ลิงกับแมลงปอ
นานมาแล้ว
แมลงปอตัวหนึ่งบินมาไกลรู้สึกเหนื่อยจึงเกาะพักอยู่ที่
กิ่งของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ลิงที่อยู่ที่ต้นไม้ไล่
แมลงปอไม่ให้มาเกาะที่กิ่งแมลงปออ้อนวอนว่า
“ฉันบินมาไกล
เหนื่อยเหลือเกินขอหยุดพักที่นี่สักครู่เดียวเท่านั้น”
ลิงไม่ฟังโยนกิ่งไม้ไล่แมลงปอ
แมลงปอโกรธมากจึงไปเล่าให้ราชาแห่งแมลงปอฟัง
ราชาแห่งแมลงปอโกรธมากจึงส่งแมลงปอสามตัวไปแ
จ้งต่อราชาแห่งลิงว่าจะทาสงครามกับลิง
ราชาแห่งลิงหัวเราะเยาะ และเมื่อถึงวันทาสง คราม
ราชาแห่งลิงให้ลิงทุกตัวหาท่อนไม้เป็นอาวุธสาหรับทุ
บแมลงปอให้บี้แบน
ฝ่ายแมลงปอไม่มีอาวุธกันเลย
ราชาแห่งแมลงปอได้กระซิบวิธีการที่จะต่อสู้กับลิง
พอถึงสนามรบแมลงปอแต่ละตัวบินไปเกาะที่หน้าผา
กลิงแต่ ละตัว
ลิงเมื่อรู้สึกว่าแมลงปอมาเกาะที่หน้าผากก็ใช้ท่อนไม้ทุ
บแมลงปอทันที แต่แมลงปอบินหนีทัน
ลิงถูกท่อนไม้ทุบก็หัวแตกตายหมด
แมลงปอจึงเป็นผู้ชนะในสงคราม
กำเนิดเหยี่ยว
นานมาแล้ว มีเด็กชายคนหนึ่ง
แม่เขาตายตั้งแต่เขายังเล็กๆ ต่อมาพ่อแต่งงานใหม่
แม่เลี้ยงเป็นคนใจร้ายและไม่รักเด็กชายคนนี้เลย
แต่ต่อหน้าสามีนางก็แสร้งทาเป็นรักและเลี้ยงดูอย่างดี
ต่อมา
วันหนึ่งพ่อบอกกับแม่เลี้ยงว่าจะต้องเดินทางไปต่างเมื
องหลายวัน
ขอให้ช่วยดูแลลูกชายด้วย แม่
เลี้ยงรับคาอย่างดี
แต่พอสามีไม่อยู่นางก็เริ่มแสดงความรังเกียจลูกเลี้ยงโ
ดยสั่งให้ลูกเลี้ยงไปคอย ไล่นกที่ท้องนา
และไม่ทาอาหารให้
เด็กชายลูกเลี้ยงต้องหาผักและผลไม้ในท้องนากินประ
ทังชีวิต เขารู้สึกหิวตลอดเวลาและก็ผอมลงทุกวัน
วันหนึ่งพ่อกลับมา
เด็กชายดีใจมากแต่ไม่กล้าเล่าเรื่องแม่เลี้ยงให้ฟังเด็กช
ายขอให้พ่อช่วยจับไก่ให้ตัวหนึ่ง
แม่เลี้ยงก็มาดุว่าจะมาจับไก่ไปกินหรือ เด็กชาย
ตอบว่าไม่ใช่เอามากินแต่จะทาอย่างอื่น
แล้วเด็กชายก็ดึงขนจากตัวไก่มาปักที่ลาตัวของตนจน
เต็มตัว
แล้วเด็กชายก็เปลี่ยนรูปกลายเป็นเหยี่ยวบินไปเกาะที่
ต้นไม้ พ่อตกใจรีบตัดต้นไม้ที่เหยี่ยวบุตร ชายเกาะอยู่
เหยี่ยวบินไปที่อีกต้นแล้วร้องว่า “แม่ใจร้าย
ไม่ให้ฉันกินอะไรเลยตลอดเวลาที่พ่อไม่อยู่
ต่อไปนี้ถ้าเจอลูกไก่ของแม่เลี้ยงใจร้ายนี่
ฉันจะจับกินให้หมด”ว่าแล้วเหยี่ยวลูกชายก็บินไปและ
จน บัดนี้
ถ้าเหยี่ยวเห็นลูกไก่ที่ใดจะโฉบลงมาจิกไปเป็นอาหาร
ทุกครั้ง
กำเนิดค้ำงคำว
นานมาแล้ว แมวจับนกมาได้ตัวหนึ่ง
มันก็นั่งกินนกจนอิ่มแหลือแต่ขนกองไว้
ทันใดนั้นแมวก็ เห็นหนูวิ่งผ่านมา แมวตะปบไว้ได้
แมวยังรู้สึกอิ่ม จึงคิดว่าจะไว้กินหนูตัวนี้ตอนเย็น
จึงวางหนูเอาไว้บน กองขนนก
แล้วแมวก็ออกไปเดินเล่น
หนูตัวนั้นเพียงแต่สลบไปยังไม่ตายพอหนูรู้สึกตัวก็
ขยับตัว
จะคลานไปที่รังแต่รู้สึกแปลกประหลาดที่ลาตัว
พอมองที่ลาตัวก็เห็นมีปีกอยู่ พอกระพือ ปีกก็บินได้
ทั้งนี้เพราะขนนกที่ตายยังมีเลือดอยู่
ขนที่ชุ่มเลือดจึงติดกับลาตัวหนูแน่น
หนูมีปีกตัวนี้จึงบินไปที่ กลุ่มนกและขออยู่กับนก
และขอแต่งงานกับนางนก นางนกบอกว่า
“ฉันไม่แต่งงานกับ เธอหรอกรูป
ร่างเธอน่าเกียจจริงๆเหมือนหนู”
หนูมีปีกจึงบินกลับไปหาฝูงหนู ขออยู่กับหนู
ฝูงหนูพากันขับไล่หนูมีปีกไม่ให้อยู่ด้วย
หนูมีปีกรู้สึกอับอายยิ่งนักที่
ตนไม่เป็นที่ยอมรับของทั้งหนูและ นก
จึงต้องซ่อนตัวอยู่ในตอนกลางวันไม่ให้ใครเห็นและออ
กหากินเฉพาะตอนกลางคืน
ปัจจุบันเราเรียกหนูมีปีกนี้ว่า”ค้างคาว”
เสนอ
ครูวิภากรณ์ ศิริเวทิน
จัดทำโดย
ด.ญ.พรนัชชำจงปัญญำกุลชั้นม.2/1 เลขที่ 24

นิทานพื้นบ้านฟิลิปปินส์