Յասինի հորինած անսովոր պատմությունները:

1. Իմ առաջին գիրքը
Յասին Ռաշիդի

2. Կար-չկար մի ծակ կատու կար: Էս ծակ կատուն ապրում էր
ծակ տանը: Մի օր էս ծակ կատուն գնում է տնից դուրս: Նա
անտառում մոլորվում է: Անտառում մի տիեզերանավ է
գտնում: Մտնում է մեջը և մի քանի կոճակ է գտնում և
տարբեր կոճակներ է սեղմում: Տիեզերանավը թռչում է
տիեզերք: Ծակ կատուն չգիտեր ինչ անել և հետ էր տալիս:
Երբ հետ էր տալիս, իր հետ տվածը կոճակների մեջ է
մտնում և տիեզերանավը փչանում է և ընկնում Մարս
մոլորակի վրա: Ծակ կատուն շշմած դուրս է գալիս և
ընկնում Մարսի վրա: Նա Այնտեղ այլմոլորակայինների է
հանդիպում, բայց նրանք չար էին: Նրանք միանգամից
կատվին բռնեցին և գցեցին երկիր մոլորակի: Ծակ կատուն
գժի նման ճչում է և միանգամից ընկնում իր ծակ տանը:

4. Գդալը հյուր էր գնացել թավայի տուն: Թավան էլ
փնթփնթում էր` իր հեռախոսն էր կորցրել: Երբ գտնում է,
զանգում է դանակին և հրավիրում է իրենց տուն և այսպես
բոլորին հրավիրում է իր խնջույքի: Երբ վերջանում է
խնջույքը, տունը աղբով էր լցրած: Ոչ մեկ չէր հավաքում:
Բոլորը գնացին տուն: Թավան ամբողջ աղբը հավաքեց և էլ
ոչ մեկին չհրավիրեց իր տուն:

6. Համակարգիչը զանգեց համակարգչին.
–Մկնիկս կորել է, կարող է տեսել ես…
-Չէ չեմ տեսել.
Համակարգիչը զանգում է իր բոլոր ընկերներին, նույնիսկ
ոստիկաններին, բայց ոչ ոք չգիտեր, թե որտեղ էր մկնիկը:
Իրականում մկնիկը գնացել էր տիեզերք: Նա գնացել էր
Յուպիտեր մոլորակ: Այնտեղ լիքը թակարդներ կային: Նա չէր
իմացել, որ այնտեղ այլմոլորակայիններ կային և նրանք էին
թակարդները դրել: Երբ մկնիկը ընկնում է թակարդների մեջ,
այլմոլորակայիները նրան վերցնում են և գցում երկիր մոլորակ:
Մկնիկը միանգամից ընկնում է համակարգչի մոտ: Համակարգիչը
շատ է ուրախանում:

8. Մի չաչանակ մութ կար: Այնքան չաչանակեց, որ երկնքից
պոկվեց ու ընկավ պապիս գրպանը: Պապս չէր նկատել:
Երբ նա իր շորերը գցում է լվացքի մեջ, մութը թռնում,
կպնում է պապիս և սկսում է չաչանակել: Պապս գժի նման
ճչում է.
-Օգնեցե՜ք, օգնեցե՜ք, մութն է ընկել իմ հետևից…
Երբ արևը դուրս է գալիս, մութը երկինք է բարձրանում
չաչանակելով.
- Վա՜յ, էս ինչ սիրուն արև է, գնամ, մեջը մտնեմ ու, ու, ու,
մի հատ սիրու՜ն, սիրու՜ն , փայլու՜ն արև դառնամ:
Բայց հենց մութը երկինք է բարձրանում, արևի մեջ մտնում,
նորից մութ է դառնում, ու մութը չաչանակելով լացում է.
- Խի՜, խի՜, խի պետք է բարձրանայի երկինք, խի՜, խի՜,
ուղղակի խիիիիի՜: