ผีตายซาก

2,511 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
2,511
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
14
Actions
Shares
0
Downloads
8
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

ผีตายซาก

  1. 1. ผตายซาก ี พล * นกร * กมหงวน กบ ลกชาย ิ ิ ั ู พิมพเเปนเเออกสาารโโดย คุณไไก  Wanchaii Boonpiichchayanun พิมพ ปน กส ร ดย คุณ ก Wancha Boonp chchayanun แแปลงงเเปนไไฟล  PDFF โโดย โโกหลังังวัวังง ปล ปน ฟล PD ดย ก หล  อาหารเชามื้อนั้นคุณหญิงวาดเขามาในหองรับประทานอาหารเปนคนสุดทายดวยสีหนาหมนหมองผิดปรกติ ขณะนี้ทุกคนนั่งประจําที่พรอมแลว ลูกชายของสีสหายนังรวมกันอยูทโตะ ่ ่  ่ีสําหรับ ๔ คน สวนคณะพรรคสี่สหายกับสี่นางและเจาคุณปจจนึก ฯ นงโตะใหญคอโตะสเหลยมยาว ่ั   ื  ่ี ่ีโดยมีเจาคุณปจจนึก ฯ และคุณหญิงวาดนั่งประจําหวโตะขางละคนทกครงทรวมรบประทานอาหารกน ั   ุ ้ั ่ี  ั ั พอคุณหญิงวาดทรดตวลงนง พ.อ.นิกรก็กลาวขึนดัง ๆ ุ ั ่ั ้ "กินโวยพวกเรา"  การรับประทานอาหารเชาแบบอาหารฝรงเรมตนทนที พลนั่งอยูทางขวาของคุณหญิงวาด  ่ั ่ิ  ัถัดไปคือนิกร ประไพและนันทา ทางซายของคณหญงวาดคออาเสยกมหงวน ศาสตราจารยดเรก  ุ ิ ื ่ี ิ  ิประภาและนวลลออ "คุณแมไมสบายหรืออยางไรครับ แลวกผมรสกวาคณแมจองมองดหนาอายหงวนเสยจรง ๆ  ็ ู ึ  ุ   ู   ี ิจัง ๆ เหมือนกบวาอายหงวนเปนสตวประหลาดหรอมนษยตางดาว" ั    ั  ื ุ  
  2. 2. พล.ต.พลพูดยิ้ม ๆ คุณหญิงวาดหันมาทางลูกชายของทาน "แมกําลังมีเรื่องเศราและสะเทือนใจ" อาเสี่ยพูดโพลงขึ้น "เกี่ยวกับผมดวยหรือครับ" คุณหญิงวาดเปลยนสายตามาทเสยหงวน ่ี ่ี ่ี "ใช เก่ียวกับเธอโดยเฉพาะพอหงวน อาตกบาตรเมอเชาน้ี ๗ องค อาอทศสวนกศลไปให  ั ่ื  ุ ิ  ุเจาสัวกิมเบทั้งหมด อา เมอคนนตอนใกลรงสวางเจาสัวไดมาหาอา"  ่ื ื ้ี  ุ    ทุกคนตางมองดูหนาคุณหญิงวาดไปตามกัน เจาคณปจจนก ฯ สบตาคณหญงวาด ทานก็  ุ  ึ ุ ิ กลาวขึน ้ "คณหญงฝนถงเจาสัวหรอครบ" ุ ิ  ึ  ื ั "ไมใชฝนคะเจาคุณ มนหนาวดฉนนอนไมหลบกลกขนมากนหมาก"  ั ิ ั  ั ็ ุ ้ึ ิ นิกรพดขนอยางหวาด ๆ ู ้ึ  "แลวยังไงครับคุณอา" คุณหญิงวาดยิมเศรา ๆ ้ "เจาสัวเดินออกมาทางซอกตยนใบใหญ"  ู ื "อุย" นกรอทาน ิ ุ "ถาเปนผมชักดินชักงอตายแลว เห็นเปนรูปรางยังไงครับคุณอา" ้ "ก็เห็นเปนคนธรรมดานแหละ แตกมองไมสถนดนก" ่ี ็  ู ั ั แลวทานก็มองไปทางเจาคุณปจจนึก ฯ "ดิฉันไมไดฝนหรือตาฝาดนะคะเจาคุณ ดิฉันเห็นเจาสัวกิมเบจริง ๆ คะ"  "ชื่ออะไรนะครับ" นกรถามยม ๆ ิ ้ิ คุณหญิงวาดหนมาทําตาเขียวกับหลานชายของทาน ั "แกไมรหรอกหรือวาเตี่ยพอหงวนชือกิมเบ เม่ือทานยงมชวตอยทานกรกใครเอนดพวกแก ู ่  ั ี ี ิ ู  ็ ั  ็ ูเหมือนกับลูกหลานและแกก็เรียกทานวาเตี่ย ใหความเคารพทานเหมอนกบญาตผใหญคนหนง"   ื ั ิ ู  ่ึ นิกรยิ้มใหเสี่ยหงวน "กันลืมไปจริง ๆ วะ พึงนึกไดเดียวนีเองวาเตี่ยแกชือกิมเบ" ่ ๋ ้ ่ "ใหแกตายโหงตายหารากเลอดลงแดงตาย" เสียหงวนเอ็ดตะโร  ื ่ "แหม เร่ืองนดหนอยเทานกตองสาบานกนดวย" ิ   ้ี ็  ั 
  3. 3. อาเสี่ยรูสึกสนใจมาก ในเรองทวญญาณของเต่ียเขามาหาคณหญงวาด ่ื ่ี ิ ุ ิ "คุณอาเหนเต่ียผมแลวยงไงครบ คณอากลวไหมครบ" ็  ั ั ุ ั ั "ทีแรกก็รสกกลัวเหมือนกัน แตเจาสัวทานบอกวาไมตองกลวทาน ทานมาเยี่ยมไมไดมา ู ึ      ั หลอกหลอนและทานมาบอกใหรวาทานนอนอยทฮวงซยทเมองชลทานอดอดใจราคาญใจเตมทนแลว  ู   ู ่ี ุ ่ี ื  ึ ั ํ ็ รางของทานยังคงรปอยไมเนาไมเปอย ขอใหอาบอกเธอใหจดการไปรบศพทานมาไวทบานเรา ทําเกง ู ู      ั ั   ่ี  จีนแบบศาลเจาเล็ก ๆ ใหทานอยอยางสงบเงยบทางหลงบานเรา อยในฮวงซยมแตความมดมองไม   ู  ี ั  ู ุ ี  ืเห็นอะไรเลย ทนทกขทรมานมานานแลว" ุ   นวลลออขนลุกซู หลอนกระซบกระซาบกบประภาเบา ๆ  ิ ั "เคราะหดเหลือเกินทีเตี่ยไมมาหาฉัน ถามาหาดฉนและพดกบดฉนอยางน้ี ดิฉนอาจจะชอค ี ่  ิ ั ู ั ิ ั  ัตายก็ได" พลกลาวกับคุณหญิงวาดอยางแปลกใจ "เตี่ยพูดกับคุณแมอยางนีหรือครับ" ้ "จะ แมจําไดทกคํา แมยงรับคํากบเจาสววาแมจะบอกใหพอหงวนจดการในเรองนใหเปนไป ุ ั ั  ั     ั ่ื ้ี  ตามความประสงคของเจาสัว" "แลวเต่ียก็หายไปอยางนนหรอครบ"   ้ั ื ั "ใช รางของทานทลอยอยกลางหองคอย ๆ เลอนหายไป ตอนนันนาฬิกาบนโตะขางเตียง  ่ี ู   ื ้นอนแมบอกเวลา ๕ นาฬกา ๒๐ นาที แมไดยกมือไหวและขอใหวิญญาณของทานไปสูสุคติภพ แลว ิแมก็แปลกใจตัวเองที่แมไมไดกลัวผีสางเจาสัวกิมเบจนเกินไป คงจะเปนเพราะมาปรากฏตัวใหแมเห็นในรูปราของมนษยธรรมดานนเอง"  ุ  ่ั เสียงจอกแจกจอแจดงขนทวหองรบประทานอาหาร นกรตกไขดาวหมแฮมใสปากจนเตมคํา ั ้ึ ่ั  ั ิ ั  ู  ็เคี้ยวตุย ๆ แลวกลาวขนทง ๆ ทเสยงคบปาก   ้ึ ้ั ่ ี ี ั "เร่ืองนนาสนใจ เตี่ยเปนคนมีบุญ เมอทานมชวตอยทานสรางแตบญกศล ทานนับถือผีสาง ้ี  ่ื  ี ี ิ ู    ุ ุเหมือนพวกคนจนแตทานกนบถอพทธ" ี   ็ ั ื ุ นายพลดิเรกดุนิกร "กลืนไขดาวเสียกอนเถอะวะอายกรแลวคอยพูดจะไดฟงรูเรือง ไขดาวเขาไปอยูในปากทังใบ   ่  ้ฟงแกพูดลําบากเหลือเกิน" นิกรกลืนไขดาวและหมูแฮมเขาไปในทองและยกแกวกาแฟรอนขึ้นซดเสียงดังโฮก เขาอธิบายเรื่องเจาสัวกิมเบตอไป "เทาท่ีพวกเรารจกทานอยางใกลชด ถงเต่ียติดยาฝนสบฝนเปนประจํา เตี่ยก็ไมเคยกอกรรม ู ั   ิ ึ  ู  
  4. 4. ทําเข็ญใหใครเดือดรอน หากินในทางคาขายอยางสุจริตไมเคยคดโกงใคร เรื่องทําบุญเทาไหรเทากัน สรางโบสถ สรางกฏและทอดกฐนทกป พวกเรายงเคยไปรวมทอดกฐนกบเต่ียบอย ๆ เตี่ยสรางแต  ุ ิ ิ ุ ั  ิ ั บุญกุศลไมเคยทาบาป เมือทานตายไปอานิสงคแหงผลบุญก็อาจจะทําใหรางกายของทานไมเนา ํ ่เปอยเพียงแตเหี่ยวแหงไป" เจาคณปจจนก ฯ เหนพองดวย ุ  ึ ็   "อาจจะเปนไดอายกร คนทตายไปไมเนาเปอยมอยไมนอย คนจีนคนหนึงอยูทอาเภอมนบรี ่ี    ี ู   ่  ่ี ํ ี ุตายไปเกือบ ๑๐๐ ปแลว เดยวนศพยงอยปดทองเหลองอรามไปทงตว ถงปเขาทําพธตดผมตดเลบให   ๋ี ้ี ั ู  ื  ้ั ั ึ  ิี ั ั ็ใคร ๆ เรยกทานวาเซยน มีงิ้ว ยเกฉลองเปนงานประจําปเสมอ" ี   ี ่ี  กิมหงวนวา  "ที่วัดคณิกาผลหรือวัดยายแฟงก็มีศพผูวิเศษตายไปนานแลว ไมเนาไมเปอยอยศพหนงครบ     ู ่ึ ัและที่วัดบางเสาธงขางบานชาติชายแชมเปยนโลกก็มีพระภิกษุสงฆองคหนึ่งมรณภาพนานแลว ศพของทานไมเนาไมเปอย" นิกรหวเราะหึ ๆ ั "คุณพอกันตายเพียง ๕ วันเทานันกลินออกมานอกโลงเหม็นอูไปหมด พอครบ ๑๐๐ วนเปด ้ ่  ั ออกดูกอนพระราชทานเพลิงเละเหมือนปลาเจา" นันทาทําตาเขียวกับนองชายของหลอน "นินทากระทังพอของตัวเอง คนอยางแกนะลกอกตญ"ู ่   ู ั ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ คณหญงวาดไดพดคยปรกษาหารอกบเสยหงวนอยางเปนงาน ุ ิ  ู ุ ึ ื ั ่ี  เปนการ ซึ่งทานมั่นใจวาศพของเจาสัวกิมเบคงไมเนาเปอย อันเนืองจากบุญกุศลทีเจาสัวสรางกรรมดี ่ ่ไวเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู อาเสี่ยรับปากวาพรุงนี้วันเสารเปนวันวางงานเขาจะไปเยี่ยมฮวงซุยเจาสัวกิมเบและจะพิสูจนความจริงในเรื่องนี้ดวย ถาหากวาเต่ียของเขาไมเนาไมเปอยเขากจะรบศพมาไวทบาน "       ็ ั  ่ี พัชราภรณ" และจะสรางศาลเจาแบบเกงจีนใหเจาสัวกิมเบอยูอาศัยวิญญาณจะไดสงบสุข ในเวลาเดียวกันนี้เอง ลูกชายของสีสหายกําลังวิพากษวิจารณกันในเรื่องนี้ สมนกกลาวกบ ่ ึ  ัเพื่อน ๆ วา "กงเทงทึงขณะท่ีพวกเราอายไดสามสขวบยงจาความไมได พวกเราเคยเห็นแตรปกงเทานัน   ุ  ่ี ั ํ ู ้เอง เปนไปไดไหมวะที่กงไมเนาไมเปอยทั้ง ๆ ทีตายมา ๒๐ กวาปแลว" ่    นพกมลงมองดูจานหมูแฮมไขดาวของเขาซึ่งมีแตจานเปลา ๆ แลวเขากพดกบสมนกผเปน  ็ ู ั ึ ู หลานปูแท ๆ ของเจาสวกมเบ   ั ิ "ก็อาจจะเปนไดเหมือนกัน เหมอนอยางปลากรอบทเขาเสยบไมขายยงไงละ ทําไมถึงไมเนา ื  ่ี ี  ั 
  5. 5. ไมเปอยปลาเค็มก็เหมือนกัน"  พนสหวเราะกาก ั ั  "เอาคนไปเปรยบกบปลามอยางทไหนวะ ปลากรอบนะเขายางหรอรมควนไฟใหมนสกเสย ี ั ี  ่ี   ื ั  ั ุ ีกอนแลวตากแดดตั้งหลายวัน สวนปลาเค็มเขาก็ใสเกลือตากแดดมันก็ไมเนา" ศาสตราจารยดารงกลาวขึนอยางเปนงานเปนการ ํ ้ "โดยสภาพของรางกายมนษยเราแลว คนเราเมอตายไปรางกายมนกตองเนาเปอยไป" แลว  ุ   ่ื  ั ็   เขาก็กระซบกระซาบกบเพอนเกลอของเขา ิ ั ่ื "คุณยาทานแกแลว ทานอาจจะเหนภาพลวงตาหรอภาพทเกดขนจากประสาทหลอนกได    ็ ื ่ี ิ ้ึ ็แลวหกแววไปเอง"  ู็  เสียตี๋ยมเล็กนอย ่ ้ิ "นั่นนะซี คนแกมกจะมอปาทาน"  ั ีุ อาหารเชาสิ้นสุดลงในครึ่งชั่วโมงนั้น เมือคุณหญิงวาดกับสีนางพากันลุกขึนเดินออกไปจาก ่ ่ ้หองรับประทานอาหาร ทโตะอาหารสเหลยมยาวโตะนนกคงเหลอสสหายกบเจาคณปจจนก ฯ เพียง ่ี  ่ี ่ี  ้ั ็ ื ่ี ั  ุ  ึ๕ คน อาเสี่ยรองเรียกเจาหนุมรูปหลอทั้งสี่คนใหมานั่งรวมโตะ เพอปรกษาหารอกนในเรองทเกยวกบ ่ื ึ ื ั ่ื ่ี ่ี ัศพเจาสัวกิมเบเตี่ยของเขา "พรุงนี้วนเสารใครติดธุระอะไรบางหรือเปลา" ั นายพลดเรกกลาวขนทนที ิ  ้ึ ั "กันกับดํารงตองไปในพธรบมอบอาวธปลอยตอสอากาศยาน ทีรฐบาลอเมริกนมอบใหกอง ิีั ุ   ู ่ั ัพันอากาศโยธนของเราใชปองกนสนามบนดอนเมอง และพิธีรับมอบจะกระทาในเวลา ๑๐ ถึง ๑๒ น." ิ   ั ิ ื ํ "ออ จริงแหละโวยกันพึ่งนึกได" พลวา "สําหรับกันพรุงนี้ตองเปนผูใหญฝายเจาบาวในพิธีมงคลสมรสที่วังสวนกุหลาบ ตอนกลางวันกันจะตองไปขลกอยทบานเจาบาวคงจะไปเมองชลกบแกไมได อายนัสกไปไมไดเหมอนกน  ุ ู ่ี    ื ั   ็   ื ัเพราะตองทําหนาทีเปนเพือนเจาบาว"  ่ ่ เส่ียหงวนจปากจกจก ุ ๊ึ ๊ั "ถายงง้ันคุณอาตองไปกบผมนะครบ" ั  ั ั ทานเจาคณพยกหนา  ุ ั  "ได อาไมมีธุระอะไรหรอก ใครจะไปบางละ" "ก็คุณอากับผม อายกร อายต๋ี อายนพและอายแหวนะซีครบ เราจะออกจากบานแตเชา     ั   กะใหไปถึงเมืองชลราว ๑๐ น. ผมจะเปดประตูฮวงซุยเขาไปดูศพเตียใหเห็นเท็จจริงคือเปดฝาโลงออก  ่
  6. 6. ดูเลย ถาหากเตี่ยไมเนาไมเปอยจริงละกอ ผมจะเชิญศพเตี่ยมาไวที่บานเรา" เจาคณปจจนก ฯ เหนพองดวย ุ  ึ ็   "ดีเหมือนกน คนทตายไปแลวไมเนาไมเปอยนะเปนผมบญ" ั ่ี        ู ี ุ "วา" นกรคราง ิ "อยางนั้นเขาเรียกวาผีตายซากครับคุณพอ เมื่อเร็ว ๆ นผมกเคยพบในสวนหลงบานเราศพ ้ี ็ ั หนึ่งแหงแหงแก" ทานเจาคุณนัยนตาเหลือก "ฮา คนนะเรอะ" "คางคกครับ" กิมหงวนกลาวกบสสหายหนม  ั ่ี ุ "ตั้งใจจะพาพวกแกทั้งสี่คนไปเมืองชลดวยกัน แตเจานัสกับดํารงบงเอญตดธระกชางเถอะ   ั ิ ิ ุ ็เจานพไปกับลุงนะ แกจะไดเห็นฮวงซุยหรือที่ฝงศพของพวกเศรษฐีจีนที่ภูเขาเล็ก ๆ ลกนน แตละแหง ู ้ั  สวยงามมากและลงทุนคากอสรางคาซือทีดนนับแสน" ้ ่ ิ "ตกลงครับลุง แตวาเราจะกลบมาทนพธแตงงานรอยเอกสมศกดเพอนอายนสไหมครบ"  ั ั ิี   ั ์ิ ่ื  ั ั "ทันแนนอน เราจะกลบถงบานอยางชากบายสองโมงเทานน คณอาทานจะตองเปนผสวม ั ึ    ็   ้ั ุ    ูมงคลแฝดใหบาวสาว ลงกบพอแกกบลงพลและนาหมอของแกตลอดจนคณยาและคณแมของพวกแก ุ ั  ั ุ  ุ  ุ จะตองรดนํ้าอวยพรเขา สวนพวกแกกเปนแขกไชโยกนเลยงตอนคารับรองวาตองกลับมาทัน เอาละ  ็  ิ ้ี ่ํไปทํางานกันเสยทโวยสายแลว อยาลมวาพรงนแกตองไปเมองชลกบลงอยาเหลวนะอายนพ" ี ี    ื  ุ ้ี  ื ั ุ   ตอนสายวันตอมาซึ่งตรงกับวันเสาร ในราว ๑๐.๐๐ น คาดิลแล็คเกงซึ่งขันโดยเจาแหวก็พาเสี่ยหงวนกับนิกร พรอมดวยเจาคณ    ุปจจนึก ฯ ร.อ.นพ และร.อ.สมนึกเดินทางมาถงดนแดนสวนหนงนอกเขตเทศบาลของจงหวดชลบรี ึ ิ  ่ึ ั ั ุหลังจากท่ีรถเกงคนนเลยเขาไปในเมองพาทกคนไปรบประทานอาหารเชา ที่รานอาหารแหงหนึ่งมา  ั ้ี  ื ุ ั เรยบรอยแลว ี   ทางแยกจากทางหลวงตรงไปยังภูเขาเล็ก ๆ ลูกนันเปนถนนลูกรัง สภาพของถนนพอใชได ้มองดูตามเนินเขามีฮวงซุยขนาดใหญซึ่งเปนฮวงซุยถาวรหลายแหง ทางการไดสงวนทดนเหลานไว  ่ี ิ  ้ีสําหรับใหคหบดชาวจนซอทสรางฮวงซยบรรจศพบรรพบรษของเขา ที่เชิงเขามีศาลเจาเล็ก ๆ และมีคน ี ี ้ื ่ี  ุ ุ ุุ
  7. 7. จีน ๒ คนทําหนาที่ดูแลฮวงซุยเหลานี้ซึ่งเจาของฮวงซุยนั่นเองไดสละเงินใหผูเฝาตามสมควร เมื่อเขาพากนมาเยยมเคารพศพบรรพบรษ ั ่ี ุุ สุสานนี้อยูในเขตปาโปรงและสงบเงียบวังเวงตลอดวัน เปนทีอยูอาศัยของนกตาง ๆ ตลอด ่ จนสัตวปาขนาดเลกเชนกระตายปาหรอแย ทกวนเสารอาทตยมชาวจนมาเยยมเคารพศพบรรพบรษ ็    ื ุ ั  ิ  ี ี ่ี ุุของเขาเสมออยางนอยก็หนึ่งราย บางรายก็นาอาหารมาเซนไหวตามประเพณี ถาเปนวันตรุษสารท ํแลวก็มีผูมาเยี่ยมฮวงซุยเหลานี้มากมาย ฮวงซุยทั้งหมดที่เชิงเขาและบนเนินเขามีไมถึง ๕๐ แหงและเปนฮวงซุยของผูที่มีฐานะดี ยงรวยมากฮวงซยกสวยงามใหญโตหรหรามาก ่ิ ุ ็  ู ๕๐๐ เมตรหรือครึงกิโลเมตรจากทางหลวง คาดิลแล็คเกงกแลนมาหยดหนาศาลเจาแหง ่  ็  ุ   หนึ่ง ใกล ๆ กบรถตรวจการคนหนงของพวกชาวจน ทกคนพากนลงมาจากรถ เจาแหวถือถาดเงินใบ ั ั ่ึ ี ุ ักะทัดรัดบรรจุดอกไมธูปเทียนสําหรับสักการะดวงวิญญาณของเจาสัวกิมเบและเจาสัวกิมไซสองพี่นอง ชาวจีนในวัยกลางคนคนหนึงออกมาจากหองพักขางศาลเจา พอแลเหนกมหงวนเขากตน ่ ็ ิ ็ ่ืเตนดีใจอยางยิงรีบเขามาหาและทักทายอาเสียดวยภาษาจีนแตจว ่ ่ ๋ิ "อาเสี่ยสบายดีหรือครับ ตงแตตรษจนปทแลวมาอาเสยพงมาเยยมฮวงซยทานเจาสววนน้ี" ้ั  ุ ี  ่ี  ่ี ่ึ ่ี ุ   ั ั "ฉันไมใครวาง"  เสี่ยหงวนพูดยิ้ม ๆ และสงธนบัตรสีแดงใหหนึ่งฉบับ "เส็งไมอยูหรือ" "ครับ เส็งเขาไปในเมืองครับ ไปซอธปเทยนและกระดาษเงนกระดาษทองมาไวขายครบ" ้ื ู ี ิ  ั อาเส่ียพยกหนารบทราบ ั  ั "แกพาพวกเราไปที่ฮวงซุยเตี่ยฉันหนอยซีนะ หาชะแลงไปดวยสกอนหนง สําหรับเปดฝาโลง  ั ั ่ึจําปาออก ฉันอยากจะดูศพเตี่ยและอาแปะของฉัน" นายฮวดผูดูแลสสานวย ๔๐ ปทาหนาตืน ๆ ุ ั  ํ ่ "จะเปดดูทําไมครับอาเสีย ทานเทงทึงไปนานแลวตั้งแตผมรุนหนุมและเตี่ยผมยังไมตายเปน ่ผูดูแลฮวงซุยทนนบเปนเวลา ๒๐ ปมาแลว ปานนกเหลอแตกระดกแหละครบ แมแตเสื้อผาก็ผุพัง ่ี ่ี ั     ้ี ็ ื  ู ัเปอยไปหมด" อาเสียพูดตัดบท ่ "เอาเถอะนา ฉนมเหตผลบางอยางทฉนอยากจะดศพเต่ียของฉนและอาแปะดวย ถึงแมวา ั ี ุ  ่ี ั ู ั  จะเหลือแตกระดูกก็ขอใหไดเห็นเถอะ" "ครับ ครับ เชิญอาเสียลวงหนาไปกอนครับ ผมจะไปเอาชะแลงในบานผม" ่ แดดรมเพราะมีหมูเมฆปดบังดวงอาทิตยทาใหบริเวณเชิงเขาเย็นสบาย เจาคณปจจนก ฯ ํ  ุ  ึ
  8. 8. เดินนําหนาพาสองสหายกบนพและสมนกกบเจาแหวตรงไปทภเขาลกนนและคอย ๆ ขนไปบนเนนเขา ั ึ ั   ่ี ู ู ้ั  ้ึ ิโดยแทบจะไมรูสึกตัวเพราะภูเขามีความลาดเพียงเล็กนอย นายฮวดชายกลางคนแตยงแขงแรงถอ ั ็ ืชะแลงวิ่งเหยาะ ๆ ตดตามมา ิ บนที่ราบเนินเขาแหงหนึ่งสูงจากพื้นดินไมเกิน ๕ เมตร ฮวงซุยที่ใหญโตมั่นคงแข็งแรงสวยงามเดนกวาฮวงซยของคนอนมรวเหลกโปรงลอมรอบในเนอทดน ๒๕ ตารางวาคอทบรรจศพเจาสวกม ุ ่ื ี ่ั ็   ้ื ่ี ิ ื ่ี ุ  ั ิเบและเจาสัวกิมไซสองพี่นองผูลวงลับไปแลว แตความสําคญของฮวงซยนอยทเจาสวกมเบ อดีตมหา ั ุ ้ี ู ่ี  ั ิเศรษฐีเปนบิดาของกิมหงวนมากกวา อาเสี่ยไดลงทุนสรางฮวงซุยนี้พรอมทั้งซื้อที่ดินเปนเงิน๒๕๐,๐๐๐ บาทในสมัยที่เงินยังแพงอยู ฮวงซุยหินออนสูง ๒ เมตรครึง สรางแบบฮวงซุยในเมืองจีนหลังคาโคงครึ่งวงกลม กวาง ๔ ่เมตรยาว ๖ เมตร มประตลกกรงเหลกใสกญแจดอกใหญซงลกกญแจนนอยทเสยหงวน สองขาง ี ู ู ็ ุ  ่ึ ู ุ ้ั ู ่ี ่ี ประตูมีสิงโตหินสองตัวนั่งอมยิ้มทําหนาทคลายกบเปนยามรกษาสสานน้ี รอบบริเวณฮวงซุยตกแตง  ่ี  ั  ั ุ สวยงามมาก มีภูเขาจาลอง มตกตารปคนและสตวอยบนภเขา ริมรั้วเหล็กปลูกพันธุไมดอกเรียงราย ํ ี ุ ู ั  ู ูนับตงแตเยอบีรา เบญจมาศ ไวโอเล็ต กุหลาบ ซงนายฮวดและนายเสงคนเฝาสสานชวยกนทําสวน ้ั   ่ึ ็  ุ  ัพรวนดินดายหญาและอาเสยไดสงเงนมาใหคนละ ๕๐๐ บาททุกเดือน ดังนั้นฮวงซุยของเจาสัวกิมเบ  ่ี   ิ จึงมีความสวยงามที่สุด ถงกบเจาคณปจจนก ฯ ออกปากวา ึ ั  ุ  ึ  "เห็นฮวงซุยของเตี่ยแกและลุงแกแลวอาอยากตายโวยอายหงวน ถาหากวาอาตายแกเอาศพอามาไวที่นี่นะ มันสงบเงียบรื่นรมยมาก อาจะไดคยกบเต่ียแกและลงของแก"  ุ ั ุ นิกรวา "คุณพอเปนคนไทยตายแลวตองเผาซครบ"    ี ั ทานเจาคุณคอนควับ "ไมเอา รอนจะตายโหง เผามันทารุณมาก" แลวทานก็หนมาทาง ร.อ.นพ  ั "ตาสั่งไวเสียกอนเจานพ ถาตาตายอยาเผาตาเปนอนขาด ตองเอาศพมาไวทน่ี"    ั ่ี นพหัวเราะเบา ๆ "จางเขาสต๊ัฟไวดีไหมครบแลวเอาคณตาไวในหองพพธภณฑ พวกเราจะไดรสกเหมอนกบวา  ั  ุ   ิ ิ ั  ู ึ ื ั คุณตายังไมตาย" "สตั๊ฟ ......." "ครับ" "สตั๊ฟคนใครเขาจะรับทําวะ" นิกรพูดเสริมขึ้น
  9. 9. "ถายังงั้นก็ทํามมมเกบไวทบานเปนอยางไรครบ" ั ่ี ็  ่ี    ั เจาคณปจจนก ฯ หนมาทางนกร ุ  ึ ั ิ "แกคิดวาการทํามมมหรอศพอาบยาแบบไอคปตทําไดงาย ๆ หรอ" ั ่ี ื ุ   ื "จะยากอะไรครับ ผาทองควักเอาตับไตไสพงออกลางนําใหสะอาดเอาเกลอปนโรยตวคณ ุ ้  ื  ั ุพอใหทั่วตากแดดไวสักวันแลวโรยขาวคั่ว สับเปนทอน ๆ ยัดใสไห ราวสองเดือนก็หลนกินได" เจาคุณปจจนึก ฯ ทําตาปริบ ๆ "นั่นนะเรอะมัมมี่" "ครับ มัมมี่แบบอีสานยังไงละครับ อาหารคูบานคูเมืองของไทยเราก็คอนําพรกปลารา"    ื ้ ิ  อาเส่ียกิมหงวนพาทกคนเดนชมรอบนอกบรเวณฮวงซยจนทวแลวเขากแจกเงนนายฮวดอก ุ ิ ิ ุ ่ั  ็ ิ ี๕๐๐ บาทสั่งใหไปแบงใหนายเส็งครึ่งหนึ่งเปนรางวัลพิเศษที่ทั้งสองคนเอาใจใสในฮวงซุยของบิดาเขา ในที่สุดกิมหงวนก็ไขกุญแจเย็ลล็อคดอกใหญทประตูเหล็กหนาฮวงซุยเปดออก เนองจากตอนบน ่ี  ่ืหลังคาฮวงซุยบางแหงมีแผนกระจกหนาแสงสวางจึงลอดผานลงไปในฮวงซุยตลอดวันและชองระบายลมก็ชวยถายเทอากาศใหบริสทธิ์ ถึงแมฮวงซุยนี้สรางมา ๒๐ กวาปแลวกเปนฮวงซยหนออนปน ุ    ็  ุ ิ คอนกรีตมั่นคงแข็งแรงสวยงามสะดุดตามาก ศพของเจาสัวกิมเบตงอยบนเตยงทางขวากลางหอง ศพของเจาสัวกิมไซพี่ชายอยูทางซาย   ้ั ู ี โลงจําปาทงสองโลงสดํามะเมื่อมเปนหีบศพที่มั่นคงแข็งแรงที่สุดเพราะทําจากซงทงตนราคาของมนจง ้ั ี ุ ้ั  ั ึแพงมาก สวนโลงไมสี่เหลี่ยมผืนผานั้นไมสูจะแข็งแรงนัก ผบางรายขนเตมททาใหโลงแบะออกผกลง ี ้ึ ็ ่ี ํ  ี ้ิออกมาจากโลง พระเจาที่กาลงสวดศพเผนจวรปลวไปตามกน ผูคนวิงลมลุกคลุกคลานไปคนละทาง ํ ั  ี ิ ั  ่แตโลงจาปานั้นเจาภาพจะตองมีเงินถัง ํ ศพทั้งสองอยูหางจากกันเกือบ ๒ เมตร ปลายเตียงตังศพนันมีโตะตังอยูกลางเตียงทังสอง  ้ ้ ้  ้วางกระถางธูปเทียนและมีโตะสี่เหลี่ยมอีกโตะหนึ่งสําหรบวางเครองเซน ั ่ื  ทุกคนรวมทั้งนายฮวดตางเขามาอยูในฮวงซุยหินออนของสองเจาสัวผูยงใหญในอดีต ถึงแม    ่ิเจาสัวกิมไซไมรารวยเหมือนนองชายแตใคร ๆ กรวาเขาเปนพชายของเจาสัวกิมเบมหาเศรษฐพอคาจน ํ่ ็ ู   ่ี   ี   ีคนสาคัญ ํ สมนึกมองดูโลงจําปาทังสองโลงแลวกระซิบถามบิดาของเขาเบา ๆ ้ "ศพไหนครับกงใหญและศพไหนกงเล็กของผม" อาเสี่ยกลืนนาลายเอ๊ือก ํ้ "กงโวยไมใชกง กงนะมันเครื่องตวงเหลาที่เขาตวงขายหนึ่งกงสองกง สวนกงแปลวาปูหรือ ตา"
  10. 10. "ออ อายนพมนบอกผมวาเมอกอนเขาเรยกกงแตเดยวนเขาเรยกกง" ั  ่ื  ี   ๋ี ้ี ี  "เชื่อมันซิ" แลวเสยหงวนกอธบายใหลกชายของเขาฟง ่ี ็ ิ  ู  "ทางขวานั่นคือกงแท ๆ ของแก แตเปนนองของกงใหญ ทางซายนะกงใหญคอเปนลุงของ     ืเตี่ยและมีศกดิเปนกงแกเหมือนกัน" ั ์ ทุกคนตางขอธูปเทียนและดอกไมจากเจาแหว แลวทรดตวนงจดธปเทยนสกการะดวง  ุ ั ่ั ุ ู ี ัวิญญาณของเจาสัวกิมเบและเจาสัวกิมไซสองพี่นองผูลวงลับไปแลว ภายในฮวงซุยสงบเงียบ เสียงเสี่ยหงวนพูดพึมพาเบา ๆ ํ "เตี่ยจา เม่ือเตยมชวตอยฉนไดลางผลาญเตยและขดใจเตยทาใหเตยหวเสยเพราะฉนตลอด ่ี ี ี ิ ู ั   ่ี ั ่ี ํ  ่ ี ั ี ัเวลา แตฉนเปนลูกคนเดียวของเตี่ย ฉันจะเปนจิ้งจกหรือเปนตะเข เตี่ยก็รักและกรุณาฉัน อยางไรก็ ั ตามพอเตี่ยเทงทึงฉันไดปกครองทรัพยสมบัติอันมากมายของเตี่ย ฉนกสามารถบรหารธรกจการคา ั ็ ิ ุ ิ แทนเต่ียไดเปนอยางดและบดนกรรมไดสนองฉนแลว อายตีลกของฉันคือหลานของเตียกําลังตั้งหนา  ี ั ้ี  ั  ๋ ู ่ลางผลาญฉนเหมอนกบฉนเคยรดและไถเตยเมอครงกอน เตี่ยจา คุณอาหญิงทานบอกวาเตียไปหา ั ื ั ั ี ่ี ่ื ้ั  ่ทาน เต่ียบอกทานวารางของเต่ียไมเนาไมเปอย เตยอดอดใจททนทกขทรมานอยในฮวงซยนอยากจะ      ่ี ึ ั ่ี ุ  ู ุ ้ีใหฉนรบศพเตยไปไวทบาน "พัชราภรณ" บดนเราไดมาดศพเต่ียแลว ถาไมเนาไมเปอยจริงเราก็จะรับ ั ั ่ี  ่ี  ั ้ี  ู ศพไปไวบานวันนี้แหละ แตเต่ียตองสญญาวาเต่ียจะไมหลอกหลอนพวกเราใหตกอกตกใจ ถาขอรอง   ั     ไมเชื่อฉันก็จะจางหมอผีมาจับเตี่ยใสหมอเอาไปถวงแมนํ้า ไปอยกตองอยอยางสงบ แลวฉันจะจัด ู ็  ู เครองเซนใหเต่ียกินทุกมอ สวนฝนถาพอจะหาไดฉันก็จะหาใหสูบ" ่ื   ้ื เทียนข้ีผ้ึงหลายเลมถกปกไวบนราวเทยน สวนธปกระแจะปกไวในกระถาง ดอกไมสดปกไว  ู   ี  ู  ในแจกัน กล่ินธปและควนเทยนหอมตลบทวฮวงซย ตอจากนันทุกคนก็ลกขึนยืน อาเสยกมหงวน ู ั ี ่ั ุ ้ ุ ้ ่ี ิกลาวกบนายฮวดเปนภาษาไทย  ั  "ฮวดโวย แกงัดฝาโลงอาแปะออกไดแลว ฉันจะดูศพอาแปะของฉันกอนแลวคอยดูศพเตีย ่ฉัน" ร.อ.นพกระซบกระซาบกบบดาของเขา ิ ั ิ "ออกไปเดินเลนขางนอกดีไหมครับพอ ยงไงกปลอดภยไวกอน" ั ็ ั  นิกรยิ้มแหง ๆ กระซิบกับลูกชายของเขาเชนเดียวกัน "อาแปะกบเต่ียเปนผีตายซากไมนากลวอะไรหรอกเทาทพอเรยนรมา ผตายซากไมดเพราะ  ั   ั  ่ี  ี ู ี  ุยังไมไดเผา แตถาพงตายเรยกวาผดบหรอตายแลวสามสวนกําลังขึนอืดทืดดุมาก ผสกคอผทเผาแลว   ่ึ ี  ี ิ ื  ่ี ั ้ ้ ี ุ ื ี ่ี ก็ดุ"
  11. 11. เมื่อไดเห็นรางโครงกระดูกของเจาสัวกิมไซผูเปนลุงของเขา เขาบอกตัวเองวาอาแปะจะตองนอนสงบอยูในหีบศพและในฮวงซยนอกนบรอยปหรอพนป บางทีอาจจะหลายพันปกได ถาหากวาไมมใคร ุ ้ี ี ั   ื ั ็    ีทําลายฮวงซุยของเขา แลวเขาก็ส่ังใหผูดแลสสานเปดหบศพบดาของเขา ตอนนีทกคนรูสกตืนเตนไปตามกันเพราะ  ู ุ  ี ิ ้ ุ  ึ ่อยากจะรูความจริงวารางของเจาสัวกิมเบเนาเปอยหรือเปลา ถาหากวายังคงรูปอยูในสภาพเดิมก็นบ  ัวาเปนเรืองทีนามหัศจรรยอยางยิง ่ ่  ่ การเปดฝาโลงจําปาดวยชะแลงเหลกเปนงานงาย ๆ สําหรับนายฮวด เพียงครูเดียวเขาก็ยก  ็   ฝาโลงเจาสัวกิมเบออกวางพิงไวขางเตียง แสงสวางที่สองผานกระจกบนหลังคาฮวงซุยเขามาทําใหทกคนยนตะลงไปตามกน แม  ุ ื ึ ักระทงนายฮวดก็แสดงทาตนเตนแปลกใจเหลอทจะกลาว เจาคณปจจนก ฯ กิมหงวน นกร นพ สม ่ั ่ื  ื ่ี   ุ  ึ ินึกและเจาแหวกับนายฮวดตางจองตาเขม็งมองดูศพเจาสัวกิมเบโดยไมยอมกระพริบตา มันเปนเรื่องที่ไมนาจะเปนไปไดแตก็เปนไปแลว รางของชายชราคอเจาสัวกิมเบยงคงอยใน  ื  ั ูสภาพเดิม มีการเปลี่ยนแปลงก็แตเพียงเนื้อหนังเหี่ยวแหงไป ใบหนาซีดเซียวไมมีเลือด แตกเหมอน ็ ืกับคนแกท่ีกําลังนอนหลับสนิทในทานอนหงาย กางเกงแพรดําปงลนและเสอกยเฮงสขาวอนเปนชดท่ี  ้ิ ้ื ุ ี ั  ุกิมหงวนแตงใหกอนที่จะนําลงหบเปอยและขาดวนเหลอเปนชนเลก ๆ บางชินปกปดอยูตามรางกาย ี  ่ิ ื  ้ิ ็ ้ ของเจาสวกมเบ  ั ิ ท่ีนาประหลาดใจทสดกคอเสนผมอนขาวโพลนของเจาสวยาวลงมาปรกบาทงสองขาง ทง ๆ ่ี ุ ็ ื  ั  ั  ้ั  ้ัที่วันตายตัดผมสั้นเกรียน หนวดเครากยาวออกมาอยางผดปรกติ ทังหนวดและเคราขาวเปนสําลี ็  ิ ้เครายาวเลยหนาอก เลบนวมอและเลบเทากยาวออกมาอยางไมนาเชอ เล็บขางหนึ่งยาวประมาณ ๒ ็ ้ิ ื ็  ็    ่ืนว้ิ เจาคุณปจจนึก ฯ คอย ๆ เงยหนาขึ้นมองดูเสี่ยหงวน พอสบตากับอาเสีย ทานกกลาวขน ่  ็  ้ึดวยเสียงหนัก ๆ "เต่ียของแกกลายเปนเซยนไปแลวอายหงวนดวยบญฤทธหรอกศลผลบญทสรางไวทาใหเจา  ี    ุ ์ิ ื ุ ุ ่ี   ํสัวตายไปแลวไมเนาไมเปอย ผมเผาหนวดเคราและเลบกยงงอกออกมาจนแทบจะจําหนาไมได"  ็ ็ั เสี่ยหงวนยิ้มแหง ๆ "เตี่ยผมเปนเซียนหรือครับ" "ใช เปนผูมีบุญอยางลนเหลือ เรากเหนศพเจาสัวกิมไซแลวมแตรางโครงกระดก แตเตีย ็ ็   ี  ู ่ของแกเหมือนกับคนนอนหลับ ที่ซูบซีดไปก็เพราะรางกายไมมีเลือดและตายไปแลว" สมนึกกลาวขึนดวยเสียงสันเครือ ้ ่
  12. 12. "กงผมหนาตาอยางนีเอง" ้ อาเสี่ยจุปาก "กงอกแลว กงโวยไมใชกง" ี  เสียตีหวเราะ ่ ๋ ั "เผลอไปครับ ผมตื่นเตนแปลกใจมากที่ผมไดเห็นกงของผมไมเนาไมเปอยอันเนื่องจากบุญกุศลของทาน" อาเสี่ยพยักหนาเห็นพองดวย "แกสงเกตดใหดอายต๋ี กงแกไวหนวดเคราแบบนีหนาตาบอกใหรวาเปนเซียนหรือเปนคนมี ั ู  ี ้ ู บุญ หรือยังไง" "จริงครับ เหมือนตาแปะแกขายธูปเทียนอยูในวัดเลงเนยยี่ หนาตาคลาย ๆ กงนี่แหละครับ"    อาเสี่ยทาตาปริบ ๆ ํ "เปนยังงั้นไป แกเอาเต่ียฉันไปเปรยบเทยบกบตาแปะขายธป" ี ี ั  ู พูดจบเขาก็หันมาทางนิกร "แกรูสกยงไงบางอายกร"  ึ ั   "บอกไมถกโวยคลายกบวากนฝนไป เต่ียตายไปแลวทาไมรางกายไมเนาไมเปอย ผมและ ู   ั  ั   ํเล็บตลอดจนหนวดเคราก็ยาวออกมาไดคลายกับวาเตี่ยนอนหลับแบบมาราธอน ขอใหกนเผยอหนัง ัตาเตี่ยดูหนอยเถอะวะ" "ลองดูซี" นิกรกมตัวลงไปและยืนมือขวาใชนวหัวแมมอและนิวชีมอขวาจับนัยนตาซายของศพคอย ๆ ่ ้ิ ื ้ ้ ืแหวกขนทละนอย ทนใดนนเองศพเจาสัวก็ยกมือขวาปดมอนกรเตมแรงแลวตวาดแวด ้ึ ี  ั ้ั   ื ิ ็  ็ "เลงยงงลายเรอะ" ั ้ี  เทานี้ทุกคนก็โกยอาววิงออกไปจากฮวงซุยดวยความรักตัวกลัวผีเจาสัวกิมเบ ซงทกคนกได ่  ่ึ ุ ็ยินเสียงเจาสัวพูดอยางถนัดและพูดเสียงดังมาก แมกระทั่งนายฮวดซึ่งเปนคนไมกลัวผีเพราะมีหนาที่เฝาสสานกพลอยเสยขวญเผนออกมา ุ ็ ี ั  เจาคุณปจจนึก ฯ มองดูหนากิมหงวนคลายกับจะคนความจริงจากใบหนาของอาเสีย แลว ่ทานกถามวา ็  "แกแกลงทาเปนเสียงผีเตี่ยแกหลอกพวกเราเลนใชไหม" ํ เส่ียหงวนขมวดควยน ้ิ  "โธ- ใหผมลากเลือดลงแดงตายซีครับ ผมไมไดพูดเลย"  
  13. 13. ทานเจาคณหนมาทางเสยต๋ี  ุ ั ่ี "หรือแกพูด ถาพูดก็รบเสียตามตรง" ั ร.อ.สมนึกฝนหัวเราะ "คุณปูเห็นหรือเปลาตอนทีอากรกมตัวลงไปแหกตากงผม" ่ "หา ตอนนนไมทนสงเกตหรอก"้ั  ั ั "แตผมเห็นครับ ผมเห็นอากรเอามือขวาคอย ๆ แหกตาขางซายของกงขน กงยกมือขวาขึน    ้ึ ้ปดมืออากรเต็มแรงแลวดุอากรวา... เลงยังงลายเรอะ ผมเห็นปากกงปะหงับ ๆ ตอนพดผมกเลยเผน ้ี  ู ็ ออกมาจากฮวงซุยเปนคนแรก" นิกรทําทาขนพองสยองเกลา เขากลาวกับเสียหงวนวา ่ "เต่ียเอามอปดแขนกนจรง ๆ วะแลวก็ดุกันซึ่งเตี่ยคงจะรําคาญทีกนไปแหกตาทาน" ื  ั ิ ่ั เส่ียหงวนฝนยมอยางยากเยน  ้ิ  ็ "ถายงง้ันเตยกนกดนะซ"ิ ั ่ี ั ็ ุ  นิกรวา "ขึ้นชื่อวาผีก็ดุท้ังนั้นแหละเพือนแตดมากหรือดุนอย เขาพูดกันวาผีตายซากไมดเลิกเชือกันที ่ ุ  ุ ่บรื๊อว.........." ตางวิพากษวิจารณกนสกครู กมหงวนกกลาวกบเจาคณปจจนก ฯ เปนเชงปรกษาหารอหรอ ั ั ิ ็  ั  ุ  ึ  ิ ึ ื ืขอความเหนจากทาน็  "เราทุกคนไดเห็นแลววาเตี่ยยังอยูในสภาพมนุษยธรรมดาคือไมเนาไมเปอย ผมจะรับศพเตี่ยไปกรุงเทพ ฯ ในวันนีดไหมครับคุณอา" ้ ี ทานเจาคณนงคดสกครู  ุ ่ิ ิ ั "ถาไมมีอะไรขลุกขลักก็ควรจะเอาไปและไปไวที่กระทอมทายสวนหลังบานกอน จนกวาแกจะเรียกชางมาสรางศาลแบบเกงจีนใหเรียบรอย เจาสัวกิมเบจะไดมทอยูอาศัยอยางสูขสบาย" ี ่ี  เส่ียหงวนหนมาทางนายฮวดผดแลสสาน ั ู ู ุ "ฮวดโวย แกใชเวลาสกหนงชวโมงเขาไปในเมองหาเชารถบรรทกขนาดกลางสกคนหนงมาท่ี  ั ่ึ ่ั  ื  ุ ั ั ่ึนี่เพื่อรับศพเตี่ยกันเอาไปกรุงเทพ ฯ แกพอจะหาเชาไดไหม บอกกับเขาตามตรงวาจางบรรทุกศพที่สุสานนี"้ "พอหาไดครับเสี่ย แตราคาอาจจะแพงหนอยเพราะการบรรทกศพเขารงเกยจ เวนแตได   ุ ั ี  ราคาตามทเขาตองการ" ่ี  อาเสียพูดตัดบท ่
  14. 14. "เรื่องราคาไมตองพูดถึงเทาไหรเทากัน รบไปรบมานะ พวกเรามีธุระทางกรุงเทพ ฯ ทจะตอง ี ี ่ี ทําในตอนบาย" สมนึกเออมมอเขยแขนบดาของเขาแลวพดเสรมขน ้ื ื ่ี ิ  ู ิ ้ึ "บอกนายฮวดใหจางแตรวงมาสกวงไมดหรอครบเต่ีย สําหรบแหศพกง"  ั  ี ื ั ั   เสี่ยหงวนตวาดแว็ด "ไมตองโวย"  นายฮวดสงชะแลงเหล็กใหเจาแหวแลวพาตัวลงไปที่เชิงเขา เขาตองเดินไปขึนรถประจําทาง ้ที่ทางหลวงแตระยะทางครึ่งกิโลเมตรสําหรับนายฮวดไมไกลอะไรเลย เขาเดนออกไปกนกาแฟหรอไป ิ ิ ืจายของทตลาดเลก ๆ วันหนึ่งตั้งสามสี่เที่ยวจนเคยชิน ่ี ็ เจาคุณปจจนึก ฯ พาทกคนกลบเขาไปในฮวงซย ตางเขามายนจบกลมมองดศพเจาสวกมเบ ุ ั  ุ   ื ั ุ ู  ั ิดวยความแปลกใจที่รางของเจาสัวไมเนาเปอย นอกจากนีผมกับเล็บและหนวดเครางอกออกมาได ร. ้อ.สมนึกแลเห็นสรอยคอทองคาหนักประมาณ ๓ บาทอยทคอศพ เขากถามเต่ียของเขา  ํ ู ่ี ็ "สายสรอยทคอกงมพระหรอเปลาครบเตย" ่ี  ี ื  ั ่ี "มีอยูสององค สมเด็จวัดระฆังองคหนึ่ง ทงเศรษฐอกองคหนง เปนพระชั้นเยี่ยมที่กงของแก ุ ีี  ่ึใชประจําตวจนวนตาย" ั ั เสียตี๋ยมแหง ๆ ่ ้ิ "ผมแกะออกเอาไวใชนะครบ อยูที่กงก็ไมมีประโยชนอะไรเพราะทานตายไปแลว ใหผมไวใช   ัดีกวานะครับ" อาเสี่ยพยักหนา "ก็เอาซี อยากไดกไหวกงขอทานเสยกอน อยูกบแกตองรักษาไวใหดนะอายนึก กงของแก ็   ี  ั ีนะทานรักษาขาวของของทานดทสด แมแตผาขาวมานุงอาบนําทานใชไดตง ๑๐ ป ทานร่ารวยเปน  ี ่ี ุ   ้    ้ั  ํมหาเศรษฐีกเพราะรูจกประหยัดนันเอง" ็ ั ่ ทุกคนย้ิมนอยย้ิมใหญไปตามกน สมนกประนมมอไหวระหวางอกจองมองดหนาคณปหรอ  ั ึ ื    ู  ุ ู ืกงของเขา ซงนอนหลบตาพรมอยในโลงจาปาแลวเขาก็พูดพึมพัมเบา ๆ ่ึ ั ้ิ ู ํ "กงครับ ผมขอสายสรอยกบพระของกงนะครบ"  ั  ั ทุกคนสะดุงเฮือกและถอยหลังกรูดเมือแลเห็นผีตายซากลืมตาโพลง สมนกคนเดยวยนนง ่ ึ ี ื ่ิเฉยแตใบหนาซดเผอกเสนผมบนศรษะตงชน   ี ื  ี ้ั ั "ออย" เสยต๋ีคราง "ทําไมกงลอผมอยางนี้ละครับ" ่ี ผีตายซากยิ้มเล็กนอยและพูดพึมพัม
  15. 15. "กงอยากเหนหนาเอง" ็  ็ นิกรกับนพโกยอาวออกไปนอกฮวงซุยเจาแหวติดตามไปดวย เจาคณปจจนก ฯ กบเสยหง   ุ  ึ ั ่ีวนและสมนึกวิ่งแขงกันออกไปดวยความหวาดกลัวเหลือทีจะกลาว ทกคนออกมายนรวมกลมขาง ่ ุ ื ุ สิงโตหินหางจากประตูฮวงซุยราว ๒ เมตร ตางมองดูหนากันดวยความหวาดหวัน เจาคณปจจนก ฯ ่  ุ  ึทําหนาครงยมครงแหย  ่ึ ้ิ ่ึ "เต่ียแกไมใชยอยโวยอายหงวน"     "นั่นนะซีครับ" อาเสยพดเสยงสนเครอ "ถาเชญศพไปไวทบานเราเต่ียคงจะหลอกหลอนคน ่ี ู ี ่ั ื  ิ  ่ี ในบานแน ๆ แบบนเปนผดบไมใชผตายซากนครบ" ้ี  ี ิ   ี ่ี ั ทานเจาคณเหนพองดวย  ุ ็   "ก็ควรจะเปนอยางนน เมอเราเชญศพไปไวทบานพรงนแกกควรนมนตพระมาสวดมนตร  ้ ั ่ื ิ  ่ี  ุ ้ี ็ ิ และถวายภัตตาหารเชาทําบญอทศสวนกศลไปใหเจาสว เจาสัวก็คงไมหลอกหลอนใครเพราะพวกเรา ุ ุ ิ  ุ   ัก็ลานแตญาตพนองลกหลานของทาน ถาจะหลอกกคงหลอกอายแหวคนเดยว" ิ ่ี  ู   ็   ี เจาแหวสะดงเฮอก   ุ ื "รับประทานอยาพดอยางง้ีซีครบผมยงใจไมดอยู เจาสัวทานดุจริง ๆ นะครบ ตอนทีทานลืม  ู  ั ่ิ  ี ั ่ ตาขึ้นมาเมื่อกี้นี้ผมตกใจแทบชัก" นิกรพูดเสริมขึ้น "ฉันก็เหมอนกนโวย" ื ั  เสี่ยหงวนพยายามปลอบใจตนเองใหเขมแข็งแลวกลาวกับทุก ๆ คนวา "เขาไปในฮวงซุยเถอะ ชวยกนปดฝาโลงใหเรยบรอยและชวยกนยกหบศพลงไปทเชงเขา เรา  ั   ี   ั ี ่ี ิหกคนพอจะยกไหวถึงแมวาโลงจําปาจะหนักหนอย นายฮวดไปตามรถมาจะไดนําศพเตี่ยขึนบรรทุก  ้รถรีบกลับบานเรา อยากลัวเตี่ยเลยวะ แกคงลอพวกเราเลนสนก ๆ เทานน"   ุ  ้ั ทุกคนพากันเดนรวมกลมเขาไปในฮวงซยอยางหวาด ๆ นกรพยกหนากบเสยต๋ีแลวถามวา ิ ุ  ุ  ิ ั  ั ่ี   "ไมเอาหลวงพอกับสรอยคอทีคอกงแกหรืออายนึก"่ สมนึกทําทาขนพองสยองเกลา "ไมละครับ อากรอยากไดกแกะเอาซครบ" ็ ี ั นิกรสะดุงโหยง  "โอย ขืนยนมอลงไปกงแกกคงตะครบมอฉนไวเทานน" ื ื  ็ ุ ื ั   ้ั เสี่ยหงวนยกฝาโลงขึนปดหีบศพบิดาของเขาและสังใหเจาแหวชวยตอกตะปูให โดยใช ้ ่ชะแลงเหล็กตอกเบา ๆ ตะปูก็ฝงลงไปในเนื้อไมอยางงายดาย อาเสยรสกภาคภมใจอยางยงทเตยของ ่ี ู ึ ู ิ  ่ิ ่ี ่ี

×