Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

ไพรมหากาฬ4

20,742 views

Published on

  • Be the first to comment

ไพรมหากาฬ4

  1. 1. 669 29[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  2. 2. 670 ขณะนั้น นับเปนเวลา 4 นาฬิกาเศษเล็กนอย อีกไมนานนักก็จะสวาง ทุกคนจึงไมมีใครคิดที่จะนอนตอไป ตางนั่งดืมกาแฟคุยกันฆาเวลารอแสงตะวัน เกิดกับแงซายชวยกันหุงหาอาหาร ่สําหรับมื้อเชา “ดื่มกันเสียแตเชามืดอยางนี้เลยก็ดีเหมือนกัน กวาจะสวางก็กนอาหารมื้อแรกเสร็จ จะได ิไมเสียเวลา” ไชยยันตพด ู ดารินขอน้ํารอนจากหมอที่แงซายตม เทราดลงบนผาขนหนู แลวประคบซับตามใบหนาและลําคอ หลอนดูเหมือนจะเปนคนทีนอนนอยที่สุด เชษฐาบรรจุกระสุนเพิ่มเติมเต็มอัตราศึก แทน ่นัดที่ยงเสือออกไปลงในปนประจํามือของเขา มองไปทางพรานใหญดวยความเชื่อถือศรัทธาเต็มที่ ิ  ขณะที่เขาอยูยามและเสือตัวนั้นยองกริบเขามา เขาเขาใจวาคงมีเขาเพียงคนเดียวเทานั้นที่รูสึกตัว และเตรียมรับมือกับมันในฐานะยามระวังเหตุ คิดไปไมถึงเลยวา รพินทรผูซึ่งนอนหลับอยูจะรูสกตัวตื่นขึ้นทันตอเหตุการณนนดวย มันเทากับเปนการทดสอบพิสูจนไดอยางแจมชัดที่สดวา ึ ้ั ุสัญชาตญาณพรานของรพินทร ควรแกการไวใจแนนอนเพียงใด ในอาณาจักรปาดงพรไพรนี้รพินทร ยอมจะเปนหลักประกันความปลอดภัยใหแกผูอยูในความคุมครองของเขาไดเสมอไป แลวก็อดประหลาดใจไมไดในขอที่วา พรานหนุมผูนี้ฝกฝนประสาทใหเฉียบไวตอสัมผัสของกลิ่นไออันตรายไดอยางไร มันเปนคุณลักษณะพิเศษที่พรานนอยคนนักจะมีไดเชนเขา “ขอโทษที่ผมไมไดปลุกคุณตอนที่เสือมันยองเขามา เพราะจะเขาไปปลุกบอกก็ไมทนเสีย ัแลว” เชษฐาออกตัวเบาๆ เกรงวารพินทรจะนึกตําหนิเขาทียิงเสือตัวนั้นโดยพละการ ทั้งๆ ที่ ่รับปากกันไวแลวเปนมันเปนเหมาะวา หากเกิดสิ่งผิดปกติใดๆ ขึ้น เขาจะตองปลุกบอกพรานใหญ ่ “แตคุณก็รูสึกตัวพอดี คงจะไลๆ กับผมกระมัง เพราะพอผมลั่นไกตูมก็เห็นคุณวิงปราด ่ไปตรงที่มันโผลออกมา” “คุณชายทําถูกตองแลวครับ สําหรับเหตุการณฉุกเฉินเฉพาะหนาอยางนี้ ขืนมัวแตมาปลุกผมอยู เสือมันอาจกระโจนเขามาใสพวกเราคนใดคนหนึ่งเสียกอนก็ได ที่ผมสั่งไวนั้นหมายถึงวาหากรูสึกตัวเนินๆ แตไมสามารถจะตัดสินใจอยางไรได ก็ควรจะปลุกผม” ่ “คุณรูสึกตัวยังไงนะ ก็ผมเห็นคุณนอนหลับอยูแทๆ หรือวาคุณมีวิธีการที่ฝกมายังไง ทั้งๆที่นอนหลับอยูก็สามารถจะรูและตื่นขึ้นทันเมื่อสัตวมันยองเขามาใกล  ขอสัมภาษณสักนิดเถอะสงสัยมานานแลว มีญาณพิเศษอะไรหรือ?” จอมพรานหัวเราะ มองดูอาการพิศวงสงสัยของนายจางดวยความรูสึกขันๆ “ผมก็บอกไมถูกเหมือนกันครับ แตคงไมใชญาณพิเศษที่เหนือธรรมชาติของมนุษยทวๆ ั่ไปแนเทียว อาจมาจากความจําเจจนเคยชินเสียมากกวา ตามปกติเมือนอนในปาทุกครั้ง ผมนอน ่หลับงายและตืนงาย คอยระวังตัวอยูเสมอ และมักจะตื่นอยูบอยๆ เสียงหรือกลิ่นอะไรที่แววหรือโชย ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  3. 3. 671มากระทบ มันจะปลุกผมในทันที แตตองหมายความถึงวาสุขภาพดีพรอม รางกายสมบูรณเต็มที่ ในการเขาปาทุกครั้ง ถาคราวใดผมรูสึกวารางกายไมแข็งแรงพอ ผมจะไมยอมเขาปาเปนอันขาด ดูแตเมื่อคราวที่ไอผีโขมดลงมาเลนงานคนของเรา ตอนที่เราตั้งแคมปกนอยูที่โปงกระทิงนั่นยังไงครับ ัคืนนั้นผมไมสบาย กอนนอนคุณหญิงก็ฉีดยาระงับประสาทไวให ผมหลับเปนตายเลย ไมรูสกตัว ึแมแตนดเดียว…” ิ แลวเขาก็หยุดหัวเราะขันๆ อีกครั้งหนึ่ง เอยตอมาเปนเรื่องชวนหัววา “ถาคุณชายพบกับพรานเฒาหนานไพรที่ผมเคยเลาใหฟง คุณชายจะยิ่งแปลกใจกวานี้ ถึงผมเองในขณะนั้นก็อดทีจะสงสัยเสียไมได คือคืนหนึงเราไปนอนอยูดวยกันสองคนในปาบริเวณ ่ ่ใกลเคียงกับเหมืองหวยสุด กอนจะหลับไปดวยกันกลางดานสัตว เราสัญญากันไววาใหคอยดักฟง เสียงรถยนตประจําเหมืองทีจะวิ่งผานไปมาในราวกลางคืน ่ เพราะตองการจะฝากซื้อเสบียงในหมูบาน รถเหมืองคันนั้นมีหนาที่วิ่งลองระหวางตัวเหมืองกับเมืองกาญจนเปนประจํา ราวๆ สักตีหนึ่งเห็นจะได ผมก็ไดยนเสียงรถยนตวิ่งกระหึ่มไตเนินใกลกับดานที่เรานอนอยูขึ้นมา ในปา ิ กลางดึกอยางนั้นเสียงเครื่องยนตดังกองไปหมด ผมรูสึกตัวแตหนานไพรนอนหลับกรนสนัน ่หวั่นไหว ตองเขยาปลุกขึ้นมาแลวพากันวิงออกไปดักรถ ผมถามแกวาเสียงรถยนตออกดังลั่นไปทั้ง ่ปาอยางนั้นแกไมไดยนหรือ แกก็สั่นหนา บอกวาแกหลับสนิท ไมไดยินอะไรเลย พอดักรถฝากซื้อ ิของเรียบรอยแลวเราก็กลับมานอนกันทีเ่ กา ผมนึกอยูในใจวา อีตาพรานเฒาหนานไพรนีแกเปน ่พรานใหญอยูมาไดยงไง ถึงนอนขี้เซาอยางนี้ ชักไมคอยเชื่อน้ํามนตเสียแลว ทีนี้พอตอนตีสองเห็น  ัจะได ผมกําลังนอนหลับสนิททีเดียว ตองลุกพรวดขึ้นมาเพราะไดยนเสียงปนลั่นตูมขึ้น พอลืมตา ก็ ิเห็นหนานไพรหิ้วเมนตัวหนึ่งเขามา แกถามผมบางวา เมนมันพากันคลานมาเปนฝูงไมไดยนบาง ิหรอกรึ ซึ่งผมก็ไมไดยินจริงๆ ตื่นขึ้นเพราะเสียงปนนั้นเอง หนานไพรไมไดยนเสียงรถยนต แตแก ิกลับไดยนเสียงสัตวตัวเล็กๆ เดิน ทั้งๆ ทีแกนอนหลับ และอยาวาแตเมนเลย ตอใหงูตัวเล็กๆ เลื้อย ิ ่เขามาใกล แกก็จะตองรูสึกตัวตื่นทันเสมอ เรื่องประสาทสัมผัสของคนเรานี่ มันอยูที่การฝกครับวา จะใหเคยชินกับสิ่งใด” คณะนายจางของเขาทั้งสามพากันหัวเราะขึ้น ในเรื่องที่เขาเลา ดารินบอกมาวา “มีนิทานเลาแกเหงาใหฟงไดเสมอแหละนะ นายพราน” “นี่ไมใชเรื่องนิทานครับ แตเปนเรื่องจริง” “มีอยางที่ไหน เสียงรถยนตวงเขามาใกลๆ ไมไดยน กลับไปไดยนเสียงเมนเดิน คุณถูกอี ิ่ ิ ิตาพรานเฒาหนานไพรนันตุนใหกระมัง ทีแกลงทําเปนนอนหลับขณะที่รถคันที่จะดักฝากซื้อของวิง ่  ่ ่เขามาใกล แกขี้เกียจลุก จะหลอกใหคุณลุกขึ้นวิ่งไปดักรถคนเดียว” หลอนแยงมาปนหัวเราะ รพินทรทําหนาขึงขัง “ผมรับรองไดวาหนานไพรหลับจริงๆ ครับ แกกรนออกลั่นไปหมด และที่พิสูจนชัดวาแกไมไดแกลงนอนหลับก็คือ แกตองการจะดักรถคันนันเสียยิ่งกวาผมเสียอีก สําหรับผม...สิ่งที่ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  4. 4. 672ตองการจะฝากซื้อก็เพียงแคบุหรี่กับยาควินิน สวนของที่แกตองการนันสําคัญกับแกอยางที่สด ชนิด ้ ุที่ถาไมไดมา ก็เดินตอไปไมไหวทีเดียว แกเปนคนติดฝน คนขับรถคันนั้นกับแกรูจกกันดี แก ัตองการจะดักพบคนขับและสั่งใหคนคนนันไปซื้อฝนจากพอคาคนหนึง ้ ่ ซึ่งแกถือเปนความลับจะตองไปบอกกับคนขับดวยตนเอง เชื่อไดแนวาแกตองไมแกลงนอนหลับ” “ก็นาจะเปนไปไดอยางรพินทรเลานี่เหมือนกัน....” ไชยยันตเสริม “พรานปาอาจนอนขี้เซาที่สุดสําหรับเสียงอื่นๆ แตก็เฉียบไวที่สุดสําหรับสัตวเลี้ยง มันเปนสัญชาตญาณชนิดหนึ่งของเขา เรื่องที่เลาใหฟงนีแปลกดี หนานไพรที่วานี่เปนมือพรานเยียม ่ ่ยอดมากไมใชหรือ?” “สําหรับการลาชางละก็ ผมเคยเปนลูกศิษยอีกนั่นแหละครับ หนานไพรไมเคยยิงชางตัวไหนในระยะที่หางเกิน 20 กาว เวลานอนในปาแทนทีจะนอนที่สูง กลับชอบนอนขวางดักอยูกลาง ่ดานสัตว ผมเองก็ไดอะไรดีๆ จากแกมามากเหมือนกัน จะถือวาเปนครูก็ไมผิด นาเสียดาย ที่แกมาตายเพราะกระทิงแตกตายสมศักดิ์ศรีพรานใหญ คือกระทิงตัวนั้นถูกแกยิงเอาตัวได สวนแกมาตาย ็เพราะบาดแผลเปนพิษทีหลัง ความจริงแกก็ลมกระทิงมาเสียนับไมถวนแลว แตมนุษยเรามีจดจบ  ุดวยกันทั้งนั้น ผมเองก็ยังไมทราบเหมือนกัน ลาสัตวมามาก ไมทราบวาจะตายเพราะสัตวชนิดไหน” “อาจเปนสัตวสองเทา ปากแดงๆ มีเขาที่หนาอกก็ได!” ไชยยันตสพยอกมาดวยอารมณคะนอง ทุกคนหัวเราะครืน ยกเวนดารินผูหันไปคอน ัเพื่อนชายอยางขวางๆ บนอุบอิบหนาแดง “บา! ไชยยันต พูดอะไรก็ไมรู หยาบคาย อยางนอยที่สดก็คิดบางซิวามีสุภาพสตรีอยูใน ุคณะดวยคนหนึ่ง พูดจาอะไรก็ควรจะสงวนปากคําไวบาง” “โทษที! ลืมไป นึกวาเธอเปนชายอกสามศอกเหมือนพวกเราคนหนึง ก็ไหนเธอบอกวา ่พวกเราเสมอภาคกันหมดยังไงละ ไมถือวาใครเปนสุภาพสตรีหรือใครเปนสุภาพบุรุษ ลงมาดวยกันแบบนี้แลว เธอก็คือผูชายคนหนึ่ง” หลอนคอนอีกครั้ง “แตในดานถอยคําวาจา ก็ควรเกรงใจฉันบางซิ มีอยางหรือพูดออกมาไดวาสัตวที่ ‘มีเขาที่หนาอก’ ออ! เธอเห็นผูหญิงเปนสัตวไปเสียแลวงันหรือ?” ้ เพื่อนชายยกมือไหว หัวเราะแหงๆ “ขอโทษอีกครั้ง ไมไดตั้งใจเลย...ผูหญิงหรือผูชายก็เปนสัตวชนิดเดียวกันนั่นแหละ สัตวมนุษยยงไงละ” ั “ไปไดน้ําขุนๆ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยว ‘สัตวมีเขาที่หนาอก’ เกาะแพน ‘สัตวมีหนวดที่ปาก’ เสียดวยพานทายปนนี่หรอก”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  5. 5. 673 หลอนขยับพานทาย .470 ดับเบิลไรเฟลคูมือ ไชยยันตรองลั่นกระโดดถอยหางออกไปพี่ชายทําหนาที่ตุลาการตามเคย จุปากเบาๆ “เอาละๆ หยุดทะเลาะกันเสียที ทะเลาะกันมาตั้งแตเล็กจนโต ไมรูจกเบื่อสักที สองคนนี่ ั...” แลวก็หันมาทางจอมพรานผูกลั้นยิ้มอยู ชวนคุยหาความรูตอไปอยางสนใจ  “คุณพอของคุณก็เปนพรานชั้นยอดเหมือนกันไมใชหรือ ความรูในเรื่องปาทุกชนิด คุณไมไดรับการถายทอดมาจากคุณพอคุณโดยตรงหรอกหรือ?” “คุณพอของผมทานเปนพรานสมัยใหมเกินไปครับ ทานสอนใหผมรูจักแตเฉพาะการลา การติดตามรอย และการศึกษาภูมประเทศของปาเทานัน สวนวิชาพรานแบบพืนบาน ผมเสาะ ิ ้ ้แสวงหาเพิ่มเติมเอาเอง จากพวกพรานพืนเมืองเกาๆ คุณพอสอนแตเพียงวาถาปนดี กําลังใจดี ฝมือ ้การยิงดีและรูจกปาตลอดจนสัตวที่จะลาไดดีแลว ก็ไมมีอะไรจะตองกังวล นี่เปนหลักของนักลา ัสัตวผูเจริญแลวเขายึดถือกัน แตสําหรับพรานเกาแกโบราณพื้นเมืองแลว มีอะไรที่ลึกลับซับซอนกวานันอีกมาก มันออกจะคานกับวิทยาศาสตร แตมันก็ไดผลศักดิ์สิทธิ์นาอัศจรรยเหมือนกัน ้เกี่ยวกับทางไสยเวท อาคม สมัยแรกๆ ผมก็ไมคอยจะเลือมใสศรัทธานัก แตประสบการณที่ผานไป ่นานๆ บางขณะก็ทําใหตองยอมรับนับถือเหมือนกัน สิงที่พูดถึงนี่ก็คอพิธีกรรมตางๆ ในปา เปนตน ่ ืวา การขมปา การขอลาภจากเจาปา การขอสมาลาโทษ การบําบวงขอฝากสัตวที่ยิงไดไวในความอารักขาดูแลของเจาปา ในกรณีที่เรายังไมสามารถจะเคลื่อนยายสัตวที่ยิงไดนั้นๆ ไปไดในทันที โดยปองกันไมใหสัตวอื่นมากินเสียกอน อะไรเหลานี้ พรานพืนเมืองเกงๆ เทานั้นที่จะสอนใหได” ้ คณะนายจางทังสามพากันจองมองดูเขาอยางประหลาดใจ เชษฐาครางอือออกมาในลําคอ ้แลวหัวเราะเบาๆ “แปลกนี่ ผมเพิ่งจะมารูเอาเดี๋ยวนี้เองวา คุณเลื่อมใสอยูในหลักไสยศาสตรของพรานพื้นเมือง เกียวกับคาถาอาคมเหมือนกัน ทาทางคุณไมบอกเลย” ่ “ถึงวาซิ...” ไชยยันตกลาวมาโดยเร็วอีกคนอยางทึ่งๆ “แตผมไมเคยเห็นคุณมีพิธีรีตองอะไรอยางพรานพื้นเมืองเลย ก็เห็นคุณเปนอยางพรานทันสมัยที่ผานโลกเจริญมาแลว ทุกสิ่งทุกอยางเหมือนพวกเรานี่แหละ เวนไวจากความช่ําชองอันเกิดจากประสบการณชํานาญเทานั้น” ดารินคนเดียวที่นิ่งเงียบ ไดแตจองหนาจอมพรานอยูเชนนั้นอยางสนเทห เพราะอยางนอยที่สุด หลอนก็ไดเผชิญมากับตนเองแลวเกี่ยวกับเรื่องในทํานองนี้ ยังจําไดดีถึงการนั่งหางที่โปงกระทิง และคืนนั้นหลอนเห็นและไดยนไปตางๆ นานา จนไมอาจหลับตาลงได ิ มันเปนคืนทีนาหวาดสยองทีสุดในชีวต ่  ่ ิ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  6. 6. 674 และเขาผูนี้แหละ เปนคนสอนใหหลอนทําพิธีสมานางไม ซึ่งจากนั้นอาการของ ‘ประสาทหลอน’ ตางๆ ก็หายเปนปลิดทิ้ง หลอนนอนหลับไปไดอยางสบาย ทําใหเปนเรื่องนาคิดมาจนกระทั่งบัดนี้ มันไมนาเชื่อเลยวาคนที่ไดรบการศึกษามาอยางดีแลวเชน รพินทร ไพรวัลย จะสนใจ ัศรัทธาอยูใน ‘มนตมด’ ชนิดนี้ แตเมื่อหลอนพยายามสอบซักถามเพื่อจะเอาความแนชัดจากเขาใน ืวันรุงขึ้นถัดมา เขาก็กลับใหคําตอบแบบกํากวมชวนใหเขว จนหลอนไมอาจลงความเห็นอยางใดไดถูก ระหวางทีพรานใหญจิบกาแฟนิ่งเฉยอยูนั้น เชษฐาก็กลาวถามย้ํามาอีกวา ่ “ถามจริงๆ เถอะ เรื่องอยางวานี่ เปนความจริงหรือรพินทร?” จอมพรานยิ้ม ไมมีใครตีความหมายในรอยยิ้มของเขาออก สีหนากรานเกรียม ครึ้มไปดวยเคราดก เปนเงาอยูในสลัวของกองไฟ ขณะนันไกปาเริ่มขันกระชั้นถี่ข้นเปนลําดับ แววตาคม  ้ ึกราวระคมออนโยนคูนน มองไปยังคณะนายจางของเขาทีละคนอยางชาๆ แลวก็มาจับนิ่งประสาน ั้กับดวงตาที่จองมากอนแลวของ ม.ร.ว.หญิงดาริน  “มันพูดยากครับ ในเรื่องนี้...” ในที่สดเสียงหาวต่ําก็ดังมาจากเขา ุ “ทฤษฎีของในเมืองเปนไปอยางหนึ่ง และทฤษฎีของในปา มันก็เปนไปอีกอยางหนึ่งซึ่งไมเหมือนกัน และยากทีจะมาเปรียบเทียบกันได จะพิสูจนกับแบบกฎของเรขาคณิตหรือวิทยา- ่ศาสตร เพื่อใหไดผลลัพธแนนอนออกมา ก็ทําไมไดอีกเหมือนกัน ผมอยากจะพูดวามันเปนหลักของจิตวิทยา เพื่อชวยใหดานกําลังใจเสียมากกวา เกี่ยวกับเรื่องคาถาอาคมอะไรอยางวานี่ ใครๆ ก็ยอมรับกันอยูแลววา ในปามันเต็มไปดวยสิ่งลี้ลับมหัศจรรยและคอนขางจะอาถรรพณ บางขณะก็หาสาเหตุ ของมันไมไดวา เกิดขึ้นจากอะไร ยกตัวอยางงายๆ ในเรื่องที่ผมจะเลาใหฟง คือคราวหนึ่งเมื่อผมยัง มือออนหัดและอยูในวัยรุน หัดนั่งหางคนเดียวเปนครั้งแรกที่ดินโปง เดือนมันหงาย และปาก็โปรงผมเห็นจากแสงเดือนถนัดตาวาหมูโทนตัวหนึ่งเดินลงมากินดินโปง เสียงขุดคุยของมัน เสียงเคียว ้อาหาร ยืนยันอยูชัดวาเปนมัน มิหนําซ้ําแสงจันทรก็สวางออกอยางนั้น เห็นตัวมันอยางถนัด ปนที่ผมใชเปนปนลูกซองแฝด บรรจุลูกปรายชนิดเกาเม็ดทังสองลํากลอง ระยะหางไมเกิน 20 วาอยาง ้นั้น และเปาหมายที่ชดอยางนั้น มันไมมีทางจะพลาดไดเลย หลังจากยิงออกไป ผมก็เชื่อรอย ัเปอรเซ็นตวาไมพลาดแน เพราะไดยินเสียงมันรองและลมกลิ้งชักดิ้นชักงออยู เพื่อความแนใจผมซ้า  ํไปอีกนัดหนึ่ง มันหงายทองนิ่งอยูตรงนั้น ผมนั่งกระหยิ่มใจรอคอยแสงตะวัน พอรุงเชามองลงมาอีกครั้ง สิ่งที่ผมยิงลมและเห็นนอนหงายทองอยูในแสงจันทรเมื่อคืนนี้นั้น ที่แทกคือตอไมน่นเอง ็ ัคําถามที่นาประหลาดใจที่สดก็คือวา ถาตาผมฝาดเห็นตอไมเปนหมูไปแลว เสียงหวีดรองของมัน ุเสียงดิ้นทุรนทุราย และภาพขาทั้งสี่ของมันที่สั่นกระตุกชักดิ้นพราดๆ ใหเห็นเมื่อคืนนี้คออะไร...” ื[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  7. 7. 675 เขาเวนระยะ จิบกาแฟอีกครั้งในขณะที่ทกคนจองตาเขาไมกะพริบ คอยฟงอยูอยางแทบ ุจะสะกดกลั้นลมหายใจ พรานใหญหัวเราะเบาๆ แลวเอยเนิบๆ ตอมา “ทีนี้อีกครั้งหนึ่งนะครับ นังหางเหมือนกัน แตเปนหางหนองน้ํา คราวนี้ใชไฟฉายขนาด ่สามทอนสอง เพราะเดือนมันมืดและปาทึบ ปนไรเฟลขนาด .30-06 ฟงเสียงใบไมลนกรอบแกรบอยู ั่เปนเวลานาน รอคอยจนแนใจ เพราะไดยินเสียงจุมจมูกลงไปในน้ํา จึงฉายไฟปราดลงไป จากลําไฟฉายมันเปนกวางเขางามตัวใหญทีเดียว ผมยิง มีเสียงรองลั่นออกมาทันทีที่กระสุนระเบิด...” รพินทรกระดกลิ้นออกมาเลียริมฝปาก มองสบตาทุกคน ถามวา “นึกออกไหมครับ กวางมันถูกปน มันควรจะรองเสียงยังไง?” ทุกคนสั่นหนาไมคิดคนหาวาเสียงกวางรองมันควรจะเปนเสียงอยางไร เพราะมัวแตตื่นเตนกระหายที่จะฟงเรื่องราวจากเขา จอมพรานนิ่งไปครูก็หัวเราะหึๆ แลวบอกมาหนาตาเฉยดวยเสียงเรียบๆ เชนเดิมของเขาวา “มันรองตอบเสียงปนของผมออกมาวา ‘โอย!’ ครับ หูผมไมไดฝาด จะเปนกวางหรืออะไรผมก็ไมกลายืนยัน แตยืนยันวาไดยนเสียงรองอยางนี้จริงๆ เมื่อปนของผมระเบิดเปรี้ยง ิออกไป” ดารินรองอะไรออกมาคําหนึ่งเบาๆ ยกมือขึ้นลูบแขนอันขนลุกเกรียวอยูในขณะนี้ สวนเชษฐากับไชยยันตหนมามองดูหนากันดวยความรูสึกอันบอกไมถูก ั “แลวกวางตัวนั้น?” เชษฐาถามมาเร็วปรื๋อ จอมพรานยักไหล “พอปนลั่นตูม ไฟฉายเจากรรมก็หลุดจากมือผมไปเพราะแรงสะทอนถอยหลัง ภาพทุกสิ่งมืดมิด ตามความรูสกของผมไดยินเสียงมันลมลงดิ้นน้าแตกกระจาย แลวก็มีเสียงตะกายลุกขึ้นได ึ ํวิ่งสวบสาบหายไป...” “หลังจากนั้นละ?” “พายุเริ่มพัดกระหน่ําอยางรุนแรงที่สุด จนผมตองเอาผาขาวมามัดตัวติดไวกับตนไม ไมใหญขางเคียงอีกหลายตนหักโคน และฝนตกหนัก ผมตองนอนแบบลิงอยูบนยอดไม จนกระทั่งสวาง พอลงมาดูไมปรากฏรองรอยอะไรทังนั้น ผมก็ไดแตบอกกับตนเองวา สิ่งทั้งหลายที่เกิดขึ้นเมื่อ ้คืนนี้ ลวนเปนอาการประสาทหลอนของตัวเองเทานัน ตอมาอีกหลายตอหลายครั้ง ที่ผมพยายามจะ ้ปลอบใจตนเองวาประสาทหลอนหรือหูฝาดในสิ่งวิปริตผิดอาเพศตางๆ ที่ผมไดพบเห็น ในขณะที่ทองปาอยูคนเดียว บางขณะมีคนมากูเรียกชื่อ...ผมฉายไฟก็ไมเห็นตัว บางขณะผมเห็นกองทัพของสิงสาราสัตวรอยพันชนิด มาเดินขูคําราม วนเวียนอยูใตหาง ยิงเสียจนกระทั่งกระสุนที่ติดตัวมา เกลี้ยงฉาด แลวก็นั่งตัวสั่นอยูบนยอดไม ภาวนาใหรุงเชาเสียโดยเร็ว บางขณะรางของอะไรสักอยางที่สูงขนาดยอดยางเดินกาวผานหางผมไป สิ่งเหลานี้ วิทยาศาสตรทางจิตลวนลงความเห็นไดอยาง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  8. 8. 676เดียววา มันเปนภาพลวงตาในขณะที่จิตประสาทของคนเราไมอยูในภาวะปกติน้ี เมื่อคนเรากําลัง เปลาเปลี่ยวเอกะ และบังเกิดความพรั่นพรึงขึ้นมา ก็สรางภาพขึ้นมาลวงตัวเอง ผมเองก็ลงความเห็นอยางนั้นเหมือนกันเพื่อปลอบใจตนเอง ภายหลังจากผานพนภาวะนั้นไปแลว ทวาในขณะที่มนกําลัง ัเผชิญอยูแตละครั้งนั่นสิ ผมแทบเสียสติเปนบาไป เพราะความหวาดกลัว ผมจะมีอะไรมาแกอาการของประสาทหลอนชนิดนีได ปลอบใจตัวเองตามทฤษฎีของวิทยาศาสตร มันก็ไมเปนผล จะพึ่งไฟ ้ฉาย พึ่งปน ไมวาอานุภาพดีสกขนาดไหน มันก็ชวยอะไรไมได อาการชนิดนี้แหละครับ ทําใหผม  ัเริ่มจะเห็นคุณคาของวิชาพรานของผมสมัยโบราณ ที่พวกเราสมัยใหมเห็นกันวาเปนสิ่งเหลวไหลงมงาย ชีวตที่คลุกคลีจาเจอยูในปาดง จนถือเอาปาเปนบานอยางผม จะเรียนรูเฉพาะปน สัตว หรือ ิ ํ ตนไม เพียงสามอยางไมได ตองเรียนใหรถึงวาในปานันมันมี ‘อะไร’ อยูดวย ก็เขาหลักหนามยอก ู ้เอาหนามบง หรือเกลือจิ้มเกลือนั่นแหละครับ เมื่อปามันอาถรรพณลี้ลับ เราก็ตองทําตัวใหอาถรรพณลี้ลับไปกับมันดวยอยางกลมกลืน อยาไปขวาง ภายหลังจากนั้นเมื่อผมจัดเจนชํานาญขึน ้พอจะเขาใจไดวาอะไรเปนอะไรในปา ไมหัวเราะเยาะ ไมดูแคลนพิธกรรมทางไสยเวทตางๆ ของ ีพรานรุนปูรุนทวด ก็ไมปรากฏวาสัตวตวไหนที่ผมยิงแลว จะไมมีรองรอยใหคนหาติดตาม ภายหลัง ัไมมสัตวปาตัวไหนรองเปนเสียงคนตอบผมมา ไมมีภาพลวงตาหลอกหลอนตางๆ เกิดขึ้นอีก” ี ไชยยันตจุปากเบาๆ หันไปมองดูเพื่อนของเขาดวยสายตาตื่นเตน “ของจริงเสียแลว หรือไง เชษฐา เรื่องประเภทนี้เราไดยนไดฟงมาเสียนักตอนัก จาก ิพรานพื้นเมืองถิ่นตางๆ แตเราก็เชื่อเสียไมได จนกระทั่งมาไดยนจากปากคําของรพินทรเอง ซึ่งเขา ิเพิ่งจะมาเปดเผยใหเราทราบเอาเดี๋ยวนี้เอง ลงพรานที่ผานการศึกษาอังกฤษ อเมริกา เยอรมันนีมาแลวถึงสามประเทศบอกกับเราแบบนี้ มันก็ชัดเทานั้น” เชษฐาอัดควันจากกลองหนักหนวง สีหนาเครงขรึม “ฮือม นาคิดมากทีเดียวรพินทร คุณนี่เก็บอะไรตออะไรไวมากเหลือเกินนะ เพิ่งมาคอยๆขยายใหเรารูเอาตอนที่เดินปาลึกเขามาทุกขณะนี่เอง” “โปรดอยาถือสาเอาเปนเรื่องจริงจังอะไรเลยครับ คิดเสียวามันเปนประสบการณที่เกิดขึ้นเฉพาะตัวผมเองคนเดียวดีกวา พรานที่ไดรบการศึกษาดีๆ อีกหลายๆ คน อาจไมจําเปนตองพบในสิง ั ่ที่ผมไดเคยพบมาแลว และอาจเห็นวามันเปนสิ่งเหลวไหลทั้งสิ้น ที่ผมเลาใหฟงตามจริงก็เพราะเห็นวา เราไดมารวมชีวิตกันแลวเชนนี้ พลาดพลั้งหนักเบาอยางไร ก็คงจะอภัยใหกนได” ั “ไมมเี หตุผลอะไรที่เราจะเห็นวา คําพูดของคุณเหลวไหลหรือจะมาหลอกลวงเราเพื่ออะไร รพินทร คําพูดของคุณมีเกียรติเสมอ คุณไมอยากจะพูดเรื่องนีใหเราฟง แตเราคาดคั้นขอให ้คุณอธิบายเอง และคุณไมใชพรานพื้นเมืองที่งมงายในสิ่งที่ไมมีเหตุผล” หัวหนาคณะเดินทางเอยแชมชา หนักแนน “แนนอน! พวกเราดวยกันทั้งหมดนี่ ก็ไดเห็นฤทธิ์เดชอาถรรพณแปลกๆ ของปากันอยูชัดเจนกับตาแลว ความพิสดารนาขนลุกของไอกุด ความลึกลับมืดมนของเจาผีโขมดที่ยังขบคิดไม[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  9. 9. 677แตก เลหเหลี่ยมราวกับอาชญากรที่แสนฉลาดของเจามหิงสาตัวนัน และควายเจาปญญาเกินดิรัจฉาน ้ของไอแหวง! สิ่งเหลานี้ยืนยันในสิ่งที่คุณพูดไดเปนอยางดี” ไชยยันตกลาวอยางตรึกตรองมาอีกคนหนึง ดวยความรูสกอันไมสูจะสบายนัก แลวก็หัน ่  ึมาทางดาริน ถามวา “นักวิทยาศาสตรจะวายังไง คราวนี้ไมเห็นขัดคอนายพรานของของเราเลย นั่งเงียบเชียวนะ” แพทยสาวคนสวยยักไหล ยิมจืดๆ พูดออมแอมวา ้ “ฉันนะไมอยากจะพูด เพราะเจอมากับตัวเองแลว” “เจออะไร?” พี่ชายและเพื่อนชายถามมาโดยเร็วเปนคําเดียวกัน หญิงสาวหัวเราะกรอยๆ แลวก็เปดเผยถึงความลี้ลับพิสดารของปา ซึ่งหลอนเผชิญมากับตนเองในคืนทีนั่งหางคูกับรพินทรใหทั้งสองฟง ่โดยตลอด เชษฐากับไชยยันตเต็มไปดวยความงงงัน พอหลอนเลาจบ ไชยยันตก็ครางออกมา “ออ! นี่แมนกวิทยาศาสตรตวดี โดนเขาใหแลวเรอะ ปดเงียบเชียว เพิ่งจะมาขยายเอา ั ัเดี๋ยวนี้เอง” “ฉันไมอยากจะเลาใหฟง เพราะคิดวามันเปนอุปาทานเสียมากกวา ขืนเลาไปเดียวเธอกับ ๋พี่ใหญจะหัวเราะเยาะเอา กลายเปนจุดออนของฉันเสียเปลาๆ” “ถางั้นเชษฐาก็คิดถูกแลว ที่สั่งใหรพินทรไปนั่งหางเปนพีเ่ ลี้ยงคุมกันเธอในคืนนัน ถาเธอ ้ขืนไปจับคูนั่งอยูกับฉันหรือเชษฐา เธอเกิดอาการแบบนันขึ้นมา ก็คงไมรูจะแกเคล็ดกันยังไง อยางดี ้ก็ชวนกันกระโดดลงจากหางวิ่งปาราบไปคนละทาง” ไชยยันตพูดแลวก็หวเราะออกมา ั “ผมเองบุกมาหลายปา ยังไมเคยโดนจังๆ เขาสักที ทุกปาที่ผานมาแลวก็ไมลึกเทากับปานี้” หัวหนาคณะเดินทางพูดเบาๆ “อาจเปนเพราะคุณชายประสาทดีเปนพิเศษก็ไดครับ ผมก็เรียนแลววา สิ่งเหลานี้มันไมไดเกิดขึ้นกับคนที่เขาปาทุกคนเสมอไป มันเปนทีๆ ของมันเหมือนกัน แตสําหรับผมกอนที่จะคร่ําหวอดมาถึงขนาดนี้ เจอมาเสียนักตอนักแลว พวกพรานพื้นเมืองเขาเจอ เขาก็เอามาเลากัน มิหนําซ้ํายังขยายความออกไปใหญโตใหเปนเรื่องตื่นเตนนากลัวยิ่งขึ้น แตผมเจอผมไมเคยบอกเลากับใครเพิ่งจะมาคุยเปนเรื่องสนุกๆ ใหคณะคุณฟงนี่แหละครับ” “แตผมดูคุณไมออกเลย วาคุณจะเปนคนเชื่อถือในวิธีการของพรานพื้นเมืองแบบนี้ เห็นเวลาคุณเดินปา คุณก็อยูในอาการปกติธรรมดาๆ เหมือนพวกเรานี่เอง ไมไดเสกคาถาอาคมยกมือ ไหว หรือทําอะไรแปลกๆ ใหเห็นเลย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  10. 10. 678 ไชยยันตยังเต็มไปดวยความพิศวงเปรยมา จอมพรานยิมเล็กนอย ทําใหสหนาอันกราน ้ ีเกรียมนันมีแววออนหวานขึน ้ ้ “ผมเอามันมาประยุกตกันครับ ระหวางความเชื่อถือตางๆ กับเหตุผลสมัยใหม พรานอยางผมจะเขาปาแตละครั้ง มานั่งบนบานศาลกลาว ยกมือไหวตนไมหรือภูเขาทวมหัว บนอะไรหมุบ หมับมันก็จะดูกระไรอยู ผมใชวิธีสํารวมจิตใหเทียง แลวก็สงกระแสจิตไปยังสิ่งที่เราไมอาจมองเห็น ่ไดดวยตาเปลาเหลานี้ จะบอกกลาอยางใดก็บอกกันอยูในใจ เทานันเปนอันเสร็จพิธี มันก็ไดผล   ้เทากันนันแหละ คือกําลังใจของเราจะดีขน ไมจําเปนตองจุดธูปจุดเทียนใหมันเปลืองของเสียเวลา ่ ึ้แลวก็เสียสถาบันที่ผมเคยผานมา” “เอ...แตผมรูสึกวาจะสังเกตเห็นอะไรจากคุณอยางหนึ่งนะ เพิ่งจะมานึกขึ้นไดเดี๋ยวนีเ้ องเมื่อเรามาพูดกันถึงเรื่องนี้” เชษฐาพูดยิ้มๆ ทอดสายตามายังพรานใหญอยางเลื่อมใส “คุณชายสังเกตเห็นอะไรหรือครับ?” “เวลาคุณจะบุกเขาดงแตละครั้งนะซิ ผมเห็นคุณยืนนิ่งๆ มองซายมองขวา แลวก็หกกิ่งไม ัเล็กๆ ทิ้งคาไวทุกครั้ง มันเปนพิธทางไสยเวทอะไรหรือเปลา?” ี จอมพรานหัวเราะ ราชสกุลหนุมใหญผูเปนนายจางของเขาโดยตรงผูนี้มีความสังเกตอันละเอียดลออจริงๆ “ไหนๆ ผมก็บอกกับคุณชายมาถึงเพียงนีแลว เพราะฉะนั้นไมจาเปนที่ผมจะตองปดบัง ้ ํอะไรอีก ที่คุณชายเห็นผมหักกิ่งไมเล็กๆ ทิ้งไวทุกครั้งนั่นนะ จะวามีอะไรทางไสยเวทเกียวกับพิธี ่ของพรานสมัยโบราณ มันก็มีอยูเหมือนกันแหละครับ คือมันเปนพิธีขมปา หรือหักปาอะไรทํานองนี้ วัตถุประสงคก็คอใหเรามีอํานาจเหนือปา บุกเขาไปโดยไมมีอันตรายใดๆ มาแผวพานได แตถาจะ ืพิจารณากันตามหลักขอเท็จจริงอีกอยางหนึง มันก็ใหประโยชนไมนอยทีเดียวครับ กิ่งไมที่เราหักไว ่ก็คือการทําเครื่องหมายกันหลงนั่นเอง อยางนอยที่สุดเวลาเราสาวรอยกลับหรือเดินยอนมาพบเขาเราก็จะจําทางได เพราะตนไมกิ่งไม หรือทางดานในปา มันมองดูเหมือนกันไปหมด ยากที่จะกําหนดจดจํา แตเทาที่ผมหักกิ่งไมไวทกครั้งกอนที่จะบุกเขาดง มันเกิดขึนจากนิสัยเคยชินมากกวา ุ ้อยางอื่น อะไรก็ตามที่เราทําอยูบอยๆ เปนประจํา มันก็ตดเปนนิสย” ิ ั “ไมเสียแรงเลยนะทีเ่ ราไดคณมาเปนคนนําทางในครั้งนี้ พวกเราไดศึกษาและไดขอคิดใน ุเรื่องของปาอยางกวางขวางเหลือเกิน ชนิดที่เราไมเคยมีโอกาสรูมากอน สารพัดทุกแงทุกมุมเลย แตเสียอยางเดียว คุณคอยๆ ขยายออกมาทีละอยาง” ไชยยันตเอยออกมาดวยความรูสึกแทจริง ดารินก็ขัดโพลงออกมา “อาว! ตามธรรมเนียมของทิศาปาโมกข เกจิอาจารยผูประสิทธิ์ประสาทวิชาก็ตองอยางนี้ซิ คือตองใหผูที่จะมาฝากตัวเปนศิษยปรนนิบัติวตถาก ลําบากลําบนไปกับอาจารยเสียใหนานๆ ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  11. 11. 679หนอย จึงคอยๆ ใหวิชาทีละขั้นๆ ไป ลูกศิษยตองคอยกราบไหวงองอนขอถายทอดวิชาอยูเ สมอ แหละ มายงั้นก็ไมให” รพินทรหัวเราะออกมาดังๆ ลากเสียง “ไมใชอยางนันหรอกครับคุณหญิง บังเอิญวาผมเปนคนไมคอยจะชางพูด แลวถาไมถาม ้ผมจะบอกไดยังไง ก็ยังไมทราบมากอนเหมือนกันวา อะไรที่รูดีแลว หรืออะไรทียงไมรู โดยเฉพาะ ่ัอยางยิ่งสําหรับคุณหญิง เห็นบอกวาผานซาฟารีกับลุมน้ําอะเมซอนมาแลว รพินทร ไพรวัลย แหงหนองน้ําแหงจะกลาบังอาจหรือครับ จะกลายเปนสอนหนังสือใหสังฆราชไป” หลอนคอนขวับ พูดสะบัดๆ “เอามาพูดอีกแลว! จะใหบอกกันสักกี่ครั้งวาโมเลน” เชษฐากับไชยยันตหวเราะอยางครึกครื้น ทุกคนอยูในอารมณแจมใส ลืมเรื่องปญหาหนัก ั เฉพาะหนาไปชั่วขณะ ยังไมมีใครสามารถจะทําอะไรไดกอนเวลาตะวันขึ้น นอกจากจะรวมกลุมสนทนาฆาเวลาลอมกองไฟที่ใชหุงตม ไชยยันตยังติดใจเรื่องเกาอยูไมหาย ก็ถามมาอีก “บอกใหรูหนอยไดไหม พิธทางไสยเวทของพวกพรานปาเขามีอะไรบาง?” ี “มันมากมายเหลือเกินครับ แตที่สําคัญๆ ก็เห็นจะมีอยูสองสามอยาง คือการขมปา การขอลาภจากเจาปาเจาเขา การขอสมาลาโทษ และการขอฝากสัตวที่ยิงไดใหเจาปาชวยคุมครองรักษากอนที่จะมาขนยายอยางที่บอกแลว แมกระทั่งการผูกหางก็ยังตองมีพิธีตามเคล็ดภายหลังจากทียิง ่สัตวไดแลว พรานบางคนก็ตองมีพธสะกด แกอาถรรพณ โดยเชื่อกันวาภูติชนิดหนึ่งที่สงอยู ิี ิประจําตัวสัตว จะวิ่งเขาสิงตัวของพรานคนยิงในทันทีทสัตวนั้นขาดใจตาย ซึ่งจะทําใหวปริตฟน ี่ ิ เฟอนไป พิธีเหลานี้ก็คือการทองภาวนาถอยคําอันเปนอัตคาถา ลักษณะของมันเปนคําบาลีที่ผสมไปกับวลีหวนๆ สั้นๆ ถาเอามาพูดใหฟง ก็นาหัวเราะอยูไมใชนอย เรื่องของคาถาเปนเรื่องของการนา  หัวเราะเสมอแหละครับ สําหรับผูที่เจริญแลว” “แปลวาคุณใชคาถาเหลานี้เปนประจําอยูตลอดเวลา?” คําถามมาจากดาริน และมันเปนคําถามทีพรานใหญอดีตนักเรียนนายทหารสามประเทศ ่รูสึกอึดอัดพิกล “ตรงกันขาม ทุกวันนี้ดูเหมือนจะลืมไปเสียหมดดวยซ้ํา” “อาว! ก็ไหนคุณยอมรับวาคุณเชื่อ และรับรองวามันเปนความจริงยังไงละ?” “วิญญาณของปากับวิญญาณของรพินทรเดียวนีกลมกลืนเปนอันหนึ่งอันเดียวกันเสียแลว ๋ ้ก็เลยไมจําเปน วาแตคณหญิงเถิดครับ เชื่อเรื่องนี้ไหมละ?” ุ เขายอนถามมา “คุณอยากจะใหฉันเชื่อไหมละ?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  12. 12. 680 “ไมเชื่อไวแหละครับเปนดี อยางนอยก็ไมตองมานึกทุเรศตัวเองภายหลังเมื่อกลับเขาไปถึงโลกเจริญแลว แตมีขอแมอยูวา คุณหญิงตองปรับจิตใจใหมนคงจริงๆ อยาวอกแวก อยาอุปาทาน ั่อีก สติอันมั่นคงของคนเรา ก็คือคาถาอาคมอันศักดิ์สิทธิที่สุดเหนือกวาคาถาใดๆ ทั้งสิ้น ผมสรุปได ์แคนี้แหละ” หญิงสาวหันไปทางพี่ชายบอกวา “ฟงดูเถิดคะพีใหญ นายพรานของเราคนนี้พูดอะไรเปนสองแงสองมุม ทิ้งเปนการบาน ่ใหเราตองคิดปวดสมองอยูเสมอ วินิจฉัยลงไปไมไดแน เหตุผลขออรรถาธิบายของเขาเปรียบเหมือนน้ํากลิ้งบนใบบอน จับไมตด” ิ “โธ นอยก็ รพินทรบอกออกชัดอยางนีแลว เธอยังจะไปคาดคั้นไลตอนเขาถึงไหนกัน เขา ้ตอบเราอยางปญญาชน ถาเธอเปนปญญาชน เธอควรจะเขาใจไดเอง อยากจะไดคาตอบชนิดที่ไม ํตองวินิจฉัยอะไรเลย เธอก็ควรจะไปถามเกิดหรือบุญคําซิ” ไชยยันตพูดพรอมกับหัวเราะ “ตัวเองก็ยอมรับวาเห็นมากับตาแลว เกงจริงทําไมถึงตองพึ่งคาถาสมานางไมที่รพินทรบอกใหละ” “ออ แปลวาเธอเชื่อเรื่องนี้รอยเปอรเซ็นตเต็มเลย” “ยอมสารภาพวาในอาณาจักรพงไพรนี่ละก็ ฉันยอมเชื่อพรานใหญของเราทุกอยา ลงคิดจะถายทอดร่ําเรียนวิชากันแลว ลูกศิษยไมเชื่อครูแลวจะไปเชื่อใคร มิหนําซ้ํายังเปนครูที่เห็นฝมอ ืมาแลววาขนาดไหน” หลอนหันไปทางจอมพรานบอกวา “เปนโอกาสของเราแลวนายพราน คราวหลังชี้ลิงใหไชยยันตดู แลวบอกวาเปนชาง เขาจะตองเชื่อคุณแนๆ” รพินทรกบเชษฐาพากันหัวเราะลั่น แตไชยยันตทาหนาขึงขังจริงจัง ั ํ “ออ ไมมปญหา แมสายตาของฉันจะมองเห็นอยูทนโทวาเปนลิง แตถารพินทรบอกวา ีนั่นคือชาง ฉันก็ตองเชื่อตามเขารอยเปอรเซ็นต เพราะตาเขาจะตองดีกวาฉันแนๆ ใครจะรูได ฉันอาจตาฝาดเห็นชางกลายเปนลิงไปก็ได ไมใชเธอนี่ รพินทรบอกวาควายปา เธอกลับบอกวาวัว เถียงกันยังไมทันขาดคํา ไอมหิงสาตัวนั้นก็พุงพรวดเขาใสเลย เมือวานนี้ลืมเสียแลวหรือ? ไมไดพรานใหญ ่ของเราที่กระชากคนอวดดีสูรูหลบเสียทันอยางหวุดหวิด ปานนี้เธอก็แหลกไปแลว” ดารินนิ่งเฉยทําหนาไมรไมชเี้ สีย พอพูดถึงมหิงสา ควายยักษตวนัน บรรยากาศของการ ู ั ้สนทนาที่กาลังครึกครื้นสนุกสนาน ก็เปลียนมาเปนเครงเครียดอีกครั้ง ํ ่ เชษฐาหันไปปรึกษาหารือกับไชยยันต ครูหนึ่งก็หันมาทางจอมพราน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  13. 13. 681 “เราเห็นจะตองเปลี่ยนแผนชัวคราวแลวละรพินทร เกี่ยวกับไอควายมหากาฬตัวนี้ ทีแรก ่เราไมไดสนใจอะไรกับมันนัก แตเดียวนีเ้ ห็นทีจะตองหันมาพิจารณามันใหจริงจังเด็ดขาดลงไป ๋ปลอยไวไมเหมาะแน ลงมาตามวนเวียนดอมๆ มองๆ สะกดเราอยูแบบนี้” “พักทางไอแหวงไวชวคราว มุงตามมันกอนหรือครับ?” ั่ “ควรจะเปนอยางนั้น” ไชยยันตบอกมาแทนอยางหนักแนน พรอมกันก็ตอวามาปนหัวเราะเบาๆ วา “คุณไมยกบอกใหผมรูเลยวาไอควายเจากรรมตัวนั้น ยองเขามาใกลที่นอนเราเมื่อคืน ัตอนที่ผมตื่นขึ้นมาผลัดยามคุณ” “ผมไมอยากบอกใหคณไชยยันตเกิดกังวลในตอนนั้นครับ ตั้งใจไววาจะบอกในตอนเชา” ุ แลวก็มองไปทางหัวหนาคณะเดินทาง “แลวแผนของเราที่จะออมไปดักพบขบวนเกวียนที่ทงชาง ตามที่พูดกันไวเมื่อวานละ ุครับ” “คอยหารือกันใหมทีหลัง กอนอื่นตามไอควายเขาเกกตัวนี้กอน ถายังไงไมไดตวมัน เรา ัเห็นจะไมมีทางเขาถึงไอแหวงหรอก ยิ่งกวานั้นยังเต็มไปดวยอันตราย” เมื่อเปนคําสั่งของหัวหนาคณะเดินทาง พรานใหญก็ไมมีอะไรขัดของ ทุกคนกินอาหารมื้อเชากันเรียบรอยกอนสวางเล็กนอย พอปาเริ่มปรากฏแสงรางๆ พอจะมองเห็นหนากันไดถนัดโดยไมตองอาศัยกองไฟ เขาก็นําทุกคนออกสํารวจรอบบริเวณทีพักนอน่ ไมมีอะไรจะตองเคลือบแคลงแมแตนิดเดียว รอยตีนของเจามหิงสาตัวนั้นปรากฏใหเห็นอยูเดนชัด ยืนยันวาทังรพินทรและแงซายไมไดจับรหัสเหตุรายเมื่อคืนนีผิดพลาดไปเลย มันเดิน ้ ้เลาะวนเวียนอยูรอบๆ ปางพักจริง ในระยะที่หางออกไปในรัศมีประมาณเพียง 40 เมตรเทานั้น แลวถอยขามลําธารไปยังอีกฟากหนึ่ง มีรอยลับเขาไวกับโคนตนตะเคียนใหญเหนือฝงธาร เหมือนจะเตรียมอาวุธพรอมไวสําหรับที่จะบดขยี้มนุษยอันเปนศัตรูของมัน พรานใหญม่นใจวา มันจะตองซุม ั ตัวอยูในละแวกไมเกิน 2 กิโลเมตรนี่เอง สําหรับเจตนาเตรียมแผนพิฆาตของมัน  “อาจหลบเขาหุบ หรือมายก็ขึ้นเขาไปแลวก็ไดครับ ผูกอง” นั่นเปนความเห็นของแงซาย ซึ่งก็มีเหตุผลไมนอยเหมือนกัน เพราะในเวลากลางวันโดยเฉพาะตอนหัวรุงเชนนี้ นิสัยของควายปามักจะเขาไปซอนกายอยูในดงทึบ  “ผมวามันนาจะเผนไปไกลลิบทีเดียว ตอนที่เชษฐายิงเสือตัวนั้นตอนใกลรุง การที่เสือเขามาใกลที่พักของเรา ก็แปลอยูชัดแลววาไอควายตัวนั้นจะตองไมอยูในละแวกใกลเคียง สวนอีกอยางหนึ่ง ตอนที่เสียงปนดังขึน เทากับไปเตือนใหมันออกหางไปอีก แทนทีจะคิดอยูใกล” ้ ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  14. 14. 682 ไชยยันตคาดคะเนตามเหตุผลของเขาบาง รพินทรยังไมออกความเห็นใดๆ ทั้งสิ้น บอกใหทุกคนรอเขาที่ริมฝงธารกอน ตนเองลุยขามตามรอยที่เห็นอยูหายลับเขาไปในดง ครูใหญกโผล  ็กลับมาทางปากดานอีกดานหนึ่ง “วี่แววของมันเปนยังไงบาง?” เชษฐาถามอยางรอนใจ “บายหนาไปทางปาหนาม ที่เขาไปหลบอยูเมื่อเย็นวานนี้ครับ ทายไมถูกวาจะเขาไปซุมอยูในนั้นอีก หรือจะเลยไปไหน ผมตามรอยมันไปไมไกลนัก” “เอาละไมวามันจะวางแผนเลนกลอยางไรกับเรา สําหรับวันนี้ถึงไหนถึงกัน” หัวหนาคณะตัดสินใจเด็ดขาด ทั้งหมดมีเวลาพักเตรียมตัวทีธารน้ํานั้นในระยะเวลาสั้นๆ ่ ตางวักน้าขึ้นลูบศีรษะและ ํใบหนา พอใหความแชมชืนและกรอกน้าใสกระติกจนเต็ม ระหวางที่พรานใหญทรุดตัวลงนอน ่ ํพังพาบอยูที่หนราบเรียบกอนหนึ่ง จุมใบหนาลงไปสายอยูในน้ําหางจากคณะนายจางของเขาที่กําลัง ิหารือกันเบาๆ ออกมาทางริมฝงดานหนึ่ง พอเงยหนาขึ้นสะบัดน้ํา ก็เห็นดารินมาหยุดยืนอยูตรงหนาถืออะไรชนิดหนึ่งไวในมือ แตไขวหลังไมใหเขาเห็น “จะหยุดพลตั้งหลักกันทีนี่นานสักเทาไหร?” ่ หลอนถามเรียบๆ รพินทรตบที่ตนคอแรงๆ แลววักน้ําเทกรอกลงไปทางคอเสื้อดานหลังจนแผนหลังเปยกชุม “ก็นานพอทีจะใหทกคนตั้งสติ เตรียมกายเตรียมใจใหพรอม แตไมนานจนถึงขนาดที่จะ ่ ุใหใครนอนเปลื้องผาผึ่งแดดได ทําไมครับ อยากอาบน้ําเสียกอนสักมื้อหนึ่งกระมัง?” “เปลา!” หลอนกระชากเสียงหวนๆ “ที่ถาม ก็เพราะอยากจะแนะวา ในระยะเวลาสั้นๆ ที่เราพักกันอยูนี่ คุณควรจะถางปาใตคางออกเสียบาง ปารอบดานมันรกนากลัวอยูแลว อยาใหใบหนาของคนนําทางเปนปาไปดวย มัน ไมจาเริญตาสําหรับนายจาง” ํ รพินทรลูบที่ตอบแกมอันเขียวครึ้มไปดวยเคราดก เลิกคิวมองดูทรวดทรงองคอรที่ยืนอยู ้ตรงหนา “ขอโทษ ที่จางมานี่นะ จางมาเพื่อความจําเริญตาหรือวา จางมาเพื่อนําทาง” “ก็จางมาใหนาทางนะซิ” ํ “แลวหนาผมจะเปนปา มันทําใหบริการตามสัญญาจางเสื่อมสมรรถภาพลงงั้นรึ” “อยางนอย มันก็ผิดวินัยของลูกจางที่ดี ไมมีนายจางทีไหนหรอก ที่อยากจะเห็นคนงาน ่ของตัวหนวดเครารุงรังราวกับโจรหารอย มันไมสุภาพเลย”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

×