traballo dos alumnos de CCMC 1º Bach

1. A Terra

2. A Terra é o terceiro planeta dende ol Sol , o quinto máis grande de todo o Sistema Solar e o máis denso de todos,respecto do seu tamaño. Desplázase nunha traxectoria a penas elíptica ao redor do Sol a unha distancia de uns 150 millóns de kilómetros. O volumen da Terra é máis de un millón de veces menor ca o do Sol,mentres a masa terrestre é 81 veces maior que a da súa élite natural,a Lúa. É un planeta rochoso e xeolóxicamente activo que está composto principalmente de rocha derretida en constante movimento no seu interior, cuxa actividade xenera á sua vez un forte campo magnético. Sobre ese ardente líquido flota a rocha solidificada ou corteza terrestre,sobre a cal están os océanos e a terra firme.

3. É o único planeta do universo no que ata agora o ser humano coñece a existencia de vida, millóns de especies viven nel. A Terra formouse ao mesmo tempo ca o resto do Sistema Solar, fai preto de catro mil cincocentos millóns de anos e a vida fixo a súa aparición na superficie despois de 1000 millóns de anos. Dende entón , a vida alterou de maneira significativa o planeta.

4. Sobre a corteza terrestre existen diversos paixases naturais e artificiais onde podemos atopar montañas, vales , ríos, cidades etc. Aquí, viven diversidade de organismos como o son as árbores, o ser humano e outros moitos animais. Unha considerable parte da corteza está composta de restos de organismos oceánicos primitivos que constitúen a roca caliza . A temperatura media da superficie terrestre é de uns 15 °C , ainda que ésta -entre oitras circunstancias- son distintas en diferentes partes do planeta; poden cambiar. A terra posúe grandes océanos que ocupan moita máis superficie que a terra superficial. En éstes inmensos corpos de auga habitan considerable cantidade de organismos e é en donde se orixinou toda a vida ; parte da cal migrou á terra firme posteriormente.

5. A atmósfera terrestre é a parte gaseosa da Terra , sendo por esto a capa máis externa e menos densa do planeta. Está constituida por varios gases que varían en cantidade segundo a presión a diversas alturas. Esta mestura de gases que forma a atmósfera recibe xenéricamente o nomre de aire . O 75% de masa atmosférica encóntrase nos primeiros 11 km de altura, dende a superficie do mar. Os principaies elementos que a compoñen son o osixeno (21%) e o nitróxeno (78%). Posee un único satélite natural chamado Lúa , en relación co seu planeta, é o máis grande do Sistema Solar.

6. A atmósfera e a hidrosfera constitúen o sistema de capas fluídas superficiais do planeta, cuxos movimentos dinámicos están estreitamente relacionados. As correntes de aire reducen drásticamente as diferenzas de temperatura entre o día e a noche , distribuíndo o calor por toda a superficie do planeta. Este sistema cerrado evita que as noites sexan xélidas ou que os días sexan extremadamente quentes. A atmósfera protexe a vida sobre a Terra absorvendo grande parte da radiación solar ultravioleta na capa de ozono . Ademáis, actúa como escudo protector contra os meteoritos , os cales se trituran en polvo a causa da fricción que sufren ao facer contacto cos gases. O ciclo hidrolóxico ou ciclo da auga é o proceso de circulación da auga entre os distintos compartimentos da hidrosfera . Trátase de un ciclo bioxeoquímico no que hai unha intervención mínima de reaccións químicas , e a auga soamente se traslada de uns lugares a outros ou cambia de estado físico .

7. A litosfera é a capa máis externa da Terra e está formada pola corteza e a parte máis externa do manto superior .Ten un comportamento ríxido e elástico.A litosfera non é unha capa contínua se non que está dividida ne placas inestábeis ,os seus bordes,de grande actividade magmática.As placas poden ser continentais, oceánicas ou mixtas.

8. As placas litosféricas e os seus límites As principais son:a africana,a euroasiática, a norteamericana, a sudamericana, a antártica ,a pacífica, a indoaustraliana e a placa de Nazca Segundo os movimentos dunhas respecto das outras poder ser: LIMITES DIVERXENTES Prodúcense en dúas placas por estar sometidas a forzas distensivas. Os límites diverxentes son os rift valleys continentais e as dorsais oceánicas

9. LIMITES CONVERXENTES Nestes límites pordúcese a colisión de dúas placas litosféricas por estar sometidos a forzas compresivas. Segundo a natureza das placas aparecen os límites de subducción e obducción . LIMITES DE FALLA TRANSFORMANTE En estos bordes dúas placas litosféricas deslízanse unha respecto da outra sen producir nin destruír litosfera, polo que tamén con coñecidos como límites pasivos. Caracteríaznse por fallas que se desplazan horizontalmente as placas

10. O MOTOR DAS PLACAS A calor propágase por tres procesos:conducción ,convección e radiación. A convección é a forma máis eficaz de transportar a calor no interior da Terra . É o que implica o movemento de materia. A convección orixina correntes convectivas. Estas correntes cíclicas de materiais son semellantes ás que se producen en un líquido cando se quenta. Hai dous modelos clásicos de convección para o manto : un modelo no que as correntes ocupan todo o manto e outro no que as celdas convectivas están estratificadas formando niveis de capas. Os últimos estudos de tomografía sísmica mostran un terceiro modelo

11. Revela que o transporte de calor realízase ao longo de todo o manto e que as placas litosféricas oceánicas tamén son unha parte activa neste proceso. A litosfera continental ao ser menos densa opón resistencia ao fundimento e non se introduce no manto, polo tanto non participa no transporte convectivo de calor e materia na Terra. Está evidenciado que as placas oceánicas subducen e poden chegar ata a capa D. O denso da litosfera da litosfera oceánica a través do manto está favorecido por dous procesos físicos que ocorren nas placas que subducen: a densificación progresiva dos materiais e o propio descenso por gravidade debido á diferencia de altura entre as dorsais e as zonas de subducción. Os restos das placas que chegan á capa D móvense ao longo desta capa e recollen a calor que provén do interior do núcleo; unha vez sobrequentadas ascenden en forma de penachos térmicos ata a superficie e cérrase o ciruíto convectivo.Algunhas veces non chegan á superficie e quédanse atrapadas no manto.

12. O núcleo O núcleo exténdese dende os 2990 kilómetros de profundidade ata o centro da Terra. O límite manto-núcleo está marcado pola discuntinuidade de Guberg Atendendo ao estudo da propagación das ondas sísmicas P e S, o núcleo terrestre divídese en núcleo esterno e núcleo interno. O nucleo externo, extendese ata os 5150 kilómetros onde as ondas S non se propagan e implica que parte do núcleo ten un comportamento líquido. O núcleo interno é sólido e exténdese ata o centro da Terra. Para explicar o campo magnético da Terra, o núcleo debe de ser conductor eléctrico e, pola súa falta de densidade, metálico. Por analoxía cos meteoritos, suxírese que pode ser unha aleación de ferro e níquel Sen embargo, a esas presións e temperaturas o ferro ten que ter unha densidade máis alta da que ten o núcleo, polo que deben de existir elementos que rebaixen a densidade.