ว่าด้วย สมณะ จตุโปสถิกชาดกนี้ จักมีแจ้งใน ปุณณกชาดก. พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน ทรงพระปรารภปัญญาบารมี จึงได้ตรัสพระธรรมเทศนานี้ ดังนี้. ความพิศดารว่า วันหนึ่ง ภิกษุทั้งหลายสนทนากันที่โรงธรรมสภาว่า ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย น่าอัศจรรย์จริงหนอ พระศาสดาทรงมีพระปัญญามาก มีพระปัญญากว้างขวาง มีพระปัญญาเร็วไว มีพระปัญญาร่าเริง มีพระปัญญาเฉียบแหลม มีพระปัญญาปรุโปร่ง ทรงย่ำยีถ้อยคำกล่าวร้ายของคนอื่น ทรงทำลายปัญหาอันละเอียด ที่กษัตริย์และบัณฑิตเป็นต้นแต่งขึ้น ได้ด้วยอานุภาพแห่งพระปัญญาของพระองค์ ทรงทรมานให้หมดพยศ แล้วให้ตั้งอยู่ในสรณะและศีล และให้ดำเนินไปตามหนทางอันจะนำสัตว์ไป สู่อมตมหานิพพาน. พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า บัดนี้พวกเธอนั่งสนทนากันด้วยเรื่องอะไรหนอ. เมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบ. จึงตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ข้อที่เราตถาคตได้บรรลุพระปรมาภิสัมโพธิญาณ อันสามารถทำลายเสีย ซึ่งคำที่คนอื่นกล่าวให้ร้าย แนะนำชนทั้งหลายมีกษัตริย์เป็นต้นได้เช่นนี้ ไม่น่าอัศจรรย์ เพราะว่า ตถาคตแม้เมื่อกำลังแสวงหาพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ ในภพก่อน ก็เป็นผู้มีปัญญาย่ำยีถ้อยคำที่คนอื่นกล่าวให้ร้ายเช่นนี้ เหมือนกัน. จริงอย่างนั้น ในกาลที่เราเป็นวิธุรบัณฑิต เราทรมานยักษ์เสนาบดีนามว่า ปุณณกะ ได้ด้วยกำลังญาณบนยอดกาฬคิริบรรพตสูงถึง ๖๐ โยชน์ ปราบให้หมดพยศ ให้ตั้งอยู่ในศีล ๕ จนยอมมอบชีวิตให้แก่เรา. ดังนี้แล้ว ทรงดุษณีภาพ. อันภิกษุเหล่านั้นทูลอาราธนาแล้ว จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัส ดังต่อไปนี้.

1. 1
จตุโปสถิยชาดก
พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๗ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๙ [ฉบับมหาจุฬาฯ]
ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
๓. จตุโปสถิยชาดก (จากพระไตรปิฎก ลาดับเรื่องที่ ๔๔๑)
ว่าด้วยบุคคลทั้ง ๔ รักษาอุโบสถ
(วรุณนาคราชกล่าวว่า)
[๒๔] นรชนใดไม่ทาความโกรธในบุคคลที่ควรโกรธ
และไม่โกรธในกาลไหนๆ นรชนนั้นเป็ นสัตบุรุษ
สัตบุรุษนั้นแม้จะโกรธก็ไม่เปิดเผยความโกรธ นรชนนั้นบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า
เป็นสมณะในโลก
(พญาครุฑกล่าวว่า)
[๒๕] นรชนใดมีท้องพร่องอยู่ ยังอดทนต่อความหิวได้ ฝึกตนได้ มีตบะ
ดื่มน้าและบริโภคอาหารพอประมาณ ไม่ทาความชั่วเพราะเหตุแห่งอาหาร
นรชนนั้นบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า เป็นสมณะในโลก
(ท้าวสักกะตรัสว่า)
[๒๖] นรชนใดละการเล่นและความยินดีในกามทั้งปวงเสียได้
ไม่พูดเหลาะแหละอะไรๆ ในโลก
งดเว้นจากการประดับตบแต่งร่างกายและจากเมถุนธรรม
นรชนนั้นบัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า เป็นสมณะในโลก
(พระเจ้าธนัญชัยได้สดับดังนั้น จึงตรัสว่า)
[๒๗] อนึ่ง นรชนใดสละความหวงแหนและโลภธรรมทั้งปวงได้
ด้วยปัญญาเครื่องกาหนดรู้ นรชนนั้นแลผู้ฝึกตน มีความมั่นคง
ไม่ยึดถือสิ่งหนึ่งสิ่งใดว่าเป็ นของเรา หมดความหวัง บัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า
เป็นสมณะในโลก
(พระราชาเหล่านั้นทั้งหมดพากันถามวิธุรบัณฑิตโพธิสัตว์ว่า)
[๒๘] พวกข้าพเจ้าขอถามท่านผู้มีปัญญาไม่ทราม รู้สิ่งที่ควรทา
พวกข้าพเจ้าเกิดมีการโต้แย้งกันในถ้อยคาทั้งหลาย ในวันนี้
ขอท่านจงตัดความสงสัยลังเลใจให้ด้วย
จงช่วยข้าพเจ้าทั้งหมดให้ข้ามพ้นความสงสัยลังเลใจนั้นเสีย
(วิธุรบัณฑิตโพธิสัตว์กราบทูลว่า)
[๒๙] บัณฑิตเหล่าใดได้เห็นเนื้อความ
บัณฑิตเหล่านั้นจึงจะกล่าวได้อย่างแยบคายในกาลนั้น ขอเดชะพระองค์ผู้จอมชน
ท่านผู้ฉลาดทั้งหลาย
จะแนะนาเนื้อความแห่งถ้อยคาที่ยังมิได้บอกกล่าวได้อย่างไรหนอ

2. 2
[๓๐] ก็พญานาคราชกล่าวสรรเสริญเรื่องอะไร
พญาครุฑบุตรของนางวินตากล่าวสรรเสริญเรื่องอะไร
ราชาแห่งคนธรรพ์กล่าวสรรเสริญเรื่องอะไร
ราชาแห่งชาวแคว้นกุรุผู้ประเสริฐกล่าวสรรเสริญเรื่องอะไร
(พระราชาทั้ง ๔ พระองค์ตรัสกับวิธุรบัณฑิตโพธิสัตว์ว่า)
[๓๑] พญานาคกล่าวสรรเสริญขันติ
พญาครุฑบุตรของนางวินตากล่าวสรรเสริญความเป็นผู้มีอาหารน้อย
ราชาแห่งคนธรรพ์กล่าวสรรเสริญการละความอภิรมย์
พระราชาแห่งชาวแคว้นกุรุผู้ประเสริฐกล่าวสรรเสริญความไม่กังวล
(วิธุรบัณฑิตโพธิสัตว์กราบทูลว่า)
[๓๒] คาเหล่านี้ทั้งหมดเป็ นสุภาษิต ก็ในคาเหล่านี้
หาคาที่เป็นทุพภาษิตไม่ได้สักข้อเดียว และคุณธรรมทั้ง ๔
ประการนี้มีอยู่ในนรชนใดอย่างมั่นคง เหมือนอย่างซี่กาที่สอดใส่ไว้ในดุมเกวียน
นรชนนั้นแลผู้พรั่งพร้อมด้วยธรรมทั้ง ๔ ประการ บัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่า
เป็นสมณะในโลก
(พระราชาทั้ง ๔ พระองค์ตรัสว่า)
[๓๓] ท่านประเสริฐจริงหนอ ยอดเยี่ยม เป็นผู้ถึงธรรม รู้ธรรม
มีปัญญาดี สางปัญหาได้ด้วยปัญญา เป็ นนักปราชญ์ ขจัดความสงสัยลังเลใจเสียได้
เหมือนนายช่างงาตัดงาช้างด้วยเลื่อยอันคม
[๓๔] ท่านผู้เป็นนักปราชญ์ ข้าพเจ้าพอใจการแก้ปัญหาของท่าน
นี้เป็นผ้าสีดอกอุบล ผุดผ่อง เนื้อละเอียดเสมือนควันไฟ หาค่ามิได้
ข้าพเจ้าขอมอบให้ท่านเพื่อบูชาธรรม
[๓๕] ท่านผู้เป็นนักปราชญ์ ข้าพเจ้าพอใจการแก้ปัญหาของท่าน
นี้เป็นพวงมาลาทองคา แย้มบาน มีกลีบถึง ๑๐๐ กลีบ
มีเกษรที่ประดับประดาด้วยรัตนะถึง ๑,๐๐๐
ข้าพเจ้าขอมอบให้ท่านเพื่อบูชาธรรม
[๓๖] ท่านผู้เป็นนักปราชญ์ ข้าพเจ้าพอใจการแก้ปัญหาของท่าน
แก้วมณีหาค่ามิได้ สวยงาม ผุดผ่อง เป็นเครื่องประดับคล้องคอ ของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าขอมอบให้ท่านเพื่อบูชาธรรม
[๓๗] ข้าพเจ้าพอใจการแก้ปัญหาของท่าน ขอมอบโคนม โคผู้ และช้าง
อย่างละ ๑,๐๐๐ ตัว รถเทียมม้าอาชาไนย ๑๐ คัน และบ้านส่วย ๑๖
ตาบลเหล่านี้ให้แก่ท่านเพื่อบูชาธรรม
(พระบรมศาสดาทรงประมวลชาดกมาตรัสพระคาถาสุดท้ายว่า)

3. 3
[๓๘] พญานาคในครั้งนั้น คือ พระสารีบุตร ส่วนพญาครุฑ คือ โกลิตะ
(โกลิตะ คือ พระมหาโมคคัลลานเถระ) ราชาแห่งคนธรรพ์ คือ พระอนุรุทธะ
พระราชา คือ พระอานนท์ผู้เป็ นบัณฑิต ส่วนวิธุรบัณฑิต คือ พระโพธิสัตว์
เธอทั้งหลายจงทรงจาชาดกไว้อย่างนี้แล
จตุโปสถิยชาดกที่ ๓ จบ
------------------------------
คาอธิบายเพิ่มเติมนามาจากบางส่วนของอรรถกถา
จตุโปสถชาดก
ว่าด้วย สมณะ
จตุโปสถิกชาดกนี้ จักมีแจ้งใน ปุณณกชาดก.
จบอรรถกถาจตุโปสถิกชาดกที่ ๓
-----------------------------------------------------
คาอธิบายเพิ่มเติมนามาจากบางส่วนของอรรถกถา
วิธุรชาดก
ว่าด้วย พระวิธูรบัณฑิตทรงบาเพ็ญสัจจะบารมี
พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน ทรงพระปรารภปัญญาบารมี
จึงได้ตรัสพระธรรมเทศนานี้ ดังนี้.
ความพิศดารว่า วันหนึ่ง ภิกษุทั้งหลายสนทนากันที่โรงธรรมสภาว่า
ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย น่าอัศจรรย์จริงหนอ พระศาสดาทรงมีพระปัญญามาก
มีพระปัญญากว้างขวาง มีพระปัญญาเร็วไว มีพระปัญญาร่าเริง
มีพระปัญญาเฉียบแหลม มีพระปัญญาปรุโปร่ง
ทรงย่ายีถ้อยคากล่าวร้ายของคนอื่น ทรงทาลายปัญหาอันละเอียด
ที่กษัตริย์และบัณฑิตเป็ นต้นแต่งขึ้น ได้ด้วยอานุภาพแห่งพระปัญญาของพระองค์
ทรงทรมานให้หมดพยศ แล้วให้ตั้งอยู่ในสรณะและศีล
และให้ดาเนินไปตามหนทางอันจะนาสัตว์ไป สู่อมตมหานิพพาน.
พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า บัดนี้พวกเธอนั่งสนทนากันด้วยเรื่องอะไรหนอ.
เมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรงทราบ. จึงตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย
ข้อที่เราตถาคตได้บรรลุพระปรมาภิสัมโพธิญาณ อันสามารถทาลายเสีย
ซึ่งคาที่คนอื่นกล่าวให้ร้าย แนะนาชนทั้งหลายมีกษัตริย์เป็นต้นได้เช่นนี้
ไม่น่าอัศจรรย์ เพราะว่า
ตถาคตแม้เมื่อกาลังแสวงหาพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ ในภพก่อน
ก็เป็นผู้มีปัญญาย่ายีถ้อยคาที่คนอื่นกล่าวให้ร้ายเช่นนี้ เหมือนกัน. จริงอย่างนั้น
ในกาลที่เราเป็ นวิธุรบัณฑิต เราทรมานยักษ์เสนาบดีนามว่า ปุณณกะ

4. 4
ได้ด้วยกาลังญาณบนยอดกาฬคิริบรรพตสูงถึง ๖๐ โยชน์ ปราบให้หมดพยศ
ให้ตั้งอยู่ในศีล ๕ จนยอมมอบชีวิตให้แก่เรา. ดังนี้แล้ว ทรงดุษณีภาพ.
อันภิกษุเหล่านั้นทูลอาราธนาแล้ว จึงทรงนาเรื่องในอดีตมาตรัส ดังต่อไปนี้.
ในอดีตกาล
พระราชาทรงพระนามว่าธนัญชัยโกรพยราช ทรงครองราชย์ในกรุงอินทปัตตะ
แคว้นกุรุ.
อามาตย์ชื่อว่าวิธุรบัณฑิต ได้เป็นราชเสวกของพระเจ้าธนัญชัยโกรพยราชนั้น.
ในตาแหน่งผู้ถวายอรรถธรรม ท่านเป็นผู้มีถ้อยคาไพเราะ เป็นมหาธรรมกถึก
ประเล้าประโลมพระราชาชาวชมพูทวีปทั้งสิ้น. ด้วยธรรมเทศนา
อันไพเราะจับใจของตน ประหนึ่งกระแสเสียงแห่งพิณอันยังช้างให้รักใคร่ ฉะนั้น.
ไม่ยอมให้พระราชาเหล่านั้นเสด็จ กลับไปยังแว่นแคว้นของพระองค์
แสดงธรรมแก่มหาชน ด้วยพุทธลีลา อาศัยอยู่ในนครนั้นด้วยยศใหญ่.
แม้ในกรุงพาราณสีแล ยังมีพราหมณมหาศาล ๔ คน
เคยเป็นเพื่อนคฤหัสถ์ด้วยกัน. ในเวลาที่ตนแก่ลง เห็นโทษในกามทั้งหลาย
ละทิ้งเหย้าเรือน เข้าไปสู่หิมวันตประเทศ
บวชเป็นฤาษีบาเพ็ญอภิญญาและสมาบัติให้เกิดแล้ว.
มีรากไม้และผลไม้ในป่าเป็นอาหาร อยู่ในหิมวันตประเทศนั้น นั่นแลสิ้นกาลนาน.
จึงเที่ยวจาริกไปเพื่อต้องการเสพรสเค็มและรสเปรี้ยว ไปถึงกรุงกาลจัมปากนคร
ในแคว้นอังคะ. พากันพักอยู่ในพระราชอุทยาน
วันรุ่งขึ้นจึงเข้าไปภิกขาจารยังนคร.
ในกรุงกาลจัมปากะนั้น ยังมีกุฏุมพีอยู่ ๔ สหาย
เลื่อมใสในอิริยาบถของฤาษีเหล่านั้น. ต่างก็ไหว้แล้วรับเอาภิกษาภาชนะ
นามาสู่เรือนของตน คนละองค์ๆ อังคาสด้วยอาหารอันประณีต.
จึงขอรับปฏิญญาแล้วให้อยู่ในสวน. ดาบสทั้ง ๔ ครั้นฉันอาหารในเรือนกุฏุมพี ๔
สหายเสร็จแล้ว. มีความประสงค์จะพักผ่อนกลางวัน
จึงองค์หนึ่งไปสู่ภพชั้นดาวดึงส์ องค์หนึ่งไปสู่ภพพระยานาค
องค์หนึ่งไปสู่ภพพระยาครุฑ องค์หนึ่งไปสู่พระราชอุทยานชื่อว่ามิคาชินะ
ของพระเจ้าโกรพยราช. บรรดาดาบสทั้ง ๔, องค์ที่ไปพักผ่อนกลางวันยังเทวโลก
ได้เห็นพระอิสริยยศแห่งท้าวสักกเทวราช.
จึงได้พรรณนาพระอิสริยยศนั้นนั่นแลแก่กุฏุมพีผู้เป็ นอุปัฏฐากของตน.
องค์ที่ไปพักผ่อนกลางวันยังพิภพนาค ได้เห็นสมบัติของพระยานาค.
เมื่อกลับมาถึงแล้ว
จึงพรรณนาสมบัติของพระยานาคนั้นนั่นแลแก่กุฏุมพีผู้เป็ นอุปัฏฐากของตน.
องค์ที่ไปพักผ่อนกลางวัน ยังพิภพพระยาครุฑ
ได้เห็นเครื่องประดับของพระยาครุฑ. เมื่อกลับมาแล้ว

5. 5
จึงพรรณนาเครื่องประดับของพระยาครุฑนั้นแก่กุฏุมพีผู้เป็ นอุปัฏฐากของตน.
องค์ที่ไปพักผ่อนกลางวัน
ยังพระราชอุทยานของพระเจ้าโกรพยราชได้เห็นสมบัติอันเลิศด้วยความงามคือ
สิริของพระเจ้าธนัญชัย.
ครั้นกลับมาจึงพรรณนาโภคสมบัติของพระเจ้าธนัญชัยนั้นแก่กุฏุมพีผู้เป็ นอุปัฏฐา
กของตน.
กุฏุมพี ๔ สหายนั้น เมื่อปรารถนาฐานะนั้นๆ
จึงบาเพ็ญบุญมีทานเป็นต้น. ในที่สุดแห่งการสิ้นอายุ
คนหนึ่งบังเกิดเป็ นท้าวสักกเทวราช. คนหนึ่งพร้อมด้วยบุตรและภรรยา
เกิดเป็นพระยานาคในนาคพิภพ.
คนหนึ่งเกิดเป็ นพระยาครุฑในฉิมพลีรุกขพิมาน.
คนหนึ่งเกิดในครรภ์ของพระอัครมเหสี ของพระเจ้าธนัญชัย. ดาบสทั้ง ๔
นั้นก็ไม่เสื่อมจากฌาน ทากาละแล้วบังเกิดในพรหมโลก.
บรรดากุฏุมพี ๔ สหายนั้น กุฏุมพีผู้เป็ นพระโกรัพยกุมาร
ทรงเจริญวัยขึ้นแล้ว. ครั้นพระราชบิดาสวรรคต ทรงครองราชสมบัติสืบสันติวงศ์
ครองราชย์โดยธรรม โดยถูกต้อง.
อันพระเจ้าโกรพยราชนั้นทรงพอพระราชหฤทัยในการทรงสกา.
ท้าวเธอทรงตั้งอยู่ในโอวาทของวิธุรบัณฑิต ทรงบาเพ็ญทาน รักษาเบ็ญจศีล
และอุโบสถศีล.
วันหนึ่ง ท้าวเธอทรงสมาทานอุโบสถแล้ว ทรงดาริว่า
เราจะพอกพูนวิเวก ดังนี้แล้ว. เสด็จพระราชดาเนินสู่พระราชอุทยานประทับนั่ง
ณ มนุญสถาน ทรงเจริญสมณธรรม.
ฝ่ายท้าวสักกเทวราชทรงสมาทานอุโบสถแล้ว ทรงพระดาริว่า ในเทวโลก
ยังมีความกังวลอยู่ ดังนี้แล้ว. จึงเสด็จไปยังพระอุทยานนั้นนั่นแลในมนุษย์โลก.
ได้ประทับนั่ง เจริญสมณธรรมอยู่ ณ มนุญสถาน.
แม้วรุณนาคราชสมาทานอุโบสถแล้วคิดว่า ในนาคพิภพมีความกังวลอยู่
จึงไปในพระราชอุทยานนั้น. นั่งเจริญสมณธรรม ณ มนุญสถานส่วนหนึ่ง.
ฝ่ายพระยาครุฑสมาทานอุโบสถแล้วก็ดาริว่า ในพิภพครุฑมีความกังวล
จึงไปในพระราชอุทยานนั้น แล้วนั่งเจริญสมณธรรม ณ มนุญสถานส่วนหนึ่ง.
พระราชาทั้ง ๔ พระองค์นั้น ในเวลาเย็นออกจากที่อยู่ของตนๆ
ไปพบกันที่ฝั่งสระโบกขรณี อันเป็นมงคลพอเห็นกันและกัน
ต่างก็มีความพร้อมเพรียงชื่นชมยินดี เข้าไปตั้งไว้ซึ่งจิตมีเมตตาแก่กันและกัน
ต้อนรับด้วยถ้อยคาอันไพเราะ ด้วยอานาจแห่งความรักใคร่
ซึ่งเคยมีแก่กันและกันในปางก่อน. ฝ่ายท้าวสักกเทวราช
ประทับนั่งเหนือพื้นศิลาอันเป็ นมงคล. ส่วนพระราชาทั้ง ๓ นั้น

6. 6
ทรงทราบโอกาสที่ควรแก่พระองค์ๆ.
ลาดับนั้น ท้าวสักกเทวราชจึงตรัสกับพระราชาทั้ง ๓ นั้นว่า พวกเราทั้ง
๔ ล้วนเป็ นพระราชาสมาทานอุโบสถ. แต่ในบรรดาเราทั้ง ๔
ใครจะมีศีลมากกว่ากัน.
ลาดับนั้น วรุณนาคราชได้พูดขึ้นว่า ศีลของข้าพเจ้าเท่านั้น
มากกว่าศีลของพวกท่านทั้ง ๓. ท้าวสักกเทวราชตรัสถามเธอว่า
เหตุไฉนในเรื่องนี้ ท่านจึงพูดอย่างนั้น. วรุณนาคราชกล่าวว่า เหตุว่า
พระยาครุฑนี้เป็ นข้าศึกแก่พวกข้าพเจ้า ทั้งที่เกิดแล้วและยังไม่เกิด.
แม้ข้าพเจ้าเห็นพระยาครุฑ ผู้เป็นข้าศึกที่อาจทาร้ายพวกข้าพเจ้าให้สิ้นชีวิต
ได้เช่นนี้. ก็มิได้ทาความโกรธต่อพระยาครุฑนั้นเลย เพราะเหตุนี้
ศีลของข้าพเจ้าจึงมากกว่าๆ ศีลของท่านทั้ง ๓ ดังนี้แล้ว จึงตรัสคาถาที่ ๑
ในจตุโปสถชาดก ในทสกนิบาตดังนี้ว่า
คนใดย่อมไม่ทาความโกรธ ในบุคคลควรโกรธ.
อนึ่งคนใดเป็ นสัปบุรุษ ย่อมไม่โกรธในกาลไหนๆ. ถึงเขาโกรธแล้ว
ก็หาทาความโกรธให้ปรากฏไม่. บัณฑิตทั้งหลายเรียกคนนั้นแลว่า ผู้สงบในโลก.
พระยาครุฑได้สดับดังนั้น จึงกล่าวว่า
นาคนี้เป็ นอาหารอย่างดีของข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าแม้เห็นนาค
ผู้เป็นอาหารอย่างดีเช่นนี้แล้ว ก็อดกลั้นความอยากไว้เสีย ไม่ทาความชั่ว
เพราะเหตุแห่งอาหาร เพราะฉะนั้น ศีลของข้าพเจ้าจึงมากกว่า
ดังนี้แล้วจึงกล่าวคาถาว่า
คนใดมีท้องพร่อง แต่ทนความอยากไว้ได้. เป็ นผู้ฝึกฝน
มีความเพียรเผาผลาญกิเลส. บริโภคข้าวและน้าพอประมาณ ไม่ทาความชั่ว
เพราะเหตุแห่งอาหาร. ปราชญ์เรียกคนนั้นแลว่า ผู้สงบในโลก.
ลาดับนั้น ท้าวสักกเทวราชจึงตรัสว่า
ข้าพเจ้าละสมบัติในเทวโลกอันมีความสุขเป็นเหตุใกล้มีประการต่างๆ
มาสู่มนุษยโลกเพื่อต้องการจะรักษาศีล เพราะฉะนั้น
ศีลของข้าพเจ้าจึงมากกว่าศีลของท่าน ดังนี้แล้วจึงตรัสพระคาถานี้ว่า
บุคคลใดละขาดการเล่น การยินดีในกามได้ทั้งหมด
ไม่พูดเหลาะแหละแม้น้อยหนึ่งในโลก เว้นจากเมถุน เว้นจากตกแต่งร่างกาย.
นักปราชญ์ทั้งหลายเรียกคนนั้น นั่นแลว่า เป็นผู้สงบในโลก.
แม้ท้าวสักกเทวราชก็ย่อมทรงสรรเสริญศีลของพระองค์เท่านั้น.
พระเจ้าธนัญชัยได้ทรงสดับดังนั้นจึงตรัสว่า วันนี้
ข้าพเจ้าละราชสมบัติที่หวงแหนเป็ นอันมาก
และพระราชวังที่พรั่งพร้อมด้วยเหล่าหญิงนักฟ้ อนหกหมื่น
มาบาเพ็ญสมณธรรมอยู่ในพระราชอุทยานนี้ ฉะนั้น ศีลของข้าพเจ้าจึงมากกว่า

7. 7
ดังนี้แล้ว จึงได้ตรัสพระคาถานี้ว่า
นรชนใดแล กาหนดรู้วัตถุกาม และกิเลสกามด้วยปริญญาแล้ว.
สละวัตถุกามและกิเลสกามทั้งปวงได้เด็ดขาด.
นักปราชญ์ทั้งหลายเรียกนรชนนั้นแล ผู้ฝึกตนแล้วมีตนอันมั่นคง
ปราศจากตัณหาเป็ นเหตุยึดถือว่าของเรา หมดความหวังว่า เป็ นผู้สงบในโลก.
ดังนั้น พระราชาทั้ง ๔ พระองค์นั้นต่างสรรเสริญศีลของตนๆ
เท่านั้นว่า มีมากกว่าดังนี้แล้ว. จึงตรัสถามพระเจ้าธนัญชัยว่า ดูก่อนมหาราชเจ้า
ก็ใครๆ เป็นบัณฑิตในสานักของพระองค์
ที่จะพึงบรรเทาความสงสัยของพวกเรามีอยู่หรือ. พระเจ้าธนัญชัยตรัสตอบว่า
มีอยู่มหาราชเจ้า คือวิธุรบัณฑิต ผู้ดารงตาแหน่งอรรถธรรมานุสาสน์.
เป็นผู้ทรงปัญญา หาผู้เสมอเหมือนมิได้ จักบรรเทาความสงสัยของพวกเราได้.
พวกเราจงพากันไปยังสานักของวิธุรบัณฑิตนั้นเถิด. พระราชาทั้ง ๓
พระองค์นั้นทรงรับคาพร้อมกันแล้ว.
ลาดับนั้น
พระราชาเหล่านั้นทั้งหมดพากันเสด็จออกจากพระราชอุทยาน ไปสู่โรงธรรมสภา
รับสั่งให้ประดับธรรมาสน์ เชิญพระโพธิสัตว์ให้นั่ง ณ
ท่ามกลางบัลลังก์อันประเสริฐ ทาปฏิสันถารแล้วประทับนั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง.
แล้วได้ตรัสกะบัณฑิตว่า ความสงสัยเกิดขึ้นแก่พวกเรา
ขอท่านจงทรงบรรเทาความสงสัยนั้นเถิด ดังนี้แล้ว ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า
ข้าพเจ้าทั้งหลาย ขอถามบัณฑิต ผู้มีปัญญาไม่ต่าทราม
สามารถรู้เหตุและมิใช่เหตุ ควรทาและไม่ควรทา. ด้วยการโต้เถียงกันในเรื่องศีล
ได้เกิดมีแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย. ขอท่านได้โปรดตัดความสงสัย
คือวิจิกิจฉาทั้งหลายให้ในวันนี้. จงช่วยพวกข้าพเจ้าทั้งปวงให้ข้ามพ้นความสงสัย
ในวันนี้เถิด.
ลาดับนั้น วิธุรบัณฑิตได้สดับพระกระแสรับสั่งของพระราชาทั้ง ๔
พระองค์นั้น. จึงทูลว่า ข้าแต่พระมหาราชเจ้า
เรื่องโต้เถียงกันที่อาศัยศีลของพระองค์ทั้งหลายเกิดแล้วนั้น.
ข้าพระองค์จะทราบได้อย่างไรว่า พระกระแสรับสั่งนั้น เช่นไรผิด เช่นไรถูก.
ดังนี้แล้ว จึงกล่าวคาถานี้ว่า
บัณฑิตทั้งหลาย ผู้ที่เห็นข้อความแต่จะตัดสินความ
ด้วยอุบายอันแยบคายได้. ในเมื่อโจทก์และจาเลยบอกข้อที่พิพาทกันให้ตลอด.
ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งทวยราษฎร์ ข้าพระองค์ขอพระวโรกาส
บัณฑิตผู้ฉลาดทั้งหลาย เมื่อโจทก์และจาเลย ไม่บอกข้อความให้แจ้ง
จะพึงตัดสินพิจารณาข้อความนั้น ได้อย่างไร. เหตุนั้น
ขอพระองค์ตรัสเล่าข้อความให้ข้าพระองค์ทราบก่อน.

8. 8
พระมหาสัตว์ทูลต่อไปว่า
พระยานาคราชตรัสว่าอย่างไร พระยาครุฑตรัสว่าอย่างไร
ท้าวสักกเทวราชตรัสว่าอย่างไร ส่วนมหาราชเจ้า
ผู้เป็นจอมแห่งชาวกุรุรัฐตรัสว่าอย่างไร.
ลาดับนั้น พระราชาทั้ง ๔
พระองค์นั้นตรัสพระคาถาตอบพระมหาสัตว์นั้นว่า
พระยานาคย่อมทรงสรรเสริญอธิวาสนขันติ กล่าวคือ
ความไม่โกรธในบุคคล แม้ผู้ควรโกรธ.
พระยาครุฑย่อมทรงสรรเสริญการไม่ทาความชั่ว เพราะเหตุแห่งอาหาร
กล่าวคือบริโภคอาหารแต่น้อย.
ท้าวสักกเทวราชทรงสรรเสริญการละความยินดีในกามคุณ ๕.
พระเจ้ากุรุรัฐทรงสรรเสริญความไม่มีความกังวล.
พึงทราบคาอันเป็นคาถานั้นดังต่อไปนี้ว่า
ดูก่อนบัณฑิต พระยานาคราชสรรเสริญอธิวาสนขันติ
กล่าวการไม่โกรธในบุคคล แม้ผู้ควรโกรธ.
พระยาครุฑย่อมสรรเสริญการไม่ทาความชั่ว เพราะเหตุแห่งอาหาร
กล่าวคือการบริโภคอาหารน้อย. ท้าวสักกเทวราช
ทรงสรรเสริญการละความยินดีในกามคุณ ๕.
พระเจ้ากุรุรัฐทรงสรรเสริญความไม่มีความกังวล.
พระมหาสัตว์ได้สดับพระกระแสรับสั่งของพระราชาทั้ง ๔
พระองค์แล้ว กล่าวคาถานี้ว่า
พระกระแสรับสั่งทั้งปวงนี้เป็ นสุภาษิตทั้งหมด
แท้จริงพระกระแสรับสั่งเหล่านี้ จะเป็ นทุพภาษิตเพียงเล็กน้อยหามิได้. คุณธรรม
๔ ประการนี้ตั้งมั่นอยู่ในนรชนใด เป็นดังกาเกวียนที่รวมกันอยู่ที่ดุมเกวียน.
บัณฑิตเรียกนรชนผู้ประกอบพร้อมด้วยธรรม ๔ ประการนั้นแลว่า
เป็นผู้สงบในโลก.
พระมหาสัตว์ได้ทาศีลของพระราชาทั้ง ๔
พระองค์ให้มีคุณสม่าเสมอกันทีเดียวอย่างนี้.
ท้าวเธอทั้ง ๔ ครั้นได้ทรงสดับดังนั้น ต่างมีพระหฤทัยร่าเริงยินดี
เมื่อจะทรงชมเชยพระมหาสัตว์ จึงตรัสพระคาถานี้ว่า
ท่านเป็นผู้ประเสริฐสุด เป็นผู้ยอดเยี่ยม ไม่มีใครเทียมถึง มีปัญญาดี
รักษาธรรม และรู้แจ้งธรรม วิเคราะห์ปัญหาของพวกข้าพเจ้าได้ด้วยดี
ด้วยปัญญาของตน. พวกข้าพเจ้าอ้อนวอนท่านว่า ขอท่านผู้เป็ นปราชญ์
จงตัดความสงสัยลังเลใจของพวกข้าพเจ้า ให้ขาดไปในวันนี้เหมือนช่างทางาช้าง
ตัดงาช้างให้ขาดไปด้วยเลื่อยอันคม ฉะนั้น.

9. 9
พระราชาแม้ทั้ง ๔ พระองค์นั้น
ครั้นตรัสชมเชยพระมหาสัตว์อย่างนั้นแล้ว
ต่างทรงพอพระหฤทัยด้วยพยากรณ์ปัญหาของพระมหาสัตว์. ลาดับนั้น
ท้าวสักกเทวราชจึงทรงบูชาพระมหาสัตว์ ด้วยผ้าทุกุลพัสตร์อันเป็นทิพย์.
พระยาครุฑบูชาด้วยมาลัยทอง วรุณนาคราชบูชาด้วยแก้วมณี
พระเจ้าธนัญชัยบูชาด้วยวัตถุต่างๆ มีโคนมนับจานวนพันเป็ นต้น.
พระราชาทั้ง ๔ พระองค์นั้นได้ตรัสอย่างนี้ว่า
ดูก่อนท่านผู้เป็นนักปราชญ์ ข้าพเจ้ายินดีด้วยการพยากรณ์ปัญหานี้
ผ้าทิพย์สีดอกบัวเขียว ปราศจากมลทิน เนื้อละเอียดดังควันเพลิง หาค่ามิได้
ข้าพเจ้าให้แก่ท่านเพื่อบูชาธรรม. พระยาครุฑบูชาด้วยดอกไม้ทองตรัสว่า
ดูก่อนท่านผู้เป็นนักปราชญ์ ข้าพเจ้ายินดีด้วยการพยากรณ์ปัญหานี้
ดอกไม้ทองมีกลีบร้อยกลีบแย้มออกแล้ว มีเกสรแล้วด้วยแก้วนับด้วยพัน
ข้าพเจ้าให้แก่ท่านเพื่อบูชาธรรม. พระยาวรุณนาคราชบูชาด้วยแก้วมณีตรัสว่า
ดูก่อนท่านผู้เป็นนักปราชญ์ ข้าพเจ้ายินดีด้วยการพยากรณ์ปัญหานี้
แก้วมณีอันเป็ นเครื่องประดับของข้าพเจ้า มีสีงดงามผุดผ่อง หาค่ามิได้
ข้าพเจ้าให้แก่ท่านเพื่อบูชาธรรม. พระเจ้าธนัญชัยทรงบูชาด้วยวัตถุต่างๆ
มีโคนมพันหนึ่งเป็ นต้น แล้วมีพระราชดารัสว่า
ข้าพเจ้ายินดีด้วยการพยากรณ์ปัญหา โคนมพันหนึ่งและโคอุสุภราชนายฝูง รถ
๑๐ คัน เทียมด้วยอาชาไนย บ้านส่วย ๑๖ บ้านเหล่านี้
ข้าพเจ้าให้แก่ท่านเพื่อบูชาธรรม.
พระราชาทั้ง ๔ พระองค์มีท้าวสักกเทวราชเป็นต้น
ครั้นทรงบูชาพระมหาสัตว์แล้ว ได้เสด็จไปยังที่ประทับของพระองค์ตามเดิม
ด้วยประการฉะนี้.
จบจตุโปสถกัณฑ์
---------------------------