1. แหลกลับชาติ
เทศนาชาดก ยกขึ้นมากลาว ยกเรื่องราว มาเลาขาน
สืบเนื้อเรื่องตอ พอประมาณ กลับชาตินครกัณฑ นั้นตอไป
ชูชกยกกลาว ไอเฒาอัปรีย กลับชาติอีกที เปนที่หมาย
เทวทัตตชาติชั่ว ตัวจัญไร ธรณีสูบไป ในอเวจี
นงเยาวเจาจริต อมิตตดา เมื่อกลับชาติมา นาบัดสี
จิณจมาณวิกา นางกาลี ใสรายมุนี หนอศาสดา
พนาเวส เจตบุตรพราน ก็คือนายฉัน รวมชันษา
ดาบสทรงกิจ องคพระสิทธา กําเนิดเกิดมา ปรากฏการณ
สาวกเบื้องขวา คือสารีบุตร ดูบริสุทธิ์ เปนอรหันต
สักกเทวราช กลับชาติมานั้น สูงสงวงศวาน อันอุดม
สืบศากยวงศ หนอพงศพุทธะ อนุรุทธเถระ ที่สุดสม
สวนวิศวกรรม นามอุดม กลับชาติอบรม พรหมจรรย
เรืองอิทธิฤทธา ฝานรก เที่ยวไดเวียนวก ขึ้นสวรรค
สาวกยกอาง อยางสําคัญ พระโมคคัลลานั้น ชั้นฤทธา
เทพเจากลาวนาม ทั้งสามสัตว ที่แกลงสะกัด มัทรีหนา
องคหนึ่งแปลงเปน สีหรา เมื่อกลับชาติมา คืออุบาลี
อีกองคทานแกลง แปลงใหล้ํา เปนเสือโครงคล้ํา ตาดําป
ชาติดับกลับสม อุดมดี พระสีวลี ลาภมีเนืองเนือง
องคที่สาม ชางรายเหลือ สีกายเรืองเรื่อ เปนเสือเหลือง
แกลงขวางทางไว ไมใหยางเยื้อง เพื่อชวยประเทือง ในเรื่องศรัทธา
ลวงลับกลับชาติ สมมาดมั่น พระจุลนาคนั้น ชั้นสิกขา
เทวบุตรสุดที่ เทพธิดา ที่ชวยรักษา และคุมครอง
เมื่อยามค่ํามี ราตรีกาล ชวยอภิบาล กุมารทั้งสอง
งามเลหเทวบุตร ผิวผุดงามผอง กุศลสนอง ดุจทองคํา

2. นามตรงบงชัด ชื่อกัจจายนะ รูปรางสวยสะ ไดอุปถัมภ
สวนเทพนารี ที่งามล้ํา กุศลนางทํา ชักนํามา
ไปเอากําเนิด เกิดความสุขี ชื่อกัลยาณี วิสาขา
จอมชางรางใหญ อันโอฬาร ตนเหตุที่มา คชาธาร
มีชื่อถือตรง ธุดงคะ ชื่อมหากัสสปะ คารมแตกฉาน
สวนชางนางพญา มารดานั้น กลับชาติมาพลัน ชั้นพระวงศ
ชื่องามนามมี วากีสา บุญนางสรางมา เปนอานิสงส
กษัตริยมัททราช พระญาติวงศ กุศลตามสง องคมหานามา
นักการสารตาร นาสมเพศ ทูลเรื่องเนรเทศ เปนเหตุหนา
ชาติเนื่องเปรื่องปราด กลับชาติมา คืออานนทนั้นหนา ตามตํานาน
อํามาตยที่จัด มหาสัตตสดก ชาติใหมปลงตก ยกวิหาร
อนาถบิณฑิกเศรษฐี ยิ่งมีทาน ผูสรางเชตวัน อันมีมา
องคทาวเจาผดุง กรุงสัญชัย ชาติหนาทาวไท ไดปรารถนา
คือองคมงกุฏ พุทธบิดา สุทโธทนะหนา เจาธานี
ผุสดีมีหวัง ไดตั้งพระทัย มารดาจอมไตร พระชินสีห
คือสิริมหา มายามี เมื่อชาติกอนนี้ ตั้งปณิธาน
กษัตริยมัทรี เทวีราช เปนคูชีวาตม ทุกชาติสมาน
จอมขวัญกัลยา พิมพานั้น บารมีรวมกัน อันสมบูรณ
ชาลีมียศ โอรสา เมื่อกลับชาติมา คือราหุล
กัณหาหนามน พนตระกูล เพราะนางวาวุน แตบุญมี
ลวงลับกลับมาเกิด กําเนิดมา คืออุบลวรรณา มีราศี
สหชาติดาษดื่น หกหมื่นมี สรางสมความดี บุญนําพา
ชวยเหลือเจือจุน บุญนั้นเลา เกิดพรอมพงศเผา ดังกลาวหนา
สวนองคสมเด็จ เวสสันตรา บุญหลังสรางมา ไดครบองค
สรางสมความดี ไมมีที่สุด ก็ไดวิมุติ สมประสงค

3. ตรัสรูสูทาง แปดอยางโดยตรง มรรคสี่ผลสง องคพระนิพพาน
คุณโยมที่นั่ง ฟงมหาชาติ เวสสันดรราช ที่จัดสรร
คาถาแนนอน ในนครกัณฑ สี่สิบแปดเทานั้น ที่มีมา
หนึ่งพันบรรจบ จนครบจํานวน บาลีประมวล ถวนคาถา
ใหโยมสมหวัง ดังเจตนา จงพนโรคา อยาราคี
บุญนําอํานวย จงชวยเสริมสง สินทรัพยมั่งคง เปนเศรษฐี
อายุสุขะ วรรณะนี้ พละพรอมมี สี่ประการ
เดชะบารมี เปนที่ยิ่ง ขอใหสมจริง ทุกสิ่งสรรพ
ปริโยสาเน เทศนากาล อวสานแลวหนอ ขอเอวัง.