АУС 403 Г.Ганцогт
Ходоодны анатомийн харьцаа, морфологи
Ходоодны улаан хоолойтой холбогдсон хэсгийг карди гэнэ. Ходоодны карди
хэсгийн проксималь хэсэгт ходоод – улаан хоолойн холбоос байх бөгөөд
физиологийн хувьд улаан хоолойн доод хуниас булчингийн үйл ажиллагаанд
оролцдог. Дисталь төгсгөлдөө, ходоодны нугалуур хэсгийн хуниас 12 – хуруу
гэдэсний эхлэлтэй холбогдоно. Эдгээр холбоос бүхий хэсгүүдэд ходоодны
хөдөлгөөн харьцангуй хоригдсон байдаг боловч ходоодны их бие хэсгээр
хөдөлгөөнтэй байна.
Ходоодны дээд хэсгийг ёроол гэх ба дээд хэсгээрээ өрц, хажуу талаараа дэлүүтэй
харьцана.
Ходоод – улаан хоолойн холбоосын зүүн тал ходоодны ёроолтой холбогдох хэсгийг
Гисийн өнцөг гэж нэрлэнэ. Ходоодны их биед париеталь эсийн ихэнх нь орших
бөгөөд цөөн тоогоор ходоодны карди, ходоодны ёроол хэсэгт агуулагддаг.
Баруун тийш махийсан арай бага дугуйрсан хэсгийг бага махиа гэх ба нугалуурын
эхлэл хэсэг болж ходоодны доод хэсгийн 25% – 30% – ийг бүрдүүлдэг бол зүүн
тийш хэлбийсэн махийлтыг ходоодны их махиа гэнэ.
Ходоодтой хил залгаа орших эрхтнүүдэд элэг, бүдүүн гэдэс, дэлүү,
нойр булчирхай, зарим тохиолдолд бөөр багтана.
Элэгний зүүн талын дэлбэн ходоодны урд хэсгийн ихээхэн хэсгийг
бүрхдэг. Ходоод доод талаасаа хөндлөн гэдэстэй гастроколик
сэмжээр татагдаж холбогдсон байна.
Ходоодны бага махиа элгэнд гепатогастрик холбоогоор холбогдсон
байхаас гадна, бага сэмжээр ч давхар холбогдсон байж болно.
Ходоод хойд хэсэгээрээ бага сэмжний зай, нойр булчирхайтай
харьцана.
Артер, венийн цусан хангамж
Хоол боловсруулах алиментар гуурсын хамгийн их судасны
сүлжээтэй эрхтэн бол ходоод билээ. Ходоодонд очих цусан
хангамж болон интрамураль судсан сүлжээ нь туйлын баялаг
байдаг юм. Хэвлийн аортоос салаалах а.coeliac болон бусад 4
судасны салаагаар артерийн цусан хангамж нь бүрдэнэ.
Ходоодны бага махианы дагуу ходоодны баруун ба зүүн артерууд
явах бол, ходоодны их махиагаар баруун ба зүүн гастроэпиплойк
артерууд /a. gastroepiploica/ явна. Ходоодыг тэжээдэг хамгийн том
артер бол ходоодны артерын зүүн салаа бөгөөд уг судас а.coeliac –
аас шууд салаалж ходоодны бага махианы дагуу өгсөх болон
уруудах гэсэн хоёр салааг үүсгэнэ. Ойролцоогоор 15% тохиолдолд,
ходоодны зүүн артерийн богино салаа ходоод – элэгний
холбоосоор дамжин элэгний зүүн тал хүртэл үргэлжилдэг. Ховор
тохиолдолд, энэ судас элэгний зүүн талыг тэжээдэг цорын ганц
судас болох нь бий. Тийм учраас элэгний ишеми гэх мэт элэгний
өвчний үед эмнэлзүйн чухал ач холбогдолтой.
Артер, венийн цусан хангамж
Ходоодыг тэжээдэг хоёр дахь том артер бол баруун гастроэпиплойк
артер бөгөөд 12 – хуруу гэдэсний эхний хэсгийн ар талаас, ходоод –
12 хуруу гэдэсний артераас салаална. Зүүн талын гастроэпиплойк
артер дэлүүний артераас салаалж, баруун артерын хамт ходоодны
их махианы дагуу судасны сүлжээ үүсгэнэ. Ходоодны баруун
артер ихэвчлэн нугалуур болон элэг – 12 хуруу гэдэсний холбоос
орчмоос элэгний артераас салаалж, ходоодны нугалуурыг чиглэж
гарна. Ходоодны их махиа, ёроол хэсгийн дагууд дэлүүний артер,
венээс салбарласан ходоодны артер, венийн богино судаснууд
байна. Ходоодны дээд хэсэгт өрц болон дэлүүний эргэлтийн нэмэлт
сүлжээ байж болохыг үгүйсгэхгүй.
Артер, венийн цусан хангамж
Ходоодны венүүд нь артерийн дагуу байрлана. Ходоодны баруун,
зүүн венүүд ихэвчлэн үүдэн венрүү цутгана. Баруун талын
гастроэпиплойк вен нойр булчирхайн толгойн төгсгөлийн доод
хана орчим чацархайн дээд венд цутгадаг бол зүүн талын
гастроэпиплойк вен дэлүүний венрүү цутгана. Ходоодны цусан
хангамжаар баялаг байдал, анастомозын үүсгэх эрчим өндөр
байдаг нь эмнэлзүйн ихээхэн ач холбогдолтой. Ходоодны хорт
хавдар эсвэл шархлаа өвчний үед амь насанд заналхийлсэн цус
алдалт үүсэх аюултай. Учир нь, ходоодны өөрийн вений судасны
баялаг сүлжээ, зүүн бөөр – дэлүүний хооронд үүсдэг дисталь
сплено – ренал шунт зэрэг нь үүдэн венийн гипертензитэй өвчтөнд
улаан – хоолойн цүлхэнд хүчтэй даралт үзүүлж, улмаар цус
алдалтыг нөхцөлдүүлж, амь насанд заналхийлсэн эмнэлзүйн хүнд
байдалд оруулдаг
Тунгалагийн тогтолцоо
Тунгалагийн судас ч мөн адил цусны судсаа даган байрлана.
Тунгалагийн тогтолцоо
Ходоодны карди хэсэг болон их биеийн тал хэсгийн тунгалагийн
шингэн ходоодны зүүн судас, a.coeliacus дагуу байрлах зангилаанд
цутгана. Ходоодны нугалуур хэсгийн бага махианы тунгалагийн
шингэн ходоодны зүүн артерийн судас, ходоодны
нугалуурыг даган байрласан тунгалагийн зангилаанд цутгадаг
байхад, их махианы дисталь хэсгийн тунгалагийн шингэн баруун
гастроэпиплойк сүлжээний дагуу байрласан тунгалагийн
зангилааруу цутгана. Их махианы проксималь хэсгийн тунгалаг
зүүн гастроэпиплойк эсвэл дэлүүний үүдний хэсгээр орших
тунгалагийн зангилаанд цутгана. Ходоодний их ба бага махианы
тунгалагийн тогтолцоо нь хэвлийн аортын тунгалагийн зангилаанд
цутгана. Ходоодны тунгалагийн тогтолцоо баялаг сүлжээтэй учир
ходоодны дисталь хэсэгт байрласан хавдрын үед дэлүүний үүд
хэсгийн тунгалагийн зангилаанд томрол өгдөг.
Оношлогоо
1. Эмнэлзүй
2. Үзлэг
3. Лабораторийг шинжилгээ
A. Цусны ерөнхий шинжилгээ
B. Дархлааны биохимийн шинжилгээ
C. Дааврын
D. Баасанд далд цус илрүүлэх шинжилгээ(Грегерсены сорил)
4. Багажийн шинжилгээ
A. Ходоод гэдэсний уян дурангийн шинжилгээ
B. Эдийн шинжилгээ
C. Рентген шинжилгээ
D. Ходоодны шүүрлийн шинжилгээ
E. Хэвлийн хэт авиан шинжилгээ
цагийн
Laboratory
• CBC : Anemic signs, inflammatory signs
• Biochemistry: Gastrin , secretin and somatostatin
• Immunology: H.Pylori +
• Gregerson test +
Urea breath
test
Эмчилгээ
1 .Дэглэм: Өвчний явц, үе шат, хүндрэлээс хамааран өөр өөр
эмчилгээний дэшлэм баримтлана. Шархлаа өвчин хүндэрсэн
тохиолдолд эмнэлэгт хэвтүүлэн эмчилнэ.
Шархлаа өвчин архаг дахилтат явцтай, удаан хугацаагаар эмчлэх
шаардлагатай тул хүндрэл илрээгүй тохиолдолд, өвчний сэдрэл
намжиж эхлэх үед гэрээр, өрхийн эмчийн хяналтанд эмийн
эмчилгээ хийж болно.
2. Хооллолт :
Ходоодны шархыг эмчлэх өвөрмөц хоол байхгүй боловч шархлаа
өвчний сэдрэлийн үед механик болон химийн цочрол багатай
хөнгөн хоол , бага хэмжээтэй өдөрт 5-7 удаа буюу 3-4 цагийн
зайтай хэрэглэнэ.
Хэт халуун ногоо, өөх тостой хоол, кофе, шоколад, архи, тамхи,
дааврын бус үрэвслийн эсрэг, салицилийн бүлгийн, өвчин намдаах
эм, дааврийн бэлдмэл хэрэглэхийг хориглоно.
Цус алдах хүндрэл илэрсэн тохиолдолт 24 цаг хоол сойх
шаардлагатай.
Эмийн эмчилгээ
ХОДООДНЫ БУЛЧИРХАЙН ШҮҮРЭЛ ИХЭССЭН
ҮЕД ХЭРЭГЛЭХ ЭМ
Энэ бүлгийн эмүүдийг ходоод 12 xypyy гэдэсний шархлаа өвчний
үед хлорустөрөгчийн хүчил болон пепсиний шархлаа үүсгэх үйлдэл
ходоод 12 xypyy гэдэсний салстын хамгаалах механизм хоёрын
тэнцвэр алдагдсан үед хэрэглэнэ. Иймээс ийм өвчний үед
эмчилгээний тактик нь ходоодны булчирхайн шүүрлийг багасгах
болон ходоод 12 xypyy гэдэсний хамгаалах механизмыг ихэсгэхэд
чиглэгдэнэ. Доор дурьдсан бүлгийн эмийг хэрэглэнэ.
I. Ходоодны булчирхайн шүүрлийг багасгах эм
1. Гистамины Н2 - рецепторт хориг үүсгэдэг эм: Циметидин,
Ранитидин, Фамотидин
2. Протоны шахуургыг дарангуйлах эм: Омепразол, Пантопразол,
Лансопразол
3. Холинорецепторыг хориглох эм:
a. М-холинорецепторыг хориглох эм: Атропин сульфат
б. М1 - холинорецепторыг сонгомлоор хориглох эм: Гастрозепин
в. Ганглиоблокаторууд: Бензогексоний
II. Ходоодны хүчлийг саармагжуулах эм (Антацид бэлдмэл)
Натрийн гидрокарбонат, Магнийн исэл Хөнгөн цагааны
гидроокись Алмагель, Алмагель A, Маалокс
III. Ходоод хамгаалах эм
a. Ходоодны салст бүрхүүлийг механикаар хамгаалах эм:
Сукралфат, Де-нол
б. Ходоодны салс бүрхүүлийн хамгаалах үйл ажиллагааг ихэсгэх
буюу гэмтээгч хүчин зүйлүүдэд тэсвэртэй болгох эм: Мизопростол
Гистамины Н2-рецепторт хориг үүсгэдэг эм
Энэ бүлэгт ранитидин, циметидин, фамотидин орно.
Гистамины Н2-рецептор нь сэргэхэд аденилатциклаза
фермент идэвхжиж ходоодны салст бүрхүүлийн париеталь
эсийн доторх цАМФ-ын хэмжээ ихсэж улмаар түүний
шүүрэл ялгаруулах идэвх идэвхжинэ. Гистамины Н2-
рецепторт хориг үүсгэснээр хлорустөрөгчийн хүчлийн
шүүрэл багасах ба пепсиноген Каслын дотоод хүчин
зүйлийн шүүрэл бага зэрэг дарангуйлагдаж болно. Үүний
үр дүнд ходоодны шүүсний хэмжээ багасна.
Протоны шахуургыг дарангуйлах эм
Протоны шахуурга гэдэг нь ходоодны париеталь эсийн
шүүрүүлэх сувгийн мембран дээр байрладаг бусад
рецепторын (холинидэвхт, гастрины, гистамины)
идэвхжлээс хамаарахгүйгээр Н+ ба K+ -ын ионы солилцоог
нөхцөлдүүлдэг уураг. Энэ бүлгийн эмүүд өөрсдөө эм
судлалын хувьд идэвхгүй байдаг бөгөөд зөвхөн париеталь
эсийн сувгийг хүчиллэг орчинд идэвхтэй хэлбэрт
(сульфенамид) шилжин протоны шахуурга буюу Н+, К+-
АТФаза-г эргэлтгүйгээр дарангуйлж хүчиллэг шүүрлийг
багасгана.
Протоны шахуургад хориг үүсгэдэг эмийн
үйлдлийн механизм
Ходоодны хүчлийн шүүрлийг багасгах эмүүдийн механизм
Холинорецепторыг хориглох эм
-Атропин сульфат ходоодны булчирхайн париеталь эсийн М-
холинорецепторт хориг үүсгэж
ходоодны шүүрлийг багасгана.
-Гастрозепины үйлдлийн байрлал, механизм бүрэн тайлбарлагдаагүй.
Зарим эрдэмтэд ходоодны парасимпатик зангилааны болон тучный
эсийн Μ1-холинорецепторт сонгомлоор хориг үүсгэж ходоодны
хлорустөрөгчийн хүчил, пепсиногений шүүрлийг багасгаж байна гэж
үзэж байна.
Мөн хоол идэх үед үүссэн гастрины ялгаралтыг багасгана.
Гастрозепиныг ходоодны салст бүрхүүлийн эсийн гэмтээгч хүчин зүйлд
тэсвэрлэх чанарыг тодорхой хэмжээгээр ихэсгэдэг гэж үздэг. Үүнийг
ходоод хамгаалах үйлдэл гэнэ. Мөн шүлсний шүүрлийг багасгана.
Хоол боловсруулах замаар бүрэн шимэгдэхгүй. Цусны уурагтай 10%
холбогдоно. Цус тархины ба ихсийн хоригийг нэвтрэхгүй. Бөөр болон
өтгөнтэй ялгарна.
Харин ганглиоблокатор бензогексоний нь ходоодны парасимпатик
мэдрэлийн зангилааны Н- холинорецепторт хориг үүсгэж булчирхайн
шүүрлийг багасгана.
ХОДООДНЫ ШҮҮРЛИЙГ СААРМАГЖУУЛАХ ЭМ
(АНТАЦИД БЭЛДМЭЛ )
Энэ бүлгийн эмийг ходоодны шүүсний илүүдэл хүчиллэгийг
багасгах зорилгоор хэрэглэдэг. Энэ бүлгийн эм нь суурь бодис
учраас ходоодны шүүсний хлорустөрөгчийн хүчилтэй химийн
урвалд орж түүнийг саармагжуулна
Натрийн гидрокарбонат (NaHCO3)
NaHCO3 + HCI = NaCI + CO2 + H20
Натрийн гидрокарбонат нь ходоодонд СО2 үүсгэнэ. Энэ нь
ходоодыг тэлэх ба хлорустөрөгчийн хүчлийн ялгаралт ихсэх
хоёрдогч шалтгаан болж болно. Бэлдмэл богино Хугацаанд
үйлчилнэ. Усанд сайн уусна. Амархан шимэгдэж системийн
алкалоз үүсгэж болно.
Магнийн исэл (MgO)
MgO + 2HCI = MgCI2 + Н2О
Натрийн гидрокарбонатыг бодвол үйлдэл нь удаан эхэлнэ.
Магнийн исэл нь натрийн гидрокарбонатаас 3-4 дахин идэвхтэй.
СО2 үүсгэхгүй. Магнийн нэгдэл усанд муу уусна. Системийн үйлдэл
үзүүлэхгүй. Бөөрний эмгэгийн үед гипермагниеми үүсгэж болно. Их
тунгаар хэрэглэхэд cулруулах үйлдэл үзүүлнэ.
Хөнгөн цагааны гидроокись (АI(ОН)3)
AI(OH)3 + 3HCI = AICI3 + 3H20
Антацид болон шингээх үйлдэл үзүүлнэ. Ходоодны
хлорустөрөгчийн хүчилтэй харилцан үйлчлэлцэхдээ СО2 үүсгэхгүй.
Бэлдмэлийг хэрэглэж.
Маалокс
Хөнгөн цагааны ислийн гидрат, магнийн исэл агуулсан нийлмэл
найрлагатай бэлдмэл. Ходоодны хүчлийг саармагжуулах,
ходоодны салст бүрхүүлийг пепсиний нөлөөнөөс хамгаалах үйлдэл
үзүүлнэ. Бэлдмэлийг ходоод 12хуруу гэдэсний шархлаа, хүчил
ихэдсэн архаг цочимог үрэвслийн үед 1-2 зориулалтын халбагаар
хоол идэхээс хагас цагийн өмнө ууж хэрэглэнэ.
ХОДООД ХАМГААЛАХ БЭЛДМЭЛ
Энэ бүлгийн эмүүд нь ходоодны салст бүрхүүлд шууд нөлөөлж
хими физикийн янз бүрийн гэмтээгч хүчин зүйлүүдийн түүнд
үзүүлэх нөлөөг арилгах буюу багасгах үйлдлийг үзүүлдэг. Энэ
бүлгийн эмүүдийг ходоод 12 xypyy гэдэсний шархлаа өвчний үед
хэрэглэнэ.
Сукралфат (Вентер)
Ходоодны хүчиллэгийг саармагжуулах, пепсиний шүүрлийг
дарангуйлахаас гадна шингээх бүрхээх үйлдэл үзүүлнэ. Хүчиллэг
орчинд түүний полимеризаци болж өтгөн цавуурхаг бодис үүсгэнэ.
Бэлдмэл эрүүл салст бүрхүүлтэй бага зэрэг харилцан үйлчлэх
бөгөөд харин ходоод 12 xypyy гэдэсний шархлааны гадаргууг
ойролцоогоор 6 цаг бүрхэж хамгаална. Өөрөөр хэлбэл шархлааны
үхжсэн эдийн уурагтай харилцан үйлчилж өнгөр буюу хамгаалах
давхар үүсгэнэ.
Де-нол
Висмутын субцитратын коллоид бэлдмэл. Шархлааны
эсрэг болон бактерийг үхүүлэх (Helicobacter pylori)
үйлдэлтэй.
Бэлдмэлийг уусны дараа ходоод 12 xypyy гэдэсний
хүчиллэг орчинд аажим коллоид байдалд шилжин
салстын гадаргууд тархан бүрхэж шархлааны гадаргууд
өнгөр үүсгэдэг. Мөн шархны сорвижилтыг нөхцөлдүүлэх ба
давсны хүчил, пепсин, бусад ферментүүдийн үйлчлэлд
ходоодны салст бүрхүүлийн тэсвэрлэх чанарыг ихэсгэх,
бикарбонат простагландин Е2-ын нийлэгжилтийг ихэсгэж
эс хамгаалах үйлдэл тус тус үзүүлнэ.
Мизопростол
Простагландин Ε1-ын нийлэгбэлдмэл. Ходоодны салст бүрхүүлийн
бикарбонатын шүүрэл ба ходоодонд салс үүсэхийг ихэсгэсэнтэй
холбоотойгоор эс хамгаалах үйлдэл үзүүлнэ.
Ходоодны париеталь эсэд шууд нөлөөлж шүүрэл ялгаралтыг
багасгана. Мөн гэдэсний гөлгөр булчин болон умайн булчингийн
чангарал
Surgical Treatment of Peptic Ulcer Disease
• The indications for surgery in PUD are (in order of decreasing
frequency) perforation, obstruction, bleeding, and intractability or
nonhealing.
• Gastric cancer must always be considered in patients with gastric
ulcer or gastric outlet obstruction.
• Today, most patients undergoing emergent operation have simple
patch of a perforated ulcer or oversewing of a bleeding ulcer.
• Traditionally, the vast majority of peptic ulcers were treated by a
variant of one of the three basic operations: parietal cell vagotomy,
also called highly selective vagotomy (HSV) or proximal gastric
vagotomy, vagotomy and drainage (V+D), and vagotomy and distal
gastrectomy.
• HSV severs the vagal nerve supply to the proximal twothirds of the
stomach, where essentially all the parietal cells are located, and
preserves the vagal innervation to the antrum and pylorus and the
remaining abdominal viscera.
• Thus, the operation decreases total gastric acid secretion by about
75%, and GI side effects are rare.
• Truncal vagotomy and pyloroplasty, and truncal vagotomy and
gastrojejunostomy are the paradigmatic vagotomy and drainage
procedures. HSV may be substituted for truncal vagotomy. The
advantage of V + D is that it can be performed safely and quickly by
the experienced surgeon.
• Truncal vagotomy denervates the antropyloric mechanism, and
therefore, some sort of procedure is necessary to ablate or bypass
the pylorus.
• Gastrojejunostomy is a good choice in patients with gastric outlet
obstruction or a severely diseased proximal duodenum. The
anastomosis is done between the proximal jejunum and the most
dependent portion of the greater gastric curvature, in either an
antecolic or retrocolic fashion.
• Marginal ulceration is a potential complication. Mechanical
complications are also possible such as afferent or efferent loop
obstruction, internal hernia, and intussusception.
• Pyloroplasty is useful in patients who require a pyloroduodenotomy
to deal with the ulcer complication (e.g., posterior bleeding duodenal
ulcer), in those with limited or focal scarring in the pyloric region, or
when gastrojejunostomy is technically difficult.
• The most commonly performed pyloroplasty is the Heineke-Mikulicz
type (Fig. 26-36).
• Other occasionally useful techniques include the Finney (Fig. 26-37)
and the Jaboulay pyloroplasties (Fig. 26-38). These more extensive
pyloroplasty techniques may make subsequent distal gastric
resection more difficult and/or hazardous.
• Although vagotomy and antrectomy (V + A) is associated with a very
low ulcer recurrence rate and is applicable to many patients with
complicated PUD (e.g., bleeding duodenal and gastric ulcer,
obstructing peptic ulcer, nonhealing gastric ulcer, and recurrent
ulcer), V + A has a higher operative mortality risk (compared with
HSV or V + D), and is irreversible.
• Following antrectomy, GI continuity may be reestablished with a
Billroth I gastroduodenostomy (Fig. 26-39) or a Billroth II loop
gastrojejunostomy (Fig. 26-40).
• Since antrectomy routinely leaves a 60% to 70% gastric remnant,
routine reconstruction as a Roux-en-Y gastrojejunostomy should be
avoided (Fig. 26-41).
• Although the Roux-en-Y operation is an excellent procedure for
keeping duodenal contents out of the stomach and esophagus, in the
presence of a large gastric remnant, this reconstruction will
predispose to marginal ulceration and/or gastric stasis.
Complicated Ulcer Disease
• Bleeding
• Perforation
• Gastric outlet obstruction
• Intractability or nonhealing.
Hemorrhage
• Upper GI bleeding is a relatively common problem, with an annual
incidence of approximately 1 per 1000.
• Most nonvariceal bleeding (70%) is attributable to peptic ulcers.
• Several clinical scores have been created to risk-stratify
patients presenting with upper GI bleeding to predict risk of
rebleeding and overall morbidity and mortality. The most commonly
used scores are the Blatchford and Rockall prediction
scores.
Hemorrhage
• The most commonly used system for classifying the endoscopic
appearance of bleeding ulcers is the Forrest classification (Table
48-4), which stratifies the risk of rebleeding based on observed
“stigmata of recent hemorrhage.”
• Guidelines for endoscopic control of bleeding published in
2010 advocate either the use of epinephrine plus an additional
method or monotherapy with either thermocoagulation or clipping,
but discourage the use of epinephrine alone.
Hemorrhage
• All high-risk patients should be placed in a monitored setting,
preferably an intensive care unit, until all bleeding has stopped for 24
hours. As part of the 2010 consensus guidelines, all highrisk
patients should be placed on a PPI administered intravenously,
with an initial bolus followed by continuous infusion or
intermittent dosing for up to 72 hours.
• Although flexible upper endoscopy remains the standard firstline
therapy for upper GI bleeding, another option for nonsurgical
control of bleeding duodenal ulcers is catheter-directed angiography
and endovascular embolization (Fig. 48-10).
Perforation
• Patients with perforation typically complain of sudden-onset,
frequently severe epigastric pain. For many, it is their first symptom
of ulcer disease.
• Perforation has the highest mortality rate of any complication of
ulcer disease, approaching 15%.
• The perforation is usually in the first portion of the duodenum and
can easily be accessed through an upper midline incision.
• Perforations smaller than 1 cm can generally be closed primarily and
buttressed with a well vascularized omentum. For larger perforations
or ulcers with fibrotic edges that cannot be brought together without
tension, a Graham patch repair with a tongue of healthy omentum is
performed.
Gastric outlet obstruction
• Acute inflammation of the duodenum can lead to mechanical
obstruction, with a functional gastric outlet obstruction manifested
by delayed gastric emptying, anorexia, nausea, and vomiting.
• Chronic inflammation of the duodenum may lead to recurrent
episodes of healing followed by repair and scarring, ultimately
leading to fibrosis and stenosis of the duodenal lumen.
• The standard operation for obstructing PUD is vagotomy and
antrectomy. Alternatively, vagotomy and gastrojejunostomy should
be considered if a difficult duodenal stump is anticipated with
resection.
• HSV and gastrojejunostomy may be comparable to V + A for
obstructing ulcer disease,124 and this procedure is appealing
because it can be done laparoscopically and does not complicate
future resection, if needed. However, potentially curable gastric or
duodenal cancers can be missed with this approach.
Intractable or Nonhealing Peptic Ulcer
• Surgical treatment should be considered in patients with nonhealing
or intractable PUD who have multiple recurrences, large ulcers (>2
cm), complications (obstruction, perforation, or hemorrhage), or
suspected malignancy. Definitive operation, particularly gastric
resection, should be considered most cautiously in the thin or
marginally nourished individual.
• If surgery is necessary, a lesser operation may be preferable. It is
prudent to avoid truncal vagotomy and/or distal gastrectomy as the
initial elective operation for intractable peptic ulcer in the thin or
asthenic patient.
• Alternatives for intractable duodenal ulcer include HSV with or
without gastrojejunostomy (reversible drainage operation).
• In patients with nonhealing gastric ulcer, wedge resection with HSV
should be considered in thin or frail patients. Otherwise, distal
gastrectomy (to include the ulcer) is recommended.
• It is unnecessary to add a vagotomy in patients with type I or type IV
(juxta-esophageal) gastric ulcers because they are usually associated
with acid hyposecretion. Type IV gastric ulcers may be difficult to
resect as part of a distal gastrectomy, and a variety of surgical
techniques have been described to treat these more proximal lesions
(Fig. 26-45).
Ходоодны шархлаа
Ходоодны шархлаа

Ходоодны шархлаа

  • 1.
  • 2.
    Ходоодны анатомийн харьцаа,морфологи Ходоодны улаан хоолойтой холбогдсон хэсгийг карди гэнэ. Ходоодны карди хэсгийн проксималь хэсэгт ходоод – улаан хоолойн холбоос байх бөгөөд физиологийн хувьд улаан хоолойн доод хуниас булчингийн үйл ажиллагаанд оролцдог. Дисталь төгсгөлдөө, ходоодны нугалуур хэсгийн хуниас 12 – хуруу гэдэсний эхлэлтэй холбогдоно. Эдгээр холбоос бүхий хэсгүүдэд ходоодны хөдөлгөөн харьцангуй хоригдсон байдаг боловч ходоодны их бие хэсгээр хөдөлгөөнтэй байна. Ходоодны дээд хэсгийг ёроол гэх ба дээд хэсгээрээ өрц, хажуу талаараа дэлүүтэй харьцана. Ходоод – улаан хоолойн холбоосын зүүн тал ходоодны ёроолтой холбогдох хэсгийг Гисийн өнцөг гэж нэрлэнэ. Ходоодны их биед париеталь эсийн ихэнх нь орших бөгөөд цөөн тоогоор ходоодны карди, ходоодны ёроол хэсэгт агуулагддаг. Баруун тийш махийсан арай бага дугуйрсан хэсгийг бага махиа гэх ба нугалуурын эхлэл хэсэг болж ходоодны доод хэсгийн 25% – 30% – ийг бүрдүүлдэг бол зүүн тийш хэлбийсэн махийлтыг ходоодны их махиа гэнэ.
  • 4.
    Ходоодтой хил залгааорших эрхтнүүдэд элэг, бүдүүн гэдэс, дэлүү, нойр булчирхай, зарим тохиолдолд бөөр багтана. Элэгний зүүн талын дэлбэн ходоодны урд хэсгийн ихээхэн хэсгийг бүрхдэг. Ходоод доод талаасаа хөндлөн гэдэстэй гастроколик сэмжээр татагдаж холбогдсон байна. Ходоодны бага махиа элгэнд гепатогастрик холбоогоор холбогдсон байхаас гадна, бага сэмжээр ч давхар холбогдсон байж болно. Ходоод хойд хэсэгээрээ бага сэмжний зай, нойр булчирхайтай харьцана.
  • 6.
    Артер, венийн цусанхангамж Хоол боловсруулах алиментар гуурсын хамгийн их судасны сүлжээтэй эрхтэн бол ходоод билээ. Ходоодонд очих цусан хангамж болон интрамураль судсан сүлжээ нь туйлын баялаг байдаг юм. Хэвлийн аортоос салаалах а.coeliac болон бусад 4 судасны салаагаар артерийн цусан хангамж нь бүрдэнэ. Ходоодны бага махианы дагуу ходоодны баруун ба зүүн артерууд явах бол, ходоодны их махиагаар баруун ба зүүн гастроэпиплойк артерууд /a. gastroepiploica/ явна. Ходоодыг тэжээдэг хамгийн том артер бол ходоодны артерын зүүн салаа бөгөөд уг судас а.coeliac – аас шууд салаалж ходоодны бага махианы дагуу өгсөх болон уруудах гэсэн хоёр салааг үүсгэнэ. Ойролцоогоор 15% тохиолдолд, ходоодны зүүн артерийн богино салаа ходоод – элэгний холбоосоор дамжин элэгний зүүн тал хүртэл үргэлжилдэг. Ховор тохиолдолд, энэ судас элэгний зүүн талыг тэжээдэг цорын ганц судас болох нь бий. Тийм учраас элэгний ишеми гэх мэт элэгний өвчний үед эмнэлзүйн чухал ач холбогдолтой.
  • 7.
    Артер, венийн цусанхангамж Ходоодыг тэжээдэг хоёр дахь том артер бол баруун гастроэпиплойк артер бөгөөд 12 – хуруу гэдэсний эхний хэсгийн ар талаас, ходоод – 12 хуруу гэдэсний артераас салаална. Зүүн талын гастроэпиплойк артер дэлүүний артераас салаалж, баруун артерын хамт ходоодны их махианы дагуу судасны сүлжээ үүсгэнэ. Ходоодны баруун артер ихэвчлэн нугалуур болон элэг – 12 хуруу гэдэсний холбоос орчмоос элэгний артераас салаалж, ходоодны нугалуурыг чиглэж гарна. Ходоодны их махиа, ёроол хэсгийн дагууд дэлүүний артер, венээс салбарласан ходоодны артер, венийн богино судаснууд байна. Ходоодны дээд хэсэгт өрц болон дэлүүний эргэлтийн нэмэлт сүлжээ байж болохыг үгүйсгэхгүй.
  • 9.
    Артер, венийн цусанхангамж Ходоодны венүүд нь артерийн дагуу байрлана. Ходоодны баруун, зүүн венүүд ихэвчлэн үүдэн венрүү цутгана. Баруун талын гастроэпиплойк вен нойр булчирхайн толгойн төгсгөлийн доод хана орчим чацархайн дээд венд цутгадаг бол зүүн талын гастроэпиплойк вен дэлүүний венрүү цутгана. Ходоодны цусан хангамжаар баялаг байдал, анастомозын үүсгэх эрчим өндөр байдаг нь эмнэлзүйн ихээхэн ач холбогдолтой. Ходоодны хорт хавдар эсвэл шархлаа өвчний үед амь насанд заналхийлсэн цус алдалт үүсэх аюултай. Учир нь, ходоодны өөрийн вений судасны баялаг сүлжээ, зүүн бөөр – дэлүүний хооронд үүсдэг дисталь сплено – ренал шунт зэрэг нь үүдэн венийн гипертензитэй өвчтөнд улаан – хоолойн цүлхэнд хүчтэй даралт үзүүлж, улмаар цус алдалтыг нөхцөлдүүлж, амь насанд заналхийлсэн эмнэлзүйн хүнд байдалд оруулдаг
  • 10.
    Тунгалагийн тогтолцоо Тунгалагийн судасч мөн адил цусны судсаа даган байрлана.
  • 11.
    Тунгалагийн тогтолцоо Ходоодны кардихэсэг болон их биеийн тал хэсгийн тунгалагийн шингэн ходоодны зүүн судас, a.coeliacus дагуу байрлах зангилаанд цутгана. Ходоодны нугалуур хэсгийн бага махианы тунгалагийн шингэн ходоодны зүүн артерийн судас, ходоодны нугалуурыг даган байрласан тунгалагийн зангилаанд цутгадаг байхад, их махианы дисталь хэсгийн тунгалагийн шингэн баруун гастроэпиплойк сүлжээний дагуу байрласан тунгалагийн зангилааруу цутгана. Их махианы проксималь хэсгийн тунгалаг зүүн гастроэпиплойк эсвэл дэлүүний үүдний хэсгээр орших тунгалагийн зангилаанд цутгана. Ходоодний их ба бага махианы тунгалагийн тогтолцоо нь хэвлийн аортын тунгалагийн зангилаанд цутгана. Ходоодны тунгалагийн тогтолцоо баялаг сүлжээтэй учир ходоодны дисталь хэсэгт байрласан хавдрын үед дэлүүний үүд хэсгийн тунгалагийн зангилаанд томрол өгдөг.
  • 28.
    Оношлогоо 1. Эмнэлзүй 2. Үзлэг 3.Лабораторийг шинжилгээ A. Цусны ерөнхий шинжилгээ B. Дархлааны биохимийн шинжилгээ C. Дааврын D. Баасанд далд цус илрүүлэх шинжилгээ(Грегерсены сорил) 4. Багажийн шинжилгээ A. Ходоод гэдэсний уян дурангийн шинжилгээ B. Эдийн шинжилгээ C. Рентген шинжилгээ D. Ходоодны шүүрлийн шинжилгээ E. Хэвлийн хэт авиан шинжилгээ
  • 30.
  • 32.
    Laboratory • CBC :Anemic signs, inflammatory signs • Biochemistry: Gastrin , secretin and somatostatin • Immunology: H.Pylori + • Gregerson test +
  • 35.
  • 43.
    Эмчилгээ 1 .Дэглэм: Өвчнийявц, үе шат, хүндрэлээс хамааран өөр өөр эмчилгээний дэшлэм баримтлана. Шархлаа өвчин хүндэрсэн тохиолдолд эмнэлэгт хэвтүүлэн эмчилнэ. Шархлаа өвчин архаг дахилтат явцтай, удаан хугацаагаар эмчлэх шаардлагатай тул хүндрэл илрээгүй тохиолдолд, өвчний сэдрэл намжиж эхлэх үед гэрээр, өрхийн эмчийн хяналтанд эмийн эмчилгээ хийж болно.
  • 44.
    2. Хооллолт : Ходооднышархыг эмчлэх өвөрмөц хоол байхгүй боловч шархлаа өвчний сэдрэлийн үед механик болон химийн цочрол багатай хөнгөн хоол , бага хэмжээтэй өдөрт 5-7 удаа буюу 3-4 цагийн зайтай хэрэглэнэ. Хэт халуун ногоо, өөх тостой хоол, кофе, шоколад, архи, тамхи, дааврын бус үрэвслийн эсрэг, салицилийн бүлгийн, өвчин намдаах эм, дааврийн бэлдмэл хэрэглэхийг хориглоно. Цус алдах хүндрэл илэрсэн тохиолдолт 24 цаг хоол сойх шаардлагатай.
  • 45.
  • 46.
    ХОДООДНЫ БУЛЧИРХАЙН ШҮҮРЭЛИХЭССЭН ҮЕД ХЭРЭГЛЭХ ЭМ Энэ бүлгийн эмүүдийг ходоод 12 xypyy гэдэсний шархлаа өвчний үед хлорустөрөгчийн хүчил болон пепсиний шархлаа үүсгэх үйлдэл ходоод 12 xypyy гэдэсний салстын хамгаалах механизм хоёрын тэнцвэр алдагдсан үед хэрэглэнэ. Иймээс ийм өвчний үед эмчилгээний тактик нь ходоодны булчирхайн шүүрлийг багасгах болон ходоод 12 xypyy гэдэсний хамгаалах механизмыг ихэсгэхэд чиглэгдэнэ. Доор дурьдсан бүлгийн эмийг хэрэглэнэ.
  • 47.
    I. Ходоодны булчирхайншүүрлийг багасгах эм 1. Гистамины Н2 - рецепторт хориг үүсгэдэг эм: Циметидин, Ранитидин, Фамотидин 2. Протоны шахуургыг дарангуйлах эм: Омепразол, Пантопразол, Лансопразол 3. Холинорецепторыг хориглох эм: a. М-холинорецепторыг хориглох эм: Атропин сульфат б. М1 - холинорецепторыг сонгомлоор хориглох эм: Гастрозепин в. Ганглиоблокаторууд: Бензогексоний
  • 48.
    II. Ходоодны хүчлийгсаармагжуулах эм (Антацид бэлдмэл) Натрийн гидрокарбонат, Магнийн исэл Хөнгөн цагааны гидроокись Алмагель, Алмагель A, Маалокс III. Ходоод хамгаалах эм a. Ходоодны салст бүрхүүлийг механикаар хамгаалах эм: Сукралфат, Де-нол б. Ходоодны салс бүрхүүлийн хамгаалах үйл ажиллагааг ихэсгэх буюу гэмтээгч хүчин зүйлүүдэд тэсвэртэй болгох эм: Мизопростол
  • 49.
    Гистамины Н2-рецепторт хоригүүсгэдэг эм Энэ бүлэгт ранитидин, циметидин, фамотидин орно. Гистамины Н2-рецептор нь сэргэхэд аденилатциклаза фермент идэвхжиж ходоодны салст бүрхүүлийн париеталь эсийн доторх цАМФ-ын хэмжээ ихсэж улмаар түүний шүүрэл ялгаруулах идэвх идэвхжинэ. Гистамины Н2- рецепторт хориг үүсгэснээр хлорустөрөгчийн хүчлийн шүүрэл багасах ба пепсиноген Каслын дотоод хүчин зүйлийн шүүрэл бага зэрэг дарангуйлагдаж болно. Үүний үр дүнд ходоодны шүүсний хэмжээ багасна.
  • 50.
    Протоны шахуургыг дарангуйлахэм Протоны шахуурга гэдэг нь ходоодны париеталь эсийн шүүрүүлэх сувгийн мембран дээр байрладаг бусад рецепторын (холинидэвхт, гастрины, гистамины) идэвхжлээс хамаарахгүйгээр Н+ ба K+ -ын ионы солилцоог нөхцөлдүүлдэг уураг. Энэ бүлгийн эмүүд өөрсдөө эм судлалын хувьд идэвхгүй байдаг бөгөөд зөвхөн париеталь эсийн сувгийг хүчиллэг орчинд идэвхтэй хэлбэрт (сульфенамид) шилжин протоны шахуурга буюу Н+, К+- АТФаза-г эргэлтгүйгээр дарангуйлж хүчиллэг шүүрлийг багасгана.
  • 51.
    Протоны шахуургад хоригүүсгэдэг эмийн үйлдлийн механизм
  • 52.
    Ходоодны хүчлийн шүүрлийгбагасгах эмүүдийн механизм
  • 53.
    Холинорецепторыг хориглох эм -Атропинсульфат ходоодны булчирхайн париеталь эсийн М- холинорецепторт хориг үүсгэж ходоодны шүүрлийг багасгана. -Гастрозепины үйлдлийн байрлал, механизм бүрэн тайлбарлагдаагүй. Зарим эрдэмтэд ходоодны парасимпатик зангилааны болон тучный эсийн Μ1-холинорецепторт сонгомлоор хориг үүсгэж ходоодны хлорустөрөгчийн хүчил, пепсиногений шүүрлийг багасгаж байна гэж үзэж байна. Мөн хоол идэх үед үүссэн гастрины ялгаралтыг багасгана. Гастрозепиныг ходоодны салст бүрхүүлийн эсийн гэмтээгч хүчин зүйлд тэсвэрлэх чанарыг тодорхой хэмжээгээр ихэсгэдэг гэж үздэг. Үүнийг ходоод хамгаалах үйлдэл гэнэ. Мөн шүлсний шүүрлийг багасгана. Хоол боловсруулах замаар бүрэн шимэгдэхгүй. Цусны уурагтай 10% холбогдоно. Цус тархины ба ихсийн хоригийг нэвтрэхгүй. Бөөр болон өтгөнтэй ялгарна. Харин ганглиоблокатор бензогексоний нь ходоодны парасимпатик мэдрэлийн зангилааны Н- холинорецепторт хориг үүсгэж булчирхайн шүүрлийг багасгана.
  • 54.
    ХОДООДНЫ ШҮҮРЛИЙГ СААРМАГЖУУЛАХЭМ (АНТАЦИД БЭЛДМЭЛ ) Энэ бүлгийн эмийг ходоодны шүүсний илүүдэл хүчиллэгийг багасгах зорилгоор хэрэглэдэг. Энэ бүлгийн эм нь суурь бодис учраас ходоодны шүүсний хлорустөрөгчийн хүчилтэй химийн урвалд орж түүнийг саармагжуулна Натрийн гидрокарбонат (NaHCO3) NaHCO3 + HCI = NaCI + CO2 + H20 Натрийн гидрокарбонат нь ходоодонд СО2 үүсгэнэ. Энэ нь ходоодыг тэлэх ба хлорустөрөгчийн хүчлийн ялгаралт ихсэх хоёрдогч шалтгаан болж болно. Бэлдмэл богино Хугацаанд үйлчилнэ. Усанд сайн уусна. Амархан шимэгдэж системийн алкалоз үүсгэж болно.
  • 55.
    Магнийн исэл (MgO) MgO+ 2HCI = MgCI2 + Н2О Натрийн гидрокарбонатыг бодвол үйлдэл нь удаан эхэлнэ. Магнийн исэл нь натрийн гидрокарбонатаас 3-4 дахин идэвхтэй. СО2 үүсгэхгүй. Магнийн нэгдэл усанд муу уусна. Системийн үйлдэл үзүүлэхгүй. Бөөрний эмгэгийн үед гипермагниеми үүсгэж болно. Их тунгаар хэрэглэхэд cулруулах үйлдэл үзүүлнэ. Хөнгөн цагааны гидроокись (АI(ОН)3) AI(OH)3 + 3HCI = AICI3 + 3H20 Антацид болон шингээх үйлдэл үзүүлнэ. Ходоодны хлорустөрөгчийн хүчилтэй харилцан үйлчлэлцэхдээ СО2 үүсгэхгүй. Бэлдмэлийг хэрэглэж.
  • 56.
    Маалокс Хөнгөн цагааны ислийнгидрат, магнийн исэл агуулсан нийлмэл найрлагатай бэлдмэл. Ходоодны хүчлийг саармагжуулах, ходоодны салст бүрхүүлийг пепсиний нөлөөнөөс хамгаалах үйлдэл үзүүлнэ. Бэлдмэлийг ходоод 12хуруу гэдэсний шархлаа, хүчил ихэдсэн архаг цочимог үрэвслийн үед 1-2 зориулалтын халбагаар хоол идэхээс хагас цагийн өмнө ууж хэрэглэнэ.
  • 57.
    ХОДООД ХАМГААЛАХ БЭЛДМЭЛ Энэбүлгийн эмүүд нь ходоодны салст бүрхүүлд шууд нөлөөлж хими физикийн янз бүрийн гэмтээгч хүчин зүйлүүдийн түүнд үзүүлэх нөлөөг арилгах буюу багасгах үйлдлийг үзүүлдэг. Энэ бүлгийн эмүүдийг ходоод 12 xypyy гэдэсний шархлаа өвчний үед хэрэглэнэ.
  • 58.
    Сукралфат (Вентер) Ходоодны хүчиллэгийгсаармагжуулах, пепсиний шүүрлийг дарангуйлахаас гадна шингээх бүрхээх үйлдэл үзүүлнэ. Хүчиллэг орчинд түүний полимеризаци болж өтгөн цавуурхаг бодис үүсгэнэ. Бэлдмэл эрүүл салст бүрхүүлтэй бага зэрэг харилцан үйлчлэх бөгөөд харин ходоод 12 xypyy гэдэсний шархлааны гадаргууг ойролцоогоор 6 цаг бүрхэж хамгаална. Өөрөөр хэлбэл шархлааны үхжсэн эдийн уурагтай харилцан үйлчилж өнгөр буюу хамгаалах давхар үүсгэнэ.
  • 59.
    Де-нол Висмутын субцитратын коллоидбэлдмэл. Шархлааны эсрэг болон бактерийг үхүүлэх (Helicobacter pylori) үйлдэлтэй. Бэлдмэлийг уусны дараа ходоод 12 xypyy гэдэсний хүчиллэг орчинд аажим коллоид байдалд шилжин салстын гадаргууд тархан бүрхэж шархлааны гадаргууд өнгөр үүсгэдэг. Мөн шархны сорвижилтыг нөхцөлдүүлэх ба давсны хүчил, пепсин, бусад ферментүүдийн үйлчлэлд ходоодны салст бүрхүүлийн тэсвэрлэх чанарыг ихэсгэх, бикарбонат простагландин Е2-ын нийлэгжилтийг ихэсгэж эс хамгаалах үйлдэл тус тус үзүүлнэ.
  • 60.
    Мизопростол Простагландин Ε1-ын нийлэгбэлдмэл.Ходоодны салст бүрхүүлийн бикарбонатын шүүрэл ба ходоодонд салс үүсэхийг ихэсгэсэнтэй холбоотойгоор эс хамгаалах үйлдэл үзүүлнэ. Ходоодны париеталь эсэд шууд нөлөөлж шүүрэл ялгаралтыг багасгана. Мөн гэдэсний гөлгөр булчин болон умайн булчингийн чангарал
  • 68.
    Surgical Treatment ofPeptic Ulcer Disease • The indications for surgery in PUD are (in order of decreasing frequency) perforation, obstruction, bleeding, and intractability or nonhealing. • Gastric cancer must always be considered in patients with gastric ulcer or gastric outlet obstruction. • Today, most patients undergoing emergent operation have simple patch of a perforated ulcer or oversewing of a bleeding ulcer. • Traditionally, the vast majority of peptic ulcers were treated by a variant of one of the three basic operations: parietal cell vagotomy, also called highly selective vagotomy (HSV) or proximal gastric vagotomy, vagotomy and drainage (V+D), and vagotomy and distal gastrectomy.
  • 69.
    • HSV seversthe vagal nerve supply to the proximal twothirds of the stomach, where essentially all the parietal cells are located, and preserves the vagal innervation to the antrum and pylorus and the remaining abdominal viscera. • Thus, the operation decreases total gastric acid secretion by about 75%, and GI side effects are rare.
  • 71.
    • Truncal vagotomyand pyloroplasty, and truncal vagotomy and gastrojejunostomy are the paradigmatic vagotomy and drainage procedures. HSV may be substituted for truncal vagotomy. The advantage of V + D is that it can be performed safely and quickly by the experienced surgeon. • Truncal vagotomy denervates the antropyloric mechanism, and therefore, some sort of procedure is necessary to ablate or bypass the pylorus.
  • 73.
    • Gastrojejunostomy isa good choice in patients with gastric outlet obstruction or a severely diseased proximal duodenum. The anastomosis is done between the proximal jejunum and the most dependent portion of the greater gastric curvature, in either an antecolic or retrocolic fashion. • Marginal ulceration is a potential complication. Mechanical complications are also possible such as afferent or efferent loop obstruction, internal hernia, and intussusception.
  • 75.
    • Pyloroplasty isuseful in patients who require a pyloroduodenotomy to deal with the ulcer complication (e.g., posterior bleeding duodenal ulcer), in those with limited or focal scarring in the pyloric region, or when gastrojejunostomy is technically difficult. • The most commonly performed pyloroplasty is the Heineke-Mikulicz type (Fig. 26-36). • Other occasionally useful techniques include the Finney (Fig. 26-37) and the Jaboulay pyloroplasties (Fig. 26-38). These more extensive pyloroplasty techniques may make subsequent distal gastric resection more difficult and/or hazardous.
  • 79.
    • Although vagotomyand antrectomy (V + A) is associated with a very low ulcer recurrence rate and is applicable to many patients with complicated PUD (e.g., bleeding duodenal and gastric ulcer, obstructing peptic ulcer, nonhealing gastric ulcer, and recurrent ulcer), V + A has a higher operative mortality risk (compared with HSV or V + D), and is irreversible. • Following antrectomy, GI continuity may be reestablished with a Billroth I gastroduodenostomy (Fig. 26-39) or a Billroth II loop gastrojejunostomy (Fig. 26-40).
  • 82.
    • Since antrectomyroutinely leaves a 60% to 70% gastric remnant, routine reconstruction as a Roux-en-Y gastrojejunostomy should be avoided (Fig. 26-41). • Although the Roux-en-Y operation is an excellent procedure for keeping duodenal contents out of the stomach and esophagus, in the presence of a large gastric remnant, this reconstruction will predispose to marginal ulceration and/or gastric stasis.
  • 84.
    Complicated Ulcer Disease •Bleeding • Perforation • Gastric outlet obstruction • Intractability or nonhealing.
  • 86.
    Hemorrhage • Upper GIbleeding is a relatively common problem, with an annual incidence of approximately 1 per 1000. • Most nonvariceal bleeding (70%) is attributable to peptic ulcers. • Several clinical scores have been created to risk-stratify patients presenting with upper GI bleeding to predict risk of rebleeding and overall morbidity and mortality. The most commonly used scores are the Blatchford and Rockall prediction scores.
  • 89.
    Hemorrhage • The mostcommonly used system for classifying the endoscopic appearance of bleeding ulcers is the Forrest classification (Table 48-4), which stratifies the risk of rebleeding based on observed “stigmata of recent hemorrhage.” • Guidelines for endoscopic control of bleeding published in 2010 advocate either the use of epinephrine plus an additional method or monotherapy with either thermocoagulation or clipping, but discourage the use of epinephrine alone.
  • 92.
    Hemorrhage • All high-riskpatients should be placed in a monitored setting, preferably an intensive care unit, until all bleeding has stopped for 24 hours. As part of the 2010 consensus guidelines, all highrisk patients should be placed on a PPI administered intravenously, with an initial bolus followed by continuous infusion or intermittent dosing for up to 72 hours. • Although flexible upper endoscopy remains the standard firstline therapy for upper GI bleeding, another option for nonsurgical control of bleeding duodenal ulcers is catheter-directed angiography and endovascular embolization (Fig. 48-10).
  • 95.
    Perforation • Patients withperforation typically complain of sudden-onset, frequently severe epigastric pain. For many, it is their first symptom of ulcer disease. • Perforation has the highest mortality rate of any complication of ulcer disease, approaching 15%. • The perforation is usually in the first portion of the duodenum and can easily be accessed through an upper midline incision. • Perforations smaller than 1 cm can generally be closed primarily and buttressed with a well vascularized omentum. For larger perforations or ulcers with fibrotic edges that cannot be brought together without tension, a Graham patch repair with a tongue of healthy omentum is performed.
  • 98.
    Gastric outlet obstruction •Acute inflammation of the duodenum can lead to mechanical obstruction, with a functional gastric outlet obstruction manifested by delayed gastric emptying, anorexia, nausea, and vomiting. • Chronic inflammation of the duodenum may lead to recurrent episodes of healing followed by repair and scarring, ultimately leading to fibrosis and stenosis of the duodenal lumen. • The standard operation for obstructing PUD is vagotomy and antrectomy. Alternatively, vagotomy and gastrojejunostomy should be considered if a difficult duodenal stump is anticipated with resection. • HSV and gastrojejunostomy may be comparable to V + A for obstructing ulcer disease,124 and this procedure is appealing because it can be done laparoscopically and does not complicate future resection, if needed. However, potentially curable gastric or duodenal cancers can be missed with this approach.
  • 99.
    Intractable or NonhealingPeptic Ulcer • Surgical treatment should be considered in patients with nonhealing or intractable PUD who have multiple recurrences, large ulcers (>2 cm), complications (obstruction, perforation, or hemorrhage), or suspected malignancy. Definitive operation, particularly gastric resection, should be considered most cautiously in the thin or marginally nourished individual. • If surgery is necessary, a lesser operation may be preferable. It is prudent to avoid truncal vagotomy and/or distal gastrectomy as the initial elective operation for intractable peptic ulcer in the thin or asthenic patient.
  • 100.
    • Alternatives forintractable duodenal ulcer include HSV with or without gastrojejunostomy (reversible drainage operation). • In patients with nonhealing gastric ulcer, wedge resection with HSV should be considered in thin or frail patients. Otherwise, distal gastrectomy (to include the ulcer) is recommended. • It is unnecessary to add a vagotomy in patients with type I or type IV (juxta-esophageal) gastric ulcers because they are usually associated with acid hyposecretion. Type IV gastric ulcers may be difficult to resect as part of a distal gastrectomy, and a variety of surgical techniques have been described to treat these more proximal lesions (Fig. 26-45).