της τούρκικης εισβολής στην Κύπρο. Είναι μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο οι σκηνοθέτες που έκαναν στο εξωτερικό, γνωστό το ελληνικό σινεμά και την Ελλάδα, περισσότερο από όλους. ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1935. Εγκατέλειψε στο πτυχίο σπουδές στη Νομική Σχολή Αθηνών για το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο. Το 1961 ξεκινάει σπουδές στη Σορβόνη, το 1962 δίνει εξετάσεις και γίνεται δεκτός στην περίφημη γαλλική σχολή κινηματογράφου, IDHEC. Στην Ελλάδα όπου επιστρέφει μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1964 δουλεύει ως κριτικός κινηματογράφου στην "Δημοκρατική αλλαγή". Εκεί γνωρίζεται με το Βασίλη Ραφαηλίδη, με τον οποίο το 1969 θα εκδώσουν το περιοδικό "Σύγχρονος κινηματογράφος" μια έκδοση που την αγκαλιάζουν και τη βοηθούν πολλοί νέοι σκηνοθέτες. Ανάμεσα τους ο Παντελής Βούλγαρης και ο Λάκης Παπαστάθης Η καριέρα του ως σκηνοθέτης, ξεκινάει με μια ταινία που γυρίζει στην Θεσσαλονίκη, για το νεανικό συγκρότημα Φόρμινξ του Βαγγέλη Παπαθανασίου, που όμως δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Ολοκληρώνει όμως την "Εκπομπή", την πρώτη του ταινία μικρού μήκους το 1968, που προκαλεί αίσθηση στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και παίρνει το βραβείο των κριτικών. Η "Αναπαράσταση", η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους το 1970, βραβεύεται στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Το 1972 γυρνάει τις "Μέρες του 36" Tο 1974-75 τον "Θίασο" την πιο πολυβραβευμένη του ταινία και αυτή που του χαρίζει διεθνή αναγνώριση. Δεν είναι λίγοι οι κριτικοί και οι ιστορικοί του κινηματογράφου, που την περιλαμβάνουν στις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μετά από τον Θίασο ανοίγεται ο δρόμος για διεθνείς συμπαραγωγές και η πορεία των ταινιών του είναι λαμπρή και στα διεθνή
- 27. φεστιβάλ άλλα καιστις κινηματογραφικές αίθουσες, αφού αγαπιούνται από κοινό και κριτικούς. Ο Αγγελόπουλος είναι ο πιο βραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης. Οι ταινίες του έχουν τιμηθεί ανάμεσα στα άλλα με τα περισσότερα από τα βραβεία του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ των Καννών, το Χρυσό και τον αργυρό λέοντα του φεστιβάλ της Βενετίας, το βραβείο Φέλιξ καλύτερης ευρωπαικής ταινίας, το βραβείο fipresci, και πολυάριθμα βραβεία κριτικών και ενώσεων κριτικών σε όλο το κόσμο. ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ Ο Γιώργος Τζαβέλλας γεννήθηκε το 1916 στην Αθήνα και πέθανε το 1976. Σπούδασε φιλολογία αλλά τον κέρδισε ο κινηματογράφος, η μεγάλη του αγάπη. Δεν έκανε κινηματογραφικές σπουδές και από ότι έλεγε ο ίδιος τον κινηματογράφο τον έμαθε βλέποντας την κάθε ταινία 15 φορές. Ο ίδιος έγραφε και τα σενάρια των ταινιών του και μάλιστα στην Αντιγόνη, το σενάριο του στηρίχτηκε σε δική του μετάφραση. Από την πρώτη του ταινία, τα "Χειροκροτήματα" που τα γύρισε μέσα στη γερμανική κατοχή σε πολύ δύσκολες συνθήκες, προκαλεί αίσθηση. Για την επόμενη 20ετία καταφέρνει να συνδυάσει το γύρισμα ταινιών για το πλατύ κοινό αλλά με υψηλή και ξεχωριστή κινηματογραφική αισθητική και πιστεύω πώς η κινηματογραφική του γλώσσα επηρεάζει όλους τους σκηνοθέτες των δεκαετιών 50-60. Οι ταινίες του υπήρξαν από τις εμπορικότερες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά έτυχαν καλής υποδοχής και απο την κριτική. Ο ίδιος υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής του φεστιβάλ του Βερολίνου και ο πρώτος πρόεδρος του ελληνικού κέντρου κινηματογράφου. ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Το πραγματικό όνομα της οικογένειάς του δεν ήταν Αντωνάκος, αλλά αυτό ήταν ένα ψευδώνυμο που διάλεξε ο πατέρας του όταν ήθελε να αλλάξει το επίθετό του. Εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Τα αστέρια δεν φάνηκαν» και το μυθιστόρημα «Δεξιότερα της δεξιάς» (1989), το οποίο έγινε και η δεύτερη ταινία του μεγάλου μήκους. Η πρώτη του ήταν «Το ράλι του θανάτου» (1968). Σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο όπου συνεργάστηκε με διάφορες αριστερές εφημερίδες. Στην Αγγλία ήταν ανταποκριτής του Ριζοσπάστη, στον οποίο συνέχισε να αρθρογραφεί, ενώ τα τελευταία χρόνια έκανε κριτική κινηματογράφου και έγραφε ανταποκρίσεις από διάφορα Φεστιβάλ. Σκηνοθέτησε την τηλεοπτική εκπομπή «Τέχνη και πολιτισμός» και τη θεατροποιημένη τριλογία «Η ζωή, ο έρωτας, ο θάνατος». Σε αυτή την τελευταία εμφανίζονταν μπαλέτα από την Κένυα και αφηγητής ήταν ο Μάνος Κατράκης. Για την ΕΡΤ δούλεψε για τις εκπομπές «Η ΕΡΤ στη Βόρεια Ελλάδα», «Η έρευνα», «Πορτρέτα ασήμων ανθρώπων», «Άνθρωποι και επαγγέλματα» και τα σήριαλ «Ντόκτορ Τικ», «Ο δεύτερος άνθρωπος» κ.ά. Είχε γράψει τα σενάρια για τις ταινίες του, αλλά και για άλλες όπως «Μείνε κοντά μου αγαπημένε» (1968), «Η θυρωρίνα» (1968), «Το τελευταίο αντίο» (1969), «Ο Σταύρος είναι πονηρός» (1970), «Μάρα η τσιγγάνα» (1971), «Αδελφοί Μανάκια (1988).
- 28. Το χιούμορ τουήταν δύσκολο να το καταλάβεις και πολύ εύκολα μπορούσες να τον παρεξηγήσεις. Αν όμως έμπαινες στον κόπο να διερευνήσεις το λόγο του τότε διασκέδαζες μαζί του. Αυτό ήθελε και αυτός: να μελετά ο συνομιλητής του το Νίκο Αντωνάκο σα μια ξεχωριστή περίπτωση και όχι σα μια συνηθισμένη κοινωνική επαφή, όπως ακριβώς έκανε και ο ίδιος σε όλα του τα έργα. Κατά συνέπεια όσοι είχαμε την τύχη να μιλούμε μαζί του, είτε στις δημοσιογραφικές προβολές είτε στα Φεστιβάλ, τρέφαμε για αυτόν σεβασμό και συμπάθεια, έχοντας την αίσθηση ότι τον ξέραμε για χρόνια, από την παιδική μας ηλικία. Το πιο δύσκολο ήταν να τσακωθείς με το Νίκο. Να του κρατήσεις κακία. Αν συνέβαινε αυτό, τότε θα έπρεπε να σκοτώσεις το παιδί που υπήρχε μέσα του, να πνίξεις το διανοούμενο που είχες απέναντί σου. Το πιο γόνιμο ήταν να μιλάς και να αντιπαραθέτεις απόψεις, να συγκρούεσαι και να αναπτύξεις, τελικά, τις δικές σου ιδέες. Έτσι έμπαινες σε ένα όμορφο ταξίδι στο πεδίο του πολιτισμού και της διανόησης και έβγαινες νικητής, καταρρίπτοντας το παλιό, δημιουργώντας με βάση αυτό το καινούργιο. Πάντα είχα το δικό μου προσωπικό χώρο όταν μίλαγα μαζί του. Αυτό το χώρο που μου προσέφερε στη συζήτηση, αφού τα «πρέπει» είχαν ελαχιστοποιηθεί, κρατούσε μόνο όσα ήταν απολύτως αναγκαία για τη λειτουργία του σαν κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ, επί σειρά ετών, μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του. Χαρακτηριστικός ήταν ο τρόπος που πέθανε: Την Πέμπτη 2 Απριλίου 2009 είχε αισθανθεί μια αδιαθεσία και δύσπνοια Πηγές: http://www.in2life.gr, http://www.visitgreece.gr, http://www.ekke.gr/estia/gr http://www.cinemainfo.gr/directors/greekdirectors, http://el.wi
- 29. Μultiplex ή πολυκινηματογράφος Όταν, πριν από περίπου μια δεκαετία, το πρώτο multiplex –ή, αν προτιμάτε, ο πρώτος πολυκινηματογράφος– έκανε την εμφάνισή του στην Αθήνα, κανείς δε φανταζόταν ότι η νέα αυτή ”μόδα” θα άλλαζε τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούμε σινεμά. Όταν κάθε πτυχή της νέας αυτής πρότασης εξόδου –από το ”πρόβλημα” της έλλειψης διαλείμματος στη μέση της ταινίας μέχρι την τιμή του ποπ κορν και τη διαμόρφωση των χώρων– γινόταν αντικείμενο συζητήσεων, ή ακόμη και διενέξεων, ουδείς υποψιαζόταν την ασύλληπτη δημοτικότητα που θα απολάμβαναν οι νέοι κινηματογράφοι την προσεχή δεκαετία. Αφού οι δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες ”ανησυχίες” ξεπεράστηκαν, τα multiplex αναδείχθηκαν σε έναν από τους δημοφιλέστερους τρόπους διασκέδασης, έγιναν οι πρόδρομοι των ”all inclusive” πολυχώρων ψυχαγωγίας και εξαπλώθηκαν ανά την ελληνική επικράτεια. Όσο και αν το καλοκαίρι οι ρομαντικότεροι εξ ημών ψηφίζουμε all time classic θερινούς, όταν οι μέρες μικραίνουν και ο χειμώνας αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του τα multiplex γίνονται και πάλι επίκεντρο της καθημερινής διασκέδασης. Η συνταγή της επιτυχίας; Πρωτίστως, οι πολλές διαφορετικές επιλογές που προσφέρονται στον ίδιο χώρο –εστιατόρια, καφετέριες, εμπορικά καταστήματα, bowling, bar και, βέβαια, κινηματογράφοι σε απόσταση λίγων μόλις μέτρων μεταξύ τους. Ξεχάστε τα προβλήματα της μετακίνησης και του πάρκινγκ: ό,τι χρειάζεστε για να περάσετε ευχάριστα από λίγες ώρες μέχρι μια ολόκληρη μέρα είναι συγκεντρωμένο στη μικρή ”πόλη μέσα στην πόλη”. Η άρτια τεχνολογική υποδομή αποτέλεσε το δεύτερο βασικό πλεονέκτημα των multiplex έναντι των ”συμβατικών” κινηματογράφων –οι περισσότεροι εκ των οποίων ανανέωσαν τον τεχνικό τους εξοπλισμό εκ των υστέρων, εξαιτίας του ανταγωνισμού που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν. Τα ηχητικά και οπτικά εφέ του σύγχρονου κινηματογράφου αναδείχθηκαν μέσω των νέας τεχνολογίας ηχητικών εγκαταστάσεων και των μεγαλύτερων οθονών, αρκετό καιρό πριν το home cinema και οι LCD τηλεοράσεις καταστήσουν τον κινηματογράφο ιδιωτική υπόθεση. Αλλάζει το μοντέλο ανάπτυξης των multiplex Το 1997 η Village Roadshow πραγματοποίησε τη μεγάλη τομή στην εγχώρια βιομηχανία του κινηματογράφου, δημιουργώντας στο Μαρούσι τον πρώτο πολυκινηματογράφο με 10 αίθουσες και ανοίγοντας τον δρόμο γι' αυτό που στη συνέχεια συνηθίσαμε να αποκαλούμε multiplex. H συνέχεια ήταν καταιγιστική και
- 30. μέσα στα οκτώχρόνια που μεσολάβησαν η Αθήνα απέκτησε έξι multiplex με συνολικά 65 αίθουσες, ενώ παράλληλα αναπτύχθηκαν και εκσυχρονίστηκαν οι παραδοσιακοί κινηματογράφοι, αποκτώντας καλύτερα καθίσματα, σύγχρονα ηχητικά συστήματα, αλλά και περισσότερες αίθουσες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ΑΕΛΛΩ της Πατησίων που σήμερα διαθέτει πέντε. Ευτυχώς, οι δυσοίωνες προβλέψεις που ήθελαν τους παραδοσιακούς κινηματογράφους να κλείνουν, λόγω της επέλασης των πολυκινηματογράφων, δεν επαληθεύτηκαν -τουλάχιστον στην αγορά της Αθήνας- προσφέροντας πλέον στους πολυάριθμους φίλους του κινηματογράφου πληθώρα επιλογών. Πολυχώροι Παρά την τεράστια ανάπτυξη των τελευταίων ετών, ο αριθμός των αιθουσών συνεχίζει να αυξάνεται στο πρότυπο του εξωτερικού και των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου ο κινηματογράφος θεωρείται η ιδανική χρήση για να πλαισιώσει τη λειτουργία ενός εμπορικού κέντρου ή ενός πολυχώρου με ψυχαγωγικό και εμπορικό χαρακτήρα. Στον συγκεκριμένο τομέα πρωτοπόρα ήταν και πάλι η Village Roadshow, δημιουργώντας το 1999 το Village Park και συνδυάζοντας τον κινηματογράφο με την εστίαση και τα εμπορικά καταστήματα. Πλέον, οι πολυχώροι με εστίαση, καφέ, εμπορικές χρήσεις και σεβαστό αριθμό κινηματογραφικών αιθουσών ξεπροβάλλουν με... κινηματογραφική ταχύτητα για τα δεδομένα τέτοιων αναπτύξεων, αλλά και των δεδομένων πολεοδομικών και λοιπών δυσκολιών που εμφανίζει η ελληνική αγορά. Κινηματογράφοι της Ster πλαισιώνουν το Escape Center στο Ιλιον, της Odeon το νεόδμητο Kosmopolis στη λ. Κηφισίας και έπεται συνέχεια με τις 10 νέες αίθουσες της Odeon στον πολυχώρο της I. Π. Κοντέλλη στη λεωφόρο Συγγρού και τις 12 της Village στο εμπορικό κέντρο τς Μπάμπης Βωβός στο Δέλτα Φαλήρου. Παράλληλα, την ερχόμενη Πέμπτη ανοίγει τις πόρτες του το εμπορικό κέντρο The Mall Athens της Lamda Development, που θα φιλοξενεί 15 νέες αίθουσες που θα εκμεταλλεύεται η Village Rodashow.
- 31. Κινηματογραφικές αίθουσες multiplexστην Ελλάδα Τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους στην Ελλάδα καινούργια συγκροτήματα κινηματογραφικών αιθουσών, τα λεγόμενα multiplex. Η ιδέα αυτή στην προβολή ταινιών πρωτοεμφανίσθηκε στις ΗΠΑ το 1963 και ήταν επαναστατική για την εποχή της. Σήμερα βλέπει κανείς τα multiplex παντού με 5 κατά μέσο όρο κινηματογραφικές αίθουσες ανά συγκρότημα. Τα τελευταία 2-3 χρόνια όμως έχει αρχίσει μιά καινούργια επανάσταση στον τομέα αυτό με τα λεγόμενα megaplex ή ultraplex, τεράστια συγκροτήματα με 30 κινηματογραφικές αίθουσες! Τα συγκροτήματα αυτά έχουν μεγάλη ποικιλία ταινιών, άνετες αίθουσες, τέλεια εξυπηρέτηση - σε πολλές περιπτώσεις το προσωπικό του συγκροτήματος παραλαμβάνει το αυτοκίνητο των θεατών για παρκάρισμα στην είσοδο - και την πλέον εξελιγμένη τεχνολογία προβολής και ήχου. Τα megaplex προσελκύουν θεατές από σημαντικές αποστάσεις, οι οποίοι μάλιστα ούτε κάν ψάχνουν να δούν ποιές ταινίες ακριβώς παίζονται στο συγκρότημα. Απλώς μπαίνουν στο αυτοκίνητο τους και πάνε όντας σίγουροι ότι λόγω της μεγάλης ποικιλίας θα βρούν κάτι του γούστου τους. Ακόμα και μεγάλες παρέες συναντούνται και αποφασίζουν να δούν διαφορετικές ταινίες, από την τελευταία μεγάλη επιτυχία του Χόλυγουντ στις κεντρικές μεγάλες αίθουσες μέχρι την πιό κουλτουριάρικη πρωτοποριακή ταινία στις πιό μικρές αίθουσες. Και βέβαια γύρω από τα συγκροτήματα αυτά έχουν κάνει την εμφάνιση τους και διάφορες άλλες επιχειρήσεις, κυρίως εστιατόρια. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί θεατές μπορούν να περάσουν σημαντικό μέρος της μέρας τους στην περιοχή βλέποντας πάνω από μιά ταινίες. Πολλοί είχαν εκφράσει αμφιβολίες κατά πόσον τέτοιου μεγέθους συγκροτήματα μπορούν να προσελκύσουν αρκετούς θεατές για να είναι κερδοφόρα. Μάλιστα μερικοί υποστήριζαν ότι συγκροτήματα με πάνω από 16 αίθουσες είναι οικονομικά ασύμφορα. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, τα megaplex παρουσιάζουν 38% υψηλότερη προσέλευση θεατών από τα συνηθισμένα συγκροτήματα και έχουν 10% υψηλότερες εισπράξεις ανά θεατή χωρίς να έχουν υψηλότερες τιμές εισητηρίων. Παρουσιάζουν 12,5% υψηλότερα περιθώρια κέρδους και ήδη θεωρούνται το μέλλον του κλάδου των κινηματογράφων. Ίσως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καινούργιο παράδειγμα αλλά όπου η “κοινή λογική” της οικονομικής/λογιστικής προσέγγισης δεν μπορεί να πιάσει όλη την αξία που τα συγκροτήματα αυτά δημιουργούν για τον πελάτη. Multiplex κινηματογράφοι ή θερινοί; Το 1996 και με την είσοδο των Village στην Ελλάδα, έφεραν μία νέα μόδα στον χώρο της διασκέδασης. Έφεραν τους λεγόμενους multiplex κινηματογράφους. Αυτό το νέο στιλ, άλλαξε τις κινηματογραφικές αίθουσες και από κει που ήταν μια και τεράστια, πλέον είναι πιο πολλές και πιο μικρές, με αποτέλεσμα να δείχνουν παραπάνω από μια ταινίες. Επίσης σου πρόσφερε μαζί με τον κινηματογράφο και άλλου είδους διασκέδαση, όπως τις καφετέριες, εστιατόρια και τα μαγαζιά. Αυτό είχε ως
- 32. αποτέλεσμα να έρθειμια τρίτη κρίση, αλλά αυτή τη φορά επηρέασε, τους λεγόμενους πλέον, συνοικιακούς κινηματογράφους. Ιστορικοί κινηματογράφοι στην Αθήνα φυτοζωούν ή έχουν κλείσει. Αυτό έγινε γιατί δεν είχαν τις υποδομές ή και το κεφάλαιο για να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Κάποιοι συνοικιακοί κινηματογράφοι, άντεξαν με το να μετατραπούν και αυτοί σε multiplex, κρατώντας όμως το παλιό προφίλ που είχαν. Στην ουσία η μετατροπή που έκαναν ήταν να σπάσουν την μεγάλη τους αίθουσα σε πολλές μικρότερες να αναβαθμίσουν τον εξοπλισμό για καλύτερο ήχο και για 3D προβολές, αλλά και να οργανώσουν το κυλικείο με περισσότερες επιλογές. Με τον καιρό ήρθαν κι άλλες εταιρίες θεαμάτων, όπως η Odeon και ο ανταγωνισμός έχει γίνει πιο σκληρός για τα μικρά σινεμά τα οποία όσο μπορούν στέκονται όρθια να μας χαρίζουν όμορφες και ήσυχες κινηματογραφικές προβολές μακριά από τον πανικό των multiplex. Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως οι θερινοί κινηματογράφοι δεν έχουν επηρεαστεί από αυτήν τη μόδα, μιας και ο θερινός κινηματογράφος ΠΡΕΠΕΙ να είναι όσο πιο γραφικός μπορεί, να θυμίζει κάτι το παλιό. Αλλιώς δεν σε τραβάει. Πρέπει να έχει η αίθουσα την ιστορία του ονόματος του κινηματογράφου. Αυτό είναι που τραβάει τον κόσμο. Τα λουλούδια που στολίζουν τον χώρο και όχι οι γκρίζες κολόνες. Τον συμπαθητικό ιδιοκτήτη, ο οποίος συνήθως είναι μεγάλης ηλικίας, που θα τον δεις με ένα πλατύ ζεστό χαμόγελο και από πίσω να ακούγονται τα τριζόνια και όχι το σοβαρό και αυστηρό ύφος που βγάζουν οι multiplex αίθουσες, που έχουν ανοίξει και θερινές αίθουσες. Είναι πολύ δύσκολο να σας πω τι στιλ να προτιμάτε, μιας και αυτό είναι θέμα γούστου και άνεσης. Όμως, γνώμη μου είναι να στηρίξουμε και την γειτονία μας. Ψάξτε καλά, όλο και κάποιο γραφικό σινεμαδάκι θα βρείτε. Και γω πηγαίνω στους multiplex κινηματογράφους, αλλά όσο μπορώ στηρίζω και τους συνοικιακούς. Για θερινό δεν το συζητάω, ψηφίζω τον παλιό-γραφικό κινηματογράφο και συγκεκριμένα, αυτόν με θέα την όμορφη Ακρόπολη. ΘΕΡΙΝΑ ΣΙΝΕΜΑ Αγαπήθηκαν ως trademark του αθηναϊκού καλοκαιριού, έγιναν σημείο αναφοράς μιας πόλης που τα διεκδίκησε ως πρωτιά, ένιωσαν να απειλούνται από την έλευση των multiplex, έκλεισαν, ξανάνοιξαν, έζησαν ακμή και παρακμή και πάλι από την αρχή, ανέκαμψαν με τις πρεμιέρες που τους «παραχωρήθηκαν» πριν από λίγα χρόνια και, τελικά, έκαναν δυναμικό comeback, αποδεικνύοντας πως αποτελούν, όντως, θεσμό της καλοκαιρινής Αθήνας. Τα θερινά
- 33. σινεμά μπορούν ναυπερηφανεύονται για την ξεχωριστή τους γοητεία, όχι μόνο ως εναλλακτική στην κλειστή κινηματογραφική αίθουσα με το air condition, αλλά και ως καλοκαιρινό σκηνικό σε μια πόλη που βράζει, ως μοναδική εμπειρία «χαλαρής» επαφής με την τέχνη –δύσκολα απορροφάσαι στην ταινία όταν ο έναστρος ουρανός, η φωτισμένη Ακρόπολη και οι μυρωδιές από τα εδέσματα που ψήνονται στο μπαρ διεκδικούν την προσοχή σου– και ως χώροι που δε θα χάσουν ποτέ την ιδιαίτερη αισθητική τους. Από το πολύβουο κέντρο μέχρι τα καταπράσινα άλση των περιχώρων και τις ήσυχες γειτονιές των προαστίων, οι θερινοί κινηματογράφοι της πόλης διαθέτουν προσωπικότητα, στυλ και φανατικό κοινό –για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Η γοητεία και η αίγλη που αποπνέουν οι θερινοί κινηματογράφοι, κάνουν την όλη διαδικασία του να παρακολουθήσει κανείς μία ταινία στην…ύπαιθρο, μαγική. Ατμόσφαιρα ξεχωριστή και ιδιαίτερη, ευτυχώς για όσους ζούμε στην Αθήνα, οι θερινοί κινηματογράφοι αποτελούν ακόμα γνώριμο έδαφος για το καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι ότι οι θερινοί κινηματογράφοι δεν έπαψαν ποτέ να αποτελούν τον απόλυτο προορισμό των σινεφίλ αλλά το φετινό καλοκαίρι, μάλλον θα προσελκύσει και νέους φίλους. Τα Αθηναϊκά Θερινά Σινεμά Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και όμορφα στοιχεία του ελληνικού, και συγκεκριμένα του αθηναϊκού καλοκαιριού, είναι τα μυθικά πλέον θερινά σινεμά, αυτά που οι Ιταλοί ονομάζουν «σινεμά κάτω από τα άστρα». Και πρώτα από όλα αυτή η καθαρά ελληνική λέξη: κινηματογράφος–cinematography: η εγγραφή της κίνησης. Αυτή η απόλυτα ελληνική λέξη που εξελίχτηκε σε cinema– cine–kino και πέρασε στο διεθνές λεξιλόγιο. Το θερινό λοιπόν σινεμά έρχεται από την Αίγυπτο ως συνήθεια ή ως συνέχεια ίσως και του θεάτρου σκιών ή κάποιου υπαίθριου καραγκιόζη. Στην Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα ήδη πριν από τον πόλεμο, και όταν πια ο βωβός κινηματογράφος γίνεται ομιλών, καταλήγει ως μια από τις φτηνές και λαϊκές διασκεδάσεις. Πόσες μυθικές και αξέχαστες αναμνήσεις δεν θυμίζουν τα αθηναϊκά θερινά σινεμά με τα φυτά τριγύρω και τις νυκτερινές μυρωδιές τους, τα χαλίκια κάτω από τα πόδια των θεατών, τους κρυφούς φωτισμούς ή τα σιντριβάνια στο προσκήνιο της οθόνης; (Ή κάποια ζωντανή γάτα που φέρνει βόλτες και καμιά φορά συναντά και την κινηματογραφική της φιγούρα στη διάρκεια της προβολής!) Το καλοκαιρινό «σινεμαδάκι» και μια ολόκληρη ατμόσφαιρα που έγινε τραγούδι και συνόδεψε τα καλύτερά μας χρόνια. Πολλά αθηναϊκά σινεμά σιγά σιγά εξαφανίστηκαν, εξαερώθηκαν, χάθηκαν στο παρελθόν, θύματα της τηλεόρασης ή πνιγμένα από το αγκάλιασμα και τη γειτνίαση με τις σύγχρονες πολυκατοικίες. Κάποια όμως επέμειναν, επέζησαν και διατηρούν ακόμη ζωντανό το μύθο. Κινηματογράφοι όπως το «ΣΙΝΕ ΠΑΡΙ» στην ταράτσα, με την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα πίσω από την οθόνη, πάνω από την πλατεία «Φιλομούσου Εταιρείας»,
- 34. την προτομή τουΧατζηαποστόλου, συνθέτη της αθηναϊκής οπερέτας, και τα νεοκλασικά σπίτια γύρω, στο κέντρο της παλιάς Αθήνας. Το «Θησείο» κοντά στο ναό του Θησείου-Ηφαιστείου δίπλα στην Αρχαία Αγορά, με τη θέα προς το Βράχο της Ακρόπολης και όλα τα μνημεία επάνω – φωτεινό καράβι – τα βράδια. Για τον επισκέπτη στη χώρα μας τόσα άλλα σινεμά σε κάθε γειτονιά της είναι μια εμπειρία εύκολα προσεγγίσιμη μια και τα φιλμ δεν είναι ντουμπλαρισμένα στα ελληνικά αλλά παρουσιασμένα στην αυθεντική βερσιόν τους. Κάθε καλοκαίρι τα αθηναϊκά σινεμά απογειώνουν το κοινό τους με τις νοσταλγικές επανεκδόσεις των μεγάλων επιτυχιών. Και όταν η οθόνη γεμίζει με τη λάμψη της Όντρεϊ Χέπμπορν και του Κάρι Γκραντ, τα κοστούμια του Givenchy και τη μουσική του Henry Mancini, τότε η πτήση στην κινηματογραφική αθανασία είναι σίγουρη και η απόλαυση ανήκει όχι μόνο στις κυρίες κάποιας ηλικίας αλλά και στους νέους. Όλα αυτά μπροστά σε μια άλλη ωραία ελληνική λέξη: οθόνη – μεγάλη οθόνη – μαγική οθόνη. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΘΕΡΙΝΑ Οι πρώτοι χώροι στους οποίους παρουσιάζεται αμιγές κινηματογραφικό θέαμα είναι οι αθηναϊκές πλατείες. Αυτοί είναι φορητοί κινηματογράφοι που στήνονται στις πλατείες μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και συνήθως για περιορισμένες προβολές αφού κινούνται από την Αθήνα στην επαρχία. Σαν οι πρώτοι σταθεροί θερινοί κινηματογράφοι στην Αθήνα μπορούν να θεωρηθούν αυτοί που στήθηκαν στα καφενεία της πλατείας Συντάγματος και του Ζαππείου και λειτούργησαν για πάνω από δέκα χρόνια. Το 1904 βασικά ξεκίνησαν οι συστηματικές προβολές και στα δύο αυτά σημεία που συγκέντρωναν έτσι κι αλλιώς τον περισσότερο κόσμο της πρωτεύουσας. Όπως αναφέρει το Εμπρός (11 Μαΐου) τριάντα κινηματογράφοι ετοιμάζονται να στηθούν το καλοκαίρι του 1907 σε διάφορες συνοικίες των Αθηνών. Και φυσικά τα θερινά θέατρα συνεχίζουν κι αυτά να περιλαμβάνουν κινηματογράφο σαν μια ξεχωριστή ατραξιόν. Σήμερα υπάρχουν 47 διατηρητέοι θερινοί κινηματογράφοι. Το 1997 ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Κώστας Λαλιώτης, με απόφασή του χαρακτήρισε διατηρητέα τη χρήση 47 θερινών κινηματογράφων που βρίσκονται εντός του λεκανοπεδίου Αττικής.
- 35. ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣΤΑΙΝΙΕΣ Hotel Rwanda Μια αληθινή ιστορία που γυρίστηκε σε ταινία είναι το«Hotel Rwanda». Πρόκειται για μια ιστορία που έγινε περίπου πριν 15 χρόνια όταν η χώρα χτυπήθηκε απόεμφύλιες μάχες ανάμεσα στις φυλές και σφαγιάστηκαν περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι. Η ταινία μας δείχνει την ιστορία του Paul Rusesabaginaπου είναι από την φυλή Χούτου και η γυναίκα του είναι από την αντίπαλη φυλή Τούτσι. Ο Paul είναι διαχειριστής σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο ξένων συμφερόντων και όταν ξεσπάσουν οι διαμάχες δέχεται να φιλοξενήσει εκεί πρόσφυγες. Όσο περνάει ο καιρός οι πρόσφυγες που έρχονται στο ξενοδοχείο είναι περισσότεροι και ο Paul προσπαθεί να το κρατήσει σε μία τάξη, προσφέροντας συγχρόνως και ασφάλεια αφού δωροδοκεί με χρήματα και αλκόολ. Κάποια στιγμή η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο καθώς ούτε οι δωροδοκίες αλλά ούτε και o ΟΗΕ μπορεί να τους προστατέψει. Μια εκπληκτική ταινία , που φωτίζει τα γεγονότα που τότε είχαν καλά καλυφτεί από την παγκόσμια κοινότητα. The Bucket List Δυο μεγάλοι ηθοποιοί ενώνουν της δυνατότητες και το ταλέντο τους για δημιουργήσου το The Bucket List. Πρόκειται τους Jack Nicholson και Morgan Freeman που πρωταγωνιστούν σε αυτήν την κωμωδία; κοινωνική; δεν είμαι σίγουρος που μπορώ να την κατατάξω αυτήν την ταινία. Πάντως σίγουρα θα γελάσετε, κάποιοι μπορεί να κλάψετε.. όμως σχεδόν όλοι θα θέλατε να σας δοθεί η ευκαιρία για κάτι ανάλογο! Η υπόθεση έχει να κάνει με δυο άντρες τρίτης ηλικίας, τον Έντουαρτ Κόουλ και τον Κάρτερ Τσέιμπερς που βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο του νοσοκομείου. Το μοναδικό κοινό που έχουν είναι ότι έχει διαγνωστεί και στους δύο ότι πάσχουν από ανίατο καρκίνο. Κατά τα άλλα ο Έντουαρτ Κόουλ είναι ένας πλούσιος λευκός παντρεμένος και χωρισμένος 4 φορές που του ανήκει το νοσοκομείο! ενώ ο Κάρτερ Τσέιμπερς είναι αφροαμερικάνος που ανήκει στην εργατική τάξη παντρεμένος με την ίδια γυναίκα για 46 χρόνια χωρίς να έχει κοιμηθεί ποτέ με άλλη.
- 36. Ο κοινός τουςδρόμος θα αρχίσει όταν ο Έντουαρτ ανακαλύψει μια λίστα που έχει κάνει ο Κάρτερ με πράγματα που θα ήθελε να κάνει ή να δει πριν πεθάνεικαι του φαίνεται καλή ιδέα. Τότε προσπαθεί να τον πείσει να του καλύψει όλα τα έξοδα του με σκοπό να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο για να εκπληρώσουν αυτά που γράφει στην λίστα, προσθέτοντας και αφαιρώντας βέβαια διάφορα άλλα στην πορεία. Αφού το καταφέρει ξεκινάει ένα τρελό ταξίδι που περιέχει από επίσκεψη στις πυραμίδες της Αιγύπτου μέχρι αγώνες ταχύτητας αμαξιών, οδηγώντας οι ίδιοι! Όσο περνάει όμως ο καιρός σιγά σιγά αναθεωρούν στο τι είναι ποιο σημαντικό στην ζωή. The Pursuit of Happyness O Chris Gardner είναι ένας ταλαντούχος πωλητής ο οποίος παλεύει καθημερινά για να συντηρήσει οικονομικά την οικογένειά του. Τα πράγματα του έρχονται κάπως στραβά και κάποια στιγμή βρίσκεται χωρίς διαμέρισμα και χωρίς σύζυγο, μία που η σύζυγός του δεν αντέχει την οικονομική πίεση και τον εγκαταλείπει. Μόνος υπεύθυνος για τον γιο του, κυνηγάει το αμερικανικό όνειρο την ημέρα ενώ το βράδυ βρίσκει καταφύγιο για τον ίδιο και το παιδί του σε σταθμούς λεωφορείων και σε άσυλα απόρων. Ωστόσο δεν σταματά ούτε μία στιγμή να είναι ένας τρυφερός πατέρας και να τιμά την εμπιστοσύνη του γιού του. Η ταινία ουσιαστικά θέλει να περάσει το μύνημα ότι αν δουλέψεις σκληρά, αν δεν παραιτηθείς από το κυνήγι των ονείρων σου και αρπάξεις την ευκαιρία όταν σου δοθεί, μπορείς να γίνεις ό,τι θέλεις και να ευτυχήσεις. Παίζουν οι Will Smith, Jaden Smith, Thandie Newton, Brian Howe και Dan Castellaneta. Η ταινία σε σκηνοθεσία Gabriele Muccino, βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Chris Gardner. Το σενάριο του Στίβεν Κόνραντ βασίζεται στα απομνημονεύματα του Gardner γραμμένα απο τον ίδιο μαζί με τον Quincy Troupe. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 15 Δεκεμβρίου του 2006, από την Columbia Pictures. Για την ερμηνεία του, ο Will Smith έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού και Χρυσής Σφαίρα. Freedom Writers Σε ένα σχολείο που η ρατσιστική αντιμετώπιση και τα περιστατικά βίας αποτελούν καθημερινότητα, η καθηγήτρια Έριν Γκρούγουελ, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αδιαφορεί, θα προσπαθήσει να μετατρέψει το μάθημα της τάξης σε ζήτημα ζωής για τους μαθητές της. Μέσω της επικοινωνίας και της κατανόησης, οι μέχρι τότε "ανεπίδεκτοι μαθήσεως" έφηβοι, θα ανακαλύψουν την αξία της ανοχής και θα προσπαθήσουν να φτιάξουν τις κατεστραμμένες ζωές τους, αλλάζοντας ολοκληρωτικά τον κόσμο τους. Η ταινία ανηκει στο είδος των κοινωνικών ταινιών και βασίζεται στο διάσημο μπεστ-σέλερ"The Freedom Writers Diary" . H δυο φορές βραβευμένη με Όσκαρ Χίλαρι Σουάνκ και ο
- 37. τιμημένος με ΧρυσήΣφαίρα Πάτρικ Ντέμπσεϊ, πρωταγωνιστούν σε αυτή τη δυνατή ιστορία νέων ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει σε ένα επικίνδυνο αστικό περιβάλλον και μιας καθηγήτριας που θέλει να τους δώσει αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη: χώρο για να μιλήσουν. American History X Η σημερινή μου πρόταση είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες! Μια ταινία που πραγματικά θα έπρεπε να προβάλετε στα σχολεία σε παιδιά που προσπαθούν να μάθουν τον ρατσισμό και την ισότητα των ανθρώπων. Πρόκειται για μια ταινία με αρκετή βία αλλά το μήνυμα της στο τέλος είναι σοκαριστικό και κατανοητό από όλους. Η ροή της ταινίας είναι κάπως μπερδεμένη αλλά σίγουρα δεν σου αφήνει κενά στο τέλος. Η ιστορία της ταινίας ξεκινάει από μια απόπειρα ληστείας από άφρο- Αμερικανούς στο σπίτι ενός νέο-ναζί, η οποία όμως καταλήγει σε δολοφονία των δυο επιδόξων ληστών. Ο νέο-ναζί Derek Vinyard (Edward Norton) φυλακίζεται και αφήνει πίσω την μητέρα του και τον αδελφό του, ο οποίος τον έχει ως πρότυπο. Στην διάρκεια της φυλάκισης του αντιλαμβάνεται ότι τόσα χρονιά είχε λάθος πιστεύω και μετανιώνει για την ζωή του. Όταν αποφυλακίζεται, αντιμετωπίζει την πραγματικότητα που αυτός έχει δημιουργήσει. Ο αδελφός του είναι πλέον από τους πιο φανατικούς νέο- ναζί και από τα βασικά στελέχη της τοπικής οργάνωσης. Θα προσπαθήσει να του δείξει την πραγματικότητα πίσω από τον φανατισμό, σε ένα ανατρεπτικό τέλος. Εκπληκτική ερμηνεία από Edward Norton και Edward Furlong. Slumdog Millionaire Πρόκειται για μια άψογη ταινία από σκηνοθετική άποψη ,με τον Danny Boyle να σκηνοθετεί, αλλά και από μεριά σεναρίου. Για αυτό άλλωστε κέρδισε και οκτώ Oscar το 2009. Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται αποκλειστικά στην Βομβάη της Ινδίας. Η ταινία ξεκινάει με τον πρωταγωνιστή Jamal να παίρνει μέρος στην ινδική έκδοση του παιχνιδιού “Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος”. Και ενώ ο 18χρονος έχει φτάσει μια ερώτηση μακριά από το έπαθλο και όλο το έθνος έχει καθηλωθεί στο show, η εκπομπή διακόπτεται για το βραδύ. Όμως o Jamal συλλαμβάνεται και οδηγείται στο αστυνομικό τμήμα με την κατηγορία της κοροϊδίας. Εκεί ο αστυνομικός τον ανακρίνει για να μάθει πως ένα παιδί από τις φτωχογειτονιές της Ινδίας έχει φτάσει τόσο κοντά ώστε να γίνει εκατομμυριούχος. Ο πρωταγωνιστής εξιστορεί πως γνωρίζει μια τις απαντήσεις και μας ταξιδεύει. Από τα παιδικά του χρόνια, τις περιπέτειες του, τον μεγάλο του ερωτά και φυσικά την φτώχεια που έχει περάσει. Ο Jamal είναι μια ερώτηση μακριά από τα 20,000,000 εκατ. ρούβλια και έχει φτάσει άξια
- 38. μέχρι εκεί! Τηνεπόμενη ημέρα, όταν ξεκινάει και πάλι η εκπομπή, υπό το βλέμμα της αστυνομίας και ολόκληρης της Ινδίας καλείται να απαντήσει σε μια ερώτηση….Θα τα καταφέρει??? Ο ναυαγός – Cast away Η δραματική ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος επιζεί από ένα αεροπορικό δυστύχημα και καταλήγει ναυαγός σ’ ένα έρημο νησί. Ένας νευρικός, αγχώδης άνθρωπος που πάντα κυνηγούσε το χρόνο και τελικά καταλήγει να προσπαθεί να τον αντέξει και να κρατήσει το μυαλό του υγιές μέχρι τη μέρα που θα μπορέσει να ξεφύγει από τη μεγάλη «δοκιμασία» που η ζωή του επιφύλαξε. Ο αγώνας επιβίωσης του, η επιτακτική ανάγκη για εφερευτικότητα στη νέα του ζωή και η μάχη του με τη μοναξιά κυριαρχούν σχεδόν σε όλη την ταινία. Ο Τομ Χανκς σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του δεν παίζει το ρόλο, αλλά είναι ο ρόλος. Δεν είναι τυχαίο ότι την πρώτη ώρα της ταινίας τον βλέπουμε με πολλά παραπανίσια κιλά και στο δεύτερο μισό όπου υποτίθεται ότι έχει περάσει τέσσερα χρόνια στο νησί, είναι σχεδόν αποστεωμένος, σημάδι ότι έκανε ειδική διατροφή για να μεταμορφωθεί σε «ναυαγό». Πράσινο μίλι – Green mile Πασίγνωστη δραματική ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς και με φόντο τις αμερικάνικες φυλακές και τη θανατική ποινή σε ηλεκτρική καρέκλα. Ένας κρατούμενος, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε θάνατο για το φόνο και το βιασμό ενός παιδιού, διαθέτει ένα ιδιαίτερο χάρισμα. Οι δεσμοφύλακες του γρήγορα το ανακαλύπτουν και στην πορεία θ’ αμφιβάλλουν για την ενοχή αυτού του ανθρώπου. Μεγάλος σταρ της ταινίας ο μαύρος Μάικλ Κλαρκ Ντούνκαν που συγκλόνισε τους πάντες με την ερμηνεία του. Forrest Gump Τρίτη φορά εμφανίζεται ο Τομ Χανκς στη λίστα μας και όχι άδικα αφού στην κατηγορία κοινωνική-δραματική ταινία είναι ο απόλυτος βασιλιάς της προηγούμενης δεκαετίας. Η πιο διάσημη και πολυβραβευμένη του είναι φυσικά το Forrest Gump, το οποίο όσο κατακρίθηκε για τρομερή
- 39. «αμερικανιά», τόσο τεράστιαεπιτυχία έκανε και καθιερώθηκε στο νου των θεατών. Η ερμηνεία του Τομ Χανκς στο ρόλο του διανοητικά καθυστερημένου Forrest Gump είναι απίστευτη και βραβεύτηκε με Όσκαρ ερμηνείας. Η ταινία κυλάει γρήγορα σα νερό σκορπώντας ρίγη συγκίνησης, ενώ το soundtrack είναι από τα πιο επιτυχημένα των τελευταίων ετών. Μεγάλες Προσδοκίες Ο Pip. ένα φτωχό, ορφανό αγόρι, μεγάλωνε με την δυναστική μεγαλύτερη αδερφή του, δύσκολα, μα με αρκετή αγάπη, χάρη στο γαμπρό του, τον καλοκάγαθο Joe. Η απλή ζωή του ταράχτηκε, όταν βοήθησε έναν κατάδικο. Ένα χρόνο μετά στάλθηκε στο σπίτι της πολύ πλούσιας και ακόμα πιο εκκεντρικής δεσποινίδας Havisham, όπου γνώρισε την όμορφη Estella. Εκείνη έγινε η μεγάλη και ανέφικτη προσδοκία, σπέρνοντας την ματαιοδοξία στην καρδιά του. Δέκα χρόνια μετά κληρονομεί μια περιουσία από έναν άγνωστο ευεργέτη και αποφασίζει να διεκδικήσει το όνειρο του να γίνει τζέντλεμαν. Μαζί με το φιλόδοξο και πιστό Herbert, θα εξερευνήσουν την καλή κοινωνία του Λονδίνου. Όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα καθώς ο κατάδικος Magwitch εμφανίζεται ξανά, ενώ οι ιστορίες όλων των ηρώων μπλέκονται σε ένα παιχνίδι απάτης, της εκδίκησης και της φιλοδοξίας. Κωμωδίες Walk of Shame Ύστερα απο μια νυχτερινή περιπέτεια με ένα άγνωστο, το όνειρο μιας reporter να προαχθεί σε εκφωνήτρια ειδήσεων τίθεται σε κίνδυνο, καθώς καταλήγει στο κακόφημο κέντρο του Los Angeles χωρίς τηλέφωνο, αυτοκίνητο, ταυτότητα και λεφτά, μόλις 8 ώρες πρίν απο τη σημαντικότερη συνέντευξη της καριέρας της. 22 Jump Street Αφού κατάφεραν να τελειώσουν το σχολείο για δεύτερη φορά, μεγάλες αλλαγές προβλέπονται για τους αστυνομικούς Schmidt και Jenko, όταν τους ανατίθεται μια αποστολή σε ένα τοπικό κολέγιο. Blended Μετά από ένα άσχημο ραντεβού στα τυφλά, ένας άνδρας και μια γυναίκα βρίσκονται "κολλημένοι" σε ένα θέρετρο για
- 40. οικογένειες. Εκεί, ηέλξη μεταξύ τους μεγαλώνει και τα παιδιά τους, να αρχίζουν να επωφελούνται από την εξέλιξη της σχέσης αυτής. Bad Neighbours Ένα ζευγάρι με ένα νεογέννητο μωρό μετακομίζει σε μια νέα γειτονιά και έχει να αντιμετωπίσει απροσδόκητες δυσκολίες, μετά την εγκατάσταση μιας αδελφότητας σε μια διπλανή κατοικία και την σύγκρουση που επακολουθεί ... The Other Woman Η Άμπερ, που μόλις ανακάλυψε πως ο άνδρας με τον οποίο ήταν μαζί είναι παντρεμένος, προσπαθεί να συνέλθει και να συνεχίσει τη ζωή της. Τελείως τυχαία όμως, συναντά τη γυναίκα του και συνειδητοποιεί πόσα κοινά έχει μαζί της. Έτσι, από εχθρός της γίνεται ο καλύτερος της φίλος. Καθώς όμως ανακαλύπτεται και μια τρίτη γυναίακα με την οποία ο άνδρας είχε σχέση, οι τρεις γυναίκες ενώνονται με σκοπό να τον εκδικηθούν. A Haunted House 2 Έχοντας εξορκίσει τους δαίμονες της πρώην του, ο Μάλκολμ ξεκινά από την αρχή με τη καινούρια του κοπέλα και τα δυό της παιδιά. Όταν όμως μετακομίζουν στο σπίτι των ονείρων τους, ο Μάλκολμ για μια ακόμη φορά κυριεύεται από παραφυσικά φαινόμενα. The Single Moms Club Μετά από ένα περιστατικό βανδαλισμού στο σχολείο των παιδιών τους, μια ομάδα ανύπαντρων μητέρων από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, ενώνονται για να δημιουργήσουν μια ομάδα υποστήριξης, που θα τους βοηθά να βρουν την χαρούμενη πλευρά στα εμπόδια της ζωής.
- 41. Ξενοδοχείο Grand Budapest Οι περιπέτειες του Gustave H, ενός θρυλικού θυρωρού ενός διάσημου ευρωπαϊκού ξενοδοχείου στο διάστημα μεταξύ των δύο πολέμων και του Zero Μουσταφά, του αγοριού του λόμπι, που γίνεται ο πιο έμπιστος φίλος του. About Last Night Μια μοντέρνα διασκευή της κλασικής ρομαντικής κωμωδίας. Δύο ζευγάρια, από το μπαρ οδηγούνται στο κρεβάτι για να δοκιμαστούν τελικά στον πραγματικό κόσμο. The Lego Movie Ένας LEGO χαρακτήρας ο οποίος λανθασμένα θεωρείται ο μεγάλος κατασκευαστής των παιχνιδιών, επιλέγεται σε μια αποστολή που στόχο έχει να σταματήσει έναν κακό τύραννο LEGO από το να κολλήσει όλο τον κόσμο με κόλλα. Cartoon Η Ιστορία των Παιχνιδιών: Ο καουμπόης Γούντι δείχνει φανερά ενοχλημένος από τη παρουσία του Μπαζ Λάιτγιαρ, ενός πλαστικού αστροναύτη που φαίνεται να είναι η νέα αγάπη του μικρού Άντι. Αυτή ήταν η αρχή μιας μεγάλης καριέρας στον χώρο των κινουμένων σχεδίων για την αγαπημένη σε όλους σήμερα Pixar.
- 42. Ψάχνοντας τον Νέμο:Θέλονταςνα εξερευνήσει την απέραντη θάλασσα ένα τροπικό ψαράκι ξεφέυγει απο τον πατέρα του, μπλέκει σε απίστευτες περιπέτειες και καταλήγει στο ενυδρείο ενός οδοντιατρείου. Η Pixar επανακυκλοφορεί το βραβευμένο της κινούμενο σχέδιο σε 3D Η Εποχή των Παγετώνων 4: O Χορός των Ηπείρων: Ένα λάθος του Σκρατ θα προκαλέσει την διάσπαση των ηπείρων και θα μπλέξει την ξεκαρδιστική παρέα σε νέες περιπέτειες. Το τέταρτο μέρος του πασίγνωστου πλέον Ice Age, υπόσχεται 3D μαγεία για μικρούς και μεγάλους. Ψηλά στον Ουρανό:Ένας 80χρονος χήρος θέλοντας να κάνει το όνειρο ζωής του πραγματικότητα, θα ταξιδέψει στη Νότια Αφρική δένοντας το σπίτι του με χιλιάδες μπαλόνια… Αυτό το ενήλικο παραμύθι είναι η πιο συγκινητική στιγμή της και μιλάει για τα όσα αφήνουμε να μας προσπεράσουν και το μετανιώνουμε αργότερα. Εγώ, ο Απαισιότατος:Φιλόδοξος εφευρέτης, με σχέδιο να γίνει ο μεγαλύτερος κακός που γνώρισε η ανθρωπότητα, αποφασίζει να κλέψει το φεγγάρι. Τρία ορφανά κοριτσάκια θα του σταθούν εμπόδιο. Κινούμενο σχέδιο με τη φωνή του Steve Carell. Ο Ρατατουής: Ο Remy, ένας νεαρός αρουραίος, καταφτάνει στο Παρίσι για να διαπιστώσει ότι ο σεφ που έχει ως είδωλό του είναι νεκρός. Όταν κάνει μια ασυνήθιστη συμμαχία με τον νεαρό λαντζέρη ενός εστιατορίου, ξεκινούν οι περιπέτειες του. Ένα πολύ χαριτωμένο καρτούν της Pixar σε σκηνοθεσία Phillip Bradley Bird. Μαδαγασκάρη: Τέσσερις κακομαθημένοι τρόφιμοι του ζωολογικού κήπου της Νέας Υόρκης, συμβουλεύονται λανθασμένα από ιδιοφυείς πιγκουΐνους και καταλήγουν στη άγνωστη για αυτούς Μαδαγασκάρη…
- 43. Kung Fu Panda:Σεμια ειρηνική κοιλάδα, ένα Πάντα που μάταια ονειρεύεται να γίνει μάστορας των πολεμικών τεχνών, βρίσκεται ξαφνικά να είναι ο επίλεκτος πολεμιστής του δράκου, παρά τα παραπανίσια κιλά του και την πλήρη άγνοιά του για το kung fu. Ξεκαρδιστικό καρτούν για όλες τις ηλικίες με σαφείς αναφορές σε γνωστές ταινίες παρόμοιου περιεχόμενου. ΤΑΙΝΙΕΣ ΘΡΙΛΕΡ Παγιδευμένη Ψυχή (2010) H Παγιδευμένη Ψυχή (αγγλικά: Insidious) είναι ένα αμερικανικό θρίλερ, παραγωγής 2010, σε σενάριο του Λι Γουάνελ (Leigh Whannell) και σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Γουάν (James Wan). Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Πάτρικ Γοίλσον και Ρόουζ Μπέρν. Η ταινία αρχικά ονομάστηκε "The Further", μετονομάστηκε σε "The Astral", ώσπου τελικά επιλέχτηκε το όνομα Insidious. Οι Γουάνελ και Γουάν συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στη χαμηλού προϋπολογισμού ταινία Σε Βλεπω (Saw, 2004), η οποία αποδείχτηκε απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Το 2007 συνεργάστηκαν ξανά στην ταινίαΝεκρή Σιωπή (Dead Silence). Το Insidious προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2010 στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Τορόντο, όπου και απέσπασε θετικές κριτικές. Ο Τζος Λάμπερτ (Πάτρικ Γουίλσον) και η Ρενέ Λάμπερτ (Ρόουζ Μπερν), μαζί με τα τρία τους παιδιά, ζουν στιγμές οικογενειακής ευτυχίας μέχρι τη στιγμή που μετακομίζουν στο καινούριο τους σπίτι. Όταν ο μεγαλύτερος γιος τους, Ντάλτον,
- 44. (Τάι Σίμπκινς) πέφτεισε κόμα, η οικογένεια βιώνει μία σειρά από ανεξήγητα και υπερφυσικά φαινόμενα. Με τη βοήθεια των γιατρών, οι γονείς προσπαθούν να εντοπίσουν την αιτία της κατάστασης του γιου τους, όμως τρεις μήνες όλα παραμένουν ίδια και το ζευγάρι αποφασίζει να περιποιηθεί το γιο του στο σπίτι τους. Για ακόμη μία φορά, η ψυχική ηρεμία του ζεύγους διαταράσσεται, καθώς η παρουσία ανεξήγητων φαινομένων είναι ακόμα έντονα αισθητή. Η οικογένεια αποφασίζει να μετακομίσει, καθώς θεωρεί ότι το σπίτι της είναι στοιχειωμένο. Όμως και στο νέο σπίτι, το μυστήριο των υπερφυσικών φαινομένων δε λύνεται. Τη λύση δίνει η μεταφυσική ερευνήτρια Ελίς Ράινερ (Λιν Σάιε), η οποία τους αποκαλύπτει ότι το σώμα του γιου τους έχει γίνει μαγνήτης σκοτεινών δυνάμεων και ότι η ψυχή του είναι παγιδευμένη. The Conjuring(2013) Βασισμένη σε πραγματική ιστορία και σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Γουάν («Saw», «Insidious»), η ταινία «σκαλίζει» το προσωπικό αρχείο οι διεθνούς φήμης ερευνητών μεταφυσικών γεγονότων, Εντ και Λορέιν Γουόρεν. Πριν από το Αμιτιβιλ υπήρξε το Χάρισβιλ. Οι Γουόρεν, καλούνται να βοηθήσουν μία οικογένεια που τρομοκρατείται από μία σκοτεινή παρουσία στο αγρόκτημά τους στο Ρόουντ Αϊλαντ όπου μετακόμισαν πρόσφατα. Αντιμέτωποι με τη δαιμονική οντότητα μιας μάγισσας που απαγχονίστηκε σε αυτό το μέρος, οι Γουόρενς έχουν να αντιμετωπίσουν την πιο τρομακτική υπόθεση της καριέρας τους.
- 45. Εφιάλτης στο Δρόμομε τις Λεύκες (1984) Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες (Α Nightmare on Elm Street, 1984) είναι μιαταινία τρόμου Αμερικανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία του Γουές Κρέιβεν. Το σενάριο της ταινίας αφορά μερικούς έφηβους που τρομοκρατούνται στα όνειρα τους από ένα άνδρα με το όνομα Φρέντυ Κρούγκερ (Freddy Krueger). Ο σκηνοθέτης καταφέρνει με έξυπνο τρόπο να συγχίζει το θεατή για το εάν αυτό που παρακολουθεί βρίσκεται στο όνειρο ή στην πραγματική ζωή των πρωταγωνιστών. Η ταινία θεωρήθηκε πρωτοπόρα για τα ειδικά οπτικά εφέ που χρησιμοποιήθηκαν καθώς και για το έξυπνο σενάριο. Μετά την αρχική ταινία, ακολούθησαν και συνέχειες της, που όμως δε σημείωσαν την αναμενόμενη επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, φανατικοί θαυμαστές της ταινίας υπάρχουν ώς σήμερα. The Ring (2002) The Ring είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας τρόμου, που κυκλοφόρησε το 2002 σε σκηνοθεσία του Γκορ Βερμπίνσκι . Η ταινία είναι ένα αμερικανικό ριμέικ του γιαπωνέζικου θρίλερ Ring του 1998. Πραγματεύεται την προσπάθεια μιας νεαρής δημοσιογράφου (Ναόμι Γουάτς) να εξιχνιάσει το μυστήριο που περιβάλλει μια ταινία, η οποία προκαλεί το θάνατο, εντός επτά ημερών, σε όποιον την παρακολουθήσει. Το 2005 ακολούθησε μια συνέχεια της ταινίας με το όνομα Σήμα Κινδύνου 2. Ο Εξορκιστής (1973) Ο Εξορκιστής (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά The Exorcist) είναι κινηματογραφική ταινία του 1973, Αμερικανικής παραγωγής. Ανήκει στην κατηγορία ταινιών τρόμου / θρίλερ και είναι βραβευμένη με 2 βραβεία Όσκαρ. Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Πίτερ Μπλάτυ (William Peter Blatty), και αφορά την κατάληψη ενός κοριτσιού από δαιμονικό πνεύμα και τις απεγνωσμένες προσπάθειες της μητέρας της για να τη σώσει μέσω εξορκισμών από διάφορους ιερείς. Όπως παρατηρεί ο καθηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστημίου του Παρισιού, Robert Muchembled, στην ταινία ο Εξορκιστής, όπως και σε άλλες παρόμοιες, οι νέοι γίνονται οι ευνοούμενοι φορείς του κακού. Το γεγονός αυτό «φανέρωνε πως υπήρχε δυσκολία στη μεταβίβαση των ρόλων σε μια
- 46. κοινωνία που βρισκότανσε σύγχηση, καθώς και έντονη ενοχή στις γενιές των ενηλίκων, που θεωρούν ότι εγκαταλείπουν στις επερχόμενες γενιές μόνο ερείπια και ότι αυτό, αναπόφευκτα, θα προκαλέσει το μίσος των κληρονόμων ενός τέτοιου κόσμου». Ο εξορκιστής έγινε η πιο κερδοφόρα ταινία τρόμου όλων των εποχών και είχε σημαντική επιρροή στο κοινό, εισπράττοντας 402,500,000 δολάρια παγκοσμίως. Στις ΗΠΑ ο θρίαμβός της υπήρξε μεγάλος: 30 εκατομμύρια θεατές[2]. Εισέπραξε απροσδόκητα καλές κριτικές και ήταν υποψήφιο για δέκα βραβεία Όσκαρ.Το βιβλίο αλλά και η ταινία είναι εμπνευσμένα από ένα καταγεγραμμένο περιστατικό εξορκισμού του 1949, σε ένα δεκατετράχρονο αγόρι. Το βιβλίο στο οποίο είχε βασιστεί η ταινία πούλησε στις ΗΠΑ περίπου έξι εκατομμύρια αντίτυπα. Poltergeist (1982) Το Poltergeist, είναι η ιστορία των Freelings, μιας οικογένειας που ανακαλύπτει ότι συγκατοικεί με μια ομάδα χαμένων ψυχών, υποτακτικών σε ένα δυνατό και κακιασμένο πνεύμα. Οι «Άλλοι» υποδηλώνουν την παρουσία τους με τα γνωστά κόλπα, αρχικά σπάζοντας μερικά ποτήρια, ή μετακινώντας μερικά έπιπλα από Αδω κι από ‘κει, κόλπα που έχουν και την πλάκα τους –δε χρειάζεται να τσακωθούν για το ποιος θα φέρει τη μεσημεριανή πίτσα απ Ατην κουζίνα ας πούμε. Όμως τα πράγματα δυσκολεύουν για τον Steven και την Diane Freeling (Craig T. Nelson και JoBeth Williams), όταν τα πνεύματα αρχίζουν να καταλαμβάνουν δέντρα και παιχνίδια, κατατρομάζοντας το γιο τους Robbie (Oliver Robins) και στο κάτω-κάτω, θέτοντας εν αμφιβόλω τη σωματική του ακεραιότητα! Δεν είναι και λίγο να προσπαθεί να σε καταπιεί ένα πλατάνι δεκαετιών. Το ποτήρι ξεχειλίζει, όταν τα πνεύματα αποφασίζουν να απαγάγουν την κορούλα τους Carol Anne (Heather OΑRourke), και να τη μεταφέρουν στη διάστασή τους –ιδίως όταν την άλλη μέρα έχει σχολείο... Οι απηυδισμένοι πλέον γονείς, βασιζόμενοι στο χίπικο παρελθόν τους, αποφασίζουν
- 47. να αντιμετωπίσουν τοφαινόμενο αναζητώντας βοήθεια στο παραψυχολογικό τμήμα του τοπικού πανεπιστημίου (κάθε σχολή πρέπει να έχει από ένα), και σύντομα στο σπίτι καταφθάνουν τρεις πλήρως εξοπλισμένοι ghost busters, ουδεμίαν ιδέα έχοντες ωστόσο για το τι πρόκειται να αντικρίσουν. Σοκαρισμένοι μέχρι τα μπούνια από τους υπερδραστήριους ενοίκους της «άλλης πλευράς» του σπιτιού, συγκεντρώνουν αρκετό υλικό έρευνας για την επόμενη δεκαετία, και αποφασίζουν ότι απαιτείται η παρουσία έμπειρου εξορκιστή, και μπαίνει στην ιστορία μας η μικροσκοπική και τόσο χαρισματική Tangina (Zelda Rubenstein), ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μέντιουμ της φιλμικής ιστορίας, που δηλώνει άμεσα ότι το σπίτι τελεί υπό την κυριαρχία ενός πολύ δυνατού δαίμονα με το προσωνύμια «Το Κτήνος» (The Beast). Έτσι, είναι στο χέρι των γονιών της, να σώσουν τη μικρή Carol Anne από τον παντοδύναμο καλικάντζαρο, με την καθοδήγηση της Tangina φυσικά. Shutter Island (2010) Καλοκαίρι 1954. Ο αστυνόμος Τέντι Ντάνιελς κι ο νέος συνεργάτης του, ο Τσακ, φτάνουν σ’ ένα νησί κάπου στα ανοιχτά της Αμερικής, όπου βρίσκεται το Άσκλιφ, το ψυχιατρικό νοσοκομείο για ψυχασθενείς εγκληματίες, για να διεξάγουν έρευνα για μια ασθενή που φαίνεται να δραπέτευσε μυστηριωδώς. Όταν ξαφνικά ξεσπάει μια καταιγίδα, ο Ντάνιελς βρίσκεται αποκλεισμένος εκεί και η διακριτική γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και παράνοιας αρχίζει να γίνεται επικίνδυνα δυσδιάκριτη. Στο νοσοκομείο Άσκλιφ τίποτα δεν είναι τελικά όπως φαίνεται κι ο Ντάνιελς βρίσκεται έρμαιο σε «απάνθρωπες», ριζοσπαστικές θεραπείες που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων πειράματα με φάρμακα, βάρβαρες χειρουργικές επεμβάσεις και πλύσεις εγκεφάλου. Όσο περισσότερο πλησιάζει στην αλήθεια, τόσο πιο θολή γίνεται αυτή και τόσο περισσότερο αρχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να μη φύγει ποτέ από εκεί. Τουλάχιστον, όχι σώος, γιατί κάποιος εκεί μοιάζει να προσπαθεί να τον τρελάνει… Η ΛΑΜΨΗ (1980) Το THE SHINING είναι θρίλερ αμερικανικής παραγωγής Ο συγγραφέας μυθιστορημάτων Jack Torrance(Jack Nicholson) μαζί με την οικογένεια του αναλαμβάνουν την συντήρηση ενός απομονωμένου ξενοδοχείου του οποίου το παρελθόν συνοδεύουν φριχτά γεγονότα. Ο μικρός γιός του Jack έχοντας το υπερφυσικό χάρισμα που λέγεται «λάμψη» μπορεί και βλέπει τα φαντάσματα ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους στο ξενοδοχείο. Μία σειρά γεγονότων που συνδέεται με τα φαντάσματα του παρελθόντος οδηγεί τον Jack στην παράνοια και την επιθυμία να σκοτώσει την
- 48. οικογένεια του. ημόνη σωτηρία για την μητέρα και το παιδί είναι η «λάμψη». Δωμάτιο Πανικού (2002) Η Μεγκ Άλτμαν είναι πρόσφατα διαζευγμένη και μαζί με την κόρη της, Σάρα, η οποία έχει διαβήτη, μόλις αγόρασαν ένα σπίτι τεσσάρων ορόφων. Το σπίτι περιλαμβάνει ένα δωμάτιο πανικού, ένα απομονωμένο δηλαδή δωμάτιο που προστατεύει τους κατοίκους από εισβολείς. Το δωμάτιο έχει μια χοντρή μεταλλική πόρτα και ένα σύγχρονο σύστημα ασφαλείας. Το πρώτο τους κιόλας βράδυ, τρεις άνδρες θα εισβάλλουν στο σπίτι, ο Τζούνιορ - εγγονός του πρώην ιδιοκτήτη, ο Μπέρναμ -υπάλληλος της ασφαλιστικής εταιρίας που χρησιμοποιεί το σπίτι και ο Ραούλ -που τον προσέλαβε ο Τζούνιορ να τους βοηθήσει. Αφού ανακαλύπτουν ότι στο σπίτι μετακόμισαν οι Άλτμαν, ο Τζούνιορ πείθει τον διστακτικό Μπέρναμ να συνεχίσουν σύμφωνα με το σχέδιό τους. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, όμως, η Μεγκ ξυπνάει και βλέπει τους διαρρήκτες από τα μόνιτορ στο δωμάτιο πανικού. Πριν οι κλέφτες, προλάβουν να τη σταματήσουν, η Μεγκ τρέχει στη Σάρα, την ξυπνάει και κλειδώνονται μέσα στο δωμάτιο πανικού. Scream (1996) Scream (Κραυγή Αγωνίας) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 1996 σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν και σε σενάριο του Κέβιν Γουίλιαμσον. Πρωταγωνιστούν οι Νιβ Κάμπελ, Ντέιβιντ Αρκέτ και Κόρτνεϊ Κοξ ενώ συμμετέχουν οι Μάθιου Λίλαρντ, Ρόουζ ΜακΓκόουαν, Σκιτ Ούλριχ και Ντρου Μπάριμορ Η ταινία αφηγείται την ιστορία της πλασματικής πόλης Γούντσμπορο της Καλιφόρνια, που τρομοκρατείται από έναν μασκοφόρο μανιακό δολοφόνο που απολαμβάνει να τηλεφωνεί στα θύματά του και να τους κάνει ερωτήσεις που αφορούν τις ταινίες
- 49. τρόμου. Ο βασικόςστόχος του δολοφόνου είναι η Σίντνεη Πρέσκοτ, μία έφηβη κοπέλα, της οποίας η μητέρα, Μορήν Πρέσκοτ, δολοφονήθηκε ένα χρόνο πριν. H ταινία συνδυάζει με μοναδικό τρόπο την κωμωδία και το μυστήριο με τη βία των ταινιών σλάσερ ενώ σατιρίζει τα κλισέ των ταινιών τρόμου, τα οποία διαδόθηκαν και έγιναν δημοφιλή μέσα από τις ταινίες Παρασκευή και 13 (Friday the 13th, 1980) και Η Νύχτα Με Τις Μάσκες (Halloween, 1978). Η ταινία θεωρήθηκε μοναδική την εποχή κυκλοφορίας της καθώς οι χαρακτήρες της γνώριζαν τις πραγματικές ταινίες τρόμου και συζητούσαν ανοιχτά τα κλισέ που το Scream προσπάθησε να ανατρέψει. ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ AVATAR Αμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Τζέιμς Κάμερον με τους: Σαμ Γουόρθινγκτον, Σιγκούρνι Γουίβερ, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Τζιοβάνι Ριμπίζι Το Avatar είναι αμερικανική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2009, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Τζέιμς Κάμερον. Πρωταγωνιστούν οι Σαμ Γουόρθινγκτον, Ζόε Σαλντάνα, Σιγκούρνι Γουίβερ, Στίβεν Λανγκ, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Τζόελ Ντέιβιντ Μουρ και Τζιοβάνι Ριμπίζι. Η ταινία διαδραματίζεται στα μέσα του 22ου αιώνα, στον πλανήτη Πανδώρα όπου κατοικεί η φιλήσυχη φυλή των Να'βι και στον οποίο υπάρχει ένα πολύτιμο ορυκτό, το ουνομπταίνιο, απαραίτητο για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους. Μια αμερικανική εταιρία έχει αναλάβει να εξορύξει αυτό το ορυκτό, χρησιμοποιώντας ως δόλωμα τον πεζοναύτη Τζέικ Σάλι, υπό τις οδηγίες της Δόκτωρ Γκρέις Ογκουστίν. Μεταφέρεται ως avatar και σιγά σιγά μετεξελίσεται σε αληθινό μέλος της φυλής. Ο Τζέικ ερωτεύεται την κόρη του αρχηγού της φυλής, τη Νεϊτίρι και αρνείται να συνεργαστεί πλέον με την ομάδα του. Ενώ η Δρ. Ογκουστίν προσπαθεί να μεταπείσει τον Τζέικ, μπαίνει στη μέση ο αμερικανικός στρατός με επικεφαλής τον Στρατηγό Μάιλς Κουάριτς, ο οποίος από την αρχή δεν ενέκρινε το πείραμα της Δρ. Ογκουστίν. Εξοπλισμένος με ισχυρά στρατιωτικά μέσα, κηρύσσει πόλεμο εναντίον του Τζέικ και της φυλής των Να'βι. KING KONG Το 1933 μια ομάδα κινηματογραφιστών αποβιβάζεται σε μια μη χαρτογραφημένη νήσο, κοντά στη Σουμάτρα, κι ανακαλύπτει μια αχανή ζούγκλα με προϊστορικά ζώα, όπως κι ένα γιγάντιο πίθηκο, ο οποίος ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια.
- 50. Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσίαΠίτερ Τζάκσον με τους: Ναόμι Γουότς, Άντριεν Μπρόντι, Τζακ Μπλακ, Τζέιμι Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Πίτερ Τζάκσον με τους: Ναόμι Γουότς, Άντριεν Μπρόντι, Τζακ Μπλακ, Τζέιμι Μπελ f WHITE HOUSE DOWN του Ρόλαντ Έμεριχ, με τους Τσάνινγκ Τέιτουμ, Τζέιμι Φοξ, Τζέισον Κλαρκ, Μάγκι Γκίλενχαλ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Τζέιμς Γουντς, Ρέιτσελ Λεβέβρ Ο John Cale (Channing Tatum) είναι μέλος της αστυνομίας του Καπιτωλίου και έχει μόλις ενημερωθεί ότι η αίτηση για να γίνει μυστικός πράκτορας στην υπηρεσία του Προέδρου των ΗΠΑ James Sawyer (Jamie Foxx)έχει απορριφθεί. Στην προσπάθεια του να μην απογοητεύσει τη μικρή του κόρη με τη δυσάρεστη είδηση, την ξεναγεί στον Λευκό Οίκο. Για κακή τους τύχη όμως, μια βαριά οπλισμένη παραστρατιωτική οργάνωση καταλαμβάνει το κτίριο. Τώρα, καθώς η κυβέρνηση διαλύεται και ο χρόνος τελειώνει, είναι στο χέρι του Cale να σώσει τον Πρόεδρο, την κόρη του και φυσικά τη χώρα.
- 51. FIGHT CLUB Σκηνοθέτης:David Fincher, Πρωταγωνιστές: Brad Pitt, Edward Norton, Helena Bonham Carter, Meat Loaf, Jared Leto, Zach Grenier, Eion Bailey, Richmond Arquette, David Andrews Παραγωγή: 1999 Ο υλικός κορεσμός και η αίσθηση της κενότητας οδηγούν ένα γιάπη στην αϋπνία. Από εκεί στα μεταμεσονύχτια κέντρα υποστήριξης για κάθε πικραμένο. Τελικά, στη γνωριμία με τον Tyler Durden, έναν μυστηριώδη αναρχικό λούμπεν. Αυτός θα τους προτείνει την ίδρυση του Fight Club , όπου οι αλλοτριωμένοι αστοί θα εκτονώνονται μέχρι τελικής πτώσης. SNATCH Αγγλική ταινία, σκηνοθεσία Γκάι Ρίτσι με τους: Μπραντ Πιτ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Ντένις Φαρίνα, Βίνι Τζόουνς, Τζέισον Στάθαμ, Ράντε Σερμπέτζια, Τζέισον Φλέμινγκ Ένας Αμερικανός γκάνγκστερ κάνει μια ληστεία διαμαντιών στην Αμβέρσα, αλλά ερχόμενος στο Λονδίνο πέφτει θύμα ληστείας ενός Ρώσου μαφιόζου και τριών μαύρων λωποδυτών της πλάκας. Στην υπόθεση εμπλέκονται ένας αδίστακτος γκάνγκστερ, διοργανωτής παράνομων αγώνων πυγμαχίας, δύο προπονητές μποξέρ, ένας τσιγγάνος ιρλανδικής καταγωγής με φημισμένη γροθιά και πολλοί άλλοι χαρακτήρες του αγγλικού -και όχι μόνο- υποκόσμου. PRINCE OF PERSIA Αμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Μάικ Νιούελ με τους: Τζέικ Τζίλενχαλ, Τζέμα Άρτερτον, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Άλφρεντ Μολίνα, Ρίτσαρντ Κόιλ Ο πρίγκιπας Ντάσταν (Tζέικ Τζίλενχαλ) αναγκάζεται να ενώσει τις δυνάμεις του με τη μυστηριώδη πριγκίπισσα Ταμίνα (Τζέμα Άρτερτον) και να πολεμήσουν μαζί ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις που διεκδικούν το Στιλέτο του Χρόνου.
- 52. Το αρχαίο στιλέτοέχει την ιδιότητα να απελευθερώνει την Άμμο του Χρόνου, αναστρέφοντας το χρόνο και επιτρέποντας στον κάτοχό του να γίνει κυρίαρχος του κόσμου. Μια επική περιπέτεια δράσης στη μυθική Περσία, με την υπογραφή του παραγωγού Tζέρι Μπρουκχάιμερ. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ Λεονάρντο Ντι Κάπριο Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο ξεκίνησε την καριέρα του με τηλεοπτικές διαφημίσεις πριν συμμετάσχει σε τηλεοτπικές σειρές όπως Santa Barbara και Growing Pains στις αρχές της δεκατίας του '90. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε στην κωμωδία τρόμου Critters 3 το 1991. Έλαβε αναγνώριση με δευτερεύοντες ρόλους στις ταινίες Τι Βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ (What's Eating Gilbert Grape, 1993), Σταγόνες Αγάπης (Marvin's Room, 1995) και Το Τέλος της Αθωότητας (The Basketball Diaries, 1995). Πήρε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο Romeo + Juliet το 1996 και έγινε παγκοσμίως γνωστός με την ταινία Τιτανικός (Titanic) σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον, τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών μέχρι το 2010. Έχει βραβευτεί με τη Χρυσή Σφαίρα α' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στις ταινίες Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator, 2004) και Ο Λύκος της Wall Street (The Wolf of Wall Street, 2013) και έχει λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Οι ταινίες Το Νησί των Καταραμένων (Shutter Island, 2010) και Inception (2010) συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγαλύτερων εμπορικών επιτυχιών της καριέρας του. Άλλες ταινίες στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει είναι οι: Πιάσε Με Αν Μπορείς (Catch Me If You Can, 2002), Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης (Gangs of New York, 2002), Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator, 2004), Ματωμένο Διαμάντι (Blood Diamond, 2006), Ο Πληροφοριοδότης (The Departed, 2006), Ο Δρόμος της Επανάστασης (Revolutionary Road, 2008) και Django: Ο Τιμωρός (Django Unchained, 2012). Ο Ντι Κάπριο έχει μια εταιρία παραγωγής, την Appian Way Productions, η οποία περιλαμβάνει την παραγωγή των ταινιών Το Ορφανό (Orphan, 2009) και Η Κοκκινοσκουφίτσα (Red Riding Hood, 2011). Διακρίσεις: 1993:Τι Βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ (What's Eating Gilbert Grape) Υποψηφιότητα Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Υποψηφιότητα Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου 1996:Σταγόνες Αγάπης (Marvin's Room) Υποψηφιότητα Screen Actors Guild Award 1997:Τιτανικός (Titanic) Υποψηφιότητα Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου 2002: Πιάσε Με Αν Μπορείς (Catch Me If You Can) Υποψηφιότητα Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου 2013:Ο Λύκος της Wall Street (The Wolf of Wall Street) Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου, Υποψηφιότητα Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, Υποψηφιότητα BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο
- 53. Τζακ Νίκολσον ΟΤζακ Τζόζεφ Νίκολσον (Jack Joseph Nicholson, Νέα Υόρκη 22 Απριλίου 1937) είναι Αμερικανός ηθοποιός τιμημένος με 3 Βραβεία Όσκαρ απο τις 12 φορές που προτάθηκε και 7 Χρυσές Σφαίρες. Ο Τζακ Νίκολσον ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν The City Baby Killer (1958). Παίζοντας μικρούς ρόλους, ασχολιόταν παράλληλα με την συγγραφή κάποιων ταινιών χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ εμφανίστηκε και στην τηλεόραση στο The Andy Griffith Show, σε δύο επεισόδια. Το πρώτο του Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, το κέρδισε για την ερμηνεία του στην ταινία του Μίλος Φόρμαν Στη Φωλιά του Κούκου (One Flew Over the Cuckoo's Nest, 1975). Οι πιο πρόσφατες ταινίες του είναι οι Κάλλιο Αργά παρά... Αργότερα (Something's Gotta Give, 2003), Ο Πληροφοριοδότης (The Departed, 2006) και Επιθυμίες...στο παρά πέντε (The Bucket List, 2007), ενώ ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στη νέα ταινία του Άλμπερτ Μπρουκς με τον οποίο έχει συνεργαστεί στις ταινίες Σχέσεις στοργής και Καλύτερα δε γίνεται. Φιλμογραφία Η Υπόσχεση, Σχετικά με τον Σμιντ, Ασκήσεις Ηρεμίας, Κάλλιο Αργά παρά... Αργότερα, Ο Πληροφοριοδότης, Επιθυμίες...στο παρά πέντε, Ποιον από τους Δύο; Χαβιέ Μπαρδέμ Ο Χαβιέ Μπαρδέμ είναι διάσημος Ισπανός ηθοποιός και έχει πρωταγωνιστήσει σε πασίγνωστες ταινίες, όπως «Καμιά πατρίδα για τους μελοθάνατους» και «Η θάλασσα μέσα μου». Γεννημένος την πρώτη Μαρτίου 1969 στην Λας Πάλμας των Καναρίων Νησιών, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία “The age of lulu”, συμπρωταγωνιστώντας με την Penelope Cruz, κερδίζοντας το βραβείο Γκόγια. Έχει παίξει σε ταινίες του Woody Allen, του Pedro Almodovar κ.ά. Η πρώτη του εμφάνισή του στο Hollywood , έγινε στην ταινία του Τζων Μάλκοβιτς, «Ο χορευτής του επάνω ορόφου». Πρωταγωνίστησε επίσης στην κινηματογραφικη μεταφορά του «Έρωτα στα χρόνια της χολέρας». Το 2010, προτάθηκε για Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου και το 2012, πρωταγωνίστησε στην τελευταία ταινία του Τζέιμς Μποντ, «Skyfall”. Morgan Freeman Ο Μόργκαν Φρίμαν γεννήθηκε το 1937. Έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση το 1980. Βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Million Dollar Baby». Έχει προταθεί για όσκαρ άλλες τέσσερις φορές, εκ των οποίων τρεις φορές για όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου για τις ταινίες: Ο σοφέρ της κυρίας Ντέιζι ,Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ και «Ανίκητος», καθώς και μια φορά για όσκαρ Β' ανδρικού
- 54. ρόλου για τηνταινία «Το δόκανο». Είναι ένας διεθνούς φήμης ηθοποιός, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τα πιο μεγάλα ονόματα ,όπως Τζακ Νίκολσον, Κρίστιαν Μπέιλ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Μάικλ Κέιν. Julia Roberts Η Τζ. Ρόμπερτς, γεννημένη στις 28 Οκτωβρίου 1967, έκανε το ντεμπούτο της στην ρομαντική κομεντί “Pretty Woman”, με συνολικές εισπράξεις 464 εκατομμύρια δολάρια. Το όνομά της έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αμερικανικού και διεθνούς κινηματογραφικού ρεπερτορίου, καθώς έχει αποφέρει με τις ταινίες της 2,6 δις. Και 5,2 δις , αντιστοίχως. Έχει πρωταγωνιστήσει σε εκατοντάδες ταινίες, με πιο γνωστή την «¨Εριν Μπρόγκοβιτς», λόγω του ότι της χάρισε το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο. Μελ Γκίμπσον Ο Μελ Κόλμ-Σίλε Τζέραρντ Γκίμπσον (Mel Colm-Cille Gerard Gibson, γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1956) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, και σεναριογράφος. Γεννήθηκε στο Πίσκιλ, στη Νέα Υόρκη, μετακόμισε με τους γονείς του στο Σίδνεϊ στην Αυστραλία όταν ήταν 12 ετών και αργότερα σπούδασε ηθοποιία στο Αυστραλιανό Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης. Έγινε γνωστός με τις σειρές ταινιών Μαντ Μαξ και Φονικό Όπλο, και σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο βραβευμένο με Όσκαρ Braveheart. Το 2004, σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή της ταινίας Το Πάθος του Χριστού, μιας ταινίας που απεικονίζει τις τελευταίες ώρες στη ζωή του Ιησού. Τομ Χανκς Ο Τομ Χανκς (Tom Hanks), γεννημένος στις 9 Ιουλίου 1956 είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ο Χανκς δούλεψε στην τηλεόραση και σε οικογενειακές κωμωδίες, γίνοντας ευρύτερα γνωστός με την ταινία Μπιγκ (Big) το 1988, πριν επιτύχει και σαν δραματικός ηθοποιός σε επιτυχημένες ταινίες όπως Φιλαδέλφεια (Philadelphia,
- 55. 1993) και ΦόρεστΓκαμπ (Forrest Gump, 1994) για τις οποίες κέρδισε συνεχόμενα το βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου τις χρονιές 1993 και 1994. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές καλλιτεχνικές και εισπρακτικές επιτυχίες όπως Το Δικό Τους Παιχνίδι (A League of their Own, , 1992), Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless in Seattle, 1993), Απόλλο 13 (Apollo 13, 1995), Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan, 1998), Έχετε Μήνυμα Στον Υπολογιστή Σας (You've Got Mail, 1998), Το Πράσινο Μίλι (The Green Mile, 1999), Ναυαγός (Cast Away, 2000), Πιάσε Με Αν Μπορείς (Catch Me If You Can, 2002), Κώδικας Da Vinci (The Da Vinci Code, 2006), Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά (Extremely Loud and Incredibly Close, 2011) και Captain Phillips (2013). Έχει επίσης δανείσει τη φωνή του στις ταινίες κινουμένων σχεδίων Toy Story (1995), Toy Story 2 (1999) και Toy Story 3 (2010). Αν Χάθαγουεϊ Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου το 1982 και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για το μιούζικαλ Οι Άθλιοι Στην πρώτη της ταινία ενσάρκωσε τον ρόλο της Μία Θερμόπολις στην ταινία Το ημερολόγιο μιας πριγκίπισσας το 2001. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών ετών, η Χάθαγουεϊ ενσάρκωσε ξανά αυτόν τον ρόλο στην ταινία Το ημερολόγιο μιας πριγκίπισσας 2: Βασιλικοί αρραβώνες, και έπαιξε σε διάφορες οικογενειακές ταινίες όπως στην ταινία Έλλα, η μαγεμένη το 2004. Το 2008, επευφημήθηκε για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Η Ρέιτσελ παντρεύεται, για τον οποίο κέρδισε διάφορα βραβεία και μια υποψηφιότητα για όσκαρ Α' Γυναικείου ρόλου. Το 2010, πρωταγωνίστησε σε πετυχημένες εισπρακτικά ταινίες όπως το Valentine's Day και την ταινία του Τιμ Μπάρτον Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων. Το περιοδικό People την ονόμασε μια από τις πιο σημαντικές πρωτοεμφανιζόμενες σταρ του 2001. Εμφανίστηκε στην λίστα του περιοδικού με τις 50 πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο το 2006. Ρόμπερτ Ντε Νίρο Ένας από τους ηθοποιούς που πρωταγωνίστησαν στις πρώτες δουλείες του Ντε Πάλμα ήταν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός γεννημένος στις 17 Αυγούστου 1943. Είναι γνωστός για την ενσάρκωση προβληματισμένων χαρακτήρων. Σε ηλικία 16 ετών έκανε περιοδεία με την Αρκούδα του Αντόν Τσέχωφ. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1963, ήρθε ο πρώτος μεγάλος ρόλος του Ντε Νίρο όταν εμφανίστηκε στο Τόπο στα Νειάτα (The Wedding Party) του Μπράιαν Ντε Πάλμα, που ήταν και η αρχή μιας πολύχρονης συνεργασίας με τον σκηνοθέτη. Η ταινία όμως
- 56. δεν κυκλοφόρησε επίσημαπριν από το 1969. Το μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας του '60 το πέρασε σε θεατρικά εργαστήρια και σε παραστάσεις εκτός του Μπρόντγουέι. Είχε ένα μικρό ρόλο στη Γαλλική ταινία του Μαρσέλ Καρνέ Τρία Δωμάτια στο Μανχάταν (1965) και επανασυνδέθηκε με τον Ντε Πάλμα για τα Greetings (1968) και Γεια σου Μαμα... Αμερική! (1970).Κέρδισε τα βλέμματα πολλών όταν εμφανίστηκε στο Bang the Drum Slowly (1973) ενώ την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η συνεργασία του με τον Μάρτιν Σκορσέζε όταν συμπρωταγωνίστησε με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ στους Κακόφημους Δρόμους. Αυτό οδήγησε σε μια σειρά ταινιών μεταξύ τους όπως τα Ο Ταξιτζής (1976), Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη (1977), Οργισμένο Είδωλο (1980), Βασιλιάς για μια Νύχτα (1983), Τα Καλά Παιδιά (1990), Το Ακρωτήρι του Φόβου (1991) και Καζίνο (1995). Σε όλες αυτές τις ταινίες, ο Ντε Νίρο υποδυόταν κάποιον με αντικοινωνική συμπεριφορά. Μια από τις πιο σημαντικές ταινίες για την καριέρα του ήταν ο Ταξιτζής, όπου ο ρόλος του Τράβις Μπικλ εκτόξευσε την δημοτικότητα του και την καριέρα του. Στην ίδια ταινία περιλαμβάνεται και ο γνωστότατος "You talkin' to me?" μονόλογός του. Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε συνέντευξη τύπου το 1998 για προώθηση της ταινίας Wag The Dog, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Βερολίνου εκείνης της χρονιάς. Το 1974 συμμετείχε στο δεύτερο μέρος του θρυλικού Ο Νονός όπου και υποδύθηκε τον νεαρό Ντον Βίτο Κορλεόνε. Για αυτόν τον ρόλο κέρδισε Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου. Το 1976 εμφανίστηκε στο 1900 μαζί με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ ενώ δύο χρόνια αργότερα τον είδαμε στον Ελαφοκυνηγό. Άλλος ένας σημαντικός ρόλος του Ντε Νίρο ήταν στο Once Upon a Time in America (1984) όπου υποδύθηκε τον Εβραίο γκάνγκστερ David 'Noodles' Aaronson. Φοβούμενος πως τέτοιοι ρόλοι έχουν αρχίσει να γίνονται στερεότυπα για αυτόν, από τα μέσα της δεκαετίας του '80 άρχισε να πρωταγωνιστεί σε πολύπλευρους κωμικούς ρόλους όπου και εκεί είχε επιτυχία. Επόμενες ταινίες του ήταν τα Καυτές Μαρτυρίες (1981), Μια Αγάπη Γεννιέται (1984), Μπραζίλ (1985), Η Αποστολή (1986), Οι Αδιάφθοροι (1987), Ο Διώκτης του Μεσονυκτίου (1988), Ένταση (1995), Ο Πρόεδρος, ένα ροζ Σκάνδαλο και ένας Πόλεμος (1997), Ρόνιν (1998), Ανάλυσέ το (1999), Ξανά Ανάλυσέ το (2002), Γαμπρός της Συμφοράς (2000), Πεθερικά της Συμφοράς (2004), Το Κρυφτό (2005) και Οδηγός Αισιοδοξίας (Silver Linings Playbook, 2012). Κέρδισε βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για το Οργισμένο Είδωλο και Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το Ο Νονός ΙΙ. Σαν γνωστός ηθοποιός της Μεθόδου, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο φημίζεται για την εργατικότητα του πάνω στους ρόλους που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας. To 2006 σκηνοθέτησε αλλά και συμπρωταγωνίστησε με τους Ματ Ντέιμον, Αντζελίνα Τζολί και Τζο Πέσι στο Ο Καθοδηγητής. Στις 7 Ιουνίου 2006, ο Ντε Νίρο δώρησε όλο το κινηματογραφικό του αρχείο, στο οποίο περιλαμβάνονται σενάρια και κουστούμια, στο Harry Ransom Center του πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν. Μαριόν Κοτιγιάρ Η Μαριόν Κοτιγιάρ είναι Γαλλίδα ηθοποιός, γεννημένη στις 30 Σεπτεμβρίου 1975. Στις διακρίσεις τις περιλαμβάνεται μια βράβευση με Όσκαρ, μια Χρυσή Σφαίρα, και ένα Βραβείο BAFTA, όλα για την ερμηνεία της στην ταινία του 2007, «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» Έχει επίσης λάβει δύο Βραβεία Σεζάρ, που είναι τα σημαντικότερα βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο για τον γαλλικό κινηματογράφο. η μόνη
- 57. Γαλλίδα ηθοποιός πουκέρδισε Βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείας Ερμηνείας. Είναι επίσης η πρώτη νικήτρια του συγκεκριμένου βραβείου για μη-αγγλόφωνο ρόλο από το 1960, οπότε και η Σοφία Λόρεν είχε βραβευτεί για την ερμηνεία της στην ταινία Ξεκίνησε την καριέρα της στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τον πρώτο της ρόλο στο θεατρικό «Y a des nounous dans le placard» σκηνοθετούσε ο εξάδελφός της Λορέν Κοτιγιάρ. Το 1994 κέρδισε το πρώτο βραβείο του Κονσερβατορίου της Δραματικής Τέχνης στην Ορλεάνη. Απέκτησε φήμη προς το τέλος της δεκαετίας του ‘90 όταν επιλέχθηκε να παίξει στην ταινία του Λυκ Μπεσόν, «Taxi», σαν Λιλί Μπερτινό, έναν ρόλο που επανέλαβε σε δύο ακόμη συνέχειες. Κέρδισε πολύ καλές κριτικές και την προσοχή των σινεφίλ όταν υποδύθηκε δύο δίδυμες κοπέλες που αντάλλαξαν ζωές μετά το θάνατο της μίας στην ταινία «Les Jolies Choses». Αν και είναι περισσότερο γνωστή στη Γαλλία, η Κοτιγιάρ γίνεται σταδιακά γνωστή και έξω από την χώρα της. Το 2003, πρωταγωνίστησε στη ρομαντική κομεντί του Γιαν Σαμιουέλ Αγάπα με αν τολμάς (Jeux d’ enfants). Κατόπιν συμμετείχε στην ταινία του Τιμ Μπάρτον Big Fish: Αληθινές ιστορίες, δίπλα στον Μπίλι Κράνταπ και τον Άλμπερτ Φίνεϋ, στην πρώτη της στο αγγλόφωνο κοινό. Η Κοτιγιάρ ερμήνευσε στη συνέχεια, το 2004 την δολοφονική Τίνα Λομπάρντι στην ταινία του Ζαν Πιερ Ζενέ, «Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες» (Un long dimanche de fiançailles). Το 2006 εμφανίστηκε στην ταινία του Ρίντλεϋ Σκοτ «Μια Καλή Χρονιά» (A Good Year). Επιλέχθηκε ανάμεσα σε χιλιάδες υποψήφιες να υποδυθεί την πασίγνωστη Γαλλίδα τραγουδίστρια Εντίθ Πιαφ στη βιογραφική ταινία του Ολιβιέ Νταάν «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο» (La Môme / La Vie En Rose), κερδίζοντας εξαιρετικές κριτικές και υποψηφιότητες σε μερικές από τις επιφανέστερες εκδηλώσεις κινηματογραφικών βραβείων παγκοσμίως, με αποκορύφωμα ένα Βραβείο Α' Γυναικείας Ερμηνείας στην 80η απονομή των Όσκαρ, όπου κατάφερε να κερδίσει το φαβορί για το βραβείο Τζούλι Κρίστι επίσης υποψήφια για την ταινία «Υστερόγραφο μιας Σχέσης» (Away from Her). Υποδύθηκε τη Λουίζα Κοντίνι στην μεταφορά στον κινηματογράφο του βραβευμένου με Τόνυ μιούζικαλ «Nine». Την ταινία σκηνοθέτησε ο Ρομπ Μάρσαλ και κυκλοφόρησε εντός του 2009. Ρέιτσελ Μακ Ανταμς Η ταινία Passion του Ντε Πάλμα διηγείται την ιστορία ενός αγώνα δύναμης και εξουσίας μεταξύ δύο γυναικών. Πολλοί έκαναν λόγο για την περιβόητη σκηνή με τις ερωτικές περιπτύξεις των δύο γυναικών. Κι άλλοι για την ηθοποιό Ρέιτσελ Μακ Ανταμς (ως Κριστίν) που πλάι στην Νούμι Ράπας (Ιζαμπελ) ερμηνεύει τον πιο ερωτικό ρόλο της καριέρας της. Γεννημένη στις 17 Νοεμβρίου 1978, είναι Καναδή ηθοποιός. Η Μακ Άνταμς έγινε γνωστή το 2004, όταν πρωταγωνίστησε στην εφηβική κωμωδία Τα Κακά Κορίτσια
- 58. και στο ρομαντικόδράμα Το Ημερολόγιο, έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο BAFTA Καλύτερου Ανερχόμενου Αστεριού. Παρ' όλα αυτά, η Μακ Άνταμς αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή το 2006 και το 2007. Σε αυτό το διάστημα, απέρριψε πρωταγωνιστικούς ρόλους . Η πρώτη ταινία που είχε βασικό στόχο την προώθηση της καριέρας της ήταν η κωμωδία του 2010, Πρωινό Ξύπνημα. Alfredo James "Al" Pacino Ο Alfredo James γνωστός ως "Al" Pacino είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992). Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, καθώς ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Ο ρόλος του στην ταινία του Κόπολα του χάρισε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα καθώς και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία Σέρπικο (Serpico, 1973), βασισμένη στην ιστορία ενός αστυνομικού που ξεσκεπάζει κύκλωμα διαφθοράς στους κόλπους της αστυνομίας. Η ταινία του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, το οποίο έχασε από τον Τζακ Λέμον. http://el.wikipedia.org, http://www.klg.gr/Palma.htm http://www.ishow.gr/person.asp?guid=099C68FF-C153-4ECA-9F7C-F5506766EB6A Τζόνι Ντεπ Ο Τζόνι Ντέπ είναι ένας από τους ηθοποιούς του Χόλυγουντ που έχει κάνει τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες μεταμφιέσεις σε ταινίες του. Έχει δημιουργήσει χαρακτήρες που θα συζητιούνται για πολύ καιρό ακόμα. Για τον λόγο αυτό θα τιμηθεί με το βραβείο Artisan από τους makeup και hairartists στις 15 Φεβρουαρίου στα Paramount Studios.
- 59. Οι πιο σπουδαίεςταινίες του είναι η εξής: Ο Μοναχικός Καβαλάρης (2013) Μεθυσμένο ημερολόγιο (2012) Dark Shadows (2012) Jack and Jill (2011)Τhe Rum Diary (2011) Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά (2011)Ο Τουρίστας (2010)Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (2010) Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (2008) Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005) Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ (2005) Η Νεκρή Νύφη (2005) Μπλόου (2001) την οποία προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε, Ο Άνδρας που έκλαιγε (2000) Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη (1999) Ντόνι Μπράσκο (1997) Ο Γενναίος (1997) Ed Wood (1994) Ο Ψαλιδοχέρης (1990). Μέριλ Στριπ Η Μέριλ Στριπ είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και θεωρείται μία από τις πιο σεβάσμιες και ταλαντούχες ηθοποιούς της σύγχρονης εποχής. Η Στριπ έχει λάβει συνολικά 18 υποψηφιότητες για Όσκαρ κερδίζοντας τρία και 28 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα κερδίζοντας οκτώ. Είναι η ηθοποιός με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα στην ιστορία του κινηματογράφου. Έχει επίσης βραβευτεί με δύο Βραβεία Έμμυ, δύο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, δύο BAFTA, ένα βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών, το Τιμητικό βραβείο της Χρυσής Άρκτου για το 2012, ενώ έχει λάβει και πέντε υποψηφιότητες για Βραβείο Γκράμι Το 2004 βραβεύτηκε με το Life Achievement Award από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Οι πιο λαμπρές ταινίες τις είναι η «Κράμερ εναντίον Κράμερ» η οποία της χάρισε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου, «Η Εκλογή της Σόφι» με την οποία κέρδισε Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου και η «Η Σιδηρά Κυρία» η οποία επίσης της χάρισε Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου.
- 60. ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΞΕΝΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ Στίβεν Σπίλμπεργκ Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ (Steven Spielberg), γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1946, είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1970 και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους εμπορικότερους και δημοφιλείς σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Οι ταινίες του έχουν καλύψει πολλά και διαφορετικά θέματα και είδη. Οι πρώτες του ταινίες επιστημονικής φαντασίας και δράσης θεωρήθηκαν ως αρχέτυπα του σύγχρονου κινηματογράφου ενώ στα χρόνια που ακολούθησαν οι ταινίες του ασχολήθηκαν και με ανθρωπιστικά θέματα όπως το Ολοκαύτωμα, το δουλεμπόριο, τον πόλεμο και την τρομοκρατία. Από μικρό παιδί είχε επιχειρηματικό μυαλό και αγαπούσε τις ταινίες, τόσο που προγραμμάτιζε προβολές για τις δικές του ερασιτεχνικές παραγωγές, με το «αζημίωτο», ενώ η αδελφή του πουλούσε ποπ-κορν. ε ηλικία μόλις 12 ετών, πραγματοποίησε την πρώτη του παραγωγή (με δικό του σενάριο), «The Last Gunfight», ενώ ένα χρόνο αργότερα, το 1959, βραβεύτηκε για τη μικρού μήκους πολεμική περιπέτεια, «Escape to Nowhere». Ο Σπίλμπεργκ συνέχισε την ενασχόλησή του με την 7η τέχνη, έτσι στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Ατλάντα, παρουσίασε την ταινία «Amblin» (που αργότερα έδωσε το όνομά της στην εταιρία παραγωγής του) και η οποία τον οδήγησε στο πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Universal το 1966. Οι ταινίες του έχουν τιμηθεί με πολλά βραβεία σε όλο τον κόσμο, από διάφορες κινηματογραφικές οργανώσεις και ενώσεις κριτικών. Η τελευταία ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, «Λίνκολν», βραβεύτηκε με Όσκαρ α΄ ανδρικού ρόλου και καλύτερης καλλιτεχνικής διεύθυνσης, από τα δέκα Όσκαρ που ήταν υποψήφια, όπως καλύτερης σκηνοθεσίας, α΄και β΄ανδρικού ρόλου, καλύτερης μουσικής, διασκευασμένου σεναρίου, φωτογραφίας κ.ά.. http://entertainment.in.gr/html/ent/288/ent.134288.asp http://el.wikipedia.org/
- 61. Κουέντιν Ταραντίνο OΚουέντιν Τζερόμ Ταραντίνο (Quentin Jerome Tarantino), γεννημένος στις 27 Μαρτίου του 1963 στο Νόξβιλ του Τενεσί, είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου. Έγινε γνωστός στην αρχή της δεκαετίας του '90 ως ο μοντέρνος δημιουργός που με τις μη γραμμικές ιστορίες του, αξιομνημόνευτους διαλόγους και ωμή βία, έφερε νέες ιδέες στα συνηθισμένα αρχέτυπα των αμερικανικών ταινιών. Είναι ένας από τους πιο διάσημος νέους σκηνοθέτες, που βρίσκονταν πίσω από την επανάσταση του ανεξάρτητου κινηματογράφου της δεκαετίας του '90, πασίγνωστος για την γρήγορη ομιλία του, τις γνώσεις του για όλες τις εξελίξεις στον χώρο του κινηματογράφου καθώς και για τις εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις γύρω από τον κλασικό αλλά και πειραματικό κινηματογράφο. Μία από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι το Pulp Fiction, με τους Τζον Τραβόλτα, Ούμα Θέρμαν, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μπρους Γουίλις, Τιμ Ροθ, Ροζάννα Αρκέτ και Κρίστοφερ Γουόκεν, το οποίο βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1994. Η ταινία προτάθηκε για επτά Όσκαρ, εκ των οποίων κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Όπως και άλλοι διάσημοι σκηνοθέτες, ο Ταραντίνο εμφανίζεται σε μικρούς ρόλους σε κάποιες ταινίες του, με πιο χαρακτηριστικούς στο Pulp Fiction και το Reservoir Dogs. http://el.wikipedia.org/ Εμίρ Κουστουρίτσα Ο Εμίρ Νεμάνια Κουστουρίτσα (γεν. στις 24 Νοεμβρίου 1954) είναι Σέρβος σκηνοθέτης, ηθοποιός και μουσικός. Κέρδισε δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών (για τις ταινίες του Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές και Underground), κι έχει επίσης τιμηθεί με το Ordre des Arts et des Lettres. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2007, ο Κουστουρίτσα έγινε εθνικός πρεσβευτής της Σερβίας στη UNICEF, μαζί με τους Άνα Ιβάνοβιτς, Γιελένα Τζάνκοβιτς και Αλεξάνταρ Τζόρτζεβιτς. Ο Κουστουρίτσα κατοικεί στο Ντρβένγκραντ, ένα χωριό που έχτισε για την ταινία του Η ζωή είναι ένα θαύμα. http://el.wikipedia.org/
- 62. Ρομπέρτο Μπενίνι Έγινεγνωστός τη δεκαετία του 1970 με τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική εκπομπή Τηλεαγελάδα. Η τολμηρότητα όμως της εκπομπής σε συνδυασμό με την αυστηρότητα της λογοκρισίας την εποχή εκείνη, οδήγησε στην διακοπή της. Ξεκινά να σκηνοθετεί το 1983 αλλά και να πρωταγωνιστεί, με τη Νικολέτα Μπράσκι (Nicoletta Braschi), με την οποία παντρεύεται το 1991, σε πολλά έργα. Πασίγνωστος έγινε «αυθημερόν» με την κινηματογραφική τραγική κωμωδία Η Ζωή Είναι Ωραία (1997), όπου παρουσιάζει τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν Εβραίοι κρατούμενοι σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ο πατέρας του, Λουίτζι Μπενίνι, είχε κάνει δύο χρόνια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν. Η ταινία με πρωταγωνιστή ένα παιδάκι και τον ίδιο, καθώς και σκηνοθεσία του ίδιου, προτάθηκε για εφτά Όσκαρ και έλαβε τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (το βραβείο απονέμεται στο σύνολο των συντελεστών της ταινίας, αλλά το παραλαμβάνει ο σκηνοθέτης), Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Μπενίνι) και Μουσικής (Νικόλα Πιοβάνι). Τζέιμς Κάμερον Ο Τζέιμς Κάμερον (James Cameron), γεννημένος στις 16 Αυγούστου 1954, είναι, σεναριογράφος και. έχει σκηνοθετήσει ταινίες. Ο Εξολοθρευτής(The terminator,1984), Άλιενς: Η Επιστροφή (Aliens, 1986), Η Άβυσσος (The Abyss, 1989), Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης (Terminator 2: Judgment Day, 1991), (True Lies, 1994), (Titanic, 1997) και Avatar (2009). Έχει λάβει έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ κερδίζοντας τρία για την ταινία Τιτανικός. Οι ταινίες τις οποίες σκηνοθέτησε έχουν συνολικά αποφέρει 2 δισεκατομμύρια δολάρια στην Αμερική και 6 δισεκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ο Τιτανικός και το Avatar αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών με εισπράξεις 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια και 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια αντίστοιχα. Pedro Almodovar Ο Pedro Almodovar, είναι ένας διεθνούς φήμης Ισπανός σκηνοθέτης. Είναι ,ίσως, ο καλύτερος εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, απ’ όλους τους σκηνοθέτες της γενιάς του. Ως σκηνοθέτης, έχει
- 63. ορισμένες ιδιοτροπίες ωςπρος τα χαρακτηριστικά των ταινιών του, τα οποία, τον έχουν κάνει γνωστό και αγαπητό σε όλο τον κόσμο. Αγαπημένο του είδος αποτελεί το μελόδραμα. Η γυναίκα, έχει κυρίαρχο ρόλο στην πλοκή και την εξέλιξη των ταινιών του και σχεδόν πάντα, η πλοκή περιστρέφεται γύρω από μια έντονη γυναικεία προσωπικότητα. Σε διάφορες σκηνοθετικές του απόπειρες, η υπόθεση διαδραματίζεται στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο , ή σε καιρούς ακμής της Καθολικής Εκκλησίας. Τα έντονα χρώματα, πρωταγωνιστούν στις σκηνές του Ισπανού σκηνοθέτη. Παραμένει πιστός στην επιλογή των ηθοποιών του, με την Penelope Cruz-ως μούσα του- να κατέχει ως επί το πλείστον τον πρώτο γυναικείο ρόλο στις τελευταίες του ταινίες. Η καταλυτική παρουσία της μητέρας του, έχει επιδράσει και τις ταινίες του, με την μητέρα, να καταλαμβάνει κυρίαρχο ρόλο στις ταινίες του. Κάποιες από τις πιο γνωστές και βραβευμένες του ταινίες, είναι το «Όλα για τη μητέρα μου», το «Μίλα της» και το «Γύρνα πίσω». Francis Ford Coppola Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα , είναι ένας πολυβραβευμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Κάποιες από τις πιο γνωστές και πιο επιτυχημένες ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου, οφείλουν την ύπαρξή τους στο σκηνοθετικό του δαιμόνιο. Γεννημένος στις 7 Απριλίου 1939, ο Κόπολα σπούδασε θέατρο στην Νέα Υόρκη και σκηνοθεσία στο Λος Άντζελες και καταξιώθηκε ως σκηνοθέτης με τις ταινίες, Ο νονός, ο νονός ΙΙ και Η Συνομιλία. Την δεκαετία του ’80 και του ’90, έβαλε την υπογραφή του και σε άλλες κινηματογραφικές απόπειρες με τους πιο γνωστούς εκπροσώπους της αμερικανικής έβδομης τέχνης ( Μ. Ντέιμον, Π. Σουέιζι, κ.ά. ) Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα έχει κερδίσει πέντε όσκαρ σε τέσσερις κατηγορίες, ενώ έχει και αρκετές ακόμα υποψηφιότητες, καθώς επίσης και ένα αναμνηστικό βραβείο για το σύνολο της κινηματογραφικής προσφοράς του. Αδελφοί Κοέν Ο Τζοέλ και ο Ίθαν Κοέν, εβραϊκής καταγωγής και οι δύο, κατάγονται από την Μινεσότα των ΗΠΑ. Ο Τζόελ έχει σπουδάσει κινηματογράφο και τηλεόραση στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και ο Ίθαν Φιλοσοφία στο Πρίνστον. Οι αδελφοί Κοέν, έχουν την επιμέλεια του σεναρίου, της σκηνοθεσίας και της παραγωγής στις ταινίες τους. Στο κινηματογραφικό στερέωμα, είναι γνωστοί, ως ο δικέφαλος σκηνοθέτης. Στις κινηματογραφικές τους δουλείες, κυριαρχεί ο υπερρεαλισμός και οι μη ωραιοποιημένοι χαρακτήρες, ξεφεύγοντας έτσι από το κατεστημένο του Hollywood. Έχουν επηρεαστεί έντονα από το Film Noir ,αλλά και από την αισθητική
- 64. των κόμικς. Τοκινηματογραφικό είδος που τους ταιριάζει περισσότερο είναι η μαύρη κωμωδία. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σκηνοθετικού διδύμου είναι ότι επιλέγουν συχνά τους ίδιους ηθοποιούς για τις ταινίες τους. Ενδεικτικά ο Τζορτζ Κλούνεϊ έχει παίξει σε τρεις ταινίες τους, ο Τζεφ Μπρίτζες σε δύο, ο Στιβ Μπουσέμι σε έξι, ο Τζον Γκούντμαν σε πέντε και ο Τζον Τουρτούρο σε τέσσερις. Πιο επιτυχημένη από τις ταινίες τους, θεωρείται η ταινία «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους», η οποία κατέκτησε δύο βραβεία Όσκαρ. Τα δύο χρυσά αγαλματίδια τα οποία αποκόμισε η ταινία, αφορούσαν στη σκηνοθεσία και στην καλύτερη ταινία για το 2007. Μπράιαν Ντε Πάλμα 11/9/1940 Γεννημένος το 1940 στο Nιού Ζέρσεϊ, γιος χειρούργου αρχικά σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια και στη συνέχεια στη δραματική σχολή Sarah Lawrence College. Την ίδια περίοδο γοητευμένος από τις ταινίες «Πολίτης Κέιν» και «Ο δεσμώτης του ίλιγγου» γυρίζει τις πρώτες του ταινίες μικρού μήκους. Την πρώτη του ταινία την χρηματοδότησε ο ίδιος με τα χρήματα που κέρδισε από την βράβευση σου σε ένα ερασιτεχνικό φεστιβάλ. Η πρώτη περίοδος της καριέρας του (‘67-‘72) χαρακτηρίστηκε από ανεξάρτητης παραγωγής αναρχικές σάτιρες, ενώ στη συνέχεια πέρασε στο αγαπημένο του κινηματογραφικό είδος, το θρίλερ. Τις τελευταίες δεκαετίες κατέχει μια ξεχωριστή θέση στο Χόλυγουντ με πολλούς και σταθερούς υποστηρικτές .Η καριέρα του μετρά πάνω από 40 χρόνια και θεωρείται ο καλύτερος σκηνοθέτης σε ταινίες θρίλερ και περιπέτειας. Ο Ντε Πάλμα αναφέρεται ως ένα κορυφαίο μέλος της νέας γενιάς του Χόλυγουντ καθώς η τεχνική του στην σκηνοθεσία και η κινηματογραφική αγωνία που χρησιμοποιεί σε αρκετές από τις ταινίες του συχνά συγκρίνεται με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Μέσα από το πολυετές έργο του, ως σκηνοθέτης και ως παραγωγός είναι υπαίτιος για την λαμπρή πορεία πολλών ηθοποιών όπως του Ρομπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο, Μισέλ Φάιφερ, Σόν Πέν και Τζόν Ράιλι. Ο Μπράϊαν Ντε Πάλμα αποκαλεί την ταινία ως «πλασματική ιστορία που εμπνέεται από αληθινά γεγονότα» και επιμένει ότι όλα αυτά που απεικονίζονται έχουν συμβεί στην πραγματικότητα. Μερικά από τα επιτυχημένα έργα του είναι: Η καλλιτεχνική του επανάσταση ως σκηνοθέτη, συμπεριέλαβε μεταξύ άλλων ένα σύντομο πέρασμα από το ανεξάρτητο σινεμά και τις μικρού προϋπολογισμού παραγωγές αλλά και την γνωριμία του με τον κατοπινό του φίλο και έναν από τους αγαπημένους του πρωταγωνιστές, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Όσο δύσκολο κι αν είναι να το φανταστούμε, αναλογιζόμενοι την μετέπειτα στροφή της καριέρας του, ο Ντε Πάλμα πήρε το βάπτισμα του πυρός σαν πολλά υποσχόμενος ντοκιμαντερίστας, γυρίζοντας αρχικά το "The Responsive Eye", ένα φιλμ που ξεναγούσε τον θεατή στην ιστορία του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.Το 1968 συναντιέται επαγγελματικά με τον Ντε Νίρο, ο οποίος πρωταγωνιστεί στο φιλμ “Greetings” και δύο χρόνια αργότερα στο “Hi mom!”. Το “Greetings”, ταινία που στοίχισε μόλις 39.000 δολάρια απέφερε πάνω από ένα εκατομμύριο κέρδη, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για τα δεδομένα της εποχής και για την περιορισμένη πείρα του ανερχόμενου Ντε Πάλμα, που μετά από αυτή την επιτυχία μπήκε και επισήμως στα κατάστιχα των κερδοφόρων νέων σκηνοθετών. Πετυχημένος δημιουργός ταινιών θρίλερ, με την αρχή να γίνεται το 1973 με την ταινία "Sisters". Το ψυχολογικό θρίλερ "Carrie" ήταν ο τρόπος του να αποτίσει φόρο τιμής στον Νο1 αγαπημένο συγγραφέα των ανά την υφήλιο θαυμαστών του τρόμου, τον Στίβεν Κίνγκ. Ο Ντε Πάλμα μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την ομώνυμη νουβέλα του Κίνγκ και η πρωταγωνίστριά του Σίσι Σπέισεκ κερδίζει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Ά
- 65. γυναικείου ρόλου. Το1978 ήταν μια χρονιά διαφορετική από τις άλλες για τον Μπράιαν Ντε αφού η ταινία του "The Fury" τράβηξε την προσοχή του ίδιου του Ζαν Λυκ Γκοντάρ που συμπεριέλαβε ένα μικρό μέρος της στο Histoire(s) du cinéma. Θα μεσολαβήσουν τα "Home movies", "Dressed to Kill" και το "Blow Out" μέχρι το 1983 και τον πρώτο μεγάλο σταθμό στην καριέρα του, το διάσημο "Scarface". Ο Αλ Πατσίνο υποδύεται έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της μακρόχρονης πορείας του και ο μεγαλομαφιόζος Τόνι Μοντάνα, που παίρνει ζωή μέσα από την πένα του Όλιβερ Στόουν , χαρίζει στο Ντε Πάλμα τον "θόρυβο" που χρειαζόταν για να μετατραπεί από απλός σκηνοθέτης σε πραγματικό σταρ. Το φιλμ έκανε πρεμιέρα 1η Δεκέμβρη του 1983 στη Νέα Υόρκη, με σύσσωμους τους αστέρες της εποχής να διεκδικούν μια θέση στην πρώτη επίσημη. Παρόλα αυτά η επόμενη μέρα βρήκε διχασμένους τους κριτικούς, με τους μισούς να κάνουν λόγο για αριστούργημα και τους άλλους μισούς να δικάζουν τον Ντε Πάλμα για τις αλόγιστες εικόνες βίας και το υπερβολικά, σε οριακό βαθμό στιλιζαρισμένο ύφος του. Όσο για τους συναδέλφους του, φήμες θέλουν τον Σκορσέζε να απευθύνεται στον Μανόλο Ριβέρα, κατά την διάρκεια της προβολής και να του δίνει συγχαρητήρια προειδοποιώντας τον παράλληλα ότι τα μεγάλα κεφάλια του Χόλιγουντ θα θυμώσουν μαζί τους, όταν καταλάβουν ότι αναφέρονται σε αυτούς. Η επόμενη κινηματογραφική του συνάντηση με τον Αλ Πατσίνο ήρθε μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια με την "Υπόθεση Καρλίτο". Γνωρίζοντας όσο λίγοι πώς να κάνει ένα πετυχημένο γκανγκστερικό φιλμ, το 1987 επιστρέφει με τους "Αδιάφθορους" και ένα καστ που συγκέντρωνε τους Κεβιν Κόστνερ, Σον Κόνερι, Άντι Γκαρσία και υπό την στέγη του ίδιου κινηματογραφικού πλατό. Τα χρόνια που ακολούθησαν, ο άλλοτε νεαρός κινηματογραφιστής που θαύμαζε τον Χίτσκοκ και ονειρευόταν να μοιάσει στον Γκοντάρ επέλεξε να κινηθεί μέσα σε ασφαλή, δοκιμασμένα όρια χαρίζοντας στους θαυμαστές της δουλειάς του μια σειρά από ακριβοπληρωμένα μπλοκμπάστερ με γνωστότερα την "Επικίνδυνη Αποστολή", το "Femme Fatale" και το νουάρ "Μαύρη Ντάλια". William Oliver Stone Ο Όλιβερ Στόουν αποτελεί έναν από τους πιο καταξιωμένους σεναριογράφους και σκηνοθέτες του αμερικανικού κινηματογράφου έχοντας στην κατοχή του πολυάριθμες διακρίσεις αλλά και αρκετά χρυσά αγαλματίδια του θείου Όσκαρ. Κατάφερε να αποφοιτήσει το 1971 και μέσα σε δύο χρόνια πούλησε το πρώτο του σενάριο σε μία μικρή καναδική κινηματογραφική εταιρεία. Σημαντική δουλεία αποτέλεσε το σενάριο το οποίο βασίζεται στις εμπειρίες του από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Το σενάριο για την ταινία Midnight Express, το γνωστό δράμα που βασιζόταν στην αληθινή ιστορία σύλληψης του Bill Hayes από τις τουρκικές αρχές. Πολλοί κριτικοί θεώρησαν την ταινία ιδιαίτερα βίαιη και με ρατσιστικά στοιχεία για τους Τούρκους αλλά ακριβώς αυτό ήταν που προκάλεσε και αίσθηση φέρνοντας την ταινία με 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ εκ των οποίων ο Στόουν κέρδισε εκείνο του Καλύτερου Σεναρίου. Το 1986 γύρισε την ταινία Salvador με την υποστήριξη μιας μικρής βρετανικής εταιρείας παραγωγής, της Hemdale και λίγο αργότερα τον χρηματοδότησε για να γυρίσει το Platoon, το οποίο απέσπασε πολλά Όσκαρ ανάμεσα τους και εκείνο της καλύτερης ταινίας και της καλύτερης σκηνοθεσίας κάνοντας τον Στόουν έναν από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της εποχής του. Η επιτυχία του Platoon συνεχίστηκε με την ταινία Wall Street που αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο οικονομικό εγχείρημα του Στόουν. Στη συνέχεια το «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ κερδίζοντας ένα ακόμα Όσκαρ Καλύτερης
- 66. Σκηνοθεσίας. Ανάμεσα σεεκείνα που μπορεί κανείς να συμπεριλάβει στις επιτυχίες του και στην αναγνώρισή του ως σκηνοθέτη είναι και η κινηματογράφηση του Φιντέλ Κάστρο το 2002 από τον ίδιο για ένα ντοκιμαντέρ για την Κούβα. Εκείνο που τον ξεχωρίζει από άλλους σκηνοθέτες είναι η έντονη πολιτικοποίησή του μέσα στις ταινίες του. Άλφρεντ Χίτσκοκ Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1899 στο Ιστ Εντ του Λονδίνου και πέθανε στις 29 Απριλίου 1980 στο Λος Άντζελες. Προκειμένου να καλύψει τις βιοτικές ανάγκες του εργάσθηκε σε μία τηλεγραφική εταιρεία, ενώ παρακολουθούσε και μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ο Χίτσκοκ έπιασε σε δουλειά σε κινηματογραφικό στούντιο του Λονδίνου το 1920. Επρόκειτο για παράρτημα στην Αγγλική πρωτεύουσα της αμερικανικής Famous Players-Lasky της Paramount Pictures Η δουλειά του ήταν να σχεδιάζει τους τίτλους αρχής για όλες τις ταινίες του στούντιο. Μετά από δύο χρόνια του δόθηκε η ευκαιρία να καθήσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Always Tell Your Wife αρρώστησε και ζητήθηκε από τον Χίτσκοκ να τον αντικαταστήσει για να ολοκληρωθεί η ταινία. Οι παραγωγοί εντυπωσιάστηκαν από το αποτέλεσμα και του αναθέσαν να γυρίσει την πρώτη του, ουσιαστικά, ταινία, που ήταν ο Αριθμός 13. Μετά από λίγο καιρό όμως το στούντιο έκλεισε. Ο Χίτσκοκ στη συνέχεια προσλήφθηκε στην Gainsborough Pictures ως σεναριογράφος και σχεδιαστής τίτλων. Το 1925 κατάφερε να σκηνοθετήσει το Pleasure Garden κι αυτό σηματοδοτεί ουσιαστικά την αρχή της καριέρας του ως σκηνοθέτη. Προτιμούσε πάντα τις ξανθές πρωταγωνίστριες. Οι πιο διάσημες ηθοποιοί που σκηνοθέτησε ήταν η Τζόαν Φοντέιν, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η Μάρλεν Ντίτριχ, η Γκρέις Κέλι, η Κιμ Νόβακ, η Τζάνετ Λι, η Ντόρις Ντέι, η Εύα Μαρί Σεντ, η Βέρα Μάιλς και η Τίπι Χέντρεν. Στις περισσότερες ταινίες του πάντως έχουν συμμετάσχει και οι διασημότεροι άρρενες ηθοποιοί της εποχής: Τσαρλς Λότον, Λόρενς Ολίβιε, Τζέιμς Στιούαρτ, Κάρι Γκραντ, Κλοντ Ρέινς, Γκρέγκορι Πεκ, Χένρι Φόντα, Σον Κόνερι, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Πολ Νιούμαν. Όταν ο Χίτσκοκ δεν πρόλαβε να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου Οι Διαβολογυναίκες, που μετέφερε στον κινηματογράφο ο Ανρί-Ζωρζ Κλουζό το 1955, ζήτησε από τους συγγραφείς, τον Πιερ Μπουαλό και τον Τομά Ναρσεζεράκ, να του γράψουν ένα διήγημα αποκλειστικά για αυτόν. Το αποτέλεσμα ήταν το βιβλίο From Among the Dead, το οποίο γυρίστηκε με τον τίτλο Vertigo (Δεσμώτης του Ιλίγγου).
- 67. Ο Χίτσκοκ συχνάδήλωνε ότι η αγαπημένη του ταινία ήταν Το Χέρι που Σκοτώνει (Shadow of a Doubt) και ότι ο Λουίς Μπουνιουέλ ήταν ο καλύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών. Επίσης, ο ίδιος θεωρούσε ότι η πρώτη του ταινία αληθινά ήταν ο Ένοικος. Ο διάσημος ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί συμμετείχε στους σχεδιασμούς της σεκάνς του ονείρου που βλέπει ο Γκρέγκορι Πεκ στην ταινία Νύχτα Αγωνίας. Η πρώτη έγχρωμη ταινία του ήταν Ο Βρόχος (Rope) το 1948, η οποία επίσης θεωρείται πειραματική και πρωτοποριακή επειδή είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου με μία κάμερα και χωρίς κανένα μοντάζ. Οι σημαντικότερες ταινίες του είναι : Τα πουλιά, το Ψυχώ και τα δύο θρίλερ, Ο Άνθρωπος που Ήξερε Πολλά (1934), Τα 39 Σκαλοπάτια (1935). Ο Άλφρεντ με τα παιδιά του. Γούντι Άλεν Είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, κωμικός, συγγραφέας και μουσικός του οποίου ο μεγάλος όγκος των έργων του και το εκφραστικό ύφος του τον κατέστησαν έναν από τους πιο διάσημους και δημιουργικούς παραγωγούς ταινιών της σύγχρονης εποχής. Ο Γ. Άλεν γράφει και σκηνοθετεί τις ταινίες του ενώ έχει ενσαρκώσει διάφορους ρόλους σε πολλές από αυτές, καλούμενος "διοπτροφόρος ηθοποιός". Ο Άλεν αποδίδει μεγάλο μέρος της έμπνευσής του στη λογοτεχνία, τη
- 68. φιλοσοφία, τον Ευρωπαϊκόκινηματογράφο και κυρίως στην πόλη της Νέας Υόρκης, όπου γεννήθηκε και έχει περάσει όλη του τη ζωή. Στην πραγματικότητα, η κινηματογραφική του περσόνα αποτελεί την ενσάρκωση ενός Εβραίου διανοούμενου της Νέας Υόρκης: νευρωτικός και εγωκεντρικός, κοσμοπολίτης και ταυτόχρονα ανασφαλής, με αυτοσαρκαστική αίσθηση χιούμορ. Έχει ύψος 1,65 μέτρα και βάρος 57 κιλά. Όντας μικρόσωμος, με αφρόντιστα μαλλιά, μεγάλη μύτη, τετράγωνα γυαλιά σε συνδυασμό με τα μπεζ, φαρδιά ρούχα που συνηθίζει να φοράει δημιουργούν το κάπως «χαζό» ύφος του. Ενώ ήταν περισσότερο γνωστός για τις ρομαντικές κωμωδίες, ο Γούντι έκανε πολλές εναλλαγές στις ταινίες καθ' όλη τη διάρκεια των ετών, η μετάβαση από τις "αρχικές, αστείες," του "Μπανάνες", "ο έρωτας και ο θάνατος" και "όλα όσα θέλατε πάντα να μάθετε για το φύλο αλλά δεν τολμούσατε να ρωτήσω;". Οι πιο θρυλικές και ρομαντικές κωμωδίες του "Annie Hall", "Μανχάταν", “Από την Ρώμη με αγαπη”. Αν και οι ιστορίες και το στυλ έχουν αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια, έχει θεωρηθεί ως ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας λόγω των θέσεών του στην τέχνη και τη δεξιοτεχνία του στην παραγωγή ταινιών. O Γούντι Άλεν, η πρώην σύζυγός του Μία Φάρροου και η Ντίλαν.
- 69. Ο Γούντι καιη Σουν Γι. TIM BURTON Ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τίμοθι Γουίλλιαμ Μπάρτον αγαπά πολύ και τα αλλόκοτα θέματα, αυτά που παίζουν με τους εφιάλτες μας και μας καλούν να δούμε τις σκιές και το σκοτάδι με έναν τρόπο τελείως διαφορετικό από το συνηθισμένο. Έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερο στυλ στις ταινίες του. Είναι ιδιόμορφες, σκοτεινές, γεμάτες χιούμορ όπου πρωταγωνιστούν παράξενοι χαρακτήρες. Στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και του computer animation, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που επιμένουν παραδοσιακά. O Τιμ Μπάρτον είναι ένας από αυτούς. Αποφεύγει όσο μπορεί τα πάρε δώσε με τους υπολογιστές και προτιμά τις χειροπιαστές τεχνικές, όπως το stop motion animation ή αλλιώς την καρέ καρέ εμψύχωση αντικειμένων. Με τον τρόπο αυτόν άλλωστε γύρισε την πρώτη του ταινία, το εξάλεπτο "Vincent", αλλά και οι πιο φαντασμαγορικές του, "Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη" και "Η Νεκρή Νύφη".
- 70. Η παιδική τουηλικία ήταν γεμάτη σκοτάδι, όπως αναφέρει κατά καιρούς, η φαντασία του όμως πολύ λαμπερή καθώς έπλαθε μαγικές δικές του ιστορίες. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται στενά με τον Τζόνι Ντεπ, το μουσικό Ντάνι Έλφμαν και την αγαπημένη του σύντροφο Ελένα Μπόναμ Κάρτερ. Mε τη σύζυγο Έλενα Μπόναμ Κάρτερ του και τα δύο τους παιδιά Οι σημαντικότερες ταινίες του είναι: Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (2012), το θρίλερ Dark Shadows (2012), Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (2007), Η Νεκρή Νύφη (2005) η οποία αποτελεί κινούμενο σχέδιο (stop motion animation) Μία αισιόδοξη και ρομαντική ιστορία, εμπνευσμένη από ένα ρώσικο παραμύθι του 19ου αιώνα, μεταφέρθηκε με κομψοτεχνικό τρόπο στη μεγάλη οθόνη, με το ξεχωριστό ύφος του "μεγάλου παραμυθά" Τιμ Μπάρτον και με την τεχνική stopmotion animation που είχε χρησιμοποιηθεί και στο "The Nightmare Before Christmas". Πασίγνωστη είναι η ταινία του Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (2005),ο Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης (1993), Ο Μπάτμαν Επιστρέφει (1992), O Ψαλιδοχέρης (1990). Μάρτιν Σκορτσέζε Ο Μάρτιν Μαρκαντόνιο Λουτσιάνο Σκορτσέζε είναι ιταλοαμερικανός, βραβευμένος με Όσκαρ, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Γνωστός και με το υποκοριστικό Μάρτι, είναι επίσης ο ιδρυτής του World Cinema Foundation και αποδέκτης του AFI Life Achievement Award για τη συμβολή του στον κινηματογράφο. Έχει βραβευτεί με Χρυσή Σφαίρα, BAFTA και βραβείο της Ένωσης
- 71. Αμερικανών Σκηνοθετών. Είναιπρόεδρος του Film Foundation, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αφιερωμένου στην αναπαλαίωση ταινιών και στην αποτροπή της καταστροφής των πρωτότυπων φιλμ. Το έργο του Σκορτσέζε αφορά θέματα όπως η ιταλο-αμερικανική ταυτότητα, καθολικά πρότυπα όπως ενοχή και σωτηρία, η παλικαριά, αλλά και η (ενδημική στην αμερικανική κοινωνία) βία. Ο Σκορσέζε θεωρείται ευρέως ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της γενιάς του, με μεγάλη επιρροή στην πορεία του αμερικανικού κινηματογράφου. Είναι κάτοχος μάστερ στην σκηνοθεσία κινηματογράφου από τη σχολή τεχνών Tisch του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Μερικές από τις ταινίες του: Τα καλά Παιδιά (Goodfellas) Η Αλίκη δε Μένει πια Εδώ (Alice Doesn't Live Here Anymore) Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator . Ο Λύκος της Wall Street (The Wolf of Wall Street) , Hugo Ρόμαν Πολάνσκι Ο Ρόμαν Πολάνσκι (18 Αυγούστου 1933) είναι Γαλλό-Πολωνός σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και ηθοποιός έχοντας κάνει ταινίες στην Πολωνία, τη Βρετανία, την Αμερική και τη Γαλλία. Γεννήθηκε στο Παρίσι από Πολωνούς γονείς και μετακόμισε με την οικογένειά του πίσω στην Πολωνία το 1937, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.[1] Επιβίωσε από το ολοκαύτωμα, σπούδασε στην Πολωνία και έγινεσκηνοθέτης σε εμπορικές ταινίες. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γυμνός Πειρασμός (1962) έγινε στην Πολωνία και πήρε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας αλλά νικήθηκε από την ταινία του Φεντερίκο Φελίνι 8 1/2. Από τότε έλαβε πέντε υποψηφιότητες Όσκαρ, μαζί με δύο Μπάφτα, τέσσερα Σεζάρ, μία Χρυσή Σφαίρα και ένα Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών στη Γαλλία.Στο Ηνωμένο Βασίλειο σκηνοθέτησε τρεις ταινίες, αρχίζοντας με την Αποστροφή (1965). Το 1968 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εδραίωσε τη θέση του όταν σκηνοθέτησε τη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία τρόμου Το Μωρό της Ρόζμαρυ (1968). Ο Πολάνσκι συνέχισε να κάνει ταινίες όπως ο Ο Πιανίστας (2002) μια δραματική αληθινή ιστορία του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου που αφορούσε έναν Πολωνό-Εβραίο μουσικό. Η ταινία κέρδισε τρία βραβεία Όσκαρ συμπεριλαμβανομένου και του καλύτερου σκηνοθέτη, μαζί με αναρίθμητα διεθνή βραβεία. Επίσης σκηνοθέτησε και άλλες ταινίες όπως το Όλιβερ Τουίστ(2005), μια ιστορία που παραλληλίζει τη δική του ζωή σαν νέο παιδί που προσπαθούσε να νικήσει τις αντιξοότητες. Η πιο πρόσφατη ταινία του είναι ο Αόρατος Συγγραφέας (2010) προσαρμογή του μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Χάρις, ένα θρίλερ που εστιάζει σε έναν «Συγγραφέα φάντασμα» ο οποίος δουλεύει με έναν πρώην Βρετανό Πρωθυπουργό (χαλαρά βασισμένο στον Τόνι Μπλερ). Κέρδισε έξι Ευρωπαϊκά Κινηματογραφικά Βραβεία το 2010 μεταξύ αυτών για καλύτερη ταινία, για τον καλύτερο σκηνοθέτη, ηθοποιό και σενάριο. Μερικές από τις ταινίες του : Ο Πιανίστας (The Pianist) , Όλιβερ Τουίστ , To Each His Own Cinema , Αόρατος Συγγραφέας (The Ghost Writer) , Ο Θεός της Σφαγής κ.α.
- 72. Γενικό Λύκειο ΝέαςΕρυθραίας Ερωτηματολόγιο Ερευνητική εργασία τμήματος B2 “ Από το βουβό κινηματογράφο στη μαγεία του 4D” Σημειώστε ένα στο αντίστοιχο τετράγωνο κάθε ερώτησης. Ηλικία: 15-25 25-50 51 και πάνω Φύλλο: Γυναίκα Άντρας 1. Πότε πιστεύετε ότι δημιουργήθηκε η πρώτη κινηματογραφική ταινία; 1901 1891 1941 1851 2. Η πρώτη ταινία βωβού κινηματογράφου με τον Τσάρλυ Τσάπλιν ήταν: Τα φώτα της πόλης Μοντέρνοι καιροί 3. Ποια είδη ταινιών προτιμάτε να βλέπετε; Κωμωδίες Περιπέτειες Θρίλερ-Τρόμου Αισθηματικές Κοινωνικές Ιστορικές Κινούμενα σχέδια ………………….. 4. Ποια είδη ταινιών δε θα επιλέγατε ποτέ να δείτε; Κωμωδίες Περιπέτειες Θρίλερ-Τρόμου Αισθηματικές Κοινωνικές Ιστορικές Κινούμενα σχέδια ………………….. 5. Ποιες από τις παρακάτω ταινίες έχετε δει; 1. Τιτανικός 2. Χορεύοντας με τους λύκους 3. Όσα παίρνει ο άνεμος 6. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας 10. Ο καουμπόι του μεσονυκτίου 7. Η κοιλάδα της κατάρας 9. Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες 4. Ο άρχοντας των δακτυλιδιών: Η επιστροφή του βασιλιά 5. Ρόκυ 8. Όλιβερ 6. Ποιες από τις παραπάνω πιστεύετε ότι θα έπρεπε να πάρουν Βραβεία Όσκαρ; Σημειώστε αριθμούς …………………………………………………… 7. Ποια από αυτές θα θέλατε να ξαναδείτε; …………………………………. 8. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας σκηνοθέτης; Αλμοδοβάρ Χίτσκοκ Μπάρτον Αδελφοί Κοέν Γούντι Άλεν ………………….. 9. Επιλέγετε μια ταινία λόγω κάποιου συγκεκριμένου σκηνοθέτη;
- 73. ΝΑΙ ΟΧΙ 10.Ποιος είναι ο αγαπημένος/η σας ξένος/η ηθοποιός; Χαβιέ Μπαρδέμ Τζούλια Ρόμπερτς Τζόνι Ντεπ Μέριλ Στριπ Ρόμπερτ Ντε Νίρο ………………. 11. Όταν παρακολουθείτε μια ταινία, ενδιαφέρεστε μόνο για την πλοκή, ή και για τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη; Πλοκή-ηθοποιοί Ηθοποιοί-Σκηνοθέτης Πλοκή- Σκηνοθέτης 12. Ποια είναι η άποψή σας για τις ταινίες βίαιου ή τρομακτικού περιεχομένου και του αντίκτυπου που έχουν στους θεατές; ………………………………………………………………………………………. ………………………………………………………………………………………. 13. Σας αρέσουν τα θερινά σινεμά; ΝΑΙ ΟΧΙ 14. Τι τύπο κινηματογράφου προτιμάτε; Θερινούς συνοικιακούς πολυκινηματογράφους (π.χ. Village) Γιατί………………………………………………… 15. Κάθε πότε πηγαίνετε στον κινηματογράφο; Ποτέ Σπάνια 1-2 φορές το μήνα Πολύ συχνά 16. Θα πηγαίνατε πιο συχνά στον κινηματογράφο αν το εισιτήριο ήταν φθηνότερο; ΝΑΙ ΟΧΙ 17. Ποια είναι η αγαπημένη σας Ελληνίδα πρωταγωνίστρια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου; Αλίκη Βουγιουκλάκη Μαίρη Χρονοπούλου Τζένη Καρέζη Ρένα Βλαχοπούλου Μάρθα Καραγιάννη ………………. 18. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Έλληνας πρωταγωνιστής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου; Κώστας Βουτσάς Θανάσης Βέγγος Δημήτρης Παπαμιχαήλ Λάμπρος Κωνσταντάρας Κώστας Χατζηχρήστος …………….. Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας Οι μαθητές του Β2
- 74.
- 81. Όλα τα κολάζφωτογραφιών δημιουργήθηκαν με το πρόγραμμα δημιουργίας κολάζ στην ιστοσελίδα www.photovisi.com Δημιουργία Βίντεο για τον ελληνικό κινηματογράφο με χρήση του Animoto http://animoto.com/play/WZ1jM6TGoCRl17RAd5kZNQ
- 82. ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ Β’ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ 2013-14 ΘΕΜΑ: “ Από το βουβό κινηματογράφο στη μαγεία του 4D” ΤΜΗΜΑ Β2 ΕΠΙΒΛΕΠΟΥΣΑ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 1ο ΜΕΡΟΣ (Φεβρουάριος) Γραπτή εργασία ανά ομάδα Αναζήτηση πληροφοριών Αποθήκευση πληροφοριών σε word μαζί με τη βιβλιογραφία Αποθήκευση εικόνων σε φάκελο Η γραμματοσειρά θα είναι Times New Roman μέγεθος 12 και η στοίχιση πλήρης. Οι επικεφαλίδες θα είναι Times New Roman μέγεθος 14 και στοίχιση στο κέντρο. Ομάδα 1: Εισαγωγή της εργασίας, Η ιστορία του κινηματογράφου, Βουβός κινηματογράφος Ομάδα 2: Από το βουβό κινηματογράφο στο σήμερα –ταινίες και γεγονότα που ξεχώρισαν (Βραβεία Oscar…), Επίλογος της εργασίας Ομάδα 3: Ελληνικός κινηματογράφος (ιστορική αναδρομή, μεγάλοι σκηνοθέτες, σημαντικοί ηθοποιοί και ταινίες, …), Θερινά σινεμά και Multiplex Ομάδα 4: Είδη ταινιών (θρίλερ, περιπέτειες, κωμωδίες, κοινωνικές, animation, …), Λογοτεχνία και κινηματογράφος, Μουσική και κινηματογράφος… Ομάδα 5: Μεγάλοι σκηνοθέτες (Αλμοδόβαρ, Χίτσκοκ, Γούντι Άλεν, Ταραντίνο, Όλιβερ Στόουν, Μάρτιν Σκορτσέζε, Κόπολα, Ντε Πάλμα, Πολάνσκι, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Κουστουρίτσα, Αδελφοί Κόεν ….) και διάσημοι ηθοποιοί 2ο ΜΕΡΟΣ (Μάρτιος, Απρίλιος) ΟΛΕΣ ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ: Δημιουργία ερωτηματολογίου (3-5 ερωτήσεις από κάθε ομάδα) και στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων τους κάθε ομάδα ξεχωριστά Εξώφυλλο Δημιουργία κολάζ φωτογραφιών (www.photovisi.com) Δημιουργία Video (Animoto ή Movie Maker) και Δημιουργία παρουσίασης (PowerPoint ή Prezi) 3ο ΜΕΡΟΣ (Μάιος) Παρουσίαση
- 83. Κριτήρια Αξιολόγησης Γραπτήςεργασίας: Περιεχόμενο, Ποιότητα οργάνωσης, Σαφήνεια κειμένου, Απουσία αβλεψιών/λαθών (ορθογραφικών, συντακτικών, γραμματικών), Εικόνες, Μορφοποίηση εγγράφου, Εξώφυλλο, Πίνακας περιεχομένων, Κεφαλίδες- υποσέλιδα, Βιβλιογραφία Γενικά κριτήρια αξιολόγησης: Πρωτοτυπία, Γενικό ενδιαφέρον, Δημιουργικότητα, Συνεργατικότητα, επιχειρηματολογία, αλληλοβοήθεια… Κάθε ομάδα θα πρέπει να διαθέτει τουλάχιστον 1 usb-stick για την αποθήκευση του εγγράφου και των εικόνων. Επίσης κάθε ομάδα θα πρέπει να καταγράφει την πρόοδο των εργασιών της και την συμβολή των μελών της ΟΜΑΔΑ 3 ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΟΚΚΑΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΟΚΚΟΣΗ ΣΤΑΜΑΤΙΑ ΖΑΡΟΥΧΛΙΩΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ 2 ΚΑΡΑΜΠΑΓΙΑ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΚΟΣΜΑΔΑΚΗ ΑΜΑΛΙΑ ΖΩΧΙΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΟΥΡΣΟΥΛΑ 1 ΚΑΟΥΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΤΩΠΟΔΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΑΝΟ ΜΑΡΙΟΣ 5 ΖΙΜΕΤΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΠΟΤΣΙ ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΟΥΡΛΑ ΜΙΚΑΕΛΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΕΛΛΟΥ ΑΙΜΙΛΙΑ ΙΩΝΑ ΜΑΡΙΑ-ΑΡΙΑΝΝΑ 4 ΕΡΩΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΖΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΡΕΝΤΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΚΩΤΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ