จัดทำโดย นาย ณกาญจน์ อ่อนละออ เลขที่ 1 นาย ปัณณทัต เอกวชิราเดชากูล เลขที่ 2 นาย ชนิสร บุญแก้ว เลขที่ 4 นาย อิทธิกร ธรรมวิเศษ เลขที่ 5 นาย ณัฐวัฒน์ วรรณะ เลขที่ 6 นาย ธนานนท์ คุ้มครอง เลขที่ 8 นาย ปรินทร์ ไผทฉันท์ เลขที่ 9 นายอิทธิวัฒน์ วาสนาทิพย์ เลขที่ 12 ชั้น ม.6/1

2. 2.1 โครงสร้ างภาษาจาวา
ภาษาจาวาจะเริ่ มด้ วยการสร้ างคลาสแล้ วตามด้ วยคาสัง เช่น
่
Public class Simple{
Public static void main(String[]args){
System.out.println(“Programming is
great fun!”);
}
}

3. ซึงเป็ นการสร้ างคลาสชื่อ Simple โดยชื่อคลาสต้ องเป็ นชื่อเดียวกับ
่
โปรแกรมโดยบันทึกเป็ นโปรแกรมชื่อ Simple.java โปรแกรมนี ้ใช้
System.out.println ในการแสดงผลโดยจบลงด้ วยเครื่ องหมายเซมิโคลอน
( ; ) ในภาษาจาวาตัวพิมพ์เล็กและใหญ่มีความหมายต่างกัน โปรแกรมจะเริ่มต้ นด้ วย
คาว่า public ตามด้ วย class แล้ วตามด้ วยชื่อคลาส คลาสที่สร้ างขึ ้นจะอยุใน ่
เครื่ องหมายปี กกา ในบรรทัดที่สองของโปรแกรมซึงเขียนว่า
่
public static void main(String[]args)

4. คือเมธอดของคลาส โดยใช้ main บอกว่าเป็ นเมธอดหลัก โดยจะ
เริ่มเขียนด้ วย public ตามด้ วย static เพื่อแสดงว่าโปรแกรมสามารถเรี ยก
เมธอดนึ ้ขึ ้นมาทางานได้ โดยไม่ต้องสร้ างออบเจ็กต์ขึ ้นมาส่วนคาว่า void เป็ น
การบอกว่าไม่มีการส่งค่ากลับคืน ส่วนอากิวเมนต์ในวงเล็บหลัง main ใช้ สง ่
ค่าข้ อมูลเข้ าเมธอด

5. 2.2 เมธอดแสดงผลทางจอภาพพืนฐาน
้
ในภาษาจาวาจะใช้ เมธอด print และ println ในการแสดงผลทาง
จอภาพ โดยจะอยูน่
ออบเจ็กต์ out ซึงอยูในคลาส System รูปแบบการใช้ งานเมะอดทังสองคือ
่ ่ ้
System.out.print(data);
System.out.println(data);
โดย data เป็ นข้ อมูลที่ต้องการแสดงผล การใช้ print หลังจา
แสดงผลแล้ วจะไม่ขึ ้นบรรทัดใหม่ ส่วน println จะขึ ้นบรรทัดใหม่

6. ในการแสดงผลด้ วยเมธอด print หรื อ println นันสามารถใช้
้
escape sequence สาหรับควบคุมการแสดงผลได้ ดงต่อไปนี ้
ั
escape sequence ชื่อ ความหมาย
n Newline ขึ ้นบรรทัดใหม่
t Horizontal tab แท็บแนวนอน
b Backspace ถอยหลัง 1 ช่องตัวอักษร
r Return เลื่อนเคอร์ เซอร์ ไปซ้ ายสุด
Backslash ตัวอักษร
’ Single quote ตัวอักษร ’
” Double quote ตัวอักษร “

7. 2.3 ชนิดของข้ อมูล ตัวแปรและค่ าคงที่
ในภาษาจาวาแบ่งข้ อมูลออกเป็ นสองประเภทใหญ่ๆ คือ
1. ข้ อมูลแบบพื ้นฐาน
2. ข้ อมูลแบบอ้ างอิง
ซึงจะแตกต่างกันตรงการอ้ างถึงตาแหน่งหน่วยความจา ซึงข้ อมูลแบบ
่ ่
อ้ างอิงจะอยูในหัวข้ อของสตริงหรื ออาร์ เรย์ สาหรับข้ อมูลแบบพื ้นฐาน จะมีสี่กลุม
่ ่
คือ 1.ข้ อมูลชนิดตรรกะ 2.ข้ อมูลชนิดอักขระ 3.ข้ อมูลชนิดจานวนเต็ม 4.ข้ อมูลชนิด
เลขทศนิยม

8. ข้ อมูลแบบตรรกะ
มี 2 ค่า คือ true(จริง) กับ false(เท็จ)
ข้ อมูลแบบตัวอักขระ
ตัวอัขระมีความยาวไม่เกิน 1 ตัวอักษรจะใช้ คาว่า char ในการเก็บ
ข้ อมูลลงหน่วยความจาด้ วยรหัส Unicode การกาหนดข้ อมูลต้ องอยูใน ่
เครื่ องหมาย ‘ ‘ หรื อกาหนดเป็ นค่ารหัส Unicode โดยตรงโดยใช้ สญลักษณ์
ั
u นาหน้ าแล้ วตามด้ วยเลขฐานสิบหกของรหัสนันก็ได้
้
ข้ อมูลแบบเลขจานวนเต็ม
มี 4 ประเภท คือ byte, short, int และ long ซึงต่างกันตรงขนาด
่
หน่วยความจาที่ใช้ เก็บ เมื่อประกาศตัวแปรแล้ วสามารถกาหนดค่าให้ ตวแปรได้
ั
เช่นกัน แต่ถ้าตัวแปรเป็ นชนิด long จะต้ องใส่ l หรื อ L ตามหลัง และยัง
สามารถกาหนดเป็ นเลขฐานสิบหกโดยใช้ 0x นาหน้ าตัวเลขได้ ด้วย

9. ข้ อมูลชนิดเลขทศนิยม
มี 2 ชนิด คือ float กับ double โดย float จะใช้ หน่วยความจา
32 บิต ส่วน double จะใช้ 64 บตถ้ าจะกาหนดให้ ข้อมูลเป็ น float จะต้ อง
มี f หรื อ F ตามหลัง
ประเภทข้ อมูล ขนาด ช่ วงการเก็บข้ อมูล
boolean 1 บิต เก็บ true หรื อ false
char 2 ไบต์ เก็บรหัสอักขระแบบ Unicode
byte 1 ไบต์ -128 ถึง +127
short 2 ไบต์ -32,768 ถึง +32,767
int 4 ไบต์ -2,147,483,648 ถึง
+2,147,483,647
long 8 ไบต์ -263 ถึง +263 - 1
float 4 ไบต์ +-3.4 x 10-38 ถึง +-3.4 x 10+38
double 8 ไบต์ +- 1.7 x 10-308 ถึง +- 1.7 x 10+308

10. การกาหนดชื่อและคีย์เวิร์ด มีกฎดังนี ้
1. ขึ ้นต้ นด้ วย A – Z , a – z , $ หรื อ _ เท่านัน
้
2. ตัวติอมาเป็ นเลขหรื อตัวอักขระตามข้ อ 1 ก็ได้
3. ตัวพิมพ์ใหญ่และเล็กมีความหมายต่างกัน
4. ต้ องไม่มีเว็นวรรคระหว่างการตังชื่อ ้
5. ต้ อไม่ซ ้ากับคีย์เวิร์ดที่จาวารู้จก
ั
ค่าคงที่
ใช้ final ประกาศค่าคงที่โดยมีรูปแบบดังนี ้
final ชนิดข้ อมูล ชื่อค่าคงที่ = ค่าของข้ อมูล;

11. การเขียนคอมเมนต์ในภาษาจาวา
มี 3 ประเภทคือ
1. คอมเมนต์บรรทัดเดียว โดยใช้ เครื่ องหมาย //
2. คอมเมนต์หลายบรรทัด เริ่มด้ วย /* และจบด้ วย */
3. คอมเมนต์แบบอกสารประกอบโปรแกรมเริ่มด้ วย /** จบด้ วย */
ตัวดาเนินการทางคณิตศาสตร์
ตัวดาเนินการ ความหมาย ตัวอย่ างนิพจน์ ตัวดาเนินการ +
+ บวก total = const + tax; และ – สามารถ
- ลบ Cost = total – tax; กระทากับตัวถูก
* คูณ Tax = cost * rate; ดาเนินการตัวเดียว
/ หาร Saleprice = ได้ เช่น –5,+4
original / 2 เรี ยกการใช้ ตว
ั
% หารเอาเศษ Ramainder = value ดาเนินการแบบนี ้
% 3; ว่า unary

12. ลาดับของตัวดาเนินการทางคณิตศาสตร์
การเขียนนิพจน์อาจมีการใช้ ตวดาเนินการหลายๆตัว ผู้เขียนต้ องคานึงถึง
ั
ลาดับในการทางานของตัวดาเนินการด้ วย
ตัวดาเนินการ ลาดับความสาคัญ
- (unary สูงสุด ถ้ ามีหลายตัวจะเรี ยงจากขวาไปซ้ าย
negation)
*/% รองลงมา ถ้ ามีหลายตัวจะเรี ยงจากขวาไปซ้ าย
+- ต่าสุด ถ้ ามีหลายตัวจะเรี ยงจากขวาไปซ้ าย

13. ตัวดาเนินการแบบย่อ
ในภาษาจาวามี 5 ตัว
ตัวดาเนินการ ตัวอย่ าง ความหมาย
+= X += 5; X = X + 5;
-= Y -= 2; Y = Y – 2;
*= Z *= 10; Z = Z * 10;
/= A /= b; A = A / b;
%= C %= 3; C = C % 3;
ตัวดาเนินการเพิ่มค่าและลดค่า
ในภาษาจาวามีตวดาเนินการเพิ่มค่าโดยใช้ เครื่ องหมาย ++ และ
ั
ตัวดาเนินการลดค่าโดยใช้ เครื่ องหมาย – โดยสามารถใช้ ได้ ทงข้ างหน้ าและ
ั้
ข้ างหลังของตัวแปรขึ ้นอยูวาต้ องการเพิ่มค่าก่อนหรื อหลัง เช่น
่่
y = x++ หมายความว่าให้ y มีคาเท่ากับ x แล้ วเพิ่มค่าให้ x
่
y= ++x หมายความว่าเพิ่มค่าให้ x แล้ วให้ y มีคาเท่ากับ x
่

14. การเปลี่ยนประเภทของข้ อมูล
คอมไพเลอร์ ภาษาจาวาสามารถแปลงข้ อมูลให้ มีรูปแบบที่สอดคล้ องกันได้
มี 2 รูปแบบคือ
- การแปลงข้ อมูลให้ มีขนาดใหญ่ขึ ้น
- การแปลงข้ อมูลให้ มีขนาดเล็กลง
โดยทัวไปมีกจะเปลี่ยนข้ อมูลให้ มีขนาดใหญ่ขึ ้น เพราะถ้ าหากแปลงข้ อมูล
่
ให้ มีขนาดเล็กลงอาจทาให้ การประมวลผลข้ อมูลเกิดความเสียหายได้
การแปลงขนาดข้ อมูลโดย Cast Operator
ในภาษาจาวาสามารถแปลงข้ อมูลขนาดใหญ่ให้ มีขนาดเล็กลงได้ โดยใช้
Cast Operator ซึงจะเขียนประเภทข้ อมูลที่ต้องการแปลงไว้ ในวงเล็บด้ านหน้ า
่
ตัวแปรที่ต้องการ เช่น
x = (int)number;
แปลงข้ อมูลใน number ให้ เป็ นประเภท int ก่อนแล้ วเก็บไว้ ในตัวแปร
x (x ต้ องเป็ น int ด้ วย)

15. ในภาษาจาวามีการเปลี่ยแปลงประเภทข้ อมูลดังนี ้
1. ถ้ าตัวถูกดาเนินการตัวหนึงเป็ น double ตัวถูกดาเนินการอีกตัวจะ
่
เปลี่ยนเป็ น double
2. ถ้ าตัวถูกดาเนินการตัวหนึงเป็ น float ตัวถูกดาเนินการอีกตัวที่มี
่
ขนาดเล็กกว่าจะถูกเปลี่ยนเป็ น float
3. ถ้ าตัวถูกดาเนินการตัวหนึงเป็ นเลขจานวนเต็ม ตัวถูกดาเนินการอีก
่
ตัวเป็ น long
ตัวถูกดาเนินการอีกตัวจะถูกเปลี่ยนเป็ น long
2.5 คลาสสตริง
ข้ อความสตริงในภาษาจาวาจะมองเป็ นข้ อมูลประเภทอ้ างอิง การ
ประมวลผลกับสตริง จาวาจะมองเป็ นอ็อบเจ็กต์ของคลาส String ซึงสามารถ
่
ประกาศตัวแปร

16. เราสามารถเรี ยกใช้ เมธอดได้ โดยเรี ยกตัวแปรอ้ างอิงขึ ้นตามด้ วยเครื่ องหมาย
จุดและตามด้ วยเมธอด ซึงมีรูปแบบดังนี ้
่
ตัวแปร.เมธอด(อากิวเมนต์)
Method การทางาน
charAt(inde อ่านตัวอักขระจากสตริง โดย index คือลาดับตัวอักษรตัวแรกมีลาดับเป็ น 0
x)
length() หาความยาวสตริง
toLowerCas เปลี่ยนให้ เป็ นตัวพิมพ์เล็ก
e()
toUpperCas เปลี่ยนให้ เป็ นตัวพิมพ์ใหญ่
e()

17. 2.6 เมธอดรั บข้ อมูลพืนฐาน
้
การรับข้ อมูลทางคีย์บอร์ ดในภาษาจาวาจะต้ องสร้ างออบเจ็กต์ของ
คลาส Scanner ขึ ้นมาโดยจะต้ องประกาศตัวแปรออบเจ็กต์ก่อน เช่น
Scanner keyboard;
ประกาศตัวแปรออบเจ็กต์ชื่อ keyboard อยูในคลาส ่
Scanner จากนันต้ องสร้ างออบเจ็กต์มาโดยใช้ คีย์เวิร์ด new มีรูปแบบ
้
ดังนี ้
ตัวแปรออบเจ็กต์ = new ชื่อคลาส(อาร์ กิวเมนต์);
ดังนันถ้ าจะให้ ตวแปร keyboard รับค่าทางแปนพิมพ์จะต้ อง
้ ั ้
สร้ างออบเจ็กต์ขึ ้นมาโดยให้ มีอาร์ กิวเมนต์เป็ น System.in ดังนี ้
keyboard = new Scanner(System.in);

18. ในคลาส Scanner นันมีเมธอดสาหรับอ่านข้ อมูลประเภทต่างๆ
้
หลายประเภทดังนี ้
เมธอด การทางาน
nextByte() รับข้ อมูลเลขจานวนเต็มชนิด Byte ทางแปนพิมพ์
้
nextDouble() รับข้ อมูลเลขทศนิยมชนิด Double ทางแปนพิมพ์
้
nextFloat() รับข้ อมูลเลขทศนิยมชนิด Float ทางแปนพิมพ์
้
nextInt() รับข้ อมูลเลขจานวนเต็มชนิด Int ทางแปนพิมพ์
้
nextLine() รับข้ อมูลแบบสตริงทางแปนพิมพ์
้
nextLong() รับข้ อมูลตัวเลขชนิด Long ทางแปนพิมพ์
้
nextShort() รับข้ อมูลตัวเลขชนิด Short ทางแปนพิมพ์
้