Palabra
  de
  Vida

 Xaneiro
  2013
              Chiara Lubich, autora dos
           comentarios á PdV e fundadora
            do movemento dos Focolares
                  ou Obra de María.
Do 18 ao 25 de xaneiro
        celébrase
    en moitas partes
   do mundo a Semana
 de oración pola unidade
      dos cristiáns,
   que noutros lugares
se celebra en Pentecoste.
 Este ano, a frase elixida
para a Semana de oración
é: «O que quere de ti o
   Señor» (Mi 6, 6-8).
Xa que Chiara Lubich
 adoitaba comentar o versículo
bíblico, propoñemos un texto seu
que comenta a pasaxe de Mt 9,13
  (cf. Os 6, 6), escrito en xuño
    de 1996 e que podería ser
  unha achega para afondar na
    Palabra que se nos propón.
«Andade, aprendede o que significa:
“Misericordia quero e non sacrificios”»
«Misericordia quero e non sacrificios».
              Recordas cando dixo Xesús estas palabras?
   Mentres estaba sentado á mesa, varios publicanos e pecadores
     sentaron con El. Ao darse conta disto, os fariseos presentes
dixéronslles aos seus discípulos: «Como é que o voso mestre come con
publicanos e pecadores?». E Xesús, ao oír estas palabras, respondeu:
«Andade, aprendede o que significa:
“Misericordia quero e non sacrificios”».
Xesús cita aquí unha frase
      do profeta Oseas,
o que demostra que lle gusta o
     concepto alí contido:
     en efecto, é a norma
    segundo a cal El mesmo
 se comporta, e que expresa
   a primacía do amor sobre
 calquera outro mandamento,
  sobre calquera outra regra
         ou precepto.
Isto é o cristianismo: Xesús veu dicir que o que Deus quere
de ti con respecto aos demais –homes e mulleres– é ante todo
   o amor, e que esta vontade de Deus xa fora anunciada
  nas Escrituras, como demostran as palabras do profeta.
Para todo cristián, o amor é o programa da súa vida,
a lei fundamental das súas accións, o criterio para saber
                      como moverse.
O amor sempre debe prevalecer sobre as demais leis. Máis aínda:
o amor aos demais debe ser para o cristiáno a sólida base sobre a
 cal apoiarse para poñer lexitimamente en práctica calquera outra
                               norma.
«Misericordia quero e non sacrificios».
Xesús quere amor, e a misericordia é unha das súas expresións.
 E quere que o cristián viva así, ante todo porque Deus é así.
Para Xesús, Deus é ante todo o Misericordioso, o Pai
que ama a todos, «que fai saír o seu sol sobre malos e bos
    e manda a chuvia a xustos e inxustos» (Mt 5, 45).
Xesús, porque ama a todos, non teme estar
cos pecadores, e deste modo revélanos quen é Deus.
 Polo tanto, se Deus é así, se Xesús é así, tamén ti
        debes albergar idénticos sentimentos.
«Misericordia quero e non sacrificios».
«…e non sacrificios».
Se non amas a teu irmán, a Xesús non lle agrada o teu culto.
 Non acolle a túa oración, nin a túa asistencia á Eucaristía,
  nin as ofrendas que poidas facer… se todo iso non abrolla
   dun corazón en paz con todos, rico de amor por todos.
Recordas aquelas palabras súas tan incisivas do sermón
do monte? «Polo tanto, se cando vaias a presentar a túa ofrenda
      ante o altar te acordas alí mesmo de que teu irmán
   ten queixas contra ti, deixa alí a túa ofrenda ante o altar
       e vai primeiro reconciliarte co teu irmán, e despois
        volve presentar a túa ofrenda» (Mt 5, 23-24).
Estas palabras indícanche que o culto que máis agrada a Deus é
o amor ao próximo, que ha de ser a base tamén do teu culto a Deus.
Se quixeses facerlle un agasallo a teu pai mentres estás inimizado con
teu irmán (ou teu irmán contigo), que che diría teu pai? «Reconcíliate
            antes e logo ven a ofrecerme o que desexes».
Pero hai máis.
O amor non é só
 a base do vivir
 cristián, senón
      tamén
     o camiño
máis directo para
       estar
   en comuñón
    con Deus.
       Dino
   os santos,
   testemuñas
   do Evanxeo
     que nos
  precederon.
     Experiméntano os cristiáns que viven a súa fe, pois se axudan
        a seus irmáns, sobre todo aos necesitados, crece neles
a devoción, a unión con Deus faise máis fuerte, perciben que existe un
vínculo entre eles e o Señor; e isto é o que máis alegra as súas vidas.
«Misericordia quero e non sacrificios».




Como vivirás entón esta nova Palabra de vida?
Non fagas discriminación nuingunha entre as persoas
que teñan contacto contigo, non marxines a ninguén; máis ben
ofrece a todos o máis que poidas darles, imitando a Deus Pai.
Repara esas pequenas ou grandes desavenencias que desgustan o Ceo
e te amargan a vida; como di a Escritura (cf. Ef 4, 26), non deixes
         que se poña o sol sobre a túa ira cara a ninguén.
Sete comportas así, todo o que fagas agradará a Deus e quedará
  para a eternidade. Cando esteas traballando ou descansando, xogando
ou estudando, cos teus fillos ou acompañando a túa muller ou a teu marido
   de paseo, cando reces ou cando te sacrifiques, ou mentres realizas
 as prácticas relixiosas acordes á túa vocación cristiá…: todo, todo, todo
                será materia prima para o Reino dos Ceos.
O Paraíso é unha casa que construímos aquí e habitamos alá.
                e construímola con o amor.
«Andade, aprendede o que significa:
        “Misericordia quero e non sacrificios”»
                Texto de: Chiara Lubich, Publicada en xuño 1996.
      O comentario da Palabra de Vida tradúcese a 97 linguas e idiomas,
acadando a varios millóns de persoas en todo o mundo a través da prensa, radio,
 TV e vía internet. Pode verse tamén na revista “Ciudad Nueva” con experiencias
                        vividas por cristians dende ela.
Nota do Secretariado de Catequese de Santiago de Compostela
 para o curso 2012-13:

“Temos comprendido que a nosa diocese e o mundo necesita unha cura
de Evanxeo porque só a Boa Nova pode devolverlle a vida que lle falta.
Por iso invítasenos a vivir a Palabra de Vida, ou de calquera outro modo
a Palabra de Deus, por exemplo a que se proclama cada domingo
na celebración da Eucaristía”.

 Sexamos evanxeos vivos, palabras de vida, outro Xesús! e así
 imitaremos a María Santísima, a Nai da Luz, do Verbo: a palabra viva.

“A nós non nos abonda con vivila cada un pola súa cuenta; é necesario
ademais que nos comuniquemos mutuamente as nosas experiencias sobre
ela. Así evanxelizarémonos como individuos e como comunidade: somos
Xesús cada vez máis, individualmente e colectivamente” (C.L.).
Comunicádenos a luz que recibides desde a Palabra e a vida que se vai
construíndo en vós desde elea (podedes facelo por correo electrónico:
catequese@planalfa.es).
Sede felices. Feliz e evanxélico ANO DA FE.
“Creo, Señor, pero aumenta a miña fe”.
E en concreto, durante este mes, que
vou facer para que o Plan Pastoral
Pv xaneiro 2013

Pv xaneiro 2013

  • 1.
    Palabra de Vida Xaneiro 2013 Chiara Lubich, autora dos comentarios á PdV e fundadora do movemento dos Focolares ou Obra de María.
  • 2.
    Do 18 ao25 de xaneiro celébrase en moitas partes do mundo a Semana de oración pola unidade dos cristiáns, que noutros lugares se celebra en Pentecoste. Este ano, a frase elixida para a Semana de oración é: «O que quere de ti o Señor» (Mi 6, 6-8).
  • 3.
    Xa que ChiaraLubich adoitaba comentar o versículo bíblico, propoñemos un texto seu que comenta a pasaxe de Mt 9,13 (cf. Os 6, 6), escrito en xuño de 1996 e que podería ser unha achega para afondar na Palabra que se nos propón.
  • 4.
    «Andade, aprendede oque significa: “Misericordia quero e non sacrificios”»
  • 5.
    «Misericordia quero enon sacrificios». Recordas cando dixo Xesús estas palabras? Mentres estaba sentado á mesa, varios publicanos e pecadores sentaron con El. Ao darse conta disto, os fariseos presentes dixéronslles aos seus discípulos: «Como é que o voso mestre come con publicanos e pecadores?». E Xesús, ao oír estas palabras, respondeu:
  • 6.
    «Andade, aprendede oque significa: “Misericordia quero e non sacrificios”».
  • 7.
    Xesús cita aquíunha frase do profeta Oseas, o que demostra que lle gusta o concepto alí contido: en efecto, é a norma segundo a cal El mesmo se comporta, e que expresa a primacía do amor sobre calquera outro mandamento, sobre calquera outra regra ou precepto.
  • 8.
    Isto é ocristianismo: Xesús veu dicir que o que Deus quere de ti con respecto aos demais –homes e mulleres– é ante todo o amor, e que esta vontade de Deus xa fora anunciada nas Escrituras, como demostran as palabras do profeta.
  • 9.
    Para todo cristián,o amor é o programa da súa vida, a lei fundamental das súas accións, o criterio para saber como moverse.
  • 10.
    O amor sempredebe prevalecer sobre as demais leis. Máis aínda: o amor aos demais debe ser para o cristiáno a sólida base sobre a cal apoiarse para poñer lexitimamente en práctica calquera outra norma.
  • 11.
    «Misericordia quero enon sacrificios».
  • 12.
    Xesús quere amor,e a misericordia é unha das súas expresións. E quere que o cristián viva así, ante todo porque Deus é así.
  • 13.
    Para Xesús, Deusé ante todo o Misericordioso, o Pai que ama a todos, «que fai saír o seu sol sobre malos e bos e manda a chuvia a xustos e inxustos» (Mt 5, 45).
  • 14.
    Xesús, porque amaa todos, non teme estar cos pecadores, e deste modo revélanos quen é Deus. Polo tanto, se Deus é así, se Xesús é así, tamén ti debes albergar idénticos sentimentos.
  • 15.
    «Misericordia quero enon sacrificios».
  • 16.
    «…e non sacrificios». Senon amas a teu irmán, a Xesús non lle agrada o teu culto. Non acolle a túa oración, nin a túa asistencia á Eucaristía, nin as ofrendas que poidas facer… se todo iso non abrolla dun corazón en paz con todos, rico de amor por todos.
  • 17.
    Recordas aquelas palabrassúas tan incisivas do sermón do monte? «Polo tanto, se cando vaias a presentar a túa ofrenda ante o altar te acordas alí mesmo de que teu irmán ten queixas contra ti, deixa alí a túa ofrenda ante o altar e vai primeiro reconciliarte co teu irmán, e despois volve presentar a túa ofrenda» (Mt 5, 23-24).
  • 18.
    Estas palabras indícancheque o culto que máis agrada a Deus é o amor ao próximo, que ha de ser a base tamén do teu culto a Deus. Se quixeses facerlle un agasallo a teu pai mentres estás inimizado con teu irmán (ou teu irmán contigo), que che diría teu pai? «Reconcíliate antes e logo ven a ofrecerme o que desexes».
  • 19.
    Pero hai máis. Oamor non é só a base do vivir cristián, senón tamén o camiño máis directo para estar en comuñón con Deus. Dino os santos, testemuñas do Evanxeo que nos precederon. Experiméntano os cristiáns que viven a súa fe, pois se axudan a seus irmáns, sobre todo aos necesitados, crece neles a devoción, a unión con Deus faise máis fuerte, perciben que existe un vínculo entre eles e o Señor; e isto é o que máis alegra as súas vidas.
  • 20.
    «Misericordia quero enon sacrificios». Como vivirás entón esta nova Palabra de vida?
  • 21.
    Non fagas discriminaciónnuingunha entre as persoas que teñan contacto contigo, non marxines a ninguén; máis ben ofrece a todos o máis que poidas darles, imitando a Deus Pai.
  • 22.
    Repara esas pequenasou grandes desavenencias que desgustan o Ceo e te amargan a vida; como di a Escritura (cf. Ef 4, 26), non deixes que se poña o sol sobre a túa ira cara a ninguén.
  • 23.
    Sete comportas así,todo o que fagas agradará a Deus e quedará para a eternidade. Cando esteas traballando ou descansando, xogando ou estudando, cos teus fillos ou acompañando a túa muller ou a teu marido de paseo, cando reces ou cando te sacrifiques, ou mentres realizas as prácticas relixiosas acordes á túa vocación cristiá…: todo, todo, todo será materia prima para o Reino dos Ceos.
  • 24.
    O Paraíso éunha casa que construímos aquí e habitamos alá. e construímola con o amor.
  • 25.
    «Andade, aprendede oque significa: “Misericordia quero e non sacrificios”» Texto de: Chiara Lubich, Publicada en xuño 1996. O comentario da Palabra de Vida tradúcese a 97 linguas e idiomas, acadando a varios millóns de persoas en todo o mundo a través da prensa, radio, TV e vía internet. Pode verse tamén na revista “Ciudad Nueva” con experiencias vividas por cristians dende ela.
  • 26.
    Nota do Secretariadode Catequese de Santiago de Compostela para o curso 2012-13: “Temos comprendido que a nosa diocese e o mundo necesita unha cura de Evanxeo porque só a Boa Nova pode devolverlle a vida que lle falta. Por iso invítasenos a vivir a Palabra de Vida, ou de calquera outro modo a Palabra de Deus, por exemplo a que se proclama cada domingo na celebración da Eucaristía”. Sexamos evanxeos vivos, palabras de vida, outro Xesús! e así imitaremos a María Santísima, a Nai da Luz, do Verbo: a palabra viva. “A nós non nos abonda con vivila cada un pola súa cuenta; é necesario ademais que nos comuniquemos mutuamente as nosas experiencias sobre ela. Así evanxelizarémonos como individuos e como comunidade: somos Xesús cada vez máis, individualmente e colectivamente” (C.L.). Comunicádenos a luz que recibides desde a Palabra e a vida que se vai construíndo en vós desde elea (podedes facelo por correo electrónico: catequese@planalfa.es). Sede felices. Feliz e evanxélico ANO DA FE. “Creo, Señor, pero aumenta a miña fe”.
  • 27.
    E en concreto,durante este mes, que vou facer para que o Plan Pastoral