หองสมุดหนังสือเกา                                      นางนาคพระโขนง              พล * นิกร * กิมหงวน                   ...
แลวคนอยางอายกร ขามองไมเห็นเลยวาจะมีผูหญิงคนไหนรักมัน หลอก็ไมหลอ ตวโตกวาลกหมานดเดยว                              ...
“เปลาครับ ไมไดสนใจเลย”       “แลวกัน” คุณหญิงวาดพูดเสียงดุๆ “มันตองสนใจซีนา วิสัยของคนดีแลว ตองพยายามสนใจในการเคลื...
รายเชนนี้ ใหความยุติธรรมแกหนูบางซีคะ เพราะความรักทําใหหนูอุตสาหบุกบั่นมาหาคุณนิกร เปนตายอยางไรหนูก็จะตองแตงงานกบ...
กิโลแลว”      “อุยตาย ชางวา……ถึงเมื่อไรละคะ เพง ๖๙ กิโลเทานั้น ถาหากวาคุณแตงงานกับดิฉัน ดิฉันยินดีจะลดไข         ...
สองสาวมองดหนากน ตางคนตางมสหนาซดเผอด แลวแมอึ่งอางก็พูดกับประไพดวยเสียงสั่นเครือเล็ก                  ู  ั       ี ี ...
ถาหากวาพวกเธอทั้งสองรีบพากันออกไปจากบานฉันเดี๋ยวนี้ กอนที่ฉันจะใชอํานาจ อยาใหถึงกับแจกหมากแจกแวนกันเลย วนนกเ็ ปนวน...
“มันจะเปนไปไดอยางไรคะคุณนิกร คุณลองปายดิฉนหนอยเถอะ จางดิฉันก็ไมรักคุณ”                                             ...
ประทานตามภัตตาคารตางๆตามธรรมดาของคนมีเงิน คณะพรรคสี่สหายกลับมาถึงบานในราว ๒๑.๐๐ น.เศษ       แตพอกาวลงจากรถที่หนาตึกให...
รูวิธีทํานํ้ามันพรายชนิดนี้มาจากอาจารยของกันอยางดีที่สุด แตกันไมกลาทา เรองผบอกตามตรงวากนกลวท่ี                      ...
วา ฆาผัวตายก็เทากับฆาหมาตายตัวหนึ่ง ตองตกนรกหมกไหม”                                                                  ...
นิกรหวเราะชอบใจ                 ั          “อยาดุใหมันมากนักเลยวะอายหงวน มันไมใชความผิดของกันเลย ทุกคนในที่นี้ยอมเป...
“ลงไปคุยกันขางลางเถอะพวกเรา ปลอยใหยายนวลแกพักผอนตามสบาย”       สี่สหายกับทานผูใหญทั้งสามตางพากันเดินออกไปจากหองน...
“มันไมยากอะไรหรอก ถาหากวาแกมีความกลาพอแกก็อาจจะหานํามันพรายได ดวยการลักลอบเขาไป         ้ในโกดังเก็บศพ”      คุณหญิ...
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
นางนาคพระโขนง
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

นางนาคพระโขนง

1,230 views

Published on

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,230
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
43
Actions
Shares
0
Downloads
7
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

นางนาคพระโขนง

  1. 1. หองสมุดหนังสือเกา นางนาคพระโขนง พล * นิกร * กิมหงวน เอ้อเฟอไฟลเอกสาร โดย คุณปอมดอนเมือง ื แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง มี.ค. ๒๔๙๘ อิทธิฤทธิ์นามันพราย ํ้ เขาเปนคนลึกลับ เขาเปนคนเกียจครานและมักมากในการกินการนอน บางครั้งเขาชอบหมกตัวอยูเงียบๆแตเขาหรือนายนิกรของเราคนนี้แหละ มีความสําคัญในตัวเองมิใชนอย หลายตอหลายครงทเ่ี ขาไดรบความ  ้ั ัสําเร็จผลในสิ่งตางๆที่ใครๆทําไมได บางทีเขาก็มีอิทธิปาฏิหาริยในตัวเอง คลายกับวาเขาเปนผูวิเศษมีเวทยมนตรคาถา แตบางขณะเขากเ็ หมอนกบคนทโงเ งาเตาตนทสด รวมความแลว นกรของเราคนนเ้ี ปนคนทเ่ี ขาใจ  ื ั ่ี   ุ ่ี ุ ิ  ยาก แมกระทงคณหญงวาดซงเคยอปการะเลยงดเู ขามาตงแตเ ลกแตนอย ทานก็ไมอาจจะเขาใจนิกรได อยางไร ่ั ุ ิ ่ึ ุ ้ี ้ั ็  ก็ตาม คณหญงเคยพดอยเู สมอวา ุ ิ ู  “อายกรไมใชคนโงอยางที่ใครเขาใจหรอก อายคนนี้แหละฉลาดที่สุด ฉลาดกวาพอดิเรกเสียอีก แตมน  ัมักจะแกลงทําเปนโงเ สมอ”  นิกรชอบทําอะไรแปลกๆและทําใหคนอนสนใจในตวเขาเอง ในสัปดาหที่แลวมานี้ นิกรไมไดออกจาก  ่ื ับานไปไหน เขามักใชเวลาวางปลีกตัวอยูในกระทอมเล็กๆในสวนหลังบาน ‘พัชราภรณ’ ใครตอใครหลายคนยืนยันวานิกรไดไปสวดมนตภาวนาหรือทําพิธีไสยศาสตรอะไรบางอยาง แตคณะพรรคสี่สหายไมมีใครสนใจกับนิกรเลย ตอมาปรากฏวามีผูหญิงสาวและแมหมายหลายสิบคนผลัดเปลี่ยนหนากันมาหานิกรตลอดวันตั้งแตเชาจนคํ่า บางทีกลางคืนก็มา ผูหญิงสาวและไมสาวเหลานี้ลวนมีรูปโฉมสะคราญตายิ่งนัก ตะละนางแฉลมแชมชอย เจาแหวไดยืนยันกับคณะพรรคสี่สหายวาผูหญิงเหลานี้ไดมาขอความรักนิกร และขอแตงงานกับนิกร โดยจะเปนเมียบําเรอหรอเมยเกบกไมขดของ บางคนตีอกชกหัวรองไหครํ่าครวญนาสงสารเมื่อนิกรปฏิเสธไมยอม ื ี ็ ็ ั แตงงานดวย เจาแหวสบถสาบานวาเปนความจริง ผูหญิงที่มาหานิกรทุกๆคนลวนหลงรักนายจอมทะเลนแทบจะเปนบาเปนหลังทีเดียว “ไมนาเชื่อเลยโวย” เจาคณปจจนกฯพดเสยงหวเราะ “มีอยางที่ไหนวะ ผูหญิงมาขอความรักผูชายถึงบาน  ุ  ึ ู ี ั
  2. 2. แลวคนอยางอายกร ขามองไมเห็นเลยวาจะมีผูหญิงคนไหนรักมัน หลอก็ไมหลอ ตวโตกวาลกหมานดเดยว ั  ู ิ ีแลวยังจะทะลึ่งอีก ไมมีบุคลิกภาพใดๆที่จะทําใหผูหญิงรักอายกรไดเลย” ในที่สุดคณะพรรคสี่สหายซึ่งอยากรูความจริงก็คอยแอบมองดูนิกรในเมื่อนิกรตองรับแขกสาวที่หลั่งไหลกันมาที่บาน ‘พัชราภรณ’ จนกระทั่งตองยืนเขาคิวอยูที่นอกถนนใหญมองดูเปนแถวยาวเหยียด ตะละคนแตงกายสวยงามดวยเสื้อกระโปรงสีฉูดฉาดบาดตา บางคนก็พอกเครื่องทองหยองหรือเครื่องเพชร มองดูคลายๆกบตทองเคลอนท่ี สุภาพสตรีเหลานี้มีอายุตั้งแต ๑๕ ปจนกระทั่ง ๕๐ ป ั ู ่ื ตอนสายวันนั้น คุณหญิงวาดยืนอยูขางหนาตางตึกชั้นบน เมอทานแลเหนแขกของนกรซงลวนแตเ ปนผู ่ื  ็ ิ ่ึ  หญิงยืนออกันอยูที่ประตูใหญนอกถนนไมตากวา ๕๐ คน คุณหญิงวาดตระหนกตกใจรีบวิ่งตื๋อลงไปขางลาง ํ่และไดพบกับคณะพรรคสี่สหายในหองโถงแตไมมีนิกรอยูในหองนั้น เพราะนิกรไดลงไปรับแขกของเขาที่เรือนตนไมหนาตึก คุณหญิงวาดกลาวกับเจาคุณปจจนึกฯอยางรอนรน แตเ สยงของทานแผวเบาผดปกติ ี   ิ “แยละคะเจาคุณ ดิฉันงงไปหมดแลว นมนเกดมคสญญหรอเกดวกฤตการณอนผนผวนอะไรขนหรอคะ ่ี ั ิ ิ ั ี ื ิ ิ ั ั ้ึ ืพวกผูหญิงถึงไดหลั่งไหลมาหาเจากรมากมายเชนนี้ หรอเจากรตงตวเปนอาจารยปลกเสกลงกระหมอมนะหนา ื  ้ั ั   ุ  ทอง” “ผมกําลังปรารภอยูกับเจาคุณประสิทธิ์ฯทีเดียว เจาแหวมันยืนยันสบถสาบานวาแมพวกผูหญิงเหลานี้ลวนแตหลงรักเจากรอยางงมงาย เทาทมาหากเ็ พอขอความรกและขอแตงงานดวย”  ่ี ่ื ั   คุณหญิงวาดทําตาปรบๆ ิ “เอ…มนจะเปนไปไดหรอเจาคณ” ั   ื  ุ ดร.ดิเรกพูดเสริมขึนเบาๆ ้ “แตอายกรมันมักจะมีอะไรดีๆอยูในตัวของมันเสมอนะครับคุณอา เดี๋ยวนี้ผมยอมรับนับถือแลววาคนอยางเจากรเปนคนที่เราจะดูถูกดูหมิ่นไมได ผมจะจําใสใจไวจนวันตายวาเจากรมีวิชาความรูในวิชาแพทยแผนโบราณ และสามารถรักษาโรคภัยไขเจ็บไดดีกวาผม” คุณหญงวาดหนมาทางเจาแหว ิ ั   “เปนความจรงหรอวะอายแหว ที่วาผูหญิงเหลานี้มาขอความรักเจากร” ิ ื   เจาแหวยิ้มออนหวาน “รับประทานเปนความจริงที่ปราศจากความเท็จครับ ถาคุณหญิงไมเชื่อ กรณาไปแอบดทเ่ี รอนตนไมซี ุ ู ื  ครับ ผูหญิงเหลานันรองไหกนกระจองอแง รับประทานลวนแตสวยหยาดฟามาดินทั้งนั้นแหละครับ บางคน ้ ัสวยกวานางสาวไทยเสียอีก” คุณหญิงวาดเดินมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเจาคุณประสิทธิ์ฯ แลวทานก็กลาวกับอาเสี่ยกิมหงวนซึ่งนั่งเครงขรึมอยูบนเกาอี้นวม “เธอสนใจในเรื่องนี้หรือเปลาพอหงวน” อาเสี่ยหัวเราะ
  3. 3. “เปลาครับ ไมไดสนใจเลย” “แลวกัน” คุณหญิงวาดพูดเสียงดุๆ “มันตองสนใจซีนา วิสัยของคนดีแลว ตองพยายามสนใจในการเคลื่อนไหวของคนอื่นๆ อยางอายังงี้ เพื่อนบานใกลเคียงใครจะทาอะไรหรือจะเปนอะไรอารูหมด อาไมใชคน ํสอดรูสอดเห็นหรอก แตนสยของอาสนใจกับเรืองของคนอืน” ิ ั ่ ่ กอนที่ใครจะพูดอะไรอีก นิกรก็เดินลงซนปงๆเขามาในหองโถงดวยใบหนากระเงากระงอดแสดงความอิดหนาระอาใจ นายจอมทะเลนตรงเขามานั่งขางพล แลวพูดกับพลดวยเสียงหนักๆ “รําคาญเหลือเกินโวย อายเราหรือมีลูกมีเมียแลว บอกเทาไรก็ไมเชื่อ พยายามออนวอนขอรองใหกันแตงงานดวย กลุมใจจนบอกไมถูกแลว แกออกไปดซีพล ยืนอยูที่หนาบานในอีกราวสองสามรอยคน บางคนยังเปน ูนักเรียนก็มี บางคนหลอกผัววาจะไปเยี่ยมญาติแลวแอบมาหากัน” นายพัชราภรณยิ้มนอยยิ้มใหญ “แกอาจจะเปน ดอนจวน กลับชาติมาเกิดก็ได ผูหญิงจึงไดตอมแกเหมือนกับแมลงวันตอมกอนอะไร อยางหนึ่ง แกไปทาอะไรไวละ ถึงไดมีแฟนมากมายกายกองเชนน” ํ ี้ นิกรวา “กันทดลองนํามันพรายของกันนะซี นึกไมถึงวามันจะมีอิทธิฤทธิ์เชนนี้ เมือวานซืนนีกนออก ้ ่ ้ัจากบานไปยืนเตรอยูตามสามแยกบาง หนาโรงหนงตางๆบาง แลวกเ็ อาน้ํามันพรายปายขอมือหญิงเหลานี้ ใคร  ั   เดินผานมาปายหมด แลวกันก็สงนามบัตรของกันใหหนึ่งฉบับ เพอตองการทดลองดวาผหญงทถกน้ํามันพราย ่ื  ู  ู ิ ่ี ูของกันจะมาหากันหรือไม แลวพอรุงขึ้นผูหญิงเหลานี้ก็ไดหลั่งไหลมาหากัน ตกเปนทาสรักของกันอยางถอนตัวไมข้ึน บางคนถึงกับโผเขามากอดกันอยางหมดอาย บางคนเหนหนากนเขารองไหโฮ บอกวากินไมไดนอน ็  ั   ไมหลับ วงวอนขอรองใหกนเลยงดเู ปนเมย และจะเปนเมียอยางไรไดทั้งนั้น” ิ   ั ้ี  ี คณะพรรคสี่สหายและทานผูใหญตางมองดูหนากันและถอนหายใจเฮือกใหญพรอมๆกัน ทันใดนันเอง ้หญิงสาวเจาของรางสงโปรงคนหนงอายประมาณ ๒๑ ป สวมเสื้อกระโปรงชุดสีเขียวสะดุดตา ไดเดินนวยนาด  ู  ่ึ ุเขามาในหองโถงดวยใบหนาโศกเศราเหงาหงอย พอแลเห็นนิกรหลอนก็หยุดชะงักแลวทรุดตัวนั่งคุกเขา ยื่นมือทั้งสองไปขางหนา “นิกรขา หนูอยูถึงบางกรวย สูอุตสาหลงเรือจางเดินทางมาหาพี่ดวยความรักพี่ รกแสนรกปกอราเชยวคะ ั ั  ุ ี พี่กรุณาแตงงานกับหนูเถอะนะคะ หนูรักพี่จะตายอยูแลว หนจะขอเปนเกอกรองเทาของพไปจนวนตาย หนู ู  ื  ่ี ัพรอมแลวที่จะเปนของพี่ และแมกระทั่งหัวใจของหนู ถาหากวาพี่ตองการแลว หนูจะควักใหเดี๋ยวนี้ โปรดเห็นใจหนูบาง……ขนจอหวอหนหนอยซคะ” ั  ู  ี นายจอมทะเลนถอนหายใจเฮือกใหญ เขามองดคณะพรรคของเขา นิกรยักไหลพรอมกับแบมือทั้งสอง ูขางออก  “ชวยอะไรไมได” เขาพูดขึ้นดวยเสียงหนักๆ เสี่ยหงวนมองดูแมสาวงามอยางเศราใจ แลวกลาวขึ้นดวยเสียงออยๆ “หนู…กลับไปพักผอนเสียเถอะไป พยายามรักษาเนื้อรักษาตัวใหหายเสียกอน” “อุยตาย” แมงามอุทานเสียงแหลมเล็ก “นี่คุณนาเขาใจวาหนูมีสติวิปลาสหรือคะนี่ ทาไมมองดูหนูในแง ํ
  4. 4. รายเชนนี้ ใหความยุติธรรมแกหนูบางซีคะ เพราะความรักทําใหหนูอุตสาหบุกบั่นมาหาคุณนิกร เปนตายอยางไรหนูก็จะตองแตงงานกบคณนกรใหจงได คณนาเปนเพอนรกชวยพดใหหนหนอยซคะ”   ั ุ ิ  ุ   ่ื ั  ู  ู  ี อาเสี่ยถอนหายใจหนักๆ กอนทเ่ี ขาจะพดอะไรตอไป ผูหญิงสาวอีกคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น รปรางของ  ู  ู หลอนอวนจํ้ามํ่าเหมือนตุมสามโคก สวมกระโปรงสีแดงสดแบบกระโปรงฮาวาย สวมเสื้อแพรคอปกสีนวลถือกระเปาเงินและรมแพรอยางดี อายุของหลอนในราว ๓๐ ป หลอนหยดยนขางประตหองโถง พอแลเห็น  ุ ื  ู นิกรก็ปราดเขามาทรุดตัวลงนั่งคุกเขาแลวซบกับตักนิกรรองไหสะอึกสะอื้น นายจอมทะเลนถอนหายใจเฮอกใหญ  ื “มีอะไรเกิดขึ้นหรือแมคุณ เธอเปนใคร มาจากไหน”  สาวใหญคอยๆเงยหนาขึ้นมองดูนายจอมทะเลนแลวรองไหกระซิกๆ “ดิฉันรักคณคะ คณนกรขา ดฉนตองการแตงงานกบคณ แหม…กวาจะผานเขามาในบานนี้ได ดิฉันถูก ุ  ุ ิ ิ ั   ั ุพวกผูหญิงดวยกันกันทาดิฉัน ถึงกับดิฉันตองขูวาถาใครขัดขวางดิฉันไมใหขึ้นมาหาคุณละก็ ดฉนจะตบให ิ ัควํ่าไปตามกันทีเดียว ดิฉันก็เลยผานคิวขึ้นมาได ยอมเสียวัฒนธรรมคะ อํานาจของความรักทําใหดิฉันอยากจะพบคุณใจแทบขาด” คณะพรรคสี่สหายหัวเราะหึๆไปตามกัน คณหญงวาดพดขนเปรยๆวา ุ ิ ู ้ึ  “เอ……บานนเ้ี หนจะตองเซงเสยแลว ดมนมเี รองประหลาดอยเู สมอ” ็   ี  ู ั ่ื นิกรมองดูแฟนของเขาอยางอนาถใจแกมขบขันแลวกลาววา “ศกุนตลาจะ” แมองอางสะดุงเฮือก ่ึ  “มิไดคะ ดฉนชอโฉมไฉไล ไมใชชื่อศกุนตลา” ิ ั ่ื นายจอมทะเลนยิ้มแหงๆ “อา…ดีแลว โฉมไฉไล ฉนเสยใจทไมอาจจะรกเธอหรอแตงงานกบเธอได ทั้งนี้ก็เพราะวาฉันมีเมียแลว  ั ี ่ี  ั ื  ัพอตาของฉนนงหวเหนงอยนเ่ี หนไหม” ั ่ั ั  ู ็ “อาว” เจาคุณปจจนึกฯอุทาน “เดยวกเ็ ตะพลกเขาใหเ ทานนเอง ขาไมเกี่ยวนะโวยจะบอกให” ๋ี ่ั   ้ั นิกรหวเราะแลวยกมอไหวพอตาของเขา หนมาพดกบแฟนของเขาตอไป ั  ื   ั ู ั  “ฉันชวยอะไรเธอไมไดเลยโฉมไฉไล เพราะฉันมีลูกมีเมียเสียแลว” โฉมไฉไลสะอื้น “ถึงมีแลวดิฉันก็ไมรังเกียจคะคุณนิกรขา สมัยนี้ผูชายที่เขามีเงินเขามีเมียกันคนละหลายคนเทานั้นแหละคะ ทานอธิบดีขางบานดิฉันมีเมียตั้ง ๑๘ คนแนะคะ คุณจะเลี้ยงดิฉันเปนเมียที่สอง หรอเมยซม เมยเกบ เมย ื ี ุ ี ็ ีบําเรอ เมียชั่วคราว เมยเถอน หรือเมียนอกกฎหมายไดทั้งนั้น ดิฉนไมรงเกียจหรอกคะ ดฉนพรอมแลวทจะ ี ่ื ั ั ิ ั   ่ีอุทิศรางนอยๆของดฉนเปนเครองสงเวยแกคณ”   ิ ั  ่ื ั ุ นิกรทําคอยน “ฉันไมใชเจาพอนี่นะโฉมไฉไล แลวรางของเธอนะไมใชรางนอยๆหรอก อยางเบาะๆก็ปาเขาไปตั้ง ๗๐      
  5. 5. กิโลแลว” “อุยตาย ชางวา……ถึงเมื่อไรละคะ เพง ๖๙ กิโลเทานั้น ถาหากวาคุณแตงงานกับดิฉัน ดิฉันยินดีจะลดไข ่ิมันลงคะ ดิฉันจะรับประทานอาหารแตจาพวกผักเทานั้น” ํ แมสาวงามคนแรกปราดเขามาหานกรแลวพดขนทนที  ิ  ู ้ึ ั “คุณนิกรขา ขนจอหวอดฉนบางซคะ ดิฉันอยากแตงงานกับคุณใจจะขาดแลว เอาเถอะคะ คาใชจายใน ั  ิ ั  ีการแตงงานดิฉนออกเอง” ั คณะพรรคสี่สหายหัวเราะครืน ทันใดนันเอง ประไพเมียรักของนายจอมทะเลนก็พาตัวเดินลงบันไดมา ้เจาแหวแลเห็นเขาก็นัยนตาเหลือกลานเผลอตัวรองขึ้นดังๆ “ออย รถไฟชนกันแลวโวย”  เจาคุณประสิทธิ์ฯทําตาปรบๆ ิ “ไหนวะรถไฟ” เจาแหวบุยใบใหทานเจาคุณมองไปทางประไพ “รับประทานกาลังลงบันไดมานั่นยังไงละครับ” ํ ทุกคนมองดูประไพเปนตาเดียว นิกรยิ้มใหเมียรักของเขาแลวกลาวกับประไพดวยเสียงไพเราะ “ไพจา ชวยจัดการทีเถอะ กรไมรูจะทํายังไงแลว มีผูหญิงสาวและไมสาวมาหากรตลอดวัน และมาขอแตงงานกับกร” ประไพหยุดชะงักที่เชิงบันไดขึ้นลง หลอนจองตาเขม็งมองดูแมสาวงามทั้งสอง ครนแลวใบหนาของ ้ั  ประไพก็ซีดเหมือนไกตม โมโหหงทําใหเ ลอดในกายของหลอนเดอดปดๆ นัยนตาของประไพพราพราวและ ึ ื  ื ุลืมโพลง รมฝปากสนระรก ประไพขบกรามกรอด ทาจมูกเพยิบขึ้นเพยิบลง แลวหลอนก็รองตะโกนสุดเสียง ิ  ่ั ิ ํ “หึงโวย” ทานผูใหญและคณะพรรคสี่สหายสะดุงเฮือก เจาคุณปจจนึกฯมองดูลูกสาวของทานอยางเศราใจ แลวพูดพลางหัวเราะพลาง “หึงก็ตองบอกเขาดวยหรือวะ”  ประไพทําตาเขียวกับเจาคุณปจจนึกฯ “อยายุง เดียวตายนา จะบอกให” ๋ ทานเจาคณทาคอยน  ุ ํ “นี่พอนะโวย ประไพ”  ประไพตวาดแวด “พอก็พอ แตชวยอะไรไมได ขณะนี้กาลังหนาสิ่วหนาขวาน โมโหหงตงเครยด เหนชางเทาหมู คนอืน ํ ึ ึ ี ็   ่ธุระไมใชไมตองเกี่ยว” พูดจบประไพก็ยกมือเทาสะเอว เดินสายเปนวาวจุฬาตรงเขามาหาแมงามทั้งสอง “ฉันขอแนะนําตัวเองใหเ ธอรจกไวดวย ณ โอกาสนี้ ฉันคือ ประไพ การุณวงศ มารดา เอย ภรรยาคุณนิกร เธอมี ู ั  ความประสงคอะไรรึที่บุกบั่นมาหานิกรจนถึงนี่”
  6. 6. สองสาวมองดหนากน ตางคนตางมสหนาซดเผอด แลวแมอึ่งอางก็พูดกับประไพดวยเสียงสั่นเครือเล็ก ู  ั   ี ี  ี ืนอย” “ก็ไหนคุณนิกรบอกดิฉันวาเปนชายโสดนี่คะ” ประไพหันมาทางผวรกของหลอนแลวปรเ่ี ขามา เออมมอจบหซายของนกรบดเตมแรง ั ั    ้ื ื ั ู  ิ ิ ็ “กรบอกเขาเรอะวาเปนโสด” “ออย……โธ ใหชักดิ้นชักงอไปเดี๋ยวนี้ซีเอา กรไมรเู รองอะไรเลย และไมเคยบอกใครวาเปนโสด ใครๆ  ่ืเขาก็รูวาคนแกหัวลานรูปรางเหมือนลูกปงปองผาซีกคือพอตาของกร” เจาคณปจจนกฯตวาดแวด ุ  ึ  “ขาไมเกี่ยวโวย” นิกรตวาดขึนบาง้ “ไมเกี่ยวยังไง คณพอเปนพอตาของผม คุณพอกับผมจะตองมีการเกี่ยวของกันเสมอ ตราบใดที่ประไพยัง ุ   เปนเมียของผม” แลวนิกรก็กลาวกับประไพ “ชวยเจรจากับเขาทีเถิดไพจา พวกผูหญิงแหกนมาเต็มบานของเรา  ัเพื่อขอแตงงานกับพี่ ชะรอยแมพวกเหลานคดวาพเ่ี ปนทานมหาราชาในอนเดย คงจะสรางฮาเร็มไวในบาน”   ้ี ิ    ิ ี เมื่อเอยถึงมหาราชา ดร.ดิเรกก็ยิ้มแปนแลวพูดเสริมขึ้นเบาๆ “ออไร ตามธรรมเนียมของมหาราชาทั้งหลายนั้น จะตองมีฮาเร็มอยูในพระราชวังของพระองค และถา มหาราชาองคใดมีบุญวาสนามาก กตองมนางในฮาเรมมากกวามหาราชาองคอนๆ ทานมหาราชาจันทรกุมาร ็  ี ็   ่ืเพื่อนของไอมีนางในฮาเร็มถึงสองกุรุสพอด” ี คุณหญงวาดอาปากหวอ ิ  “สองกรสนะมนเทาไรจะพอดเิ รก” ุุ  ั    นายแพทยหนุมอมยิ้ม “๒๘๘ คนครับ กุรุสหนึ่งเทากับ ๑๔๔ คน คือ ๑๒ โหล” เสียงหัวเราะดังขึ้นอยางครื้นเครง ประไพเดินสายอาดๆตรงเขามาหาหญิงสาวทั้งสอง แลวพดขนดวย  ู ้ึ เสียงเกรี้ยวกราด “เกท เอาท”  สองนางสะดุงเฮือกพรอมๆกัน แลวแมสาวรางสูงโปรงในชุดสีเขียวสดก็กลาวกับประไพวา “ขอเวลาใหดิฉันพูดกับคุณนิกรเปนการสวนตัวสักประเดี๋ยวไมไดหรือคะ” ประไพนิ่งคิด “เธอตองการเวลาสักเทาใด” “อา…ในราวเจ็ดแปดชัวโมงเทานันแหละคะ” ่ ้ ประไพแยกเขี้ยว “โอย…ไมไดหรอก ขืนปลอยใหเธอเจรจากับผัวฉันตังเจ็ดแปดชัวโมง กรกเ็ สยคนเทานนเอง ฉันมีความ ้ ่ ี  ้ัยินดีที่จะแจงใหเธอทราบวา บาน ‘พัชราภรณ’ ไมตองการตอนรับพวกเธอ และฉันจะรูสึกเปนเกียรติอยางยิ่ง
  7. 7. ถาหากวาพวกเธอทั้งสองรีบพากันออกไปจากบานฉันเดี๋ยวนี้ กอนที่ฉันจะใชอํานาจ อยาใหถึงกับแจกหมากแจกแวนกันเลย วนนกเ็ ปนวนพระวนเจา ฉนไมอยากจะกอกรรมทําเวรกบใครหรอก เพียงแตหมูและเนื้อไมมี ั ้ี  ั ั  ั  ักินฉันก็เดือดรอนพออยูแลว เอะ…นฉนพดเพอเจอมากไปหนอย” แลวประไพก็ยิ้มแคนๆ ่ี ั ู    สองสาวเห็นทาทางประไพขึงขังเอาจริงเอาจังเชนนั้นก็ชวนกันลุกขึ้นเดินกมตัวออกไปจากหองโถงคณะพรรคสี่สหายมองดูอยางขบขัน ประไพรบเดนตามออกไป สักครูหนึ่งทุกคนก็ไดยินเสียงประไพสงเสียง ี ิเอะอะเอ็ดตะโรตะเพิดไลบรรดาแฟนสาวๆและไมสาวของนิกรที่ชุมนุมกันคับคั่งอยูหนาเรือนตนไม ทุกคนแปลกใจไปตามกันเทาที่นิกรมีอิทธิปาฏิหาริย สามารถบังคับจิตใจของผูหญิงเหลานี้ใหซมซานมาหา และครํ่าครวญขอความรักขอแตงงานกับนายจอมทะเลน ซึ่งเหตุการณที่เกิดขึ้นมันไมนาจะเปนไปไดเลยโดยเฉพาะเสี่ยหงวนแปลกใจมากกวาคนอื่น อาเสี่ยกิมหงวนถามนิกรอยางเปนงานเปนการ “บอกกันหนอยเถอะวะกร แกมอะไรดหรอ ผหญงถงไดรมรกแกอยางเปนบาเปนหลงเชนน้ี” ี ี ื ู ิ ึ  ุ ั     ั  นิกรหวเราะชอบใจ ั “เปลา…ไมมดอะไรหรอก เมื่ออาทิตยที่แลวกันไปหาอาจารยของกัน ทานยายไปอยูในปาดงพญาเย็นก็  ีีเลยไปหาทาน และถือโอกาสไปสงทานที่สถานีรถไฟ ทานอาจารยไดมอบนามันพรายมาใหกันขวดหนึ่ง ซึ่ง    ้ํนํ้ามันพรายนี้ทํ าขึ้นจากผีตายทั้งกลม คือผูหญิงที่ออกลูกตาย กันอยากจะทดลองดูวานํ้ามันพรายของทานอาจารยแยมศักดิ์สิทธิ์จริงหรือไม กันก็เลยเอานํามันพรายเที่ยวปายผูหญิงตามถนนหนทางตางๆ เมื่อกันไดปาย ้ใคร กันก็สงนามบตรของกนใหหลอนดวย กนจาไดวากันปายนํามันพรายถูกผูหญิงในราวหาหกรอยคน พวก  ั ั    ั ํ ้ผูหญิงเหลานั้นจึงไดคลั่งไคลใหลหลงกัน และพากันมาหาที่นี่ ซึ่งพวกแกก็ไดเห็นอิทธิฤทธิ์ของนํามันพราย ้แลววาประสิทธิผลถึงเชนน” ี้ อาเสี่ยยิ้มนอยยิ้มใหญ “ไมนาจะเปนไปไดเลย มันนาจะเปนเรื่องนิยายมากกวา ไหน…ขอดูขวดนํามันพรายหนอยเถอะวะ” ้ นิกรลวงกระเปากางเกงหยิบขวดเล็กๆขวดหนึ่งขึ้นมา ในเวลาเดียวกันนันเอง นวลละออก็พาตัวเดินลง ้มาจากบันไดชั้นบน แมเสือนวลละออตรงมานังบนเกาอีนวมตัวหนึง ่ ้ ่ “อะไรกันคะคุณอา” หลอนถามเจาคุณประสิทธิ์ฯ “เสยงคณไพเอะอะเอดตะโรลนบานดงขนไปจนถง ี ุ ็ ่ั  ั ้ึ ึขางบน” เจาคุณประสิทธิ์ฯยิ้มใหหลอน “เรื่องเล็ก……มผหญงมาหาเจากรทน่ี ยายไพแกก็หึงหวงตามนิสัยของผูหญิงขี้หึง” ี ู ิ  ่ี นวลละออมองดูขวดเล็กๆที่เสี่ยหงวนกาลงพจารณาดอยในมอของเขา ํ ั ิ ู ู ื “น่ันยาอะไรคะเฮย” ี เสี่ยหงวนสะดุง รบสงขวดน้ามันพรายใหนิกรทันที แลวกลาวกับนวลละออ ี  ํ “นํ้ามันพรายของเจากรเขา อยาไปสนใจกับมันเลยนวล อายกรมันวาถานํ้ามันพรายในขวดนั้นถูกผูหญิง คนใดเขา ผหญงคนนนจะตองหลงรกมนอยางเปนบา” ู ิ ้ั  ั ั    นวลละออมองดหนานายจอมทะเลนแลวหวเราะลน ู    ั ่ั
  8. 8. “มันจะเปนไปไดอยางไรคะคุณนิกร คุณลองปายดิฉนหนอยเถอะ จางดิฉันก็ไมรักคุณ” ั นิกรชักฉิว “อยาทาผมนะคุณนวล เดยวคณจะตองเปนบาตายเพราะหลงรกผม นถาคณเปนคนอนพดดหมนผมอยาง ๋ี ุ    ั ่ี  ุ  ่ื ู ู ่ิ นี้ ผมตองเอานํ้ามันพรายปายคุณอยางไมมีปญหา” นวลละออหวเราะงอหาย ั “เอาซีคะ ลองปายดิฉันดูก็ได เรื่องไสยศาสตร เวทยมนตร คาถา ดฉนรวามนเปนเรองเหลวไหลไรสาระ  ิ ั ู  ั  ่ื จริงไหมคะคุณหมอ” นายแพทยหนุมหัวเราะ “ออไร วิทยาศาสตรยอมเหนือไสยศาสตรและศาสตรทั้งหลาย” นิกรเปดจุกขวดออก เอานิ้วชี้มือขวาอุดปากขวดแลวกระดกกนขวดขึ้น เขาลุกเดินเขาไปหานวลละออแลวยกนิ้วชี้มือขวาปายแกมซายของนวลละออเบาๆ “ผมจะใหคุณไดเห็นความศักดิ์สิทธิ์ของนํามันพรายเดี๋ยวนี้ ผมรบรองวาคนนคณจะตองคราครวญถงผม ้ ั  ื ้ี ุ  ่ํ ึแทบเปนบา คุณจะตองหลงรักผมปานแทบจะกลืนกิน” นวลละออหัวเราะคิก “ดีแลวคะ ดิฉันจะลองดูความศักดิ์สิทธิ์ของนามันพรายของคุณ มันจะเปนไปไดอยางไรกัน” ํ้ นิกรเดินกลบไปนงบนเกาอนวมตามเดม ทานผูใหญทั้งสามไดวิพากษวิจารณกันถึงเรื่องนํามันพราย คุณ ั ่ั  ้ี ิ ้หญิงวาดเริ่มเปนวิตกทุกขกลัววานวลละออจะอยูในอํานาจนํ้ามันพรายของนิกร แตนวลละออมิไดวิตกเปนทุกขอะไรเลย นวลละออเพอ ตลอดวันนั้นมีผูหญิงสาวและไมสาวผลัดเปลี่ยนกันมาหานิกรตลอดวัน ความหึงหวงทาใหประไพใหคน ํใชปดประตใหญหนาบาน และแมแตประตูชองเล็กก็สั่งใหใสกลอน  ู    “เจาแหว วนนแกไมตองทาอะไร” ประไพพดกบเจาแหวอยางเดอดดาล “ออกไปนั่งที่ศาลาเล็กขางประตู ั ้ี   ํ ู ั    ืหนา ถามีผูหญิงมาหากรแกชวยบอกเขาดวยวากรเปนอหวาตตายแลว ถาเขาจะดันทุรังขอเยี่ยมศพก็ชวยบอก     ิ  เขาดวยวา นิกรตายดวยโรคตดตออยางรายแรง เจาหนาทีเ่ ขาสังใหเผาโดยเร็ว และฉนไดจดการเผาเรยบรอย  ิ    ่ ั ั ี แลว” “บะแลว…” นกรเอดตะโรลน “คนยังไมทันตายเลย แชงแลว” ิ ็ ่ั “ดี ยิ่งตายเสียไดก็ยิ่งดี ตัวนะคงจะไปทําเจาชไว พวกผูหญิงถึงไดมาหาจนถึงบานมากหนาหลายตา บาง  ูคนรูปรางหนาตาเหมอนผเี สอสมทรกยงมี เกลียดน้าหนานก ไปใหพนนะ อยามาอยูใกลๆ เดี๋ยวแมกะซวกเสีย   ื ้ื ุ ็ ั ํ  ัดวยหลาวทองเหลืองหรอก” เย็นวันนั้นเอง สี่สหายกับเจาคุณปจจนึกฯไดพากันออกไปจากบาน ‘พัชราภรณ’ เพื่อไปหาอาหารรับ
  9. 9. ประทานตามภัตตาคารตางๆตามธรรมดาของคนมีเงิน คณะพรรคสี่สหายกลับมาถึงบานในราว ๒๑.๐๐ น.เศษ แตพอกาวลงจากรถที่หนาตึกใหญ เจาคุณประสิทธิ์ฯกับคุณหญิงวาดก็รีบเดินออกมาจากหองโถงอยางรอนรน ทานผูใหญทั้งสองมีสีหนาเต็มไปดวยความวิตกเปนทุกข “พอหงวน” คุณหญิงวาดอุทานขึนดังๆ “นํ้ามันพรายของเจากรกอเรื่องแลวละซี” ้ อาเสี่ยทําตาปรบๆ ิ “ทาไมครับ” ํ “ทําไมละ……ยายนวลทาเจากรใหเอานํ้ามันพรายปาย เจากรก็อยากจะลองดี เอานามันทาแกมยายนวล ้ํตอหนาพวกเรา รีบขึนไปดูเถอะพอหงวน ยายนวลกําลังคลั่งไคลใหลหลงเจากร และรํ่ารองทจะเปนเมยเจากร ้  ่ี  ี ใหได” “อาว” กิมหงวนเอดตะโรลนบาน “ถายังงั้นอายกรกับผมก็อยูรวมโลกกันไมไดแนนอน” พูดจบอาเสี่ยก็ ็ ่ั ลวงกระเปาขางขวา กระชากปนพกรีวอลเวอร ๙ มม.ขึนมาแลวขบกรามกรอดมองดูนกรอยางเดือดดาล “อาย ้ ิ กร มึงตายแน แกทําใหเมียกันหลงรักแกดวยอานาจไสยศาสตรและของขลัง ถอยหลังออกไปสามกาว แลวกอ ํดอกเขา กันจะยิงแกใหเหมือนกับยิงหมาขางถนนทีเดียว” นิกรหวเราะชอบใจ ั “มันเปนความผดของกนหรอวะ เมียแกทาทายกันกอน ที่ทาทายก็เพราะคุณนวลเขาใจวานํามันพรายของ ิ ั ื ้กันไมมีความศักดิสิทธิ์อะไร เดี๋ยวนี้มันเกิดศักดิสิทธิ์ขึ้นแลว เมื่อแกจะยิงกันก็ตามใจ แตแกอยาลืมวาการฆาคนตายโดยเจตนานัน ยอมมีโทษถึงประหารชีวิต” ้ อาเสี่ยนิ่งคิด แลวก็เก็บปนพกใสกระเปากางเกงตามเดิม “ดีแลว” เขาพดอยางโมโห “กันจะตองพยายามหาจางคนมาฆาแกใหได” ู  นายจอมทะเลนยิ้มดวยมุมปากขางขวาแลวยักคิ้วใหอาเสี่ย “แกจางคนฆากัน แกก็ตองมีความผิดถึงกับประหารชีวิตในฐานที่แกเปนตัวการ” เจาคุณประสิทธิ์ฯพูดเสริมขึ้น “อยาเพิ่งเถียงกันเลยโวย รีบขึ้นไปดูยายนวลเถอะ กําลังตีอกชกหัวอยากจะเปนเมียอายกร นอนทรนทุ ุรายอยูในหองเพราะอํานาจนามันพราย”้ํ พลยกมือเกาศีรษะ เขามองดหนาคณหญงวาดแลวพดขนอยางเปนงานเปนการ ู  ุ ิ  ู ้ึ    “จะเปนไปไดหรือครับคุณแม ผมงงไปหมดแลว ถานํ้ามันพรายของอายกรมีคุณภาพทําใหผหญงหลงรก  ู ิ ัจนเปนบาเปนหลัง ผมคิดวาขวดหนึ่งแสนบาทก็ตองมีคนซื้อ” กิมหงวนพูดเสริมขึ้นทันที “อยาวาแตแสนบาทเลย ตอใหลานบาทกันก็ซื้อ” นิกรยิ้มใหเสี่ยหงวน “มันหายากโวยหงวน ไมใชวาหางายๆ การหานํ้ามันพรายจากผีตายทั้งกลมยอมเปนการเสี่ยงภัยเสี่ยงชีวิต โดยมากพวกหมอผีเหลานี้มักจะถูกผีตายทั้งกลมหลอกหลอน ทาใหตกใจดฝอตาย สําหรับกันนะ ไดเรียน ํ  ี
  10. 10. รูวิธีทํานํ้ามันพรายชนิดนี้มาจากอาจารยของกันอยางดีที่สุด แตกันไมกลาทา เรองผบอกตามตรงวากนกลวท่ี ํ ่ื ี  ั ัสุด ไมวาจะเปนผกระสอหรอผกระหง”   ี ื ื ี ั คุณหญิงวาดเขยิบตัวเขามาเบียดเสียดเจาคุณประสิทธิ์ฯและยกมือกอดเอวทานไว เจาคุณประสิทธิ์ฯหันมามองดูอยางแปลกใจแลวกลาวถาม “อะไรละคุณหญิง” คุณหญิงวาดยิ้มแหงๆ พูดเสียงสั่นเครือ “กลัวผีคะ” สี่สหายหัวเราะขึ้นพรอมๆกัน ตอจากนนทกคนกเ็ ดนเขาไปในหองโถง ขึนบันไดชันบนของตัวตึกตรง  ้ั ุ ิ   ้ ้ไปยังหองนอนของเสี่ยหงวน ในเวลาเดียวกันนันเอง นวลละออเมียรักของเสี่ยหงวนกาลังนั่งรองไหฟูมฟายอยู ้ ํบนเตียงนอนของหลอน นวลละออสวมเสื้อกางเกงชุดสีกุหลาบปลอยผมเผายุงเหยิง นันทากับประภาและประไพน่ังอยบนเตยงนอนนนดวย สามนางไดชวยกันปลอบโยนนวลละออมาตั้งแตหัวคํา นบตงแตนวลละออ ู ี ้ั  ่ ั ้ั ตกอยูใตอานาจของนามันพราย คอคร่าครวญหวนไหอยากจะเปนเมยนกร ํ ้ํ ื ํ   ี ิ ทานผูใหญทั้งสามพาคณะพรรคสี่สหายเขามาในหอง แสงไฟฟาสองสวางจาราวกับกลางวัน เมื่อนวลละออแลเห็นนายจอมทะเลนหลอนก็ลุกขึ้นนั่ง “นิกร…นิกรขา” แลวนวลละออกวงตอเขามากระโดดกอดนกรดวยความรก ็ ่ิ ๋ื  ิ  ั “เฮย” เสี่ยหงวนรองตะโกนลั่นบาน ปราดเขามาแกะมือนวลละออออก ทาตาเขียวกับนิกรแลวกลาวถาม ํดวยเสียงเกรี้ยวกราด “แกจบเมยกนหรอเปลา” ู ี ั ื  นายจอมทะเลนยิ้มแหงๆ “เปลานา กันเปนสุภาพบุรุษโวย เมยของเพอนกนตองนกวาเปนแมของกนเสมอ อยางที่สุภาษิตเขาวา… ี ่ื ั  ึ    ัเมียทานผูอื่นเพี้ยง มารดา” กิมหงวนคอยๆหันมามองดูเมียรักของเขา “อะไรกนนวล นี่หมายความวานวลเห็นอายกรดีกวาเฮียยังงั้นหรือ” ั นวลละออยิ้มแคนๆ “แนนอนเหลือเกิน นวลพรอมแลวที่จะแยกทางกับเฮียนับแตบัดนี้เปนตนไป ยอดดวงใจของนวลคอคณ ื ุนิกรผูนแหละ นวลยอมรับสารภาพกับเฮียวานวลทั้งรักทั้งหลงคุณนิกรแทบจะเปนบาอยูแลว” ้ี อาเสี่ยตัวสั่นเทิ้มดวยความหึง “ฮึ่ม…แมกากี…นําใจของนวลเหมือนกับกากีไมมีผิด เจ็บใจนักเชียว เธอคือนางกากี ถุย…แมกากีแกม ้เขียว” นวลละออปราดเขามากอดนิกรอีก “นิกรขา เราชวยกันฆาเฮียเสียเถอะนะคะ คนนพอมนนอนหลบ เอามีดโกนกรีดลูกกระเดือกมันเลย” ื ้ี ั ั “โอย” คุณหญิงวาดรองลน “อยาคิดอยางนี้เลยแมนวล ฆาผวนะมนบาปกรรมเหลอเกน ผใหญผเู ฒาเขา  ่ั  ั  ั ื ิ ู  
  11. 11. วา ฆาผัวตายก็เทากับฆาหมาตายตัวหนึ่ง ตองตกนรกหมกไหม”   นวลละออกอดนิกรแนน แลวพูดกับคุณหญิงวาดดวยเสียงหนักๆ ทาทางของหลอนเหมือนกับคนเหน็ดเหนือย่ “คุณอาขา…หนเู กลยดเฮยเหลอเกนคะ เกลียดเสียยิ่งกวาอายตัวอะไรที่มันมีลิ้นสองแฉก” ี ี ื ิ  “อาว” เสี่ยหงวนรองลั่น “เอาเขาใหนน”   ่ั นวลละออทาตาเขียวกับกิมหงวน ํ “ออกไปใหพน” หลอนตวาดแวด “นวลเกลียดเฮียรูไหม ผัวสัปปะรังเคอยางนี้นวลไมตองการ รูปรางก็สูงชะลูดเหมือนเปรต ความจริงเปรตมันยังสวยกวาเฮียเสียอีก สิ้นสุดกันทีกับความรักของเรา นวลจะยอมเปนเมียนอยของคุณนิกร คุณประไพคงไมวาอะไรหรอก เพราะเราเปนเพอนกน”  ่ื ั อาเสี่ยกลืนนาลายติดๆกันหลายครั้ง เดินเขามาหาเมียรักของเขา ํ้ “นวลจา…ถามจริงๆเถอะ เทาที่นวลเปนอยางนี้ นวลแกลงทําหรือวานวลเปนไปดวยอํานาจนามันพราย ้ํของอายกร” นวลละออรองไหโฮ “นวลไมไดแกลง นวลรักคุณนิกรจริงๆ” นิกรคอยๆแกะมือหลอนออก “ไมสําเร็จหรอกครับ คุณกับผมไมมีทางจะรวมสามะโนครวกนได ถึงแมทางอําเภอเขายอม ผมก็ไมยอม ํ ั ัเปนอันขาด คุณเปนเมียเพือน และคุณก็ไมไดตัวเปลาเลาเปลือย นอกจากนี้คุณก็ไมไดเปนชีเปลือย รวมความ ่แลว คุณกับผมเปนไดเ พยงเพอนกนเทานน ถาหากวาคณจะรกผมเหมอนบตรบญธรรมแลว ผมก็อาจจะเปน  ี ่ื ั  ้ั   ุ ั ื ุ ุ ได”  นวลละออทรุดตัวลงนั่งคุกเขาเบื้องหนานิกร ยกมือทั้งสองกอดขานิกรแนน ทาหนาเหมอนนางเอกละคร ํ  ืตอนโศก หลอนคอยๆเงยหนาขึ้นมองดูนายจอมทะเลนดวยแววตาโหยละหอย แลวพูดเสียงสั่นเครือแกมสะอื้น “นิกรขา นวลรักคุณเหมือนคลีโอพัตราลุมหลงรัก มารค แอนโตนี หรอมายกเ็ หมอนกบพระนางอสฌา   ื  ื ั ัรัก เลียว วินเสย หัวใจของนวลจะขาดอยูรอนๆแลว พอเทพบุตรของนวลเอย โปรดเหนใจนวลสกนดเถอะคะ”  ็ ั ิ  อาเสี่ยขบกรามกรอดวิ่งเขามายกเทาจะเตะนวลละออ แตคณหญงวาดไวกวา ทุมตัวเขารวบขากิมหงวน ุ ิ เหมือนกับเลนรักบี้ ทาใหอาเสี่ยและคุณหญิงวาดลมครืนลงกลางหอง พลกับดร.ดเิ รกหวเราะงอหาย ชวยกัน ํ ัประคองคุณหญิงวาดและเสี่ยหงวนใหลุกขึ้น แลวพลก็กันอาเสี่ยเอาไว “อยาวูวามไปเลยโวยอายเสี่ย คุณนวลแกกาลงตกอยใตอํานาจไสยศาสตร เทาที่จิตใจของคุณนวลเปลี่ยน ํ ั ู แปลงไปเชนนี้ก็เพราะนํามนพรายของอายกรนนเอง จงอภัยใหแกเถิด คิดหาทางชวยเหลือคุณนวลดีกวา” ้ ั  ่ั อาเสี่ยทําปากแบะยื่นแลวรองไหโฮ ยกหลังมือขวาขึ้นเช็ดนํ้าตา หนมามองดนกรอยางเดอดดาล ั ู ิ  ื “เพื่อนนะ…เพื่อนทําได โบราณวาเพอนเรามกจะเผาเรอน มึงวางเพลิงเผาหัวใจกูเสียแลว อยาอยรวม  ่ื ั ื  ู โลกเดียวกันเลยวะอายกร มึงกับกูฆากันดีกวา”
  12. 12. นิกรหวเราะชอบใจ ั “อยาดุใหมันมากนักเลยวะอายหงวน มันไมใชความผิดของกันเลย ทุกคนในที่นี้ยอมเปนพยาน คณนวล ุเปนผูทาทายกันใหเอานามันพรายปายเธอ กนตองการจะใหคณนวลไดทราบความจรงวา นํ้ามันพรายของกัน ํ้ ั  ุ  ิ นั้นมีประสิทธิภาพจริงๆ ไมใชของหลอกลวงเหลวไหล ทุกคนก็เห็นแลววา เทาที่ผูหญิงสาวและไมสาวยกกองทัพมาหากันถึงบาน ก็เพราะอานาจนามันพรายของกันนันเอง เจาหงวนเพอนรก คนอยางกันเมื่อเรียนผูกแลวก็ ํ ้ํ ่  ่ื ัตองเรียนแก ไมมอะไรทแกจะตองวตก กันจะชวยเหลือคุณนวลเอง”  ี ่ี  ิ พอนิกรพูดเชนนี้ ทุกคนก็ถอนหายใจโลงอกไปตามกัน คุณหญิงวาดกลาวถามละลําละลัก ่ “เจาชวยไดหรือนิกร” “ไดซีครับคุณอา มือชั้นผมแลว ยอมเปนผูเชี่ยวชาญทางไสยศาสตร ผมไดใชเวลาหลายปเลาเรียนวิชาไสยศาสตรจากอาจารยแหยม” ดิเรกพดเสรมขน ู ิ ้ึ “แยมหรือแหยม” นิกรสะดุงโหยง “แยมโวย แตแกไวหนวดแหยม แลวพอของชื่อแหยม กันเรียกผิดไป”   เสี่ยหงวนกลาวกับนิกรอยางเปนงานเปนการ “ถายังงั้นแกชวยแกเมียกันหนอยซี ขืนปลอยไวประเดี๋ยวคืนนี้นวลละออเขาหาแก ก็จะเกิดยุงยากขึ้นมาเทานน”  ้ั นิกรลวงมือลงไปในกระเปากางเกง หยิบตลับสังกะสีเกาๆตลับหนึ่งขึ้นมาแลวเปดฝาตลับออก “อะไรของแกวะ” เจาคุณประสิทธิ์ฯถามยิ้มๆ “น่ีหรือครับ ขผงวเิ ศษของทานอาจารยแยมครบ ใชทาผูที่ถูกกระทาไสยตางๆหรือนํามันพราย ทาหนา ้ี ้ึ    ั ํ ้ใหทั่ว ประเดยวคนไขจะมสตสมปชญญะเหมอนเชนเดม สําหรับขี้ผึ้งตลับนี้ยอมหาคามิได ผมหวงที่สุดเลย ๋ี  ี ิ ั ั ื  ิเชียวครับ ไปไหนตองเอาตดตวไปดวย”  ิ ั  ทุกคนจองมองนิกรเปนตาเดียว นายจอมทะเลนปายขี้ผึ้งใสนิ้วชี้มือขวา แลวกมตัวประคองนวลละออลุกขึ้น เอาขี้ผึ้งทาขมับและหนาหลอนจนทั่ว เขาพยักพเยิดใหนันทาประคองนวลละออไปนั่งที่เตียงนอนตามเดิม นวลละออเอนตวลงนอนหงายแลวหายใจถเ่ี รวผดปกติ สักครูหลอนก็หลับไป นายจอมทะเลนกลาวกับ ั  ็ ิคณะพรรคของเขา “กันรับรองวาคุณนวลปลอดภัยแลว ใหแกนอนนิ่งเฉยสักครึ่งชั่วโมง แกก็จะมีสติสัมปชัญญะเหมือนเชนเดิม” เสี่ยหงวนมีสีหนาชุมชื่นขึ้น เขาหนไปมองดเู มยรกของเขาอยางหวงใย นวลละออหลับตาพูดพึมพําฟง ั ี ั  ไมไดศัพท เสยงจอกแจกจอแจดงขนทวหองนอน ทุกคนตางวิพากษวิจารณกัน และตางแปลกใจในอิทธิฤทธิ์ ี   ั ้ึ ่ั ของนํามันพรายเหลือที่จะกลาว ้ เจาคุณปจจนึกฯกลาวขึ้นวา
  13. 13. “ลงไปคุยกันขางลางเถอะพวกเรา ปลอยใหยายนวลแกพักผอนตามสบาย” สี่สหายกับทานผูใหญทั้งสามตางพากันเดินออกไปจากหองนอนของเสี่ยหงวน และเดินผานเฉลียงหลังตึกลงบันไดไปขางลาง ตางนงหอมลอมสนทนากนภายในหองโถงนนเอง  ่ั   ั  ่ั เสี่ยหงวนมีความเลื่อมใสในอิทธิฤทธิ์ของนํ้ ามันพรายเปนที่สุด และดร.ดิเรกก็กําลังใชความคิดอยางหนักหนวงในเรืองนี้ ่ “เฮ” นายแพทยหนุมอุทานขึ้นดังๆแลวยิ้มใหนิกร “ขอใหกนดนามันพรายของแกหนอยซิ ยังมีอีกมากไม  ั ู ้ํใชหรอ”  ื นิกรลวงกระเปากางเกงหยิบขวดนํ้ามันพรายออกมาสงใหนายแพทยหนุม “เหลือติดกนขวดเพียงนิดเดียวเทานั้น ถาจะนําไปใชปายผูหญิงก็คงปายไดเพียงคนเดียว และอาจจะไมไดผลเพราะวามันนอยเกินไป” ดร.ดิเรกพิจารณาดูขวดนํ้ามันพรายดวยความสนใจยิ่ง เปดจุกขวดออกยกขึนดม แลวดิเรกก็ทาคอยน ้ ํ “มายกอด…เหม็นเหมือนนําเหลองผโวย” ็ ้ ื ี  นกรอมยม ิ ้ิ “ถูกแลว เพราะมันทําดวยนํ้ามันผีตายทั้งกลม” ดิเรกปดจุกขวดไวตามเดิมแลวสงคืนใหนิกร “แกชวยบอกวิธีหนอยเถอะนา วาเราจะทานามันพรายนี้ไดอยางไร ถึงแมจะเสี่ยงภัยเสี่ยงชีวิตกันก็จะลอง  ํ ้ํดู ถานํ้ามันพรายนี้บังเกิดผลอยางเด็ดขาด กันก็จะเลิกเปนนายแพทยแผนปจจุบัน ทานามันพรายขายดีกวา ขาย ํ ้ํขวดละแสนบาท พวกอาเสยกระเปาหนกตองซอแนนอน ปหนึ่งขายสิบขวดพอกินแลว” ่ี  ั  ้ื  นิกรยิ้มแปน “ขวดละแสนบาท สิบขวดก็ลานหนึ่งพอดี ถายี่สิบขวดสองลาน มีเงินใชอยางสบาย” เจาคุณประสิทธิ์ฯซึ่งนั่งอยูทางขวาของนิกรเอื้อมมือเขกกบาลนิกรดังโปก “นีแนะ สองลาน พูดไปพูดมาแกก็ตองวกมาถึงกบาลฉัน” ่ นิกรหัวเราะกาก “เปลาเลยครับ โธ…ผมไมมเี จตนาเลย”   นายแพทยหนุมพูดกับนิกรตอไป “ชวยอธิบายวิธีหานามันพรายใหกันฟงหนอยซีวะ มันคงไมยากจนเกินไปใชไหมกร” ํ้ นายจอมทะเลนถอนหายใจหนักๆ “อายยากนะไมยากหรอก แตพลาดนดเดยวกตองตาย เลนกับผีลาบากหนอย แลวก็ไมใชผีธรรมดา มัน  ิ ี ็  ํเปนผีตายทั้งกลมที่ใครๆก็รูดีวาผีตายทั้งกลมนั้นมันดุรายเพียงไร” ดร.ดเิ รกเมมปากแนน   “เถอะนา เรื่องผีกันไมกลัว กันอยากจะรูวิธีทานามันพรายเทานั้นวาเขาทําอยางไร” ํ ้ํ นายจอมทะเลนอธิบายใหทราบโดยไมปดบัง
  14. 14. “มันไมยากอะไรหรอก ถาหากวาแกมีความกลาพอแกก็อาจจะหานํามันพรายได ดวยการลักลอบเขาไป ้ในโกดังเก็บศพ” คุณหญิงวาดเขยิบเขามาเบียดเสียดเจาคุณประสิทธิ์ฯ ใบหนาของทานซีดเผือด ทานจองตาเขม็งมองดูหนานิกรแลวกลาวถามเบาๆ “เขาไปในโกดังผีแลวทายังไง” ํ นิกรวา “แลวเราก็ตองเลือกดูวาผีตายทั้งกลมอยูโลงไหน ชวยกันเอาโลงนั้นออกมาจากชองเก็บศพ ตอจากนั้นก็งัดโลงขึ้น อุมเอาศพผีตายทั้งกลมออกมาวางนอกโลง” “อุยตาย” คณหญงวาดรองลน เผนพรวดขึ้นไปนั่งบนตักเจาคุณประสิทธิ์ฯแลวพูดเสียงสั่นเครือ “เจาคณ ุ ิ  ่ั  ุขา ดิฉันกลัวผี” เจาคุณประสิทธิ์ฯหมั่นไสเต็มทนก็ผลักคุณหญิงวาดหลนลงมาบนโซฟาตามเดิม “เปนบาไปแลวยายนี่ ยังไมทันเห็นผีสักนิด เพียงแตอายกรมันเลาใหฟงก็ปอดลอยเสียแลว” คุณหญิงวาดทําหนาเหมือนกับจะรองไห “ก็ดิฉันกลัวนี่คะ อย…ดซีคะ ขนลุกซูไปหมดทั้งตัวแลว” ุ ู เจาคุณปจจนึกฯกลาวถามขึ้นเบาๆ “ที่ขนลุกนี่นะ คณหญงกลัวผหรอครบ” ุ ิ ี ื ั คุณหญิงวาดยิ้มแหงๆ “เปลาคะ ดฉนปวดทองสวม” ิ ั   เจาคุณประสิทธิ์ฯทาคอยน ยนมอผลกศรษะคณหญงของทานคอนขางแรง ํ ่ื ื ั ี ุ ิ    “ไป……รีบข้ึนไปจดแจงเสยใหเ รยบรอย ยายคณหญงนรมรามเหลอเกนพบผา ไมนาจะเปนคุณหญิงกับ ั ี ี  ุ ิ ่ี ุ  ื ิ ั เขาเลย” คุณหญงวาดคอนควบ ิ  ั “เอา……มันเปนความผิดของดิฉันเมื่อไรละคะ มนเปนความไมดของเจาคณตางหากทเ่ี จาคณไดเ ปนเจา ั  ี  ุ   ุ  คุณ ดิฉันก็เลยตองเปนคณหญงไปดวย ดฉนไมไดตงตวเปนคณหญงเองนะจะบอกให เดยวจะนกวาดฉนเปน   ุ ิ  ิ ั   ้ั ั  ุ ิ ๋ี ึ  ิ ั คุณหญิงเฮงซวย ดฉนเปนคณหญงโดยไดรบพระราชทานตราตง” พูดจบคุณหญิงก็วิ่งตื๋อขึ้นบันไดไปชั้นบน ิ ั  ุ ิ ั ้ัทามกลางเสียงหัวเราะอยางครื้นเครงของคณะพรรคสี่สหาย ดร.ดิเรกกําลงสนใจเรองนามันพราย เขารองเอ็ดตะโรขึนดังๆ ั ่ื ้ํ ้ “เฮ…เงียบๆหนอยพวกเรา ฝรังอยากจะรูรายละเอียดเรืองนํามันพราย” ่  ่ ้ ทุกคนเงียบกริบ นิกรยิ้มใหนายแพทยหนุม “เมื่อเรานําศพผีตายทั้งกลมมาไดแลว ขนตอไปกตดเชอกตราสงขผออก” ้ั  ็ ั ื ั ี นายแพทยหนุมทาหนายูยี่ยกมือขึ้นอุดจมูก ํ “วา…เปนเหม็นแย” นิกรหวเราะ ั

×