Download to read offline
Uploaded byYaowaluk Chaobanpho
ภูมิภาคนิยมในอินโดนีเซีย
ภูมิภาคนิยมในอินโดนีเซีย พัฒนาการการรวมตัวของกลุ่มประเทศแบบภูมิภาคนิยม ภูมิภาคนิยมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอาเซียน บริบทของอินโดนีเซีย ความเป็นภูมิภาคนิยมของอินโดนีเซีย
![New politcs01[3]](https://cdn.slidesharecdn.com/ss_thumbnails/newpolitcs013-100920035625-phpapp01-thumbnail.jpg?width=640&height=640&fit=bounds)
![New politcs01[1]](https://cdn.slidesharecdn.com/ss_thumbnails/newpolitcs011-100920034824-phpapp02-thumbnail.jpg?width=640&height=640&fit=bounds)
ภูมิภาคนิยมในอินโดนีเซีย
- 1. โดย นางสาวเยาวลักษณ ชาวบานโพธิ์ รหัสประจําตัว5719860013 รายงานนี้เปนสวนหนึ่งของกระบวนวิชาประชาธิปไตยในเอเชียอาคเนย (POL9220) หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการเมือง รุนที่ 7 ภาคเรียนที่ 2 ปการศึกษา 2557 มหาวิทยาลัยรามคําแหง ภูมิภาคนิยมในอินโดนีเซีย เสนอ รองศาสตราจารย ดร.ธนาสฤษฎิ์ สตะเวทิน
- 2.
- 3. พัฒนาการการรวมตัวของกลุมประเทศแบบภูมิภาคนิยม ความหมาย 1. ภูมิภาค(Region) ประเทศจํานวนหนึ่งที่มีอาณาเขตเชื่อมติดตอกันและมีการพึ่งพา อาศัยกัน 2. ภูมิภาคนิยม (Regionalism) การรวมกลุมระหวางประเทศภายในภูมิภาคเดียวกัน โดยผาน กระบวนการจัดตั้งองคการความรวมมือระดับภูมิภาคอยางเปนทางการ หรือสถาบันที่สามารถจัดระเบียบความสัมพันธระหวางประเทศในมิติ ตาง ๆ ไดอยางชัดเจน 3. ภูมิภาคาภิวัตน (Regionalization) กระบวนการเชื่อมโยงทางสังคมของภูมิภาคหนึ่งที่อาศัยการติดตอ ทางเศรษฐกิจระหวางสังคม
- 4. พัฒนาการการรวมตัวของกลุมประเทศแบบภูมิภาคนิยม แนวคิดและทฤษฎี 1. Neo-realism แนวคิดที่ใหความสําคัญกับการถวงดุลอํานาจเพื่อรักษาผลประโยชนของตนเปนหลัก 2.Constructivism แนวคิดที่ใหความสําคัญกับโครงสราง 3. Neo-liberalism คือ แนวคิดที่ใหความสําคัญกับการเกื้อหนุนกัน 2. Functionalism แนวคิดที่ใหความสําคัญกับการแกปญหาเฉพาะหนาที่เกิดจากการอยูรวมกัน
- 5. พัฒนาการการรวมตัวของกลุมประเทศแบบภูมิภาคนิยม พัฒนาการ พัฒนาการของภูมิภาคนิยม สามารถแบงออกเปน2 ชวง คือ ภูมิภาคนิยมเกา และภูมิภาคนิยมใหม 1. ภูมิภาคนิยมเกา (Regionalism) ทศวรรษที่ 1950 และ 1960 (พ.ศ. 2493-2512) เปนการรวมกลุมระหวางประเทศในบริบทของ สงครามเย็นอันมีลักษณะตามแนวคิดภูมิภาคนิยมเกา (Old Regionalism) อาเซียนจึงมีจุดมุงหมายทาง การเมืองเปนหลัก 2. ภูมิภาคนิยมใหม (New Regionalism) ทศวรรษที่ 1970 (พ.ศ. 2513-2522) เปนการรวมกลุมระหวางประเทศที่ริเริ่มโดยประเทศภายใน ภูมิภาคนั้นๆ โดยไมไดมีการรวมตัวกันตามลัทธิทางการเมืองเเละมหาอํานาจภายนอกภูมิภาคไมไดเขา มามีบทบาทในการขับเคลื่อนการรวมกลุม อยางที่เคยปรากฏในยุคสงครามเย็น
- 6. พัฒนาการการรวมตัวของกลุมประเทศแบบภูมิภาคนิยม ความรวมมือระดับภูมิภาคในเชิงทฤษฎี 1. เสรีนิยมใหม(Neo-Liberalism) แนวคิดเสรีนิยมใหมพัฒนามาจากแนวคิดของสํานักเสรีนิยมที่เชื่อในกลไกการทํางานของตลาด และเนนการดําเนินธุรกิจแบบเสรีแทนการผูกขาดโดยรัฐบาลเขาไปเกี่ยวของนอยที่สุด 2. หนาที่นิยมใหม/ภารกิจนิยมใหม (Neo-functionalism) เนนการดําเนินความรวมมือระหวางประเทศในภารกิจใดภารกิจหนึ่งเชน การคาการเงิน และการ คมนาคมขนสงฯลฯ และใหความสําคัญกับการแกปญหาเฉพาะหนาที่อันเกิดจากการอยูรวมกัน โดย ไมใหปญหามาเปนอุปสรรคขัดขวางการบรรลุเปาหมายรวมกัน 3. สถาบันเสรีนิยมใหม (Neo-liberal Institution) พัฒนามาจากแนวคิดการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน อธิบายพฤติกรรมการเมืองระหวางประเทศ ประเทศตาง ๆ มีการพึ่งพาอาศัยกันมากขึ้น
- 7. พัฒนาการการรวมตัวของกลุมประเทศแบบภูมิภาคนิยม ปจจัยขับเคลื่อน และอุปสรรค/โอกาส 1.ปจจัยขับเคลื่อนภูมิภาคนิยม มี 2 ปจจัยหลัก คือ 1.1 ปจจัยดานการเมืองหรือความมั่นคง ประกอบดวย เอกลักษณ ภัยคุกคาม กลุมการเมือง และ ผูนํา 1.2 ปจจัยดานเศรษฐกิจ เกิดมาจากการพึ่งพากันทางเศรษฐกิจของประเทศในภูมิภาคที่เพิ่มมาก ขึ้น การขยายตัวทางการคาและการลงทุนระหวางกัน การตอรองของประเทศสมาชิกกับ ประเทศคูเจรจาเพื่อรักษาผลประโยชนของตน และการดึงดูดการลงทุนจากตางประเทศ 1. ปจจัยขับเคลื่อนภูมิภาคนิยม มี 2 ปจจัยหลัก คือ 2.1 อุปสรรค สิ่งที่อาจเปนอุปสรรคขัดขวางการเกิดขึ้นของภูมิภาคนิยมมี 2 อยาง คือ ชาตินิยม (nationalism) และโลกนิยมหรือสากลนิยม (internationalism / globalism) 2.2 โอกาส (1) ความมั่นคงและความมั่งคั่งเปนเปาหมายที่จะบรรลุรวมกันของภูมิภาคนิยมทั่วโลก และ (2) อํานาจการตอรองจะเกิดขึ้นกับกลุมที่มีการรวมตัวกันอยางเหนียวแนนทันที
- 8. ภูมิภาคนิยมในเอเชียตะวันออกเฉียงใตและอาเซียน 1. องคการระดับภูมิภาคในอดีต 1.1 องคการสนธิสัญญารวมปองกันเอเชียตะวันออกเฉียงใต(The Southeast Asian Treaty Organisation--SEATO) 1.2 สมาคมอาสา (The Association of Southeast Asia: ASA) 1.3 กลุมมาฟลินโด (Malaya-Philippines-Indonesia: MAPHILINDO) 2. ภูมิหลังอาเซียน 2.1 ความเปนมาของอาเซียน 2.2 หลักการพื้นฐานของอาเซียน 3. พัฒนาการความรวมมือของอาเซียนในอดีต
- 9.
- 10. บริบทของอินโดนีเซีย ประวัติศาสตรความเปนมาของประเทศอินโดนีเซีย 1. อินโดนีเซียเริ่มสัมผัสกับอิทธิพลของมหาอํานาจตะวันตกในชวงตนของศตวรรษ ที่16 โดยในป ค.ศ. 1513 โปรตุเกสไดเขามาตั้งสถานีการคาขึ้นบนเกาะชวา 2. ฮอลันดาปกครองอินโดนีเซียมาอยางตอเนื่องจนถึงชวงสงครามโลกครั้งที่ 2 3. ปญหาของอินโดนีเซียในยุคที่เปนเอกราช 4. การครองอํานาจของซูการโน 5. การลงจากตําแหนงของซูการโน
- 11. บริบทของอินโดนีเซีย สภาพเศรษฐกิจ เศรษฐกิจของอินโดนีเซียเปนเศรษฐกิจที่พึ่งพาการสงออกน้ํามันและกาซธรรมชาติ อุตสาหกรรม น้ํามันเปนแหลงสําคัญที่สุดในการทํารายไดใหอินโดนีเซียนับแตยุคหลังไดรับเอกราชตลอดมา ซึ่ง รัฐบาลอินโดนีเซียไดนํารายไดมาพัฒนาโครงสรางพื้นฐานทางเศรษฐกิจ โดยเฉพาะดานการขนสง และการคมนาคมสรางฐานอุตสาหกรรมที่มีการลงทุนสูง มุงหวังสรางความแข็งแกรงใหกับการ อุตสาหกรรมของประเทศ ดังนั้น เมื่อเกิดวิกฤตน้ํามันในตลาดโลกในชวงระหวางป พ.ศ. 2523 – 2527 ซึ่งราคาน้ํามันในตลาดโลกลดลงอยางรวดเร็ว สงผลกระทบตอเศรษฐกิจโดยรวมของ อินโดนีเซีย รัฐบาลจึงหันมาสงเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อการผลิตเพื่อลดการพึ่งพา รายไดจาก น้ํามันและกาซธรรมชาติ เชน อุตสาหกรรมสิ่งทอ แรโลหะที่มีคา สินคาอุตสาหกรรม ตาง ๆ รวมทั้ง พัฒนาภาคเกษตรกรรมเพื่อเพิ่มผลผลิต ทําใหอินโดนีเซียมีขาวเพียงพอสําหรับเลี้ยงตนเองไดโดยไม ตองนําเขาอีกตอไป ยกเวนบางปที่ผลผลิตขาวไมดี ขณะเดียวกันรายไดจากการ สงออกสินคาอื่น ๆ ที่ ไมใชน้ํามันและกาซธรรมชาติก็เพิ่มมากขึ้นเปนลําดับ โดยเฉพาะสินคา อุตสาหกรรมไดกลายเปน สินคาออกที่สําคัญในปจจุบัน โดยคิดเปนรอยละ 75 ของสินคาออก ทั้งหมด
- 12. บริบทของอินโดนีเซีย สภาพสังคม อาชีพ– เกษตรกรรม เชน การเพาะปลูก การทําปาไม การประมง การเลี้ยงสัตว รวมถึงอาชีพดานการทําเหมืองแร และการอุตสาหกรรม เปนตน การอพยพยายถิ่นฐาน ศาสนาและระบบความเชื่อ/ความคิด ขนบธรรมเนียมประเพณี ภาษา - บาฮาซา อินโดนีเซีย เปนภาษาราชการ(แปลงมาจากมาษามลายู), ภาษาอังกฤษ, ดัทช, ภาษาทองถิ่น ภาษาที่ใชกันอยางแพรหลายคือภาษาชวา
- 13. บริบทของอินโดนีเซีย สภาพการเมืองการปกครองของอินโดนีเซีย อินโดนีเซียเปนประเทศสาธารณรัฐ มีการจัดรูปการปกครองในแบบรัฐเดี่ยว (unitarystate) ปจจุบันมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตย มีประธานาธิบดีเปนทั้ง ประมุขของประเทศและประมุขของฝายบริหาร โดยประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้ง โดยตรงของประชาชน ดํารงตําแหนงวาระละ 5 ป ในแงของระบบพรรคการเมือง อินโดนีเซียมีพรรคการเมืองที่มีบทบาทโดดเดนหลายพรรค จึงเรียกไดวาการเมือง อินโดนีเซียเปนการเมืองแบบหลายพรรค (multi-party system) ปจจุบันประเทศอินโดนีเซียแบงเขตการปกครองออกเปน 31 จังหวัด (propinsi- propinsi), 2 เขตปกครองพิเศษ* (daerah-daerah istimewa) และ 1 เขตนครหลวง พิเศษ** (daerah khusus ibukota) โดยมีเมืองหลวงหรือเมืองหลักของแตละจังหวัด
- 14. โครงสรางสถาบันทางการเมือง 1. สภาที่ปรึกษาประชาชน(People’s Consultative Assembly-MPR) 2. สภาผูแทนราษฎร (House of People’s Representatives-DPR ) 3. สภาผูแทนระดับภูมิภาค (Regional Representatives Council : DPD) 4. สภาประชาชนระดับทองถิ่น (Regional People’s House of Representative : DPRD) 5. ประธานาธิบดี 6. ศาลยุติธรรม 7. คณะกรรมการตรวจเงินแผนดินสูงสุด (Supreme Audit Board : BPK) บริบทของอินโดนีเซีย
- 15. ความเปนภูมิภาคนิยมของอินโดนีเซีย ภูมิภาคนิยม (Regionalism)คือการรวมกลุมระหวางประเทศภายในภูมิภาคเดียวกัน โดยผานกระบวนการจัดตั้งองคการความรวมมือระดับภูมิภาคที่สามารถจัดระเบียบ ความสัมพันธระหวางประเทศในมิติตาง ๆ ที่แตละประเทศสมัครใจและยินยอมเขา เปนสวนหนึ่ง โดยการจัดทําขอตกลงอยางเปนทางการ หรือโดยการเจรจาหารือรวมกัน อยางไมเปนทางการอันมีจุดมุงหมายเพื่อสรางขอผูกพันในเชิงพฤติกรรมและนโยบาย ตลอดจนบูรณาการความรวมมือระหวางกัน ทั้งนี้องคการระดับภูมิภาคไมไดมีรูปแบบ ที่แนนอน และไมจําเปนวาทุกองคการตองยึดหลักดําเนินการแบบเดียวกัน บาง องคการอาจมีลักษณะความรวมมือระหวางรัฐบนพื้นฐานของหลักเคารพอํานาจ อธิปไตยของประเทศสมาชิกคือมีลักษณะเปนเพียงความรวมมือระหวางรัฐบาล (Inter- governmental Organisation) หรือบางองคการไดยกระดับใหมีลักษณะเหนือรัฐ (Supranational Organisation)
- 16.
- 17. ตัวอยาง ความรวมมือเขต เศรษฐกิจสามฝาย อินโดนีเซีย-มาเลเซีย- ไทย (Indonesia- Malaysia-Thailand GrowthTriangle: IMT- GT) ประกอบดวย ไทย อินโดนีเซีย และ มาเลเซีย
- 18.