Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.
1362[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
1363                                              52          รพินทรกวาดสายตาสํารวจภูมิประเทศลักษณะชอบกลนันอีกครั้ง แลวก...
1364            “ดูใหดีซิครับ ไอเจาสิ่งเหนียวใสลักษณะเปนเมือกที่ติดปนอยูกับเลือดนั่นดวยคืออะไร?”            ทั้งสองจ...
1365             ยิ่งหางออกไป สวนลางของลําตัวคะหยิ่นที่กระดิบไปนัน ก็ถูกกลุมใบไมมฤตยูกลืนไว                         ...
1366ปรึกษาหารือกันอยูครูใหญ ทามกลางความกระสับกระสายของไชยยันตและดาริน ตอมาจึงเห็นทั้งรพินทรและคะหยิ่น ชวยกันโบกมื...
1367              เขาอดที่จะพิศวงเสียไมไดวา...หลอนสามารถขามมาไดอยางไร และก็ไมไดปริปากคําใดแมแตคําเดียว นอกจากอา...
1368             และในระหวางแงซายกับคะหยิ่นแลว คนแรกยอมใหความเชื่อมั่นอบอุนแกผูถกนําได                            ...
1369           ในที่สุดก็ลงมาถึงบริเวณกนหุบ อันเปนทีบรรจบของตีนเขาสองลูก รอบดานเต็มไปดวย                              ...
1370            “ขอโทษที ฉันเห็นกําลังปรึกษาหารือกันอยู ก็เลยถือโอกาสนั่งพักขา มันเลยเคลิ้มๆ หมดความรูสกไปไดยงไงก็ไมรู...
1371           “แมมดผูมีอาคมแกกลาอยางนายหญิง ไมมวันเหนื่อยหรอกคะหยิ่น ตอใหพวกเราทุกคน                             ...
1372ประมาณ 7 เมตร ราวกับจะเปนหลังคาที่มุงไว ครั้งแรกที่สุดหลอนเห็นแตก่งใบเถาวัลย อันพันกัน                           ...
1373            คงไมมีเรื่องของการจุดไตตาตอเรื่องใดในโลก ที่ทําใหขนหัวลุกเทากับเหตุการณที่ทั้งเจ็ด                   ...
1374              สวนที่วางพาดอยูนั้น เปนบริเวณใตทองกลางลําตัวตอนหนึ่ง และโดยตําแหนงอันเปนเปาหมายใหเห็นถนัดชัดเจน...
1375              ดารินเกือบถูกหินลูกขนาดมะพราว หลนทับลงมากลางหลัง ดีแตแงซายผลักเซหลบออกไปไดอยางหวุดหวิด ขณะเดียวกับท...
1376            สิ้นเสียงของรพินทร ปาในละแวกรอบตัวก็มองเห็นชัดวาปนปวนขึน บรรดาซุมเถาวัลย                          ...
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
ดงมรณะ7
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

ดงมรณะ7

18,524 views

Published on

ดงมรณะ7

  1. 1. 1362[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  2. 2. 1363 52 รพินทรกวาดสายตาสํารวจภูมิประเทศลักษณะชอบกลนันอีกครั้ง แลวก็ตัดสินใจในทันที ้นั้น “ผมกับคะหยินจะขามปลักใบไมที่ตนยูงตนนั้นกอน บางทีอาจไดรองรอยอะไรเพิ่มขึ้น” ่ “ตกลง” ไชยยันตพยักหนาอยางงายๆ ดวยความเชือมือ ่ พรานใหญหันไปสงภาษากับคะหยิ่น พรอมทั้งลวงเชือกไนลอนที่ตดอยูประจําในยาม ิหลังโยนไปใหแงซาย จัน และบุญคํา ก็ปลดเชือกประจําตัวสมทบไปใหดวยทันที หัวหนาบานหลมชาง จัดการตอเชือกเหลานั้นเขาเปนเสนเดียวกัน ซึ่งไดความยาวประมาณ 40 เมตร ไตเนินชันขึ้นไปยันโคนตนรัง อันจะใชเปนตนเชือกสําหรับยึด จัดการผูกติดกับรากที่งอกโผลขึ้นมาตอนหนึง แตแลวทันทีน้นเอง คะหยิ่นผูกําลังงวนอยูกับการผูกเชือก ก็รอง ่ ัอุทานออกมาคําหนึ่ง มีอาการชะงักนิ่งไป ตาจองนิ่งลงไปตรงพื้นบริเวณโคนตนรัง รพินทรกับทุกคนในคณะ ไตตามขึ้นไปในทันทีดวยความสงสัยในอาการของคะหยิน  ่พอขึ้นมาถึงบริเวณนั้นไชยยันตก็ครางเบาๆ บนพื้นซึ่งกลาดเกลื่อนไปดวยใบไมโคนตนรัง มีเลือดสดสีคล้ํากองอยู ราวกับใครมาเชือดวัวทั้งตัวทิ้งไวที่นน ฝูงแมลงวันตอมหึ่ง หยดไขขังแลเห็นเปนแนวขาวไปหมด กลิ่นมันคาว ั่หืนๆ ผิดกับเลือดสัตวทุกชนิด กองเลือดเหลานี้ไมไดปรากฏอยูกับพืนเทานั้น ยังติดเปรอะเปนคราบ ้อยูกับลําตนในระดับสูงเกินชวงศีรษะคนสูงขนาดแงซายขึ้นไปเกือบชวงแขน เหมือนควักสีจากถังมาปายไว ตําแหนงที่คนพบใหมนี้มีจํานวนมากมายที่สุด นับตั้งแตออกมาตามรอย ยกเวนที่ทิ้งไวใหเห็นในเขตหมูบาน อันเปนแดนประจัญบานระหวางมันกับคณะของเชษฐา  “ทําไมเลือดมันถึงมากองเอาเปนปลักอยูตรงนี้” ไชยยันตพึมพําขึ้นอยางแปลกใจ จอมพรานพิจารณาดูรองรอยเหลานั้นอยางถี่ถวนระมัดระวังตาเปนประกาย “มันมาหยุดเอาหัวเช็ดกับโคนตนรังนี่พกใหญทีเดียว กอนที่จะเลื้อยหายลงไปในทะเล ัใบไมนั่น นีเ่ ปนรอยเลือดจากสวนหัวของมัน แสดงวาบาดแผลฉกรรจมาก เลือดจึงยังออกอยูเรื่อยๆโดยไมมีการหยุด เบาใจไดแลวครับ ไอตัวนี้เห็นจะไมรอดแน ฝมือของคุณชายเชษฐากับพวกนัน ้ทีเดียวแหละ” แลวเขาก็เอาลํากลองไรเฟล ชี้ใหไชยยันตกับดารินสังเกตไปยังตําแหนงรอยเลือดตอนหนึ่ง ซึ่งติดอยูกับตนรัง มันไมเพียงแตสีของเลือดเทานันที่ปรากฏ แตมีของเหลวใสสีขาวเปนเมือก  ้เหนียว ติดปะปนอยูดวยมองเห็นชัด ของเหลวใสชนิดนีหยดเปนกอนกองอยูกับพืนดวย  ้ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  3. 3. 1364 “ดูใหดีซิครับ ไอเจาสิ่งเหนียวใสลักษณะเปนเมือกที่ติดปนอยูกับเลือดนั่นดวยคืออะไร?” ทั้งสองจองพิจารณาดูสิ่งนั้นอยางประหลาดใจ ดารินทรุดตัวลงกับพืน หยิบกิ่งไมเล็กๆ ้เขี่ยดูดวยอาการงงๆ แลวเมมริมฝปากเงยหนาขึ้น  “มันเปนอะไร นอย พอจะเดาถูกไหม?” ไชยยันตถามโดยเร็ว แพทยสาวลุกขึ้นยืนชาๆ ถอดถุงมือหนังขางหนึ่งออก ลงทุนใชนิ้วเปลาแตะวัตถุเหลวใสนั้นขยี้สมผัสดู หัวคิวขมวดยน ั ้ “เอ แปลก! บอกไมถกเหมือนกันวามันเปนอะไรกันแน แตลักษณะมันคลายๆ น้ําเมือกอยู ูในเยื่อลูกนัยนตาประเภทมิวคัส” “ถางั้นไมมีปญหาอะไรเลย...” รพินทรพดโดยเร็ว แยกเขี้ยวยิ้ม ู “คุณชายเอาลูกปน .458 ยัดเขาไปในลูกตาขางซายของมัน น้ําเมือกขาวๆ นี่ จะตองเปนน้ําจากเยื่อลูกตาแน แปลวาตามันบอดไปขางหนึ่งแลว” “จริงดวย! นั่นจะตองเปนน้ําจากเยื่อลูกตาของมันที่ทะลักออกมา!!” อดีตนายทหารปนใหญ รองออกมาอยางยินดี “ใชแลวครับ บุญคําเห็นกับตา ลูกตาซายของมันเลือดฟูมไปทีเดียว แตตามันแตละขางใหญเทากระบุงเห็นจะได” บุญคํายืนยันมาอีกคนหนึ่ง ทั้งหมด สํารวจดูรอยเลือดตรงตําแหนงทีคนพบเปนครังลาสุดนั้นอีกครูเดียว รพินทรก็ ่ ้ตบไหลคะหยินเปนสัญญาณเตือน เจานักเลงชาวดอยก็ผูกเอวตนเองไวดวยเชือกอีกขางหนึ่ง โดยมี ่ บุญคําทําหนาที่เปนคนคอยโรยสายเชือกผอนให จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนพังพาบกับพื้นของใบไมคอยๆ กระดิบตัวสายไปมาในลักษณะไมผดอะไรกับอาการเลื้อยของงูหางออกไปตามลําดับ มุงหนา ิไปยังตนยูงใหญ ที่ยืนตระหงานในระดับเทลาด 45 องศาต่ําลงไป ทุกคนสงบนิ่ง จองมองดูการเคลื่อนไหวไปของคะหยินดวยใจอันเตนระทึก และแทบจะ ่ไมเชื่อสายตา รางของคะหยิ่นเคลื่อนหางออกไปเปนลําดับ กลางทะเลของใบไมอนมีลักษณะ ัประหลาด ซึ่งจะดูดสิ่งมีชีวต ที่มีน้ําหนักตัวทุกชนิดใหจมหายลงไปภายใตอยางลึกลับทั้งๆ ที่มอง ิดวยสายตาผาดๆ วา นาจะเหยียบยางผานไปได ไอของอะไรชนิดหนึ่งระเหยกรุนเปนกลุมหมอก ควันบางๆ ขึ้นมาจากผิวพืนเหลานั้น ปกคลุมไปทั่ว มองดูล้ลับชวนขนพองสยองเกลาอยางไรบอก ้ ีไมถกู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  4. 4. 1365 ยิ่งหางออกไป สวนลางของลําตัวคะหยิ่นที่กระดิบไปนัน ก็ถูกกลุมใบไมมฤตยูกลืนไว ้หมดสิ้น คงเห็นแนสวนศีรษะเทานันที่โผลกระดิบๆ อยู แลดูไมผิดอะไรกับลอยคอไปในน้ํา ทุกคน ้เฝาจับมองดูดวยอาการหายใจไมทั่วทอง ประสาทเขม็งเกลียวตึงเครียด  บุญคํายึดปลายเชือกไวมั่นอยางเตรียมพรอมที่จะฉุดลาก นายบานหลมชางขึ้นมาอยางทันการ หากพลาดพลั้งจมหายลงไปเชนไร แงซายและจันก็คอยเตรียมใหความรวมมืออยูคนละดาน ในที่สุด คะหยิ่นก็ไปถึงตนยูงตนที่หมายตาไวโดยสวัสดิภาพ ตะกายขลุกขลักอยูที่นั่นครูหนึ่ง ก็ลุกขึ้นยืนทามกลางการถอนใจโลงอกของคณะทุกคน นักเลงชาวดอยแกปลายเชือกที่รัดเอวอยูออกมัดติดกับตนยูง ขึงจนตึงเปนสะพานแลวโบกมือยิ้มรามา พรานใหญเหวียงไรเฟลขึ้นสะพายไหล รัดผาขาวมาเคียนเอวใหแนนกระชับ แลวหันมา ่ทางไชยยันต “ทุกคนรอผมอยูฝงนี้กอน ถาผมโบกมือเปนสัญญาณ แปลวาใหทยอยขามตามกันไป ผมกับคะหยิ่นอาจขามกลับมาที่นี่ก็ได ถาไมไดรองรอยอะไรจากทางดานนั้น”  ไชยยันตตบไหลเขาแทนคําตอบ พรานใหญหันไปสั่งความกับแงซายและคนของเขาสองสามคํา ก็ใชมือทั้งสองยึดสายเชือกที่โยงตึงเปนสะพานนั้นไวเปนหลัก คอยๆ ยางเทาตามปกติลงไปยังพื้นที่เห็นปกคลุมอยูดวยใบไมนั้น กาวแรก มันลึกเพียงหนาแขง และรูสึกวาจะลึกลงไปอีกหากยังยืนอยูกบที่ พอกาวทีสอง ั ่มันก็จมลงไปถึงหัวเขา สัมผัสเตือนใหทราบทันทีวา พืนเบื้องลางมันถาจะไมใชใบไมแหงเสียแลว ้หากแตเปนโคลนเหลวเย็นเฉียบ เขาทดลองยืนนิ่งอยูกับที่อึดใจหนึ่ง ก็รูสึกวามันถูกดูดลึกลงไปจนเกือบถึงขาออน ขณะนั้นเอง คะหยินก็ตะโกนโบกไมโบกมือลั่นมา เตือนใหเขาทิ้งกายลงนอนราบ ่กับพื้นใบไม และใหใชสายเชือกนั้นเหนี่ยวรั้งกายคืบหนาไป จอมพรานเหนียวสายเชือกดึงตัว ่กลับคืนขึ้นฝงเดิม เพื่อถอนตัวขึ้นจากปลักดูดกอน แลวแหงนมองไปยังนายจางทั้งสอง ซึ่งยืนมองดูเขาดวยความสงสัย บอกเรียบๆ วา “ใบไมมันปกคลุมใหเห็นอยู 2-3 ฟุตเทานันเองครับ ขางลางเปนโคลนทั้งนั้น โคลนดูด ้ดวย ผมสงสัยมาแตแรกแลววา ลําพังกองใบไมมันจะดูดใหจมลงไปไดยงไง ถาจําเปนตองตามผม ัไปละก็ ระวังนะครับ อยาพยายามทิ้งน้ําหนักตัวในทายืนเปนอันขาด นอนไปเหมือนคะหยิ่น แลวก็ยึดสายเชือกนีไวใหมั่น แถวนี้คงเปนหุบโคลนดูดทั้งนั้น” ้ ระหวางทีไชยยันต และดารินยังงงงัน ประหลาดใจในคําพูดของเขา รพินทรก็ทิ้งกายคว่ํา ่หนา ครอมสายเชือกไวคอยๆ ใชขอไตสายเชือกตัดผานทะเลใบไม อันแทที่จริงมีปลักโคลนดูดซอนอยูภายใตออกไปอยางระมัดระวัง พักใหญจงไปถึงตําแหนงทีคะหยินยืนคอยอยูกอนแลว พรรคพวกทังหมดทางฝงนี้ เห็น ึ ่ ่ ้เขาจับมือคะหยิ่นที่สงลงมาใหเหนียวกายขึ้นไป  ่ ทั้งสองดูเหมือนจะสํารวจไปรอบๆ และ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  5. 5. 1366ปรึกษาหารือกันอยูครูใหญ ทามกลางความกระสับกระสายของไชยยันตและดาริน ตอมาจึงเห็นทั้งรพินทรและคะหยิ่น ชวยกันโบกมือเปนสัญญาณใหขามตามไป บุญคําไดรบคําสั่งจากพรานใหญไวกอนแลว เกี่ยวกับการควบคุมจัดขบวนเคลื่อนยาย ก็ ัตบหลังแงซายบุยปากใหขามเปนคนแรกสําหรับชุดหลัง ดารินถูกเตือนใหเปนคนถัดไป และไชยยันตก็ขนาบหลังปดทายมา รวมเปนชุดสามคน โดยมีหญิงสาวอยูตรงกลาง เพื่อดูแลใหความปลอดภัยในกรณีที่อาจมีการพลาดพลั้งเกิดอุปทวเหตุ จันกับบุญคําคงยืนรอคอยอยูบนฝงที่เดิม จนกระทั่งทั้งสามคนที่ไตเปนแถวเรียงเดี่ยวตาม กันไป เวนระยะหางกันเพียงชวงแขนเดียวบรรลุถึงฝงตรงขาม อันมีรพินทรกับคะหยิ่นคอยฉุดรับอยูจากนั้น จันจึงขามไปเปนคนรองสุดทาย เหลือบุญคําลาหลังอยูคนเดียว เมื่อจันไตเชือกลากตัวไปถึงขึ้นฝงเรียบรอย ตาพรานเฒากระดูกเหล็กก็แกปลายเชือกที่ผูกกับตนรังออกมัดติดเอว ลงนอนพังพาบกับพื้นใบไมอนเปนอาการเดียวกับทุกคน แลวโบกมือเปน ัสัญญาณกับคะหยิ่นใหสาวปลายเชือกอีกขางหนึ่งฉุดลากตัวไป แงซายกับจันก็ชวยกันออกแรงชัก เพิ่มขึ้นอีกสองแรง ครั้นแลว ทั้ง 7 คนในคณะ ก็ขามมารวมกันอยูอีกดานหนึ่งไดครบจํานวนเรียบรอย ทันทีที่ข้นมาถึงโคนตนยูงใหญ 5 คนที่ตามมาทีหลัง ก็มองเห็นรอยของงูยกษตวนั้นอยางถนัดชัดเจน มี ึ ั ัรอยโคลนสดๆ เปรอะเลอะเปนทางกวางใหญ ผานตรงบริเวณดินแข็งโคนตนยูงดานหนึ่ง เปนชวงระยะสิบกวาเมตร แลวก็หายลับไปใตพนใบไมอีกดาน บอกใหทราบวามันโผลขึ้นที่โคนตนยูงนี้ ื้แลวเลื้อยผานบริเวณดินแข็งชวงสั้นๆ จากนั้นก็มุดหายลงไปใตผิวใบไมตามเดิม อันหมายถึงวาบริเวณทีหายไปนั้นจะตองเปนหลมโคลนเหมือนที่ไตผานกันมาแลว ่ ตางพุงสายตาไปยังพื้นตรงรอยที่มันอันตรธานไปอีกครั้งอยางคนหา “มันมุดจากตรงโนน มาโผลขึ้นหนอยหนึ่งตรงนี้ แลวก็ดําดินหายไปอีก ใหตายเถอะ!บริเวณนี้เห็นจะเปนปลักโคลนทั้งนั้น แวดลอมรอบดานทีเดียว” ไชยยันตกลาวออกมาแผวต่ําในลําคอ ขณะทีกวาดตาไปรอบๆ ดวยความเสียวสยอง ่ระคนพรั่นใจอยางไรบอกไมถูก ภูมิประเทศที่เห็นมันชวนใหขนหัวลุก พรานใหญคงอยูในอาการขรึมสงบปกติของเขา จนอานไมออก ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบเปนตัวแรก ภายในของเขาเริ่มอึดอัดกังวลใจ ชําเลืองแวบหนึ่งไปทางหญิงสาวอยางเปนหวง ราชสกุลสาวนักผจญภัยผูผิดเพศ บัดนี้ริมฝปากแหงผาก เหงื่อออกโชกเต็มตัว จนเสื้อลาสัตวเปยกชุมราวกับอาบน้ํารัดแนบเนื้อเขามาเห็นทรวดทรงเดน ใบหนาขาวซีดดวยความเหนื่อยจัด การลงนอนราบกับพื้นนําตัวเคลื่อนที่ไปดวยกําลังขอ โดยอาศัยเหนี่ยวสายเชือกลากตัวเอง มันเปนการออกแรงหนักที่สุดสําหรับผูหญิง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  6. 6. 1367 เขาอดที่จะพิศวงเสียไมไดวา...หลอนสามารถขามมาไดอยางไร และก็ไมไดปริปากคําใดแมแตคําเดียว นอกจากอากัปกิริยาและสีหนาเทานั้น ซึ่งหลอนหลบซอนไมไดถงความรูสึกภายใน ึขณะนี้ “ถูกอยางคุณไชยยันตวาแลวครับ” เขาหันไปตอบไชยยันตเบาๆ “แถวนี้เปนปลักโคลนทั้งนั้น มีบริเวณติดตอกันไปอยางกวางขวางชนิดยังเดาไมถูก วามันมีขอบเขตกินแดนไปถึงไหนบาง คะหยิ่นเองก็ยังบอกไมไดเหมือนกัน ที่เราเห็นตนไมใหญยน ืตนอยูเปนบริเวณดินแข็งสูงขึ้นมา ลักษณะเหมือนเกาะกลางบึงโคลนนั่นเอง เราเห็นจะตองเสียเวลาตรวจคนหารอยของมัน และสํารวจพื้นที่ไปพรอมกันดวย” “ก็ไหนวาคะหยิ่นชํานาญภูมประเทศแถวนีดีไมใชหรือ?” ิ ้ รพินทรหัวเราะเบาๆ “เชื่อมันมากนักไมไดหรอกครับ ไอนี่มนขี้คุย แตถึงอยางไรมันก็รดีกวาพวกเราทุกคน ั ูสําหรับถิ่นนี้ และมีความสามารถเปนพิเศษในการเลื้อยขามปลักไปไดอยางงู ถึงอยางไรมันก็นําทางเราได แตหมายถึงวา เราจะตองระมัดระวังตัวเอง และใชการวินจฉัยใครครวญของเราเองดวย” ิ “ลงปลักโคลนมันลอมรอบไปหมดอยางนี้ มิแปลวาเราตองไปกันโดยไตเชือกเปนระยะๆไปหรือ ก็คะหยิ่นบอกไวยังไงวา พอมาถึงที่นี่แลว พอจะมีทางเดิน” ดารินเอยขึ้นอยางกังวล สีหนาชักไมดนัก จะเขมแข็งทรหดอดทนสักปานใดก็ตาม หลอน ีเริ่มรูสึกทอแททอดอาลัยขึ้นเปนครั้งแรกเมือคิดวา การเคลื่อนที่ในระยะตอไป ตองใชวิธีอยางเมื่อครู ่นี้ โดนเขาชวงระยะแรกหลอนก็เต็มกลืนแทบจะหมดกําลังลงกลางระยะทางอยูหลายครั้ง แตสูกด ัฟนทนจนสุดฤทธิ์ความมานะ “นั่นซิ ไอลิงทโมนนี่ตมเราเสียแลวกระมัง หลอกใหพวกเราเลื้อยไปอยางมัน” ไชยยันตเสริมขึ้นเบาๆ ชําเลืองไปทางคะหยิ่นผูกําลังปองหนากวาดตาสังเกตไปรอบๆทิศ พรานใหญชี้มือไปทางดานใต อันเปนสันดินแข็งระดับเดียวกันกับโคนตนยูง บอกวา “คะหยินบอกวาทางที่พอจะเดินไปได ตองตัดไปทางนี้ครับ มันจะออมลงไปสูหุบตีนเขา ่ลูกนี้ ผมคิดวาเราเดินไปตามสันเนินนีกอนดีกวา บางทีไปถึงหุบขางลาง อาจคะเนไดวาขอบของ ่ บริเวณปลักโคลนมันมีแนวอยูตรงไหนบาง พอชวยใหคานวณไดถูกวา มันจมตัวซอนอยูในปลัก ํแหงนี้ตามที่คณหญิงวาแตแรก หรือวาขึ้นจากปลักหายหนาไปไหนอีก” ุ ระหวางนายจางทั้งสอง...ไมมีใครแสดงความเห็นอยางใดอีกทั้งสิ้น หมายถึงปลอยหนาที่ตัดสินชี้ขาดแกพรานใหญผูเดียว รูปการมันสอใหทุกคนเห็นชัดวา การตามรอยเจางูยักษแทบไมผด ิอะไรกันเลยกับการตามรอยไอแหวง ครั้งสุดทายในถ้ําใตน้ําตก เพราะภูมประเทศวิบากกันดารเต็ม ิไปดวยภยันตรายจากธรรมชาติรอบดานไมยิ่งหยอนไปกวากันเลย ครั้งนั้นทุกคนฝากความหวังไวกับแงซายผูทําหนาที่เปนมัคคุเทศก แตครั้งนี้คะหยิ่นอุปมาประหนึ่งเรือนํารอง...[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  7. 7. 1368 และในระหวางแงซายกับคะหยิ่นแลว คนแรกยอมใหความเชื่อมั่นอบอุนแกผูถกนําได ูมากกวาคนหลัง ทวาก็ไมมีทางเลือกอยางอืน ่ ตลอดทั้งดงทึบอันแวดลอมไปดวยปลักโคลนมรณะ ยังคงปกคลุมไปดวยความเงียบสงัด...มันเงียบเสียจนกระทั่งแทบไดยนเสียงหัวใจของแตละคนเตนไปในลักษณะตางๆ จันกับบุญคํา ิซุบซิบหารือกันเบาๆ แลวสอบถามพูดจากับคะหยิ่น มีแงซายคนเดียวเทานัน ที่ไมเอยคําใดกับใคร ้ทั้งสิ้น เคาหนาสงบเย็นเยียบดุจภาพปนอยูเ ชนนั้น ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครัง ภายใตการนําของคะหยิน ผูจรดฝเทาลักษณะยองไปเบื้อง ้ ่หนา การเดินเปนลักษณะเรียงเดี่ยวและซ้ํารอยของมัคคุเทศก ตามวิธีเดินในบริเวณอันเต็มไปดวยอันตรายสองฟาก ซึ่งทุกคนเขาใจดีอยูแลวโดยไมตองเตือน หนทางนัน บายลงสูเบื้องต่ําทางทิศใตเปนลําดับ สูงๆ ต่ําๆ เปนลอนคลื่น ผานไปใน ้ระหวางตนไมใหญที่ขึ้นเรียงรายอยูเปนระยะ ไมมใครเดาถูกวาระดับของหนทางที่พอจะอาศัย ีเหยียบเดินไปไดนี้ มันมีขนาดกวางสักเพียงใด แตสังเกตเห็นคะหยิ่นใชความระมัดระวังอยางถี่ถวนที่สดุ บางขณะก็หยุดลังเล คิดและทดลองแหยเทาถวงน้ําหนักลงไปกอน เหมือนจะหยั่งดูวามันพอจะรับน้ําหนักไวไดหรือไม ทําใหไชยยันตและดาริน อดไมไดทจะหวนคิดไปถึงสภาพของบึง ี่มรณะในหุบหมาหอนที่ผานมาแลว  ซึงตองอาศัยเดินไปตามขอบสันดินที่โผลเปนเกาะลักษณะ ่เดียวกัน จะผิดกันแตเพียง...ครั้งนั้นสามารถจะมองเห็นน้าที่ลอมรอบอยูไดชด แตในครั้งนี้...ใบไม ํ ัมันเปนเครื่องอําพรางตาปกคลุมไปหมด ไมมีใครพูดคําใด นอกจากเสียงสบถ...พึมพําดาคะหยิ่นไปตลอดทางของบุญคํา เพราะเห็นลักษณะการนําอยางเกงกาง เหมือนตัวคนนําเองไมสูจะแมนยําแนใจนัก ซึ่งคะหยินก็ไมได ่โตตอบอะไร นอกจากยิงฟนขาวแหง เกือบครึ่งชั่วโมงของทางเดิน อันเต็มไปดวยความลําบากยากเย็นนั้น ก็บรรลุถึงปารกทึบที่ตนไมขึ้นกันเบียดเสียดหนาแนนเชนเดิม อันแสดงวาคงจะสุดขอบของบริเวณที่เปนปลักโคลนดานหนึ่งแลว ทั้งหมดแยกตัวออกจากการเดินเรียงแถวตามกัน สํารวจไปรอบๆ คะหยิ่นบนอะไรพําอยูในลําคอ สั่นหัวทําหนายุง นําเดินบุกปาฝารก ประเดี๋ยวโผลออกทางดานสัตวที่เริ่มจะเห็นประปราย ประเดี๋ยวก็แหวกพงเถาวัลยนามุดลอดไป สลับกันอยูเชนนั้น แตทิศทางสังเกตไดวา ํพยายามจะตัดสูเบื้องต่ําลงไปอีก รพินทรหันมากระซิบบอกนายจางทั้งสองใหทราบวา...ในขณะนี้ กําลังมุงลงสูหุบลึกเบื้องลาง โดยพยายามเลาะขอบของบริเวณปลักโคลนดูด เพื่อจะหารองรอยโผลขนตําแหนงใดตําแหนงหนึ่งของมันใหได[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  8. 8. 1369 ในที่สุดก็ลงมาถึงบริเวณกนหุบ อันเปนทีบรรจบของตีนเขาสองลูก รอบดานเต็มไปดวย ่โตรกเหวและซุมเถาวัลย สลับไปกับกลวยปาและเฟรนเห็นเขียวชอุมไปหมด อุดมไปดวยโขดหินใหญนอย เรียงรายอยูระเกะระกะ ดานหนึงเปนเชิงเขาของอีกลูกหนึ่ง และเห็นทางน้าไหลเล็กๆ ซึ่ง ่ ํเซาะดินเวาแหวงลงมาจนดูเหมือนขั้นบันไดที่ใครมาทําไว ไตข้นไปยังกอนหินใหญสามลูกที่เรียง ึซอนกันอยูภายใตเชิงผา ลักษณะเหมือนถ้ําอันไมสูงขึ้นไปนัก ดอกวานบางชนิดสงกลิ่นมากรุนๆ  คะหยินนําเดินเลาะลัดไปในระหวางซอกโขดหิน ที่ปกคลุมไปดวยตะไครและเถาวัลย ่เหลานั้น มันเปนทางเดินที่แทบจะไมผิดอะไรกับอุโมงค เพราะพันธุไมเลื้อยทีปกคลุมทึบแทน ่หลังคา พอโผลพนซอกกอนหินใหญสองลูก อันมีลักษณะเหมือนปากประตูใหญ ก็หยุดซุบซิบอะไรกับพรานใหญอีกครั้ง จังหวะนีเ้ อง ดารินผูแทบจะหมดแรงเดินอีกตอไป เพราะความเหนื่อยออนก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เอาหลังพิงกอนหิน หลับตาพักนิ่งไปเอากําลังในระหวางการหารือ พอเปลือกตาปด ศีรษะเอนอยูกับกอนหิน หลอนก็มความรูสึกเหมือนอยากจะนอนหลับไปในทันทีนั้นดวยความอิดโรย ไม ีมีใครทันหันมาสังเกตเห็นหลอน แมแตไชยยันต...ผูบัดนี้ไปยืนรวมกลุมปรึกษาอยูกับพรานใหญ นอกจากแงซายเทานั้นที่จับตาดูแพทยหญิง นักมานุษยวิทยาสาวผูเปนนายอยูเงียบๆ พอทุกคนขยับกายจะเคลื่อนที่ตอไป อุงมืออันกํายําของเจาหนุมชาวดงผูลึกลับ ก็ลอยมาจับแขนพรานใหญไว รพินทรหันขวับมาดวยความสงสัย เห็นแงซายมองตาอยูเงียบๆ ก็ขมวดคิว ้จองเหมือนจะถาม แตแลวเขาก็ชะงัก เมื่อเหลือบไปเห็นลักษณะของนายจางสาว ซึ่งหลับตาหนาซีดอยู คนอื่นๆ ก็เหลียวมาพบพรอมกันในบัดนั้น ทั้งหมดพากันเคลื่อนเขามาใกลหลอน แตถึงเชนนั้นดารินก็ยังไมรูสึกตัว คงนั่งหลับตานิง่เหมือนจะตกอยูในภวังคเชนนั้น รพินทรยมออกมาเล็กนอย ดวงตาอันเครงเครียดทั้งคูเปลี่ยนมาเปน ิ้ออนโยน มองดูหลอนดวยความสงสาร แลวเหลือบไปที่ไชยยันต กระซิบเบาๆ “เราพักกันทีนสักครูเถิดครับ คุณหญิงคงจะเหนื่อยมากทีเดียว” ่ ี่ ไชยยันตถอนใจยาว มองดูเพื่อนสาวอยางเอ็นดูและเห็นใจ ไมกลาวคําใด ทรุดตัวลงใกลๆ ทั้งคณะก็เลยลงนั่งพักกันอยูที่น่นชัวขณะ อดีตนายทหารปนใหญเอื้อมมือมาจับที่ทอนขาอัน ั ่เหยียดยาวของหลอนเขยา พรอมกับกระซิบเรียกเบาๆ ราชสกุลสาวสะดุง ลืมตาโพลงขึ้นอยางตกใจ พอมองเห็นไชยยันต หลอนก็ขยับตัวพรวดพราดทําทาจะลุกขึ้นโดยเร็ว แตเพื่อนหนุมจับไหลกดไว ยิ้มให กระซิบ “เธอเหนื่อยมาก นอย นั่งพักเอาแรงสักประเดี๋ยวก็ได” ดารินกวาดตาก็มองเห็นพรรคพวกทุกคน พากันนั่งเรียงรายกันอยูเปนระยะ กําลังมองมาที่หลอนอยางเอื้อน้ําใจ หญิงสาวฝนยิ้มเจือนๆ ปาดแขนขึ้นเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวอยูบนขนตา พูด ่แหบๆ ออกมาจากลําคออันแหงผาก[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  9. 9. 1370 “ขอโทษที ฉันเห็นกําลังปรึกษาหารือกันอยู ก็เลยถือโอกาสนั่งพักขา มันเลยเคลิ้มๆ หมดความรูสกไปไดยงไงก็ไมรู พอจะหายเหนือยแลวละ อยาเสียเวลาเลย ไปตอกันเถอะ” ึ ั ่ รพินทรปลดกระติกน้ําสงมาใหหลอน กลาวมาน้ําเสียงออนโยน “ไมเปนไรหรอกครับ คุณหญิง พวกเราก็เหนื่อยกันแทบแยทุกคน ไมใชคุณหญิงเหนือย ่คนเดียว เราพักกันสักครูดกวา ไมจําเปนจะตองรีบรอน” ี หลอนหลบตาเขา พึมพําขอบใจ แลวรับกระติกน้ํามาเปดจุกออกดื่มกลั้วคอ ถอนใจยาว สีหนาคอยดีขึ้นเล็กนอย พูดไมเต็มปากนัก “มัวชักชา เราอาจตามมันไมทันก็ได อยาลืมคติของเราเสีย นั่นก็คือ...อยาใหฉนตองเปน ัอุปสรรคถวงแผนการใดๆ ของเราทั้งสิ้น” พรานใหญสั่นศีรษะชาๆ ริมฝปากนั้นปรากฏรอยยิ้มนอยๆ ทําใหบังเกิดความแชมชื่นในความรูสกของอีกฝายหนึ่งทีเ่ มินๆ หลบๆ ึ “ไมตองกังวลวาเราจะตามไมทันมันหรอกครับ ผมรับรองวากอนตะวันตกดินวันนี้ เราจะตองพบตัวมันแน ถาไมหลบอยูในกนหุบแถวนี้ ก็เห็นจะนอนกบดานอยูใตปลักโคลนอยางที่คุณหญิงสงสัยนั่นแหละ คุณหญิงจะงีบสักขณะหนึ่งก็ไดนี่ครับ ผมใหเวลาถึงชั่วโมงเต็มๆ เราตกลงใจกันแลววาจะพักหุงหาอาหารกลางวันกันที่นี่แหละ คุณหญิงตื่นมาก็ไดทานอาหารเลย จากนัน ้คอยคนหารอยของมันตอไป” หญิงสาวมองตอบเขาดวยสายตาแสดงความขอบคุณ ริ้วเลือดชนิดหนึ่ง แลนขึ้นมาซานผิวแกมอันซีดเซียว ทําใหแลดูสดชื่นขึ้น แลวหลอนก็เอนศีรษะพิงผนังหินหลับตาลงตามเดิม ไชยยันตเองก็เหยียดยาว ครึ่งนั่งครึ่งนอนพิงอยูกับกอนหิน ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ คุยกับพรานใหญเบาๆ “สมมติวามันกบดานอยูใตปลักโคลนจริงๆ โดยไมยอมโผล เราจะทํายังไง?” “สบายเลยครับ ขอใหรูแนเทานั้น วามันหมกตัวอยูตรงตําแหนงไหน ระเบิดไนโตรยัดตูมลงไปสักลูก แบบเดียวกับระเบิดปลา ขี้ครานจะทะลึ่งพรวดขึ้นมาไมทน” ั “เออ จริงซินะ โคลนมันมีความแนนเสียยิ่งกวาน้ําอีก เปนพาหนะนําความสั่นสะเทือนของแรงระเบิดไปไดดีนัก ผมชักแนใจเสียแลววา มันจมตัวหลบนิ่งอยูใตโคลนนั่นเอง มองไมเห็นรองรอยสักนิดวามันจะโผลขึ้นมาทางไหน” “ก็ยังไมแนเหมือนกันครับ เพราะเรายังไมไดเดินสํารวจใหรอบบริเวณปลักโคลนหมดทุกดาน ถาสํารวจทั่วก็รไดทนที เพราะถาไมปรากฏวามันขึ้นที่ใด ก็แปลวามันอยูใตปลักนั่นเอง” ู ั  คะหยินสังเกตเห็นอาการของดารินที่นั่งพักหลับตาอยางหมดแรงอยู ก็จองดูดวยความ ่สงสัย ถามรพินทรขึ้นวา “นายหญิงของคะหยินเปนอะไรไป นายหญิงเหนื่อยหมดกําลังหรือ?” ่ จอมพรานทําหนาตาย บอกเรียบๆ วา[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  10. 10. 1371 “แมมดผูมีอาคมแกกลาอยางนายหญิง ไมมวันเหนื่อยหรอกคะหยิ่น ตอใหพวกเราทุกคน ีหมดแรงแทบจะสิ้นใจ นายหญิงก็ยังมีกําลังอยูเสมอ” เจานักเลงชาวดอย นายบานหลมชางทําหนางง กะพริบตาถี่ๆ มองดูหนาเขา และหันไปจับดู ‘แมมดคนสวย’ สลับกันอยูเชนนั้น ถามตอมา “แลวทําไมนายหญิงนั่งหลับตาอยูอยางนัน?” ้ “นายหญิงกําลังใชตาทิพยคนหาที่ซอนของงูยักษ เพื่อไมใหพวกเราเดินหากันใหเหนื่อย แรง ประเดียวพอลืมตาขึ้นมา ก็บอกไดวางูยักษตวนันอยูที่ไหน เจาจงเฉยๆ ไวเถอะ” ๋ ั ้  คะหยินลืมตาโพลง ครางอะไรอยูในลําคออยางตื่นเตนอัศจรรยใจ ่ บุญคํา จัน และแงซายหันหนาไปกลั้นหัวเราะ ไชยยันตสะกิดถามแงซายถึงการโตตอบของทั้งสอง พอทราบความก็แทบจะปลอยกาก ตัวแมมดเองไมรูเรื่อง เพราะดูเหมือนจะเขาภวังคไปเสียแลว ดวยความออนเพลีย ดารินจะผล็อยงีบไปนานสักเทาใดไมทราบได มารูตัวสะดุงตื่นขึ้น เมื่อรูสึกวามีอะไรสักอยางหนึ่ง หยดแหมะลงมาที่หลังมือซึ่งประสานกันวางไวบนตัก สิ่งนั้นเปนลักษณะของเหลวสัมผัสเย็นๆ อยางไรพิกล ทันทีที่ประสาทคืนมาสูตัว หูหลอนยังไดยินเสียงสนทนากันพึมพําจากรอบๆ ตัว อันเปนเสียงของพรรคพวกที่รวมคณะนั่นเอง  หลอนลืมตาขึ้นมองไปที่หลังมือตนเอง อันไดรับการสัมผัสนั้น แลวก็ยังเกิดความพิศวงครามครัน ถูกแลว มันเปนของเหลวชนิดหนึ่ง สีคล้ําเหมือนโคลนเหลว หยดสักขนาดหัวแมมอ ืปรากฏติดอยูที่หลังฝามือขวา อันไมไดสวมถุงหนังของหลอน เพราะถอดออกชั่วคราวขณะที่ลงนั่ง พัก นักมานุษยวิทยาสาวกะพริบตาถี่ๆ กวาดตาไปยังผูรวมคณะทั้งหลาย เห็นนั่งแวดลอมเรียงรายอยูเ ปนระยะรอบตัวหลอนเหมือนเดิม กําลังสูบบุหรี่คุยกันอยูเบาๆ โดยไมมีใครทันมาสังเกตเห็นการลืมตาของหลอน จึงยกหลังมือขางนั้นขึ้นพิจารณาโดยใกล ถอดถุงมืออีกขางหนึ่งออก เอานิ้วแตะขยี้ดู มันเปนโคลนเหลวจริงๆ นันแหละ มีสแดงชนิหนึ่งปะปนอยูในหยดโคลนนั้นอยูดวย ่ ี  จางๆ หญิงสาวขมวดคิ้วยน แตแลวกอนที่สมองจะทันคิดเชนไรในปรากฏการณประหลาดนั่นเองอีกหยดหนึ่งก็หยดแปะลงมากระทบหลังมืออีกครั้ง คราวนี้มันไมใชโคลนเสียแลว แตเปนหยดเลือดสดๆ!! ไมมีปญหา มันหยดลงมาจากเบื้องบนศีรษะของหลอนขณะนี้นั่นเอง!... ดารินกลั้นใจคอยๆ แหงนหนาขึ้นไปมองเบื้องบน อันเปนซุมกะทกรกและเถาเครือเล็กๆที่ขึ้นพันแนนทึบอยูในระหวางยอดกอนหินใหญสองลูก ซึ่งสูงจากระดับทีนั่งพักกันอยูขึ้นไป ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  11. 11. 1372ประมาณ 7 เมตร ราวกับจะเปนหลังคาที่มุงไว ครั้งแรกที่สุดหลอนเห็นแตก่งใบเถาวัลย อันพันกัน ิยุงเหยิงเปนกระเซิง ครั้นพินิจอยูอึดใจเดียว ก็มองเห็นแถบโคลนสีคล้ําเหมือนจะมีลําตนของไมใหญผุๆ พาดทอดขวางอยูในระหวางกอนหินสองลูกนั้น ตอมาก็เห็นปลองสีขาวเทาๆ ลักษณะเปน เกล็ดอยูในตําแหนงชองวางของเถาวัลยอีกตอนหนึ่ง  เลือดอีกหยดหนึ่งปนไปกับโคลน ที่คางอยูตามกิ่งใบของเถาวัลยกหยดลงมาเปนคํารบ ็สาม คราวนี้กระทบแกมของหลอนพอดี! ดาริน วราฤทธิ์ จองตะลึงคาง ช็อกนิ่งไปชั่วขณะ ตอมาความรูสึกบอกกับตนเองวา ไดพยายามขยับเขยื้อนกาย เพื่อใหเสียงบอกทุกคนที่รวมกลุมกันอยูใกลๆ ในขณะนี้ทราบถึงสิ่งที่ หลอนคนพบอยางบังเอิญนี้ แตมันไมมเี สียงใดๆ หลุดลอดผานลําคออันตีบตันออกมาได หูของหลอนยังคงสําเหนียกเสียงคุยกันพึมพําระหวางรพินทรกับไชยยันตเชนนั้น แขนขาที่พยายามจะกระดิก มันชาไปหมด เหมือนถูกผีอํา หรือมิฉะนั้นก็มอํานาจอันทรงมหิทธิฤทธิ์ชนิดหนึ่งเขามายึด ีไว นานเทานาน ที่หญิงสาวตกอยูในภาวะเชนนี้... ครั้นแลว บนความพยายามตอสูอยางสุดขีด กับประสาททุกสวนทีกลายเปนอัมพาตไปนี้ ่แขนของหลอนคอยๆ ขยับควานเปะปะออกไปอยางหนักแสนหนัก ราวกับมีอะไรมาถวง ในที่สุดก็เอื้อมไปถึงแผนหลังของใครคนหนึ่ง ซึ่งหลอนก็ไมทราบเหมือนกันวาใคร รูแตเพียงเปนคนทีใกล ่ที่สุด แลวก็สะกิด เสียงคงไมมีผานลําคอเชนเดิม ใครคนหนึ่งก็คือไชยยันต ซึ่งขณะนี้นั่งหันสีขางใหหลอน เขาหันกลับไปชาๆ อยางไมสนใจอะไรนัก ขยับจะอาปากถามแตแลวก็ชะงักเพราะเห็นอาการของหญิงสาว...หนาของหลอนไมมีสีเลือด ตาเหลือกโพลน กําลังแหงนเงยจองคางขึ้นไปเบื้องบน ไชยยันตเอะใจ แหงนขึ้นมองตาม บัดดลก็นั่งตัวแข็ง หัวใจดูเหมือนจะหยุดเตนไปชั่วขณะอีกคนหนึ่ง แลวสะกิดตอเบาๆ ที่รพินทรผูนั่งใชหมวกปดหนา เหมือนจะอาศัยงีบเอาแรงอยูเหมือนกัน พรานใหญขยับตัว เสยปกหมวกขึน มองมาทางนายทหารปนใหญเหมือนจะถาม ไชย ้ยันตกําลังตาเหลือกจองมาที่เขา ริมฝปากขยับหมุบหมิบเหมือนจะเอยเปนคําพูดอะไรออกมา แตรพินทรฟงไมไดยน เขาฉงนเล็กนอย เอียงหนาเขามาใกล จึงไดยนเสียงที่แทบฟงไมรูเรื่องนั้นวา ิ ิ “ขางบน” จอมพรานแหงนขึ้นไปโดยเร็ว พริบตาที่จกษุรับภาพไดถนัด หัวใจของเขาก็วูบตกลงไป ัอยูที่ปลายเทา เย็นเฉียบตลอดไขสันหลัง ใหธรณีแยกไป ณ บัดนี้เถิด ไอราหูมหายักษที่กําลังติดตามลา ทอดลําตัวสวนหนึ่งของมัน พาดอยูในระหวางโขดหินเหนือศีรษะที่ทุกคนกําลังหยุดนังพักอยูใต ่ ลําตัวของมันที่นอนสงบนิ่งอยูโดยไมรตัว!! ู[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  12. 12. 1373 คงไมมีเรื่องของการจุดไตตาตอเรื่องใดในโลก ที่ทําใหขนหัวลุกเทากับเหตุการณที่ทั้งเจ็ด ํชีวิตเผชิญอยูในขณะนี้...เจาอสูรดึกดําบรรพคงจะนอนสงบนิงขวางลําอยูบนโขดหินตําแหนงนี้มา ่กอนเปนเวลานานแลว ฝายมนุษยที่ตามลา...มะงุมมะงาหรายองคนหารอยของมันเขามา และแลวก็มาหยุดพักปรึกษาหารือกันอยูใตทองของมันนั่นเอง! คนที่ไหวตัวสําเหนียกทันตอเหตุการณตอมา ไลเลี่ยกับรพินทรก็คือแงซาย หนุมชาวดงพเนจร ลอบสะกิดโดยอาการบอกจัน ในขณะที่รพินทรสะกิดเตือนบุญคํา คงมีคะหยินคนเดียว ่เทานั้น ที่ประสาทสัมผัสชากวาทุกคน ยังเซอซาอยู เหลือบมาเห็นทุกคนพากันเงียบกริบไป แลวเห็น ‘แมมดคนสวย’ ตื่นลืมตาโพลงขึ้นแลวก็ถามมาวา “นายหญิงลืมตาแลว นายหญิงบอกไดหรือยังวางูยักษอยูที่ไหน?” “นายหญิงบอกไดแลว คะหยิ่น” รพินทรกระซิบเบาๆ ยิ้มหรือแยกเขี้ยวก็บอกไมถูก “มันอยูที่ไหน?” “เงยขึ้นไปบนกบาลของเจา คะหยิน...” ่ คะหยินเงยขึ้นไปชาๆ อยางไมเชื่อถือ นอกจากจะเห็นเปนเรื่องขบขัน นึกวาพรานใหญ ่เยา แตแลวพริบตานั้น ก็หงายแผละจากทาที่นั่งยองๆ อยู กนกระแทกลงกับพื้นดวยความตกใจขวัญหนีดีฝอแทบชักดิ้น บุญคําผูรวดเร็วตอเหตุการณ ก็กระโดดเขาตะครุบปากนายบานหลมชางไว กอนที่สิ่งใดๆจะหลุดลอดออกมาได กระซิบลอดไรฟนออกมา “เงียบ! ไอคะหยิ่น!...เอ็งขืนแหกปาก พวกเราตายหมดทุกคน!!” อึดใจนันเอง คะหยินก็ไดสติกลับคืนมา และสามารถเขาใจอะไรๆ ไดดีเทาๆ กับทุกคน ้ ่ตาเหลือกกลอกกลิ้งอยูไปมา เห็นแตตาขาว เหงื่อกาฬผุดเต็มหนา บุญคําสังเกตเห็นนายบานหลมชาง พอจะรูอะไรเปนอะไรแลว ก็คอยๆ คลายมือที่อุดปากออก  บัดนี้ ทุกคนหันมาจองตากันเอง ดวยความรูสึกอันสุดที่จะบรรยายไดถก ดารินสรางจาก ูตะลึงแลว กายของหลอนสั่นเทาและโดยอาการบุยใบ หลอนชี้ไปที่หลังมือของตนเองที่มีหยดเลือดปนโคลนลงมากระทบ แลวชี้ไปเบื้องบน เปนความหมายแทนคําบอกวา หลอนรูสึกตัวลืมตาขึ้นมาเห็น ก็เพราะหยดโคลนและเลือดนั้น รพินทรกัดริมฝปากแนน คอยๆ ยันกายขึนยืนชาๆ แหงนหนาจอง ทุกคนก็พลอยลุกขึ้น ้ตามอยางระมัดระวัง มันเปนปญหาคับขันฉุกเฉินขีดสุด ซึ่งจะตองอาศัยการตัดสินใจอันเฉียบพลันแขงกับเวลา และตองไมผิดพลาดดวย ทั้งเจ็ดชีวิตยืนอยูใตจมูกของมฤตยูโดยไมทันรูตัวลวงหนามา กอน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  13. 13. 1374 สวนที่วางพาดอยูนั้น เปนบริเวณใตทองกลางลําตัวตอนหนึ่ง และโดยตําแหนงอันเปนเปาหมายใหเห็นถนัดชัดเจน ระยะใกลเผาขนที่สุดนี้ ธนูติดระเบิดของแงซายสามารถจะทําหนาที่ของมันไดเต็มสภาพทีเดียว ปญหามันมีอยูแตวา...ถาไนโตรระเบิดขึนใตทอสวนนีของมัน อีกเจ็ด ้  ้ชีวิตที่อยูภายใต ก็ยอมแหลกเปนจุณมหาจุณไปดวยอยางไมตองสงสัย   ทุกสายตาพุงมารวมจุดอยูที่เขาคนเดียว อยางยึดเปนที่พึ่ง... รพินทรก็ตัดสินใจในวินาทีนั้น ทําใบเปนสัญญาณใหทกคนคอยๆ ยองออกมายังปากทาง ุอันมีลักษณะเหมือนซุมประตู แลวชี้ไปยังเชิงเขาที่มีลักษณะเปนขั้นบันได นําขึ้นไปยังหมูโขดหินหนาปากถ้ําเล็กๆ ที่ผานกันมาแลวเมื่อกอนหยุดพัก ซึ่งขณะนี้ระยะหางออกไปประมาณ 100 เมตรกระซิบเร็วปรือ ๋ “ทุกคน นอกจากผมกับแงซาย รีบวิ่งไปทีกลุมโขดหินหนาปากถ้ําบนเชิงเขาที่เห็นอยูน่น ่ ัเร็วที่สุด แลวหลบซอนอยูทนั่น มันเปนซอกหินแคบ ทางอับพอจะใชเปนกําบังไมใหหวมันลอดเขา ี่ ัไปได เอาละ รีบไปเดี๋ยวนี้ พยายามใหเบาและเงียบที่สุด ถามันไหวตัวเสียกอนจะลําบาก” “แลวคุณละ?” ไชยยันตละล่ําละลัก “ไมตองเปนหวง ผมกับแงซายจะยองเขาไปทางดานหัวของมัน...” “ไปดวยกันดีกวา เขาที่กําบังปลอดภัยไวกอน แลวใหแงซายยิงออกมาจากที่กําบังนัน”  ่ ดารินทวงเร็วปรื๋อมาอีกคน พรานใหญสั่นหนา “ระยะนั้นมันไกลเกินไป แงซายยิงธนูไมถงเปาหมายที่ตองการแน...” ึ  ไมทันจะขาดเสียงของเขา ก็ปรากฏเสียงปาลั่นอูมาราวกับเกิดพายุ ทั้งๆ ที่ลมสงบนิ่งไปแลว ไมมเี คาของพายุเลยจนนิดเดียว เปนเสียงดังมาจากดงทึบในตอนลึกเขาไปของหุบ พรอมกับเสียงขูฟมาราวกับเสียงหัวรถจักรปลอยไอน้ํา ทุกคนแทบผงะหลัง ู “คูของมันตัวหนึ่ง กําลังตรงเขามาที่น!...” ี่ เสียงจันรองออกมาแทบไมเปนภาษาคน กอนที่ฝายมนุษยจะเคลื่อนไหวอยางไรตอไปนั้นเอง ก็มีเสียงฟูตอบออกมาจากเจาตัวที่ถูกยิงเจ็บ และนอนพาดกอนหินเหนือศีรษะอยูในขณะนี้ ประหนึ่งจะเปนการสงเสียงเรียกรับคูของ มัน ที่กําลังตรงดิ่งเขามาปานพายุสลาตัน แลวลําตัวสวนที่พาดอยูบนชะงอนหินทั้งสองดาน ก็เริม่เคลื่อนไหวแชมชา ปรากฏเสียงหินลั่นครึกๆ และกิ่งใบเถาวัลยรวงพรูลงมา กอนหินยอมๆ ที่กองอยูบนยอดโขดถลมรวงกรูเกลียว อันเกิดจากการไหวตัวนัน กลิ้งลงมายังกลุมของมนุษยทั้งเจ็ด ทียน ้ ่ืกระสับกระสายกันอยูภายใต จนถึงกับตองกระโดดหลบกันเปนพัลวัน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  14. 14. 1375 ดารินเกือบถูกหินลูกขนาดมะพราว หลนทับลงมากลางหลัง ดีแตแงซายผลักเซหลบออกไปไดอยางหวุดหวิด ขณะเดียวกับที่รพินทรและไชยยันต ก็กมหัวหลงกอนเทาครก ที่กระดอนขลุกๆ ลงมาในระดับศีรษะ เสียงการเลื้อยมาของอีกตัวหนึ่ง...ใกลเขามาทุกขณะอยางรวดเร็ว ปะทะไมไรหกวินาศัครืนโครมอื้ออึงไปทั้งปา สวนเจาตัวเหนือศีรษะก็สงเสียงตอบเปนระยะอยูเชนนัน พลางขยับเคลื่อน ้ลําตัวไปๆ หยุดๆ ทีละนอย ยังไมพนจากโขดหินใหญคน้น ู ั “ทําตามที่ผมสั่ง เร็วเขา! มันใกลเขามาเต็มทีแลว!” ่ เสียงเตือนดังมาจากรพินทรเปนครั้งสุดทาย และนั่นคือการปลุกสติของทุกคนใหกลับคืนมา...เพื่อการตัดสินใจอยางหนึ่งในวินาทีคบขันขีดสุดนี้ ั ไชยยันตกระชากแขนดารินออกวิ่งในทันทีนั้น บายหนาตรงไปยังที่หมายอันอยูหาง ออกไป คะหยินก็โผนตามติดโดยมีบุญคํากับจันวิ่งตามไปเบื้องหลัง ทังหาคนตัดทางดานเล็กๆ สอง ่ ้ฝงทางเปนพุมเถาวัลย และหมูหินเพื่อมุงขึนสูปากถ้ําเชิงเขาอยางแขงกับความเปนความตาย ้ พอฝายของไชยยันตเคลื่อนออกจากที่ รพินทรกับแงซายก็หันมามองหนากัน “คอยตามฉันไวทุกกาว อยาใหหางหรือแยกจากกันได” เขาสั่งเปนรถไฟดวน แลวเผนเขาซุมเถาวัลยรกดานซายมือ มุงเขายึดตนสักใหญ 6 คนโอบตนหนึ่ง แงซายเปนเงาตามตัวอยางไมมีอะไรจะตองหวง คลองแคลวฉับไว ทันเขาทุกฝกาวยางจอมพรานควักบุหรี่ขึ้นมาจุด มือไมวายสัน เขาไมไดมีเจตนาที่จะสูบมัน แตเตรียมไวเพื่อศึกใหญใน ่อีกไมก่อึดใจเบื้องหนา ศึกที่เขาไมสามารถบอกไดวามันจะลงเอยเอาในลักษณะใดแน ระหวางอสูร ีดึกดําบรรพผปราศจากตีนสองตัว กับมนุษยซึ่งเปรียบแลวเทากับลูกเขียดตัวกระจิดริดเจ็ดชีวิต ู ตําแหนงทีเ่ คลื่อนมายึดใหมนี้ ทั้งสองยังไมสามารถกําหนดลําตัวของงูยกษตัวที่นอนนิ่ง ัอยูเมื่อครูน้ไดถนัดนัก คงเห็นแตเพียงสวนหนึ่งตามเดิมเทานั้น ที่พาดอยูบนโขดหินบดบังอยูในเงา ีทึบของเถาวัลย ปลายสองดานของมันไมทราบอยูที่ไหนแน เพราะความรกทึบของหมูไมที่บงอยู ัอยางไรก็ตามโดยระยะที่ถอยหางออกมาทีตนสัก และเปาหมายแมจะสังเกตไดในวงจํากัดเพียงแค ่นั้น มันก็เปนเปาหมายสําคัญพอเพียงที่จะเลือกเปนตําแหนงยิงได แงซายเอาลูกธนูขึ้นพาดสายในพริบตานั้นพรอมกับรองเรงมา “จุดชนวนเถอะ ผูกอง” รพินทรกดไหลอดีตรอยโทกองโจรกะเหรี่ยงไว เหลียวไปมาอยางรวดเร็ว เต็มไปดวยอาการกระสับกระสาย “อยาเพิ่ง แงซาย ไอตัวนีไมสําคัญหรอก มันไปไหนไมรอดแลว เตรียมรับมือกับอีกตัวที่ ้กําลังพุงเขามากอนดีกวา มันยังแข็งแรงมีกาลังเต็มที่ เพราะไมไดถูกเจ็บอะไรเลย อันตรายที่สุด!” ํ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee
  15. 15. 1376 สิ้นเสียงของรพินทร ปาในละแวกรอบตัวก็มองเห็นชัดวาปนปวนขึน บรรดาซุมเถาวัลย ้และยอดไมเตีย ลูระเนน ไหวครืนครันอยูไปมา ไอยกษเลื้อยมาเร็วยิงกวาน้ําปาในอัตราเคลื่อนไหว ้ ั ่อยางเต็มที่ของมัน และพริบตานันเอง...เงาของศีรษะอันมหึมาเหมือนภาพฝนราย ก็โผลวูบขึ้นมาจากหลัง ้พุมไมหางออกไปทางพงรกดานขวาประมาณ 30 เมตร จากตําแหนงที่ทั้งสองหลบซุมอยูโดยมีลําหวยขวางหนากั้นไว ระดับที่มันชูหัวพนยอดไมขึ้นมาราวๆ 3 วา มองเห็นอยางถนัดถนี่เกินความคาดฝนที่จะคํานวณไดวา...มันสูงจากระดับพื้นดินขึนมาสักเทาใด ราวกับสวนสูงของเสาโทรเลข ้ฉะนั้น เฉพาะที่มันตั้งคอชะเงอขึ้นมาโดยไมรวมถึงลําตัวสวนใหญ อยางนอยก็ไมต่ํากวาอีก 4 ใน 5สวน ที่ราบอยูกับพื้น  ณ บัดนี้ สวนหัวอันนาเกลียดนากลัวนั้น หันสายไปรอบๆ โอนเอนไปมาเล็กนอย มันคงมาพบคูของมันแลว และชะเงอตังหัวคนหาศัตรูซึ่งคงจะกระสากลิ่นอยูใกลๆ ้ เห็นชัดถนัดตาเชนนี้ ทั้งรพินทรและแงซายก็เหมือนจะถูกสะกดใหเปนหินไปชั่วขณะมันจะเปนสัตวประเภทงูหรืออะไรก็สดที่จะลงความเห็นไดเสียแลว สําหรับสวนศีรษะที่เห็นอยูนี้ ุ เพราะสัณฐานลักษณะไมเหมือนกับงูชนิดใดในโลกที่เคยพบเห็นมา มันเปนรูปละมายสี่เหลี่ยมขาวหลามตัด ยอดบนของศีรษะ มีอะไรชนิดหนึ่งตั้งแนวอยูเปนสัน คลายๆ หงอนไกชน ดวงตาทั้งคูใหญโปนทะลักเดนออกมานอกเบา ที่มขอบสีออกแดงจัด ลอมเปนวงกลมเหมือนตาปลาทอง ีกระดิกกลิ้งเหลือบไปมาไดอยางนาสยอง เขี้ยวแหลมโคงทั้งคูโผลพนออกมาจากปากเหมือนงาของตัววอลรัส ใตคางเปนแผนหนังหอยยานประดุจเหนียงอยูสองแถบ สิ่งที่พอจะบอกชัดไดถึงสัญชาติดั้งเดิม ก็คือลิ้นอันมีปลายสองแฉกทีพุงพนปากออกมา ่แปลบปลาบเปนจังหวะ ลักษณะทาทางของการเลื้อยไปไดอยางรวดเร็ว และคลองแคลวประเปรียวก็ดี รวมทั้งการตั้งหัวชูคอขึ้นไปไดสูงมากจากระดับพืนราบก็ดี มันเปนคุณลักษณะของจงอาง ้มากกวาประเภทงูเหลือมซึ่งอืดอาดเชื่องชากวา ความตกตะลึงที่มองเห็นหนาตาของเจาอสูรรายตนนั้นกระจะตา ทําใหรพินทรลืมไปชั่วขณะวาเขามีหนาที่จดชนวนระเบิดใหแงซาย สัญชาตญาณพราน ทําใหตวัดไรเฟลประจํามือขึ้นสู ุไหล แตกอนที่นิ้วจะกระดิกนั่นเอง สติกคืนมาอีกครั้ง เพราะเสียงสําลักของแงซาย ็ “ผูกอง! จุดชนวนใหผมเร็ว!!” จึงยื่นปลายบุหรี่ติดไฟเขาทีสายชนวนระเบิด อันติดอยูกับลูกธนูของแงซายทันที แตชา ่ ไปเสียแลว กอนที่ปลายบุหรี่จะทันสัมผัสกับสายชนวน เจาสัตวประหลาดตนนันก็พุงพรวดจากที่ ้เดิมอยางรวดเร็ว เสียงพุมไมหักวินาศอันเกิดจากลําตัวของมันฟาดทับและเลื้อยผานเปนพายุ ไมไดมุงเขาหารพินทรกับแงซายผูความจริงก็หางจากปลายจมูกของมันเทียบแลวเพียงแคคบ หากแตเลื้อย  ืบายหนาไปทางเชิงเขาดานทีคณะของไชยยันตกําลังวิ่งหลบเขาหาที่กําบัง ่ “มันเห็นพวกเราทางดานโนนแลว มันกําลังไล!”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

×