Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

อิทธิฤทธิ์หัวกระโหลก

1,120 views

Published on

Published in: Education
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

อิทธิฤทธิ์หัวกระโหลก

  1. 1. 1 ห้ อ งสมุ ด หนั ง สื อ เก่ า อิทธิฤทธิ์หัวกะโหลก พล * นิกร * กิมหงวน เมื่อถึงเวลาเย็นหลัง ๐๖.๐๐ น. ล่วงแล้ว สี่สหายกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯ ก็เปิดการประชุมโต๊ะแบนที่เรือนต้นไม้หน้าตึก มีการดื่มสุ ร าดื่ ม เบี ย ร์ กิ น กั บ แกล้ ม กั น ตามอั ธ ยาศั ย เป็ น การพั ก ผ่ อ นจากภารกิ จ ประจำา วัน ซึ่ ง แต่ ล ะคนก็ อ อกไปทำา งานนอกบ้ า นและส่ ว นมากเป็นงานที่มีผลประโยชน์ร่วมกันแม้กระทั่ง “ดิเรกคลีนิค” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ กับพล, นิกร, กิมหงวนก็มีหุ้นอยู่ด้วย ดังนั้นการร่วมวงดื่ ม เหล้ า กั น แทบทุ ก เวลาเย็ น ก็ เ พื่ อ ปรึ ก ษาหารื อ กั น เกี่ ย วกั บกิจการค้านั่นเอง ขณะที่เสี่ยหงวนกำา ลังคุยจ้อว่ากิจการของ “ธนาคารสี่สหาย”และ “โรงแรมสี่สหาย” เจริญก้าวหน้าอย่างรีบรุดก็เพราะเขาเป็นตัวจักรสำา คัญในการบริหารงาน ทุกคนก็แลเห็นแท็กซี่ออสตินแวนสีเทาคันหนึ่งแล่นมาหยุดหน้าเรือนต้นไม้ ชายกลางคนหน้ากระดูกไว้หนวดแบบนายอำาเภอแดนทรู๊ปนั่งคู่กับคนขับรถชะโงกหน้ามองเข้ามาในเรือนต้นไม้ แล้วรีบเปิดประตูก้าวลงมาจากรถคันนั้น เขาแต่งกายแบบสุภาพบุรุษชาวตะวันตกชุดสีดำา เชิ้ทอกแข็งผู กโบว์หู กระต่ าย เสื้ อของเขาเป็น เสื้ อยาวหางจิ้งเหลน เขาสวมหมวกท๊ อ ปแฮ็ ท ซึ่ ง เครื่ อ งแต่ ง กายแบบนี้ ถ้ า คนไทยแ ต่ ง ก็หมายความว่ า เป็ น นั กแสดงกลหรื อ มายากรผู้ เ ชี่ ย วชาญในมายาการ “เอ๊ะ ใครหว่า” นิกรพูดขึ้นเปรย ๆ “หน้าตาทะลุ่ม ๆ ชอบกล” เสี่ยหงวนจ้องมองดูชายผู้นั้นด้วยความสนใจ เขากำาลังบงการให้คนขับรถเปิดประตูหลังรถออก แล้วเขากับคนขับรถ ก็ ช่วยกันหิ้วหีบไม้ขนาดใหญ่ใบหนึ่งลงมาจากรถเดินมาที่เรือนต้นไม้ ที่ข้างหีบเขียนไว้ว่า นายเปรื่อง ปัสตัน เจ้าแห่งวิทยากล กิมหงวนหัวเราะหึ ๆ
  2. 2. 2 “สงสัยว่าเข้าบ้านผิดโว้ย๒๗/๐๓/๕๔ ๑๙:๒๘ น. แถวนี้คงมีใครจัดงานวันเกิดหรือวันตาย หรือไม่ก็แซยิด นายคนนี้คงนำาคณะของเขามาแสดงบ้านงานและเข้าใจผิดคิดว่าบ้านเราเป็นบ้านงาน” ศาสตราจารย์ ดร. ดิเรกเห็นพ้องด้วย “อ๋อ ไร๋ เต๊นท์สองเต๊นท์ที่เรากางไว้ต้อนรับนายทหารอเมริกันที่มาชมห้องทดลองวิทยา ศาสตร์และการแสดงทางวิทยาศาสตร์ของกั น เมื่ อ บ่ า ยวานนี้ เ รายั ง ไม่ ไ ด้ รื้ อ ออก กรมพลาธิ ก ารเขาโทรศัพท์มาบอกว่าพรุ่งนี้ถึงจะส่งทหารมาเก็บเต๊นท์และเก้าอี้ นักเล่นกลคนนี้เข้าใจผิดแน่ ๆ” ชาย เจ้ามายาหรือนายเปรื่อง ปัสตันนักแสดงกลผู้ยิ่งใหญ่กับนั ก ขั บ แท็ ก ซี่ ลู ก ครึ่ ง คื อ จี น แบบเสี่ ย หงวนหิ้ ว ลั ง หรื อ หี บ เครื่ อ งแสดงกลบุ ก เข้ า มาในเรื อ นต้ น ไม้ แ ล้ ว วางลงบนพื้ น เปรื่ อ งส่ งธนบัตรราคา ๑๐ บาท หนึ่งฉบับให้คนขับรถแล้วพูดยิ้ม ๆ “ขอบคุณนะน้องชายที่ช่วยผมยกของ” “อ้า-ประทานโทษครับ” คนขับรถพูดอ้อมแอ้ม “ธนบัตรฉบับนี้มีครึ่งใบเท่านั้นแหละครับ” มายากรขมวดคิ้วเข้าหากัน ดึงธนบัตรใบละ ๑๐ บาท มาจากมือคนรถ แล้วพับมันเป็นชิ้นเล็ก ๆ เสร็จแล้วก็ส่งให้คนขับรถ “เอ้า-ทีนี้ละเต็มใบ” คนขับรถรีบคลี่ธนบัตรออกดู นัยน์ตาของเขาเหลือกลาน เมื่อเขาแลเห็นธนบัตรฉบับนั้นมีเต็มใบไม่มรอยขาดปะ ี “เอ-เมื่อกี้นี้มีครึ่งใบเท่านั้นนี่ครับ” นายเปรื่องยิ้มอย่างภาคภูมิ “คุณไปได้แล้ว จำาไว้ด้วยว่าผมคือนายเปรื่อง ปัสตันจ้าวแห่งวิทยากล ผมชอบทำาอะไรให้เหลือครึ่งเสมอ เมียผมที่บ้านบางทีมีครึ่งตัวเท่านั้นคือมีแต่ท่อนล่างท่อนบนไม่มี” คนขั บ รถหนุ่ ม ลู กจี น เดิ น หั ว เราะหึ ๆ ออกไปจากเรื อ นต้ น ไม้มายากรผู้ยิ่งใหญ่แต่ไม่มีคนนิยมดูการแสดงของเขาเดินตรงมาที่โต๊ะเหล็กซึ่งสี่สหายกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯ กำาลังจ้องมองดูเขาด้วย
  3. 3. 3ความประหลาดใจแกมขบขั น เปรื่ อ งกระพุ่ ม มื อ ไหว้ คณะพรรคสี่สหายและท่านเจ้าคุณอย่างนอบน้อม “สวัสดีขอรับ เจ้านายจำาผมได้ไหมครับ” ทุกคนรับไหว้เขาแล้วพลก็กล่าวกับเขาว่า “จำาไม่ได้จริง ๆ คุณเป็นใคร” “โอ้ โ ฮ อย่ า เรี ย กผมว่ า คุ ณ เลยครั บ ประเดี๋ ย วเหาขึ้ น หั ว ผมผม….อ้ายเปรื่องคนเฝ้าสวนบางกรวยเมื่อครั้งท่านเจ้าคุณประสิทธิ์ฯ ยังมีชีวิตอยู่ยังไงล่ะครับ” คราวนี้สี่สหายกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯ ต่างนึกออกทันที “อ้ า ยเปรื่ อ ง” เจ้ า คุ ณปั จ จนึ ก ฯ อุ ท านเสี ย งลั่ น แล้ ว หั ว เราะอย่างขบขั น “นึ กว่า ฝรั่งที่ ไหนมาหาดิ เ รกเสี ย อี ก ที่แท้ ก็แ กนี่ เ องชะ ชะ หรูหราขึ้นนี่หว่า บุคลิกก็ดีขึ้น แกเป็นนักเล่นกลหรือนี่ นั่งซีโว้ย” เปรื่องประนมมือไหว้ท่านเจ้าคุณและสี่สหายอีกครั้ง แล้วทรุดตัวลงนังบนเก้าอี้เหล็กตัวหนึ่ง ่ “กระผมลาออกจากงานไปจากสวนบางกรวย กระผมก็ไปเป็นลูกน้องอาจารย์เสงี่ยมนักแสดงกลรุ่นอาวุโสครับ” “เออ แล้วยังไง” นิกรถามด้วยความสงสัย “ผมเป็ น ลู ก ศิ ษ ย์ แ ละลู ก มื อ ของท่ า นครั บ ออกแสดงกลกั บท่ า นคอยหยิ บ เครื่ อ งไม้ เ ครื่ อ งมื อ ให้ ท่ า นแล้ ว ฝึ ก แสดงไปด้ ว ยอาจารย์ เ สงี่ ย มพาคณะเดิ น ทางไปแสดงกลทั่ ว ประเทศทั้ ง ภาคเหนือ ภาคใต้ ภาคตะวันออกและภาคอีสาน ในราว ๒ ปีผมก็แสดงกลได้ดีเท่ากับอาจารย์ของผม” “แกก็เลยแยกคณะ” เสี่ยหงวนพูดต่อ “เปล่าครับ ผมซื่อสัตย์กตัญญู ต่ออาจารย์ของผมเสมอ ผมมีโอกาสแสดงกลคู่กับอาจารย์เสงี่ยมบ่อย ๆ จนชื่อเสียงของผมแพร่หลายไปทั่วถิ่นปักษ์ใต้ ต่อมาผมได้ภรรยาครับ อาจารย์ ก็เ ลยให้ผมแยกไปหากินกับภรรยาของผม” “แกได้ใครเป็นเมียวะ” พลถามยิ้ม ๆ
  4. 4. 4 “ก็เมียของอาจารย์ผมแหละครับ” เปรื่องพูดอย่างหน้าตาย “เราเล่นกลด้วยกันนี่ครับ ความสนิทสนมระหว่างผมกับสมศรีก็ทวีขึ้ น จนกระทั่ ง เขาเข้ า มาขออาศั ย นอนในมุ้ ง ผมในคื น วั น หนึ่ ง ที่อาจารย์ แ กเมาเหล้ า และพวกเราพั ก อยู่ ที่ โ รงหนั ง บ้ า นดอนของเสี่ยวิรัชครับ สมศรีบอกผมว่าเหม็นเหล้านอนไม่หลับ ผมเห็นใจก็เลยให้ น อนด้ ว ย บั ง เอิ ญ ผมกั บ สมศรี น อนตื่ น สายคื อ ตื่ น ที ห ลั งอาจารย์ครับ อาจารย์เลยบอกผมว่าผมได้แสดงความกตัญญูอย่างน่าชม ให้ผมกับสมศรีแยกไปหากิ นตามลำา พัง กระผมกับ สมศรี ก็พากันมากรุงเทพ ฯ รวบรวมสมัครพรรคพวกตั้งเป็นคณะแสดงกลขึ้นคณะหนึ่ง แล้วก็ขึ้นเหนือล่องใต้เรื่อยไป บางทีก็ไปอีสานข้ามโขงไปเมืองลาว เขมรก็เคยไปครับตอนที่ยังดีกับเราอยู่ อ้า-ผมยังไม่ ไ ด้ เ รี ย นถามทุ กข์ สุ ข ของพวกเจ้ า นายเลย เจ้ า นายสบายกั น ดีหรือครับ” ดร. ดิเรกยิ้มให้มายากร “คนมีเงินอย่างพวกเราก็ไม่เห็นมีอะไรที่จะทำาให้ไม่สบาย ใครเจ็บป่วยฉันเป็นหมอฉันก็รักษาให้” “จริงครับ แล้วคุณหญิงกับคุณผู้หญิงล่ะครับ” “สบายดี ” พลตอบแทนดิ เ รก “แกไปยั ง ไงมายั ง ไงวะเปรื่ อ งแกเอาหีบข้าวของที่แสดงกลมาทำาไม แกจะมาอยู่กับฉันหรือ หรือว่าจะมาพักอยู่ชั่วคราว” มายากรผู้ยิ่งใหญ่ยมเศร้า ๆ ิ้ “ผมมันหนีกฎแห่งกรรมไม่พ้นครับเจ้านาย” “หน็อยแน่” พลอุทาน “พูดแบบปรัชญาเสียด้วย กฎแห่งกรรมอะไรวะ” “ก็ผมเป็นชู้กับเมียอาจารย์ผมน่ะซีครับ ผมแย่งเมียของท่านเอามาครองได้เพียงปีกว่า สมศรีก็มีชู้หนีผมไปอยู่กับชู้ ขณะที่เราไปแสดงกลที่เมืองชลเมื่อเร็ว ๆ นี้” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ หัวเราะชอบใจ “ดี สมนำ้าหน้าแก เมียแกหนีตามใครไปล่ะ” เปรื่องหน้าจ๋อย
  5. 5. 5 “เด็กนักเรียนวิทยาลัยบางแสนครับ เจ้านั่นอายุ ๑๘ ปี เท่านั้นสมศรีน่ะอายุ ๔๓ แล้วนะครับ มันเป็นเรื่องชีวิตที่น่าเศร้าที่สุด ถ้าผมว่างผมจะไปหาคุณ “อิงอร” เล่าเรื่องของผมให้เขาฟัง ขอให้คุณ “อิงอร” เขียนเป็นนิยายรักรันทดใจแบบ “ดัชนีนาง” นั่นแหละครับ แต่เรื่องนี้ผมอยากจะให้ชื่อว่า “ศีรษะนาง” ขอให้คุณ “อิงอร”แต่งตามพล๊อตของผม ให้พระเอกตัดคอนางเอกใส่ขวดโหลดองไว้ดูต่างหน้า” พลโบกมือห้าม “พอแล้ ว อ้ า ยเปรื่ อ ง เล่ า เรื่ อ งของแกดี ก ว่ า แกขนเครื่ อ งมื อแสดงกลของแกมาทำาไม” เปรื่ องหั น ไปมองดู หี บ ใส่ เ ครื่ อ งมื อ เครื่ อ งใช้ ใ นการแสดงกลของเขา แล้วตอบพลอย่างนอบน้อม “เอามาขายฝากเจ้า นายไว้ สัก สามเดือ นครั บ ผมอยากจะได้เงินใช้เพียง ๑,๐๐๐ บาท เท่านั้น” พลหัวเราะก้าก “ฉันไม่เคยมีอาชีพรับจำานองหรือขายฝาก” เปรื่องยิ้มแห้ง ๆ “โธ่-กรุณาช่วยผมสักครั้งเถอะครับคุณพล อย่างน้อยผมก็เคยเป็ น คนใช้ เ ก่ า แก่ ข องคุ ณ มา ถึ ง ไม่ ไ ด้ อ ยู่ รั บ ใช้ ที่ นี่ ผมอยู่ ที่ ส วนพวกเจ้ า นายไปพั ก ผ่ อ นผมก็ ไ ด้ รั บ ใช้ อ ย่ า งใกล้ ชิ ด ด้ ว ยความซื่อสัตย์สุจริต เครื่องมือแสดงกลของผมในหีบนั่นมีค่าที่สุดสำาหรับผมนะครับ แต่มันไม่มีประโยชน์สำาหรับคนอื่น อ้า-ผมมีแฟนแม่ม่ายคนหนึ่งอยู่ที่ภูเก็ตครับ ผมจะไปหาหล่อนเพื่อขอเงินมาทำาทุนเปิดการแสดงกลต่ อ ไป แล้ ว ผมจะพาคณะไปหากิ น ทางปั ก ษ์ ใ ต้ ผมไม่ มี ค่ า รถค่ า ใช้ จ่ า ยในการเดิ น ทาง ผมก็ ต้ อ งมาหาพวกเจ้ า นายเพื่อให้ช่วยผม ภายในสามเดือนผมจะมาถ่ายเอาไปครับ ผมขายฝากไว้และจะคิดผลประโยชน์ให้คุณสุดแล้วแต่จะเรียกร้อง” พลสั่นศีรษะ “แกลองพูดกับอ้ายหงวนหรืออ้ายกรดูซี สำาหรับฉันไม่รับของแกไว้หรอก แต่ฉันยินดีจะช่วยแกสักร้อยบาท ในฐานที่แกเคยเป็นคนเก่าแก่ของคุณพ่อและคุณแม่”
  6. 6. 6 เปรื่องค่อย ๆ หันหน้ามาทางนายจอมทะเล้น “ผมหวังว่าคุณนิกรคงกรุณาช่วยผม เอาเครื่องแสดงกลของผมไว้เถอะนะครับ” นิกรว่า “ฉั นช่ วยแกก็ ได้ เปรื่อ ง เงิน พัน บาทไม่ ม ากมายอะไรแต่คิดดูแล้วอย่าช่วยดีกว่า” “แหม-ผมฟังคุณพูดแล้ว ผมต้องแปลอีกครั้ง ฟังลำาบากหน่อยครั บ ” แล้ ว เขาก็ หั น มายิ้ ม ให้ เ สี่ ย หงวน “คุ ณ พลกั บ คุ ณ นิ ก รไม่เมตตาผมอาเสี่ยคงจะช่วยผมนะครับ” “เอาไปจำานำาซีวะเปรื่อง” เสี่ยหงวนพูดยิ้ม ๆ “ผมเอาไปแล้วครับ โรงจำานำาเขาให้ร้อยบาทเท่านั้น แล้วเขาก็ไม่รับเอาหัวกะโหลกผีไว้” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ชักสนใจจึงพูดเสริมขึ้น “ในหีบนั่นมีหัวกะโหลกผีด้วยเรอะ” “มีครับผม เป็นหัวกะโหลกที่ศักดิ์สิทธิ์มีอิทธิฤทธิ์ด้วยนะครับเพียงแต่หัวกะโหลกนี้ก็มีค่าอย่างมหาศาลแล้ว” ท่านเจ้าคุณยิ้มเล็กน้อย “มันมีอิทธิฤทธิ์ยังไงวะ เจ้าเปรื่อง” “วันดีคืนดีมันพูดกับเราได้ครับ แล้วก็มันสามารถให้พรเราตามที่เราขอมัน แต่ว่า….คนหนึ่งขอพรได้เพียงสองครั้งเท่านั้นนะครับขออะไรได้ ทั้ง นั้นเว้นแต่เ งิน ทอง หรื อ ของใหญ่ โ ตเช่ น บ้ า นเรื อ นหรือรถยนตร์” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ หัวเราะหึ ๆ “มันจะเป็นไปได้อย่างไรวะ แกมันก็อ้ายเปรื่องจอมกะล่อนคนก่อนนั่นแหละ ที่เราจำา ไม่ได้ในตอนแรก ก็เพราะแกอุตริไว้หนวดแล้วก็แต่งตัวเป็นฝรั่งสวมหมวกท๊อปแฮ็ท หัวกะโหลกตวั กตะบวยอะไรจะมีอิทธิฤทธิ์และให้พรได้ตามที่ขอ” จอมมายากรมองดูท่านเจ้าคุณอย่างเคือง ๆ
  7. 7. 7 “ถ้ากระผมฝอย เป็นไปไม่ได้ตามที่กระผมกราบเรียน กระผมลงนอนให้เจ้าคุณกระทืบดี ๆ เลยครับ” เปรื่องพูดหน้าตาขึงขัง “หัวกะโหลกผีสำา หรับแสดงกลหัวนี้ กระผมได้มาจากป่าช้าวัดหนึ่งทางจังหวัดขอนแก่นครับ เป็นหัวกะโหลกของเสืออินจอมโจรชื่อดังในจังหวัดขอนแก่น และถูกตำารวจยิงตายหลายปีมาแล้ว” นายพลดิเรกพูดเสริมขึ้นทันที “แกรู้ได้อย่างไร” เปรื่องหันมาทางนายแพทย์หนุ่ม “ผมทราบเพราะผีสางเสืออินมาเข้าฝันผมครับ เมื่อผมขุดเอามาผมได้ทำาความสะอาดหัวกะโหลกของเขา แล้วก็เซ่นสังเวยทุกเช้ า เย็ น ขอให้ เ ขาช่ ว ยให้ ก ารแสดงกลของผมมี ค นนิ ย ม” จอมมายาพูดอย่างคล่องแคล่วแบบคนช่างพูด “ผมได้มาไม่กี่วันเขาก็มาเข้าฝันผม บอกว่าเขาชื่อเสืออินเป็นอาชญากรชั้นเสือร้ายเมื่อพ.ศ.๒๔๙๔ และถู ก ตำา รวจภู ธ รยิ ง ตายเมื่ อ ปลายปี พ.ศ.๒๔๙๖ขณะที่เขาพาลูกน้องบุกปล้นกองตำารวจภูธรอำาเภอเมืองขอนแก่น” เสี่ยหงวนกล่าวขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ ”ลงปล้นโรงพักเสืออินมันจะลอยนวลอยู่ได้ยังไงวะ” “ก็ นั่น น่ะ ซีครับอาเสี่ ย เสื อ อิ น บอกผมในฝั น ว่ า เขาเป็ น ผี ไ ม่ มีญาติ เป็ น ผี ตายโหงที่ อดอยาก เขาขอบคุ ณผมที่ เ ซ่ น สั ง เวยเขาแล้ ว เขาก็ บ อกว่ า เขายิ น ดี ต อบแทนบุ ญ คุ ณ ผม หรื อ ทุ ก คนที่ จั ดเครื่องเซ่นให้เขากิน เขาจะให้พรตามความปรารถนา จะขออะไรจากเขาก็ได้ เว้นแต่เงินทองหรือข้าวของที่ใหญ่โต” นิกร การุณวงศ์ขัดขึ้นแบบทะลุกลางป้อง “เดี๋ยว-เปรี้ยง ที่แกกำาลังเล่าให้พวกเราฟังนี่น่ะมีความจริงบ้างหรือเปล่าวะ” เปรื่องจุ๊ปาก “แม่โวย ขัดคอกันแบบนี้ถ้าหากว่าคุณไม่ใช่เจ้านายของผมล่ะก้ อ เรื่ อ งมั น ถึ ง ฆ่ า กั น เชี ย วนะครั บ ต่ อ ให้ นั ก เลงชั้ น ไหนเขาก็ ไ ม่ขัดคอกันอย่างนี้ ผมสาบานให้ก็ได้ครับว่าผมไม่ได้โกหก เรื่องที่ผมเล่านี้เป็นความจริง”
  8. 8. 8 พ.อ. นิกรพยักหน้ารับทราบ “งั้นเล่าต่อไป ผีเสืออินมาเข้าฝันแกให้แกขอพรเขาแล้วยังไง” เปรื่องยิ้มออกมาได้ “เขามี เ งื่ อ นไขว่ า ขอเขาได้ เ พี ย งสองครั้ ง ครั บ จะขออะไรก็ตามใจ นอกจากเงินทองและของที่มีขนาดใหญ่โต ผมได้เล่าฝันให้สมศรีเมียของผมฟังแล้วก็ขอพรจากหัวกะโหลกเสืออินตามคำาแนะนำาของเขา” “แกขออะไรวะ” พลถามเสียงหัวเราะ เปรื่องตอบโดยไม่ต้องคิด “ผมขอให้ มี ป ระชาชนมาดู ผ มแสดงกลให้ แ น่ น ทุ ก คื น ครั บเพราะระหว่างนั้น การแสดงของผมที่ข อนแก่ นมี คนดูห ร็อ มแหร็ มเต็มทน” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ทำาคอย่นแล้วดุนายเปรื่อง “แกเป็นคนไทย พูดภาษาไทยให้มันถูกหน่อยซีวะ คนดูน้อยเขาเรียกว่าโหรงเหรงไม่ใช่หร็อมแหร็ม” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างครื้นเครง โดยเฉพาะเสี่ยหงวนว่าเสียงอหาย เขามองดูหน้านักแสดงกลแล้วพูดพลางหัวเราะพลาง “หร็ อ มแหร็ ม เขาหมายถึ ง เส้ น ผมบนศี ร ษะที่ ไ ม่ ใ คร่ มี แกพู ดหร็อมแหร็มอีกแกจะโดนคุณอาเตะ” เปรื่องใจหายวาบ หันมายกมือไหว้ท่านเจ้าคุณทันที “แฮ่ะ แฮ่ะ กระผมไม่มีเจตนาเลยครับ” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ฝืนยิม ้ “เล่าเรื่ องอิท ธิฤทธิ์หั วกะโหลกต่อ ไปเถอะ แกขอพรให้ คนดูแน่นแล้วเป็นยังไง” “โอ้ โ ฮ การแสดงคื น วั น นั้ น ผู้ ค นหลั่ ง ไหลมาดู ผ มเล่ น กลนั บเป็นพัน ๆ เชียวครับ แย่งกันตีตั๋วเบียดเสียดเยียดยัดแล้วก็ชกต่อยกันถึงกับแทงกันตาย เก็บเงินค่าผ่านประตูได้ ๒,๕๐๐ บาท ครับ
  9. 9. 9คืนต่อ ๆ มาคนยิ่งมากขึ้นอีก ยืนกันจนล้นหลามหน้าเวที แล้วปีนขึ้นมาบนเวที ข้าวของแตกหักบรรลัยหมด เสื้อผ้าเงินทองของผมของเมียผมก็ถูกนักเลงดีฉกเอาไป การแสดงกลไม่อาจจะแสดงได้เพราะเครื่องใช้ในการแสดงพังทะลายหรือถูกขโมยไป” สี่ ส หายกั บ เจ้ า คุ ณ ปั จ จนึ ก ฯ ต่ า งหั ว เราะชอบใจไปตามกั นนิกรมองดูหน้าเปรื่องอย่างขบขัน แล้วพูดพลางหัวเราะพลาง “แกโกหกยอดจริ ง ๆ ว่ ะ แกเล่ า เป็ น ตุ เ ป็ น ตะคล้ า ยกั บ เรื่ อ งจริง” นักแสดงกลนัยน์ตาเหลือก “แล้วกัน” เขาร้องเสียงลั่น “เรื่องจริงนะครับไม่ใช่โกหก” ศาสตราจารย์ดิเรกจุ๊ปากดุ พ.อ. นิกร “กันกำาลังสนใจเรื่องอิทธิฤทธิ์กะโหลกผีโว้ย ยูไม่ชอบฟังก็นั่งกินเหล้าหรือกับแกล้มไป” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ กล่าวกับมายากรอย่างเป็นงานเป็นการ “เป็ น อั น ว่ า มี ค นดู แ กแสดงกลจนมากมายเกิ น ความต้ อ งการเพราะผีเสืออินเจ้าของหัวกะโหลกให้พรแก” “ครับผม เก็บเงินค่าผ่านประตูได้มากเป็นประวัติการณ์ แต่แล้วข้ า วของแตกหั ก เสี ย หายหมด เงิ น ก็ ถู ก ขโมยผมต้ อ งขอพรหั วกะโหลกผีอีกครั้งซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย” “ขอว่ายังไง” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ถามยิ้ม ๆ “ขอว่ า ขอให้ มี คนดู พ อเต็ ม ๆ โรง ไม่ ถึ ง กั บ ยื น หรื อ ตั้ ง เก้ า อี้เสริ ม ผลของพรผี เ ป็ น จริ ง เช่ น นั้ น ครั บ พอคื น ต่ อ มาผู้ ค นไปดู ผ มแสดงกลพอดี กั บ เก้ า อี้ ที่ นั่ ง เก็ บ ค่ า ผ่ า นประตู ไ ด้ คื น ละ ๑,๒๐๐บาท แต่ว่าผมโง่เหลือเกินครับ ผมไม่ได้ขอพรว่าถ้าผมย้ายคณะไปแสดงที่ จั ง หวั ด อื่ น ก็ ข อให้ ค นแน่ น เช่ น เดี ย วกั น ผมแสดงที่ขอนแก่นอยู่ครึ่งเดือน ย้ายไปเมืองอื่น แย่เลยขอรับมีคนดูไม่มากนัก ถ้าฝนตกก็ต้องงดแสดงเสียเวลาไปคืนหนึ่ง” นายพลดิเรกกล่าวขึ้นทันที “ทำาไมแกไม่ให้เมียแกขอพรหัวกะโหลกผีบาง” ้
  10. 10. 10 “ขอครับคุณหมอ เมียผมแทนที่จะขอให้มีคนดูแน่น ๆ กลับไปขอในสิ่งที่ไม่ควรจะขอด้วยความคิดโง่ ๆ ของเขา มีอย่างหรือครับขอให้กลิ่นจั๊กกระแร้หมดไป ความจริงเรื่องขี้เต่ามันไม่สำา คัญเลยมีเงินเราก็ซื้อยาดับกลิ่นได้” เสียงหัวเราะอย่างครื้นเครงดังขึ้นอีก “แล้วเมียแกมีกลิ่นรักแร้อีกหรือเปล่า” เปรื่องสั่นศีรษะ “ไม่มีครับ หายอย่างเด็ดขาด ตามธรรมดาถ้าเหงื่อเขาออกละก้อจั๊กกระแร้สมศรีส่งกลิ่นไกลตั้ง ๑๐ เมตร เชียวครับ ผมอยูใกล้ ๆ ่เวี ย นหั ว แทบเป็ น ลม แต่ พ อขอพรผี แ ล้ ว หายไปได้ อ ย่ า งน่ าประหลาด” “แล้วเขาขออะไรอีก” กิมหงวนถามด้วยความสนใจ “เขาขอให้จมูกเขาโด่งครับ ทีแรกจมูกเขาแฟบไม่มีดั้ง พอขอพรผีนอนหลับไปรุ่งขึ้นจมูกก็โด่งเป็นสันเรียวเล็ก ทำาให้สมศรีสวยขึ้นมาก นี่แหละครับเป็นเหตุให้นายศักดา นักเรียนเทคนิคบางแสนมาติดพันสมศรี ขณะที่ผมไปแสดงกลที่ชลบุรี แล้วสมศรีก็หนีผมไปอยู่กับเด็กหนุ่มคราวลูกคนนี้ อ้า -อาเสี่ยช่วยกรุณารับขายฝากเครื่องมือแสดงกลของผมไว้หน่อยเถอะนะครับ ผมต้องการเงินพันบาทเท่านั้น” เสี่ยหงวนอมยิ้ม “แกไปหยิบหัวกะโหลกผีมาให้ฉันดูหน่อยซี ถ้ามันสามารถให้พรฉันได้จริง ฉันจะให้เงินแกใช้สัก ๒,๐๐๐ บาท” เปรื่องดีใจอย่างยิ่ง เขาลุกขึ้นเดินไปที่ลังไม้ที่วางอยู่ระหว่างทางเข้าออกเรือนต้นไม้นี้ มายากรผู้ยิ่งใหญ่ล้วงกระเป๋าหยิบพวงกุญแจออกมาไขกุญแจแล้วเปิดฝาหีบขึ้น หยิบกล่องสี่เหลี่ยมสีดำากล่องหนึ่งออกมา หิ้วกล่องเดินมาหาสี่สหายกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯเขาวางกล่ อ งสี่ เ หลี่ ย มลงบนโต๊ ะ แล้ ว ทรุ ด ตั ว นั่ ง บนเก้ า อี้ ตั ว เก่ าเปรื่องเปิดกล่องหยิบกะโหลกศีรษะมนุษย์กะโหลกหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ หัวกะโหลกศีรษะนี้ได้รับการตกแต่งจนเป็นเงางาม “นี่น่ะเรอะ หัวกะโหลกวิเศษของแก” พลถามเสียงหัวเราะ
  11. 11. 11 “ครับ วันดีคืนดีมันพูดโต้ตอบกับเราได้ โดยมากมักเป็นวันพระครับ” แล้วเขาก็หันมายิ้มให้เสี่ยหงวน “อาเสี่ยลองขอพรซีครับ ขออะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่เงินหรือของใหญ่ ๆ ของที่ขอต้องบรรจุกล่องใบนีได้” ้ อาเสี่ยนิงคิด ่ “แปลว่าถ้ากันขออะไร ของนั้นจะปรากฎอยู่ในกล่องใช่ไหม” “ใช่ครับ ถ้าอาเสี่ยไม่อยากได้ของ อาเสี่ยจะขออย่างอื่นก็ได้เป็นต้นว่าขอให้ผู้หญิงเห็นแล้วรัก หรือขอให้อาเสี่ยวิ่งได้เร็วกว่าแชมเปี้ยนโอลิมปิค ขอให้อาเสี่ยมีเสียงเพราะอย่างสุเทพหรือชรินทร์ ขอยังไงได้ทงนั้นแหละครับ” ั้ “ฮ้า-ได้แน่นะ” “แน่ซีครับอาเสี่ย ถ้าขอแล้วไม่เป็นไปตามที่ปรารถนา อาเสี่ยไล่เตะผมออกไปจากบ้านนี้เลย แต่ว่าก่อนขอต้องเอาอะไรเซ่นเขาสั กหน่อยนะครับ กั บแกล้ ม ในจานตั ก ใส่ ถ้ ว ยเล็ ก ๆ หรื อ เหล้ า สั กเป๊กก็ได้” กิมหงวนขมวดคิ้วย่น “ผีกินหรือแกกิน” “ผีครับ” เปรื่องพูดเสียงหนักแน่น อาเสี่ยอดหัวเราะไม่ได้ “ยังนึกไม่ออกโว้ยว่าจะขออะไรดี” พูดจบเขาก็ยิ้มให้เจ้าคุณปัจจนึก ฯ “คุณอาลองดูซีครับ ขอพรหัวกะโหลกผีให้คุณอามีผมขึ้นเต็มศีรษะ” เจ้าคุณทำาตาเขียว “มันจะเป็นไปได้อย่างไรวะ” เปรื่องพูดเสริมขึ้นทันที “เป็นไปได้ครับใต้เท้า ไม่เชื่อลองขอดูซีครับ” คราวนีท่านเจ้าคุณยิ้มอาย ๆ ้
  12. 12. 12 “หัวกะโหลกของแกจะศักดิ์สิทธิ์อย่างนี้เชียวหรือ แกอย่ามาพูดเลยเจ้าเปรื่อง ฉันไม่เชื่อนำ้ามนต์แกหรอก” “เอายังงี้ดีไหมครับ ถ้าใต้เท้าขอพรหัวกะโหลกผีของกระผมให้ ใ ต้ เ ท้ า มี เ ส้ น ผมขึ้ น เต็ ม ศี ร ษะและใต้ เ ท้ า มี ผ มงอกขึ้ น มาจริ ง ๆใต้ เ ท้ า ต้ องให้ ร างวั ล กระผม ๒,๐๐๐ บาท แล้ ว กระผมจะฝากหั วกะโหลกผีกับเครื่องมือแสดงกลไว้เฉย ๆ โดยไม่ต้องขายฝาก แต่ถ้าใต้เท้าขอพรแล้วไม่เป็นผล กระผมยอมยกเครื่องเล่นกลให้ฟรี” ท่านเจ้าคุณลืมตาโพลง “ตกลงอ้ า ยเปรื่ อ ง ตกลงตามเงื่ อ นไขของแก ถ้ า ฉั น หายหั วล้านเพราะอิทธิฤทธิ์ของหัวกะโหลก ฉันให้รางวัลแก ๒,๐๐๐ บาทแน่นอนและฉันจะรับฝากหัวกะโหลกกับข้าวของของแกไว้” เสี ย ง จ้ อ กแ จ้ ก จอแ จ ดั ง ขึ้ น ทั นที นิ กรว่ า แร ง ปี ศา จ ห รื ออิทธิฤทธิ์ของหัวกะโหลกอาจจะดลบันดาลให้เป็นไปได้ กิมหงวนว่ารากผมของเจ้าคุณปัจจนึก ฯ ตายไปหมดแล้ว เส้นผมจะงอกขึ้นมาได้อย่างไรกัน พลกับศาสตราจารย์ดิเรกอยากจะเห็นเท็จจริงก็พูดสนับสนุนเจ้าคุณปัจจนึก ฯ เปรื่องกล่าวกับท่านเจ้าคุณอย่างนอบน้อม “เอาเลยครับใต้เท้า โปรดหาอะไรเซ่นหัวกะโหลกสักนิดเถอะครับ” เจ้าคุณหยิบช้อนตักหมี่กรอบในจานเปลใส่ถ้วยเปล่าใบเล็ก ๆแล้วยกถ้วยมาตั้งใกล้ ๆ กับหัวกะโหลกผี “ขอพรยังไงช่วยแนะนำาหน่อยซีโว้ย” เปรื่องยื่นหมวกท๊อปแฮ็ทให้ท่าน “กรุณาสวมหมวกเสียด้วยครับ” “สวมทำาไมวะ” ท่านเจ้าคุณซัก “เวลาเส้นผมของท่านงอก ใครเห็นไม่ได้หรอกครับต้องให้มันงอกในหมวก หลั ง จากใต้ เ ท้ า ขอพรแล้ ว สั ก สองนาที ถ อดหมวกออก ศีรษะของใต้เท้าจะมีผมขึ้นเต็มเชียวครับ”
  13. 13. 13 “งั้นเรอะ ถ้าถอดออกมากบาลฉันยังแดงแจ๋ล้านเลี่ยนตามเดิมแกโดนเตะนะจะบอกให้” “ตกลงครับผม” ท่ า นเจ้ า คุ ณ ยกหมวกท๊ อ ปแฮ็ ท ขึ้ น สวมศี ร ษะ สี่ ส หายต่ า งหัวเราะขึ้นพร้อม ๆ กัน นิกรเอียงหน้าเข้ามากระซิบกระซาบกับ พ.อ. กิมหงวน “แกช่วยดูซิอ้ายเสี่ย คุณพ่อสวมท๊อปแฮ็ทหน้าตาเหมือนใครวะ” อาเสี่ยหัวเราะหึ ๆ “เหมือนเจงกิสข่านวะ” เจ้าคุณแยกเขี้ยว พูดเสริมขึ้นทันที “แกน่ะซีเหมือนเจงกิสข่าน” แล้วท่านก็กล่าวถามเปรื่อง “ทำายังไงอีกว่ามาโว้ยเปรื่อง” “ใต้เท้าพูดกับหัวกะโหลกซีครับ พูดเบา ๆ ว่าใต้เ ท้าจั ดของมาเซ่นสังเวยและขอพรให้ใต้เท้าหายศีรษะล้าน มีเส้นผมปกคลุมเหมือนเจ้านายทั้ง ๔ คนนี้” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ปฏิบัติตามคำา แนะนำา ของเจ้าเปรื่องโดยเร็วท่ า นพู ด พึ ม พำา กั บ กะโหลกศี ร ษะผี แล้ ว ขยั บ จะถอดหมวกออกเปรื่องร้องเอ็ดตะโรลัน ่ “ยัง-ยังครับ อย่าเพิ่งถอด ศีรษะใต้เท้ายังล้านอยู่ครับ” ท่านเจ้าคุณชักฉิว “แหม-พูดเสียชัดเชียวนะ เดี๋ยวถีบโครมเข้าให้เท่านั้นเอง” เจ้าเปรื่องกลั้นหัวเราะแทบแย่ หลัง จากนั้น สัก ครู่ เขาก็ กล่ าวกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯ อย่างเป็นงานเป็นการ “เอาล่ ะ ครั บ ใต้ เ ท้ า ถอดหมวกออกได้ แ ล้ ว กระผมรั บ รองว่ าใต้เท้าหายศีรษะล้านแล้วครับ” “จริงน่ะเรอะ” ท่านเจ้าคุณพูดยิ้ม ๆ
  14. 14. 14 “รับประทานถอดหมวกออกซีครับ ใต้เท้ากับพวกเจ้านายทั้งสี่คนจะต้องตื่นเต้นมหัศจรรย์ใจไปตามกัน” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ตื่นเต้นอย่างที่สุด ท่านเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเพราะในชีวิตของท่าน ท่านไม่เคยได้ยินได้ฟังมาว่าคนหัวล้านได้รั บ พ ร จ า ก ผี ปี ศ า จ ก ล า ย เ ป็ น ค น ผ ม ด ก เ ห มื อ น กั บ ค นอื่น ๆ เขา ท่านเจ้าคุณมองดูหน้าศาสตราจารย์ดิเรกแล้วกล่าวว่า “ถ้าหากว่ามันเป็นไปได้ พ่อคงดีใจอย่างบอกไม่ถูกทีเดียว แกคิดว่ามันจะเป็นไปได้ไหมดิเรก” นายพลดิเรกทำาหน้าเหยเกชอบกล “อาจจะเป็ น ได้ ค รั บ คุ ณ พ่ อ แต่ เ ป็ น การแสดงกลของเจ้ าเปรื่อง” เปรื่องเอ็ดตะโรลั่น “ไม่ ใ ช่ เ ล่ น กลนะครั บ คุ ณ หมอ มั น เป็ น ความจริ ง ครั บ ด้ ว ยอิทธิฤทธิ์ของปีศาจเสืออินเจ้าของหัวกะโหลกนี้นั่นเอง” พล พัชราภรณ์กล่าวกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯ อย่างยิ้มแย้ม “ถอดหมวกออกซี ค รั บ คุ ณ อา ผมอยากดู ใ ห้ เ ห็ น เท็ จ จริ งเหมือนกัน” ท่ า นเจ้ า คุ ณ ยกมื อ ขวาขึ้ น จั บ ขอบหมวกท๊ อ ปแฮ็ ท สี ดำา และลังเลใจอยู่นาน ท่านก็ค่อย ๆ ถอดหมวกออกจากศีรษะของท่าน สี่สหายตกตะลึงพรึงเพริดไปตามกัน ต่างจ้อ งตาเขม็ งมองดูศีรษะอันล้านเลี่ยนของเจ้าคุณปัจจนึก ฯ ซึ่งบัดนี้มีผมขึ้นปกคลุมไปทั่ว และเส้นผมที่เกิดขึ้นนี้ละเอียดอ่อนมากสีขาวและดำาสลับกันแ บ บ ผู้ ช ร า ทั้ ง ห ล า ย ทำา ใ ห้ ใ บ ห น้ า ข อ ง เ จ้ า คุ ณ ปั จ จนึ ก ฯ เปลี่ ย นแปลงไปเป็ น คนละคน หนุ่ ม ขึ้ น กว่ า เก่ า และสง่ าผ่ า เผยขึ้ น ท่ า นเจ้ า คุ ณ นั่ ง นิ่ ง เฉย ความรู้ สึ ก บอกตั ว เองว่ า ศี ร ษะของท่านมีผมเกิดขึ้นแล้ว “โอ” ศาสตราจารย์ดิเรกร้องสุดเสียง “อิท อิส วันเดอร์ฟูล มันไม่ น่ า จะเป็ น ไปได้ คุ ณ พ่ อ ….คุ ณ พ่ อ ครั บ ฮ่ ะ ฮ่ ะ คุ ณ พ่ อ หายหั วเหน่งแล้ว”
  15. 15. 15 เจ้ า คุ ณปั จ จนึ ก ฯ ทำา หน้ า ชอบกล มี ค วามรู้ สึ ก เหมื อ นกั บ ว่ าท่านตกอยู่ในความฝันที่เกิดขึ้นในเวลานอนหลับ เสี่ยหงวนกล่าวกับท่านเจ้าคุณด้วยความตื่นเต้น “เป็นโชคอันประเสริฐของคุณอาแล้วครับ หัวกะโหลกผีให้พรคุณอาตามที่ขอแล้ว” นิกรพูดเสริมขึ้น “คุณพ่อหล่อขึ้นกว่าเก่าแยะเชียวครับ ถึงแม้ผมหงอกเกือบทั่วศีรษะแต่ก็ยังสง่างามดีกว่าหัวล้านโจ๊งเหม่ง” ท่านเจ้าคุณค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้นลูบคลำา ศีรษะของท่าน เมื่อมือของท่านสัมผัสเส้นผมท่านก็สะดุ้งสุดตัว ไม่ต้องสงสัยว่าท่านจะปิติยินดีสักเพียงใด เป็นเวลานานมาแล้วที่ท่านพยายามหายาปลู ก ผมมาทาศี ร ษะอั น ล้ า นเลี่ ย นของท่ า น แม้ ก ระทั่ ง ยาผี บ อกจำาพวกนำ้ามันขี้ไก่ ยาปลูกผมต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นของเยอรมันหรือของอังกฤษอเมริกา สิ้นเงินมานับจำา นวนหมื่ นแล้วไม่เ คยได้ผลเลย แต่อิทธิฤทธิ์ของกะโหลกผีเสืออินขุนโจรอีสานนี้ช่วยให้ท่านมีผมขึ้นปกคลุมทั่วศีรษะ “อ้ า ยเปรื่ อ ง…” เจ้ า คุ ณ ครางเบา ๆ ใบหน้ า ของท่ า นสดชื่ นรื่ น เริง ผิ ดปกติ “แกไม่ ไ ด้ เ ล่ น กลนะ แกใช้ วิ ท ยากลของแกบั ง ตาพวกเรา เอาผมปลอมมาติดหัว ฉัน หลอกให้ ฉัน ดี ใ จเพี ย งชั่ ว ขณะกระมัง” เปรื่องหัวเราะชอบใจ “ใต้เท้าลองดึงผมดู ซิครับ ถ้า ผมบนศี รษะใต้ เท้ าเกิดขึ้น จากวิทยากล มันก็ต้องหลุดติดมือใต้เท้าออกมา” ท่านเจ้าคุณยกมือขวาขึ้นรวบผมกลางศีรษะขยุ้มหนึ่งกระตุกเต็มแรง แล้วท่านก็ร้ องออกมาดั ง ๆ เมื่ อเส้น ผมเหล่า นั้นทึ้ง หนั งศีรษะของท่านเอง “โอ๊ย” คณะพรรคสี่สหายมองดูหน้ากันด้วยความตื่นเต้นประหลาดใจอย่างที่สุด อาเสี่ยกิมหงวนยักไหล่และแบมือออกทั้งสองข้าง
  16. 16. 16 “หมดโอกาสแล้ ว ต่ อ นี้ ไ ปเราล้ อ คุ ณ อาว่ า หั ว ล้ า นท่ า นจะไม่โกรธเราอีกแล้ว” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ หัวเราะลั่น “เชิญ-เชิญล้อตามสบายโว้ย ฮ่ะ ฮ่ะ ฉันมีผมเต็มกบาลอย่างนี้แล้ว ใครจะล้อยังไงก็ได้ เอาซี..ลูกมะอึก นกตะกรุม ขุนช้าง ล้านเลี่ ย น เตี ย น โล่ ง เป็ น มั น แผล็ บ ทุ่ ง หมาหลง ดงช้ า งข้ า ม ง่ า มเทโพ ชะโดตี แ ปลง แร้ ง กระพื อ ปี ก ฉี ก ขวานฟาด ราชครึ ง เคราเชิญตามสบาย” เสี่ยหงวนหน้าจ๋อย “ล้อเพื่อประโยชน์อะไรล่ะครับ คุณอาผมดกออกอย่างนี้ล้อจนเมื่อยปากคุณอาก็ไม่โกรธผม หัวกะโหลกผีของเจ้าเปรื่องแน่จริง ๆผมรับซื้อไว้เอง” “ไม่ได้ ๆ ๆ ๆ “ ท่านเจ้าคุณขัดขึ้นทันที “อาสัญญาแล้วว่า ถ้าอามีผมเกิดขึ้นอาจะให้เงินอ้ายเปรื่ อง ๒,๐๐๐ บาท แล้วอาจะรับฝากเครื่องแสดงกลในหีบนั้นไว้ พร้อมด้วยหัวกะโหลกผีอันนี้ อายังขอพรผีได้อีกครั้งหนึ่ง” แล้วท่านก็หันมาทางเปรื่อง “ใช่ไหมวะเปรื่อง” “ครับผม ขอได้อีกครั้งเดียวครับ แต่ก่อนจะขอใต้เท้าต้องคิดให้รอบคอบเสียก่อน” “ถูกล่ะ ฉันจะต้องใช้เวลาคิดให้ดีว่าฉันควรจะขออะไร ฮ่ะ ฮ่ะเป็ น อั น ว่า พระยาปั จ จนึ ก ฯ หายหั ว ล้า นแล้ ว ไปทางไหนไม่ ต้ อ งอับอายขายหน้าเขา คนหัวล้านเป็นคนที่มีปมด้อยคอยนึกน้อยเนื้อตำ่า ใจและหวาดระแวงว่าใคร ๆ เขาจะนินทาหรือหัวเราะเยาะ ทีนี้อาสบายแล้ว หัวกะโหลกนี้อาจะเก็บรักษาไว้เอง พวกแกใครจะขอพรอะไรบ้างก็ตามใจ หาเครื่องเซ่นสังเวยมาให้หัวกะโหลกนี้แล้วขอเอาเถอะ ฉันไม่หวงห้ามหรอก แต่ที่ฉันต้องการเก็บรักษาไว้ก็เพื่อจะกราบไหว้ดวงวิญญาณของเสืออินที่เขาช่วยให้ฉันหายหัวล้าน” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างครื้นเครง สี่สหายต่างศรัทธาเลื่อมใสในอิ ท ธิ ฤ ทธิ์ ข องหั ว กะโหลกผี เจ้ า เปรื่ อ งล้ ว งกระเป๋ า เสื้ อ หยิ บกระจกบานเล็ ก ๆ บานหนึ่ง ออกมาส่ งให้เ จ้า คุณปัจ จนึ ก ฯ อย่ างพินอบพิเทา
  17. 17. 17 “ใต้เท้าลองมองดูกระจกสักนิดสิครับ” ท่า นเจ้า คุณรีบ ยกกระจกขึ้น ส่อ งดู ใบหน้ าของท่ า นทั นที พอแลเห็นศีรษะของท่านมีผมขึ้นเต็ม ท่านก็ยิ้มแก้มแทบแตก แววตาของท่านเป็นประกายแจ่มใสผิดปกติ ถึงแม้วาจะมีใครเอาเงินมาให้ ่ท่านสัก ๑๐ ล้าน ท่านก็คงไม่ดีใจเหมือนกับที่ท่านหายศีรษะล้านในครั้งนี้ “โอย-บุญของอาโว้ยพล หัวล้านมาครึ่งศตวรรษแล้วเพิ่งจะมีผมกับเขาในวันนี้ ต่อไปอาแต่งเครื่องแบบพลเอกคงจะสง่างามไม่น้อย เพื่อนฝูงที่มันเคยล้อเลียนอาคงจะแปลกใจไปตามกัน” นิกรกล่าวกับเสี่ยหงวนทันที “เราควรจะขอพรอะไรดีโว้ย อ้ายหงวน” กิมหงวนยิ้มเล็กน้อย “ต้องคิดให้รอบคอบ อย่างน้อยก็ควรใช้ เวลาคิดสัก สองสามวันเพราะเราขอได้คนละสองหนเท่านั้น แต่กันคงไม่ขอให้กันมั่งมีศรีสุข เพราะขณะนี้กันก็เป็นมหาเศรษฐีอยู่แล้ว” “เออ-จริงของแก เราต้องคิดให้รอบคอบ ให้คุณพ่อเก็บรักษาหัวกะโหลกผีไว้ดีแล้ว เป็นหัวกะโหลกอย่างนี้กันไม่กลัวโว้ย แต่ถ้าเป็นรูปร่างปีศาจทำาคอยืดคอยาวกันก็เผ่นไม่รู้ทางไป” ศาสตราจารย์ดิเรกเอื้อมมือหยิบหัวกะโหลกผีขึ้นมาพิจารณาดูสักครู่เขาก็วางไว้ตามเดิมแล้วกล่าวกับเปรื่องว่า “เ จ้ า ข อ ง ก ะ โ ห ล ก นี้ ต า ย ม า ใ น ร า ว ๑ ๐ ปี กั น แ ป ล ก ใ จจริง ๆ ทีมันมีอทธิฤทธิ์ให้พรใครต่อใครได้” ่ ิ “นั่นน่ะซีครับคุณหมอ ตอนแรกผมก็มีไว้สำา หรับประกอบการแสดงกลเท่านั้น พอเสืออินมาเข้าฝันผมก็ทราบว่ากะโหลกศีรษะของเขาให้พรแก่ผู้ขอได้คนละสองครั้ง” “ออไร๋ คล้ า ยกั บ นิ ย าย ของฝ รั่ ง ว่ ะ แ ต่ นั่ นมั น เป็ นมื อลิ งแห้ง ๆ ใครได้ไปไว้ในครอบครองจะขออะไรก็ได้ แต่ขอได้เพียงสามครั้ง”
  18. 18. 18 เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างขวาหยิบซองธนบัตรหนังจรเข้ออกมาเปิดออก ดึงธนบัตรใบละร้อยบาทสองปึกออกมาจากซอง เอื้อมมือข้ามโต๊ะส่งเงินให้จอมมายากรผูยิ่งใหญ่ ้ “เอ้า-เจ้าเปรื่อง ฉันให้รางวัลแก ๒,๐๐๐ บาท ตามที่พูดไว้ หัวกะโหลกผีและของเล่น กลในหี บนั้ นฉั นจะช่ว ยเก็บรั กษาไว้ใ ห้แ กอย่างดีที่สุด แกจะมารับไปเมื่อไรก็ได้” เปรื่องดีใจอย่างยิ่งเมื่อแลเห็นธนบัตรใบแดง ๆ เขากระพุ่มมือไหว้เจ้าคุณปัจจนึก ฯ เสียก่อนแล้วกล่าวว่า “ขอบพระเดชพระคุณครับ” พูดจบก็รับเงิน ๒,๐๐๐ บาท มาใส่กระเป๋า ในบนเสื้ อ หางจิ้ ง เหลนตั ว นั้ น “เป็ น อั น ว่ า กระผมมี ค่ า เดิ นทางไปหาแฟนของผมที่ภูเก็ตแล้ว ถ้าภายในสามเดือนนี้กระผมไม่กลั บ มาก็ ห มายความว่ า กระผมมี ท างทำา มาหากิ น อยู่ ที่ ภู เ ก็ ต ครั บเครื่องมือเครื่องใช้ในการแสดงกลใต้เท้าจะยกให้เป็นสมบัติของคุณนิกรก็ได้” นิกรพูดขึ้นทันที “ฉันจะเอามาทำา ตวักตะบวยอะไรวะ ฉันเป็นนักธุรกิจไม่ใช่นักแสดงกล” เปรื่องหันมามองดู พ.อ. นิกรแล้วยิ้มให้ “แต่ถ้า คุณแสดงกลผมเชื่ อว่ าไม่มี นัก แสดงกล หรื อ มายากรคนไหนในโลกนี้ ที่ จ ะสู้ คุ ณ ได้ ห รอกครั บ อ้ า -เย็ น มากแล้ ว ผมเห็นจะต้องกราบลาเสียที แต่ว่าผมจะขึ้นไปกราบเท้าคุณหญิงท่านและคุ ณผู้ ห ญิ ง ทั้ ง สี่ บ นตึ ก ใหญ่ เ สี ย ก่ อ น อย่า งน้ อ ยก็ ใ ห้ คุณหญิ งท่านด่าผมบ้างผมจะได้มีความสุขความเจริญ” นิกรหัวเราะหึ ๆ “อย่าขึ้นไปเลย คุณอากับพวกเมีย ๆ ของเราไม่อยู่หรอก ไปงานแต่งงานที่สโมสรนายตำา รวจ ออกจากบ้านก่อนหน้าแกมาถึงเพียงครู่เดียวเท่านั้น” เปรื่องจุ๊ปาก “น่าเสียดายจริงครับ ทีผมไม่ได้กราบเท้าคุณหญิงท่าน” ่
  19. 19. 19 นิกรว่า “แกกราบเท้าฉันแทนก็ได้นี่นะ ฉันเป็นหลานของท่านก็คงได้ผลเท่ากัน” จอมนักเล่นกลยิ้มเจื่อน ๆ “ถ้ายังงั้นวันหลังผมมากราบเท้าท่านดีกว่าครับ แฮ่ะ แฮ่ะ อ้ายแห้วเกลอเก่าของผมอยู่หรือเปล่าครับ” “ไม่อยู่หรอก อ้ายแห้วขับรถพาคุณอากับพวกเมีย ๆ ของเราไป” เปรื่องหันมาทางนายพลดิเรก “ผมทราบข่ า วคุ ณ หมอกั บ เจ้ า นายและท่ า นเจ้ า คุ ณ ในหน้ าหนังสือพิมพ์บ่อย ๆ ครับ ดีใจจังครับที่คุณหมอของผมเป็นนายพลและเจ้ า นายของผมเป็ น พั น เอก อ้ า -เจ้ า แห้ ว เป็ น สิ บ เอกใช่ ไ หมครับ” “ออไร๋ แต่ถูกลดยศลงมาเหลือเพียงสิบโท เพราะทำาเอกสารสำาคัญในทางราชการหาย ฉันจะขอให้มนเป็นสิบเอกในไม่ช้านี้” ั “แห้วเป็นคนมีโชควาสนาครับ ได้อยู่รับใช้เจ้านายอย่างใกล้ชิ ด ผมเห็ น จะต้ อ งกราบลาเจ้ า นายกลั บ เสี ย ที ล่ ะ ครั บ มารบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้านายนานแล้ว” พูดจบเปรื่องก็กระพุ่มมือไหว้เจ้ า คุ ณ ปั จ จนึ ก ฯ กั บ สี่ ส หายด้ ว ยความเคารพรั ก อย่ า งจริ ง ใจ “กราบลาละครับ ขอให้เจ้านายทุกท่านมีความสุขความเจริญเถอะครับ แล้วก็ถ้าใครจะขอพรหัวกะโหลกผีก็โปรดคิดให้รอบคอบเสียก่อนนะครับ” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ส่งแก้วเหล้าให้เปรื่อง “เอ้า ฉันให้แกดื่มเพื่อตอบแทนความดีของแกที่ช่วยให้ฉันมีผมดกหายหัวล้านกบาลเหน่ง” เปรื่องยกมือไหว้ท่านเจ้าคุณอีกครั้งหนึ่ง “ขอบพระคุณครับใต้เท้า กระผมไม่เคยดื่มหรอกครับ” “งั้นเรอะ ถ้าเช่นนั้นแกก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่ไม่กินเหล้า” “ครับผม กระผมสูบแต่ฝิ่นอย่างเดียวเท่านั้นแหละครับ”
  20. 20. 20 ท่านเจ้าคุณกลืนนำ้าลายเอื๊อก “ไปเถอะ แกไปได้แล้ว แต่งตัวรุงรังอย่างนี้แกไม่กลัวหมาฟัดหรือวะอ้ายเปรื่อง” เปรื่องหัวเราะเบา ๆ “มันเคยขอรับ มายากรชั้นดีอย่างกระผมก็ต้องแต่งอย่างนี้ ใครเห็นก็รู้ว่าเป็นนักแสดงกล” พูดจบเขาก้มตัวลงยกมือลูบกะโหลกผีเบา ๆ “อ้ายเพื่อนยาก ลาก่อนนะเพื่อนนะ อยู่กับท่านไปก่อนเถอะรับรองว่าท่านคงจะให้แกกินอยู่อย่างอิ่มหนำาสำาราญ” จอมมายากรที่ไม่มีใครดูเพราะดวงไม่ดีพาตัวเดินออกไปจากเรือนต้นไม้ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของสี่สหาย พอร่างของเปรื่องลับตากิมหงวนก็แกล้งกระเซ้าเจ้าคุณปัจจนึก ฯ “วะ เหม็นกลินอะไรตุ ๆ โว้ย” ่ ท่านเจ้าคุณทำาตาเขียว “อย่าน่าอ้ายหงวน กินเหล้าและคุยกันดีกว่า อย่าให้มีรายการเตะปากกันเลยวะ” เสี่ยหงวนหัวเราะก้าก “คุณอามีผมดกแล้วยังจะโกรธอีกหรือครับ” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ สะดุ้งเล็กน้อยแล้วยิ้มแป้น “จริ ง โว้ ย อาลื ม ไป ฮ่ ะ ฮ่ ะ พวกแกจะขอพรอะไรจากหั วกะโหลกเสืออินบ้างก็เอาซี” อาเสี่ยหัวเราะหึ ๆ “ยัง ครั บ เราต้ องปรึ กษากั นให้รอบคอบก่ อ น ต้ อ งขอในสิ่ ง ที่ควรขอทั้งสองข้อ” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ เห็นพ้องด้วย “ดีเหมือนกัน คิดเสียให้ดีเสียก่อนแล้วค่อยขอ ใครมีหวีขอยืมหวีผมหน่อยเถอะวะ”
  21. 21. 21 นิกรล้วงกระเป๋าเสื้อฮาไวหยิบหวีเล็ก ๆ อันหนึ่งออกมาส่งให้พ่อตาของเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คุ ณ พ่ อ หล่ อ ขึ้ น จริ ง ๆ นะครั บ หน้ า ตาเปลี่ ย นแปลงไปมากตอนหัวล้านมองดูไม่ได้ความเลย” ท่านเจ้าคุณยกกระจกบานเล็กของเปรื่องขึ้นส่องหน้าของท่านแล้ ว หวี ผ มให้ เ รี ย บร้ อ ย ท่ า นรู้ สึ ก ตื่ น เต้ น ดี ใ จอย่ า งล้ น เหลื อ และมหัศจรรย์ใ จในอิท ธิฤทธิ์ข องกะโหลกผีอ ย่างยิ่ง เมื่ อหวีผ มเสร็ จเรียบร้อยท่านก็คืนหวีให้นิกร แล้วกล่าวกับเสี่ยหงวนอย่างสบายใจ “อามี ผ มดกอย่ า งนี้ เ ห็ น จะพอหาแฟนสาว ๆ ได้ สั ก คนไม่ ใ ช่หรือ” “อ๋อ ไม่ต้องผมดกหรอกครับ หัวล้านเหน่ง อย่า งเก่า คุณอาก็หาได้ถมเถไป อายุ ๑๔ หรือ ๑๕ ได้ทั้งนั้น สาว ๆ เดี๋ยวนี้โดยมากชอบมีแฟนคนแก่ครับ ยิงแต่งงานได้สองสามวันแล้วตายยิ่งดีจะได้ ่ครอบครองมรดก ดูแต่คุณพระบ้านตรงข้ามเราซีครับ อายุของท่าน๗๒ ขวบแล้ว มีเมีย ๑๖ ขวบ เท่านั้น” การดื่มเหล้าและสนทนากันได้ดำา เนิน ต่อ ไป โดยมากเรื่อ งที่พูดคุยกันก็มักจะเกี่ยวกับหัวกะโหลกผีอันนี้ ตราขาวพร่องไปหนึ่งขวด เบียร์ ๓ ขวด หมี่กรอบและเป็ดย่างอีกตัวหนึ่งหมดไปแล้ว สี่สหายกับเจ้าคุณปัจจนึก ฯ รู้สึกตึง ๆ หน้าไปตามกัน แต่ไม่ถึงกับมึนเมา จนกระทั่งเสียงแตรรถยนตร์คันหนึ่งดังขึ้นที่ประตูรั้วนอกถนนใหญ่ ทุกคนจำาเสียงแตรรถโอลสโมบิลเก๋งได้ดี “คุณอากับพวกเมีย ๆ ของเรากลับมาแล้ว” ศาสตราจารย์ดิเรกพูดยิ้ม ๆ “ประเดี๋ยวแวะเข้ามาในเรือนต้นไม้แลเห็นคุณพ่อเข้าคงไม่มใครจำาได้” ี ท่านเจ้าคุณยิ้มให้นายแพทย์หนุ่ม “พวกแกเล่าเรื่องหัวกะโหลกของเจ้าเปรื่องให้เมีย ๆ ของแกและคุณหญิงฟังซี ทุกคนควรจะถือโอกาสขอพรจากหัวกะโหลกผีคนละสองข้อ” “ออไร๋ ออไร๋ ควรจะเป็นอย่างนั้นครับ”
  22. 22. 22 โอลสโมบิลเก๋งซึ่งขับโดยเจ้าแห้วแล่นเข้ามาในบ้าน “พัชราภรณ์” แล้ว เสี่ยหงวนพรวดพราดลุกขึ้นเดินออกไปจากเรือนต้นไม้อย่างร้อนรน พอดีเจ้าแห้วขับรถคลานเอื้อย ๆ ผ่านมาและคุณหญิงวาดนั่งคู่กับเจ้าแห้วตอนหน้ารถ อาเสี่ยร้องตะโกนเรียกทันที “แวะที่เรือนต้นไม้ก่อนครับคุณอา ทุกคนเชิญแวะหน่อยครับมีเรื่องที่น่าสนใจมาก ข่าวดีครับ” เจ้าแห้วบังคับรถเก๋งคันงามหยุดนิ่งกลางถนนหน้าเรือนต้นไม้คุณหญิงวาดกับสี่นางต่างยิ้มให้กิมหงวน “ข่าวอะไรวะพ่อหงวน” อาเสี่ยเดินเข้ามาหยุดข้างรถ ในเวลาเดียวกับที่เจ้าแห้วก้าวลงมา “พวกเราได้หัวกะโหลกผีมาหนึ่งหัวครับ” คุณหญิงวาดสะดุ้งเฮือก “อุ๊ย นั่นน่ะเรอะข่าวดีของแก” “ครับ กะโหลกผีหัวนี้มีอิทธิฤทธิ์มาก เราจะขอพรอย่างไรก็ให้เราสมความปรารถนา เข้าไปดูหน่อยซีครับ” นั น ทาเมี ย รั ก ของพลซึ่ ง นั่ ง รวมกลุ่ ม กั บ เพื่ อ น ๆ ตอนหลั ง รถกล่าวกับกิมหงวนทันที “ได้มาจากไหนคะอาเสี่ย” “เจ้าเปรื่องมันเอามาให้ครับ พวกคุณคงนึกออก เจ้าเปรื่องเคยเป็นคนเฝ้าสวนของคุณอาที่บางกรวย แต่ลาออกไปหลายปีแล้ว” คุณหญิงวาดส่งเสียงเอ็ดตะโรตามนิสัยของท่าน “อ้ายเปรื่อง….อ้ายมะกอกสามตะกร้านั่นน่ะหรือ” เจ้าแห้วเปิดประตูตอนหน้าและหลังออก คุณหญิงวาดในชุดไหมไทยสีชมพูก้าวลงมาจากรถ ต่อจากนั้นสี่นางก็ลงมาจากตอนหลังรถ นันทา, นวลลออ, ประภาและประไพสวมเสื้อกระโปรงชุดสีเขียวเหมือนกันทั้งสี่คน แบบเสื้อเป็นแบบเวลาเย็นสวยเก๋มาก กิม
  23. 23. 23หงวนพาสี่ น างกั บ คุ ณ หญิ ง วาดเข้ า ไปในเรื อ นต้ น ไม้ ซึ่ ง เจ้ า แห้ วติดตามไปด้วย พอแลเห็นเจ้าคุณปัจจนึก ฯ คุณหญิงวาดกับสี่นางก็หยุดชะงักเพราะจำาไม่ได้เข้าใจว่าเป็นแขกของคณะพรรคสี่สหาย “มีแขกนี่นาพ่อหงวน” คุณหญิงวาดกระซิบ อาเสี่ยหัวเราะก้าก “ไม่ใช่แขกหรอกครับ เจ้าคุณอาปัจจนึก ฯ น่ะครับ” คุณหญิงวาดลืมตาโพลง “แกเมาเหล้าแล้วพ่อหงวน เจ้าคุณท่านหัวล้านแดงแจ๋เหมือนลูกมะอึก อยู่ห่างกันตั้งกิโลก็มองเห็น” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ลุกขึ้นทันทีแล้วเดินเข้ามาหาคุณหญิงวาดกับสี่นาง “ฮัลโหล จำาผมไม่ได้หรือคุณหญิง ผมได้พรจากหัวกะโหลกผีทำาให้เส้นผมกลางศีรษะของผมเกิดขึ้นมาจนเต็ม อย่าแปลกใจเลยครับ” คุณหญิงวาดกับสี่นางต่างยืนตะลึงไปตามกัน “คุณพ่อ….” ประไพร้องลั่น “คุณพ่อหายเหม็น เขี ยวแล้วหรือคะนี่” “เออ มีผมเต็มกบาลอย่างนี้แล้วจะเหม็นเขียวได้อย่างไรวะ” คุณหญิงวาดร้องออกมาดัง ๆ “เจ้าคุณ โอ๊ย….นี่ดิฉันฝันไปหรืออย่างไร คนหัวล้านทำา ไมมีผมเกิดขึ้นได้ เจ้าคุณใส่วิกหรือเปล่า” ท่านเจ้าคุณอดหัวเราะไม่ได้ “คุ ณ หญิ ง ดู ใ ห้ ดี ผมจริ ง ๆ นะครั บ ไม่ ใ ช่ ใ ส่ วิ ก ปลอม หั วกะโหลกผีที่ตั้งอยูบนโต๊ะนั่นให้พรผม” ่
  24. 24. 24 เสี ย งจ้ อ กแจ้ ก จอแจในหมู่ สี่ น างดั ง ขึ้ น ทั น ที ทุ ก คนตื่ น เต้ นประหลาดใจไปตามกัน เจ้าคุณปัจจนึก ฯ เปลี่ยนแปลงไปจนจำาไม่ได้ างเข้ามาห้อมล้อมเจ้าคุณปัจจนึก ฯ พิจารณาดูเส้นผมบนศีรษะจนแน่ใจว่าเป็นเส้นผมที่เกิดขึ้นจริง ๆ ประภากล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นยินดี “ไม่ น่ า จะเป็ น ไปได้ เ ลยค่ ะ คุ ณ พ่ อ ทำา ไมหั ว กะโหลกผี ถึ ง มีอิทธิฤทธิ์อย่างนี้ละคะ นี่ถ้าภาพบคุณพ่อที่อื่นถึงอย่างไรก็จำา คุณพ่อไม่ได้แน่นอน คุณพ่อแปลกไปเป็นคนละคนเชียวค่ะ” นวลลออพูดเสริมขึ้น “เป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์มากเชียวนะคะ คุณอาโชคดีจังค่ะที่หายศีรษะล้านแล้ว” ทุกคนพากันเดินตรงไปที่โต๊ะรับประทานอาหารซึ่งพล, นิกรและดร. ดิเรกกำาลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ที่โต๊ะนั้น คุณหญิงวาดกับสี่ น างพากั น มองดู หั ว กะโหลกผี อ ย่ า งหวั่ น ๆ เจ้ า แห้ ว รี บ ยกเก้ า อี้เหล็กมากางให้เจ้านายผู้หญิงของเขา แต่คุณหญิงวาดกับสี่นางไม่ยอมนั่งคงยืนจับกลุ่มฟังเจ้าคุณปัจจนึก ฯ เล่าเรื่องเสืออินเจ้าของหัวกะโหลกนีให้ฟังโดยละเอียด ้ แน่ ล ะ สี่ น างกั บ คุ ณ หญิ ง วาดต่ า งก็ มี ศ รั ท ธาเลื่ อ มใส ในอิ ท ธิ ฤ ทธิ์ ข องหั ว กะโหลกเสื อ อิ น นี้ เพราะปี ศ าจเสื อ อิ น ได้ ใ ห้ พ รท่ า นเจ้ า คุ ณ ช่ ว ยให้ ท่ า นหายศี ร ษะล้ า น มี เ ส้ น ผมเกิ ด ขึ้ น จนเต็ มศีรษะอย่างนี้เป็นการแสดงให้เห็นอยู่แล้วว่า หัวกะโหลกนี้ขลังจริงๆ ในที่สุดเจ้าคุณปัจจนึก ฯ ก็กล่าวว่า “คุณหญิงกับทุกคนไปคิดดูสักสองสามวันเถอะครับ ว่าควรจะขออะไรจากหัวกะโหลกนี้ แล้วก็จัดเครื่องเซ่นสังเวยมาขอพรไปจะขอเพียงข้อเดียวหรือขอทีเดียวทั้งสองข้อก็ได้ แต่อย่าลืมว่าขอได้เพียงสองครั้งเท่านั้น” คุณหญิงวาดแสดงท่าทางตื่นเต้นตลอดเวลา “ค่ ะ ค่ ะ ดิ ฉั น จะต้ อ งคิ ด ให้ ร อบคอบที่ สุ ด ไหน ๆ ขอพรได้เพียงสองข้อก็ต้องคิดหน้าคิดหลัง เป็นโชคของพวกเราแล้วที่ได้หัวกะโหลกนี้มา ดิฉันตื่นเต้นจริง ๆ ที่เจ้าคุณหายหัวเหน่ง มีผมดก
  25. 25. 25อย่ า งนี้ ห น้ า ตาค่ อ ยดู ไ ด้ ห น่ อ ย ตอนหั ว ล้ า นมองเหมื อ นตั ว ม่ าเหมี่ยวค่ะ หน้าทะลุ่ม ๆ ชอบกล เวลาเจ้าคุณยืนอยู่กลางแดดละก้อเป็นมันวูบวาบทีเดียว” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ยิมแป้น ้ “ผมสบายใจและมี ความสุ ขแล้ วคุ ณหญิง เรื่ องหัวล้า นทำา ให้ผมมีปมด้อยตลอดเวลา อ้า-เรามาตกลงกันให้เรียบร้อยดีไหมครับมะรืนนี้วันเสาร์เราทำา พิธีตั้งเครื่องเซ่นสังเวยในตอนกลางวันแล้วขอพรหัวกะโหลกผีพร้อม ๆ กันดีไหมครับ” คุณหญิงวาดเห็นพ้องด้วย “ดีซิคะ พวกเราจะได้มีเวลาคิดให้รอบคอบว่าเราควรจะขอพรอะไร” “ถ้ายังงั้นตกลงตามนี้ครับ มะรืนนี้ ๑๑ น. เราต้องเตรียมเครื่องเซ่นสังเวยไว้ให้เขามาก ๆ” คุ ณ หญิ ง วาดกั บ สี่ น างสนทนากั บ เจ้ า คุ ณ ปั จ จนึ ก ฯ และสี่สหายอี กสั กครู่ ก็ พากั น ออกไปจากเรื อ นต้ น ไม้ แต่ เ จ้ า แห้ ว ไม่ ไ ด้ติดตามไป เขาตรงเข้ามาหาเจ้าคุณปัจจนึก ฯ แล้วยกมือไหว้ท่านเจ้าคุณอย่างนอบน้อม “รับประทานให้ผมขอพรหัวกะโหลกผีด้วยคนได้ไหมครับ” เจ้าคุณปัจจนึก ฯ ยิมเล็กน้อย ้ “ได้ ฉันไม่หวงห้ามอะไรหรอก แกจะขออะไรก็คิดไว้ แต่ห้ามขอเงินทองหรือของใหญ่ ๆ ที่โตกว่ากล่องใส่หัวกะโหลกนี่ อ้า-แกไปเรียกใครมาสักคนมาซีวะอ้ายแห้ว ช่วยกันยกหีบใบนั้นไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของทีโรงครัว เก็บไว้ให้ดี” ่ เจ้ า แห้ ว รั บ คำา สั่ ง แล้ ว พาตั ว เดิ น ออกไปจากเรื อ นต้ น ไม้ ด้ ว ยความดีใจ ทีจะได้พรจากกะโหลกผี ่ ปั ญ หาที่ ว่ า ควรจะขอพรอะไรบ้ า ง ทำา ให้ สี่ น างและคุ ณ หญิ งวาดต้ อ งยุ่ ง ยากลำา บากใจไม่ น้ อ ย ทุ ก คนได้ ใ ช้ ค วามคิ ด อย่ า งมากมายในเรื่องนี้ ทั้งนี้ก็เพราะพรที่จะขอจากหัวกะโหลกผีนั้นขอได้เพียงสองข้อเท่านั้นเอง

×