Successfully reported this slideshow.
We use your LinkedIn profile and activity data to personalize ads and to show you more relevant ads. You can change your ad preferences anytime.

ไพรมหากาฬ3

19,004 views

Published on

  • Save แล้ว Print ไม่ได้หรอคะ ?
       Reply 
    Are you sure you want to  Yes  No
    Your message goes here

ไพรมหากาฬ3

  1. 1. 458[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  2. 2. 459 20 คําพูดดวยน้าเสียงเรียบราบไดระดับเปนปกติของแงซาย ฟงดูธรรมดาเหลือเกิน แตทํา ํเอาเชษฐา ไชยยันต และพรานใหญรพินทรหันมาจองตากันดวยความรูสึกอันไมอาจจะบอกถูก ไมมีใครปริปากพูดคําใดอยูเปนเวลานาน ทุกคนตางรูดีวาไมมีประโยชนอันใดที่จะตองคาดคันสอบซัก  ้เอากับแงซายในสิ่งที่เลามานัน เพราะสีหนาแววตา ตลอดจนลักษณะทาทีของแงซาย ไมมีสิ่งใหเห็น ้เลยวา หนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูลึกลับจะมีเจตนากลาวคําเท็จ เชษฐาควักถุงยาออกมาบรรจุกลองสูบอัดควันหนักหนวง ไชยยันตรินบรั่นดีเทหายเขาไปในลําคอเกือบครึ่งแกวรวดเดียว แลวสะบัดหนาตบตนคอเหมือนจะขับไลความมึนงงเพื่อปลุกความรูสึกของตนเองใหแนชดวา หูของเขาไมไดฝาดไป สวนรพินทรอยูในอาการเงียบขรึม ั ในที่สุด อดีตนายทหารปนใหญกหัวเราะขึ้นเบาๆ หันไปมองดูสหายของเขา ซึ่งกําลังอยู ็ในภวังคครุนคิดเงียบขรึม ไมผิดอะไรกับพรานใหญ “เรื่องมันชักจะใกลเคียงกับนิยายเขาไปเต็มทีแลว หรือยังไงเพื่อนยาก!” “ถามันจะเปนนิยาย มันก็เปนนิยายตั้งแตเริ่มตน ที่เราไดยนคําวา ‘ขุมเพชรพระอุมา’ จาก ิรพินทรมาแลว” ราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทางตอบเครงขรึม แลวหันมาพยักหนากับแงซาย “เอาละ แงซาย แกออกไปไดแลว” อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงลุกขึ้น รางสูงใหญตระหงานงามราวกับตุกตาสลักดวย สัมฤทธิ์นั้นเดินลับหายไปนอกกระโจม พอลับรางของแงซาย เชษฐาก็เปลี่ยนสายตามาจับนิ่งอยูที่ จอมพราน เอยขึ้นต่ําๆ “รูสึกเปนยังไงบาง ตามที่แงซายเลา?” “ผมก็มีความรูสึกเชนเดียวกันกับคุณชาย และคุณไชยยันตนั่นแหละครับ คือถาไมไดเห็นกับตาตนเอง ก็เพียงแครับฟงไวพลางๆ กอน และสําหรับในสิ่งที่แงซายอางวาไดเห็นมานั้น ผมเองก็ยังไมไดเห็น จึงไมสามารถจะยืนยัน หรือแสดงความคิดเห็นใดๆ ได “แลวคุณคิดวา ยอดชายนายแงซายของเรา จะกุเรื่องขึ้นเพื่อสรางความตื่นเตนใหแกเราหรือเปลา” ไชยยันตเอยขึนโดยเร็ว เดาะลูกไรเฟลขนาดใหญเลนในมือปราศจากความหมาย พราน ้ใหญนิ่งไปอึดใจ ก็บอกเรียบๆ วา “ผมคิดวา แงซายคงไมมีเจตนาที่จะกุเรื่อง หรือกลาวเท็จอะไรหรอกครับ สังเกตดูจากนิสัยของหมอและสิ่งแวดลอมตามปกติ หมอไมใชคนชางพูดอยูแลว ตรงขามกลับเปนคนอมพะนํา ไมชอบพูดอะไรโดยไมจําเปน เวนไวแตจะถูกสอบซักถาม และเรื่องที่หมอเลาใหเราฟง ก็เปนเรื่อง[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  3. 3. 460ที่เราขอรองใหหมอเลาเอง ไมใชหมออยากจะคุยใหฟงอยูกอน เรื่องมันจึงอยูทวา แงซายไปพบเห็น ี่ มากับตาตัวเองโดยสิ่งประหลาดเหลานั้นมีจริง หรือวาหมอเกิดสายตาวิปริตฟนเฟอนตาฝาดไป อันเกิดจากพิษเจ็บไขไดปวย เพราะหมอก็บอกอยูแลววาหมอประสบอุปทวเหตุถูกงูกัดนอนสลบอยู และรอดตายเพราะพระธุดงคมาชวยไว ภาพเหลานั้นอาจเปนภาพหลอนในขณะทีหมอนอนเจ็บอยูก็ ่ ได พอฟนรอดตายกลับมาได ก็ทําใหสับสนเลอะเลือน จําแนกไมถกวาสิ่งเหลานันมาจากภาพฝน ู ้ราย หรือความจริงกันแน แลวก็เลยทึกทักเอาวาไดเผชิญมากับสายตาตัวเอง” “ขอสันนิษฐานของคุณมีเหตุผลอยูมาก...” เชษฐากลาวอยางใครครวญลึกซึ้ง “อาจเปนอยางวานี่กได คือแงซายไมมีเจตนาที่จะโกหกเรา แตก็เอาสิ่งที่ตนเองเห็นใน ็มโนภาพขณะเจ็บปวยอยูกลางปาลึกแหงนัน มาเลาใหเราฟงโดยที่ตัวเขาใจวาเปนภาพจริง ผมก็  ้สังเกตหมออยูเ หมือนกัน ไมมีอะไรจะสอวาเปนเรื่องที่เจตนากุขึ้น แงซายพูดออกมาจากความรูสก  ึแทจริง ซ้ํายังยืนยันกับเราเสียอีกวาไมไดฝนไป”  “แตอยางนอยที่สุด คุณเองก็เคยสํารวจเลียบเคียงออกไปไกลเกินหลมชางไปบางแลวไมใชหรือ แมจะไมไดเขาไปลึกเทาแงซาย มันนาจะมีหลักฐานใหพอสรุปไดบางวา สิ่งที่แงซายเลามานั้น พอจะมีมูลความจริงอยูบางไหม เปนตนวา ตนพริกขี้หนูทใหญโตมโหฬารขนาด 3-4 คน ี่โอบ ตะขาบตัวเทาฝากระดานเรือนอะไรนัน?” ่ ไชยยันตซัก พรอมกับรอยยิมขันๆ พรานใหญสายศีรษะแชมชา ้ “ผมเคยเรียนแลววา ผมล้ําเขาไปเพียงขอบๆ ดงเทานั้น รัศมีไมเกิน 2 กิโลเมตรเปนอยางมาก เพราะฉะนั้น ก็ไมสามารถจะบอกไดวา สิ่งที่แงซายพบนั้นจะเปนความจริงหรือเปลา แตเทาที่ เคยเห็นนั้น ก็อยางที่เคยเรียนใหทราบมากอนแลว คือรอยเทาชางรอยหนึ่ง ผมไมเคยพบมากอนเลยในชีวตเดินปา มีเสนผาศูนยกลางเกือบสองฟุตครึ่ง สามารถลงไปนั่งขัดสมาธิไดอยางสบาย รอยมัน ิขนาดนั้น ตัวมันจะสักขนาดไหนก็เหลือทีจะเดาถูก มันควรจะเปนสัตวประเภทดึกดําบรรพ มากกวา ่ที่จะเปนชางธรรมดาที่เราพบเห็นกันอยูทกวัน บังเอิญผมไมใชนักสํารวจ หรือนักคนควาเพือ ุ ่แสวงหาชื่อเสียงอะไร ผมเปนเพียงพรานอาชีพ ที่ดักจับสัตวขายตามใบสั่งของบริษัทผูรบซื้อ ัประการเดียวเทานั้น ผมจึงไมไดสนใจติดตามความจริงในเรื่องนี้ ไมเคยสงขาวหรือรายงานไปใหสถาบันคนควาเกี่ยวกับสัตวศาสตร หรือสมาคมนิยมไพรทราบ เพราะถากระโตกกระตากไป ก็เทากับหาเรื่องยุงมาใสตัวโดยใชเหตุ พวกนั้นจะตองขอความรวมมือจากผมในการใหนําออกสํารวจแลวก็พดหวานลอมหรือกะเกณฑใหผมทํางานประเภท ‘กาชาด’ ไปแทนที่จะจายเงินใหแกผม ซึ่ง ูมันขัดกับอาชีพประจําวันอยูแลว” “คุณทําหลักฐาน ที่คนพบรอยเทาชางอันใหญโตผิดปกติธรรมดาตัวนันไวหรือเปลา เปน ้ตนวาถายรูปไว” เชษฐาซักมาโดยเร็วอยางสนใจ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  4. 4. 461 รพินทรสั่นศีรษะ หัวเราะอยูเ ชนเดิม “ผมเรียนแลวครับวา ผมเปนพรานอาชีพ บุกปาดงอยูทุกวันนี้ก็เพื่อหาเลี้ยงปากเลี้ยงทอง เปนจุดมุงหมายสําคัญ ผมไมใชนักสํารวจหรือวาคนตองการชื่อเสียงอะไรทั้งสิ้น ปนและเสบียงอาหารในขณะเดินปา จําเปนสําหรับผมยิ่งกวากลองถายรูปมากนัก กอนที่คณชายจะมาติดตอวาจาง ุผมใหนําทางครั้งนี้ มีพวกนักสํารวจจากสถาบันตางๆ มากมาย พยายามติดตอกับผม เพื่อขอใหเปนพรานนําทางเขาไปในดงดําที่วานี่ บางพวกตองการสํารวจพวกสมุนไพร บางพวกตองการสํารวจภูมิประเทศ สัตวปา และชนชาวเขาชาวปาเผาตางๆ บางพวกก็ตองการแสวงหาทรัพยากรในปาสวนมากเปนชาวตางประเทศ แตละคนไมสามารถจะตกลงกับผมในเรืองราคาวาจางได จึงเปนอัน ่ลมเหลวไป ผมก็ไมไดโกงราคาอะไรมากมายนัก เพียงแตขอเรียกใหคุมคาเหนื่อย และคาเสียผลประโยชนรายไดที่ผมมีอยูแลวในปจจุบนนี้เทานัน เมื่อพลาดจากผม...พวกนั้นก็ตดตอไปทาง  ั ้ ิพรานพื้นเมืองตางๆ และจางไดในราคาถูก สี่คณะมาแลวที่สํารวจลึกจากหลมชางเขาไป สองคณะสูญหายไปเลยโดยไมมีรองรอยวาจะกลับคืนมา อีกสองคณะเดินลึกเขาไปไดไมถึงอาทิตย ก็ตองกลับมาเพราะทนความกันดารไมได เจ็บไขไดปวยสะบักสะบอมไปตามๆ กัน พวกที่สูญหายไปก็ไมเห็นมีใครกลาที่จะออกติดตาม มีพวกเพื่อนฝูงญาติมิตรติดตามมาชะงักอยูแถวหลมชางเทานั้น แลวก็พากันถอยกลับไปอยางผิดหวัง” นายจางผูสูงศักดิ์ของเขาทั้งสอง หันมามองดูตากันเองอีกครั้ง “ฮืมม! คุณเพิงจะมาเปดเผยเอากับเราเดียวนี้เองแหละนะวา เคยมีพวกนักสํารวจพยายาม ่ ๋จะบุกเขาไปในดงดําทีวานี่ แลวพากันลมตายเสียนักตอนัก จนนาจะขนานนามมันไดทีเดียววา ‘ดง ่มหากาฬ’ ก็แลวตัวคุณเองเลา ในฐานะทีเ่ ปนเจาปาอยูในถิ่นนี้ทั้งหมด คุณไมเคยมีความคิดมากอนเลยหรือวา จะตองสํารวจมันใหปรุโปรงออกไปเพื่อประโยชนในอาชีพของคุณเอง” “ผมคิดอยูเสมอครับวา สักวันหนึ่ง ผมจะตองบุกเบิกมันออกไปใหได แตที่แลวมานั้นมันยังไมมความจําเปนอยางใด สัตวปาในละแวกไมเกินหลมชาง ก็มากมายกายกองพอที่ผมจะแสวงหา ีไดไมยากเย็นอะไรเลย งานก็รัดตัวผมอยูตลอดเวลา ยังไมมีโอกาสที่จะไปใชเวลาใหสูญเปลาเชนนั้นได อีกประการหนึ่งมันเปนถิ่นที่ไกลเกินกวารัศมีทํางานของผมโดยปกติ สมมติวาผมไปตั้งสถานีดักสัตวอยูในบริเวณนัน ผมก็คงไมมีปญญาจะลําเลียงมาสงใหแกบริษัทผูรับซื้อได เพราะ ้หนทางมันหางไกล กันดารเกินไป ถาสัตวในละแวกนี้มนรอยหรอหมดสิ้นไป และสถานีรับซื้อสัตว ัปาของบริษัทคุณอําพลขยายลึกตามเขาไปดวย ผมก็คงจะตองบุกเบิกไปถึงที่นั่น กินแดนลึกเขาไปเปนลําดับ...” แลวพรานใหญก็หัวเราะออกมาเบาๆ “...ขึ้นชื่อวาพวกนักสํารวจปา สวนมากเทาที่ผมเห็นมาเปนพวกร่ํารวย รักในการผจญภัยบางเล็กๆ นอยๆ โดยถือเปนกําไรของชีวต และวัตถุประสงคอันยิ่งใหญที่สุด ไมใชอยูที่การมุงที่จะ ิสํารวจจริงจังหรอกครับ แตมงในการทําตัวใหเดนดังหาชื่อเสียงเสียมากกวา ปาไหนที่มันลี้ลบ ุ ั[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  5. 5. 462กันดารจริงๆ อยางเกงก็แคเลียบเคียงเฉียดเขาไปดอมๆ มองๆ เทานั้น อยาไปเชื่อวาจะกลาบุกเขาไปสํารวจจริงจังอะไร อดขาว อดน้ําเขาสองสามวันก็ถอยกลับแลว แลวก็มานั่งเขียนรายงานยกเมฆเอาใครจะไปรูเห็นดวย นอกจากจะเชื่อเพราะใหเกียรติกันเทานั้น มันยังมีดงลึกลับกันดารอีกมากมายนักในโลกนี้ ที่มนุษยผูเจริญแลวยางเหยียบไปไมถึง เพราะฉะนัน สิงใดก็ตาม ที่มนฟงดูเหมือนเรื่อง ้ ่ ันิยาย เราก็ไมอาจบอกถูกเหมือนกันวา มันเปนนิยายหรือของจริง ดงดําที่เราจะบุกเขาไปภายหลังจากออกจากหลมชาง ซึ่งนักสํารวจหลายคนเอาชีวิตไปทิ้งนี่แหละครับ...เปนแตเพียงประตูชั้นนอกดานแรกที่สุดของทิศทาง ที่จะมุงไปเทือกเขาพระศิวะเทานัน พวกที่สูญหายไปนัน ผมเชือ ้ ้ ่วาคงเนื่องมาจากหลง อดอาหาร แลวก็ถูกไขปาเลนงานเอาถึงตาย เพราะความไมชํานาญของผูนําทางเสียมากกวา เพราะขึ้นชือวาปาแลว เราอยาคิดวามันจะมีอาหารใหเราหาไดงายๆ เสมอไป บางที ่เดินติดตอกันตลอดทั้งอาทิตย หาแหลงน้า หรือสัตวมาใหเห็นสักตัวไมไดเลย ซึ่งในภาวะเชนนี้ลอง ํคิดเถิดครับวา ถาเสบียงของเราไมพอ เราจะอยูกนไดอยางไร”ั “ผมติดใจเรื่องสัตวพิลึกกึกกือที่แงซายเลา วามันจะเปนความจริงไปไดอยางไร?” ไชยยันตขยับตัวอยางอึดอัด “ก็อยางที่คุณชายเชษฐาพูดเมือตะกี้นยังไงละครับ ความพิลึกกึกกือมันเริ่มตนมาตั้งแตคํา ่ ี้วา ‘ขุมเพชรพระอุมา’ และลายแทงของมังมหานรธา ที่เขียนไวตั้งสี่รอยกวาป นั่นเปนสิ่งเริ่มตนมาแลวทีเดียว ทุกสิ่งทุกอยางที่เราจะไดยินไดฟง มันลวนขึ้นตนดวยคําวา ‘จะเชื่อหรือไมวา...’ ทั้งนั้น และเกี่ยวโยงสัมพันธกันเปนสายโซทีเดียว ถาสิ่งแรกมันจริงเสียอยางเดียว สิ่งที่ตามมาทั้งหมด มันก็นาจะเปนไปไดท้งนั้น ซึงทุกสิ่งทุกอยางเหลานี้รอการพิสูจนของเราอยูในอนาคต ั ่อันใกลนี้ สิ่งที่แงซายเลาใหฟงนั้น ถาเปรียบเทียบกับเรืองตางๆ ที่ผมเคยไดฟงมาตลอดชีวิตที่อยูใน ่ ปา ยังเปนเรื่องเล็กนอยธรรมดาเหลือเกิน ตะขายตัวเทาฝากระดานเรือนของแงซาย ผมวายังเล็กไปถาเปรียบเทียบกับที่ผมเคยไดยินหนานไพรเลา ตะขาบของหนานไพรตัวเทาซุงขนาดใหญ เวลาเลื้อยมาที เสียงไมไรหกราวกับพายุ...เถาวัลยกนคน...แรดเผือก...ตนสักสีดํา...จงอางไฟชนิดที่เลื้อย ั ิไปทางไหนตนไมใบหญาไหมเกรียมราวกับถูกไฟเผา...กิ้งกาตัวเทาจระเข...โอย! สารพัดละครับนิยายปาของเอช.ไรเดอร แฮกการด ก็ยังสูไมได ทั้งๆ ที่แกไมเคยรูจกแฮกการดมากอน ระหวาง  ันักเขียนเรื่องผจญภัยในปาชือกองโลกคนนั้น กับพรานเฒาพื้นเมืองที่เกิดมาไมเคยเห็นแสงไฟฟา ่ทําไมถึงนัดกันมาโกหกไดเหมือนๆ กันยังงั้นก็ไมทราบ แตตามประสบการณของผมนั้นพอที่จะใหเปนหลักไดวา ปายิ่งใหญขนไปเทาไหร สัตวมันก็ยิ่งใหญตามขึ้นไปเทานั้น ปามันลี้ลับพิสดาร  ้ึเทาไหร สัตวมันก็ยิ่งลึกลับพิสดารไมเคยมีคนพบเห็นมากเทานั้น โลกนี้ยังไมปรุโปรงสําหรับมนุษยตัวเล็กๆ หรอกครับ แมวามนุษยจะคิดเอาเองวาเขาไดมองเห็นมันอยางทะลุปรุโปรงแลว และกํา แหงหาญจนกาวออกไปหมายสํารวจโลกอืนๆ นอกเหนือจากโลกที่เขาไดอาศัยอยู เรื่องราวพิสดาร ่มหัศจรรยไมนาเชื่อในปานี่ ความจริงผมมีเรื่องที่จะเลาใหฟงสามคืนก็ไมจบ แตมันเปนเรื่องทีผม ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  6. 6. 463ไดรับการเลาตอๆ มาเทานั้น ไมไดเห็นดวยตนเอง จึงไมอยากจะนํามาเลาใหฟง ดูเปนเรื่องเหลวไหล” ไชยยันตลุกขึนเดินเวียนชาๆ ไปรอบโตะสนามที่น่งสนทนากันอยู เอามือลูบคาง ไมได ้ ักลาวเชนไรอีก เชษฐาเคาะนิ้วลงกับขอบโตะเบาๆ “ก็ไมนาจะมีอะไรที่เราจะตองมานั่งวิจารณกัน ตราบใดก็ตามที่พวกเราทุกคนพรอมแลวที่จะเผชิญหนากับมันทุกสิ่งทุกอยา...” ที่สุดหัวหนาคณะเดินทางก็กลาวขึ้นหาวๆ หนักแนนมันคงในน้ําเสียงอันเปนบุคลิกของ ่เขา “...วาแตนแนะ แผนที่ของมังมหานรธาที่คุณจะใชในการนําทางเริ่มตนจากจุดไหน?” ี่ “ในแผนที่ไมไดระบุถึงหมูบานหลมชางครับ เพราะในสมัยเมื่อสี่รอยปกอนมันคงยัง ไมไดเปนหมูบานนอกจากปาลึก แผนที่เริ่มตนที่ภูเขาลูกหนึ่ง ในนั้นเรียกวา ‘เขาหัวแรง’ จากการ เคยสํารวจตรวจสอบของผม โดยสอบเอาจากหลักฐาน สิ่งแวดลอมอืนๆ ที่ระบุไวในแผนทีเ่ ขาหัว ่แรง ก็คอเขาลูกหนึ่งที่พวกกะเหรี่ยงหมูบานหลมชางเรียกกันวา ‘เขาจาว’ ในขณะนี้ มันอยูทาง ื ตะวันออกเฉียงเหนือของหลมชาง เอาไวใหถึงหลมชางเสียกอน ผมจะไดเอาแผนทีออกมาอธิบาย ่ประกอบใหเห็นชัดอีกทีหนึ่ง” “แนใจหรือวา ไมผิดที่?” “แนใจครับ” “ในแผนที่ระบุถึงดงนี้ดวยหรือเปลา?” “ระบุชัดเลยครับ นี่เปนสิ่งสําคัญสิ่งหนึ่ง ที่ทําใหผมสันนิษฐานไดวา เขาหัวแรงที่บอกไว ในแผนทีก็คือ ‘เขาจาว’ นั่นเองในนั้นเรียกดงนี้ไววา ‘นรกดํา’ ปากทางเขาอยูในระหวางหุบเขาใหญ ่สองลูก ผานปาแดงไปประมาณ 2 วัน จึงจะเขาเขตดงทึบอันเปนปาดึกดําบรรพที่ใหญขึ้นเปนลําดับคํานวณดูจากแผนที่ท่เี ขียนไว ผมกะวาเราจะใชเวลาเดินทางผานดงกันดารนี้ไปไมเกิน 7 วันเปนอยางสูง หมายถึงตองเตรียมอาหารและน้ําใหพรอม เสนทางเดินมุงเหนือตลอด แทงทะลุสวนที่แคบ ที่สุดของ ‘นรกดํา’ แหงนีไปออกแองลักษณะกนกระทะตอนหนึ่ง แลวเบนขึ้นตะวันออกไตไปตาม ้สันเขา แลวก็ลงทุงราบอันแหงแลงกวางใหญ...ผมจําไมไดหมดหรอกครับ ตองการแผนที” ่ “รพินทร คุณคิดวานองชายของผมใชอะไรเปนเครื่องนําทาง” เชษฐาถามแผวต่ํา ดวงตาทั้งคูหรี่ลง พรานใหญนิ่งงันไปครูใหญ “เอ...ผมก็เดาไมถูกเหมือนกันครับ แตอยากจะเชื่อวาอยางนอยที่สุด ชด ประชากร หรือคุณชายอนุชาจะตองมีแผนที่อะไรสักอยางอยูบางเหมือนกัน จะเปนแผนที่อันไหนและเขียนขึ้นโดยใครนั้น...ไมรได เรื่องที่จะมุงหนาไปแบบเดาสุมไมรูทิศทางเลยนั้น ผมไมเชื่อวาจะเปนไปได ลําพัง ู เพียงแตระแคะระคายเรื่อง ขุมเพชรพระอุมา แลวก็มุงหนาออกเดินทางเดาสุมไปโดยไมมีอะไรเปนที่หมายนําทางอยูบางเลยนัน มันเลื่อนลอยปราศจากหลักการเกินไป คุณชายอนุชาคงไมทําเชนนัน” ้ ้[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  7. 7. 464 ทันทีนั้น ไชยยันตผูเดินวนอยูก็ชะงัก หันมาโดยเร็ว “ตองไมลืมดวยนะวา อนุชา เริ่มตนการเดินทางของเขาที่หลมชาง อันเปนที่หมายเริ่มตนแหงเดียวกับเรานั่นแหละ นี่จะตองแปลวา เขาจับที่หมายเขาหัวแรงเปนจุดแรกอันตรงกับที่หมายเริ่มตนในแผนที่ซึ่งอยูในมือของรพินทร” “ฮือม! จริงซินะ” เชษฐาอุทานออกมา จองดูพรานใหญ “จะเปนไปไดไหม ในขอที่วา อนุชามีแผนที่อันเดียวกับของคุณ”  รพินทรเมมริมฝปากเกือบเปนเสนตรง ใครครวญหนัก “ผมเองก็ภาวนา ขอใหคุณชายอนุชาใชแผนที่อันเดียว หรือแผนที่ซึ่งมีลักษณะใกลเคียงกับที่ผมมีอยูเปนเครื่องนําทางเถิดครับ มันจะชวยใหเราไดรองรอยของเขาชัดขึ้น แตเทาที่ผมทราบจากเนวิน แผนที่อันนี้ มีอยูเพียงสําเนาเดียวเทานัน และอยูในกํามือของเขามาตลอด จนกระทั่งวาระ ้สุดทายของชีวต ซึ่งมอบตอมาใหแกผม มันจะเปนแผนที่อันเดียวกันไมไดเปนอันขาด ยกเวนแตจะ ิมีแผนที่นําทางมุงไปยังเขาพระศิวะ ซึ่งเขียนขึ้นโดยมือของคนอื่น เราจะคิดวามังมหานรธาไปถึงเทือกเขาพระศิวะ และทําแผนที่ไวคนเดียวไมได คุณชายอนุชาอาจไดแผนที่อันอื่นทีใกลเคียงกันก็ ่ได เราตองไมลืมหนานอิน คนใชสนิทคูใจของคุณชายอนุชาเสียอีกคนหนึ่ง หนานอินเปนพรานพื้นเมืองที่ช่ําชองมาก แผนที่หรือแนวนําทาง อาจเกิดขึ้นโดยฝมือของหนานอินโดยตลอดก็ไดหนานอินมีปูยาตายายบรรพบุรษที่เคยระแคะระคายเรื่องนี้มากอนเหมือนกัน”  ุ “แตตอนที่คณพบเนวินกระเซอะกระเซิงกลับมา และมาตายในมือของคุณนั้น คุณไมได ุพบเนวินที่หลมชางไมใชหรือ?” ไชยยันตซก ั “ไมใชหลมชางครับ แตเปนหวยเสือรอง หางจากหลมชางไปทางตะวันออกเฉียงใตระยะเดินทางสองวัน แตเขตปาของหวยเสือรองก็ติดกับดงมรณะนี้เปนแนวเดียวกัน เชนเดียวกับหลมชาง ผมสันนิษฐานวา เนวินคงจะรูทิศทางและชํานาญในดงทีเ่ รียกวา ‘นรกดํา’ แหงนีดี ้เพราะฉะนั้นการเริ่มตนเดินทางของเขาจึงเริ่มตนที่หวยเสือรองแทนที่จะมาเริ่มตนทีหลมชาง ตามที่  ่ระบุไวในแผนที่” “แตเทาที่คณเลามาตั้งแตตนนั้น...” เชษฐากลาวอยางรอบคอบระมัดระวัง “คุณบอกวา เน ุวินตัดเขาไปในดงนั้น หายไปประมาณสักหนึ่งอาทิตย แลวเขาก็ซมซานกลับออกมาในลักษณะของคนที่ปวยหนัก เชนนั้นไมใชหรือ?” “ครับ อยูในราวเจ็ดหรือแปดวัน ไมมากไมนอยไปกวานี้แหละครับ สวนจะสักกี่วน ัแนนอนลงไปเลยนั้น ผมก็จําไมไดเสียแลว ขณะนันผมเองก็ปวยอยู” ้  “ถางั้นเรามาลองสันนิษฐานกันดูอีกที ระยะเวลาที่เนวินเขาดงไป และกลับออกมาอีกครั้งคุณคิดวาเขาควรจะเดินทางไปไดไกลสักเทาไหร?”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  8. 8. 465 “ยังไมพนเขตดงมรณะนั่นเลยครับ คงจะมะงุมมะงาหราเปะปะอยูกลางดงนั้น แลวก็กลับออกมายังจุดหมายเริ่มตนที่เกา ในลักษณะคนปวยหนัก เขาไมไดไปไกลเลย ถาจะเปรียบเทียบดู ก็ยังไมไดถึงหนึงในสิบสวน ของระยะทางจากแผนที่ซึ่งระบุไวทั้งหมด เพียงแคทวารดานแรกของ ่ขุนเขาพระศิวะ เขาก็เอาชีวิตไปทิ้งเสียแลว” “เนวินออกเดินทางไปกี่คน?” “สี่คนครับ เสบียงอาหาร และอาวุธทันสมัยครบมือ ถาจะขาดก็คงขาดพวกเวชภัณฑยกเวนยากินแกไขเล็กๆ นอยๆ” “แลวอีกสามคนที่รวมทางไปกับเขาดวย?”  “ผมไมเห็นครับ เห็นแตเนวินกลับออกมาจากดงนั้นเพียงคนเดียว มือเปลา...ไมมีอะไรเลย แมแตไรเฟลคูมือที่เคยถืออยู ลักษณะของเขาแสดงวาซมซานกระเซอะกระเซิงมาทีเดียว อันเนื่องมาจากไขหนักและกําลังจะหมดลมหายใจอยูรอมรอ ผมไมมีเวลาที่จะซักถามเขาใหไดความละเอียดวา เขาไดเผชิญกับอะไรมาบาง และพวกเขาอีกสามคนเปนตายรายดีอยูที่ไหน ตลอดเวลาเขาเพอถึงแตเรื่องขุมเพชรพระอุมา มาไดสติในระยะเวลาสั้นๆ กอนหนาที่จะสิ้นลม เขาก็สั่งความแกผมเพียงสองสามคํา พรอมทั้งมอบแผนที่ให เพื่อนของเขาสามคนสันนิษฐานวาคงจะตายหมดกอนหนาเขา” “หมูบานหลมชาง จุดหมายเริ่มตนของเรานี่ ลักษณะเปนยังไง ขอศึกษาคราวๆ กอนเถอะ” “ตั้งอยูบนไหลเขาครับ มีหมูบานอยูประมาณไมเกิน 20 หลังคาเรือน คนพวกนันเปน  ้กะเหรี่ยงดง แทบจะไมมโอกาสติดตอกับโลกภายนอก ทําไรขาวโพดกับไรกลวย หัวหนาเปนชาย ีกลางคนอายุประมาณ 50 ป คุยเคยชอบพอกับผมดี เมื่อไปถึงที่นั่นแลว คุณชายกับคุณไชยยันตอาจไดเห็น เกวียนของคุณชายอนุชาและสัมภาระของที่ไมจําเปนบางอยาง ฝากไวในความดูแลของหัวหนาหรือนายบานคนนี้ ซึ่งผมเชื่อวาคงยังอยูครับ” ไชยยันตกํามือแนน ถอนใจเฮือก พึมพําออกมา “ทําไมนา...ทําไมถึงไมมีใครสักคนยับยั้งอนุชาไว อยางนอยที่สุด...พวกกะเหรี่ยงที่หมูบานหลมชางก็เปนมนุษยกลุมสุดทายที่พบเห็นเขา ถาพวกนันบอกใหเขารูวาอะไรมันจะเกิดขึน ้ ้และพยายามหามปรามเขาไว...” “แกก็รูนิสยของอนุชาดีอยูแลวไมใชหรือ...” ั  เชษฐาพูดแหบต่ํา สีหนาคล้ําหมอง “คนคนนี้ ถาลงตั้งใจจะทําอะไรแลว ตอใหความตายมาขวางหนาเห็นอยูชัดๆ ก็อยาหวังที่จะสกัดกั้นไวได ทําไมอนุชาจะไมรวาหนทางเบื้องหนามันเปนทางมรณะ แตเขาก็คงเชื่อมั่นวามันมี ู ทางจะสําเร็จได และพรอมทีจะเสี่ยง” ่ ไมมีการแสดงความเห็นหรือปริปากเชนไรอีกจากนายจางของเขาทั้งสองคน[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  9. 9. 466 รพินทรถือโอกาสนั้นบอกขอตัวผละออกมา ขณะนั้นมันเปนเวลาสี่ทุมกวาเล็กนอยอากาศคืนนี้เย็นเยือกผิดไปกวาทุกคืนทีแลวมา ่ น้ําคางลงจัดจนพืนดินและใบไมแหงที่หลนอยู ้เกลื่อนกลาดเปยกชื้นชุมฉ่ําไปหมด พรานใหญเรียกประชุมคนของเขาและหัวหนาลูกหาบ แจงกําหนดใหทราบแนนอนวาจะถอนแคมปออกเดินทางพรุงนี้ ใหทุกคนตระเตรียมเก็บขาวของไวใหเรียบรอยพลางๆ เพื่อไมใหเสียเวลา สําหรับการเริ่มตนออกเดินทางในตอนย่ํารุง เมื่อสั่งการนัดแนะกันเปนที่เรียบรอย เขาก็แยกตรงไปยังที่นอนใตเกวียน อันมีสัมภาระสวนตัวกองอยูที่น่น รื้อผาหมประจําตัวเกาๆ ผืนหนึ่งออกมา ใชถุงขาวสารแทนหมอนตามเคย เอน ัตัวลงนอนเอาผาคลุมตัวไว ตั้งใจจะสูบบุหรี่ใหหมดตัวแลวก็จะนอนหลับ บาดแผลที่เย็บไวโดยฝมือของแพทยสาวคนสวย เริ่มจะปวดระบมขึนเปนลําดับๆ ทั้งๆ ที่ ้พยายามสะกดใจลืมมันเสีย มันทวีความปวดเพิ่มขึนตามอุณหภูมของอากาศที่ลดลง ้ ิ ยิ่งหนาวเย็นลงเพียงไร มันก็ยิ่งระบมขึ้นเพียงนั้น รพินทรเริ่มกระสับกระสายและหงุดหงิด ผุดลุกผุดนั่งรื้อเปหลังสวนตัวออกหายา กินระงับปวดเทาที่มีติดตัวอยูไปตามแกน ใชบรั่นดีกรอกตามแทนน้ํา สิบนาทีผานไป เขายังไมสามารถจะหลับลงได รูสึกตนเองไดดีวา พิษไขเริ่มจะแทรกซึมเขาเลนงานเสียแลว ทุกครั้งที่ขยับตัว มันปวดราวไปหมด ตัวรอนผาว แตรูสึกหนาวเยือกเขาไปถึงขั้วหัวใจ นอนขดตัวกอดอกคางสั่นกระทบกันเบาๆ เวลาจะผานไปนานสักเทาใดไมทราบได เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อจะพึ่งบรั่นดีในขวดมานตาของเขาก็ตองขยายกวางขึ้นในทันทีนั้น ใครสองคน ยืนอยูหางจากที่เขานอนตะแคงขดตัวอยูออกไปเพียง 3 กาว ในระดับ  ทางดานศีรษะและทิศทางที่เขาหันหนาไป แสงไฟจากในกองทีกอไวหางๆ กองหนึ่งสองใหเห็น ่ถนัด คนหนึ่งยืนกอดอกเอียงคอนอยๆ เดนตระหงานอยูเ บื้องหนาเกือบจะเรียกไดวาค้ําหัว ใบหนาขาวโพลนตัดกับกลุมผมสยายเคลียไหล สวนอีกคนหนึ่งยืนสํารวมเยื้องไปทางเบื้องหลังเล็กนอย สูงใหญกายํา ในมือหิ้วกระเปายามเล็กๆ ํ “คุณหญิง!” เขาอุทานออกมา พรอมกับพยายามยันกายขึ้นอยางยากเย็น ดาริน วราฤทธิ์ ทรุดตัวลง มือหนึ่งแตะยันไหลรพินทรไว บังคับใหหยุดอยูในลักษณะครึ่งนอนครึ่งนั่งนั่น หลังมือของอีกขางหนึ่งแตะอังที่หนาผากและซอกคอของเขา แลวหัวเราะหึๆ “โธเอย!...นึกวาจะเปนเหล็กไหลที่ไหนมา ที่แทก็มนุษยปุถุชนธรรมดานี่เอง เปนยังไงนายพรานใหญใจฉกาจ?” “ผมรึ? ก็...ปกติเรียบรอยดีนครับ วาแตคุณหญิงมีธุระอะไรหรือครับ?” ี่ “เปลาหรอก...” แลวหลอนก็ลุกขึ้นยืน หันไปพยักหนากับแงซาย[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  10. 10. 467 “ไป! เรากลับกันเถอะ เธอไมนาจะไปโกหกฉันเลยวา พรานใหญของเรากําลังจับไขหลอกใหฉนเดินออกมาได เธอรูไหมวาเธอดูหมิ่นเขามากนะ ในการที่ไปบอกฉันวาเขาไมสบาย ัจอมพรานผูยิ่งใหญอยางเขานะรึ จะเปนอะไร เธอทําใหฉันตองพลอยเสียเวลานอนดวย” ดารินขยับตัวจะหันกลับ รพินทรรองออกมา “เดี๋ยว!...” แลวเขาก็หันไปมองแงซายอยางงงๆ พยายามทรงตัวนั่งตรง “แงซาย ฉันไมเขาใจอะไรเลย แกไปบอกอะไรนายหญิงหรือ?” “ผมเดินตรวจบริเวณ มาเห็นผูกองนอนตัวสั่นอยูครับ ผมเรียกหลายครั้ง ผูกองไมรูสก จับ ึตัวดู เห็นรอนมาก ผมก็เลยไปปลุกนายหญิง” “นี่แกเดินเขามาจนถึงตัวฉัน จับตัวฉันแลวหรือนี่?” “ครับ แตผูกองไมรูสึกเลย ผมจะปลุกแรงๆ ก็ไมกลา เพราะเห็นผูกองกําลังจับไข” “เธอตื่นไมเขาเรื่อง แงซาย ความจริงเขาไมไดเปนอะไรเลย ไป! กลับเถอะ กําลังนอนสบายทีเดียว ไปปลุกได” หลอนเสริมมาอยางหนาตาย เหนียวแขนแงซาย กาวออกเดิน “ผมยอมแพครับ คุณหญิง!” เสียงหาวๆ ดังมาจากพรานใหญ หลอนชะงักอีกครั้ง เลิกคิ้วเอียงคอหันมาดู รพินทรหัวเราะแหบๆ กลาวตอมา “แตผมขอตําหนิคุณหญิงสักหนอยเถิดวา คุณหญิงเปนศัลยแพทยผูชํานาญเสียเปลา เย็บแผลยังไงก็ไมทราบ ปลอยใหอักเสบทําพิษเอาได มิหนําซ้ําไขยังขึ้น” ดารินหันขวับมาเต็มตัว ยกมือเทาเอว ลืมตาโตรองออกมา “แน! ดูซิ ดูพดเขา คนบาอะไรยังงี้ก็ไมรู นี่พาลเปนเหมือนกันหรือนี่ ใครใชใหคณบุกปา ู ุบุกดงออกแรงหนักเมื่อเชานี้ หะ? แลวใครใชใหคณยิงปน .458 เลนเห็นเปนของสนุกเมื่อหัวค่ํานี้ ุฉันบอกคุณแลวไมใชเหรอวา คืนนี้แหละเปนไดรูฤทธิ์แลวมันผิดคําพูดไปไหม อวดเกงแลวก็เกงไปใหตลอดซิ ยอมแพทําไม” “หมออยามัวมาทะเลาะอยูกบคนไขเลยครับ จะชวยคนไขยังไงไดบางก็ชวยดีกวา ถา ั คนไขเกิดตายลง คุณหมอเองก็จะลําบาก หรือคิดวาสามารถเดินทางตอไปไดโดยไมจําเปนตองพึง ่พรานคนนี้ก็ตามใจ” หลอนจุปากเบาๆ โคลงศีรษะมองดูพรานใหญอยางสมน้าหนาแกมสมเพช แลวพยักหนา ํกับแงซายอีกครั้ง ทรุดตัวลงตามเดิมออกคําสั่งใหเขานอนราบลง “นาแปลกมากนะ ไมเคยมีประวัติที่ไหนมากอน แทนที่หมอจะขูคนไข คนไขกลับขูหมอ” “ก็หมอขูคนไขมานานแลวนี่ควรจะใหคนไขขูหมอเสียมั่งซิ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  11. 11. 468 “สงสัยแผลที่เย็บไวจะปรินะ แลวก็คงจะติดเชื้อบาดทะยักแลว” “ตายเสียไดก็ดเี หมือนกัน สัญญาจางจะไดสุดสิ้นลงเสียที ไดเงินฟรีๆ ไมตองมาทนลําบากบุกปาฝาดงอยูอีก” “ไมตองกลัว ยังไมใหหนีตายเสียกอนหรอก ถึงยังไงก็ตองบังคับใหอยูเพื่อเปนลูกจางตามสัญญาตอไป แตก็ตองตามธรรมเนียมของหมอกับคนไขหนอยนะ คือถาหมอเกิดความหมันไส ่ขึ้นมา คนไขกตองเจ็บหรือทรมานมากหนอย รูๆ อยูแลวไมใชหรือวาหมอคนนี้บางทีก็มือเบา บางที ็ก็มอหนัก มันแลวแตเปนลมๆ ไป เอาละ ถอดเสื้อออก ดูแผลหนอยซิ” ื “ไมตองดูไมไดเหรอ ฉีดยาระงับประสาทใหผมสักเข็ม ยากินแกอกเสบสักเม็ดสองเม็ด ัมันก็ไอแคนั้นเอง” “ถาคิดวาจะรักษาตัวเองไดก็ดีเหมือนกัน ฉันจะทิ้งกระเปายานี่ไวให จัดการชวยเหลือตัวเองก็แลวกันนะ เลือกใชยาเอง ในนี้มียาทุกชนิด” รพินทรถอนใจเฮือก รูดซิปเสื้อแจ็กเกตหนังออกโดยดี แลวปลดดุมเสือลาสัตวชั้นในที่ใช ้ปกติในเวลากลางวันออก แบะอกเสี้ยวสีขาง อันมีบาดแผลที่เย็บไวให ดารินหัวเราะหึๆ ในลําคออยู เชนนั้น ใชไฟฉายตรวจสองดูบาดแผล เสียงพรานใหญบนเบาๆ  “หนาวจะตาย ยังใหถอดเสื้ออีก” “ไมตองบน!” หลอนตวาดเบาๆ ปนหนาเครงขรึม แลวแกลงถอนใจเฮือก หันไปทางแงซายผูคุกเขาสงบนิ่งอยูใกลๆ “แงซาย ถาไมมีพรานใหญคนนี้เสียแลว เธอพอจะรับหนาที่นําทางไปยังเทือกเขาพระศิวะไดไหม?” รพินทร ไพรวัลย กลืนน้ําลายลงคออยางยากเย็น หนุมกะเหรี่ยงพเนจรยิมฟนขาว สั่นหัว ้ “ผมเห็นจะไมมีทางนํานายหญิง กับคณะไปถึงเทือกเขาพระศิวะไดหรอกครับ เพราะผมไมรูทาง” “ตายเลย!...” ดารินอุทาน ทําหนาเศรา “แลวเราจะทํายังไงกันดีละ เขาเห็นจะไมรอดเสียแลวละ แผลอักเสบเปนพิษในขั้นอันตรายรายแรงทีเดียว ที่เย็บเอาไวแตกปริเปนหนอง ขึนขอบเขียวเลย เอา! ชวยกันไปตามมีตามเกิด ้ก็แลวกันนะ แตเพื่อความไมประมาท บอกใหพวกเราเตรียมขุดหลุมไวลวงหนาไดแลว สงสัยวาคงไมขามคืนนี้หรอก”  พรอมกับพูด หลอนจัดการฉีดยาใหเขาหนึ่งเข็ม รพินทรกะพริบตาปริบๆ มองดูหนาแพทยสาวคนสวยคูปรับสําคัญ แงซายคงยิ้มเห็นฟนขาวอยูเชนนัน ลุกขึ้นเดินไปแยกกองไฟ นํามา ้กอนขึ้นใกลๆ กับใตเกวียนทีรพินทรยึดเปนที่นอนสองกองเพื่อเพิ่มความอบอุนให ่[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  12. 12. 469 ระหวางทีหนุมกะเหรี่ยงพเนจรสาละวนอยูกับการสุมไฟ หญิงสาวสงยาเม็ดชุดหนึ่งให ่ เขา จอมพรานรับมาเดาะในฝามือแลวโยนเขาปาก หันไปควาขวดบรั่นดี แตหลอนเหนียวแขนไว ่ปลดกระติกน้าที่แขวนไวขางลอเกวียนสงใหเขาแทน รพินทรยกไหลนิดหนึ่งเทน้ําจากกระติกกรอก ํ ัตามหลังยาเขาไปโดยดี “จะเปนการดีทีเดียว ถาผมหลับลงในคืนนีแลวไมตนขึ้นมาอีก” ้ ่ื “ฉันก็คิดยังงันเหมือนกัน ถาไมหวงถึงขอผูกพันตามพันธะสัญญาจางที่เราเปนฝายหลวม ้ตัวเซ็นสัญญากับคุณไปแลว จะอยางไรก็ตาม คุณควรจะขอบใจแงซายใหมากหนอย เขามีความรูสึกที่ดีตอคุณเสียยิ่งกวาที่คุณมีตอเขาเสียอีก ถาไมใชเพราะแงซายละก็ ฉันคงไมเดินออกมาที่น”่ี พรานใหญยิ้มขรึมๆ มองไปทางหนุมกะเหรี่ยงพเนจรผูกาลังขนฟนมากอใหเขา แลวยัก ํไหลอีกครั้ง “แงซายมีความจําเปนในดานสวนตัว ไมนอยไปกวาคณะของคุณหญิงเหมือนกัน ในการที่จะตองชวยดูแลเอาใจใสผมไว ไมใหผมเปนอะไรไปเสียกอน จนกวาผมจะนําทางไปถึงเทือกเขาพระศิวะสําเร็จ” “หมายความวายังไง?” “ก็หมายความวา ถาไมมีผมเสียคนเดียว แงซายก็ไปไมถึงเทือกเขาพระศิวะ ที่เขาตองการจะไปใหถึงดวยวัตถุประสงคเรนลับอะไรสักอยางหนึ่ง เพราะฉะนั้นเขาก็คงไมอยากใหผมตายเสียกอน ซึ่งจุดมุงหมายอันนี้ ก็เปนจุดมุงหมายเดียวกับคุณหญิงนั่นแหละ” หลอนเลิกคิ้ว “ฮือม ก็อาจเปนไดนะ เพราะฉันเชื่อวาแงซายก็คงมีความรูสึกเชนเดียวกับฉันนั่นแหละคือหมั่นไสคุณเต็มประดา แตก็จําเปนที่จะตองพึ่งคุณ” พรานใหญหวเราะ จุดบุหรี่อัดควันลึก ั “แงซายเขาไปปลุกคุณหญิงรึ?” “ก็ไมไดปลุกหรอก ฉันไมไดนอนหลับ เห็นแงซายเขาไปยืนลับๆ ลอๆ อยูปลายตีนเตียงสนามของฉัน ฉันนอนสังเกตเขาอยูนาน รูสึกวาเขามีเรื่องอะไรที่ตองการจะพูดกับฉัน แตไมกลาเขา มาปลุกจึงถามออกไป แงซายก็บอกเรื่องทีมาพบคุณนอนสั่นเปนเจาเขาอยู” ่ “คุณหญิงไมไดนอนหลับเลย หรือวาหลับไปแลวเพิงจะตื่นขึ้นมา” ่ “ไมไดหลับเลย” “ตั้งแตเขานอนเมื่อตอนหัวค่ํา?” “ใช” “ผมนึกวาคุณหญิงหลับไปแลวเสียอีก เห็นเขานอนหัวค่ําผิดไปจากทุกคืน นี่กแปลวา ็ตลอดเวลา ไดยินคุณชายเชษฐา คุณไชยยันตและผมคุยกันอยูตลอดเวลานะซิ”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  13. 13. 470 “ก็ไดยนถนัดรูเ รื่องเขาใจดีเหมือนนั่งรวมวงอยูดวยนันแหละ เวนไวแตฉันนอนฟงอยูบน ิ ่ เตียง ในมุง” “ทําไมไมออกมาปรึกษาหารือกับพวกเราดวย” หลอนหัวเราะ “ขี้เกียจนั่งรวงวงอยูดวย รําคาญหนา เขมนใครอยูคนหนึ่งเลยหลบเขาไปนอนเสียงันเอง  ้ตั้งใจจะนอนใหหลับ แตบงเอิญมันไมหลับ” ั “รําคาญหนาผม?” “รูอยูแลวยังมีหนามาถามอีก” “ความจริงผมก็ตั้งใจแลววา จะพยายามทําตัวใหดีที่สุด ไมใหคณหญิงเกิดเขมนหนาขึ้น ุอีก แตความพยายามของผมมันชางลมเหลวไมเปนทา จนปญญาเอาเสียจริงๆ นึกไมออกเลยวา ผมไดทําอะไรใหคุณหญิงเกิดหมั่นไสขึ้นอีก” “นั่นนะซินะ มันแปลก อาจเปนเพราะดวงของเรามันเปนอริกันกระมัง ดูคณมันชาง ุขวางๆ ในสายตาหรือความรูสึกของฉันอยูตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ฉันเองก็พยายามอยางยิ่งเหมือนกันในขอที่วาจะมองคุณในแงด” ี “เอาละ ในรอบ 24 ชั่วโมงที่แลวมา ผมไดทําอะไรใหเปนที่ขัดใจคุณหญิงบาง?” “แปลวาจะยอมรับผิดงั้นหรือ?” “เรียกวาเราหาทางปรับความเขาใจกันเสียดีกวา ถาผมผิด ผมก็จะยอมรับผิด แตถาผมไมผิด ผมก็จะไดชี้แจง” ดารินจุดบุหรีสูบบาง มองดูพรานใหญดวยประกายกึ่งเนือยชากึ่งแฝงความหมาย ชนิดที่ ่ เขาอานไมออก “คุณเปนคนไขของฉัน” หลอนเอยเนิบๆ เปาควันบุหรี่เปนทางยาวลงต่ํา ประสานมือกอดอกดวยความหนาวสะทานของอากาศกลางดึก “แตคุณอวดดีกับฉันมาก สั่งอะไรก็ฝาฝน ไมปฏิบัติตามคําสั่ง ตัวเองกําลังเจ็บ หมอสั่งใหหยุดพักนอนเฉยๆ เสียสักวัน กลับอวดเกงบุกปาออกแรงอีก เอาละ เมื่ออางวาจะออกสํารวจเพราะระแคะระคายเรื่องไอแหวง ก็ไมวาอะไรแลว หนอยกลับมาถึงแคมป ยังเอาปน .458 ออกมาซอมยิงเปาเลนเห็นเปนของสนุกกันใหญ แรงสะทอนถอยหลังของปนขนาดนั้น มันกระเทือนตอบาดแผลของคุณเทาไหรบาง นัดสองนัดก็ยังพอทําเนา นี่ยิงใหญ อวดเกง นึกวาตัวแข็งแรงทรหดอดทนเหนือกวามนุษยโดยทั่วไปทั้งหลายเขา บุญเหลือเกินนะ แผลที่เย็บไวมันไมถึงกับฉีกออกไป นั่นก็ไมอยากจะวาอะไรอีกเหมือนกัน ทีนพอจะเอายาใหกิน ถามวาเปนอยางไรบาง บอกไดหนาตาเฉยวา ี้ไมเปนอะไรเลย ก็ดีซ.ิ ..เมื่อไมเปนอะไรแลวจะตองพึ่งยา พึ่งหมอทําไม เสร็จแลวตัวเองมานอนเจ็บ[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  14. 14. 471แผลตัวสั่นเปนเจาเขาอยู จนกระทั่งแงซายผานมาเห็นเขา ทนดูอยูไมได ถึงกับไปตามฉัน คนอยางนี้นะ นาเวทนานักหรือ?” “ถาคุณหญิงจะถือวา การเจ็บแผลของผมไมไดบอกกับคุณหญิง โดยที่ตัวเองพยายามจะลืม หรือไมเอาใจใสกับมันเสีย คิดวามันจะทุเลาไปเอง เปนความผิดละก็ ผมก็ขอยอมรับผิด” “รับสารภาพมาเสียไดอยางนีก็ดี จะไดปราณีกนไดบางเมือเวลาเดินปาหรือนั่งหาง ถึงแม ้ ั ่ฉันจะเขมนหนาคุณสักขนาดไหน ฉันก็ยงตองจําใจปฏิบัติตามคําสั่งเชื่อฟงคุณ ไมวาคุณจะเบงสัก ัขนาดไหน เพราะยอมรับในความจริงวา คุณเปนผูนา มีความชํานาญเหนือกวาและรับผิดชอบ ํโดยตรง ทั้งดุ ทั้งขู ทั้งบลั๊ฟสารพัด ทีนี้พอคุณกลายมาเปนคนไขของฉันบาง ฉันเปนหมอ คุณยังมาทําเกกทาอวดวิเศษอยูอีกงั้นหรือ” “ครับ ผมเขาใจแลววา ทีใครก็ทีใคร” “ออ! นี่กลาอาฆาตงั้นหรือ? เดี๋ยวเหอะ...เดี๋ยวไอยาที่ฉดแกปวดมันกลายเปนยาพิษขึนมา ี ้เสียเทานั้น เห็นไหม เทาแลวเทารอด ก็อดขวางไมไดอยูนั่นเอง”  “ครับๆ ผมกลัวคุณหมอแลว กลัวลานเลย” รพินทรยกมือไหวทวมหัว ดารินคอนนิดหนึ่ง บนอุบอิบในลําคอพรอมกับลุกขึ้นยืน  “เอาละ นอนพักเสีย ไมตองคอยกังวลอะไรอีก คืนนี้ฉนจะสั่งใหแงซายอยูยามตรวจระวัง ั ตลอดทั้งบริเวณแคมปของเราเอง เดี๋ยวจะใหแงซายเอาผาหมมาใหอกผืน เห็นผาหมแลวทุเรศสิ้นดี ีผืนเทากระแบะมือ ดํายังกะผาขี้ริ้ว” กลาวจบ หลอนก็เดินกลับไปยังเต็นท มีแงซายตามหลังไปดวย ครูใหญอดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงก็เดินกลับมาที่เขาอีกครั้ง หอบผาหมผืนใหญใหมเอียมผืนหนึ่งมาสงใหเขา ่ “นายหญิงใหเอามาใหผูกอง” “ขอบใจมาก แงซาย” พรานใหญกลาวเรียบๆ ตาจับนิ่งอยูที่ใบหนาของคนรับใชประจําตัวของคณะนายจาง ยิ้มใหนดหนึ่ง ิ “ฉันอาจเดินทางพรุงนี้ไมได ถาหากแกไมไปตามนายหญิงออกมา” “ผูกองเปนยังไงบาง?” “ดีขึ้นมาก พรุงนี้คงเดินไดโดยปกติ ถาไดหลับสัก 5-6 ชั่วโมง ใหตายซิ! ฉันไมยกรูตัว ัเลย ตอนที่แกเขามาดูฉันใกลๆ และถูกเนื้อตองตัวฉัน ถาเสือมันยองเขามาคาบก็คงเสร็จไปแลว” “นายหญิง สั่งผมใหมาบอกผูกองวา นอนใหหลับสนิท ใหผมดูแลบริเวณแคมปตลอดทั้งคืน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)
  15. 15. 472 รพินทรพยักหนา ปดปากหาว บาดแผลที่ปวดระบมอยูเมือสักครูนี้ บัดนี้ทุเลาลงมากแลว ่ประสาทออนระโหย หนังตาหนักอึ้งเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ “ดีมาก! ฝากดูแลแทนดวยนะ ความจริงแกไมจําเปนตองมาอยูยามตลอดทั้งคืนหรอก เวรอยูยามของพวกลูกหาบมีประจําอยูแลว จะพักนอนบางก็ได แตควรหูไวหนอยเทานั้น สําหรับฉัน คืนนี้คงหลับเปนตาย” “นอนหลับใหสบายเถิดครับ โปรดอยางกังวล” พรานใหญเอนตัวลงนอนอีกครั้ง ใชผาหมที่บริจาคมาให โดยนายจางสาวคนสวยคลุมทับผาผวยบางๆ เกาๆ ของเขาอีกชั้นหนึ่ง เลื่อนหมวกสักหลาดลงมา หลุบหนาหลุบตาลง แงซายจัดการเติมเชื้อฟนเขาไปในกองไฟที่สุมอยูขางๆ กายเขาทั้งสองดาน แลวเดินผละไปเงียบๆ  จะเปนเพราะความหนาวเย็นแทบจัดเขากระดูกดําหรืออะไรก็ไมทราบได จอมพรานสะดุงลืมตาขึ้น พบตัวเองนอนขดตัวตะแคงคู หมวกที่ปดหนาไวหลุดตกไปขางๆ ไฟที่กออยูใกลเขา ทั้งสองกองหมดเปลวแลว เหลือแตถานแดงวับแวมบริเวณแคมปรอบดาน แลเห็นเปนภาพสลัวรางตะคุมๆ อยูทั่วไป ทางปลายเทาของเขา รางเปนเงาทะมึนของแงซายยืนอยูที่นั่น มือขวาถือไรเฟล มือซายมี ไฟฉายแปดทอน กําลังฉายกราดไปมาออกไปยังราวปาอันมืดมิด รพินทรขยับตัวขึ้นในลักษณะครึ่งนั่งครึ่งนอน พอดีกบที่ใบหนานั้นหันมาทางเขาพอดี ัตาของหนุมกะเหรียงพเนจรผูลึกลับที่ประสานเขา เปนประกายประหลาดอยูในเงามืดอันคลุมเครือ ่ กอนที่เขาจะเอยปากเชนไร แงซายก็เคลื่อนเขามาใกลมองเห็นกันไดถนัด ดวงหนาสีทองแดงเปนเงามันละเลื่อมนันมีแววกังวลอึดอัดใจเรนลับ ้ “ผูกองไมไดหลับหรอกหรือ?” เสียงของแงซายแหบต่ําแผวเบา “ฉันตื่นเดียวนีเ้ อง มีอะไรผิดปกติหรือ?” ๋ พรานใหญถาม พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ แลวมาจับนิ่งอยูทใบหนานันดวยความ ี่ ้พิศวง แงซายขมวดคิ้ว สายหนาชาๆ ปฏิเสธ แลวหยุดชะงักนิ่งเหมือนจะใชประสาททุกสวน คนหาอะไรสักอยางหนึ่งแลวยิ้มออกมากรานๆ เสียงที่กลาวตอมาเกือบจะเปนเสียงกระซิบ “ไมมอะไรผิดปกติ แต...” ี อดีตนายทหารโจรกะเหรี่ยง ฉายไฟกราดสูงต่ําไปยังแนวปาทึบรอบดานอีกครั้ง “ผูกองรูสึกเหมือนอยางที่ผมรูสึกหรือเปลา?” “รูสึกอะไร?” “คืนนี้ ปาทั้งปาเงียบเหลือเกิน ผิดไปกวาทุกคืน”[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)

×