บทที่ 2 นางสาวจุฑามาศ เฟื่องฟู 573050674-0 นางสาวนาถนารา สารนอก 573050240-3 นายธีภพ พิมพ์เวิน 573050679-0 สาขาวิชาการสอนภาษาญี่ปุ่น ชั้นปีที่ 2

3. • ทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม
• ทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม เน้นการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นโดยอาศัย
ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้า(Stimulas)และ การตอบสนอง (Response) โดยอินทรีย์
จะต้องสร้างความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเร้าและ การตอบสนองอันนาไปสู่ ความสามารถ
ในการแสดงพฤติกรรม คือการเรียนรู้นั่นเอง ผู้นาที่สาคัญของ กลุ่มนี้ คือ พาฟลอฟ
(Ivan Pavlov) ธอร์นไดร์ (Edward Thorndike) และสกินเนอร์ (B.F.Skinner)
ประโยชน์ที่ได้รับจากทฤษฎีนี้
1. ใช้ในการคิดหาความสามารถในการสัมผัสและการรับรู้
2. ใช้ในการแก้พฤติกรรมที่เป็นปัญหา
3. ใช้ในการวางเงื่อนไขเกี่ยวกับอารมณ์ และเจตคติ

4. • ทฤษฎีการเรียนรู้พุทธิปัญญานิยม (Constructivism)
• ทฤษฎีการเรียนรู้พุทธิปัญญานิยม(Constructivism) มีหลักที่สาคัญเกี่ยวกับการ
สอนและการเรียนรู้ คือ ผู้เรียนจะต้องสร้างความรู้(Knowledge) ขึ้นในใจเอง ครูเป็นแค่
เพียงผู้ช่วยหรือเข้าใจในกระบวนการนี้ โดยหาวิธีการจัดการข้อมูลข่าวสารให้มีความหมาย
แก่ผู้เรียนหรือให้โอกาสผู้เรียนได้มีโอกาสค้นพบด้วยตนเองนอกจากนี้จะต้องสอนศิลปะ
การเรียนรู้ ให้ผู้เรียน ผู้เรียนจะต้องเป็นผู้ลงมือกระทาเองไม่ว่าครูจะใช้วิธีสอนอย่างไร

5. • ทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์
• ทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ ทฤษฎีที่นามาเป็นรากฐานสาคัญในการสร้างความรู้
ของผู้เรียน คือ ทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ (ConstructivistTheory) เป็นทฤษฎีที่ว่าด้วย
การสร้างความรู้ของผู้เรียนซึ่งถ้าพิจารณาจากรากศัพท์ “Construct”แปลว่า “สร้าง”
โดยในที่นี้หมายถึงการสร้างความรู้โดยผู้เรียนนั่นเอง
ทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์เชื่อว่า การเรียนรู้ หรือการสร้างความรู้ เป็น
กระบวนการที่เกิดขึ้นภายในของผู้เรียน โดยที่ผู้เรียนเป็นผู้สร้างความรู้ โดยการนา
ประสบการณ์หรือสิ่งที่พบเห็นในสิ่งแวดล้อมหรือสารสนเทศใหม่ที่ได้รับมา
เชื่อมโยงกับ ความรู้ความเข้าใจที่มีอยู่เดิมมาสร้างเป็น ความเข้าใจของตนเองหรือ
เรียกว่า โครงสร้างทางปัญญา (Cognitivestructure) หรือที่เรียกว่า สกีมา (Schema)
ซึ่งนั่นคือ ความรู้ นั่นเอง ซึ่งอาจมิใช่เป็นเพียงการจดจาสารสนเทศมาเท่านั้น แต่จะ
ประกอบด้วย โดยที่แต่ละบุคคลนาประสบการณ์เดิม หรือความรู้ความเข้าใจเดิมที่
ตนเองมีมาก่อน มาสร้างเป็นความรู้ความเข้าใจที่มีความหมายของตนเองเกี่ยวกับสิ่ง
นั้นๆ ซึ่งแต่บุคคลอาจสร้างความหมายที่แตกต่างกัน เพราะมีประสบการณ์ หรือ
ความรู้ความเข้าใจเดิมที่แตกต่างกัน

7. การออกแบบนวัตกรรมการเรียนรู้โดยอาศัยทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม เป็นการสร้างนวัตกรรมการ
เรียนรู้โดยคานึงถึงผู้เรียนที่จะมีการตอบสนองต่อการเรียนรู้ สามารถรับรู้ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สามารถแก้ไข
ปัญหาผลการเรียนของผู้เรียนได้และสามารถใช้วัดเจตคติของผู้เรียนที่มีต่อรายวิชานั้นๆได้
การออกแบบนวัตกรรมการเรียนรู้โดยอาศัยทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพุทธินิยม เป็นการสร้างนวัตกรรมการ
เรียนรู้โดยคานึงถึงการคิด วิเคราะห์ และสามารสื่อความหมายของสิ่งที่วิเคราะห์ได้โดยเกิดจากการวางแผน ความ
ตั้งใจที่จะคิดวิเคราะห์ออกมาให้สามารถสื่อถึงผู้รับได้
การออกแบบนวัตกรรมการเรียนรู้โดยอาศัยทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพุทธิปัญญานิยม เป็นการสร้างนวัตกรรม
การเรียนรู้โดยการเปลี่ยนแปลงกระบวนการคิดให้แปลกใหม่ไปจากเดิม ต้องตระหนัก ไตร่ตรอง กระบวนการคิด
อย่างรอบคอบ เพื่อให้สื่อการเรียนรู้มีประสิทธิภาพมากที่สุด

9. เทคโนโลยีและสื่อการศึกษาตามแนวพุทธิปัญญานิยม
 1.พฤติกรรมทุกอย่างเกิดขึ้นโดยการเรียนรู้และสามารถสังเกตได้
 2.พฤติกรรมแต่ละชนิดเป็นผลรวมของการเรียนที่เป็นอิสระหลายอย่าง
 3.แรงเสริมช่วยทาให้พฤติกรรมเกิดขึ้นได้
 การประยุกต์ใช้ในด้านการเรียนการสอน สามารถทาได้คือ
 1.ในแง่ของความแตกต่างระหว่างบุคคล ความแตกต่างทางด้านอารมณ์มีแบบแผนการตอบสนองได้ไม่เท่ากัน จาเป็นต้องคานึงถึง
สภาพทางอารมณ์ผู้เรียนว่าเหมาะสมที่จะสอนเนื้อหาอะไร
 2.การวางเงื่อนไข เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพฤติกรรมทางด้านอารมณ์ด้วย โดยปกติผู้สอนสามารถทาให้ผู้เรียนรู้สึกชอบหรือไม่ชอบเนื้อหา
ที่เรียนหรือสิ่งแวดล้อมในการเรียน
 3.การลบพฤติกรรมที่วางเงื่อนไข ผู้เรียนที่ถูกวางเงื่อนไขให้กลัวผู้สอน เราอาจช่วยได้โดยป้องกันไม่ให้ผู้สอนทาโทษเขา
 4.การสรุปความเหมือนและการแยกความแตกต่าง เช่น การอ่านและการสะกดคา ผู้เรียนที่สามารถสะกดคาว่า"round" เขาก็ควร
จะเรียนคาทุกคาที่ออกเสียง o-u-n-d ไปในขณะเดียวกันได้เช่นคาว่า found, bound, sound, ground, แต่คาว่า
wound (บาดแผล) นั้นไม่ควรเอาเข้ามารวมกับคาที่ออกเสียง o - u - n - d และควรฝึกให้รู้จักแยกคานี้ออกจากกลุ่ม

10. การนาทฤษฎีการเรียนรู้พุทธิปัญญานิยมไปใช้
 1.ผู้เรียนสร้างความเข้าใจในสิ่งที่เรียนรู้ด้วยตนเอง
 2.การเรียนรู้สิ่งใหม่ขึ้นกับความรู้เดิมและความเข้าใจที่มีอยู่ในปัจจุบัน
 3.การมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมีความสาคัญต่อการเรียนรู้
 4.การจัดสิ่งแวดล้อม กิจกรรมที่คล้ายคลึงกับชีวิตจริง ทาให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้อย่างมีความหมาย
 การประยุกต์ใช้ในด้านการเรียนการสอน สามารถทาได้คือ
 1. กระบวนการค้นพบการเรียนรู้ด้วยตนเอง เป็นกระบวนการเรียนรู้ที่ดีมีความหมายสาหรับผู้เรียน
 2. การวิเคราะห์และจัดโครงสร้างเนื้อหาสาระการเรียนรู้ให้เหมาะสม เป็นสิ่งจาเป็นที่ต้องทาก่อนการสอน
 3. การจัดหลักสูตรแบบเกลียว (Spiral Curriculum) ช่วยให้สามารถสอนเนื้อหาหรือความคิดรวบยอดเดียวกันแก่
ผู้เรียนทุกวัยได้โดยต้องจัดเนื้อหาความคิดรวบยอดและวิธีสอน ให้เหมาะสมกับขั้นพัฒนาการของผู้เรียน
 4. ในการเรียนการสอนควรส่งเสริมให้ผู้เรียนได้คิดอย่างอิสระให้มาก เพื่อช่วยส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ของผู้เรียน
 5. การสร้างแรงจูงใจภายในให้เกิดขึ้นกับผู้เรียนเป็นสิ่งจาเป็นในการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ให้แก่ผู้เรียน
 6. การจัดกระบวนการเรียนรู้ให้เหมาะสมกับขั้นพัฒนาการทางสติปัญญาของผู้เรียนจะช่วยให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ได้ดี
 7. การสอนความคิดรวบยอดให้แก่ผู้เรียนเป็นสิ่งจาเป็น
 8. การจัดประสบการณ์ให้ผู้เรียนได้ค้นพบการเรียนรู้ด้วยตนเองสามารถช่วยให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ได้ดี

11. การนาทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ไปใช้
 เป็นทฤษฎีที่ว่าด้วยการสร้างความรู้ ได้มีการเปลี่ยนจากเดิมที่เน้นการศึกษาปัจจัยภายนอกมาเป็น สิ่งเร้าภายใน ซึ่งได้แก่ ความรู้
ความเข้าใจ หรือกระบวนการรู้คิด กระบวนการคิดที่ช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ จากผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยภายในมีส่วนช่วยทา
ให้เกิดการเรียนรู้อย่างมีความหมาย และความรู้เดิมมีส่วนเกี่ยวข้องและเสริมสร้างความเข้าใจของผู้เรียน แนวคิดของทฤษฎีคอน
สตรัคติวิสซึม หรือ เรียกชื่อแตกต่างกันไป ได้แก่ สร้างสรรค์ความรู้นิยม หรือสรรสร้างความรู้นิยม หรือ การสร้างความรู้ ซึ่ง
การนาไปใช้อาจทาได้ ดังนี้
 - เชื่อว่าความรู้ของบุคคลใด คือ โครงสร้างทางปัญญาของบุคคลนั้นที่สร้างขึ้นจากประสบการณ์ในการคลี่คลายสถานการณ์ที่
เป็นปัญหาและสามารถนาไปใช้เป็นฐานในการแก้ปัญหาหรืออธิบายสถานการณ์อื่น
 - นักเรียนเป็นผู้สร้างความรู้ด้วยวิธีการที่ต่าง ๆ กัน โดยอาศัยประสบการณ์และโครงสร้างทางปัญญาที่มีอยู่เดิม ความสนใจและ
แรงจูงใจภายในตนเองเป็นจุดเริ่มต้น
 - ครูมีหน้าที่จัดการให้นักเรียนได้ปรับขยายโครงสร้างทางปัญญาของนักเรียนเอง ภายใต้ข้อสมมติฐานต่อไปนี้
- สถานการณ์ที่เป็นปัญหาและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมก่อให้เกิดความขัดแย้งทางปัญญา
- ความขัดแย้งทางปัญญาเป็นแรงจูงใจภายในให้เกิดกิจกรรมการไตร่ตรองเพื่อขจัดความขัดแย้งนั้น
- การไตร่ตรองบนฐานแห่งประสบการณ์และโครงสร้างทางปัญญาที่มีอยู่เดิมภายใต้การมีปฎิสัมพันธ์ทางสังคม
กระตุ้นให้มีการสร้างโครงสร้างใหม่ทางปัญญา