Jak przewodzić innym?Umiejętności przywódcze jednostki determinują poziom jej sukcesu, a także sukcesu tych, którzy z nią współdziałają.
2.
Kategorie przywódców: Przywódcynaturalni: Wrodzone predyspozycje przywódcze. Postrzeganie wzorców przywództwa przez całe życie. Doskonalenie umiejętności przywódczych świadomie. Samodyscyplina. Przywódcy ukształtowani: Postrzeganie wzorców przywództwa przez większą cześć życia. Doskonalenie umiejętności przywódczych świadomie. Samodyscyplina. Przywódcy kształtujący się: Niedawne zetknięcie się z wzorcami przywództwa. Nauka umiejętności przywódczych. Samodyscyplina. Przywódcy potencjalni: Brak zetknięcia się z wzorcami przywództwa lub zetknięcie się z nimi w niewielkim zakresie. Brak nauki umiejętności przywódczych lub nauka w ograniczonym zakresie. Chęć stania się przywódcą.
Pięć poziomów przywództwa:5 Osobowość (szacunek) 4 Kształtowanie ludzi (reprodukcja) 3 Produkcja (rezultaty) 2 Przyzwolenie (powiązania) 1 Pozycja społeczna (uprawnienia)
5.
Klucz do przywództwaSukces – to stopniowe osiąganie wcześniej określonego celu. Dyscyplina priorytetów i zdolność do pracy zmierzającej do wyznaczonego celu mają zasadnicze znaczenie dla sukcesu przywódcy. 20% priorytetów zapewni ci 80% produkcji , jeżeli poświęcisz swój czas, energię, pieniądze i ludzi 20% priorytetowych zadań. Zasada Pareto
6.
Sposoby planowania działań:Inicjatorzy- (Przywódcy) inicjują przewodzą, żyją realizacją swoich planów, inwestują swój czas w kontakt z ludźmi, ich terminarze odzwierciedlają pragnienia i aspiracje. Naśladowcy reagują, słuchają, czekają, aż ktoś nawiąże kontakt, żyją z dnia na dzień, spędzają czas z ludźmi, ich terminarze odzwierciedlają konieczności życiowe.
7.
Integralność -kluczowy element przywództwa. buduje zaufanie, sprzyja wywieraniu wpływów, sprzyja wysokim standardom, daje solidną reputację, oznacza przeżycie samemu wszystkiego, co proponuje się innym, prowadzi do przywództwa wiarygodnego, nie tylko zwycięskiego, nie zdobywa się jej łatwo. Przywódca musi inicjować zmiany, bo ZMIANA = ROZWÓJ
8.
Rozwiązywanie problemów Prawidłowerozpoznanie problemu: Wyczuwanie problemu, zanim pojawi się w polu widzenia (intuicja). Poszukiwanie problemu zadawanie pytań (ciekawość). Zbieranie danych (opracowanie). Dzielenie się swymi odczuciami z gronem zaufanych osób (komunikacja). Definicja problemu (opis). Sprawdzenie zasobów informacyjnych (ocena). Podjęcie decyzji (przywództwo).
9.
Postawa lidera Postawynie do zaakceptowania: nieumiejętność współżycia z innymi pracownikami, nieuczciwość i kłamstwo, negatywna postawa, brak motywacji, niewykonanie lub odmowa wykonania polecenia.
10.
Kształtowanie właściwej postawyStadia zmiany postawy: Identyfikacja uczuć, z którymi wiążą się problemy. Identyfikacja zachowań związanych z problemami. Identyfikacja myśli stanowiących źródło problemów. Identyfikacja prawidłowego myślenia. Publiczne zobowiązanie do poprawnego myślenia. Konstrukcja planu poprawnego myślenia. Prosty plan pomagający zmienić niewłaściwe postawy: Uważaj, co mówisz. Uważaj, co czytasz. Uważaj, czego słuchasz. Uważaj, z kim przebywasz. Uważaj, co robisz. Uważaj, jak się nudzisz.
11.
Kształtowanie ludzi (otoczenialidera) Zasady kierowania rozwojem ludzi: docenianie ludzi; zajęcie się ludźmi; relacje oparte na więzi z ludźmi; ustanawianie norm; wpływ na ludzi. Pożądane cechy przywódcy: przyjmowanie słusznych założeń dotyczących ludzi, umiejętność sformułowania właściwych pytań, umiejętność udzielenia odpowiedniej formy pomocy.
12.
Motywacje Struktura procesupowstawania motywacji: Znaczący wkład. Współwłasność celu. Uznanie. Jasne oczekiwania. Przyczyny demotywacji – co ludzi zniechęca: Publiczne upokarzanie. Manipulowanie. Brak wrażliwości.
13.
Działania niepożądane dladobrego przywódcy: Niechęć przyjmowania sugestii. Niechęć do wyrównywania krzywd. Brak stosowania zachęty. Krytyka pracowników w obecności kolegów. Nie liczenie się z opiniami podwładnych. Nie informowanie pracowników o postępach. Protekcjonizm.
14.
Wizja Posiadanie wizji stanowi istotę przywództwa. Można wyróżnić 4 poziomy postrzegania wizji: brak wizji (błądzenie); dostrzeganie wizji, ale nieumiejętność jej urzeczywistnienia (naśladownictwo); dostrzeganie i realizacja (odnoszenie sukcesów); dostrzeganie, realizacja oraz pomoc innym by też mogli zobaczyć (przywództwo). Wiarygodność wizji określa przywódca. Akceptacja wizji zależy od czasu jej prezentacji. Wartość wizji determinuje jej energia oraz kierunek. Ocena wizji zależy od poziomu zaangażowania ludzi. Sukces wizji jest możliwy, gdy przywódca podzieli się ze swymi zwolennikami jej własnością. Zasady dotyczące wizji
15.
Wizerunek zwycięskiego zespołuZwycięskie zespoły: Posiadają wielkich przywódców. Przyciągają szlachetnych ludzi. Grają, aby wygrać, Sprzyjają sukcesom innych grup. Stale się doskonalą.
16.
1. Wielki przywódcaKreuje odpowiednie środowisko. Posiada dobrą orientacje co do podstawowych ludzkich potrzeb. Unika „siedmiu grzechów głównych”: Zjednywania sobie sympatii kosztem szacunku. Niekorzystania z rad i pomocy członków grupy wiodącej. Marnotrawienia talentów przez kurczowe trzymanie się reguł. Tolerowania niekonstruktywnej krytyki. Nierozwijania poczucia odpowiedzialności członków grupy wiodącej. Traktowania wszystkich w ten sam sposób. Nieinformowania ludzi w wystarczającym stopniu.
17.
2. Wartościowi ludziePięć zasad kadrowych pozwalających pozyskać do grupy wiodącej najlepszych kandydatów: Im mniejsza organizacja, tym ważniejszy dobór personelu. Dokładne określenie, jakiej osoby poszukujemy. Określenie wymogów stanowiska danej pracy. Określenie wymagań oraz aspiracji potencjalnego kandydata. W przypadku niemożliwości zatrudnienia najlepszego kandydata, przyjmuje się młodego, który wkrótce będzie najlepszy.
18.
3. „Gra poto, by wygrać” Różnica między grą, „aby wygrać” i grą „aby nie stracić” – to różnica między sukcesem, a przeciętnością notoryczne niewykorzystywanie szans rzadko czynione postępy podejmowanie ryzyka podejmowanie trudnych decyzji życie na krawędzi dokonywanie zmian „ by nie stracić” „ aby wygrać”
19.
Organizacja własnego życia1. Ustalenie priorytetów. 2. Wpisanie priorytetów do kalendarza. 3. Pozostawienie marginesu czasu na rzeczy nieoczekiwane. 4. Zajęcie się jedną sprawą w danym czasie. 5. Organizacja miejsca pracy. 6. Praca zgodna z temperamentem. 7. Wykorzystanie czasu dojazdów do lżejszej pracy. 8. Tworzenie systemów zgodnych z indywidualnymi upodobaniami. 9. Wykorzystanie czasu między spotkaniami. 10. Koncentracja na rezultatach, a nie na samym działaniu. Dziesięć zasad osobistej organizacji: Kwestia odpowiedzialności: „ Ceną wielkości jest odpowiedzialność” W. Churchill Odpowiedzialność za to, kim się jest. Odpowiedzialność za to, co można robić . Odpowiedzialność za to, co się przyjęło . Odpowiedzialność za tych, którymi się kieruje.
20.
Organizowanie czasu: Gospodarowanieczasem oznacza panowanie nad własnym czasem i pracą, czyli niedopuszczenie do tego, by one panowały nad nami. Właściwe wykorzystanie czasu Każdy powinien wygospodarować czas na: prace, myślenie, zabawę, czytanie, uprzejmość, marzenia, miłość, radość.
21.
Organizowanie czasu: Definiowaniecelów. Efektywność kierowania jest możliwa, gdy realizuje się jednoznacznie określone cele. Planowanie pisemne. Zastosowanie planów dnia: spisanie terminów spraw i zajęć, określenie ram czasowych wykonywanej pracy, planowanie rezerw czasu, wykonywanie zadań priorytetowych, zlecanie prac innym, kontrola wykonania prac. Ustalenie priorytetów. „ Lepiej wykonać właściwą pracę (efektywność), niż jakąś pracę wykonywać ‘właściwie’ (efektowność)”.
22.
Organizowanie czasu Pozytywnenastawienie Każdego dnia powinno się wygospodarować czas na: Aktywność sprawiającą przyjemność. Działania zbliżające do osiągnięcia osobistych celów. Działania stanowiące przeciwwagę pracy (sport, rodzina, hobby). Spokój w działaniu: Sprawdzenie planu dnia. Przygotowanie do pracy. Zakończenie pracy, bilans dnia. Uwzględnienie krzywej wydajności: Szczyt wydajności – godziny przedpołudniowe. Spadek wydajności – popołudnie. Ponowny wzrost wydajności – wczesny wieczór. Godzina spokoju Zarządzanie poprzez zlecanie. Zlecanie prac oznacza: Odciążenie siebie oraz zdobycie czasu na zadania ważne. Szansę rozwoju, motywację dla pracowników.
23.
Organizowanie czasu Możliwościwykonywania zadań: Zadania pilne i ważne wykonuje się osobiście i natychmiastowo. Zadania dużej wagi, ale niezbyt pilne, mogą poczekać, należy jednak zaplanować ich realizację. Zadania niewielkiej wagi, lecz pilne powinny być zlecane komuś innemu do wykonania lub załatwiane na końcu. Zadania, które nie są pilne, ani ważne nie powinny być brane pod uwagę.
24.
Organizowanie czasu Terminarz (agenda) jest osobistym narzędziem pracy, które pomaga: zachować rozeznanie co do wszystkich prac; zaplanować systematycznie i celowo wszystkie działania, lepiej organizować i kontrolować załatwianie oraz kontynuację spraw. Konsekwencja w działaniu pozwala: lepiej przygotować się do kolejnego dnia pracy; zaplanować następny dzień; osiągać cele dnia; podnieść osobistą wydajność; zyskać na czasie dzięki metodycznemu sposobowi pracy.
25.
Bibliografia: J. C.Maxwell, Być liderem , Wydawnictwo Medium. R. Cialdini, Wywieranie wpływu na ludzi , Gdańsk 2004. L. J. Seiwert, Jak organizować czas?, Warszawa 1998. R. Bandler, J. Grinder, Z żab w księżniczki , Gdańsk 2001. W. Hars, Jestem dobry , Warszawa 2000.
