3. Ετυμολογία
• ςυν < ςυν (καιαρεφουςα και αρχαία ελληνικθ) < αρχαιότατη
πρόιεςη ξφν
Πρόιεςη
• ςυν
πρόιεςη που ςημαίνει μαζί και με και η οποία ςθμερα
χρηςιμοποιείται κυρίωσ ωσ πρώτο ςυνιετικό ςφνιετων λέξεων,
όπωσ π.χ. ςυμμαχώ, ςυναγωνίζομαι, ςυγχωρώ, ςυμπυκνώνω,
ςυλλογίζομαι κ.λπ.

4. • Μερικζσ φορζσ χρθςιμοποιείται και αυτοτελώσ ςε παροιμίεσ και
άλλεσ κακιερωμζνεσ εκφράςεισ:
• Θα το ξεπεράςει ςυν τω χρόνω (μαηί με το χρόνο, με τθ βοικειά
του, αλλά και με το πζραςμα, τθν προςκικθ του χρόνου)
• Συν Ακθνά και χείρα κίνει (κα ζρκει μαηί ςου να ςε βοθκιςει ο
Θεόσ αλλά κοφνα κι εςφ τα χζρια για να μθν πνιγείσ)
• Θα ζρκουν δφο ηευγάρια ςυν τα παιδιά τουσ, άρα βάλε οκτώ
ςερβίτςια
• Πρζπει να αναλογιςτοφμε τα ςυν και τα πλθν (τα υπζρ και τα
κατά)
• Αυτό φίλε είναι ςυν (προςόν ςτθν αργκό)
• Έβγαλε και γλώςςα ςυν τοισ άλλοισ (από πάνω, επιπλζον)

6. • ςυν + φωνιεν = ςυν / π.χ. ςυν + αδερφόσ = ςυνάδερφοσ.
• ςυν + τ, δ, κ (οδοντικά ςφμφωνα) = ςυν (αμετάβλητο) π.χ. ςυν +
ταξιδεφω = ςυνταξιδεφω, ςυν + δεςμόσ = ςφνδεςμοσ, ςυν + θζτω =
ςυνθζτω.
• ςυν + π, β, φ (χειλικά ςφμφωνα) = ςυμ / π.χ. ςυν + παίκτησ =
ςυμπαίκτησ.
• ςυν + κ, γ, χ (ουρανικά ςφμφωνα) = ςυγ / π.χ. ςυν + κρατώ =
ςυγκρατώ, ςυν + γζνοσ = ςυγγενήσ.
• ςυν + λ, μ, ς (όταν ακολουθεί φωνήεν), ρ, ν = ςυλλ-, ςυμμ-, ςυςς-,
ςυρρ-, ςυνν- / π.χ. ςυν + λζγω = ςυλλζγω, ςυν + μαθητήσ =
ςυμμαθητήσ, ςυν + ςωρεφω = ςυςςωρεφω, ςυν + ρζω = ςυρρζω,
ςυν + νζφοσ = ςφννεφο.