1. A LÍRICA LATINA D A V I D G A R C Í A I G L E S I A S

2. Poesía lírica e bucólica A lírica eran cantos musicais acompañados por unha lira Surxe tardíamente (s. II a.C) Destacan os poetas neotéricos, que escriben composicións breves, refinadas, delicadas e con ironía. Durante a época de Augusto (27 A.c.-14 d.C.) é destacado o poeta Horacio. Posteriormente creouse o xénero elexíaco, destacando os autores Ovidio, Tíbulo e Propercio. Finalmente escribiuse a poesía bucólica, que ten como verdadeiro autor a Virxilio e na que se idealizaba a vida rústica e pastoril.

3. Os neotéricos Consolidaron a lírica en Roma (S. I a.C) Eran uns poetas inspirados en Calímaco e outros poetas alexandrinos. Narran por un lado poemas cultos e elaborados, e por outro acontecementos da vida cotiá nos que mostran sentimentos persoais, algo moi novidoso. Destaca Catulo do cal se conservan numerosos textos

4. CATULO (S. I a.C.) Escribiu: Temas eróticos persoais (algo novidoso na literatura latina) Poemas épico-mitolóxicos Narra as diferentes fases polas que pasou o seu amor con Lesbia. A súa obra componse de 116 poemas que se distribúen da seguinde forma: 1-60 primeiros: De tipo polimétrico, reÚnen breves composicions de argumento lixeiro 61-68: Máis LONGOS e evidencian unha maior elaboración literaria. 69-116: Breves, en metro elexíaco e epigramas Gozou de enórme popularidade na época do Renacemento e sobre todo durante o Romanticismo, servindo de inspiraciÓn para autores de diversos lugares e épocas.

5. HORACIO (2ª ½ S. I a.C.) É o principal escritor de lírica durante a época de Augusto Moitos dos tópicos literarios teñen neste poeta a súa orixe Ten dúas obras propiamente líricas: Os Epodos: 17 composicións en metro iámbico nas que imita ÓS poetas GREGOS como Arquíloco e Hiponacte As Odas: 103 poemas nos cales o autor toma como inspiración poetas gregos como Alceo, Safo etc. A partir do Renacemento, case non podemos encontrar un poeta no que non poida apreciarse rastro da súa poesía.

6. Os elexíacos ELEXÍA: Inicialmente cantos de lamento fúnebres acompañados por unha fRauta. Nos líricos gregos encontramos elexías de lamento amoroso, con amargas consideracions sobre a breviade da vida e sufrimento polo paso da xuventude e posteriormente tamén esta elexía amorosa pero nun ámbito mitolóxico. Ten un carácter doloroso e de lamento O seu metro é o dístico elexíaco. Na latina predomina un carácter erótico subxectivo (trazo definidor deste xénero en Roma fronte a eéxía grega] Nesta poesía o amante é representado coma o escravo da amada, que é sublimada. A vida do amante é concebida coma unha loita para obter o favor da amada, pero esta elixe entregarse aos brazos de outro amante.

7. TÍBULO E PROPERCIO (2ª ½ S. I a.C.) Tíbulo: Autor do Ciorpus Tibullarium que estaba composto por tres libros. No primeiro as elexías eran dedicadas a súa amada Delia, o segundo a unha amante chamada Némesis e a varios amigos Propercio: A súa obra componse de catro libros e está dedicado por enteiro a cantar os seus amores con Cintia.

8. OVIDIO (s. I a.C.-s. I d.C.) Os amores: Son tres libros dedicados a súa amada Corina, a maior parte dos poemas son de ton lixeiro e superficial Ars amandi: Preséntase como un experto en técnica amatoria. O contido e a forma corresponden Á elexía amorosa. Outras obras como Epistulae ex Ponto e Tristia mostran a un Ovidio moito máis sinceiro e profundo Como poeta tivo enorme importancia na literatura posterior.

9. VIRXILIO (70-19 a.C) As églogas eran alusións de sucesos ou personaxes contempóraneos do autor. Descripción da paisaxe idílica onde un ou varios pastores entoan lamentos amorosos ou queixas pola crueldade da súa amada Adoitan ter argumentos sinxelos Este poeta contou con destacados continuadores durante diferentes épocas