Downloaded 37 times
More Related Content
Aparello respiratorio
- 1. Profesor: Adán Gonçalves NUTRICIÓNIII: O APARELLO RESPIRATORIO
- 2. 1. A RESPIRACIÓNSUBMINISTRA ENERXÍA As células precisan enerxía constantemente para realizar as súas funcións vitais. Para obter esta enerxía é preciso degradar ou oxidar os nutrientes nun conxunto de procesos do metabolismo celular que denominanos catabolismo. Neste conxunto de procesos consómese O2 e libéranse auga, CO2, derivados nitroxenados e enerxía en forma de ATP.
- 4. 1. A RESPIRACIÓNSUBMINISTRA ENERXÍA A enerxía xerada utilízase en: Sintetizar moléculas: enzimas e outras proteínas, hormonas... Traballo mecánico: contracción muscular Traballo químico: transporte de moléculas, impulso nervioso, filtración renal... Multiplicación celular: crecemento e renovación tisular. Mantemento da temperatura: nos animais homeotermos (aves e mamíferos). Para todo isto precisamos osíxeno que obtemos mediante a respiración
- 5. 2. FASES DARESPIRACIÓN Diferenciamos tres etapas: Ventilación: renovación do aire ou a auga (que achegan o osíxeno). Intercambio gasoso: é o trasvase de osíxeno e dióxido de carbono entre as superficies respiratorias e o medio que as rodea, sexa aire ou auga. Este intercambio sucede por difusión pasiva, polo que para que se poida realizar estas superficies teñen que ser: - Extensas e vascularizadas. - Delgadas. - Húmidas (para evitar a desecación, os animais terrestres teñen as súas superficies respiratorias no interior do seu corpo). Respiración celular: os nutrientes son degradados nas mitocondrias en presenza de osíxeno e liberan a súa enerxía (respiración aerobia).
- 6. 3. RESPIRACIÓN ENANIMAIS DIFUSIÓN SIMPLE Típica de esponxas, cnidarios e planarias. Intercambio de gases a través da membrana das células. É eficaz para organismos moi sinxelos cuxo tegumento é moi fino. RESPIRACIÓN CUTÁNEA Característica de animais pequenos de ambientes húmidos e con pouca actividade metabólica (moitos platihelmintos e anélidos como a miñoca). Tamén aparece noutros animais como mecanismo de respiración complementario (algúns artrópodos de pequeño tamaño e anfibios). O intercambio gasoso verifícase por toda a superficie corporal, polo que a pel debe estar vascularizada e moi húmida, e ser moi fina. Nos peixes tamén existe en determinadas rexións: epitelio bucal, vexiga natatoria, parte do intestino e epiderme das aletas.
- 8. 3. RESPIRACIÓN ENANIMAIS RESPIRACIÓN TRAQUEAL Típica de insectos e outros artrópodos terrestres (arácnidos e miriápodos). O aparello traqueal está formado por unha serie de tubos (traqueas) que se abren ao exterior mediante uns orificios (estigmas ou espiráculos) localizados na superficie do corpo polos que penetra o aire. A rede de tubos ramifícase moito permitindo que o osíxeno chegue a todas as células (nestes animais o aparello circulatorio non leva os gases). A ventilación lévase a cabo grazas aos movementos do corpo e as contraccións das traqueas. Os insectos voadores teñen sacos aéreos elásticos asociados a este sistema de tubos que teñen unha dobre función: o intercambio gasoso e a flotabilidade.
- 10. 3. RESPIRACIÓN ENANIMAIS RESPIRACIÓN BRANQUIAL Característica dos animais acuáticos (medio con menor dispoñibilidade de osíxeno): peixes, larvas de anfibios, equinodermos, crustáceos, bivalvos, cefalópodos, anélidos acuáticos... As branquias son prolongacións do corpo moi vascularizadas. Atendendo a onde se localicen, poden ser externas (máis primitivas) ou internas. Branquias externas Poden ter forma de penacho (poliquetos), forma laminar arredor da boca (equinodermos), ou plumosas (cágados). Estas branquias non necesitan ventilación, xa que están en contacto permanente coa auga. Poden lesionarse máis fácilmente.
- 12. RESPIRACIÓN BRANQUIAL Branquias internas •Están protexidas nunha cavidade interna polo que precisan dun sistema de ventilación que impulse a auga cara esa cavidade. • Son menos vulnerables e dan máis hidrodinamismo ó corpo. • Nos moluscos bivalvos son grandes láminas con cilios que permiten o movemento da auga na cavidade paleal. • Nos crustáceos atopámolas en cámaras que forman parte da cuncha. Posúen apéndices que moven a auga para que circule. • Nos peixes cartilaxinosos (quenllas e raias) as láminas branquiais sitúanse no interior dunhas fendiduras branquiais. A auga penetra pola boca e por uns orificios denominados espiráculos, pasa pola farinxe e sae polas fendiduras branquiais. O responsable da circulación da auga é o propio movemento do animal. 3. RESPIRACIÓN EN ANIMAIS
- 13. RESPIRACIÓN BRANQUAIL ENCARTILAXINOSOS ESPIRÁCULOS
- 14. • Nos peixesóseos as fendiduras branquiais están protexidas por un opérculo. Cada branquia está formada por unha rede de filamentos para expoñer unha gran superficie no intercambio gasoso. Esta é unha zona moi vascularizada, o sistema arterial con sangue pobre en O2 conecta cos capilares branquiais onde se osixena. Este sangue osixenado e retirado polo sistema venoso que o envía de novo ao corazón. O sistema de intercambio baséase nun mecanismo contracorrente (auga e sangue van en sentidos opostos) que ten gran eficacia. Na ventilación a auga entra no interior pola boca, despois pechan a boca e a auga flúe ao exterior polas branquias.
- 18. 3. RESPIRACIÓN ENANIMAIS RESPIRACIÓN PULMONAR Os pulmóns son cavidades internas adaptadas a captación do osíxeno do aire. Orixínanase a partir das paredes corporais ou da farinxe. Hai dous tipos principais: Pulmóns de difusión: en algúns moluscos (caracois e lesmas) e en arácnidos (pulmóns libro). Son cavidades internas con placas vascularizadas, o aire penetra polas fendiduras abdominais e pasa entre as placas producíndose o intercambio. Pulmóns de ventilación: os característicos dos vertebrados. O intercambio gasosos débese a cambios no volume pulmonar.
- 19. 3. RESPIRACIÓN ENANIMAIS A RESPIRACIÓN EN VERTEBRADOS TERRESTRES Todos teñen respiración pulmonar, pero posúen pulmóns moi diferentes. Neles prodúcese a ventilación pulmonar que consta de dous movementos inspiración (entrada de aire) e expiración (saída). Nos vertebrados hai unha tendencia ao aumento da superficie respiratoria dos pulmóns dende anfibios ata mamíferos.
- 20. RESPIRACIÓN EN VERTEBRADOSTERRESTRES Nos anfibios os pulmóns son sinxelos en forma de saco. En réptiles hai cavidades tabicadas que aumentan a superficie. Nas aves hai expansións das paredes dos pulmóns, sacos aéreos, que teñen unha dobre finalidade, facilitar a flotabilidade e aumentar a superficie. O aumento da superficie respiratoria chega á máxima expresión nos mamíferos co desenvolvemento dos alveólos pulmonares.
- 21. 4. APARELLO RESPIRATORIOHUMANO Está formado polos pulmóns e as vías respiratorias: fosas nasais, farinxe, larinxe, traquea, bronquios e bronquiolos. AS VÍAS RESPIRATORIAS O aire penetra polas fosas nasais e pasa a farinxe, durante este traxecto fíltrase, quéntase e humedécese. A larinxe une a farinxe coa traquea. Posúe unha parede con pezas cartilaxinosas unha das cales é a epiglote que impide a entrada de alimentos nas vías respiratorias. A traquea está diante do esófago e é un tubo que se divide en dúas ramas, os bronquios que penetran nos pulmóns. Os bronquios divídense en bronquios menores e despois en bronquiolos. Os bronquiolos seguen a dividirse orixinando condutos alveolares microscópicos que rematan en sacos alveolares ou alvéolos. É nos alvéolos onde se produce o intercambio gasoso, xa que están moi capilarizados.
- 24. A larinxe étamén responsable da nosa capaciadade para falar. Nela atópanse as cordas vogais. Parte interior da larinxe
- 25. A traquea divídeseen dous bronquios principais que entran nos pulmóns. Éstes divídense en bronquios secundarios, terciarios e finalmente uns 250000 bronquiolos.
- 26. OS PULMÓNS Son dousórganos situados no tórax, enriba do diafragma e protexidos pola caixa torácica. Arredor dos pulmóns hai unha dobre capa serosa chamada pleura que contén o líquido pleural. Cada pulmón posúe uns 150 millóns de alvéolos, proporcionando unha enorme superficie para o intercambio gasoso. As paredes dos alvéolos son un epitelio monoestratificado que está en contacto íntimo cos capilares (endotelios) que rodean a cada alvéolo permitindo fácilmente a difusión de gases. O aire dos alvéolos ten maior concentración de osíxeno co sangue dos capilares polo que existe un gradiente positivo (difusión simple); do mesmo xeito, pero o contrario sucede no caso do dióxido de carbono.
- 27. Pleura visceral Pleura parietal Entrea pleura parietal e a pleura visceral hai un espazo (a cavidad pleural), ocupada por unha pequena cantidade de líquido pleural que actúa como lubricante.
- 28. Chega sangue pobre enosíxeno Sae sangue rica en osíxeno
- 30.
- 31.