งูจ้าว

1,413 views

Published on

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,413
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
10
Actions
Shares
0
Downloads
3
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

งูจ้าว

  1. 1. งูจาว พล * นิกร * กมหงวน ิ พิมพเปนเอกสารโดย คุณสุดาวรรณ วฒนะบรณาพันธ  าวรรณ ั ู ณาพั ธ แปลงเปนไฟล PDF โดย โกหลงวง  ั ั วานนี้เปนวันอาทิตยซึ่งเปนวันหยุดพักผอนการงาน คนใชชายหญิงตลอดจนคนสวนของบาน “พัชราภรณ” ตางพากันไปเที่ยวเตรเยี่ยมญาติพี่นองหรือไปหาแฟนของตนตามอัธยาศัย ใครทํางานอยูรับใชก็ไดรับเบี้ยเลี้ยงพิเศษ อันเปนความกรุณาของคุณหญิงวาด เจาแหวออกไปสงสรรคกบเพอนฝงหลายคนทอาศยอยในซอย “ประสทธนตศาสตร” หลงบาน ั  ั ่ื ู ่ี ั ู ิ ์ิ ิ ิ  ั “พัชราภรณ” ในตอนเยน มีการเลี้ยงสุราและกับแกลมกันตามสภาพฐานะที่บานเล็ก ๆ หลังหนึ่งซึ่งเจาของ ็บานเปนนักขับแทกซี่วัย ๕๐ ปและเจาแหวเรยกเขาวาพวง สราวงนนมสมาชกหาหกคนดมเหลาสรวลเส    ี  ่ี ุ ้ั ี ิ  ่ื เฮฮากันจนดึกด่ืนเทยงคน พอถูกนักเลงดีเอากอนอิฐขวางบานสามสีกอนการสนุกสนานรืนเริงก็สนสุดลง ่ี ื ่ ่ ้ิ เจาแหวเมาแอ เดินลากดาบเทียวตะโกนทาทายนักขวางบานใหออกมาสูกบเขาอยางลูกผูชาย ่ ั แตไมมีใครสูรบตบมือกับเจาแหวเพราะผูคนในซอยนีสวนมากเปนลูกหนีของคุณหญิงวาดและเชาทีดนของ  ้  ้ ่ ิทานปลูกบานเรือนอยู เขาไมสเจาแหวกเพราะรวาเจาแหวเปนคนของคณหญงวาดนนเอง นอกจากนส่ี  ู   ็ ู     ุ ิ ่ั ้ีสหายและส่ีนางก็เปนทเคารพรกของพวกชาวบานในซอยน้ี เคยใหความชวยเหลอใครตอใครมามากตอ  ่ี ั    ื  มาก ใครมีเรื่องเดือดรอนถามาออกปากขอความชวยเหลือตอสีสหายหรือสีนางแลวเปนไมผดหวัง ใครเจบ ่ ่ ิ ็ไขไดปวย ดร.ดเรกกชวยรกษาพยาบาลให ิ ็ ั เมื่อไมมใครตอสูดวยเจาแหวก็กลับเขาบาน “พัชราภรณ” ทางประตหลงดวยความมนเมาซงนาน ี   ู ั  ึ ่ึๆ เจาแหวจึงจะเมาเหลาสักครั้ง คืนน้ันเจาแหวนอนหลบเปนตาย แมแตมุงเตียงก็ไมไดเอาลง ประตหองนอนกเปดทงไว ั  ู  ็  ้ิ ตามปรกติเจาแหวเคยตืนนอน ๖.๐๐ น. ตรงดวยความเคยชน แตเพราะเจาแหวเมามากเชาวันนี้ ่  ิจึงตื่นสายกวาธรรมดา พวกคนใชชายหญิงและแมครัวตืนนอนกันหมดแลวและแยกยายกันไปทํางานตาม ่หนาที่ ใครมีงานทําบนตึกใหญกรบขึนไปบนตึก พวกแมครวกเรงมอประกอบอาหารเชา พวกคนสวนชวย ็ี ้  ั ็  ื  กันรดนําตนไม ในสวนดอกไมและในเรือนตนไม ้ เจาแหวนอนหลบอยางสบายจนกระทง ๗.๐๐ น.  ั  ่ั เสียงกรนที่สมําเสมอกนหยดเงยบไป เจาแหวเคยวปากจ๊ับ ๆ แลวอมยมมความรสกครงหลบ ่ ั ุ ี   ้ี  ้ิ ี ู ึ ่ึ ัครึ่งตื่นกําลังฝนวาเขากําลังเลาโลมสาวแกวัย ๖๐ เศษคนหนึ่งซึ่งเปนแมมายทรงเครื่องมีเงินลาน
  2. 2. แลวเจาแหวก็พลิกตัวนอนตะแคงขางขวา กายกอดหมอนขางดวยความเคยชน เจาแหวรูสกตัว    ิ  ึต่ืนข้ึนในตอนน้ีเองความรสกบอกตวเองวาหมอนขางของเขาเลกไปกวาเดมครงหนงและเยนเยยบผดปรกติ ู ึ ั   ็  ิ ่ึ ่ึ ็ ี ินอกจากนี้ยงกระดุกกระดิกเคลือนไหวเล็กนอยบางขณะ ั ่ ความจริงสิ่งที่เจาแหวกําลังกายและกอดนั้นหาใชหมอนขางไม มนคองเหลอมยกษตวใหญเกอบ ั ื ู ื ั  ั  ืเทาโคนขาของเจาแหวลําตวของมนยาวประมาณ ๔ เมตร ซึ่งสวนหางของมันหอยลงไปจากปลายเตียงจน ั ัถึงพื้นหองเลยไปถึงหนาตางหลังหอง สีของมันเปนสีเทาอมเหลืองมีเสนดําผานตามตวคดไปมา อนเปน  ั ั สัญลักษณของงูหลามหรืองูเหลือม งยกษทไมดรายเหมอนงเหาหรอจงอาง ชอบกนไกหรอสตวเลยงเชน ู ั  ่ี  ุ  ื ู  ื ิ  ื ั  ้ี หมาแมวหรือกระตาย งเหลอมตวนสามารถกนสนขอลเซเชยนไดอยางสบายเพราะตวมนใหญโตมโหฬาร ู ื ั ้ี ิ ุ ั ั ี   ั ั มาก ความผิดปรกติของหมอนขางทําใหเจาแหวเผยอหนังตาขึนมองดู พอแลเห็นงูเหลือมยักษเจาแหว ้ก็เย็นวาบไปหมดทั้งตัว หัวใจของเขาแทบจะหยุดทํางานเพราะความตกใจ เจาแหวก็เหมือนกับเราทานทัง ้หลายซึ่งกลัวงูแมกระทั่งงูเขียวตัวเล็ก ๆ เจาแหวพลิกตัวกลับ ๒ รอบ หลนลงมาจากเตยงนอนเสยงดงโครม พอลกขนไดกใสตนหมาโกย  ี ี ั ุ ้ึ  ็  ีอาวออกจากหองนอนอยางไมคิดชีวิต เขากระโจนลงมาจากบนไดเรอนพกคนใชแลวหอแนบตรงไปยงตก ั ื ั     ั ึใหญ ตามเวลาดังกลาวนคณะพรรคสสหายกบสนางพรอมดวยคณหญงวาดและเจาคณปจจนก ฯ ได  ้ี ่ี ั ่ี   ุ ิ  ุ  ึยืนจับกลุมมองดูพนธุไมดอกอยูทางหลังตึกใหญใกลกบศาลาพักรอน หรือทีคนในบาน “พัชราภรณ” เรยก ั   ั ่  ีกันวาศาลาไทย เมือเจาแหววิงตรงเขามาทุกคนพากันมองดูเจาแหวดวยความแปลกใจ จนกระทั่งเจาแหว ่ ่เขามาหยดยนเบองหนาเจานายของเขาแลวพดละลาละลักแทบจะไมเปนภาษามนุษย ุ ื ้ื    ู ่ํ “รับประทานงครบ” ู ั คุณหญงวาดขมวดควยน ิ ้ิ  “ใครกนงวะ” ิ ู “ไมใชครับ” “ก็แลวแกบอกฉันทําไมวารับประทานงู” เจาแหวกลืนนําลายเอ๊ือก มองดคณหญงวาดดวยความเคารพเกรงกลว ้ ู ุ ิ  ั “งู.......งูมันเขาไปอยูในหองผมขอรับ” เจาแหวพูดเสียงสันเครือใบหนาซีดเผือดเหมือนไกตม ่  เจาคณปจจนก ฯ พดเสรมขนดวยเสยงหวเราะ ุ  ึ ู ิ ้ึ  ี ั “ก็หาไมเขี่ยมันไปซีโวย หรือไมกตปอกเดียวมันก็เสร็จ” ็ ี เจาแหวเปลียนสายตามาทีเจาคุณปจจนึก ฯ ่ ่
  3. 3. “รับประทานไมใชงูเขียวหรืองูตัวเล็ก ๆ นะครบ ตวเทาเสาเรอนเชยวครบ รบประทานมนเลอย ั ั  ื ี ั ั ั ้ืขึ้นไปนอนอยูบนเตียงผมตั้งแตเมื่อไรก็ไมทราบ รบประทานพอผมตนขนมาเหนมนเขาผมกเผนออกจาก ั ่ื ้ึ ็ ั  ็ หองวิ่งมานี่” คราวน้ีทกคนตนเตนสนใจไปตามกน ุ ่ื  ั “ตัวเทาเสาเรอนเชยวเรอะเจาแหว” นันทาถาม  ื ี   “ครับ ประทานโทษ รบประทานตวใหญเทาขาผมเหนจะไดครบ” ั ั   ็  ั เสยหงวนกลาวขนทนที ่ี  ้ึ ั “ถายังงั้นตัวมันก็คงยาวมาก” เจาแหวเปลียนสายตามาทีอาเสียแลวยิมแหง ๆ ่ ่ ่ ้ “รับประทานยาวสัก ๑๐๐ เมตรเหนจะไดครบ” ็  ั นิกรสะดงโหยงแลวหวเราะกาก ุ  ั  “รอยเมตรนะมันเชือกเรือโยงนะโวย งขนาดใหญเอามาตอกนเขา ๑๐ ตวยงไมถงรอยเมตรนหวา ู   ั  ั ั ึ  ่ี เมตรอะไรของแกวะหรือเม็ดขนุน” เจาแหวฝนหัวเราะ “รับประทานยาวสองวาเห็นจะไดครับ รับประทานไมเชื่อเชิญไปดูที่หองผมซีครับ” คุณหญิงวาดกลาวกบเจาคณปจจนก ฯ อยางเปนงานเปนการ  ั  ุ  ึ    “อายแหวคงไมกลามาโกหกพวกเราหรอกคะเจาคณ ดิฉนคิดวางูเหลือมตัวนีคงเปนตัวเดียวกับที่     ุ ั ้เขานอนขดอยูในแทนเครืองรถเมลสายบางกอกนอย – เทเวศน ตามขาวที่หนังสือพิมพลงเกรียวกราวและ  ่ออกเปนหนัง ที.วี.เมื่อเร็ว ๆ นีกได” ้็ พลพดเสรมขนดวยเสยงหวเราะ ู ิ ้ึ  ี ั “ไมใชหรอกครับคุณแม งเหลอมตวนนเขาสงไปไวทสวนสตวดสตแลว” ู ื ั ้ั   ่ี ั  ุ ิ  คุณหญิงหันมาทางลูกชายของทาน “งั้นเรอะ ถายังงั้นก็คงเปนพี่นองกัน แมอานขาวในหนงสอพมพเขาบอกวางเหลอมขนาดใหญ   ั ื ิ   ู ืเทา ๆ กับตัวท่ีเขาไปขดอยในเครองยนตรของรถเมลคนนนยงมอก ๓ ตัว อาศัยอยูใตโบสถวดอะไรก็ลมไป  ู ่ื   ั ้ั ั ี ี  ั ืเสียแลว ตัวใดตวหนงคงจะเลอยมาเทยวแถวบางกะปเมอคนน้ี แลวกหลงเขามาในบานเรากลบบานไมถก ั ่ึ ้ื ่ี  ่ื ื  ็   ั  ูไมรูวาจะไปทางไหนเลยเขาไปนอนพกในหองอายแหว”   ั    นิกรพูดเสริมขึ้น “เห็นจะจริงครับคุณอา บางทเทยวบารจนหมดกระเปาไมมคาแทกซกลบบางกอกนอย” ี ่ี    ี  ่ี ั  คุณหญิงวาดทําตาเขียวกับหลานชายของทาน “งูตะตวักตะบวยอะไรวะเที่ยวบาร พวกพาทเนอรเห็นเขาจะไดวิ่งไมรูทางไป ใครจะกลาเตนรํา  กับมันหรือนังรวมโตะกินเหลากับมัน” ่
  4. 4. ศาสตราจารยดเรกเดินเขามาหยุดยืนเผชิญหนาเจาแหวกลาววา ิ “ยูวิ่งไปที่หองแล็ป เอาปนของไอทอยในลนชกโตะเขยนหนงสอมาใหไอเรว ๆ ไอจะจดการกบงู ่ี ู ้ิ ั  ี ั ื  ็ ั ัตัวนี้เอง ถามนโตเทาขาแกพวกเราคงจะไดรองเทาสวย ๆ คนละคจากหนงของมนซงไอจะจดการฟอกเอง” ั    ู ั ั ่ึ ั คุณหญิงวาดกลาวหามนายพลดเรกทนที   ิ ั “อยา – พอดิเรก อยาไปทาอะไรเขาเปนอนขาด งูใหญขนาดนี้ไมใชงูธรรมดา เปนงูของเจาที่เจา  ํ  ัทางแน ๆ ถาเธอฆางตวนเธออาจจะประสพภยพบตดวยอิทธฤทธของเจาของงู และจะทําใหพวกเราเจ็บ   ู ั ้ี ั ิ ั ิ  ์ิ ไขไดปวยเดือดรอนไปดวยเคยมีตวอยางมามากตอมากแลว” ั ศาสตราจารยดิเรกซอนยิ้มไวในหนา “แลวเราจะปลอยมันไวยังงี้หรือครับ ไกของเราเลยงไวดเลนมอยหลายตว กระตายและหมาแมว  ้ี  ู  ี ู ัก็มีลวนแตเปนอาหารของงูใหญจําพวกงหลามหรองเหลอมหรอมนอาจจะกนคนในบานเรากไดนะครบ” ู ื ู ื ื ั ิ  ็  ั คุณหญงสนศรษะิ ่ั ี “ไมหรอกพอดเรก อาจะธปเทยนบอกเจาทเจาทางเจาของงขอใหทานเรยกงของทานกลบไป”  ิ ู ี  ่ี   ู   ี ู  ั นิกรพูดโพลงขึ้น “ผมวายิงมันดีกวาครับ ใหลงมวนถลกหนงออกใหดเรกฟอกหนงไวทารองเทา เนอของมนแกง  ุ  ั  ิ ั  ํ  ้ื ัแบบปาใหมีรสเผ็ดจัด ๆ แกเครองเทศหนอยใสพรกไทยออนมาก ๆ วิเศษเลยครับ”  ่ื   ิ  คุณหญิงวาดทําทาสะอิดสะเอียน “กินเขาไปไดเรอะอายเวร หมูเห็ดเปดไกมีถมเถไปไมกินจะกินงู” ประไพพูดตัดบท “พวกเราไปดูมันเถอะคะ บางทีมันอาจจะเปนงูเขียวหางไมตัวเล็ก ๆ กได อายแหวตืนนอนเมาขี้ ็ ่ตาก็เลยเห็นเปนงเหลอมไมฟงอราคาอรมวงหนออกมาจากหอง คนสบกญชาถงแมจะเลกสบแลวจตใจกยง  ู ื   ี   ี ่ิ ี  ู ั ึ  ิ ู  ิ ็ัออนไหวขี้ขลาดตาขาวอยูนั่นเอง” ประภาเหนพองกบนองสาวของหลอน ็  ั   “นั่นนะซีนองไพ เจาแหวอาจจะเห็นงูเขียวเปนงูเหลือมก็ได” “วา” เจาแหวคราง “รับประทานเชิญพวกเจานายไปดูดวยตาตนเองดีกวาครับ จะไดรูแนวามัน เปนงูเหลือมหรืองูเขียว” เสียงจอกแจกจอแจดงขน ครนแลวคณะพรรคสสหายกบสนางพรอมดวยทานผใหญทงสองและ  ั ้ึ ้ั  ่ี ั ่ี    ู  ้ัเจาแหวก็พากันเดินไปจากทีนนตรงไปยังเรือนพักของคนใชซงเปนเรือนแถวยาวมากมีระเบียงหนาหองติด ่ ้ั ่ึตอถึงกันแตเปนหองแถวชั้นเดียว ซึ่งพวกคนใชและสาวใชอยูรวมกันหองละ ๒ คน เวนแตเจาแหวไดสทธ์ิ      ิพิเศษอยหองรมซายสดตามลาพัง ู  ิ  ุ ํ เมื่อขึ้นมาบนเรือนพักคนใช ทุกคนก็หยุดยืนรวมกลุมกันทีหนาหองนอนเจาแหวคนใชอาวุโส  ่นิกรยกมอตบหลงเจาแหวเบา ๆ แลวกลาววา ื ั  
  5. 5. “ในฐานะท่ีแกเปนเจาของหองและเพอความปลอดภยของพวกเรา แกเขาไปลาดตระเวนดูกอนวา    ่ื ั งูมันยังอยูในหองแกหรือเปลา ถาอยกดใหแนวามนเปนงเขยวหรองเหลอม ถาเปนงเหลอมตวขนาดเทาขา  ู ็ ู    ั  ู ี ื ู ื   ู ื ั แกจริง ๆ กรองตะโกนบอกใหกนร” ็ ั ู “คุณจะเขาไปฆามนหรอครบ”   ั ื ั “เปลา ฉันจะไดเผนลงไปสังเกตการณขางลาง งูเหลือมตัวเทาขาคนนะมันรัดเราเบา ๆ ก็กระดูกลั่น กรอบซีโครงยุบไปทังแถบ” ่ ้ นายพลดเรกยมใหนกร ิ ้ิ  ิ “ออไร งูเหลือมในปาประเทศอนเดยแถบเขาหมาลยตวใหญมากทเดยว ตวโตกวาโองนาขนาด  ิ ี ิ ั ั  ี ี ั   ้ํใหญยาวไมตํ่ากวา ๕๐ เมตร ชอบกินชางเปนอาหาร อา – ครงหนงกนเคยตามเสดจทานมหาราชจันทร  ้ั ่ึ ั ็ กุมารออกปาลาสัตว...............” “พอแลว ๆ“ เจาคณปจจนก ฯ พดขดขน “แนะ มหาราชาหายเงยบไปนานนกวาแกจะลม มา  ุ  ึ ู ั ้ึ  ี ึ  ือีกแลว” ศาสตราจารยดเรกยมเลกนอย  ิ ้ิ ็  “เรื่องของประเทศอินเดียและมหาราชายังมีอีกหลายพันหมื่นเรื่องครับ” แลวเขากหนมาพยกหนา  ็ ั ั กับเจาแหว “ยืนลังเลทําไมละ เขาไปซี”   เจาแหวพยายามปลอบใจตวเองใหเขมแขงแลวยองเขาไปในหองนอนอยางระมดระวงตว พอ ั   ็      ั ั ัผานพนประตูหองเขาไปไดเพยงกาวเดยว เจาแหวก็หยุดชะงักเหมือนรถยนตรหามลออยางกะทันหัน แลว    ี  ี เจาแหวก็ถอยหลงออกมาจากหองนอนของเขาอยางรวดเรวทาทางงนงกตกใจ ทาใหสนางกบคณหญงวาด ั   ็  ั ํ  ่ี ั ุ ิพลอยเสียขวัญไปดวย “ยงอยเรอะ” คุณหญิงวาดถามเสียงสั่น ั ู “รับประทานอยครบ นอนพาดตวอยบนเตยงผมครบ อ้ึย.......ตัวเกือบเทาทอนซุงเชียวครับ” ู ั ั ู ี ั พล พัชราภรณ เดินเขาไปในหองแลวหยุดยืนจองมองไปบนเตียงนอนขนาด ๓ ฟุตครึ่งซึ่งเปนเตียงเกา ๆ ลาสมัย พอแลเห็นงูเหลือมตัวนั้น พลก็สะดุงเล็กนอย เขาไมไดกลวมนหรอกแตเขาเกลยดและ   ั ั  ีขยะแขยงมัน งูเหลอมยกษวดเสนผาศนยกลางราว ๔ นิ้วฟุต นอนพาดตวไปตามความยาวของเตยงนอน ื ั ั   ู  ั ีปลอยสวนหางหอยลงไปจากเตยงยาวเหยยดไปตามพนหองซงพลกะเอาวาลาตวของมนคงยาวไมต่ํากวา  ี ี ้ื  ่ึ  ํ ั ั ๑๒ ฟุต เขาหนมามองดคณะพรรคของเขา ั ู “คอย ๆ เดินเขามาอยาเอะอะ อายแหวไมไดโกหกเราหรอกมงเหลอมยกษนอนอยบนเตยงอาย     ีู ื ั  ู ี แหวจรง ๆ ”  ิ
  6. 6. นายพลดิเรกกับเสี่ยหงวนและเจาคุณปจจนึก ฯ พากันเขามาในหอง ตอจากนันสีนางกับคุณ ้ ่หญิงวาดก็เล่ือนตัวมายนเบยดเสยดกนทประตหองจองตาเขม็งมองดงูเหลอมตวนน นกรแกลงสพยอกนาย ื ี ี ั ่ี ู   ู ื ั ้ั ิ  ัแพทยหนุม “เปนยังไงหมอ ทอนเดยตวใหญกวานมากไหม” ่ี ิ ี ั   ้ี ศาสตราจารยดิเรกพยักหนา “ออไร ขนาดน้ีเทางเขยวในปาอนเดยเทานน งูเหลือมทีอนเดียตัวโตวัดเสนผาศูนยกลางอยาง  ู ี  ิ ี  ้ั ่ินอย ๒ ฟุต” นกรหวเราะหึ ๆ ิ ั “นั่นมันลอรถบรรทุกนีหวา” ่ คุณหญิงวาดกลาวขึนทันที ้ “ถอยออกมา ทุกคนถอยออกมาเถอะ ปลอยใหเขานอนตามสบายอยาไปรบกวนเขา เขาอาจจะนําโชคลาภมาใหเรา” ทุกคนตางถอยออกมาจากหองนอนของเจาแหวตามคาสั่งของคุณหญิงวาด เจาคณปจจนก ฯ    ํ  ุ  ึกลาวถามคณหญงวาดทนที ุ ิ ั “เราจะปลอยใหมนอยในหองเจาแหวตลอดไปหรออยางไรครบ”  ั ู    ื  ั “คะ ดิฉันจะจดธปบอกเจาทเจาทาง ซึ่งเปนเจาของงูเดี๋ยวนี้ใหทานเรียกงูของทานกลับไป” ุ ู  ่ี  “ก็ถาเผื่อมันไมยอมไปละครับ” “ไปซีคะ ตะเขเจาเสือเจาหรืองูเจาก็เหมือนกันทั้งนั้น เมื่อเจาพอหรือเจาปาเจาเขาเจาที่เจาทางผูเปนเจาของเรียกตัวมัน ๆ ก็จะรีบกลับไปทันที” พดจบทานกหนมาทางเจาแหว “ในหองแกมธปหรอเปลา” ู  ็ ั    ีู ื  “รับประทานมีครับ แตผมไมกลาเขาไปหยิบมาใหทาน” คุณหญงวาดชกฉว ิ ั ิ “อยาขี้ขลาดนักเลยวะ เขาไปหยบธปมาใหขาสกสองสามดอก เราไมไดทําอะไรเขาเขาไมทําไม  ิ ู  ัเราหรอก” เจาแหวถอนหายใจหนัก ๆ ใบหนาซีดเซียวผิดปกติ แตเขากลัวคุณหญิงมากกวางูเหลือม จึงแข็งใจยองเขาไปในหองนอนอยางสงบเงียบ ในนาทนนเองเจาแหวกถอซองธปกระแจะ และไมขีดไฟหนึ่งกลัก ี ้ั   ็ื ูออกมาสงใหคณหญงวาดอยางนอบนอม   ุ ิ   ทามกลางเสียงวิพากษวิจารณกันในเรื่องงูจาว คุณหญิงวาดไดจดธูปขึน ๓ ดอกตามศรัทธาของ ุ ้ทาน นิกรชะโงกหนาโผลเขาไปมองดูงยกษตวนันอีกแลวกระซิบถามพอตาของเขา ูั ั ้ “คุณพอชวยบอกผมหนอยเถอะครบ หวย ก.ข. นะ ตัว ง. งู ตรงกับเลขอะไรครับ”  ั เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะหึ ๆ “ง. งู ในหวย ก.ข. ไมมีหรอก”
  7. 7. “อาว ไหงยังงั้นละครับ” “เขาวากันวางูมันปากบอน ถาเจามือหรือขุนบาลจะออก ง. งู มนกเทยวเขาฝนใครตอใครให ั ็ ่ี   แทงมัน หวย ก.ข. สมัยนั้น จะออกตวอะไรขนบาลคอเจามอเขาจะเอาตวอกษรตวนนใสถงแขวนไว ไมใช ั ุ ื  ื ั ั ั ้ั  ุวาตัวไหนมีคนแทงนอยแลวออกตัวนันเมือเขาเอาตัวไหนแขวนไวแลวก็เปลียนไมได และเขารูคนเดียวเทา ้ ่ ่ น้ัน ขุนบาลเคยลมจมเพราะ ง.งู กเลยตดเอาตว ง.งู ออก” ็ ั ั เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้น “เหมือนกับตัว ญ.หญิง สมัยจอมพล ป.ที่หามไมใหผูหญิงนุงผาโจงกระเบน หาง ญ.หญงกถกตด ิ ็ู ัออก พอเปลี่ยนรัฐบาลผูหญิงมีสิทธิ์กินหมากนุงผาโจงกระเบนไดตามเดิม ญ.หญิง กมหางเหมอนแตกอน ็ ี ื  นิกรโผลหนาเขาไปดีก แลวถอยออกมากลาวกบประไพเมยรกของเขาเบา ๆ      ั ี ั “ไพชวยตีใบใหกรหนอยซี งมนนอนเปนตวเลขอะไร” ู ั  ั “ปูโธ” ประไพเอ็ดตะโร “เลกบากนรวบเสยทเถอะนากร อยดี ๆ ไมวาดหาเรองใหตํารวจรวบ” ิ  ิ ี ี  ู   ี ่ื  “เปลา ๆ จะเอาไวซื้อลอตเตอรี่เก็งเลขทาย ซอสก ๑๐ ใบถูกเลขทายสามตัวก็ไดครึงหมืน งูมัน ้ื ั ่ ่นอนเหยยดยาวเหมอนเลข ๑ ใชไหมไพ” ี ื คุณหญิงวาดทรุดตัวนังยอง ๆ ประนมมือทีถอธูปหันหนาไปในหองนอนของเจาแหว คนไทยเรา ่ ่ืน้ันนอกจากนับถือพระแลวยงศรทธาในเรองภตผปศาจและเทวดาอารกษ ซงพทธศาสนากบศาสนา  ั ั ่ื ู ี  ั ่ึ ุ ัพราหมณยอมเกยวของกน แมกระทั่งพิธีการตาง ๆ ก็ยังมีการบวงสรวงเสนไหวเทวดาผีสาง  ่ี  ั คุณหญงวาดทําปากหมบหมิบสักครูกลกขนยนนาธูป ๓ ดอกไปปกไวทกระถางตนปาลมเลก ๆ ิ ุ  ็ ุ ้ึ ื ํ   ่ี   ็บนราวลูกกรงขางบันไดขึ้นลง แลวทานก็พาตัวมาทีประตูหองนอนของเจาแหว คอย ๆ โผลหนามองดูงู ่ เหลือมยักษตวนัน ั ้ คุณหญิงวาดสะดงเฮอกอาปากหวอถอยหลงกรด ุ ื  ั ู “เร็ว – หลบไปทางโนน งูเลื้อยลงจากเตียงแลว”  ทุกคนพากันเลยงไปยนรวมกลมทหนาหองตดกบหองเจาแหว ความเงียบเกิดขึนชัวขณะ และ ่ี ื ุ ่ี   ิ ั    ้ ่แลวประภาก็รองขึนดัง ๆ  ้ “กรี๊ด กรีด ๆ งูออกมาแลวคะ โนน” ๊ การบนบาลสารกลาวของคุณหญิงวาดไดผลอยางนาประหลาด งูเหลือมยักษตวนันเลือยผาน ั ้ ้ประตูหองนอนเจาแหวออกมาอยางแชมชา ทุกคนถอยหลังกรูดไปตามกัน เวนแตศาสตราจารยดเรกคน ิเดียวที่เดินเขาไปหามันและจองมองดูมันในระยะไมถึง ๒ เมตร จนกระทงประภาเอดตะโรลน ่ั ็ ่ั “อยากตายหรือคะหมอ” นายพลดเรกหนมายมใหเมยรกของเขา ิ ั ้ิ  ี ั “โน งูชนิดนีกดไมตาย” ้ั “แตมันจะรัดหมอและกินหมอรูไหม ยังไมถอยออกมาอีก เดยวแม………..” ๋ี 
  8. 8. คราวนี้ ดร.ดิเรกรีบลาถอยออกมาทันที งยกษซงคนละตวกบงทขนไปขดบนแทนเครองรถเมลท่ี ู ั  ่ึ ั ั ู ่ี ้ึ  ่ื บางกอกนอยคอย ๆ เลื้อยลงไปตามขั้นบันได เพราะตวของมนใหญโรมโหฬารความปราดเปรยวของมนจง ั ั  ี ั ึไมมี แตมนสามารถฉกกดและรดสตวทเปนอาหารของมนกนไดอยางสบาย ั ั ั ั  ่ี  ั ิ   พลกลาวกับคณะพรรคของเขา “ตามมันไปโวยพวกเรา ตามมันไปใหรูแนวามันไปถึงไหน” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวพากนลงบนไดตดตามงเหลอมยกษตวนน มันเลื้อย   ั ั ิ ู ื ั  ั ้ัผานสวนดอกไมและบางขณะก็หยุดนิ่งเฉย นิกรกระซิบกระซาบกับเจาแหว “จับขายตลาดเกาหรือวะอายแหว แบงเงนกนคนละครง ทีนนเขารับซือดูเหมือนคิดเปนนํ้าหนก  ิ ั ่ึ ่ ่ ั ้ ักิโลละ ๑๕ บาท” “รับประทานอยาเลยครับ” “ทําไมละ แกกลวงหรอ”ั ู ื “รับประทานไมกลัวหรอกครับแตกลัวคุณหญิงทาน ทานรเขารบประทานผมโดนทานคลงแน”  ู  ั  ึ นกรหวเราะ ิ ั “เอามือคลึงเรอะ” “รับประทานกลัวจะไมใชนะซีครับ” เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้น “ความจริงงูหลามหรืองูเหลือมอยางนี้ถึงตัวใหญแตก็จับไมยากอะไร เดินเขาไปกมตัวลงควาคอมับมันก็เสร็จเราเทานั้น” พลยิ้มใหอาเสี่ย “ไหนลองแสดงใหดูซ” ิ เสียหงวนสันศีรษะ ่ ่ “ไมเอาโวยพลาดพลั้งมันรัดขี้แตก” แลวเขากหนมาทางศาสตราจารยดเรก “กําลังรัดของมันมี  ็ ั  ิมากไมใชหรือหมอ” “ออไร ท่ีอินเดยกอนทมนจะกนชางมนรดชางใหกระดกแหลกละเอยดเสยกอนแลวมนกกนทาง ี  ่ี ั ิ  ั ั   ู ี ี   ั ็ิกนชางเรื่อยขึ้นมาทางหัว อา – เคยปรากฏวางเหลอมยกษตวหนงตายเพราะกนชาง มันกินเขาไปไดตลอด   ู ื ั  ั ่ึ ิ ตัวแตติดอยูตรงงวงเทานัน ในที่สุดงวงชางก็ปดจมูกมันทําใหมนหายใจไมออก ทงชางทงงกเลยตายดวย ้ ั ้ั  ้ั ู ็ กัน” พลมองดหนานายพลดเรกอยางขบขน ู  ิ  ั “วันนี้แกคงสดชื่นสบายใจมาก พอตนเชากมเรองโกหกเลาใหพวกเราฟง” ่ื  ็ ี ่ื    “ออไร เฮย – มันเลื้อยเขาไปที่พุมไมโนนแลวโวย”
  9. 9. ส่ีสหายกับเจาคณปจจนก ฯ รีบเดินติดตามงูเหลือมยักษเขาไปในบริเวณสุมทุมพุมไม และแลว  ุ  ึทุกคนก็แลเห็นมันเลอยเขาไปในกอไผรมรวบานดานตะวนตก บรเวณนเปนทรกรางแตอยใกลกระทอมของ ้ื   ิ ้ั   ั ิ ้ี  ่ี   ู  ลุงมวนหวหนาคนสวนและอยหางจากเรอนพกคนสวนไมมากนก ั  ู  ื ั  ั งูเหลือมหายเขาไปใตกอไผสีสุกกอนั้น ซงเปนกอไผเกาแกเกดขนกอนบาน “พัชราภรณ” และคณ ่ึ     ิ ้ึ    ุหญิงวาดปลอยมนไวใหรนรมยรมเยนสงหามเดดขาดไมใหใครตดไมไผทกอน้ี บรเวณกอไผโดยมากเปนท่ี ั   ่ื   ็ ่ั  ็   ั   ่ี ิ  รกรางวางเปลาและมีคูเล็ก ๆ ติดกับรัวบานคือรังเหล็กโปรงแตตอนลางกออิฐโบกปูน ้ ้ เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวขนอยางเปนงานเปนการ  ้ึ    “เปนอันวาเรารูแลววางูเหลือมตัวนีอาศัยอยูในกอไผน้ี ใตซุมไผอาจจะมีโพรงหรือแองดินใหญ ๆ  ้ กได” ็ เสยหงวนวา “ถายังงั้นลูกเมียของมันก็ตองอยูใตกอไผนดวยนะซีครับ” ่ี    ้ี  ทานเจาคณทาหนาชอบกล  ุ ํ  “มันมีลูกมีเมียหรือเปลาฉันจะไปตรัสรูไดอยางไร” “อาว ก็ไหนคุณอาบอกวามันเคารพนับถือคุณอาเรียกคุณอาวาคุณพอไมใชหรือครับ” เจาคณปจจนก ฯ นัยนตาเหลือก ุ  ึ “งูนะเรอะ” อาเสี่ยหัวเราะ “อายกรครับไมใชง” ู เจาแหวสบตากับพล เขาก็กลาวกับพลวา “รับประทานถาปลอยใหมนอาศัยอยูในบานเรา มนคงขโมยไกหรอหมาแมวของทานไปกนแน ั  ั  ื  ินอนเชียวครับ กระตายในกรงขางตกโรงครวกมอยตงหลายตวสําหรับคุณหมอไวทดลอง รับประทาน   ึ ั ็ ี ู ้ั ัโทรศัพทไปบอกใหสวนสตวดสตเขามาจบไปดไหมครบ”  ั  ุ ิ ั ี ั “ก็ดีเหมอนกน แกจดการซ” ื ั ั ี เจาแหวสะดงโหยง   ุ “ไมเอาละครับ รับประทานผมกลัวคุณหญิง” พลหัวเราะ “คุณแมทานแกแลวไมเห็นมีอะไรนากลัวสักหนอย”  “โอโฮ รับประทานในโลกนผมไมเคยกลวใครเทากบคณหญงหรอกครบ งูเหลือมยักษตวนีทาน ้ี  ั  ั ุ ิ ั ั ้ เชื่อวาเปนงูจาว ผมขนโทรศพทไปบอกสวนสตวเขาดน ผมก็งอมพระรามไปเทานั้นเอง” ื ั  ั  ิ ส่ีสหายกับเจาคณปจจนก ฯ ตางวพากษวจารณกนถงเรองงเหลอมยกษตวน้ี อกสกครกพากน  ุ  ึ  ิ ิ  ั ึ ่ื ู ื ั  ั ี ั ู ็ ัเดินรวมกลุมไปจากที่นั้น
  10. 10. ความจรงมนไมใชงพระ, งูจาว, หรองเทวดาอะไร มันก็คืองูเหลือมตัวหนึ่งซึ่งเปนงูที่มีขนาด ิ ั  ู ื ูใหญโตกวางูธรรมดา ไมใชงูนอยธรรมดา แตเปนงใหญผดธรรมดาแถวบานผใหญลหรอทไหน ๆ ก็มี ท่ี   ู  ิ  ู  ี ื ่ีตลาดเกามีรานขายเนื้องูเหาและงูเหลือมงูหลามอยูแหงหนึ่ง พวกชาวจนนยมกนกนเขาวาเปนยาโป แตจะ ี ิ ิ ั   โปธรรมดาหรอโปผดธรรมดาอยางไรกไมทราบ ื  ิ  ็  งูเหลือมทเลอยเขาไปใตกอไผรมรวบาน “พัชราภรณ” ตอนเชาวันนันมันมาจากทีอน งูก็เหมือน ่ี ้ื    ิ ้ั   ้ ่ ่ืคน ที่ไหนมีชองทางทํามาหากนกอยทนน มนอาศยอยในทรกรางใกล ๆ กบเขตบาน “พัชราภรณ” มา ิ ็ ู ่ี ่ั ั ั ู ่ี  ั หลายวันแลว แตหาอาหารกนยากมแตคางคก, กบและองอางซงเปนอาหารชนเลวของงชนดน้ี เมอมนแอบ ิ ี  ่ึ  ่ึ  ้ั ู ิ ่ื ัมองดตามรวสงเกตเหนบาน “พัชราภรณ” มอาหารเหลอเฟอสาหรับมัน มนกเลอยผานประตหลงบานเขา ู ้ั ั ็  ี ื  ํ ั ็ ้ื  ู ั  มาขณะที่คนใชเปดประตูทงไวออกไปซือเครืองดืมหรือขนมกินในซอย “ประสทธนตศาสตร” แลวเจางู ้ิ ้ ่ ่ ิ ์ิ ิ ิ เหลือมหนมตวนสงสถตอยในบาน “พัชราภรณ” ตามทรกรางซงมนรดวามนษยไมชอบหนามน พบมันที่ ุ ั ้ี ิ ิ ู  ่ี  ่ึ ั ู ี  ุ    ัไหนก็ชวยกันตีตายหรือจับสงไปไวสวนสัตวดุสิต ขายใหพวกนักแสดงของประหลาดตามงานวัด หรือมายก็ขายใหพอคาเนองทตลาดเกา    ้ื ู ่ี  ตอนดึกของคืนวันอังคาร สนขอลเซเชยนตวผสดําตวหนงของคณหญงวาดไดตกเปนเหยองู ุ ั ั ี ั ู ี ั ่ ึ ุ ิ   ่ืเหลือมยักษตัวนั้นแลว มนถกงกดและรดสงเสยงรองครวญครางโหยหวน คนสวน ๒ คนลุกขึนถือไฟฉายวิง ั ู ูั ั  ี  ้ ่มาดู พอแลเหนงเหลอมยกษกําลังกินสุนขอัลเซเชียนตัวนันก็ตระหนกตกใจ พากนวงไปตามพวกคนใชท่ี ็ ู ื ั  ั ้ ั ่ิ เรือนพักคนใช แตแลวเมอเจาแหวกบคนใชและคนสวนเกอบ ๑๐ คนถอมดดาบไมพลองกระบองสนวงมาท่ี   ่ื   ั  ื ื ี  ้ั ่ิริมสระหลังบานอนเปนททงเหลอมกนสนขกปรากฏวางเหลอมตวนนหายไปแลว  ั  ่ี ่ี ู ื ิ ุ ั ็  ู ื ั ้ั  เจาแหวรีบรายงานดวนใหคณหญงวาดทราบในตอนเชาวนตอมา เมือรูวาสุนขตัวโปรดของทาน   ุ ิ  ั  ่  ัตกเปนเหยื่อของงูยักษคุณหญิงวาดก็รองรองไหโฮแสดงความรักและสงสารมัน และแลวอารมณรายกเกด   ็ ิขึ้นแกทานทันที นสยของคณหญงวาดนนถาลงยัวะข้ึนมาแลว ทานไมเคยเกรงกลัวสิ่งใดทั้งสิ้น ไมวาจะ  ิ ั ุ ิ ้ั  เปนเจาพอเจาแมหรอเทวดาองคไหน     ื  “กูเจ็บใจนัก เมอวานนอตสาหตงเครองสงเวยใหเจาทเจาทางทเปนเจาของงระยําตวนน ยัด ่ื ้ี ุ   ้ั ่ื ั   ่ี  ่ี   ู ั ้ัเคร่ืองเซนของกแลวยงปลอยใหงมากนหมาของกอก ยังงี้ก็ไมตองนับถือกัน”  ู  ั  ู ิ ูี นิกรไดทกสนับสนุนทันที ี็ “ระดมกําลังคนในบานลางเหลอมตวนเถอะครบคณอา ฆามันใหตายแลวใหอายแหวเอาใสเขง   ู ื ั ้ี ั ุ ไปขายตลาดเกา เจาที่เจาทางอยางนี้ใชไมได ปลอยใหงูเพนพานมาขมเหงรังแกเรา โถ – นาสงสารอายดิ๊คนะครับ ปานนีคงนอนอมยิมอยูในทองงูแลว” ้ ้  เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้น “ตองฆามัน ขืนปลอยไวแมวหมาและไกคงไมมีเหลือ หนักเขามันก็คงกินคนในบานเราแมกระทัง ่พวกเรา สัตวหนาขนไวใจมันไดเรอะ” พลมองดหนาอาเสยอยางขบขน ู  ่ี  ั
  11. 11. “งูหนามนมขนดวยเรอะอายหงวน”  ั ี   “ไมรูละ ขนชอวาสตวเขากเรยกวาสตวหนาขนทงนน” ้ึ ่ื  ั  ็ ี  ั   ้ั ้ั คุณหญิงวาดพรํ่ารําพันถึงสุนัขที่แสนรูและชางประจบของทานแลวรองไหสะอึกสะอื้นแสดงความเจ็บชํ้านาใจ ในทสดทานกออกคําสังกับลูกชายของทาน ํ้ ่ี ุ  ็ ่ “แกตองแกแคนแทนหมาเจาพล” พลทําหนาชอบกล  “แกแคนแทนหมาหรือครับ” “เออ ระดมพวกคนใชและคนสวนแยกยายกระจายกาลังกันใหทวบาน คนหางูเหลือมตัวนีและ   ํ ่ั ้ฆามันใหได ใครฆาตัวนีไดแมจะใหรางวัลรอยบาท ทกคนไมตองทํางานชวยกนหางเหลอมตวนจนกวาจะ ้ ุ    ั ู ื ั ้ี พบมันและฆามันใหได” อาเสี่ยอดกระเซาคุณหญิงวาดไมได แตกระเซาแบบหนาตาย “คุณอาไมกลัวเจาที่เจาทางเจาของงู เลนงานคุณอาหรือครับ” “ไมกลัวโวย” คณหญงวาดแผดเสยงลน “มาซี มาหักคอแมซิแมจะยันใหหงายทองเลย กําลังยั  ุ ิ ี ่ัวะอยางนเจาพอเจาแมตวกตะบวยท่ีไหนไมกลวหรอกโวย ฮึ่ม…..ไมรูจักคุณหญิงวาดเสียแลว คนอยางอา  ้ี     ั  ั ดีก็ดีใจหายรายกรายทสด”  ็  ่ี ุ นิกรพูดเสริมขึ้น “อยางทเขาวาเสออยดี ๆ เอาไมเขามาแหยเสือใชไหมครับ” ่ี  ื ู “ใช อาอุตสาหจดธปจดเทยนบนบาลสารกลาวและเซนวกตกแตนตาขาวแลว ยงเสอกปลอยใหงู ุ ู ุ ี   ั ๊ั ํ ั ื  มากินอายดิ๊คของอาอีก ถามนกนอายแหวอาจะไมพดอะไรแมแตคาเดยว”  ั ิ    ู   ํ ี เจาแหวกลืนนําลายเอ๊ือก ทามกลางเสยงหวเราะคกคกของสนาง นายพลดเรกแลเหนคณหญง ้ ี ั ิ ั ่ี ิ ็ ุ ิวาดรองไหเขาก็ปลอบโยน “อยารองไหเลยครับคุณอา กนขาวแลวพวกผมและคนใชจะชวยกนลางตวนเอง ถาพบตวมน ิ     ั  ู ั ้ี  ั ัและฆามันไดผมจะผาทองเอาอายดคของคณอาออกมาแกไขใหมนฟนคนชวต”     ๊ิ ุ   ั  ื ี ิ คุณหญงวาดลมตาโพลง ิ ื “หา เธอทาไดจรง ๆ หรอดเรก” ํ  ิ ื ิ “ออไร ไมยากอะไรนครบ ใชไฟฟาชุบก็ทําใหมันฟนขึ้นมาได อยางนอยมันก็มีสภาพเปนหมาผี  ่ี ัดิบ เคลื่อนไหวได เดินและวิ่งได แตพูดไมไดไมสําคัญเพราะตามธรรมดาหมามันก็พูดไมไดอยูแลว” คุณหญงวาดยมออกมาได ิ ้ิ “ดีแลวพอดิเรก นกวาสงสารอาเถอะนะ ถาอายด๊ิครอดตายไดอาคงดใจไมนอย อุย – พูดแลว ึ     ี  เจ็บใจ ถาอารวาเจาของงอยศาลไหนอาจะไปพงศาลเสยเดยวนแหละ เสือกเลี้ยงงูแลวก็ไมดูแลมันใหดี ู   ู ู ั ี ๋ี ้ี
  12. 12. เจาพรรณน้ีนาเตะเหลอเกน” พดจบทานกหนมามองดเจาคณปจจนก ฯ “เจาคณตองชวยเดก ๆ คนหางู  ื ิ ู  ็ ั ู  ุ  ึ  ุ   ็เหลอมตวนนะคะ” ื ั ้ี ทานเจาคุณอมยิม ้ “ครับ กินอาหารเชากนเสยใหเรยบรอยกอน ไมยากลําบากอะไรหรอกครบ ถาเหนตวมนผมกด  ั ี  ี   ั  ็ ั ัดวยลูกซองโปงเดียวก็เทงทึง กะยิงใหถกหวนดเดยวเทานนขครานจะดนพราด ๆ รองเอง ๆ เทานน”  ู ั ั ี  ้ั ้ี  ้ิ  ้ั นิกรมองดูพอตาของเขาดวยความแปลกใจ  “งูมันรองเอง ๆ หรือครับคุณพอ” ทานเจาคณยมเจอน ๆ  ุ ้ิ ่ื “ไมรูเรอะ แกวามันรองยังไงละ” “อาว” นกรอทาน “ผมไมใชงูนี่ครับ ผมจะไดทราบวามันรองยังไง เกิดมาไมเคยไดยินงูรองสัก ิ ุที แตคุณยายเคยบอกวางูปนแกวมันรองคลายจิ้งหรีด อา – เขาไปคยกนในหองกนขาวเถอะครบ ปานนี้   ุ ั  ิ  ัเขาตงโตะอาหารเชาเสรจแลว” ้ั   ็  คุณหญิงวาดกลาวกับนิกรทันที “ชวยกันลางตวนนเสยกอนแลวคอยกนไมไดหรอ”  ู ั ้ั ี    ิ   ื “โอย ไมไหวละครับ ไมไดกินขาวจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหน เดินไปเดินมาพอดีหวตาเหลลมสวานขึน ิ ้เปนลมชกดนชกงอน้าลายฟมปากไปเทานน” ั ้ิ ั ํ ู  ้ั คุณหญงวาดชกฉว ิ ั ิ “เปนลมชกดนชกงอนาลายฟูมปากนะมันหมาถูกยาเบือโวย ไป – ไปกนขาวกนเสยทจะไดรบลางู ั ้ิ ั ้ํ ่ ิ  ั ี ี ี เหลือมยักษตัวนั้น มนนาเจบใจนกทอนกไมอยเสอกมาอยทน” ั  ็ ั ่ี ่ื ็  ู ื ู ่ี ่ี การลางูเหลือมไดเริ่มตนในเวลาประมาณ ๘.๓๐ น. ตอนสายวนนน ั ้ั ไมมีทางใดทีงเหลือมยักษจะหนีออกไปจากบาน “พัชราภรณ” ไดนอกจากปนรวหนออกไป ประตู ู่   ้ั ีรั้วนอกถนนมีคนสวน ๒ คนถือไมพลองขนาดใหญเตรียมพิฆาตงู ประตูรวหลังบานปดใสกลอน ทอระบาย ้ั น้ําในทองรองถูกปดดวยตาขายเหล็กปองกันไมใหงหนีลงคูแลวหนีออกไปตามทอระบายนํา ู ้ พลกับเจาคุณปจจนึก ฯ ชวยกันวางแผนลางู สงคนใชและคนสวนกระจายกาลังกันไปตามจุด ่ั  ํตาง ๆ ทวบาน “พัชราภรณ” ทกคนใชไมดนแบบไมพลองลกเสอเปนอาวธ เพราะเหมาะที่จะฆางูใหญมาก ่ั   ุ   ุ  ู ื  ุกวาอาวุธชนิดอื่น อยางไรกตามนายพลดเรกใชปนพกคมอของเขาเตรยมสงหารงู และเจาคุณปจจนึก ฯ  ็ ิ   ู ื ี ัเสือปนแฝดใชปนลกซองกระสนลกปรายสาหรบยงนก   ู ุ ู ํ ั ิ เมื่อพลเปานกหวีดเปนสัญญาณ ทกคนกลงมอคนหางดวยการบกเขาไปตามสมทมพมไมทวทก ุ ็ ื  ู  ุ  ุ ุ ุ  ่ั ุแหงและใชไมฟาดตนไมใบไมเพื่อใหงูตกใจหนีออกมา นกรกบเสยหงวนและเจาแหวปวนเปยนอยทกอไผไม ิ ั ่ี     ู ่ี 
  13. 13. สีสุกริมรั้ว เม่ือไดยนเสยงนกหวดเจาแหวกจดคบเพลงทใชเศษผาขรวชบนามนกาดแลวโยนเขาไปในโพลง ิ ี ี   ็ุ ิ ่ี   ้ี ้ิ ุ ้ํ ั   ลึกใตกอไผซึ่งเขาใจวางูเหลือมคงจะหลบซอนตัวอยูในนั้น ใบไผแหงติดไฟลุกไหมอยางรวดเร็วและลามไปทั่วทําใหใบไผสด ๆ ไหมไปบางเพราะความรอนในที่สุดไฟก็โหมกอไผกอนั้น เจาแหวตองวงไปลากสายสบสําหรบรดนาตนไมมาดับไฟ    ่ิ ู ั ้ํ “ไมปรากฏวางูเหลือมตัวนันอาศัยอยูใตกอไผ นกรหนมามองดหนาเสยหงวนแลวกลาววา ้  ิ ั ู  ่ี    “ชวยกันโหรองนิดหนอยเถอะวะ มันอาจจะมีที่หลบซอนไฟและควันไฟก็ได โหรองใหมนตกใจ    ัมันจะไดเลอยออกมาใหเราแพนกบาลมน”  ้ื   ั อาเสี่ยสั่นศีรษะ “อยาเลยวะ งูไมใชสัตวสองเทาหรือสัตวสี่เทามันจะไดตกใจเสียงโหรองขับไลมัน ใหแกรองจนคอหอยแตกมนกไมไดยน” ั ็  ิ กอไผท่ีถูกไฟโหมดับแลวหลังจากถูกฉีดนําไมถึงนาที เจาแหวทงสายสบวงไปปดน้ํา ทันใดนันเอง ้   ้ิ ู ่ิ  ้เสียงกูตะโกนของพวกคนสวนกดงขนลนบานทางสระนาอนกวางใหญ ็ ั ้ึ ่ั  ้ํ ั  “มาทางนีโวยพวกเรา อยใตศาลาน้านเองโวย” ้ ู  ํ ่ี  นิกร, กิมหงวน ตางพากันวิ่งตรงไปทางสระนํ้าทนที เจาแหวถือไมพลองไลกวดติด ๆ มา คนใช ัและคนสวนท่ีมีหนาทลางทางหลงบานตางวงมายงจดเดยวกน แตผทอยตามจดตาง ๆ ทางหนาบานคง ่ี  ู ั   ่ิ ั ุ ี ั  ู ่ี ู ุ รักษาหนาทของตนอยางเครงครด  ่ี   ั ศาลาทานํ้าปลูกสูงจากพื้นดินประมาณครึ่งเมตรและยื่นลงไปในนําเปนทนงเลนพกผอนในยาม ้  ่ี ่ั  ั วาง สรางไวอยางสวยงามมีหลังคากันแดดกันฝน คณะพรรคสสหายกบเจาคณปจจนก ฯ และเจาแหวมา ่ี ั  ุ  ึรวมกําลังกันแลว พรอมดวยคนสวนและคนใชอกหลายคน ตางคนตางโกงโคงมองดงเหลอมยกษตวนนซง ี     ู ู ื ั  ั ้ั ่ึนอนขดตวเปนวงอยใตศาลา ั  ู  เด็กหนุมชาวอีสานคนหนึงซึงเปนคนสวน ถือไมพลองเดินรี่เขาไป แตเจาคุณปจจนึก ฯ รองหาม ่ ่  ไว “อยา – อายนอง ขาเอง”   คนสวนหยุดชะงักแลวถอยกลับ ทานเจาคณเดนเขาไปทรดตวลงนงในทายงตามแบบทหารยก   ุ ิ  ุ ั ่ั  ิปนลูกซองขึ้นประทับบา ทานมองแลเห็นงูเหลือมยักษตวนันอยางถนัดเพราะใตศาลาทานํามีแสงสะทอน ั ้ ้ของแสงแดดตอนสาย “เล็งใหเหมาะนะครบคณอา” เสียหงวนรองบอก  ั ุ ่ “เออนา แคนี้ยิงผิดก็ไมใชพระยาปจจนึก ฯ ละโวย” พูดจบทานก็เหนียวไกปนทันที  ่ “แชะ” เจาแหวนัยนตาเหลือก “โอย รบประทานงจาวเสยแลวละครบถงยงไมออก” ั ู ี  ั ึ ิ 

×