ชาวนากับงูพษ
                                                      ิ




         ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ลูกชายชาวนาเดินไปเหยียบหางงูพิษตัวหนึ่งเข้าโดยไม่ได้ต้ งใจ ด้วย
                                                                                        ั
ความเจ็บและตกใจงูตวนั้นจึงแว้งกัดลูกชายชาวนาจนถึงแก่ความตาย ชาวนาผูเ้ ป็ นพ่อได้ใช้มีดฟัน
                        ั
ถูกหางของงูพิษขาด นับแต่น้ นมางูพิษก็คอยหาโอกาสแก้แค้นโดยการลอบเข้าไปกัดสัตว์เลี้ยงของ
                              ั
ชาวนาตายไปทีละตัวสองตัว ชาวนาเกรงว่าสัตว์เลี้ยงของตนจะตายหมดคอก จึงคิดว่าควรจะผูกมิตร
กับงูไว้ดวยการนาอาหารอันมีรสเลิศพร้อมด้วยน้ าผี้งไปให้กบงู
         ้                                                   ั
         “นับต่อแต่น้ ีไป เราควรเลิกเป็ นศัตรู กน ” ชาวนากล่าวกับงูพิษ “ลูกชายของข้าเดินซุ่มซ่ามไป
                                                ั
เหยียบเจ้า จึงสมควรแล้วที่เขาจะได้รับการลงโทษ และการที่เจ้ากัดเขาตายก็เป็ นเพราะความตกใจ
มิได้มีเจตนา ฉะนั้นเราควรหันมาเป็ นมิตรกัน ส่ วนวัวควายของข้าต่อไปเจ้าก็อย่าได้รบกวนทา
อันตรายอีกเลย”
         “อย่าเลย เราคงเป็ นมิตรที่ดีต่อกันไม่ได้หรอก” งูกล่าวปฏิเสธ “ท่านจะลืมได้หรื อว่าข้าเป็ นผู ้
                                                                 ่
กัดลูกชายของท่านจนถึงแก่ความตาย และข้าก็ ”ไม่อาจลืมได้วาเป็ นผูตดหางจนขาดด้วนอยูจนทุก
                                                                        ้ั                   ่
วันนี้”

                                                             ่
                                    นิทานเรื่ องนี้สอนให้รู้วา
                        ั
 แม้จะสามารถให้อภัยแก่กนได้แต่เรื่ องที่ทาให้เกิดความเจ็บปวดและสู ญเสี ยในอดีตนั้นเป็ นการยาก
              ที่จะลืมเลือนได้ ฉะนั้นก่อนจะทาอะไรควรพิจารณาให้รอบคอบ

ชาวนากับงูพิษ

  • 1.
    ชาวนากับงูพษ ิ ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ลูกชายชาวนาเดินไปเหยียบหางงูพิษตัวหนึ่งเข้าโดยไม่ได้ต้ งใจ ด้วย ั ความเจ็บและตกใจงูตวนั้นจึงแว้งกัดลูกชายชาวนาจนถึงแก่ความตาย ชาวนาผูเ้ ป็ นพ่อได้ใช้มีดฟัน ั ถูกหางของงูพิษขาด นับแต่น้ นมางูพิษก็คอยหาโอกาสแก้แค้นโดยการลอบเข้าไปกัดสัตว์เลี้ยงของ ั ชาวนาตายไปทีละตัวสองตัว ชาวนาเกรงว่าสัตว์เลี้ยงของตนจะตายหมดคอก จึงคิดว่าควรจะผูกมิตร กับงูไว้ดวยการนาอาหารอันมีรสเลิศพร้อมด้วยน้ าผี้งไปให้กบงู ้ ั “นับต่อแต่น้ ีไป เราควรเลิกเป็ นศัตรู กน ” ชาวนากล่าวกับงูพิษ “ลูกชายของข้าเดินซุ่มซ่ามไป ั เหยียบเจ้า จึงสมควรแล้วที่เขาจะได้รับการลงโทษ และการที่เจ้ากัดเขาตายก็เป็ นเพราะความตกใจ มิได้มีเจตนา ฉะนั้นเราควรหันมาเป็ นมิตรกัน ส่ วนวัวควายของข้าต่อไปเจ้าก็อย่าได้รบกวนทา อันตรายอีกเลย” “อย่าเลย เราคงเป็ นมิตรที่ดีต่อกันไม่ได้หรอก” งูกล่าวปฏิเสธ “ท่านจะลืมได้หรื อว่าข้าเป็ นผู ้ ่ กัดลูกชายของท่านจนถึงแก่ความตาย และข้าก็ ”ไม่อาจลืมได้วาเป็ นผูตดหางจนขาดด้วนอยูจนทุก ้ั ่ วันนี้” ่ นิทานเรื่ องนี้สอนให้รู้วา ั แม้จะสามารถให้อภัยแก่กนได้แต่เรื่ องที่ทาให้เกิดความเจ็บปวดและสู ญเสี ยในอดีตนั้นเป็ นการยาก ที่จะลืมเลือนได้ ฉะนั้นก่อนจะทาอะไรควรพิจารณาให้รอบคอบ