Download as PPSX, PPTX
![[PPT] คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ต](https://cdn.slidesharecdn.com/ss_thumbnails/random-111215200704-phpapp01-thumbnail.jpg?width=640&height=640&fit=bounds)
![ประโยคความซ้อน กลุ่ม ๖ [โหมดความเข้ากันได้]](https://cdn.slidesharecdn.com/ss_thumbnails/random-130206020230-phpapp01-thumbnail.jpg?width=640&height=640&fit=bounds)
หน่วยที่ 2
- 2. ประโยค คือ คำหรือกลุ่มคำที่นำมำเรียงกัน มีควำมหมำยครบถ้วนสมบูรณ์สำมำรถสื่อควำมได้ว่ำ ใครทำอะไร คิดอย่ำงไร รู้สึกอย่ำงไร หรือมีสภำพอย่ำงไร โครงสร้ำงประโยค โดยทั่วไปประกอบด้วยส่วนสำคัญ 2 ส่วน คือ ประธำน และภำคแสดง ประธำน ประกอบด้วยคำนำม หรือคำสรรพนำม ภำคแสดง ประกอบด้วยคำกริยำ 2 ชนิด ได้แก่ กริยำอกรรม หมำยควำมว่ำ เป็ นกริยำไม่ต้องมีกรรม และ กริยำสกรรม เป็ นกริยำที่ต้องกำรกรรม
- 3. ประธำน ภำคแสดง คำนำม คำสรรพนำมคำกริยำ อกรรม คำกริยำ สกรรม กรรม แป้ งหอม - ยิ้มแย้ม - - - เธอ ขยัน - - แม่ - - เก็บ ดอกไม้ - เขำ - ดู ป้ ำยข้ำงทำง
- 4. กำรเรียบเรียงประโยค คือ กำรนำ ประโยคมำเขียนเพื่อเรียบเรียงลำดับเนื้อเรื่อง ให้ได้ใจควำมต่อเนื่องเป็นเรื่องรำว หรือ อำจจะเรียบเรียงประโยคให้ตรงกับภำพของ เรื่องที่กำหนดให้ (ที่มำ : www.trueplookpanya.com)
- 5. ตัวอย่ำง กำรเรียบเรียงประโยค จำกนิทำนเรื่องกระต่ำยกับเต่ำ ระหว่ำงทำง กระต่ำยเผลอนอนหลับไป เช้ำวันหนึ่ง กระต่ำยพบเต่ำคลำนต้วมเตี้ยมอยู่ที่ริมบึง เต่ำรับคำท้ำ แล้วสัตว์ทั้งสองก็เริ่มวิ่งแข่งกัน กระต่ำยจึงท้ำเต่ำวิ่งแข่ง เพรำะคิดว่ำตนชนะแน่นอน เต่ำจึงชนะกำรวิ่งแข่ง นำประโยคทั้ง 5 ประโยคมำเรียบเรียงได้ ดังนี้ เช้ำวันหนึ่ง กระต่ำยพบเต่ำคลำนต้วมเตี้ยมอยู่ที่ริมบึง กระต่ำยจึงท้ำเต่ำวิ่งแข่ง เพรำะคิดว่ำตนชนะแน่นอน เต่ำรับคำท้ำ แล้วสัตว์ทั้งสองก็เริ่มวิ่งแข่งกัน ระหว่ำงทำง กระต่ำยเผลอนอนหลับไป เต่ำจึงชนะกำรวิ่งแข่ง
- 6. ในกำรเขียนเรียงควำมควรใช้สำนวนภำษำที่ถูกต้องเหมำะสม กับเนื้อเรื่องที่เขียน เพื่อให้สำมำรถสื่อควำมหมำยได้ชัดเจนตรงกับ จุดประสงค์ของกำรเขียน กำรเขียนเรียงควำมนั้นมีเรื่องที่เรำจะต้อง พรรณนำคือ ทำให้ผู้อ่ำนนึกเห็นภำพ มีตอนที่จะต้องอธิบำย คือ ทำ ให้ผู้อ่ำนเข้ำใจ มีตอนที่เป็ นทำนองเทศนำ คือ ที่เรำต้องกำรให้ผู้อ่ำน เห็นชอบตำมเรำและทำตำมเรำ เช่น เรำจะพูดถึงกำรสูบบุหรี่ ก็ต้อง อธิบำยให้เห็นว่ำบุหรี่เป็ นอย่ำงไรจึงให้โทษ แล้วก็อธิบำยว่ำ มีคุณหรือ มีโทษอย่ำงไร แล้วเทศนำให้เห็นส่วนดี เพื่อคนจะได้นึกเห็นจริง จะ ได้เลิกสูบหรือพยำยำมเลิก หรือสูบน้อยลง(เปลื้อง ณ นคร, 2515: 13) ซึ่งสำนวนภำษำที่นิยมใช้มี 5 ลักษณะ คือ (ดวงใจ ไทยอุบุญ, 2543: 210-221)
- 7. บรรยำยโวหำร หมำยถึง กำรเขียนอธิบำยหรือบรรยำย เหตุกำรณ์ที่เป็นข้อเท็จจริงตำมลำดับเหตุกำรณ์ เป็ นกำรเขียน ตรงไปตรงมำ ไม่เยิ่นเย้อ มุ่งควำมชัดเจนเพื่อให้ผู้อ่ำนได้รับ ควำมรู้ ควำมเข้ำใจ ผู้เขียนควรใช้ภำษำที่กะทัดรัด เขียน ให้ตรงเป้ ำหมำย อ่ำนเข้ำใจง่ำย ในกำรเขียนทั่วๆ ไป มักใช้ บรรยำยโวหำร เช่น กำรเขียนเล่ำเรื่อง เล่ำเหตุกำรณ์ เล่ำ ประสบกำรณ์ที่เกิดขึ้น กำรเขียนรำยงำน เขียนตำรำ หรือ เขียนบทควำม
- 8. ตัวอย่ำงบรรยำยโวหำร “หล่อนนึกถึงบ้ำนริมสวนในวัยเด็กที่มักจะชวน เพื่อนๆ มุดรั้วลวดหนำมเข้ำไปเล่นในสวนเล็ก ๆแห่งนั้น เก็บชมพู่ มะปรำง หรือละมุดสีดำที่ติดกิ่งเรี่ย ๆ กินกัน เพลิดเพลิน บำงทีก็ลุยลงไปจับปลำเข็มหำงแดงหรือปลำ หัวตะกั่วในท้องร่องสวน หรือไม่เช่นนั้นก็นั่งทอดหุ่ยกันที่ ริมคลอง คอยดูเรือกำแฟบีบแตรลมปู๊ นแป๊ นที่มีขนมแห้งๆ อย่ำงถั่วตัดหรือตุ๊บตั๊บ ไม่ก็ขนมขี้แมวสีม่วงแดง สีชมพูอยู่ ในขวดโหล” (ไฟ: ประภัสสร เสวิกุล)
- 9. พรรณนำโวหำร หมำยถึง กำรเขียนที่ สอดแทรกอำรมณ์ควำมรู้สึกของผู้เขียนเพื่อให้ผู้อ่ำน เกิดควำมซำบซึ้งประทับใจ มีควำมรู้สึกคล้อยตำมไป กับผู้เขียน เช่น กำรเขียนพรรณนำอำรมณ์ควำมรู้สึก รัก หลง โกรธ เกลียด เศร้ำ เป็ นต้น โดยเลือกใช้ ถ้อยคำที่ไพเรำะเห็นภำพพจน์ได้ง่ำย เพื่อโน้มน้ำว อำรมณ์ผู้อ่ำนให้คล้อยตำมและเกิดควำมประทับใจ
- 10. ตัวอย่ำงพรรณนำโวหำร “อำกำศยำมเช้ำในสวนของคฤหำสน์บดินทรำช ... ดูสดใส ผีเสื้อแสนสวยกรีดปี กระยับในสำยแดด อ่อนยำมเช้ำจำกดอกหนึ่งไปที่ดอกไม้นำนำพันธุ์อีก หลำย ๆ ดอก สีของกุหลำบปักกิ่ง ... แดงสดสว่ำง จ้ำตัดกับสีเขียวสดของสนำมหญ้ำ ประกำยของน้ำค้ำง ต้องแดดวำววับรำวกับอัญมณีเรี่ยรำยอยู่บนพื้นสนำม” (ซอยเดียวกัน: วำณิช จรุงกิจอนันต์)
- 11. เทศนำโวหำร หมำยถึง กำรเขียน อธิบำยชี้แจงให้ผู้อ่ำนเข้ำใจ ชี้ให้เห็นประโยชน์ หรือโทษของเรื่องที่กล่ำวถึง เป็ นกำรชักจูงให้ ผู้อ่ำนคล้อยตำม เห็นด้วยหรือเพื่อแนะนำสั่งสอน ปลุกใจหรือเพื่อให้รู้ถึงข้อเท็จจริง กำรเขียนแบบ เทศนำโวหำรต้องอำศัยกลวิธีกำรชักจูงใจ
- 12. ตัวอย่ำงเทศนำโวหำร “เรำคิดว่ำทุกคนที่เกิดมำอย่ำงไม่มีอะไรติดตัวมำเลย แม้แต่ ผ้ำนุ่งผ้ำห่มสักผืนหนึ่งเวลำจำกไปก็นำเอำไปไม่ได้ จะเป็นทรัพย์ สมบัติแท้ ๆ ที่ใกล้ชิดที่สุดก็ต้องฝังหรือเผำเปลี่ยนสภำพไป เมื่อฐำนะ ที่แท้จริงของมนุษย์คือกำรไม่อำจถือกรรมสิทธิ์ในอะไรเลย ไม่ว่ำจะเป็ น ทรัพย์สินหรือชีวิตเลือดเนื้อของตนเช่นนี้ กำรที่เรำจะมำนั่งเศร้ำโศกกับ สิ่งที่เรำไม่สำมำรถจะมีสิทธิ์ครอบครองได้จริงจังนั้น จะต่ำงอะไรกับคน ที่เวียนดีใจเมื่ออำทิตย์ขึ้น และเสียใจเมื่ออำทิตย์ตก ซ้ำแล้วซ้ำเล่ำอยู่ ทุกเมื่อเชื่อวัน” (เชิงผำหิมพำนต์: สุชีพ ปุญญำนุภำพ)
- 13. อุปมำโวหำร หมำยถึง กำรเขียนเป็น สำนวนเปรียบเทียบที่มีควำมคล้ำยคลึงกันเพื่อทำ ให้ผู้อ่ำนเกิดควำมเข้ำใจลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดยกำร เปรียบเทียบสิ่งของที่เหมือนกันเปรียบเทียบโดย โยงควำมคิดไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง หรือเปรียบเทียบ ข้อควำมตรงกันข้ำมหรือข้อควำมที่ขัดแย้งกัน
- 14. ตัวอย่ำงอุปมำโวหำร “อันว่ำแก้วกระจกรวมอยู่กับสุวรรณ ย่อม ได้แสงจับเป็ นเลื่อมพรำยคล้ำยมรกตผู้ที่โง่เขลำ แม้ได้อยู่ใกล้นักปรำชญ์ ก็อำจเป็ นคนเฉลียว ฉลำดได้ฉันเดียวกัน” (หิโตปเทศ: เสฐียรโกเศศ และนำคะประทีป)
- 15.
- 16. ตัวอย่ำงสำธกโวหำร “คนเรำต้องเอำอย่ำงมดอย่ำไปเอำอย่ำงหนอน เพรำะ มดนั้นถึงมันจะตัวเล็กนิดเดียวแต่ก็ขยันขันแข็ง สำมำรถ ลำกเหยื่อชิ้นใหญ่ๆ ได้สบำย แต่ถึงกระนั้นมันก็กลับกิน อำหำรแต่น้อยจนเอวคอดกิ่ว ผิดกันกับหนอน ซึ่งเกียจ คร้ำน เอำแต่กินทั้งวันโดยไม่ทำงำนทำกำรอะไรจนตัวอ้วน อุ้ยอ้ำย ผลสุดท้ำยก็กลำยเป็ นเหยื่ออันโอชะของนกของปลำ” (ลอดลำยมังกร: ประภัสสร เสวิกุล)