Ιστορία Ε΄ 7.41. ΄΄ Η παιδεία στο Βυζάντιο ΄΄

Επιμέλεια: Χρήστος Χαρμπής
http://e-taksh.blogspot.gr
Ιστορία Ε΄ Τάξης - Ενότητα 7 - Κεφάλαιο 41:
΄΄ Η παιδεία στο Βυζάντιο ΄΄
 Σχεδιαγράμματα
 Θεωρία
 Παρουσιάσεις
Επιμέλεια: Χρήστος Χαρμπής http://e-taksh.blogspot.gr σελ.1

41. Η παιδεία στο Βυζάντιο
Μεγαλύτερο αγαθό για τον άνθρωπο.
Βασικά σχολεία Πανδιδακτήριο Ανώτατες σχολές
Κέντρα ελληνικής παιδείας
Αθήνα Αλεξάνδρεια Αντιόχεια
7ος αιώνας αυτοκράτορας Ηράκλειος – Πατριάρχης Σέργιος → Πρώτες εκκλησιαστικές σχολές
→ Στελέχη Εκκλησίας
Εικονομαχία → εκκλησιαστικά σχολεία → εκπαίδευση σε δοκιμασία (: δυσκολία).
Μακεδονική Αναγέννηση → Πατριάρχης Φώτιος + μορφωμένοι κληρικοί
συνδύασαν
Κρατική + εκκλησιαστική παιδεία
Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς + Βίβλος
Ανώτερες σχολές: Αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία, φιλοσοφία, ρητορική, νομικά, ξένες γλώσσες.
Σωστή προφορά της ελληνικής γλώσσας
Οργανωμένες βιβλιοθήκες (μόνο χειρόγραφα βιβλία) – εργαστήρια αντιγραφέων.
Γυναίκες → Όχι ίδιες ευκαιρίες εκπαίδευσης.
→ Δεν αναφέρονται σχολεία για γυναίκες.
→ Οι εύπορες έκαναν μαθήματα στο σπίτι.
Χρόνια Παλαιολόγων → Το κράτος σε παρακμή όμως γράμματα – εκπαίδευση σε άνθηση.
↓
Γεώργιος Πλήθωνας – Γεμιστός
↓
Μελέτη αρχαίων ελληνικών γραμμάτων – διάσωση.
Η βυζαντινή εκπαίδευση πέρασε τα σύνορά της.
STOP
Κανέλλος-Μάριος Κανελλόπουλος

Γιάννης Φερεντίνος

¨Παιδίον Τόπος¨ paidio.blogspot.com
Εκπαίδευση ∆εν ήταν υποχρεωτική
∆εν ήταν δωρεάν
(δίδακτρα σε είδος ή χρήµα)
Ιδιωτικά
Σ
χ
ο
λ
ε
ί
α
Εκκλησιαστικά
Παιδιά που δεν είχαν να πληρώσουν δίδακτρα
∆εν
πήγαιναν
σχολείο.
Βοηθούσαν
στις
δουλειές του
σπιτιού.
Γονείς, γιαγιάδες,
παππούδες
αναλαµβάνουν την
αγωγή.
Κορίτσια
µάθαιναν από τις µητέρες
κέντηµα, πλέξιµο, ύφανση.
Αγόρια
µάθαιναν τέχνες
κοντά σε τεχνίτες.

¨Παιδίον Τόπος¨ paidio.blogspot.com
Βαθµίδες εκπαίδευσης
Προπαιδεία
(6-8 ετών)
Εγκύκλιος
Παιδεία
(10-12 ετών)
Πανεπιστήµιο
∆ύο τάξεις
Μικρές
- ανάγνωση
- γραφή
- αριθµητικές
πράξεις
Μεγάλες
- ορθογραφία
- γραµµατική
- αριθµητική

Εγκύκλιος Παιδεία
Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν ήταν υποχρεωτική. Σχολεία, δάσκαλοι
και βιβλία ήταν συγκεντρωμένα στις πόλεις, όπου και εκεί
απευθύνονταν σε μία μικρή μερίδα των ανθρώπων. Τα σχολεία
ήταν ιδιωτικά ήεκκλησιαστικά, τα παιδιά πήγαιναν σ' αυτά σε ηλικία 6
έως οκτώ ετών και οι γονείς τους πλήρωναν τα δίδακτρα σε είδος ή
χρήματα. Μάλιστα τα υψηλά δίδακτρα της ιδιωτικής διδασκαλίας την
έκαναν απρόσιτη για τις περισσότερες οικογένειες των Βυζαντινών.
Δύο ήταν οι βαθμίδες εκπαίδευσης του Βυζαντίου : Η προπαιδεία, που
αντιστοιχεί στο σημερινό δημοτικό, διαρκούσε 3 ως 4 χρόνια και

ηεγκύκλιος παιδεία, που αντιστοιχεί στο γυμνάσιο και το λύκειο,
διαρκούσε 4 χρόνια και φοιτούσαν μαθητές από τα 12 ή 14 χρόνια
τους.
Το βασικό(προπαιδεία) είχε 4 τάξεις:Στις δυο πρώτες οι μαθητές
μάθαιναν να διαβάζουν, να γράφουν και να λογαριάζουν ενώ στις
μεγαλύτερες μάθαιναν ορθογραφία, γραμματική, αριθμητική και
ιστορίες από την Αγία Γραφή, τον Όμηρο και τους μύθους του
Αισώπου. Στα εκκλησιαστικά σχολεία φοιτούσαν και ορφανά ή
μαθητές από άλλες περιοχές δωρεάν.
Τα κορίτσια(από τον 11ο αιώνα και έπειτα άρχισαν το σχολείο) και
αρκετά αγόρια δεν πήγαιναν σχολεία. Έμεναν στο σπίτι, βοηθούσαν
στις δουλειές και τα διαπαιδαγωγούσαν οι γονείς και οι παππούδες
τους. Όσα αγόρια δεν πήγαιναν σχολείο μάθαιναν τέχνες σε ειδικούς
τεχνίτες.

Τα σχολεία στο Βυζάντιο δεν στεγάζονταν όπως σήμερα σε μεγάλα
κτίρια με αυλές και πολλά παράθυρα. Ως αίθουσες διδασκαλίας
χρησίμευαν δωμάτια στον περίβολο των εκκλησιών, σε νάρθηκες,
όπως επίσης και σε οικήματα κοντά σε μοναστήρια.
Στις αίθουσες δεν υπήρχαν θρανία. Υπήρχαν μόνο λίγες ξύλινες ψηλές
καρέκλες, τις αναβάθρες, δηλαδή σκαμνάκια.

Μερικές φορές τα σχολεία στεγάζονταν μέσα σε εκκλησίες ή
μοναστήρια.
Οι μαθητές έγραφαν με στυλόν ή γραφείον, που είχε μυτερή ακίδα στο
ένα άκρο ώστε τα γράμματα να χαράζονται εύκολα,
και πεπλατυσμένη στο άλλο για να σβήνουν. Επίσης με κοντύλι κι
έσβηναν με σφουγγάρι.Έγραφαν πάνω σε ξύλινες πινακίδες,
τα σχεδάρια, σε παπύρους και περγαμηνέςπου τις κουβαλούσαν
στον μάρσιπο, δηλαδή στην τσάντα τους.

Πάνω στον πάπυρο και στην περγαμηνή έγραφαν με ένα ειδικά
ξυσμένο καλάμι, το κάλαμον, που το βουτούσαν σε μελάνι μαύρο
συνήθως. Μαζί τους είχαν ένα μαχαιράκι για να ξύνουν τη μύτη του
καλάμου που ήταν χαραγμένη κατά μήκος ώστε να συγκρατεί το
μελάνι. Το χαρτί, αν και ήταν από παλιά γνωστό, άρχισε να
χρησιμοποιείται ευρύτερα στο Βυζάντιο μόλις τον 11ο αιώνα και
γρήγορα αντικατέστησε την περγαμηνή. Τα παιδιά πήγαιναν στα
σχολείο με τα καθημερινά τους ρούχα και έτρωγαν το μεσημέρι εκεί.
Μερικοί μαθητές ζούσαν στο σχολείο και άλλοι επέστρεφαν στα
σπίτια τους. Ορισμένες φορές οι κακές καιρικές συνθήκες εμπόδιζαν
τα παιδιά να πάνε σχολείο.
Πολύ συχνές ήταν και οι τιμωρίες, μάλιστα τις περισσότερες φορές
έβρισκαν σύμφωνους και τους γονείς που πίστευαν ότι οι σωματικές
τιμωρίες ήταν ωφέλιμες για τα παιδιά τους.
"Ο μη δαρείς ου παιδεύεται" έλεγαν τότε δηλαδή "Όποιος δε δαρθεί δε
μαθαίνει γράμματα"
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΑΙΩΝΑ
ΚΛΙΚ
ΤΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΚΛΙΚ
α) Τα παιδιά ποιων οικογενειών πιστεύεις ότι πήγαιναν σχολείο; από
πού το συμπεραίνεις αυτό; ισχύει κάτι τέτοιο στην εποχή μας;
β) Τι διαφορές βλέπεις να υπάρχουν στο σχολείο σήμερα από το
σχολείο των βυζαντινών χρόνων;

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ- ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ
Οι δάσκαλοι δεν είχαν πολλά βιβλία στην κατοχή τους. Παρά το
καθημερινό ενδιαφέρον και την προσωπική ενασχόληση που είχαν
μερικοί από αυτούς αντιγράφοντας οι ίδιοι με κόπο κάποια έργα,
σπάνια οι μικρές τους βιβλιοθήκες ξεπερνούσαν σε περιεχόμενο τους
είκοσι τόμους.Οι λιγοστοί τυχεροί που κατόρθωναν να συγκροτήσουν
μεγάλες βιβλιοθήκες ήταν συνήθως μέλη της αυτοκρατορικής
οικογένειας και της αριστοκρατίας ή ακόμα ανώτεροι κληρικοί.
Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους κατέλαβε ο Φώτιος, φιλόλογος με
βαθύτατη μόρφωση που έζησε κι έδρασε τον 9ο αιώνα φτάνοντας
μέχρι το ανώτατο αξίωμα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Η
βιβλιοθήκη του θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες και περιφημότερες
της εποχής του. Συντάκτης πολλών αξιόλογων κειμένων, επιστολών
και ενός Λεξικού, ο Φώτιος υπήρξε κατά πολλούς ένας από τους πιο
διακεκριμένους καθηγητές της πρωτεύουσας. Πάνω απ’ όλα του
οφείλουμε τη διάσωση ενός μεγάλου αριθμού αρχαίων ελληνικών
συγγραμμάτων. Παρακινούμενος από την έντονη κλίση του προς αυτά
τα θέματα, ο Φώτιος αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των συγχρόνων
του για την αρχαιότητα.
Ενας από τους πιο μεγάλους δάσκαλους και ο γνωστότερος, ίσως,
μαθηματικός και φιλόσοφος του Βυζαντίου ήταν ο Λέων ο
Μαθηματικός. Οι επιδόσεις του στην ΄Αλγεβρα θεωρούνται ακόμα και
σήμερα πρωτοπόρες. Ο Λέοντας δίδαξε σε σχολείο της
Κωνσταντινούπολης και είχε αξιόλογη προσωπική βιβλιοθήκη. Στον
Λέοντα οφείλεται, ανάμεσα σε άλλα, μία από τις σημαντικότερες
επινοήσεις της βυζαντινής εποχής, ο οπτικός τηλέγραφος. Ο Λέων
κατασκεύασε δύο τέλεια συγχρονισμένα ρολόγια. Τοποθέτησε το ένα
στο φρούριο του Λουλού, κοντά στην Ταρσό και το άλλο στο ηλιακόν
του Φάρου, στην Κωνσταντινούπολη.
Αναρτήθηκε από ΝΙΚΟΣ στις Δευτέρα, Νοεμβρίου 01, 2010

Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο
Τι θα μάθουμε:
- Πώς ήταν τα σχολεία στο Βυζάντιο.
- Τι μάθαιναν τα παιδιά στα βυζαντινά σχολεία.
- Τι έκαναν τα παιδιά που δεν πήγαιναν σχολείο.
Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν ήταν υποχρεωτική όπως είναι
σήμερα.
- Πώς καταλαβαίνεις την έννοια ¨υποχρεωτική εκπαίδευση¨;
Στο Βυζάντιο υπήρχαν μόνο ιδιωτικά καιεκκλησιαστικά σχολεία.

Οι γονείς πλήρωναν δίδακτρα σε είδος ή χρήματα, ανάλογα με το
επάγγελμά τους. Ως σχολικά κτίρια
χρησιμοποιούνταν σπίτια, ναοί ή μοναστήρια.
Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο σε ηλικία έξι έως οκτώ ετών. Τα
κορίτσια κι ένας μεγάλος αριθμός αγοριών, που οι γονείς τους δεν
είχαν να πληρώσουν δίδακτρα, δεν πήγαιναν σχολείο αλλά έμεναν
στο σπίτι. Την εκπαίδευσή τους αναλάμβαναν οι γονείς, οι γιαγιάδες
και οι παππούδες. Μάθαιναν στα παιδιά ιστορίες για τη ζωή και τον
τόπο τους και τα ασκούσαν να διατηρούν τα έθιμα και τις παραδόσεις
των Βυζαντινών. Τα κορίτσια μάθαιναν από τις μητέρες τους να
κεντούν, να πλέκουν και να υφαίνουν.
Τα αγόρια που δεν πήγαιναν σχολείο μάθαιναν από μικρή ηλικία
τέχνες κοντά σε ειδικούς τεχνίτες. Εκεί εργάζονταν, ως άμισθοι
μαθητευόμενοι (για δύο χρόνια). Στη συνέχεια εργάζονταν κοντά
στους τεχνίτες με αμοιβή ή αναζητούσαν αλλού εργασία. Κάθε
τεχνίτης μπορούσε να έχει δύο μόνο μαθητευόμενους.

Στο Βυζάντιο υπήρχαν τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης:
- Προπαιδεία
(Πρωτοβάθμια εκπαίδευση/ξεκινούσε από 6-8 ετών)
- Εγκύκλιος παιδεία
(Δευτεροβάθμια εκπαίδευση/ξεκινούσε από 10-12 ετών)
- Πανεπιστήμιο (Τριτοβάθμια εκπαίδευση)

Προπαιδεία
Ξεκινούσε από την ηλικία των έξι ως οκτώ ετών. Το βασικό σχολείο
νομαζόταν σχολείο του γραμματιστού ή χαμαιδιδασκαλείο.
Οι εκπαιδευτικοί ήταν ιδιώτες δάσκαλοι καθώς και κληρικοί και
μοναχοί. Το μάθημα γινόταν είτε στο σπίτι του γραμματιστού είτε σε
εκκλησίες ή κελιά μοναστηριών.
Το σχολικό πρόγραμμα ξεκινούσε από το πρωί και διαρκούσε μέχρι
το απόγευμα. Ως σχολικά βιβλία χρησιμοποιούνταν θρησκευτικά
βιβλία (τον 7ο
αιώνα το Ψαλτήρι έγινε το πρώτο αναγνωστικό).
Το βασικό σχολείο είχε τέσσερις τάξεις. Στις δύο μικρότερες οι
μαθητές διδάσκονταν ανάγνωση,γραφή και βασικές αριθμητικές
πράξεις.
Ασκούνταν επίσης στο να ακούν προσεχτικά το δάσκαλό τους και να
προφέρουν σωστά τα λόγια τους. Στις μεγαλύτερες
τάξεις διδάσκοντανορθογραφία, γραμματική και αριθμητική.
Αποστήθιζαν ιστορίες από τον Όμηρο, την Παλαιά και Καινή
Διαθήκη και από τους μύθους του Αισώπου. Μάθαιναν ακόμη να
τραγουδούν και να ψέλνουν.
Το μεγαλύτερο μέρος των μαθητών δεν προχωρούσε στη
δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Εγκύκλιος παιδεία
Το σχολείο του γραμματιστή ή μαΐστρου ξεκινούσε από την ηλικία
των 10-12 ετών. Τέτοια σχολεία υπήρχαν στις περισσότερες πόλεις
της αυτοκρατορίας. Τα δίδακτρα πληρώνονταν από τους μαθητές. Σε
μερικές περιπτώσεις χρηματοδοτούνταν από την Εκκλησία ή την

πολιτεία. Οι δάσκαλοι των σχολείων αυτών ήταν μορφωμένοι
λαϊκοί. Η φοίτηση σε αυτά διαρκούσε 4-5 χρόνια.
Για την ευκολότερη απομνημόνευση των κανόνων της γραμματικής
είχε δημιουργηθεί ένα σύστημα στίχων, η σχεδογραφία. Για τα
λογοτεχνικά κείμενα εφαρμοζόταν ο επιμερισμός, δηλαδή ο
σχολιασμός λέξη προς λέξη.
Κάνε κλικ εδώ για να μάθεις περισσότερα για τησχεδογραφία.
Υπήρχαν δύο κύκλοι μαθημάτων:
α) Τριτύς / Κύκλος των τριών μαθημάτων(γραμματική, ρητορική,
φιλοσοφία)
β) Τετρακτύς / Κύκλος των τεσσάρων μαθημάτων(αριθμητική,
γεωμετρία, αστρονομία, μουσική)
Πανεπιστήμιο
Η υψηλή μόρφωση πραγματοποιούνταν στο Πανεπιστήμιο της
Κωνσταντινούπολης. Εκεί σπούδαζαν οι ανώτεροι κρατικοί
υπάλληλοι της αυτοκρατορίας.
Ερωτήσεις:
- Πόσες βαθμίδες εκπαίδευσης υπάρχουν σήμερα; Πόσο διαρκεί η
καθεμιά; Σε ποιες ηλικίες μαθητών απευθύνεται η καθεμιά;
- Πόσα χρόνια διαρκεί σήμερα η υποχρεωτική εκπαίδευση στη
χώρα μας;
(Συμβουλέψου τον παρακάτω πίνακα)

- Τα κορίτσια είχαν τις ίδιες ευκαιρίες με τα αγόρια για εκπαίδευση;
Πώς κρίνετε αυτή τη διαφορά;
- Σήμερα επιτρέπεται η παιδική εργασία;
- Ποιες δυσκολίες αντιμετώπιζαν οι μαθητές στα βυζαντινά χρόνια;
- Βρείτε ομοιότητες και διαφορές μεταξύ της εκπαίδευσης στο
Βυζάντιο και της εκπαίδευσης σήμερα.
Στο βυζαντινό σχολείο
Οι αίθουσες των σχολείων ήταν στενές και είχαν μικρά παράθυρα. Οι
μαθητές κάθονταν σε ξύλινους πάγκους, σε χαμηλούς σκίμποδες,
σταυροπόδι στο πάτωμα και συχνά όρθιοι. Ο γραμματιστής στήριζε
τα βιβλία του σε αναλόγιο. Τα παιδιά έβαζαν τα σύνεργά τους σε ένα
μικρό υφασμάτινο σάκο, τομάρσπιπο. Συνηθισμένο αναγνωστικό
ήταν το ψαλτήρι. Έγραφαν πάνω σε πλάκα και έσβηναν μ΄ ένα
μικρό σφουγγάρι. Εκτός από τις πέτρινες πλάκες υπήρχαν κι άλλες
αλειμμένες με κερί. Σ΄ αυτές έγραφαν με μυτερό καλάμι. Στις
μεγαλύτερες τάξεις έγραφαν με μελάνι πάνω σε παπύρους,
σεπεργαμηνές και σε χαρτί, από το 10ο
αιώνα και μετά.

Σκίμποδας = χαμηλό σκαμνί
Αναλόγιο = στήριγμα με μία, δύο ή τέσσερις επιφάνειες που μπορούν
να περιστρέφονται και όπου τοποθετούνται τα βιβλία ανοιγμένα
Γραμματιστής = ο δάσκαλος των πρώτων γραμμάτων
Ψαλτήρι = εκκλησιαστικό βιβλίο με συλλογή ψαλμών
Πάπυρος = φύλλο για γραφή που παράγονταν στην αρχαιότητα από
το φυτό πάπυρος
Περγαμηνή = επεξεργασμένο δέρμα μικρού ζώου
«Ο μη δαρείς ου παιδεύεται»
Οι τιμωρίες των μαθητών ήταν συνηθισμένο γεγονός στα βυζαντινά
σχολεία. Το ραβδί και η βέργα ήταν απαραίτητα μέσα διδασκαλίας
για την εποχή. Οι τιμωρίες αυτές, συνήθως, γίνονταν με την έγκριση
ή την προτροπή των γονέων. Γονείς και δάσκαλοι πίστευαν ότι :
«Όποιος δε δαρθεί δε μαθαίνει γράμματα».
Αναρτήθηκε από Αδάμ Δημήτριος στις 9:00 π.μ.

Τουλιόπουλος Φώτης
Η Πατριαρχική σχολή της Κωνσταντινούπολης

Ο Πατριάρχης Φώτιος και οι μαθητές του
Το διδασκαλείο των Νόμων

Τα κορίτσια μάθαιναν γράμματα στο σπίτι από ιδιωτικούς δασκάλους ή από τη
μητέρα τους

Η εκπαίδευση στα βυζαντινά χρόνια
Αργύρης Δρούγκας

H εκπαίδευση στο Βυζάντιο
 Οι Βυζαντινοί έδιναν
μεγάλη σημασία στη
μόρφωση των παιδιών
τους.
Πλούσιοι και φτωχοί
έστελναν τα παιδιά τους
στα σχολεία, που είχαν
ιδρύσει η πολιτεία και η
εκκλησία.

Το σχολείο των ιερών γραμμάτων
 Στο Βυζάντιο υπήρχαν
τρεις βαθμίδες
εκπαίδευσης.
 Τα πρώτα γράμματα τα
παιδιά τα μάθαιναν στο
δημοτικό, το σχολείο
των ιερών γραμμάτων.
 Στο βυζαντινό σχολείο
επικρατούσε
θρησκευτικό πνεύμα.

Το σχολείο των ιερών γραμμάτων
 Οι μαθητές πήγαιναν σ’
αυτό σε ηλικία 5 χρονών
και η φοίτηση διαρκούσε
τρία χρόνια.
 Μάθαιναν ανάγνωση,
γραφή, αριθμητική, ωδική
και θρησκευτικά.
 Για αναγνωστικά
χρησιμοποιούσαν το
Ψαλτήρι, την Παλαιά
Διαθήκη και την Καινή
Διαθήκη.

Τα σύνεργα του μαθητή.
 Τα απαραίτητα
σύνεργα του μαθητή
ήταν η πλάκα.
Το κοντύλι.
 η πένα από φτερό
χήνας
Το χαρτί από
πάπυρο.

Τα σχολεία και τα σχολικά είδη
 Για αίθουσες διδασκαλίας
στα βυζαντινά χρόνια
χρησιμοποιούσαν δωμάτια
κα μερικές φορές τους
νάρθηκες των εκκλησιών.
 Στην αίθουσα υπήρχε η
έδρα του δασκάλου και τα
καθίσματα για τους
μαθητές, που λέγονταν
σκίμποδες.
 Αν δεν υπήρχαν
καθίσματα, οι μαθητές
έστρωναν διφθέρες, δηλ.
δέρματα ζώων, και
κάθονταν στο έδαφος.

 Όταν τα παιδιά
πήγαιναν σχολείο,
έφερναν μαζί τους το
μάρσιπο, σακούλι
φτιαγμένο από δέρμα.
Μέσα σ’ αυτό έβαζαν
τα βιβλία, το χάρακα,
για να τραβάνε ευθείες
γραμμές και την
ξύλινη πλάκα, που
ήταν αλειμμένη με
κερί, για να γράφουν.

 Είχαν ακόμη μικρά
πετραδάκια, για να μετρούν
και ένα είδος κασετίνας, για
να βάζουν τα κοντύλια που
ήταν φτιαγμένα από καλάμι.
Γι αυτό και η κασετίνα
λεγόταν καλαμάρι.
 Καλαμάρι ονομαζόταν
επίσης και το μελανοδοχείο.
Το θαλασσινό καλαμάρι
πήρε την ονομασία του,
επειδή έμοιαζε με τα παλιά
αυτά μελανοδοχεία.

Σχολεία και γιορτές
Τα παιδιά δεν είχαν
βιβλία και όλα τα έγραφαν
στο χέρι.
Οι άτακτοι και αμελείς
μαθητές τιμωρούνταν
αυστηρά.
Οι Βυζαντινοί έλεγαν:
«Όποιος δε δαρθεί, δε
μαθαίνει».

Η σχολή του γραμματιστή
 Η σχολή του
γραμματιστή ήταν
αντίστοιχο με τις
ανώτερες τάξεις του
σημερινού δημοτικού
σχολείου και τις
πρώτες τάξεις του
γυμνασίου.
 Στο σχολείο αυτό
φοιτούσαν μόνο
αγόρια.

 Στη σχολή του
γραμματιστή η φοίτηση
διαρκούσε τέσσερα
χρόνια και διδάσκονταν
γραμματική,
ορθογραφία, ιστορία,
μυθολογία, φιλοσοφία,
ρητορική, μαθηματικά,
γεωγραφία και
αστρονομία.

 Στη σχολή του γραμματιστή
τα παιδιά διάβαζαν Όμηρο
και άλλους αρχαίους
συγγραφείς, ακόμη και
κωμωδίες του Αριστοφάνη.
 Δε γινόταν διδασκαλία
θρησκευτικών μαθημάτων
γιατί τα θρησκευτικά
διδάσκονταν στα σχολεία
των μοναστηριών ή στις
ιερατικές σχολές που
προετοίμαζαν τους
κληρικούς.

Οι επαγγελματικές σχολές στο Βυζάντιο
 Υπήρχαν και σχολεία-
σαν τις σημερινές
επαγγελματικές σχολές-
που προετοίμαζαν τα
παιδιά για διάφορα
επαγγέλματα, όπως του
ψάλτη, του
καλλιγράφου, του
συμβολαιογράφου.

Τα πανεπιστήμια στο Βυζάντιο
 Η μόρφωση στο
Βυζάντιο
ολοκληρωνόταν στα
πανεπιστήμια, που
προετοίμαζαν τους
ανώτερους κρατικούς
λειτουργούς.

Βάρδας- Πανεπιστήμιο της Μαγναύρας
 Σπουδαίο κέντρο της
βυζαντινής επιστήμης και
παιδείας έγινε το
Πανεπιστήμιο της
Μαγναύρας, το οποίο ίδρυσε.
 Η φοίτηση σ’ αυτό ήταν
δωρεάν.

Η πατριαρχική σχολή
 Η πατριαρχική σχολή,
που ήταν ανώτερη
θεολογική σχολή,
προετοίμαζε άτομα
για τα αξιώματα της
εκκλησίας.

Δάσκαλοι
 Στις ανώτερες σχολές δίδαξαν
και διακρίθηκαν σημαντικοί
δάσκαλοι, όπως ο Φώτιος, ο
Λέων ο Μαθηματικός, ο
Μανουήλ Χρυσολωράς, ο
Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων),
ο Βησσαρίων...
 Μετά την άλωση της Πόλης
πολλοί πήγαν και δίδαξαν σε
πανεπιστήμια της δυτικής
Ευρώπης. Εκεί μετέφεραν τις
γνώσεις τους και το πνεύμα
του ανθρωπισμού από το
Βυζάντιο.
 Αρχίζει έτσι μια νέα εποχή για
τον πολιτισμό, η Αναγέννηση.

Λέοντας ο Μαθηματικός
 Ο Λέοντας ο Μαθηματικός ήταν σπουδαίος
καθηγητής και φιλόσοφος δίδαξε στο
πανεπιστήμιο της Μαγναύρας, Φιλοσοφία,
Μαθηματικά, Αστρονομία και Μουσική. Η φήμη
του είχε ξεπεράσει τα σύνορα του Βυζαντίου.
 Ο χαλίφης της Βαγδάτης Αλ Μααμούν, που
αγαπούσε τα γράμματα και τις επιστήμες,
ζήτησε από τον αυτοκράτορα να στείλει το
Λέοντα στη Βαγδάτη να διδάξει μαθηματικά.
Γι’ αυτό πρόσφερε πολύ χρυσάφι και μια
μακρόχρονη συνθήκη ειρήνης.
 Ο αυτοκράτορας όμως αρνήθηκε λέγοντας:
Δεν είναι λογικό να αφήσεις από τα χέρια σου
να πάει σε ξένα έθνη ένα τόσο μεγάλο καλό,
για το οποίο θαυμάζεται και τιμάται το γένος
των Ελλήνων.

« Είναι τύπος και υπογραμμός»
 Επειδή οι Βυζαντινοί έδιναν
μεγάλη σημασία στην
καλλιγραφία, ο δάσκαλος
έγραφε τον υπογραμμό,
δηλαδή μια λέξη ή μια σειρά με
καλλιγραφικά γράμματα. Τα
παιδιά έπειτα προσπαθούσαν
να μιμηθούν τα γράμματα του
δασκάλου. Από την
προσπάθεια αυτή των
μαθητών, δηλαδή να μιμηθούν
τον υπογραμμό, έμεινε μέχρι
σήμερα η φράση : «Είναι
τύπος και υπογραμμός», που
σημαίνει αυτό που αξίζει κανείς
να μιμηθεί.

« Φτου κι απ’ την αρχή»
 Όταν τελείωναν τα παιδιά
την καλλιγραφία τους, έδιναν
στο δάσκαλο την πλάκα, για
να τη διορθώσει. Μετά τη
διόρθωση ο δάσκαλος
ζητούσε από τα παιδιά να την
ξαναγράψουν.
 Επειδή πολλές φορές δεν
είχαν σφουγγάρι, έσβηναν
την πλάκα με τα δάχτυλα,
αφού πρώτα τα έφτυναν.
 Από τότε επικράτησε η
φράση: Φτου κι απ’ την
αρχή.
Μούσκεμα
με έκανες

Απ’ έξω και ανακατωτά
 Τα παιδιά μάθαιναν να
δείχνουν και να λένε απ’
έξω την αλφαβήτα. Οι
δάσκαλοι, για να πεισθούν
πως τα παιδιά την ξέρουν
καλά, τους έδειχναν τα
γράμματα ανακατωμένα.
 Από τότε επικράτησε να
λέμε γι’ αυτόν που γνωρίζει
καλά κάτι ότι το ξέρει
απ’ έξω και ανακατωτά.
Σήμερα το
μάθημα το ξέρω
νεράκι.

1
12. Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο
https://meionotschools.wikispaces.com

2
• Η εκπαίδευση των παιδιών στο Βυζάντιο δεν ήταν
υποχρεωτική. Υπήρχαν μόνο ιδιωτικά σχολεία, που
λειτουργούσαν σε σπίτια. Σ' αυτά πήγαιναν μόνο τα
αγόρια των οικογενειών που μπορούσαν να πληρώνουν.
Οι γονείς πλήρωναν δίδακτρα σε είδος ή χρήματα,
ανάλογα με το επάγγελμά τους. Τα παιδιά πήγαιναν στο
σχολείο σε ηλικία έξι ως οκτώ χρόνων.

3
Πόσες τάξεις είχε το βασικό σχολείο;
Τι μάθαιναν τα παιδιά;
• To βασικό σχολείο είχε τέσσερις τάξεις. Στις
δύο μικρότερες οι μαθητές μάθαιναν να
γράφουν, να διαβάζουν και να λογαριάζουν.
Ασκούνταν ακόμη να ακούν προσεχτικά το
δάσκαλό τους και να προφέρουν σωστά τα λόγια
τους.
• Στις μεγαλύτερες τάξεις διδάσκονταν
ορθογραφία, γραμματική και αριθμητική.
Αποστήθιζαν ιστορίες από τον Όμηρο, και από
τους μύθους του Αισώπου. Στα σχολεία ακόμη
μάθαιναν να τραγουδούν.

4
Τι συνέβαινε με τα αγόρια και τα κορίτσια που οι
γονείς τους δεν είχαν να πληρώσουν δίδακτρα;
• Τα κορίτσια κι ένας μεγάλος αριθμός αγοριών,
που οι γονείς τους δεν είχαν να πληρώσουν
δίδακτρα, δεν πήγαιναν σχολείο.
• Έμεναν στο σπίτι, έπαιζαν στις αυλές και στους
δρόμους και βοηθούσαν τους γονείς τους στις
δουλειές.
• Την αγωγή αυτών των παιδιών αναλάμβαναν οι
γονείς, οι γιαγιάδες και οι παππούδες. Αυτοί
μάθαιναν στα παιδιά ιστορίες για τη ζωή και τον
τόπο τους και τα ασκούσαν να διατηρούν τα
έθιμα και τις παραδόσεις των Βυζαντινών.

5
Τα κορίτσια τι μάθαιναν να κάνουν;
• Τα κορίτσια κοντά στις μητέρες τους
μάθαιναν να κεντούν, να πλέκουν και να
υφαίνουν.

6
Τα αγόρια που δεν πήγαιναν σχολείο τι
μάθαιναν;
• Τα αγόρια που δεν πήγαιναν στο σχολείο
μάθαιναν από μικρή ηλικία τέχνες κοντά σε
ειδικούς τεχνίτες. Εκεί εργάζονταν, ως άμισθοι
μαθητευόμενοι, συνήθως δύο χρόνια.
• Ύστερα εργάζονταν κοντά τους με αμοιβή ή
αναζητούσαν αλλού εργασία. Κάθε τεχνίτης
μπορούσε να έχει μόνο δύο μαθητευόμενους.
• Ο σεβασμός των νέων αυτών προς το
«αφεντικό» τους ήταν μεγάλος και συχνά
κρατούσε για όλη τους τη ζωή.

7
Τα κορίτσια είχαν τις ίδιες ευκαιρίες με τα αγόρια για
εκπαίδευση; Πώς κρίνετε αυτή τη διαφορά;
• Τα κορίτσια δεν είχαν την ευκαιρία να πάνε στο σχολείο,
γιατί έπρεπε να μένουν στο σπίτι για να βοηθούν τους
γονείς τους στις δουλειές. Το μόνο που μάθαιναν ήταν
να κεντούν, να πλέκουν και να υφαίνουν. Αυτά τους τα
μάθαιναν οι μητέρες τους.
• Αυτή η διαφορά μεταξύ αγοριών και κοριτσιών ήταν
άδικη και απάνθρωπη, γιατί τα κορίτσια
αντιμετωπίζονταν ως άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας.
Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη μόρφωση.

8
Σήμερα επιτρέπεται η παιδική εργασία;
• Η παιδική εργασία ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο στο Βυζάντιο.
Όσα παιδιά δεν πήγαιναν στο σχολείο εργάζονταν. Κυρίως τα
αγόρια που μάθαιναν από πολύ μικρή ηλικία τέχνες κοντά σε
ειδικούς τεχνίτες.
• Σήμερα δεν επιτρέπεται η παιδική εργασία. Τα παιδιά πρέπει να
μορφώνονται και όχι να εργάζονται. Η παιδική εργασία:
• Προκαλεί σωματικές βλάβες στα παιδιά
• Τραυματίζει τον ψυχικό κόσμο των παιδιών
• Εκθέτει τα παιδιά στον κίνδυνο να πέσουν θύματα παράνομων
κυκλωμάτων, που τα εκμεταλλεύονται και τα κακοδιαχειρίζονται.
• Δυστυχώς σε κάποιες περιπτώσεις βλέπουμε μικρά παιδιά να
εργάζονται γιατί :
• η οικογένεια τους είναι φτωχή και πρέπει να εργαστούν κι αυτά
• οι γονείς τους τα υποχρεώνουν να δουλεύουνε

9
Πολλά παιδιά των Βυζαντινών
μάθαιναν οικοδομικές τέχνες. Αυτό
γινόταν γιατί η εκπαίδευση στο
Βυζάντιο ήταν ιδιωτική και δεν είχαν οι
γονείς τους τη δυνατότητα να
πληρώνουν τα δίδακτρα για να πάνε
στο σχολείο.
Σήμερα δεν συμβαίνει αυτό, γιατί η
εκπαίδευση είναι δημόσια (δωρεάν)
και υποχρεωτική για όλα τα παιδιά.

10
Στο βυζαντινό σχολείο
• Οι αίθουσες των σχολείων ήταν στενές και είχαν μικρά
παράθυρα.
• Οι μαθητές κάθονταν σε ξύλινους πάγκους, σε χαμηλά
σκαμνάκια, σταυροπόδι στο πάτωμα και συχνά όρθιοι.
• Ο γραμματιστής2 στήριζε τα βιβλία του σε αναλόγιο.
• Τα παιδιά έβαζαν τα σύνεργά τους σε ένα μικρό
υφασμάτινο σάκο, το μάρσιπο.
• Έγραφαν πάνω σε πλάκα με κοντύλι και έσβηναν μ’ ένα
μικρό σφουγγάρι. Εκτός από τις πέτρινες πλάκες
υπήρχαν κι άλλες αλειμμένες με κερί. Σ’ αυτές έγραφαν
με μυτερό καλάμι.
• Στις μεγαλύτερες τάξεις έγραφαν με μελάνι πάνω σε
παπύρους, σε περγαμηνές και σε χαρτί, από το 10ο
αιώνα και μετά.

11
Ποιες δυσκολίες αντιμετώπιζαν οι μαθητές στα
βυζαντινά χρόνια;
• Οι αίθουσες διδασκαλίας ήταν στενές δεν αερίζονταν καλά δεν
είχαν θρανία (κάθονταν σε σκαμνιά στο πάτωμα ή στέκονταν όρθιοι)
• Δεν είχαν βιβλία: αντέγραφαν ότι άκουγαν
• Δεν κρατούσαν τα γραπτά τους: δεν μπορούσαν να κάνουν
επανάληψη, γιατί έγραφαν ότι άκουγαν και τι έσβηναν γρήγορα για
να γράψουν κάτι άλλο
• Δεν μορφώνονταν σωστά: υπήρχαν ελάχιστα βιβλία, τα μαθήματα
ήταν περιορισμένα και έπρεπε να αποστηθίζονται συνεχώς.
• Τιμωρούνταν συχνά και αυστηρά: ο δάσκαλος τα χτυπούσε με
την άδεια των γονιών τους, γιατί γονείς και δάσκαλοι πίστευαν ότι:
Όποιος δεν δαρθεί δεν μαθαίνει γράμματα

12

13
Πώς κρίνετε το βυζαντινό σύστημα εκπαίδευσης;
• οδηγούσε στον αναλφαβητισμό (έλλειψη των βασικών
γνώσεων ανάγνωσης και γραφής), γιατί η εκπαίδευση
δεν ήταν υποχρεωτική
• έκανε διακρίσεις και δεν έδινε ίσες ευκαιρίες, γιατί η
εκπαίδευση δεν ήταν δωρεάν και τα κορίτσια δεν
πήγαινα σχολείο
• ήταν περιορισμένο γιατί υπήρχαν μόνο τέσσερις τάξεις
και λίγα μαθήματα
• ήταν αυστηρό και καταπιεστικό, γιατί οι μαθητές
έπρεπε να υπακούσουν στο δάσκαλο και να
αποστηθίζουν κείμενα

14
Τι από αυτά ισχύει σήμερα;
Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα είναι διαφορετικό
γιατί:
• καταπολεμά τον αναλφαβητισμό, καθώς η
εκπαίδευση είναι υποχρεωτική
• δεν γίνονται διακρίσεις και δεν έχουμε σχολικό
αποκλεισμό, η εκπαίδευση είναι δωρεάν και
υποχρεωτική για όλα τα παιδιά
• προσφέρει ολοκληρωμένη μόρφωση, γιατί έχει
πολλές τάξεις και περισσότερα μαθήματα
• είναι ανθρώπινο, γιατί κυριαρχεί ο αμοιβαίος σεβασμός
και η ελευθερία στις σχέσεις μαθητή-δασκάλου και
δίνεται πρωτοβουλία στον μαθητή.

15
Διαβάστε τα κείμενα 5 και 7 και παρατηρήστε την εικόνα 6, που δείχνει τη
μητέρα του μικρού Νικόλα να συνοδεύει το παιδί της στο σχολείο. Περιγράψτε
τα τρία πρόσωπα και προσπαθήστε από τη στάση και την έκφρασή τους να
ερμηνεύσετε πώς αισθάνεται το καθένα.
Μητέρα συνοδεύει το παιδί της στο
σχολείο.
7. «Ο μη δαρείς ου παιδεύεται»
Οι τιμωρίες των μαθητών ήταν συνηθισμένο γεγονός στα βυζαντινά σχολεία. To
ραβδί και η βέργα ήταν απαραίτητα μέσα διδασκαλίας για την εποχή. Οι τιμωρίες
αυτές, συνήθως, γίνονταν με την έγκριση ή την προτροπή των γονέων. Γονείς και
δάσκαλοι πίστευαν ότι: «Όποιος δε δαρθεί δε μαθαίνει γράμματα».

16
• Η μητέρα φαίνεται σοβαρή, καθώς πηγαίνει το παιδί
της στο σχολείο και το εμπιστεύεται στο δάσκαλο.
• Το παιδί φαίνεται στενοχωρημένο και φοβισμένο.
Ίσως δεν θέλει να πάει στο σχολείο, γιατί φοβάται τον
αυστηρό δάσκαλο.
• Ο δάσκαλος δείχνει αυστηρός, σοβαρός και
αποφασισμένος. Πιθανότατα γιατί ο ρόλος του ήταν να
μορφώνει τα παιδιά και, αν δεν μάθαιναν να τα
τιμωρεί.

17
• Κατασκευάζω μια κέρινη πλάκα,
λιώνοντας κερί μέσα σε ένα ξύλινο
πλαίσιο. Ύστερα παίρνω ένα μυτερό
ξυλάκι (καλαμάκι) και γράφω το όνομά
μου και τις λέξεις: σχολείο, γράμματα,
βυζαντινά χρόνια.

Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου
Επιστήμη και Τεχνολογία
Η μεγαλύτερη συμβολή του Βυζαντίου στην επιστήμη θεωρείται η διαφύλαξη και η συνέχιση των
γνώσεων του αρχαίου κόσμου μέσω της αναπαραγωγής κειμένων στα βυζαντινά καλλιγραφικά
εργαστήρια. Ωστόσο, οι Βυζαντινοί δεν περιορισθήκαν μόνο στην αντιγραφή των αρχαίων
χειρογράφων αλλά και στη συγγραφή νέων, όπου παρέθεταν τις εμπειρικές ανακαλύψεις και τα
τεχνολογικά επιτεύγματά τους.
Η θεολογική και αγιολογική γραμματεία του Βυζαντίου έχει ενσωματώσει πολλά πορίσματα της
αρχαίας επιστήμης. Για παράδειγμα, ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς και ο Μέγας Βασίλειος ανέλυσαν το
ιερό κείμενο της Γένεσης με τέτοιο τρόπο ώστε να ταιριάξει με το γενικά αποδεκτό αστρονομικό
πρότυπο της ελληνορωμαϊκής παράδοσης περί του γεωκεντρικού σφαιρικού κόσμου. Στην ίδια την
Κωνσταντινούπολη επανεκδόθηκαν πολλά έργα αρχαίων και νεότερων επιστημόνων, όπως του
Ευκλείδη, του Αρχιμήδη, του Απολλώνιου από την Πέργη της Παμφυλίας, του Κλαύδιου
Πτολεμαίου, του Διόφαντου, του Θέωνος του Αλεξανδρέα (του πατέρα της Υπατίας) και άλλων.
Αργότερα, αραβικές πηγές αναφέρουν την παρουσία Βυζαντινών επιστημόνων στη Βαγδάτη και τη
Δαμασκό, που από τις αρχές του 9oυ αιώνα απέβησαν κέντρα καλλιέργειας των μαθηματικών,
ειδικά της άλγεβρας, και της αστρονομίας. Το Βυζάντιο βρισκόταν σε συνεχή επαφή με το αραβικό
χαλιφάτο αυτή την περίοδο και η τεχνογνωσία τους, σε ειρηνικά ή πολεμικά έργα, όπως μαρτυρεί
η περίπτωση του υγρού πυρός, ήταν σε μεγάλο βαθμό κοινή.
Παράλληλα, η επιστήμη των Αράβων επέδρασε πολύ και τους Βυζαντινούς λόγιους, ιδίως στην
επίλυση πρακτικών μαθηματικών προβλημάτων και στην κατάστρωση αστρονομικών πινάκων. Οι
πίνακες αυτοί περιείχαν προβλέψεις για τις θέσεις των ουρανίων σωμάτων, των συζυγιών και των
εκλείψεων, πολύ χρήσιμων στοιχείων που βοηθούσαν στον υπολογισμό του Πάσχα και τη
διάγνωση ωροσκοπίων.
Ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα καλλιεργήθηκε και η επιστήμη της Ιατρικής από επιφανείς
γιατρούς και θεωρητικούς της θεραπευτικής και της φαρμακολογίας στις μεγάλες πρωτεύουσες της
1 από 4

αυτοκρατορίας. Τα έργα του Ιπποκράτη και του Γαληνού αποτέλεσαν τα θεμέλια της βυζαντινής
ιατρικής, ωστόσο, οι γιατροί δεν εφάρμοζαν κατά γράμμα τις οδηγίες των αρχαίων συγγραμμάτων
αλλά εμπλούτιζαν τη γνώση τους με την παρατήρηση και την δική τους εμπειρία. Στο μέσο και
ύστερο Βυζάντιο η ιατρική αναπτύσσεται με συγγράμματα όπως «Περί της του ανθρώπου
κατασκευής» του Μελετίου μοναχού, που επικεντρώνεται στην ανθρώπινη ανατομία και
φυσιολογία, την «Επιτομή ιατρικής» του Λέοντος ιατρού, που εστιάζει στη θεωρία της ιατρικής, τη
θεραπευτική και τη χειρουργική, την «Επιτομή περί θεραπείας ασθενειών» του Θεοφάνη
Χρυσοβαλλάντη και πολλά άλλα.
Οι επιστήμες στις οποίες γίνεται περισσότερο έκδηλη η διαφοροποίηση του Βυζαντίου από την
παλαιότερη παράδοση και η συμβολή του στην εξέλιξη της επιστήμης είναι η αρχιτεκτονική και η
μηχανολογία. Ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα είναι γνωστό ότι λειτουργούσαν ειδικές σχολές
τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στις μεγάλες πόλεις της επαρχίας. Εκεί, όσοι ήθελαν να
γίνουν αρχιτέκτονες μελετούσαν τα έργα του Ευκλείδη, του Βιτρούβιου και του Πάππου από την
Αλεξάνδρεια και εμβάθυναν στην αριθμητική και τη γεωμετρία, αλλά και στα πρακτικά μαθηματικά
και τις άμεσες εφαρμογές τους.
Ιδιαίτερη εξέλιξη στα βυζαντινά χρόνια γνώρισε η μουσική, η οποία έχει πάρει στοιχεία τόσο από
την αρχαία Ελληνική και τη Ρωμαϊκή μουσική, όσο και από την ψαλτική των Εβραίων. Αρχικά
κωδικοποιήθηκε με ένα περιορισμένων εκφραστικών δυνατοτήτων σύστημα, το οποίο αργότερα
εξελίχθηκε στην Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια και την Έφεσο. Τα πρώτα σύμβολα που δηλώνουν
μελωδικές εναλλαγές (νεύματα), εμφανίζονται από τον 9ο αιώνα. Έτσι, οι γνώσεις μας για τη
μουσική των προηγούμενων περιόδων προέρχονται κυρίως από τυπικά μοναστηριών και
πατερικά κείμενα. Σύμφωνα με τα κείμενα αυτά, τα πρώτα μέλη μάλλον ήταν συλλαβικά (μία νότα
αντιστοιχεί σε μία συλλαβή). Στα τέλη του 9ου αιώνα η Βυζαντινή μουσική ενορχηστρώνεται και
αποκτά ένα νέο μελισματικό (μία συλλαβή του κειμένου εκτείνεται σε μεγαλύτερες ομάδες
φθόγγων) και καλοφωνικό ύφος, ενώ παύει να είναι μονοφωνική. Τη μουσική παραγωγή του
Βυζαντίου διασώζουν μουσικά χειρόγραφα με συλλογές εκκλησιαστικών ύμνων και λειτουργικών
μελωδιών, με τα πολυχρόνια, τα ποιήματα προς τιμήν του αυτοκράτορα, Επίσης, σώζονται
πραγματείες σχετικά με τη θεωρία και τη σημειογραφία της μουσικής, περιγραφές εκκλησιαστικών
τελετών και κοσμικών εορτών, όπου τραγουδιούνταν ύμνοι και ψαλμοί, ενώ παιζόταν και ενόργανη
μουσική.
Γλωσσάρι (2)
γραμματεία: το σύνολο των γραπτών μνημείων που αποτελούν εκδηλώσεις ανώτερης
πνευματικής δημιουργίας.
Τυπικό (εκκλησιαστικό): εκκλησιαστικό Βιβλίο λειτουργικού περιεχομένου που περιλαμβάνει το
2 από 4

σύνολο των οδηγιών και διατάξεων σχετικά με τον χρόνο και τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο θα
πρέπει να τελούνται οι ακολουθίες της Εκκλησίας.
Πληροφοριακά Κείμενα (2)
Μέγας Βασίλειος: Ο Μέγας Βασίλειος ή Άγιος Βασίλειος, όπως είναι γνωστός, υπήρξε Πατέρας της
Εκκλησίας, επίσκοπος Καισαρείας, κορυφαίος θεολόγος του 4ου αιώνα και ένας από τους τρεις
Ιεράρχες που θεωρούνται προστάτες της παιδείας.
Η πόλη : Η Κωνσταντινούπολη, η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, χτίστηκε στη θέση
της αρχαίας ελληνικής αποικίας: Βυζάντιο, στην τριγωνική χερσόνησο που σχηματίζεται μεταξύ
του Κεράτιου κόλπου, του Βοσπόρου και της θάλασσας του Μαρμαρά σε μια εξαιρετική θέση που
ήλεγχε εμπορικά τον δρόμο Αιγαίου-Ευξείνου Πόντου. Την ίδρυσε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330
μ.Χ. με σκοπό να δημιουργήσει μια πόλη ισάξια της Ρώμης σε λαμπρότητα, πλούτο και δύναμη. Η
πόλη αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα· αυτό προκάλεσε προβλήματα χώρου και υποδομών, οπότε ο
Θεοδόσιος ο Α’ επέκτεινε την πόλη προς Δυσμάς, φτιάχνοντας καινούργια ισχυρά τείχη, τα οποία
οχύρωσαν την πόλη μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Κωνσταντινούπολη
διαμορφώθηκε πολεοδομικά παρόμοια με τη Ρώμη. Ένας κεντρικός δρόμος, η Μέση οδός,
συνέδεε το παλάτι με τη Χρυσή πύλη. Πάνω σε αυτόν τον δρόμο φτιάχτηκε ο Φόρος, μια κυκλική
πλατεία με ένα άγαλμα του Κωνσταντίνου τοποθετημένο πάνω σε ένα κίονα. Στην πλατεία αυτή
χωροθετήθηκαν και άλλα δημόσια κτίρια. Αργότερα ο Θεοδόσιος ο Α’ και ο Αρκάδιος
δημιούργησαν κι άλλους Φόρους με τα δικά τους αγάλματα. Τον 6ο αιώνα ο Ιουστινιανός, μετά τη
στάση του Νίκα, κόσμησε την Κωνσταντινούπολη με λαμπρά οικοδομήματα, ανάκτορα, λουτρά και
δημόσια κτίρια.. Τότε κτίστηκε και ο ναός της Αγίας Σοφίας που αποτέλεσε σε όλη τη διάρκεια της
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Κατά τον 7ο και 8ο αιώνα η
Κωνσταντινούπολη αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα που την αποσυντόνισαν: επιθέσεις από
τους Αβάρους (πολιορκία το 674) και τους Άραβες (επιθέσεις το 674 και το 717-718), φυσικές
καταστροφές (μεγάλος καταστροφικός σεισμός το 740), και επιδημίες (πανώλη το 747). Μικρή
οικοδομική δραστηριότητα αναπτύσσεται κατά τον 8ο και 9ο αιώνα, που περιλαμβάνει κυρίως
ενίσχυση της οχύρωσης της πόλης. Mε την ανάκαμψη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, 9ο-11ο
αιώνα, η Κωνσταντινούπολη κατέστη η πολυπληθέστερη πόλη του τότε χριστιανικού κόσμου, στην
πλειοψηφία της Ελληνόφωνη, σε συνύπαρξη με πολλές άλλες εθνότητες, όπως: Εβραίους,
Αρμένιους, Ρώσους, Ιταλούς έμπορους, Άραβες, καθώς και μισθοφόρους από τη δυτική Ευρώπη
και τη Σκανδιναβία. Αυτήν την περίοδο χτίζονται πολλά δημόσια κτίρια, ιδιωτικά και εκκλησιαστικά,
με έμφαση σε συστάσεις ιδρυμάτων κοινωφελούς σκοπού, όπως νοσοκομεία, γηροκομεία,
ορφανοτροφεία και σχολεία. Μεγάλη ακμή γνωρίζει η ανώτερη εκπαίδευση, χάρη στη μέριμνα του
κράτους αφενός, αλλά και την εμφάνιση σημαντικών λογίων αφετέρου. Η αναγέννηση αυτή
συνεχίστηκε μέχρι τα μέσου του 11ου αιώνα, όταν άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα λόγω κακής
διαχείρισης, αλλά και λόγω δυσμενών εκβάσεων εξωτερικών επιχειρήσεων της αυτοκρατορίας. Η
πρώτη διέλευση των Σταυροφόρων από την Κωνσταντινούπολη ήταν τελείως ανώδυνη, όμως στη
Δ’ σταυροφορία, το 1204, οι Φράγκοι την κατέλαβαν και τη λεηλάτησαν, ενώ σφαγίασαν,
αιχμαλώτισαν και εκδίωξαν τους κατοίκους της. Την ανακατέλαβε το 1261 ο Μιχαήλ Η’
3 από 4

Παλαιολόγος, ο οποίος ανοικοδόμησε τα περισσότερα μνημεία και τα τείχη, χωρίς όμως να
καταφέρει να δώσει ξανά στην πόλη τη λάμψη και την αίγλη του παρελθόντος Αποδυναμωμένη η
αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει την ορμή των Οθωμανών, με αποτέλεσμα να πέσει η
Κωνσταντινούπολή στα χέρια τους το 1453. Με την Άλωση επήλθε οριστικά η κατάλυση της
αυτοκρατορίας. Η πνευματική όμως παράδοση του Βυζαντίου παρέμεινε ακόμη αξιοσημείωτη,
καθώς πολλοί λόγιοι εγκαταστάθηκαν στις κτήσεις των Βενετών στην Κρήτη και την Πελοπόννησο,
αλλά και στα ίδια τα κράτη της Ευρώπης και μεταλαμπάδευσαν την Ελληνική παιδεία στη Δύση.
Βιβλιογραφία (1)
4 από 4

Τα σχολικά χρόνια των Βυζαντινών
Στο Βυζάντιο, έδιναν μεγάλη σημασία στην μόρφωση. Την απαιδευσία την
θεωρούσαν έγκλημα και επίσης κορόιδευαν τους αμαθείς. Οι περισσότερες
πληροφορίες που έχουμε για την παιδεία, μας μιλούν μόνο για τις ανώτερες
σπουδές στο Βυζάντιο, που είναι συνδεδεμένες με τη ζωή και το έργο
μεγάλων μορφών της εκκλησίας. Για την βασική παιδεία οι γνώσεις μας
είναι λίγες. Σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης λειτουργούσαν όχι μόνο
στην πρωτεύουσα, αλλά και στις επαρχίες. Ο αριθμός των σχολείων καθώς
και το ποσοστό συμμετοχής των παιδιών στην βασική εκπαίδευση, ποικίλλει
κατά γεωγραφικές περιοχές και χρονικές περιόδους και βεβαίως έχει μεγάλη
σχέση με το μεγάλο ποσοστό αναλφάβητων στο βυζάντιο. Τα παιδιά,
ξεκινούσαν το σχολείο περίπου στην ηλικία των 6 ετών και διδάσκονταν
γραμματική, δηλαδή γραφή και ανάγνωση. Αργότερα σύνταξη και εισαγωγή
στους κλασικούς συγγραφείς. Στους χρόνους της εφηβείας τη ρητορική,
δηλαδή προφορά, απαγγελία και μελέτη των κλασικών και τέλος φιλοσοφία,
επιστήμες και τις τέσσερις τέχνες: αριθμητική, γεωμετρία, μουσική,
αστρονομία.

Η κοσμική και θρησκευτική εκπαίδευση
Στα Βυζαντινά χρόνια είχαν δημιουργηθεί δύο ειδών τρόποι εκπαίδευσης: η
κοσμική και η θρησκευτική παιδεία. Η θρησκεία αποτελούσε την πηγή και
είχε τον έλεγχο της ζωής στο Βυζάντιο, παρ’ όλ’ αυτά η κοσμική παιδεία
μπόρεσε να επιζήσει, ακόμη και το 10ο
αιώνα, όταν ο μοναστικός βίος ήταν
στη μεγαλύτερη ακμή του και ο μισός πληθυσμός είχε απαρνηθεί την
κοσμική ζωή. Η κοσμική παιδεία συνεχιζόταν, μολονότι η εκκλησία την
αποδοκίμαζε. Έτσι ο έλεγχος της εκκλησίας εμπόδισε την ανάπτυξη των
γραμμάτων και της μόρφωσης. Αν και προσπάθησε η εκκλησία στην αρχή
να κρατήσει εντελώς χωριστές τις δύο πνευματικές κατευθύνσεις, οι
κοσμικές σπουδές έριξαν βαθιές ρίζες μέσα στο χριστιανικό δόγμα. Ο Άγιος
Βασίλειος ευνοούσε την ιδέα να γίνονται δεκτά στα εκκλησιαστικά σχολεία
όλα τα παιδιά, άσχετα με το αν είχαν πρόθεση να ακολουθήσουν τη ζωή
του κληρικού. Αυτό όμως, στην σύνοδο του 451 απαγορεύτηκε, κάτι που
φαίνεται να μην είχε τηρηθεί τόσο αυστηρά. Σε όλα τα χρόνια του
Βυζαντίου, μοναχοί και ιερείς δίδασκαν τα παιδία, κυρίως, τα ιερά κείμενα.
Είχαν επίσης την ελευθερία να δέρνουν τους απρόθυμους και άτακτους
μαθητές.
Αυτοκράτορες και τα έργα τους
Οι αυτοκράτορες ίδρυσαν ένα σημαντικό αριθμό σχολείων για τα ορφανά.
Ακολουθούσαν κι αυτά το ίδιο πρόγραμμα μαθημάτων που ίσχυε για τα

άλλα σχολεία πρωτοβάθμιας παιδείας στις επαρχίες, αλλά τα παιδιά της
μεσαίας και ανωτέρας κοινωνικής τάξεως μορφώνονται από ιδιωτικούς
παιδαγωγούς, που προτιμούσαν τις δοκιμασμένες ελληνορωμαϊκές
μεθόδους. Τον 6ο
αιώνα η εκπαίδευση είχε διαδοθεί τόσο, ώστε να
προσελκύσει σεβαστό ποσοστό απ’ το σύνολο των παιδιών των
ελεύθερων πολιτών και το ποσοστό αυτό εξακολούθησε να μεγαλώνει
σταθερά στους μεταγενέστερους χρόνους, αν και ήταν διαφορετικό από
επαρχία σε επαρχία. Ο Κωνσταντίνος ίδρυσε μια σχολή στη Στοά, στην
οποία διδάσκουν πάρα πολλοί ειδωλολάτρες καθηγητές και ο Κωνστάντιος
τη μετέφερε στο Καπιτώλιο. Η αναβάθμιση της «ακαδημίας» σε πραγματικό
πανεπιστήμιο, με 31 έδρες γραμματικής, ρητορικής, φιλοσοφίας και
νομικής, είναι έργο του Θεοδοσίου Β΄. Επίσης ο Θεοδόσιος διόρισε στη
δέκα Έλληνες και δέκα Λατίνους δασκάλους. Άλλα πανεπιστήμια υπήρχαν
στην Αντιόχεια της Αλεξάνδρειας, όπου διδάσκεται η νομική και η ιατρική,
στην Βηρυτό, διάσημη για τη νομική της σχολή της οποίας οι καθηγητές
είχαν τον τίτλο του «οικουμενικού διδασκάλου» και στην Αθήνα, με τέσσερις
έδρες φιλοσοφίας. Ο Ιουστινιανός, με διάταγμά του το 529 έκλεισε τη
φιλοσοφική ειδωλολατρική σχολή στην Αθήνα, γιατί κατά τις βλέψεις του
έπρεπε στα πανεπιστήμια να διδάσκουν Χριστιανοί καθηγητές. Στα χρόνια
του Ιουστινιανού, η φοίτηση αυξάνεται στα 5 έτη και η σχολή αποκτά τέτοιο
κύρος, ώστε να συναγωνίζεται την περίφημη σχολή της Βηρυτού. Μετά
μάλιστα τον καταστροφικό σεισμό της Βηρυτού (551) και τη λεηλασία της
Ρώμης (546-554) η Κωνσταντινούπολη είναι το μοναδικό κέντρο
επιστημών, το οποίο με την πάροδο του χρόνου γίνεται όλο και
σημαντικότερο. Ο Ηράκλειος ίδρυσε μια σχολή στην εκκλησία
Χαλκοπρατειών που την επόπτευε ο πατριάρχης και ονομάζεται
«Πανδιδακτόριον». Η περίοδος δε, της εικονομαχίας και συγκεκριμένα η
βασιλεία του Λέοντα του 3ου
του Ισαύρου βαρύνεται από την θανάτωση των
καθηγητών κατά τον εμπρησμό του Πανεπιστήμιου και της βιβλιοθήκης,
επειδή εκείνοι δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις του αυτοκράτορα.
Η Μαγναύρα και ο ρόλος των καθηγητών
Ο Καίσαρ Βάρδας, θείος του Μιχαήλ Γ΄, ίδρυσε ένα κρατικό Πανεπιστήμιο
στη Μαγναύρα (856) όπου εκεί διδάσκει ο Λέοντας ο Φιλόσοφος. Ο
αυτοκράτωρ Λέων ΣΤ΄ φροντίζει για την οργάνωση της νομικής. Κατά το
10ο
και 11ο
αιώνα η παιδεία εξαπλώνεται και στα χρόνια του Κωνσταντίνου
Ζ΄ η αυλή έμοιαζε με ακαδημία που όλοι μελετούσαν ιστορία. Ο
Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος και ο Ιωάννης Τσιμισκής αναφέρονται
ως προστάτες της δημόσιας εκπαίδευσης. Γι’ αυτή την περίοδο ίσχυε η εξής
ιεραρχική κατάταξη των διδασκόντων: οι «καθηγητές» που κατείχαν τους
«διδασκαλικούς θρόνους» και φορούσαν επίσημα ενδύματα, οι επίκουροι
καθηγητές και οι μετέχοντες-βοηθοί, δηλαδή «οι εν τη συνεδρία του
διδασκάλου» τίτλος που μπορούσε να αποδοθεί και σε έναν καλό

σπουδαστή. Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου ήταν πάντα καθηγητής
φιλοσοφίας. Ωστόσο το πανεπιστήμιο έκλεισε, μάλλον με επιθυμία του
αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄. Στη συνέχεια ο αυτοκράτορας Ρωμανός Γ΄ δεν
προσπάθησε να κάνει κάτι για την εκπαίδευση. Τον 11ο
αιώνα, επί Αλεξίου
Κομνηνού (1081-1118), τα σχολεία ήταν ανοιχτά και προσιτά για όλα τα
παιδιά, ανεξάρτητα από εθνικότητα και κοινωνική τάξη των γονέων τους.
Όλα τα παιδιά έπαιρναν τα πρώτα μαθήματα στο σπίτι τους από την μάνα
τους, ιδιαίτερα όταν αυτή είχε και κάποια μόρφωση.
Η εκπαίδευση για τις γυναίκες
Η μόρφωση στο Βυζάντιο ήταν που το επιθυμούσαν όλοι. Όμως γενικός
κανόνας ήταν ότι οι γυναίκες δεν είχαν την εκπαίδευση που είχαν οι άντρες.
Παρακολουθούσαν μαζί με τους αδελφούς τους, μόνο όσα μαθήματα
διδάσκονταν στο σπίτι τους. Οπωσδήποτε δεν μπορούσαν να πάνε στο
Πανεπιστήμιο, κι αν επιθυμούσαν ν’ αποκτήσουν πανεπιστημιακή
μόρφωση, έπρεπε να προσλάβουν ιδιωτικό δάσκαλο. Παρ’ όλες όμως τις
δυσκολίες, συναντούμε αρκετές γυναίκες στη Βυζαντινή Ιστορία με πλατιά
μόρφωση. Οι κόρες του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου ήταν
φημισμένες για την μόρφωσή τους, όπως και η Ειρήνη, η κόρη του μεγάλου
λογοθέτη Θεόδωρου Μετοχίτη και η πολύ προικισμένη Άννα Κομνηνή. Η
Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου, εξορίσθηκε απ’ τον αδελφό της σ’ ένα
μοναστήρι.
εκεί αφιέρωσε τον καιρό της για να γράψει την ιστορία του
πατέρα της. Το έργο της πραγματικά είναι μία απ’ τις μεγάλες βιογραφίες
του κόσμου. Πολλές επίσης είχαν σπουδάσει ιατρική και εργάστηκαν στα
γυναικεία τμήματα των νοσοκομείων, όπου είχαν ίση θέση δίπλα στους
άνδρες συναδέλφους τους, ενώ έχουν σωθεί και επιστολές γυναικών που
αλληλογραφούσαν με μεγάλους επιστολογράφους.
Η γλώσσα των Βυζαντινών

Τα παιδιά διδάσκονταν τέλεια την ελληνική γλώσσα. Διάβαζαν και
εκτιμούσαν πολύ τους Έλληνες ποιητές, τους πεζογράφους, τους
συγγραφείς. Η μελέτη των Λατινικών άρχισε να σβήνει. Τον 8ο
αιώνα η
γλώσσα των ρωμαίων ήταν τα Ελληνικά. Όπως και στην σημερινή Ελλάδα,
έτσι και στο Βυζάντιο χρησιμοποιούνταν τρείς γλωσσικές μορφές από τον
8ο
αιώνα περίπου:
 Λαϊκή γλώσσα, χρησιμοποιούσαν οι αγράμματοι
 Αττική διάλεκτο, χρησιμοποιούσαν οι μορφωμένοι όταν έγραφαν
 Μια παραλλαγή της Αττικής διαλέκτου χρησιμοποιούσαν οι
μορφωμένοι όταν μιλούσαν.
Η τελευταία πλησίαζε πιο πολύ την αρχαία γλώσσα, παρά την λαϊκή και την
χρησιμοποιούσαν περισσότερο σε λόγους. Έτσι το χάσμα ανάμεσα στην
προφορική γλώσσα και στην γραπτή μεγάλωνε. Στην Κωνσταντινούπολη,
που και που βρίσκονταν κάποιος να μιλάει λατινικά. Αργότερα, κατά τον
10ο
αιώνα έχουμε μία αναγέννηση των λατινικών σπουδών, ενώ τον 11ο
δεν
ήταν λίγοι αυτοί που γνώριζαν λατινικά στην Πόλη. Υπήρχαν αρκετοί λόγιοι
που ήξεραν εβραϊκά. Επίσης πολλοί μιλούσαν αραβικά καθώς και Αρμένιοι
που δεν ξέχασαν την γλώσσα τους.
Τα βιβλία
Τα πρώτα βιβλία που κυκλοφόρησαν στο Βυζάντιο ήταν γραμμένα σε
πάπυρο κι είχαν κυλινδρική μορφή. Αυτή η μορφή διατηρήθηκε για επίσημα
κείμενα κι αυτοκρατορικά διπλώματα, ακόμη και ύστερα από την εποχή που
οι Άραβες κατέκτησαν την Αίγυπτο. Η συνήθεια γενικεύτηκε στη Μεσαιωνική
Ευρώπη και επιζεί ως τις μέρες μας για ορισμένα εθιμοτυπικά έγγραφα. Τα
τεμάχια παπύρων που χρησιμοποιούνταν για επίσημα έγγραφα, έφεραν
πάντα την αυτοκρατορική σφραγίδα. Από τον 4ο
αιώνα, άρχισαν να
προτιμούν την περγαμηνή αντί για τον πάπυρο. Η αλλαγή στην προτίμηση
του υλικού επιταχύνθηκε, όταν έγινε δύσκολη η προμήθεια παπύρων
ύστερα απ’ τη μουσουλμανική επέκταση στην Αίγυπτο. Ο περίφημος
Σιναϊτικός Κώδιξ, που βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό μουσείο, είναι ένα
από τα πρώτα δήγματα βιβλίου γραμμένου σε περγαμηνή. Χαρτί από
βαμβάκι ή λυχνάρι έγινε γνωστό στο Βυζάντιο απ’ την Κίνα τον 11ο
αιώνα,
αλλά ήταν σπάνιο είδος μέχρι τον 13ο
αιώνα, οπότε οι Βυζαντινοί μπόρεσαν
να παράγουν οι ίδιοι όσο χρειάζονταν για λογαριασμό του, χωρίς πλέον να
το εισάγουν από την Κίνα. Τα πρώτα βιβλία, λέγονταν κώδικες κι
αποτελούνταν από μερικά διπλωμένα φύλλα. Όταν ο αριθμός των
διπλωμένων φύλλων ήταν 3 ή 6, τότε λέγονταν τετράδια. Στην αρχή δεν
μπορούσαν να συρράψουν περισσότερα από 45 τετράδια (τρίφυλλα ή
εξάφυλλα), αλλά με τον καιρό τα βιβλία γίνονταν όλο και μεγαλύτερα σε

όγκο. Τα βιβλία που γίνονταν με τον τρόπο αυτό είχαν ποικίλες διαστάσεις.
Για τα πιο πολλά βιβλία χρησιμοποιούσαν σαν εξώφυλλο πλάκες ξύλινες,
συνήθως δρύινες.
ΣΙΝΑΪΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΞ
Μυριόβιβλος και το τρίτο Πανεπιστήμιο της Πόλης
Ο Φώτιος επίσης ανέλαβε να συγγράψει το μεγάλο έργο που είναι γνωστό
με το όνομα Μυριόβιβλος. Αν και τα λήμματα δεν ήταν ταξινομημένα με
αλφαβητική σειρά, όπως σε μία σημερινή εγκυκλοπαίδεια, όμως περιείχε
όλες τις βασικές πληροφορίες, τις σχετικές με γραμματική, ιστορία και
λογοτεχνία, που μπορούσαν να βρεθούν σε όσα βιβλία είχαν γραφτεί απ’
τους αρχαίους χρόνους μέχρι την εποχή του Φωτίου. Το 1045 ιδρύθηκε ένα
τρίτο Πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη (1ο
: Του Κωνσταντίνου και 2ο
:
Της Μαγναύρας) με αποκλειστικό προορισμό να προετοιμάζει στελέχη
ικανά για τις δημόσιες υπηρεσίες και νομικούς. Λίγα χρόνια μετά ο
Κωνσταντίνος ο Θ΄ ο Μονομάχος πλούτισε το πανεπιστημιακό πρόγραμμα
ιδρύοντας και μία έδρα φιλοσοφίας. Η ίδρυση του Πανεπιστημίου από τον
Μονομάχο έχει στόχο στην αναδιοργάνωση της νομικής επιστήμης. Το
ονομαζόμενο «διδασκαλείον των νόμων» εγκαθίσταται στο μοναστήρι του
Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων. Η φοίτηση είναι δωρεάν και αποσκοπεί στο
να ετοιμάζει ικανούς νομικούς, οι οποίοι σημειωτέον δεν μπορούν να
ασκήσουν το επάγγελμα του δικηγόρου εάν δεν έχουν τίτλο σπουδών. Λίγα
χρόνια μετά ο Κωνσταντίνος Θ΄ προσθέτει στο Πανεπιστήμιο μια ανάλογη
σε σοβαρότητα και κύρος σχολή Φιλοσοφίας. Στη σχολή που ο Ψελλός
ονομάζει «το Γυμνάσιον» διδάσκονταν η γραμματική, η ρητορική, η
φιλοσοφία και διαλεκτική, αλλά και η αριθμητική, η γεωμετρία και η μουσική.

Η λεηλασία του 1204
Το εκπαιδευτικό σύστημα αναστατώνεται από τη λεηλασία του 1204, οι
σχολές έκλεισαν και οι λόγιοι σκορπίστηκαν. Εκείνη την εποχή μόνο στη
Νίκαια, όπου έχει μεταφερθεί η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και μαζί και
το Πανεπιστήμιο, η παιδεία έφτασε σ’ ένα υψηλό επίπεδο. Η αυτοκράτειρα
Ειρήνη προστάτεψε ιδιαίτερα "τα γράμματα". Στις μέρες των Παλαιολόγων
οι συγγραφείς, καθηγητές και μορφωμένοι γιατροί έστρεφαν τα βλέμματά
τους με μεγαλύτερο πάθος στις δόξες του παρελθόντος. Παρ’ όλ’ αυτά
εξακολουθούσαν να έρχονται στην Κωνσταντινούπολη για να μορφωθούν
άνθρωποι από όλη την αυτοκρατορία και όχι μόνο. Πιθανόν όμως να
σπούδαζαν σε σχολές μεγάλων διδασκάλων. Ο ίδιος ο Ιωάννης Βατατζής
ιδρύει σχολή φιλοσοφίας στην οποία από το 1238 μέχρι το 1248 διδάσκει ο
Νικηφόρος Βλεμμύδης και μαθητεύουν ξεχωριστές προσωπικότητες όπως
ο Γεώργιος Παχυμέρης, ο μελλοντικός αυτοκράτορας Θεόδωρος Β΄ ο
Λάσκαρης και ο Γεώργιος Ακροπολίτης. Οι αντίξοες συνθήκες κάτω από τις
οποίες λειτουργεί το πανεπιστήμιο αντισταθμίζονται από την
προσωπικότητα του Νικηφόρου Βλεμμύδη. Γι’ αυτό όταν ο τελευταίος
εγκαταλείπει την Νίκαια για να ιδρύσει ένα μοναστήρι στην Έφεσο, όπου και
θα διδάξει, το Πανεπιστήμιο συρρικνώνεται. Όταν ο πρώην μαθητής του
ιδρύματος, Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης, γίνεται αυτοκράτορας, προσπαθεί να
ενισχύσει την δημόσια παιδεία, αλλά χωρίς την προσωπικότητα του
δασκάλου οι προσπάθειες είναι μάταιες.
Οι επιστήμες
Οι Βυζαντινοί ενδιαφέρονται για την ιστορία, τους άρεσε να διαβάζουν για
τις παλιές δόξες της αυτοκρατορίας, για τον Τρωικό πόλεμο, για τους
αυτοκράτορες και τους Αγίους του παλιού καιρού. Η φιλοσοφία ήταν επίσης

πολύ αγαπητή στους Βυζαντινούς διάβαζαν τον Αριστοτέλη και τον
Πλάτωνα. Γνωστός Βυζαντινός φιλόσοφος ήταν ο Γεώργιος Γεμιστός. Η
θεολογία ήταν μία επιστήμη που την επόπτευε η εκκλησία. Μεγάλος
θεολόγος ήταν ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ο Φώτιος και ο Μάρκος της
Εφέσου. Οι γνώσεις των Βυζαντινών στα μαθηματικά δεν ξεπερνούσαν τις
γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων. Ούτε και στην αστρονομία κατάφεραν να
φτάσουν τους αρχαίους Έλληνες. Οι γεωγραφικές γνώσεις όμως ήταν
σχετικά καλές. Στη χημεία η μεγάλη συμβολή των Βυζαντινών ήταν το υγρό
πυρ. Έδινε τη δυνατότητα να κερδίζουν στις μάχες οι Βυζαντινοί. Η ιατρική
ήταν μια επιστήμη που ενδιέφερε πολύ τους Βυζαντινούς. Η ιατρική
εκπαίδευση δεν περιοριζόταν στους μελλοντικούς γιατρούς με αποτέλεσμα
ερασιτέχνες όπως ο Ψελλός να είναι απολύτως βέβαιοι ότι γνωρίζουν
πολλά για την ιατρική. Ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η βυζαντινή ιατρική
είναι η οργάνωση των νοσοκομείων με ιατρούς και βοηθούς ιατρών.
Η Πατριαρχική Σχολή
Σύμφωνα με τις αποφάσεις των Συνόδων, κάθε Μητρόπολη θα έπρεπε να
έχει και μία επισκοπική Σχολή για την εκπαίδευση των κληρικών.
Δημιουργήθηκε έτσι η σχολή της Κωνσταντινούπολης που εξελίχθηκε στην
γνωστή Πατριαρχική Σχολή, η οποία συναγωνιζόταν σε κύρος το
Πανεπιστήμιο. Εκτός όμως από το καθαρά θεολογικά μαθήματα, η
εκπαίδευση στην Πατριαρχική σχολή περιελάμβανε και όσα μαθήματα
διδάσκονταν στο Πανεπιστήμιο. Μερικοί μάλιστα από τους καθηγητές της
Θεολογίας τον 12ο
αιώνα ήταν και ουμανιστές, όπως ο Μιχαήλ Ιταλικός.
Κατά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, η
Πατριαρχική Σχολή ακολούθησε την τύχη του Πανεπιστημίου, αλλά μετά το
1266 ξαναλειτούργησε στην πρωτεύουσα. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε
λεπτομέρειες για τη φύση της διδασκαλίας τα χρόνια των Παλαιολόγων. Το
πιθανότερο όμως είναι ότι ακολούθησε το γενικό πνεύμα της αναγέννησης.
Είναι σημαντικό να μιλήσουμε για μια αρκετά περίεργη Σχολή για την
εποχή, που λειτούργησε στις αρχές του 13ου
αιώνα στην εκκλησία των
Αγίων Αποστόλων. Το χαρακτηριστικό της είναι ότι δεν είχε ούτε καθηγητές
ούτε κανονικά μαθήματα. Σύμφωνα με τις περιγραφές του Νικολάου
Μεσαρίτη, στο χώρο της εκκλησίας συγκεντρώνονταν νέοι και γέροι και
συζητούσαν ανταλλάσοντας απόψεις γύρω από τις επιστήμες.

Σχολεία μοναστηριών
Σε κάθε μοναστήρι λειτούργησε, έστω και υποτυπωδώς, ένα σχολείο για
να εκπαιδεύονται οι μελλοντικοί μοναχοί, τα παιδιά δηλαδή, που πολλές
φορές από πολύ μικρή ηλικία παραδίδονταν στα μοναστήρια από τους
γονείς τους για να γίνουν μοναχοί. Αυτά τα σχολεία μετά τη σύνοδο της
Χαλκηδόνας (451), δεν δέχονταν λαϊκούς, παρόλο που αυτό είχε επιτραπεί
στο παρελθόν από το Μ. Βασίλειο. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι αναλφάβητοι
μάθαιναν τους Ψαλμούς απ’ έξω. Τα μοναστικά σχολεία ως αρχική
σύλληψη, ως πνεύμα αλλά και ως λειτουργική δομή δεν έχουν καμία σχέση
με το Πανεπιστήμιο αλλά και την ίδια την Πατριαρχική Σχολή. Είναι
αποτέλεσμα του πνεύματος του μοναχισμού στο Βυζάντιο και
δημιουργούνται για να εξυπηρετήσουν τις βασικές του ανάγκες. Μέσα από
την πλήρη περιφρόνηση για τα εγκόσμια, τις ανθρωπιστικές επιστήμες και
την προσήλωση στον μυστικισμό, η αποκλειστική μελέτη των ιερών
κειμένων θεωρείται επαρκής. Στα κείμενα της αρχαίας ελληνικής
γραμματείας δεν μπορούσαν να δουν παρά τον ειδωλολατρικό και
μυθολογικό κόσμο και να αποδώσουν δαιμονικό χαρακτήρα.

Βιβλιογραφία
· Βιβλία:
 Talbot-Rice, Tamara, Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των Βυζαντινών,
εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα 1997
 Runciman, Steven, Βυζαντινός πολιτισμός, Μετάφραση Δετζώρτη ,
Δέσποινα, εκδόσεις Γαλαξίας, Αθήνα 1969
 Internet:
 https://www.google.gr/search?q=%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%C
E%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF&biw=962&bih=503&source=lnms&tbm
=isch&sa=X&ei=NfS3VJaDI5KBaZiHgugN&ved=0CAYQ_AUoAQ#tbm=isch
&q=%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%
CE%BD%CE%B7+%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE
%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7
 https://www.google.gr/search?q=%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%C
E%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF&biw=962&bih=503&source=lnms&tbm
=isch&sa=X&ei=NfS3VJaDI5KBaZiHgugN&ved=0CAYQ_AUoAQ#tbm=isch
&q=%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%
CE%BD%CE%B5%CF%82+%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%
B5%CF%82
ΓΕΛ Αστακού
Τάξη: Β2
Μάθημα: Ιστορία
Σχ. Έτος: 2014-2015
Μαθητές: Χαντζής Γεράσιμος,
Μπενέκος Δημήτρης

H ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ της Μ. Μεταξά
ΙΣΤΟΡΙΑ
H εκπαίδευση στο Βυζάντιο
Οι Βάρβαροι της Δύσεως, στρέφονταν προς το Βυζάντιο,
όπως οι σύγχρονοι του Κικέρωνα
προς την Αθήνα.
Αλφρέδος Νικόλαος Ραμπώ
Ο Γάλλος ιστορικός Ραμπώ (1842-1905), που στο σύγγραμμά του
«Ελληνική Αυτοκρατορία κατά τον Ι΄ αιώνα» εξέφρασε την παραπάνω
άποψη, θεωρεί ότι καμία άλλη εκδήλωση της ζωής δεν παρέχει τόσο
«ευφρόσυνο» θέαμα όσο η παιδεία και η λογοτεχνία στο Βυζάντιο.
Συμπληρώνει δε, ότι στον περίβολο της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης,
συγκεντρώθηκαν τόσοι λόγιοι και τόση γνώση, ώστε δεν είχε δει κατά το
Μεσαίωνα ολόκληρη η ανθρωπότητα στο σύνολό της.
Η σημασία της παιδείας για τους Βυζαντινούς
Καθώς η παιδεία και η αγωγή, διαμορφώνονται και σχηματοποιούνται μέσα
σε ένα κοινωνική και πολιτική θεώρηση, αντανακλώντας τον απόηχο των
ιδανικών και προβληματισμών μιας κοινωνίας, η Βυζαντινή κοινωνία,
ζώντας κάτω από τους κραδασμούς της μετάβασής της από τη Ρώμη στο
Βυζάντιο και από την ειδωλολατρία της αρχαιότητας στο Χριστιανισμό,
προσπάθησε να πετύχει το συγκερασμό αυτό στον τρόπο γαλούχησης των
νέων της κυττάρων. Μάλιστα, θεωρείται ότι τόσο οι βυζαντινοί
αυτοκράτορες, όσο και εν γένει η βυζαντινή διοίκηση, μη εξαιρουμένης και
της εκκλησίας, συνέβαλλαν αποφασιστικά στην ενίσχυση της εκπαίδευσης

και στη διάδοσή της σε κάθε κοινωνική τάξη, πράγμα που ελάχιστα
απασχόλησε άλλους ηγεμόνες της εποχής. «Συχνά ηγεμόνες και
αυτοκράτορες γελοιοποιούνταν από τους Βυζαντινούς σε λαϊκούς χώρους,
όπως αγορές, για την ελλιπή γνώση της ελληνικής ή για τα αστόχαστα λόγια
και τους άξεστους τρόπους τους»[1].
Κατά τη διάρκεια του 4ου
αιώνα καθώς ο χριστιανισμός θριάμβευε επί της
ειδωλολατρίας όπως επισημαίνει ο Cyril Mango «υπήρχε σε όλη την
αυτοκρατορία μια μορφή ελευθέριας εκπαίδευσης, που δεν είχε υποστεί
θεμελιώδεις αλλαγές από την ελληνιστική εποχή, διάστημα δηλ. περίπου 5
αιώνων».[2]
Στο Βυζάντιο όπως επισημαίνει ο Paul Lemerle[3] «δεν έπαψαν να μιλούν
ποτέ ελληνικά και τα έργα της αρχαίας Ελλάδας δεν έπαψαν ποτέ να
τροφοδοτούν τη διδασκαλία των γραμματικών και των ρητόρων. Βεβαίως,
ακόμα και σήμερα παραμένει αναπάντητο το ερώτημα κατά πόσο υπήρξε
πραγματική συνέχεια με τον ειδωλολατρικό ελληνισμό ή πρόκειται για ένα
απλό φαινόμενο επιβίωσης που η έκτασή της μειωνόταν ολοένα καθώς
πνιγόταν από τον στρατευμένο και αργότερα θριαμβευτή χριστιανισμό»;
Εκπαίδευση και βαθμίδες
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Επιχειρώντας πάντως να μιλήσουμε για τη στοιχειώδη εκπαίδευση του
μικρού Βυζαντινού, θα πρέπει να πούμε ότι τα στοιχεία που διαθέτουμε αν
και δεν μας καταστούν επαρκώς ενήμερους, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν
μπορούμε να προσδιορίσουμε μία κατά το δυνατόν, ακριβή εξέταση της
εκπαιδευτικής δραστηριότητας αν όχι σε όλη την αυτοκρατορία, τουλάχιστον
στη Βασιλεύουσα.
Με τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης, όντας διαρθρωμένος ο κύριος
εκπαιδευτικός κορμός, απασχολούσε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση
το γραμματιστή, ή διδάσκαλο ή παιδευτή ή χαμαιδιδάσκαλο, ο οποίος
χωρίς ιδιαίτερα τυπικά προσόντα κατέχοντας μια θέση εξαιρετικά
υποβαθμισμένη, αναλάμβανε το έργο της εκμάθησης της αλφαβήτου, της
ανάγνωσης, της γραφής και αριθμητικής. Σχολεία βασικής εκπαίδευσης
ήταν οι νάρθηκες ή ορισμένα δωμάτια που υπήρχαν στον περίβολο των
ναών. «Τα μοναστήρια, ενώ στην αρχή δεν δέχονταν και παιδιά λαϊκών που
απλώς ήθελαν να μάθουν γράμματα, από τον 5ο
αιώνα και μετά
αποφασίστηκε πως οι μαθητές θα ήταν μόνο καλογεροπαίδια».[4]
Ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει στη
δευτεροβάθμια εκπαίδευση εγκατέλειπε την περαιτέρω μάθηση. Αυτός είναι
και ο λόγος που τα σχολεία της «εγκυκλείου εκπαίδευσης» όπως
ονομάζονταν ήταν μετρημένα όπως άλλωστε και οι μαθητές τους. Ακόμα και
στην πρωτεύουσα νεότεροι μελετητές έχουν υπολογίσει ότι το 10ο
αιώνα
δεν πρέπει να υπήρχαν περισσότερα από 10 τέτοια σχολεία μεταξύ των
οποίων ήταν η «Σχολή του Αγίου Παύλου» και η «Σχολή του Αγίου

Θεοδώρου των Σφορακίων» με συνολικά περίπου 300 μαθητές απ΄ όπου
έβγαιναν τα μελλοντικά μεσαία στελέχη της δημόσιας διοίκησης. Είναι
σαφές ότι το ποσοστό των μαθητών ήταν ελάχιστο σε σχέση με τον
πληθυσμό και αυτό παρά τις παροτρύνσεις του Γρηγορίου του Θεολόγου
που θεωρούσε την παιδεία «πρώτον αγαθόν» και συμβούλευε τους γονείς
να μορφώνουν ανεξαιρέτως και ανυπερθέτως τα τέκνα τους. Και αν φυσικά
το ποσοστό ήταν μικρό για τα αγόρια, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι
ουδείς λόγος γίνεται για τα κορίτσια, μάλιστα δε σε μια κοινωνία που
θεωρούσε τη γυναίκα σαν εξ΄ ανάγκης συμπλήρωμα του άνδρα και τίποτα
περισσότερο –άσχετα αν και πάλι εξ΄ ανάγκης κατά καιρούς ανεχόταν
αυτοκρατόρισσες. Οι εγγράμματες γυναίκες αποτελούσαν την εξαίρεση του
κανόνα, ενώ οι μορφωμένες την εξαίρεση της εξαίρεσης. Σχολεία για
κορίτσια πουθενά δεν αναφέρεται σε όλη την ιστορία της Βυζαντινής
Αυτοκρατορίας.
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Ένας πιο καταρτισμένος δάσκαλος, ο γραμματικός που δίδασκε
γραμματική αλλά και επιλεγμένους κλασικούς συγγραφείς κυρίως ποιητές
με προεξάρχοντα τον Όμηρο ακολουθώντας τη φορμαλιστική μέθοδο, της
διόρθωσης, της ανάγνωσης, της εξήγησης και της κρίσης, προσέβλεπε στην
ουσία του κειμένου και την χρήσιμη εύρεση διδαγμάτων που μπορούσαν να
εξαχθούν από τα αρχαία κείμενα. Η μαθητεία άρχιζε γύρω στα 10-12 χρόνια
και τελείωνε σε μια τριετία ή τετραετία. «Ενώ η στοιχειώδης εκπαίδευση
ήταν σχεδόν ταυτισμένη με τη θρησκεία, η μέση αποχωρίζεται απ΄ αυτήν, με
διακριτικότητα, στρεφόμενη προς την αρχαία ελληνική γραμματεία, το
πάντοτε κόκκινο πανί για τους πιο αδιάλλακτους από τους ιερωμένους που
σύστηναν απερίφραστα στους πιστούς να την αγνοήσουν»[5].
Το επιστέγασμα της εκπαίδευσης ήταν η φιλοσοφία που την ονόμαζαν και
διαλεκτική και την οποία συναποτελούσαν κατά βάση η λογική, η δογματική
και η μεταφυσική με αφετηρία και τέρμα τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα.
Ωστόσο η φιλοσοφία, διδασκόταν αδιάσπαστα από τους 4 κλάδους των
μαθηματικών, την αριθμητική, τη γεωμετρία, την αστρονομία και τη μουσική
θεωρία. Αυτή ήταν η περίφημη τετρακτύς (τετράδα) συμπληρωμένη με τη
φυσική και τις υποδιαιρέσεις της, τη ζωολογία, τη βοτανική και τη
γεωγραφία.
Ρήτορες ή σοφιστές παρείχαν στις μεγάλες πόλεις του Βυζαντίου την
ανώτερη εκπαίδευση. Τα αγόρια σε ηλικία 15 περίπου ετών ήταν σε θέση
να παρακολουθήσουν την ανώτερη εκπαίδευση, έναν κύκλο σπουδών που
διαρκούσε γύρω στα 5 χρόνια. Οικογένειες βουλευτών, κυβερνητικών
παραγόντων και νομικών, απευθύνονταν στους ρήτορες ή σοφιστές
προκειμένου να αναλάβουν την επιμόρφωση των τέκνων τους που
αποτελούσαν ούτως ή άλλως τους φυσικούς τους συνεχιστές στους θώκους
που κατείχαν. Ο αριθμός των νέων που παρακολουθούσε την τριτοβάθμια

εκπαίδευση ανέρχονταν μόλις σε μερικές εκατοντάδες στα μεγάλα αστικά
κέντρα, καθώς οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις αδυνατούσαν να
προσφέρουν αυτό το αγαθό στα παιδιά τους.
Ανώτερη εκπαίδευση και Πανεπιστήμιο
Η ρητορική αποτελούσε το κορμό της ανώτερης εκπαίδευσης, ενώ η
φιλοσοφία άκμαζε στην Αθήνα και την Αλεξάνδρεια, η ιατρική στην
Αλεξάνδρεια και την Πέργαμο και η νομική στη Βηρυτό. Σε καμία πόλη όμως
δεν δημιουργήθηκε κάτι αντίστοιχο με αυτό που σήμερα ονομάζουμε
πανεπιστήμιο που να έχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα σπουδών, που
να μπορούν να το διδάξουν καθηγητές διαφόρων ειδικοτήτων. Αυτό είχε ως
αποτέλεσμα οι λόγιοι της εποχής να μετακινούνται πολύ συχνά
προκειμένου να λάβουν την απαραίτητη γνώση και εξειδίκευση σε κάποιον
από τους διάσημους ρήτορες, ή νομικούς ή ιατρούς που βρίσκονταν στην
Αθήνα ή στην Αλεξάνδρεια ή στη Βηρυτό. Η μετακίνηση των λογίων
συνεπάγονταν και τη μετακίνηση των νεαρών σπουδαστών, μετακίνηση
πολυδάπανη που επιτείνονταν και από τα αυξημένα δίδακτρα των
καθηγητών. Ο Λιβάνιος, ο επιφανέστερος σοφιστής της Αντιόχειας, που
δέχονταν κάθε χρόνο περίπου 50 σπουδαστές στη σχολή του λέγεται ότι
είχε διδάξει σε πολλές πόλεις του τότε γνωστού κόσμου, όπως στην
Νικομήδεια, στην Νίκαια και στην Κωνσταντινούπολη.
Λίγο μετά το 330 στην νέα πρωτεύουσα ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα
είχε κιόλας εγκαθιδρυθεί από τον Μ. Κωνσταντίνο -μολονότι ότι εδώ οι
απόψεις των βυζαντινολόγων διίστανται, θεωρώντας ότι ο ιδρυτής ήταν ο
Κωνστάντιος-. Η έδρα του βρισκόταν σ΄ ένα από τα κτίρια του ανακτορικού
συγκροτήματος του Μεγάλου Παλατίου αλλά τόσο το ίδρυμα όσο και η
Βιβλιοθήκη με τους 120.000 τόμους που διέθετε δεν έτυχαν καλής
μεταχείρισης. «O Θεοδόσιος ο Β΄ το 425 αναλαμβάνει μια προσπάθεια
χωροταξικής επέκτασης και λειτουργικής αναδιοργά-νωσης του
Πανεπιστημίου καθορίζοντας τον αριθμό των καθηγητών σε 31 από τους
οποίους οι 16 δίδασκαν λατινικά και οι 15 ελληνικά»[6]. Ένα από τα
διατάγματα του 425 προβλέπει τη ρύθμιση της θέσης των ιδιωτών
καθηγητών οι οποίοι μπορούσαν να συνεχίσουν τις παραδόσεις τους
ιδιωτικά με την προϋπόθεση να μην χρησιμοποιούν δημόσιες αίθουσες.
Πάντως όπως αναφέρει ο επιφανής Γάλλος ιστορικός Charles Diehl, στο
«Εγχειρίδιο της Βυζαντινής Τέχνης», καθηγητές στο Θεοδοσιανό
Πανεπιστήμιο διορίζονταν μόνο κατόπιν αυστηρής δοκιμασίας ενώπιον της
συγκλήτου και ύστερα από ενδελεχή έλεγχο για την άμεπτη ηθική τους και
συμπεριφορά. Όσοι υπηρετούσαν στο Πανεπιστήμιο θεωρούνταν πρώτοι
μεταξύ των ανώτερων λειτουργών του κράτους.

Το Πανεπιστήμιο όπως αναφέρει ο Μango «δεν ιδρύθηκε με σκοπό την
καλλιέργεια των Μουσών, αλλά για να εκπαιδεύσει κρατικούς
υπαλλήλους»[7] και αυτό φαίνεται από την πλήρη εξίσωση των λατινικών με
τα ελληνικά, από τη φροντίδα για νομικές σπουδές, και επίσης από το
γεγονός ότι οι καθηγητές διορίζονταν από τον έπαρχο της πόλης στο όνομα
του αυτοκράτορα. Την πλειονότητα των διδασκόντων την αποτελούσαν
γραμματικοί –δάσκαλοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης-, με άλλα λόγια
ήταν ένας θεσμός που συνδύαζε τις λειτουργίες του γυμνασίου και της
πανεπιστημιακής σχολής υπό κρατική όμως επίβλεψη.
Παρακμή και σιγή
«Αν η πανεπιστημιακή ζωή στο τέλος του 5ου
αιώνα άρχιζε να θυμίζει
ναζιστική Γερμανία, το μέλλον επιφύλασσε ακόμη χειρότερα», αναφέρει ο
Mango[8]. Είναι γνωστό ότι τόσο το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης
όσο και άλλες σχολές στην αυτοκρατορία, συναντά εμπόδια από την
εκκλησία και τους αριστοκράτες και τελικά κλείνει. Ο Ιουστινιανός «στην
επιθυμία να βασιλέψει σε μια αυτοκρατορία όπου και οι συνειδήσεις θα
υπάκουαν σ΄ ένα και μοναδικό νόμο, διέταξε την απαγόρευση της
ειδωλολατρίας. Οι λοιδορίες εναντίον της μανίας των ανόσιων Ελλήνων ήταν
ως τότε κυρίως έργο της χριστιανικής πολεμικής: τώρα το ανέλαβαν ο
αυτοκράτορας και το κράτος για λογαριασμό τους και έθεσαν ως αρχή της
διακυβέρνησης τη θρησκευτική μισαλλοδοξία»[9].
Η αναγέννηση των αρχαίων γραμμάτων και της αρχαίας παιδείας που
άρχισε επί Κωνσταντίου, μετατράπηκε 2 αιώνες αργότερα σε παρακμή. Οι
αρχαίοι συγγραφείς έπαψαν να αντιγράφονται. Η θέση τους στην
εκπαίδευση περιορίστηκε. Οι φωνές των πιο θερμών ερμηνευτών τους
σώπασαν, ενώ των εχθρών τους δυνάμωσαν. Οι καθηγητές έχασαν τη θέση
τους και τα προνόμιά τους. Είναι για τούτο υπεύθυνος ο Ιουστινιανός
αναρωτιέται ο Lemerle;. «Ναι είναι η απάντηση όσο μπορεί να είναι
υπεύθυνος ένας άνδρας που ενσαρκώνει μια εποχή και τις βαθύτερες
δυνάμεις που την κινούν. Τα μέτρα που πήρε, ήταν η φυσική κατάληξη του
αγώνα του χριστιανισμού ενάντια στην ειδωλολατρία, της ορθοδοξίας
ενάντια στην αίρεση, ήταν η έκφραση του ενωτικού και αυταρχικού αυτού
πνεύματος που δημιουργήθηκε πάνω στα ερείπια για τα οποία ο
Ιουστινιανός είναι μόνο ως ένα βαθμό υπεύθυνος»[10]. Και ο Mango είναι
κατηγορηματικός ως προς τούτο, τονίζει δε ότι για την κατάρρευση του
εκπαιδευτικού συστήματος έπαιξαν ρόλο και άλλοι παράγοντες όπως η
εξαφάνιση των πόλεων[11].
Εκπαιδευτική άνθηση
Φως ξαναβλέπουμε από το τέλος του 8ου
αιώνα και μετά. Ο Mango
αναφέρει ότι την εποχή αυτή εμφανίστηκε μια ομάδα ανθρώπων που όλοι
τους είχαν σχέση με τις ανώτερες βαθμίδες της δημοσιοϋπαλληλίας και οι

οποίοι χωρίς να είναι βαθυστόχαστοι λόγιοι είχαν μια συμβατική ρητορική
μόρφωση που τους επέτρεψε να ευνοήσουν την εκπαιδευτική άνθηση.
Ο Lemerle μιλάει για μια «αναγέννηση που εκδηλώθηκε ξαφνικά και
επέστρεψε στο Βυζάντιο για να ξανασυνδεθεί με το παρελθόν του»[12]. Οι
σκοτεινοί χρόνοι της παιδείας έχουν τελειώσει και αρχίζει περίοδος
εκπαιδευτικής άνθησης. Το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης
ανασταίνεται από την νεκροφάνεια που έχει περιέλθει για πάνω από ένα
αιώνα. Ο αυτοκράτορας Θεόφιλος –σκληρός εικονομάχος αλλά φίλος των
γραμμάτων και των τεχνών αλλάζει ονομασία στο Πανεπιστήμιο και το
εγκαθιστά σ΄ ένα από τα πολυάριθμα οικοδομήματα του Μεγάλου Παλατίου.
Μετά το θάνατο του Θεόφιλου η εικονομαχία τερματίζεται, οι εικόνες
αναστηλώνονται (843) και την ουσιαστική εξουσία παίρνει στα χέρια του ο
«κουροπαλάτης και καίσαρ Βάρδας, θείος του ανήλικου Μιχαήλ
Γ΄[13]». Ο Βάρδας είναι ο ιδανικός άνθρωπος που χρειάζεται η ανώτατη
εκπαίδευση όχι μόνο επειδή έχει γι΄ αυτήν μεγάλα σχέδια, αλλά κι επειδή
διαθέτει τη δύναμη να τα εφαρμόσει. O Mango, αναφέρει ότι ο πρώτος
αληθινός καθηγητής που συναντάμε στην Κωνσταντινούπολη καθώς οι
σπουδές άρχισαν να αναβιώνουν είναι ο Λέων ο Μαθηματικός. Ο Λέων
μετά από κάποιες περιπλανήσεις που είχε κατέληξε να γίνει πρύτανης στο
«Πανδιδακτήριο» -νέα ονομασία του Πανεπιστημίου-, αφήνοντας τεράστια
παρακαταθήκη και υστεροφημία μεγάλης επιστημονικής και πνευματικής
διάνοιας, με πολλά έργα φυσικής και μαθηματικών.
Το Πανεπιστήμιο πλέον διαθέτει μικρότερο προσωπικό σε σύγκριση με το
Πανεπιστήμιο του 425 ενώ το πρόγραμμά διδασκαλίας έριχνε το βάρος
κυρίως στις θετικές επιστήμες αποκλείοντας τα νομικά κατά Mango και
φυσικά τα λατινικά. Από τους εκκλησιαστικούς κύκλους αντιμετωπίστηκε με
ιδιαίτερη εχθρότητα. Ο πιο αμόρφωτος από τους μοναχούς και κληρικούς
έχοντας συνηθίσει στον απόλυτο σκοταδισμό, έβλεπε το βασίλειό του να
απειλείται από ακτίνες φωτός. Το Πανδιδακτήριο ωστόσο δεν έκλεισε αλλά
έναν αιώνα μετά την επανίδρυσή του ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ο
Πορφυρογέννητος θα ισχυροποιήσει την παρουσία του με σειρά μέτρων
όπως την παροχή υποτροφιών σε σπουδαστές. Ο Κωνσταντίνος είναι
αυτός που θα ενσαρκώσει το ιδεώδες του σοφού αυτοκράτορα καθώς
αναμείχθηκε ενεργά στον τομέα της ανώτερης εκπαίδευσης.
Διαπιστώνοντας ότι οι ελευθέριες τέχνες είχαν παραμεληθεί, διόρισε
εξαίρετους καθηγητές στην έδρα της φιλοσοφίας, στην έδρα της ρητορικής,
έδειχνε δε, αμέριστο ενδιαφέρον για τους σπουδαστές τους οποίους διόριζε
στη συνέχεια δικαστές, γραμματείς των νομικών υπηρεσιών, και
μητροπολίτες.
Λίγο πριν το τέλος
Εκεί που πρέπει να σταθούμε είναι ο 11ος
αιώνας, ο οποίος χαρακτηρίζεται
από δραστήριο πνευματικό κλίμα, που σύμφωνα με τον Mango, μπορεί να

σχετίζεται με την εντονότερη αστική ζωή και την άνοδο καινούργιας τάξης
αστών. Ο πολυμαθής Μιχαήλ Ψελλός κυριαρχεί ως ηγετική πνευματική
προσωπικότητα καθώς αποτελείται και από έναν ευρύ κύκλο
διανοουμένων. Στη «Χρονογραφία» έργο του Λέοντος που συνέχισε ο
Ψελλός καλύπτονται τα γεγονότα από το θάνατο του Ιωάννη Τζιμισκή το
976 ως το 1077. «Το έργο αυτό έχει τη μορφή σειράς διαδοχικών
βιογραφιών αυτοκρατόρων που τους περισσότερους ο Ψελλός γνώρισε
προσωπικά με την ιδιότητα του αυλικού. Ο Ψελλός, μας παρέχει πολύτιμες
πληροφορίες για τους βίους, τις σκέψεις και τις δολοπλοκίες των
αυτοκρατόρων και των οικογενειών τους»[14].
Στο έργο του «Διδακτικόν ποικίλον» θα επιχειρήσει τη σύνθεση της
ιστορίας, της φιλοσοφίας, των φυσικών επιστημών και της θεολογίας. «Στη
διάρκεια της βασιλείας του Ψελλού η επιστροφή αυτήν στον Πλάτωνα θα
θέσει για τους μαθητές του Ψελλού τις βάσεις της ορθολογικής ερμηνείας του
δόγματος, η οποία στο Βυζάντιο θα αντιμετωπισθεί με δυσμένεια ενώ στη
Δύση θα συμβάλλει στη γέννηση του σχολαστικισμού»[15].
Διάδοχος του Ψελλού ο Ιωάννης ο Ιταλός ήρθε στη Βασιλεύουσα το 1050,
και σπούδασε φιλοσοφία με καθηγητή τον Ψελλό. Ανεδείχθη σε «ύπατο των
φιλοσόφων», αλλά κατηγορήθηκε πολλάκις για ασέβεια, έως ότου τον
αναθεμάτισαν, του απαγόρευσαν να ξαναδιδάξει και τον έκλεισαν σε
μοναστήρι. Εξαιτίας της υπόθεσης του Ιταλού, η Εκκλησία και κατ΄
επέκταση το Πατριαρχείο, προχώρησε σ΄ ένα αποφασιστικής σημασίας
μέτρο αναλαμβάνοντας τον άμεσο έλεγχο της εκπαίδευσης των
μελλοντικών κληρικών.
Ο 12ος
αιώνας, στον τομέα της εκπαίδευσης αντιπροσωπεύει την
κορύφωση της διαμάχης που οι απαρχές της ανάγονται στις αρχές της
χριστιανικής αυτοκρατορίας. Η Πατριαρχική Ακαδημία που είχε πυρποληθεί
από τον Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο και υποτίθεται[16] ότι θα ήταν η απάντηση
της Εκκλησίας στο Πανδιδακτήριο, επανανεμφανίζεται μόλις στο δεύτερο
μισό του 12ου
αιώνα με 2 βαθμίδες από τις οποίες η δεύτερη διδάσκει την
«επιστήμη των επιστημών» όπως χαρακτήριζαν οι πιο ένθερμοι από τους
χριστιανούς τη θεολογία.
Στις αρχές του 12ου
αιώνα ξαναβρίσκουμε τη Μαγναύρα σε πλήρη ακμή,
κάτω από την προστασία του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού και με τις καθηγητικές
έδρες να κατέχονται από τις μεγαλύτερες πνευματικές προσωπικότητες της
εποχής.
Τη μεγαλύτερη ακμή της η ανώτατη παιδεία γνώρισε την εποχή της έσχατης
παρακμής της αυτοκρατορίας στις παραμονές της τελικής πτώσης της
πρωτεύουσας. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ (1391-1425) μετακινεί το
Πανεπιστήμιο από την περιοχή της Αγίας Σοφίας καθώς και την
Πατριαρχική Ακαδημία. Όσο οι Τούρκοι αποσπούν ένα ένα τα κομμάτια της
αυτοκρατορίας και περισφίγγουν από παντού την άλλοτε Βασιλίδα των

πόλεων τόσο το Βυζαντινό πνεύμα ωριμάζει και καταυγάζει με τη λάμψη
του όχι πια την Ανατολή, όσο τη Δύση ανοιχτή τώρα στο λόγιο κύκλο.
Εν κατακλείδι
Το εκπαιδευτικό σύστημα που λειτούργησε στο Βυζάντιο ανεξάρτητα από
τους κλυδωνισμούς που υπέστη, άλλοτε από τις εμπλοκές και διαπλοκές
της Εκκλησίας, άλλοτε από τις κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις, εξέφρεψε
και επιμόρφωσε γενιές που επέζησαν σε μια αυτοκρατορία αιώνων.
Έχει μεγάλη σημασία να αναφέρουμε ότι ο δρόμος προς την ελληνική
αρχαιότητα περνούσε μέσα από το Βυζάντιο, γιατί αυτό, είχε διαφυλάξει την
αρχαία κληρονομιά και αποτελούσε την πηγή που θα μπορούσε να
ικανοποιήσει τη δίψα του δυτικού κόσμου για τον ελληνικό πολιτισμό στα
χρόνια της Αναγέννησης. Όταν οι έρευνες, άρχισαν να συγκεντρώνουν τα
ελληνικά χειρόγραφα, να ερευνούν και να εκδίδουν τα συγγράμματα των
κλασικών, στράφηκαν αναγκαστικά προς το βυζαντινό χώρο[17].
«Αυτό που διατηρήθηκε πραγματικά από τον αρχαίο κόσμο στον βυζαντινό
μεσαίωνα ήταν η συνείδηση της υπεροχής της ελληνικής παιδείας»[18].
Οι σπουδαιότεροι συγγραφείς είχαν ελληνική παιδεία, ιδιοσυγκρασία και
νοοτροπία. Ο θεολόγος Ιω. Δαμασκηνός έγραφε, μιλούσε και σκεπτόταν
ελληνικά. Ο Ρωμανός ο Μελωδός (6ος
αιώνας) άφησε έργα γραμμένα στην
ελληνική μολονότι υπήρξε φορέας συριακών επιδράσεων.
Η διαρροή των Βυζαντινών διανοουμένων στη Δύση λίγο μετά το τέλος,
δηλαδή την άλωση της Πόλης, ήταν αδιάκοπη και σαφώς δυσάρεστη. Οι
μεγάλοι μαϊστορες Γεώργιος Τραπεζούντιος, Μάρκος Μουσούρος,
Ανδρόνικος Καλλίνικος μη μπορώντας να προσφέρουν τα φώτα τους στην
υπόδουλη πατρίδα, αναγκάστηκαν να γίνουν στυλοβάτες της πολιτιστικής
επανάστασης άλλων λαών. Και βέβαια οι δυτικές πολιτείες όχι μόνο τους
υποδέχτηκαν φιλόξενα, αλλά και αναγνώρισαν τη συμβολή των
φιλοξενουμένων στην πνευματική τους πρόοδο. Και αυτή τη συμβολή
αναγνωρίζουν, έκτοτε, όλοι οι μελετητές της μεγάλης εκείνης πολιτισμικής
στιγμής της ανθρωπότητας. Και αναγνωρίζοντάς την, υποκλίνονται
μπροστά στους εκπροσώπους του ελληνικού πνεύματος, συνδημιουργούς
της ευρωπαϊκής Αναγέννησης.
[1] Αθανασόπουλος, Κ., Βυζαντινός και Δυτικός Κόσμος, Τόμος Α΄,
Βυζαντινός και Δυτικός Κόσμος: Συγκλίσεις και αποκλίσεις, σελ. 58,
Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Πάτρα 2000.
[2] Mango, C. Βυζάντιο, Η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, σελ. 151, ΜΙΕΤ,
Αθήνα, 1988.
[3] Lemerle P., Ο Πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός, σελ. 46, ΜΙΕΤ, Αθήνα,
1981.
[4] Καρζής, Θ., Η Παιδεία στο Μεσαίωνα, σελ. 192, Φιλιππότη, 1998.

Αθήνα, 1988.
Αθήνα, 1988.
1981.
[10] όπ. Παρ. σελ. 69
Αθήνα, 1988.
1981
[14] Ανάστος Μίλτων, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Πολιτεία-Κοινωνία-
Οικονομία-Κατά την πρώιμη βυζαντινή περίοδο 324-610, σελ. 309, Τόμος;
Η΄, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1980.
[15] Berstein, S., Milza, P., Ιστορία της Ευρώπης, Διάσπαση και
Ανοικοδόμηση της Ευρώπης, 1919 έως σήμερα, σελ., 77 Εκδόσεις
Αλεξάνδρεια, Αθήνα.
[17] Ostrogorsky, Georg, Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, Τόμος Α΄,
Ιστορικές Εκδόσεις Στέφανος Βασιλόπουλος, σελ. 48, Αθήνα 1978.
[18] Beck, Hans-Georg, Η Βυζαντινή Χιλιετία, σελ. 19, ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1990.
- See more at: http://ex-amaxis.gr/?p=2063#sthash.enjFvebq.dpuf
Πηγή: http://ex-amaxis.gr/?p=2063


Όλοι οι Βυζαντινοί είχαν ιδιαίτερη εκτίμηση και σεβασμό προς την εκπαίδευση .
Τη θεωρούσαν ως το πρώτο από τα αγαθά που μπορούσαν να κατέχουν και το
οποίο δεν θα τους πρόδιδε ποτέ . Γι αυτό οι πατέρες φρόντιζαν για την εκπαίδευση
των παιδιών τους .

Η εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν ήταν υποχρεωτική. Σχολεία, δάσκαλοι και βιβλία
ήταν συγκεντρωμένα στις πόλεις, όπου και εκεί απευθύνονταν σε μία μικρή
μερίδα των ανθρώπων. Οι εκπαιδευτικοί ήταν ιδιώτες δάσκαλοι καθώς και
κληρικοί και μοναχοί .
Τα σχολεία ήταν ιδιωτικά  ή εκκλησιαστικά . Επειδή δεν υπήρχε ενιαίο κρατικό
σχολικό πρόγραμμα , ο χρόνος που θα πήγαιναν τα παιδιά στο σχολείο
εξαρτιόνταν  από την κοινωνική τάξη των γονιών ή από άλλες περιστάσεις . Έτσι
τα παιδιά πήγαιναν  συνήθως σʹ αυτά σε ηλικία 6 έως 8  ετών και οι γονείς τους
πλήρωναν τα δίδακτρα σε είδος ή χρήματα. Μάλιστα τα υψηλά δίδακτρα της
ιδιωτικής διδασκαλίας την έκαναν απρόσιτη για τις περισσότερες οικογένειες των
Βυζαντινών.

Οι βαθμίδες εκπαίδευσης του Βυζαντίου
Οι βαθμίδες εκπαίδευσης του Βυζαντίου ήταν και τότε τρεις όπως είναι και
σήμερα :
  α) Η στοιχειώδης εκπαίδευση  ή προπαιδεία ,το βασικό σχολείο , που αντιστοιχεί
στο σημερινό δημοτικό, διαρκούσε 3 ως 4 χρόνια , β) η μέση εκπαίδευση , η
εγκύκλιος παιδεία  ή εγκύκλιος σοφία  που αντιστοιχεί στο γυμνάσιο και
το λύκειο, διαρκούσε 4 χρόνια και φοιτούσαν μαθητές από τα 10 ή 12 χρόνια τους
και γ ) η ανώτερη εκπαίδευση .

α) Η στοιχειώδης εκπαίδευση ,το βασικό
σχολείο ή προπαιδεία (
προπαρασκευαστική  μόρφωση  για την
εγκύκλιον παιδεία)ονομαζόταν σχολείο
του γραμματιστού ή χαμαιδιδασκαλείο (
κάθονταν οι μαθητές κάτω  ,χάμω , στις
προβιές )και είχε 4 τάξεις:Στις δυο
μικρότερες οι μαθητές μάθαιναν να
διαβάζουν, να γράφουν και να
λογαριάζουν ενώ στις μεγαλύτερες μάθαιναν
ορθογραφία, γραμματική, αριθμητική , (το «
ψηφίζειν » όπως τη έλεγαν οι Βυζαντινοί ) και
ιστορίες από την Αγία Γραφή, τον Όμηρο και τους μύθους του Αισώπου. Στα
σχολεία ακόμη μάθαιναν και μουσική  . Οι μαθητές μάθαιναν να τραγουδούν και
να ψέλνουν .Διάβαζαν το Ψαλτήρι και έψαλλαν  στίχους με τη βοήθεια του
Μητέρα συνοδεύει το παιδί της
στο σχολείο.
(Από φορητή εικόνα του Αγ.
Νικολάου, Ι.Μ. Πάτμου)

μουσικού  οργάνου που λεγόταν ψαλτήρι . Το σχολικό πρόγραμμα ξεκινούσε από
το πρωί και διαρκούσε μέχρι το απόγευμα.

β)Η  μέση εκπαίδευση ,η εγκύκλιος παιδεία ,

Το σχολείο του γραμματικού ή μαΐστρου ή διδασκάλου ( που ήταν ο διευθυντής και
ο μοναδικός δάσκαλος του σχολείου )ξεκινούσε από την ηλικία των 10‐12 ετών.
Τέτοια σχολεία υπήρχαν στις περισσότερες πόλεις της αυτοκρατορίας.
Διδάσκονταν τη γραμματική ( ψυχή της σοφίας ), τη
ρητορική , τη φιλοσοφία , την αριθμητική , μουσική ,
γεωμετρία και αστρονομία .Τα δίδακτρα πληρώνονταν
από τους μαθητές που στην Κων/πολη υπολογίζονταν ότι
ήταν  200 ως 300 . Σε μερικές περιπτώσεις
χρηματοδοτούνταν από την Εκκλησία ή την πολιτεία. Οι
δάσκαλοι των σχολείων αυτών ήταν μορφωμένοι
λαϊκοί. Η φοίτηση σε αυτά διαρκούσε 4 ‐5 χρόνια.
Στα εκκλησιαστικά σχολεία, εκτός από τα παιδιά  της
πόλης , συχνά  φοιτούσαν δωρεάν  ορφανά παιδιά  ή
μαθητές από άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας , που
διακρίνονταν για τη φιλομάθειά τους .
Τα κορίτσια(από τον 11ο αιώνα και έπειτα άρχισαν να πηγαίνουν στο σχολείο) και
αρκετά αγόρια που οι γονείς τους δεν είχαν να πληρώσουν δίδακτρα , δεν
πήγαιναν σχολεία. Έμεναν στο σπίτι, έπαιζαν στις αυλές και στους δρόμους και
βοηθούσαν τους γονείς στις δουλειές .Την αγωγή αυτών των παιδιών
αναλάμβαναν οι γονείς ,οι γιαγιάδες και παππούδες τους. Αυτοί μάθαιναν στα
παιδιά ιστορίες για τη ζωή και το τόπο τους και τα ασκούσαν να διατηρούν τα
έθιμα και τις παραδόσεις των Βυζαντινών . Τα κορίτσια κοντά στις μητέρες τους
μάθαιναν να κεντούν , να πλέκουν και να υφαίνουν. Όσα αγόρια δεν πήγαιναν
σχολείο μάθαιναν από μικρή ηλικία τέχνες σε ειδικούς τεχνίτες

γ) Η ανώτερη εκπαίδευση : Ανώτερες σχολές υπήρχαν σε διάφορες πόλεις του
κράτους όπως στην Κων/πολη , στην Αθήνα , στην Αλεξάνδρεια , στην Αντιόχεια
όπου διδάσκονταν η ρητορική και η φιλοσοφία . Ξεχωριστή ακμή γνώρισε το
Πανδιδακτήριο που ιδρύθηκε το 425 στα χρόνια του Θεοδοσίου του Β΄ του Μικρού
. Εδώ εκτός από τα νομικά διδάσκονταν η ρητορική , η φιλοσοφία , η λατινική και η
ελληνική γλώσσα . Όλοι οι καθηγητές ήταν Έλληνες . Φοιτητές έρχονταν απ΄ όλο
το κράτος ακόμα και ξένοι .
Μετά τη λήξη της εικονομαχίας και στα χρόνια της Μακεδονικής δυναστείας, που
ακολούθησαν, το Βυζάντιο γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στα γράμματα και τις
τέχνες. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ’ και ο θείος του καίσαρας Βάρδας γύρω στο 860
αναδιοργάνωσαν το Πανδιδακτήριο , που είχε ιδρύσει ο Θεοδόσιος ο Β΄ και
αναγνώρισαν επισήμως τη σχολή , με το τίτλο του  Πανεπιστημίου  της
Κων/πολης ή Πανεπιστήμιο της  Μαγναύρας,( ανάκτορο κτισμένο από το Μέγα
Κων/νο . Ήταν μέρος του συγκροτήματος του «Ιερού Παλατιού») . Σ΄αυτό
διδάσκονταν η Γραμματική , η Φιλολογία , η Φιλοσοφία , η Ρητορική , τα
Ο δάσκαλος και οι μαθητές
κατά τη διάρκεια της
διδασκαλίας

Μαθηματικά , το Ρωμαϊκό Δίκαιο , οι Φυσικές Επιστήμες , όχι όμως και η Θεολογία
,η οποία διδάσκονταν στην Πατριαρχική Σχολή.  Σ’ αυτό δίδαξαν ονομαστοί
καθηγητές, όπως ο Λέων ο μαθηματικός, ο πατριάρχης Φώτιος, ο Ιωάννης
Γραμματικός και ο φωτιστής των Σλάβων Κωνσταντίνος‐Κύριλλος. Οι καθηγητές
πληρώνονταν από το κράτος και «το έργο τους ήταν κάλλιστο και περιβόητο» .
Όλα σχεδόν τα μαθήματα γίνονταν στην ελληνική
γλώσσα και στην έδρα της Φιλοσοφίας
διδάσκονταν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς. Η
φοίτηση όσων διακρίνονταν για την επιμέλειά
τους ήταν δωρεάν. Στο Πανεπιστήμιο
πραγματοποιούνταν  η υψηλή μόρφωση .
Από τους καθηγητές και τους απόφοιτους του
Πανεπιστημίου το βυζαντινό κράτος και η
εκκλησία έπαιρναν τους ανώτερους υπαλλήλους
τους.
Την ίδια περίοδο λειτουργούσε στην Κωνσταντινούπολη και η Πατριαρχική
Σχολή. Εκεί, όπως και στη Μαγναύρα, δίδαξαν μορφωμένοι κληρικοί και λαϊκοί.
Μελέτησαν τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και κατέγραψαν σε χειρόγραφα
βιβλία και περγαμηνές ό,τι από τη αρχαία λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και τις
επιστήμες είχε διασωθεί.

Εισαγωγή
Για την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) η εκπαιδευτική
πολιτική υπήρξε βασική επιδίωξη με σκοπό την διατήρηση και την
ανάπτυξη της πολιτισμικής ταυτότητας και κληρονομιάς όπως αυτή
διαμορφώθηκε ως συνδυασμός ελληνικών, ελληνιστικών,
ρωμαϊκών και χριστιανικών πολιτισμικών στοιχείων. Αυτοκράτορας
και Εκκλησία υπήρξαν βασικοί πυλώνες για την εφαρμογή αυτής
της εκπαιδευτικής πολιτικής. Ανεξαρτήτως της κρατικής μέριμνας ο
πολίτης της αυτοκρατορίας έφερε μία ιδιαίτερη αίσθηση της
ανωτερότητας της παιδείας του και παράλληλα θεωρούσε όλους
όσοι δεν κατείχαν παρόμοια πολιτισμικά χαρακτηριστικά
ελαττωματικούς ή και ανίκανους.
Στα πλαίσια της συγκεκριμένης εργασίας θα επιδιωχθεί μία
συνοπτική περιγραφή των τριών εκπαιδευτικών βαθμίδων: βασική,
δευτεροβάθμια και ανώτερη. Θα γίνει μία αναφορά στα
αντικείμενα διδασκαλίας κάθε βαθμίδας, θα παρουσιαστεί ο ρόλος
των ιδιωτών και δημοσίων δασκάλων και θα γίνει αναφορά στον
ρόλο του κράτους και της εκκλησίας. Για την ανώτερη εκπαίδευση
θα γίνει μία εκτεταμένη αναφορά τόσο στην δομή και διαχείριση
των ανώτερων σχολών, όσο και στο διδακτικό έργο των
διδασκόντων. Κύριο σημείο μελέτης για την ανώτερη εκπαίδευση
θα αποτελέσει για την εργασία μας η σχολή ή «Πανεπιστήμιο
Κωνσταντινουπόλεως». Θα επιδιώξουμε να δείξουμε πως ο φορέας
αυτός λειτούργησε με την πάροδο των ετών και πως ενεπλάκη
στους πολιτικούς και κοινωνικούς ανταγωνισμούς του Βυζαντίου.
Επίσης θα κάνουμε και μία αναφορά στις σχέσεις που
αναπτύχθηκαν μεταξύ του αυτοκράτορα, της εκκλησίας, των
καθηγητών και των φοιτητών με σημείο αναφοράς το
πανεπιστήμιο.
Η εκπαίδευση αποτελούσε σημαντικό τμήμα της κοινωνικής και
πολιτικής ζωής της αυτοκρατορίας, ωστόσο επηρεαζόταν από τις
κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις με αποτέλεσμα να μην
υπάρξει μία ενιαία εκπαιδευτική πολιτική και να μην μπορεί να

προσδιοριστεί με σαφή τρόπο πως λειτούργησε χρονικά και
θεματολογικά.
Το να συμμετάσχει κάποιος στην ανώτερη εκπαίδευση ήταν
εξαιρετικά δαπανηρό, γι' αυτό και ως επί το πλείστον ήταν
προνόμιο της αριστοκρατίας. Ενώ στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση
μπορούσε να συμμετάσχει μεγάλο μέρος των πολιτών, στη μέση
και ανώτερη εκπαίδευση συμμετείχαν κατά κύριο λόγο τα μέλη της
πολιτικής, γαιοκτητικής και στρατιωτικής αριστοκρατίας.
Αναφορικά με το περιεχόμενο της εκπαίδευσης αυτό υπόκειται σε
πλείστες μεταβολές σε όλη την περίοδο της αυτοκρατορίας. Έτσι
ενώ στην πρώιμη βυζαντινή περίοδο «υπήρχε σε όλη την
αυτοκρατορία μία μορφή ελευθέριας εκπαίδευσης που δεν είχε
υποστεί αλλαγές από την ελληνιστική εποχή », η μέση περίοδος
χαρακτηρίζεται από μία κάμψη της παιδείας η οποία και
αποκαθίσταται στις αρχές του 11ου αιώνα. Η ύστερη περίοδος
χαρακτηρίζεται από την συρρίκνωση της αυτοκρατορίας σε όλα τα
επίπεδα με συνέπειες στην παιδεία, ωστόσο την περίοδο της
παλαιολόγιας διακυβέρνησης υπήρξε ένα σύνολο διανοουμένων
που παρήγαγαν εξαιρετικό εκπαιδευτικό έργο.
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση άρχιζε από την ηλικία των έξι-επτά
ετών και ονομαζόταν σχολείο ή σχολή του γραμματιστού ή
χαμαιδιδασκαλείο . Την ευθύνη διεξαγωγής της πρωτοβάθμιας
εκπαίδευσης είχαν κατά κύριο λόγο ιδιώτες δάσκαλοι, και σε
μικρότερο βαθμό κληρικοί και μοναχοί. Οι διδασκαλίες
πραγματοποιούνταν είτε στο σπίτι του γραμματιστού είτε σε
δωμάτια των κοντινών εκκλησιών ή σε κελιά μοναστηριών της
περιοχής.
Η διδασκαλία περιλάμβανε πρόγραμμα από το πρωί μέχρι το
απόγευμα και διδάσκονταν γραφή και ανάγνωση από θρησκευτικά
βιβλία (από τον 7ο αιώνα το Ψαλτήρι έγινε το πρώτο
αναγνωστικό), βασικές αριθμητικές πράξης με χρήση της
ελληνικής αλφαβήτου, στοιχειώδης γνώσεις γραμματικής και
ορθογραφίας, βυζαντινή μουσική και ψαλμωδίες, βίοι αγίων και
βασικά στοιχεία από το χριστιανικό δόγμα . Οι εκπαιδευτικές
μέθοδοι που χρησιμοποιούνταν στηρίζονταν στις επαναλήψεις,
στην αποστήθιση και σε ποινές χειροδικίας. Το μεγαλύτερο μέρος
του πληθυσμού της αυτοκρατορίας που εντασσόταν στην

εκπαιδευτική διαδικασία δεν προχωρούσε στην δευτεροβάθμια
εκπαίδευση.
Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή σχολή του γραμματικού ξεκινούσε
από την ηλικία των 10-12 και ήταν προαιρετική. Τέτοιες σχολές
υπήρχαν στις περισσότερες πόλεις της αυτοκρατορίας βρίσκονταν
υπό τον έλεγχο ιδιωτών δασκάλων ή του τοπικού κλήρου. Οι
δάσκαλοι αυτών των σχολών ήταν μορφωμένοι λαϊκοί οι οποίοι
έχαιραν εκτίμησης, σεβασμού και προνομίων από τις τοπικές
κοινωνίες και των οποίων τα δίδακτρα πληρώνονταν από τους
μαθητές. Ωστόσο υπήρχαν περιπτώσεις σχολών που
χρηματοδοτούνταν είτε από την Εκκλησία είτε από την πολιτεία.
Κεντρικός συντονισμός δεν υπήρξε, αν και στις αρχές του 10ου
αιώνα γίνεται αναφορά στον ρόλο του «προέδρου των σχολών»
χωρίς όμως προσδιορίζεται από τις πηγές οργανωμένο θεσμικό
πλαίσιο .
Με την αναδιαμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος κατά τον
11ο αιώνα η δευτεροβάθμια εκπαίδευση ενισχύθηκε όταν τον
έλεγχο ανέλαβε η Εκκλησία φιλοξενώντας στις εγκαταστάσεις των
ναών σχολικές αίθουσες. Σταδιακά από τον 12ο αιώνα και μετά
διαμορφώθηκε «ένα ολοκληρωμένο σύστημα λαϊκής και
θρησκευτικής εκπαίδευσης στο οποίο διδασκόντουσαν μαθήματα
βιβλικής ερμηνείας.»
Η διδακτική μέθοδος περιλάμβανε τέσσερις φάσεις: την διόρθωση,
την ανάγνωση, την εξήγηση και την κρίση . Διδασκόταν
γραμματική και ορθογραφία, ετυμολογία, σύνταξη, σημειογραφία,
αρχαία μυθολογία, πολιτική και εκκλησιαστική ιστορία,
στοιχειώδεις γνώσεις ρητορικής, στοιχειώδης γνώσεις φιλοσοφίας.
Στο πλαίσιο της διδασκαλίας περιλαμβανόταν και τυπικά και ο
κύκλος μαθημάτων της «εγκυκλίου παιδείας» που περιλάμβανε
αριθμητική, Ευκλείδειο γεωμετρία, την αστρονομία του Πτολεμαίου
καθώς και μουσική και αρμονία. Ακόμα διδάσκονταν φυσική,
γεωγραφία βοτανική, ζωολογία και ιατρική μέσα από συγγράμματα
των Αριστοτέλη, Θεόφραστου Πτολεμαίου, Ήρωνα, Αιλιανού,
Διοσκουρίδη, Ιπποκράτη.
Η Ανώτερη εκπαίδευση
Στην πρώιμη και μέση περίοδο η ανώτερη εκπαίδευση παρεχόταν
μόνο στις μεγάλες πόλεις και η διδασκαλία διεξαγόταν από

εξαιρετικά μορφωμένα άτομα τα οποία αμείβονταν είτε από τους
μαθητές, σε περίπτωση που ήταν ιδιώτες δάσκαλοι, είτε με
αντιμισθία και απαλλαγές από τις τοπικές διοικήσεις σε περίπτωση
που υπήρχαν καθιερωμένες έδρες σε τοπικές σχολές.
Η ηλικία στην οποία άρχιζε η ανώτερη εκπαίδευση ήταν τα
δεκαπέντε έτη και ο κύκλος εκπαίδευσης διαρκούσε περίπου πέντε
έτη . Η εκπαιδευτική διαδικασία ήταν προαιρετική και συνήθως
διαρκούσε όσο διαρκούσαν τα μέσα ή η επιθυμία του
διδασκομένου. Οι συμμετέχοντες την ανώτερη εκπαίδευση στην
πλειονότητα τους προέρχονταν από την αριστοκρατία.
Την πρώιμη και μέση περίοδο το κύριο αντικείμενο διδασκαλίας
στην ανώτερη εκπαίδευση ήταν η ρητορική που διδασκόταν σε
πολλές σχολές ανά την επικράτεια ενώ πιο εξειδικευμένα θέματα
διδάσκονταν σε συγκεκριμένες σχολές σε συγκεκριμένες πόλεις
όπως φιλοσοφία σε Αθήνα και Αλεξάνδρεια, ιατρική σε
Αλεξάνδρεια και Πέργαμο, νομική στην Βηρυτό. Σύμφωνα με τον
Mango την πρώιμη περίοδο η εκπαίδευση δεν είχε στόχο την
επαγγελματική εξειδίκευση παρά μόνο για αυτούς του
διδασκομένους που θα γίνονταν καθηγητές. «Για τους υπόλοιπους
σήμαινε απλώς μια εξάσκηση του μυαλού » και την απόκτηση
κάποιων βασικών γνώσεων λατινικών, στενογραφίας και
λογιστικής απαραίτητων για την κάλυψη διοικητικών θέσεων στην
γραφειοκρατική δομή της αυτοκρατορίας.
Η ανάγκη για την επαρκή λειτουργία της διοίκησης του κράτους
οδήγησε στην συγκρότηση μίας πιο στοχοπροσηλωμένης
εκπαιδευτικής δομής για την εκπαίδευση μελλοντικών δημοσίων
υπαλλήλων. Αυτό το οποίο αποτέλεσε τη σχολή ή «πανεπιστήμιο»
της Κωνσταντινούπολης που ιδρύθηκε από τον Θεοδόσιο Β’ (408-
450 ) το 425, ανοικοδομήθηκε και ισχυροποιήθηκε από τον
Ιουστινιανό (518-527) και διατηρήθηκε σε μία κάπως ανοργάνωτη
δομή μέχρι και το 1025. Κτηριακή χωροθέτηση δεν υπήρχε με
σαφή τρόπο και μαθήματα διδάσκονταν σε διάφορα κτήρια που
ορίζονταν ανά περίοδο όπως το Καπιτώλιο, διάφορες Εκκλησίες
κ.α.
Με την σύσταση του το πανεπιστήμιο απασχολούσε 31 καθηγητές
γραμματικής, ρητορικής, νομικής και φιλοσοφίας, με διδασκαλία
στα ελληνικά και τα λατινικά. Στην πρώιμη περίοδο το επίπεδο
μόρφωσης των διδασκόντων και κατ’ επέκταση το επίπεδο
διδασκαλίας από τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα στους μελετητές
κρίνεται χαμηλό .

Κατά την περίοδο διακυβέρνησης από τον Ιουστινιανό και στα
πλαίσια της θρησκευτικής ομοιομορφίας που αποφάσισε να
επιβάλει απαγορεύτηκε η διδασκαλία από μη χριστιανούς ενώ
ταυτόχρονα έκλεισε και δήμευσε την περιουσία δύο σχολών, της
Σχολής των Αθηνών (529) φημισμένης για τη φιλοσοφία και της
Σχολής της Γάζας φημισμένης για τη ρητορική, προκειμένου να
ενισχυθεί η σχολή της Κων/λης. Παράλληλα για να ενισχύσει το
κύρος της νομικής σχολής του πανεπιστημίου απαγόρευσε την
διδασκαλία της νομικής σε δύο άλλες σχολές της επικράτειας στη
Σχολή της Βηρυτού και στη Σχολή της Αλεξάνδρειας.
Τα περιοριστικά μέτρα του Ιουστινιανού, ο περιορισμός των
σχολών ανά την επικράτεια, οι διώξεις των μη χριστιανών
καθηγητών και ο περιορισμός των κρατικών επιχορηγήσεων προς
τις σχολές κατά τον 6ο αιώνα επέδρασε στην ποιότητα της
εκπαίδευσης με αποτέλεσμα σύμφωνα με τον Mango να είναι
δυσδιάκριτη η διάκριση ανάμεσα στην δευτεροβάθμια και την
ανώτερη εκπαίδευση. Εν συνεχεία οι σκοτεινοί αιώνες 7ος και 8ος
με την εξαφάνιση των πόλεων ώθησαν στην κατάρρευση της
ανώτερης εκπαίδευσης.
Με την ανάκαμψη της αυτοκρατορίας από τα μέσα του 9ου αιώνα
ιδρύθηκε ξανά ένα ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης με λιγότερο
διδακτικό προσωπικό σε σχέση με την πρότερη δομή του
πανεπιστημίου και με περιορισμένο πρόγραμμα διδασκαλίας. Στην
ανασύσταση του βοήθησαν με την συμβολή τους ο πατριάρχης
Φώτιος και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ’ (908-959).
Η περίοδος από το 940 μέχρι και το 1045 οπότε με απόφαση του
Κωνσταντίνου Θ’ (1042-1055) επαναλειτούργησε θεσμικά το
πανεπιστήμιο είναι μία περίοδος κατά την οποία οι πηγές για την
εκπαίδευση στην αυτοκρατορία είναι ελλιπής. Αυτό που είναι
γνωστό είναι ότι για την περίοδο από το 1025 έως και το 1045 δεν
λειτουργούσε κρατική σχολή στην Κωνσταντινούπολη αλλά μόνο
ιδιωτικές σχολές. Σκοπός του εκπαιδευτικού προγράμματος όπως
αυτό διαμορφώθηκε την περίοδο του Κωνσταντίνου Θ’ «ήταν να
εκπαιδεύσουν μία γραφειοκρατική ελίτ, ικανή να στελεχώσει την
κρατική και εκκλησιαστική διοίκηση ». Χαρακτηριστικό της ως άνω
αναφερομένης οπτικής της εκπαίδευσης αποτελεί το γεγονός ότι
πολλοί δάσκαλοι του πανεπιστημίου ανέλαβαν σημαντικές
διοικητικές θέσεις στο κράτος και την Εκκλησία. Το
αναδιαμορφωμένο πανεπιστήμιο του 1045 διακρινόταν σε δύο
σχολές, της Νομικής και της Φιλοσοφίας.

Η νομική σχολή, «διδασκαλείο των νόμων», από τον 11ο αιώνα
και μετά «βρισκόταν υπό τον ευσυνείδητο έλεγχο του κράτους και
ο διευθυντής του, ο νομοφύλαξ, ήταν ανώτερος κρατικός
λειτουργός ». Με αυτοκρατορικά διατάγματα του Κωνσταντίνου Θ’
ρυθμιζόταν η λειτουργία, της σχολής, ο τρόπος διοίκησης της από
τον νομοφύλακα και τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων
της.
Η διδασκαλία περιελάβανε ιστορία της νομικής επιστήμης, οι
κώδικές των νόμων που ήταν σε ισχύ, η γραμματική και το
συντακτικό της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας. Στην σχολή
αυτή έδρασε εκπαιδευτικά αλλά και θεσμικά ως νομοφύλαξ ο
Ιωάννης Ξιφιλίνος.
Η σχολή της φιλοσοφίας επίσης διαμορφώθηκε τον 11ο αιώνα.
Διευθυνόταν από τον «ύπατο των φιλοσόφων» ο οποίος επέβλεπε
και αλλά, άγνωστο πόσα, εκπαιδευτικά ιδρύματα της
Κωνσταντινούπολης. Στην σχολή αυτή διδάσκονταν τα μαθήματα
της γραμματικής, διαλεκτικής και ρητορικής, κάτι ανάλογο με το
trivium των δυτικών πανεπιστημίων. Στην ρητορική και την
διαλεκτική οι φοιτητές διάβαζαν, ερμήνευαν και συζητούσαν έργα
ποιητών και φιλοσόφων της αρχαίας, της ελληνιστικής και της
ρωμαϊκής περιόδου. Ωστόσο η εκπαίδευση «φαίνεται ότι παρέμενε
απρόσωπη και οι σπουδαστές ασχολούνταν με το αντικειμενικό
γεγονός και όχι με την δυναμική σκέψη .» Βέβαια ο ασφυκτικός
έλεγχο που ασκούσε η κρατική και εκκλησιαστική εξουσία δεν
επέτρεπε την έρευνα διότι «η εσωτερική δυναμική της δημόσιας
συζήτησης οδηγούσε σε επιχειρήματα αμφίβολης θρησκευτικής ή
πολιτικής ορθοδοξίας » κάτι που δεν το επιθυμούσε η εξουσία.
Γνωστοί δάσκαλοι φιλοσοφίας με μεγαλύτερη μορφή τον Μιχαήλ
Ψελλό υπήρξαν οι Ιωάννης Μαυρόπους, Νικήτας, Κωνσταντίνος
Λειχούδης, Ιωάννης Ιταλός.
Η διαμόρφωση μίας τέτοιας εκπαιδευτικής δομής στηρίχθηκε κατά
κύριο λόγο στην ύπαρξη αυτών των σημαντικών διανοουμένων και
επομένως δεν είχε διάρκεια και λίγα χρόνια μετά αποδομήθηκε
δεδομένης αφενός της συρρίκνωσης της χώρας σε όλους τους
τομείς και αφετέρου της πολιτικής που ακολούθησαν οι επόμενοι
αυτοκράτορες για την παιδεία. Με την καταδίκη του Ιταλού το
1082, η Εκκλησία «έβαλε πόδι» με δυναμικό τρόπο και στην
ανώτερη εκπαίδευση αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της,
περιορίζοντας την διδασκαλία της φιλοσοφίας και των επιστημών

προκειμένου να άρει τον κίνδυνο της ανόδου του κοσμικού
πνεύματος.
Η Ύστερη περίοδος σήμανε και την αναλαμπή του Πανεπιστημίου
που φωτίστηκε από προσωπικότητες με ευρεία παιδεία και
μόρφωση και με σημαντικές μορφές να διδάσκουν όπως οι
Θεόδωρος Μετοχίτης, Νικηφόρος Γρηγοράς, Γεννάδιος,
Βησαρρίων, Γεμιστός Πλήθωνας, Χρυσολωράς κ,α. Την περίοδο
αυτή έχουμε και διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο έργων σημαντικών
Δυτικών Φιλοσόφων όπως του Ακινάτη και του Αυγουστίνου αλλά
και τα αραβικά μαθηματικά.
Η επίδραση του κράτους και της εκκλησίας στην εκπαίδευση
Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω σκοπός της ίδρυσης του
πανεπιστημίου δεν ήταν η παιδεία και η έρευνα αλλά η
προετοιμασία μελλοντικών ικανών δημοσιών υπαλλήλων για να
καλύψουν τις ανάγκες της δημόσιας διοίκησης. Ήταν μία σχολή
δημόσιας διοίκησης και κατά συνέπεια τα μαθήματα είχαν σκοπό
να αντιμετωπίσουν τα πρακτικά ζητήματα της δημοσιονομικής και
της κρατικής διοίκησης για αυτό και δεν διδασκόταν σε αυτό το
επίπεδο η Θεολογία δεδομένου του γεγονότος ότι σύμφωνα με
τους Βυζαντινούς «δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αντικείμενο μίας
λογικής και επιστημονικής προσέγγισης ».
Ο Αυτοκράτορας είχε άμεσο έλεγχο των λειτουργιών του
πανεπιστημίου τόσο όσον αφορά την υλικοτεχνική υποδομή όσο
και τα θέματα προσωπικού και φοιτητών. Επίσης επενέβαινε στον
τρόπο διδασκαλίας και παιδαγωγικής συμπεριφοράς των
καθηγητών και όταν δεν συμφωνούσε με αυτά, τους απομάκρυνε
από το διδακτικό τους έργο είτε εξορίζοντας τους είτε κλείνοντας
τους σε μοναστήρια. Κατά συνέπεια ένας καθηγητής για να
μπορέσει να σταδιοδρομήσει θα έπρεπε να έχει καλές σχέσεις με
την αυτοκρατορική αυλή το οποίο βέβαια δεν του διασφάλιζε
αυτονομία και ασφάλεια και το κύρος ήταν εφήμερο και
στηριζόταν ενίοτε στην στενή σχέση ενός λόγιου με ένα
αυτοκράτορα γεγονός που δεν του διασφάλιζε και την εύνοια του
επομένου. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις λόγιων που από κυρίαρχη
θέση την οποία διέθεταν στην εκπαίδευση των βυζαντινών
βρέθηκαν σε δυσμένεια ήταν οι Ψελλός, Ξιφιλίνος και Ιταλός.
Η περίπτωση της απομάκρυνσης του Ιταλού συνέπεσε και με την
μετάβαση της αυτοκρατορικής διοίκησης από τα ανώτερα αστικά
στρώματα στην στρατιωτική αριστοκρατία και τους Κομνηνούς, το

οποίο και σήμανε και την αλλαγή της εκπαιδευτικής πολιτικής ώστε
να μην παράγει πλέον στελέχη για την γραφειοκρατία αλλά να
τεθεί υπό τον έλεγχο της εκκλησίας. Με την αλλαγή αυτή δόθηκε
περισσότερη έμφαση στην εκκλησιαστική διδασκαλία χωρίς να
παραμεριστούν τελείως οι κοσμικές επιστήμες αλλά διδάσκονταν
λιγότερο, ελέγχονταν περισσότερο και ενίοτε πολεμήθηκαν
έντονα.
Επίλογος
Η εκπαίδευση αποτελούσε σημαντικό πολιτισμικό δεδομένο σε
ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Οι δύο βασικοί θεσμοί
διακυβέρνηση του Βυζαντίου, ο αυτοκράτορας και η εκκλησιαστική
ιεραρχία, ενδιαφέρονταν για τον έλεγχο της εκπαίδευσης σε
διαφορετικό επίπεδο και για διαφορετικό σκοπό. Ο αυτοκράτορας
ήλεγχε την ανώτερη εκπαίδευση με σκοπό την κατάρτιση ικανών
στελεχών για την δημόσια διοίκηση, η δε εκκλησιαστική ιεραρχία
την δευτεροβάθμια εκπαίδευση με σκοπό την την διατήρηση και
ενίσχυση του δόγματος.
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση διεξαγόταν από ιδιώτες διδασκάλους
υπό την εποπτεία του κράτους και της εκκλησίας, η διδακτέα ύλη
περιλάμβανε περιορισμένα μαθήματα και απευθυνόταν στην
πλειονότητα των κατοίκων της αυτοκρατορίας.
Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση περιλάμβανε περισσότερα μαθήματα,
απευθυνόταν στις ευκατάστατες τάξεις και την μεγαλύτερη
περίοδο της αυτοκρατορίας βρισκόταν υπό τον έλεγχο της
εκκλησίας. Η δε διάκριση ανάμεσα στην δευτεροβάθμια και την
ανώτερη εκπαίδευση και ειδικά από τον 7ο αιώνα και μετά ήταν
δυσδιάκριτη .
Η ανώτερη εκπαίδευση διεξαγόταν είτε από ιδιωτικές σχολές υπό
τον έλεγχο του κράτους είτε από την κρατική σχολή «το
Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης» και σκοπό είχαν μέσω του
διδακτικού τους έργου να «προωθούν την επίσημη ιδεολογία του
κράτους, να ελέγχουν την νομιμοφροσύνη των πολιτών, να
παράγουν ικανούς νομικούς, γραφειοκράτες, κρατικούς
λειτουργούς ». Αναφορικά με το πανεπιστήμιο, δεν υπήρχε μία
ενιαία πολιτική και ένα διαμορφωμένο θεσμικό πλαίσιο για την
ύπαρξη μίας ανώτερης και οργανωμένης εκπαίδευσης στα πρότυπα
των πανεπιστημίων της δύσης αλλά αποσπασματικές ενέργειες
οργάνωσης μίας υποτυπώδους δομής που εξαρτώνταν από την
θέληση κάποιων αυτοκρατόρων και διανοουμένων και
λειτουργούσε μόνο την περίοδο διακυβέρνησης αυτών.

Η αποσπασματική προσπάθεια επικρατούσε και στην παραγωγή
διανοητικού έργου μέσα από την ανώτερη εκπαίδευση. Παράδοση
είχαν σε όλη την περίοδο η διδασκαλεία του δικαίου, της
γραμματικής και της ρητορικής διότι εξυπηρετούσαν διοικητικούς
σκοπούς. Η φιλοσοφία και οι επιστήμες ως διδακτικά αντικείμενα
στηρίζονταν μόνο στην προσπάθεια μεμονωμένων διανοουμένων,
των οποίων το έργο δε διακρινόταν από πρωτοτυπία συνέπεια της
ανυπαρξίας δομημένης εκπαιδευτικής πολιτικής.
Βιβλιογραφία
Αθανασόπουλος Κ., Βυζαντινός και Δυτικός Κόσμος, Τόμος Α’,
Βυζαντινός και Δυτικός Κόσμος:Συγκλίσεις και Αποκλίσεις,
Εκδόσεις ΕΑΠ, Πάτρα 2000.
Mango C., Βυζάντιο – Η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, μτφρ.
Τσουγκαράκης Δ., Εκδόσεις ΜΙΕΤ, Αθήνα 1988.
Kazhdan A. P. - Epstein Ann Wharton, Αλλαγές στον βυζαντινό
πολιτισμό κατά τον 11ο και 12ο αιώνα, ΜΙΕΤ, Αθήνα 2004.
Αναρτήθηκε από Christos Bouras
Πηγή: http://christosb.blogspot.gr/2011/02/blog-post.html

«Εκπαίδευση και Σχολεία στο Βυζάντιο» Αμαλίας Κ. Ηλιάδη
Η Εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν ήταν κρατικά οργανωμένη, όπως την εννοούμε
σήμερα, ούτε ομοιόμορφη σ’ όλη τη διάρκεια των έντεκα και παραπάνω αιώνων
ζωής του Βυζαντίου. Ακόμη, το Βυζαντινό Κράτος ποτέ δεν είχε για μεγάλη
χρονική διάρκεια την ίδια έκταση ούτε οι πολίτες του είχαν ομοιογένεια. Έτσι, π.χ.
κατά την πρώτη περίοδο, ένας υπήκοος του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης
μπορούσε να έχει γεννηθεί στην Αθήνα που κυριαρχούσε η ελληνική κλασσική
παιδεία, ενώ άλλοι ζούσαν σε περιοχές όπου η εκπαίδευση είχε τα τοπικά της
χαρακτηριστικά. Ο θρησκευτικός παράγοντας που η επιρροή του ήταν τόσο
έντονη, καθόρισε και το σκοπό της εκπαίδευσης στο Βυζάντιο: Βασική επιδίωξη
ήταν η μόρφωση χριστιανών πολιτών, που να είναι σε θέση να εκπληρώνουν τα
καθήκοντά τους προς την εκκλησία και την πολιτεία. Επειδή δεν υπήρχε εκ μέρους
του κράτους οργανωμένο εκπαιδευτικό σύστημα, ούτε οι πολίτες είχαν υποχρέωση
να στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία, ο καθένας ενδιαφερόταν, ανάλογα με την
οικονομική του κατάσταση, για τις σπουδές των παιδιών του, ενώ η πολιτεία και η
εκκλησία φρόντιζαν μόνο για εκείνους που ήθελαν να τύχουν αγωγής και παιδείας.
Έτσι η εκκλησία αναλάμβανε κυρίως τη στοιχειώδη εκπαίδευση, διδάσκοντας από
μικρή ηλικία στα παιδιά τα Ιερά Γράμματα κι έχοντας ως βάση τη θρησκευτική
διαπαιδαγώγηση, ενώ η Πολιτεία απ’ την άλλη μεριά, ενδιαφέρθηκε περισσότερο
για την «δευτεροβάθμια» εκπαίδευση απ’ όπου θα έβγαιναν καταρτισμένα στελέχη
για να υπηρετήσουν τις ανάγκες της διοίκησης του κράτους. Ωστόσο, η εκκλησία
ασκούσε με πολλούς τρόπους, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων
αλλά και πολύ αργότερα, τον σημαντικό της ρόλο σ’ όλες τις βαθμίδες της
εκπαίδευσης.
Το μεσοδιάστημα της βασιλείας του Ιουλιανού του Παραβάτη αποτελεί τη σύντομη
διακοπή αυτής της επίδρασης: Από το δεύτερο έτος της βασιλείας του, ο Ιουλιανός
άρχισε την εφαρμογή της εκπαιδευτικής του πολιτικής. Παρέδωσε την εκπαίδευση
στους εθνικούς, υποστηρίζοντας την άποψη ότι η αμάθεια και η αγροικία είναι
χαρακτηριστικά των χριστιανών. Έτσι, στις 17 Ιουνίου του 362 μ.Χ. σε νόμο-
διάταγμά του καθόριζε ότι οι Χριστιανοί είχαν το δικαίωμα να διδάσκονται τα
κλασσικά Ελληνικά Γράμματα, όμως έχαναν κάθε δικαίωμα να τα διδάσκουν οι
ίδιοι. Κατά τον τρόπο αυτό, για τον χριστιανό διδάσκαλο-καθηγητή της εποχής του
Ιουλιανού, διαγράφονταν οι εξής επιλογές: α) να αλλάξει την πίστη του για να μη
χάσει τη δουλειά του, β) να διατηρήσει την πίστη του, αλλά να απολέσει τη θέση
του, και γ) να προσαρμοστεί υποκριτικά στην απαίτηση του αυτοκράτορα και
μεθοδικά να υπονομεύει την πίστη του στους θεούς ή να φανεί ουδέτερος προς την
παλιά θρησκεία.
Γενικά, όλοι οι βυζαντινοί είχαν ιδιαίτερη εκτίμηση και σεβασμό προς την
εκπαίδευση. Τη θεωρούσαν ως το πρώτο από τα αγαθά που μπορούσαν να

κατέχουν και το οποίο δε θα τους «πρόδιδε» ποτέ. Γι’ αυτό οι πατέρες φρόντιζαν
για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Τα παιδιά, μετά από τα έξι ή επτά τους
χρόνια πήγαιναν στα σχολεία για να μάθουν τα πρώτα τους γράμματα που
ονομάζονταν Προπαιδεία των μαθημάτων και πιο συχνά Ιερά Γράμματα, επειδή οι
δάσκαλοι της στοιχειώδους εκπαίδευσης ήταν οι πιο πολλοί κληρικοί και μοναχοί
και δίδασκαν το αλφάβητο, τον συλλαβισμό, την ανάγνωση και τη γραφή μέσα από
εκκλησιαστικά, ως επί το πλείστον, κείμενα. Οι μαθητές διδάσκονταν, μ’ αυτή τη
μεθοδολογία, στοιχεία γραμματικής, αριθμητική, αρχαία ιστορία, μυθολογία, ωδική
και θρησκευτικά. Εκείνος που δίδασκε τα πρώτα στοιχεία καλούνταν στοιχευτής ή
γραμματιστής κι εκείνος που δίδασκε αριθμητική, δηλαδή το «ψηφίζειν», λεγόταν
ψηφιστής.
Ειδικά κτίρια για τα σχολεία, και μάλιστα της στοιχειώδους εκπαίδευσης, δεν
υπήρχαν. Ως αίθουσες διδασκαλίας χρησίμευαν δωμάτια στον περίβολο των
εκκλησιών, σε νάρθηκες, όπως επίσης και σε οικήματα κοντά σε μοναστήρια.
«Εγκύκλια Παίδευση»
Μετά από τρία ή τέσσερα χρόνια το παιδί τέλειωνε το σχολείο του γραμματιστή,
δηλαδή της πρώτης βαθμίδας, και όποιος ήθελε και μπορούσε να συνεχίσει τις
σπουδές του πήγαινε στο σχολείο του Γραμματικού για την Εγκύκλιο Παίδευση. Η
δεύτερη αυτή βαθμίδα ήταν ανώτερη από την προηγούμενη και οι γνώσεις που
πρόσφερε ήταν απαραίτητες για κείνον που επεδίωκε να μπει σε κρατική υπηρεσία
και με τον καιρό να πάρει ένα ανώτερο αξίωμα στην πολιτεία. Τα τρία, λοιπόν,
στάδια της γνώσης και της μόρφωσης οδηγούσαν το μαθητή σε πνευματική και
κοινωνική άνοδο και εξέλιξη.
Το πρώτο βασικό στάδιο της διδασκαλίας της γραμματικής είχε ως σκοπό την
άριστη κατά το δυνατό γνώση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Στη συνέχεια οι
μαθητές άρχιζαν να μελετούν ποιητές. Από τους ποιητές προτιμούνταν οι επικοί,
και κυρίως ο Όμηρος. Επίσης διδάσκονταν Ησίοδο, Πίνδαρο, Αρχίλοχο, τραγικούς
(Αισχύλο, Ευριπίδη, Σοφοκλή), και αργότερα και κωμικούς (Αριστοφάνη). Κοντά
σε αυτούς μελετούσαν και έργα χριστιανών ποιητών, όπως τα «έπη» του
Γρηγορίου του Ναζιανζηνού. Ακολουθούσε η διδασκαλία των πεζών συγγραφέων,
Ξενοφώντα, Ηροδότου, Θουκυδίδη, Πλουτάρχου και άλλων, καθώς και της
Ιστορίας, Πολιτικής και Εκκλησιαστικής.
Το δεύτερο στάδιο άρχιζε με την Ρητορική, για την οποία οι Βυζαντινοί είχαν
εκτίμηση, διότι ήταν πολύ χρήσιμη μάθηση και τέχνη. Ήταν απαραίτητη γνώση
τόσο για τους κληρικούς, που θα κήρυτταν το θείο λόγο από τον άμβωνα, όσο και
τους πολιτικούς-διπλωμάτες, που θα έπρεπε να πείθουν στις διαπραγματεύσεις
τους, και τους δικηγόρους, για να είναι πειστικοί στα δικαστήρια.
Το τρίτο στάδιο αποτελούσε η φιλοσοφία, ως επιστέγασμα της εγκύκλιας
μόρφωσης. Σ’ αυτό διδάσκονταν η Λογική, η Ηθική, η Δογματική και η
Μεταφυσική. Στη Φιλοσοφία ανήκαν τα μαθηματικά ή αλλιώς η «Μαθηματική

επιστήμη» και η τετρακτύς: η Αριθμητική, η Μουσική, η Γεωμετρία και η
Αστρονομία.
Αναγκαίο μάθημα ακόμη ήταν η Οξυγραφία ή Σημειογραφία, δηλαδή στενογραφία
και ταχυγραφία, διότι για να γίνει κάποιος γραμματέας (Νοτάριος) στο δημόσιο
έπρεπε να ξέρει να γράφει γρήγορα και σωστά ό,τι του υπαγόρευαν.
Η φοίτηση στα σχολεία της εγκύκλιας εκπαίδευσης διαρκούσε τέσσερα έως πέντε
χρόνια. Όσοι τελείωναν και ένιωθαν τις δυνάμεις τους αρκετές, είχαν το δικαίωμα
να πάνε στην ανώτατη ή πανεπιστημιακή εκπαίδευση για περισσότερες ακόμη
σπουδές.
Η εκκλησία και η πολιτεία είχαν πολλές απαιτήσεις από τους δασκάλους και τους
καθηγητές. Ζητούσαν να γνωρίζουν πολύ καλά τα αντικείμενα της διδασκαλίας
τους, να είναι πράοι και φιλάνθρωποι, πρότυπα αρετής διδάσκοντας με το
παράδειγμά τους. Να αγαπούν τους μαθητές και να θυσιάζονται για αυτούς. Αν και
οι απαιτήσεις ήταν πολλές, οι αμοιβές ήταν μικρές. Προσπαθούσαν με κάποιους
«συνδυασμούς» να βελτιώσουν την κατάστασή τους, όμως έμεναν φτωχοί. Κατά
την διάρκεια του σχολικού έτους υπήρχαν πολλές γιορτές που διέκοπταν τα
μαθήματα και ξεκούραζαν τους μαθητές.
Η παιδεία και οι γυναίκες.
Πάντως, οι γνώσεις μας για την παιδεία των αγοριών στο Βυζάντιο είναι αρκετές,
οπωσδήποτε περισσότερες από όσα γνωρίζουμε για την εκπαίδευση των κοριτσιών.
Οι ιστορικές πηγές γύρω από αυτό το θέμα είναι περιορισμένες. Έτσι δεν
γνωρίζουμε με πληρότητα τι δυνατότητες υπήρχαν για την μόρφωση των γυναικών,
αν και στη Βυζαντινή Ιστορία αναφέρονται πολλές μορφωμένες γυναίκες.
Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι δεν υπήρχαν πουθενά σχολεία γυναικών στο
Βυζάντιο και κατά κανόνα τα κορίτσια δεν είχαν την ίδια εκπαίδευση με τους
άνδρες. Άλλοι όμως ιστορικοί, ερευνώντας τις πηγές, διαπίστωσαν ότι ήδη από τον
4ο
αιώνα υπήρχαν δάσκαλοι κοριτσιών και ήταν δυνατό στις μεσαίες κοινωνικές
τάξεις να τα στέλνουν μαζί με τα αγόρια στο σχολείο του Γραμματιστή
(στοιχειώδης εκπαίδευση), για να μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν. Είναι
βέβαιο ακόμα ότι τα κορίτσια, που ανήκαν σε πλουσιότερες τάξεις, έπαιρναν την
ίδια περίπου μόρφωση με τα αδέρφια τους καθώς η διδασκαλία γινόταν στο σπίτι
από ιδιωτικούς δασκάλους, αλλά οι γυναίκες δεν μπορούσαν να πάνε σε ανώτατο
Πανεπιστήμιο. Παρ’ όλες αυτές τις δυσκολίες, συναντούμε πολλές φωτισμένες
γυναίκες με ευρύτατη πνευματική καλλιέργεια όπως η Υπατία (370-415 μ.Χ.) στην
Αλεξάνδρεια, φαινόμενο μοναδικό πανεπιστήμονος γυναίκας, η Πουλχερία, η
αδερφή του Θεοδοσίου Β΄, και η σύζυγός του Αθηναίδα-Ευδοκία, κόρη του
Αθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου (Ε΄ αιώνος), η οποία συντέλεσε στη σύνταξη των
νόμων του, η ποιήτρια Κασσιανή (Θ΄ αιώνος), σπουδαία υμνωδός της Ορθόδοξης
Εκκλησίας, η μεγάλη ιστορικός Άννα η Κομνηνή, συγγραφέας του ιστορικού έργου
Αλεξιάς, όπου εξιστορεί τα συμβάντα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα
της Αλεξίου Α΄ του Κομνηνού. Αυτή ήταν ερασιτέχνης γιατρός και, σύμφωνα με

τις πηγές, γνώριζε τόσα πολλά για την ιατρική, όσα κι ένας επαγγελματίας γιατρός.
Κι άλλες γυναίκες, εκτός από την παραπάνω, υπήρχαν, που είχαν αρκετές και
σοβαρές γνώσεις Ιατρικής και εργάζονταν, όπου όμως είχαν ίση θέση δίπλα στους
άνδρες συναδέλφους τους.
Τα Ανώτερα Πνευματικά Ιδρύματα.
Πολύ πριν ιδρυθεί το πρώτο πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη, πολλές άλλες
πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν φημισμένες για τις ανώτερες και
ανώτατες σχολές τους, όπως η Αθήνα για την ακαδημία της, σπουδαία φιλοσοφική
σχολή, η Αλεξάνδρεια για το Μουσείο της, όπου διδάσκονταν η φιλοσοφία, τα
μαθηματικά, η ιατρική κ.λ.π. Αξιόλογα πνευματικά κέντρα υπήρχαν επίσης στη
Συρία, όπως η Βηρυτός με την περίφημη νομική σχολή, που ο μέγας ρήτορας
Λιβάνιος την ονόμαζε «Μητέρα των Νόμων», η Αντιόχεια και η Έδεσσα με τις
Θεολογικές σχολές και η Γάζα της Παλαιστίνης με την φημισμένη σχολή ρητόρων
και ποιητών, που συνέβαλε ιδιαίτερα στην πρόοδο της σκέψης και της φιλολογίας
της εποχής εκείνης.
Η Κωνσταντινούπολη, όταν έγινε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, δεν διέθετε
εκπαιδευτική παράδοση. Είναι βέβαιο, όμως, ότι πολλοί γραμματικοί, ρήτορες,
ίσως και φιλόσοφοι, συγκεντρώθηκαν εκεί. Γι’ αυτό, εξάλλου, υπάρχουν αρκετοί
που θεωρούν ότι η οργάνωση της ανώτερης εκπαίδευσης άρχισε από την εποχή του
Μεγάλου Κωνσταντίνου. Αυτό, όμως, δεν βεβαιώνεται από συγκεκριμένες
μαρτυρίες. Αντίθετα, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Κωνσταντινούπολη έγινε
πνευματική πρωτεύουσα στους χρόνους του Κωνσταντίνου Β΄(337-361), καθώς
συγκεντρώθηκαν πολλοί διάσημοι δάσκαλοι, που άνοιξαν εκεί σχολές και
προσέλκυσαν πολλούς ακροατές. Οι πιο σπουδαίοι ήταν ο Λιβάνιος και ο
Θεμίστιος, ειδωλολάτρες και οι δύο. Ο τελευταίος μάλιστα, ως καθηγητής της
φιλοσοφίας, κατέστησε την Κωνσταντινούπολη τόπο παιδείας (κοινόν παιδεύσεως
καταγώγιον), όπως γράφει σε επιστολή του προς τη Σύγκλητο της
Κωνσταντινούπολης ο ίδιος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος.
Στον τομέα της παιδείας άξιος διάδοχος του Κωνσταντίνου στάθηκε ο Ιουλιανός
που με την αγάπη του για τα αρχαία γράμματα και την ώθηση που έδωσε στην
ανάπτυξη της κλασικής παιδείας κατέστησε οριστικά την Κωνσταντινούπολη
πρωτεύουσα πνευματική πόλη.
Φυσική συνέπεια όλων αυτών υπήρξε η δια νόμου ίδρυση του πρώτου κρατικού
«Πανεπιστημίου» στην Πόλη με το όνομα «Πανδιδακτήριον». Το Φεβρουάριο (26)
του 425 ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ ο Μικρός, εξέδωσε το περίφημο διάταγμα,
που κανόνιζε όλα όσα αφορούσαν την ανώτατη αυτή Σχολή. Στην ίδρυση του
«Πανδιδακτηρίου» συνέβαλαν, φαίνεται, δύο γυναίκες, η μεγαλύτερη αδελφή του
Θεοδοσίου Πουλχερία και η σύζυγός του. Και οι δύο ήταν πολύ μορφωμένες και
αγαπούσαν τα Ελληνικά γράμματα. Στο Πανδιδακτήριο διδάσκονταν η φιλολογία,
η ρητορική και το ρωμαϊκό δίκαιο, η γραμματική και η φιλοσοφία, όχι όμως και η
Θεολογία ,η οποία διδάσκονταν στην Πατριαρχική Σχολή πολύ νωρίς (5ο
αιώνα).

Το Πανδιδακτήριο από τότε που ιδρύθηκε και σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας
του πέρασε πολλές περιπέτειες. Διάφορα γεγονότα, πόλεμοι, επαναστάσεις,
θρησκευτικές έριδες, επηρέασαν την πορεία της ανώτατης παιδείας. Έτσι ο
σφετεριστής του θρόνου με στρατιωτική εξέγερση αυτοκράτορας Φωκάς (602-610)
έκλεισε το Πανδιδακτήριο, το οποίο -όμως- αναβίωσε αμέσως από τον Ηράκλειο
(610-641). Την περίοδο της εικονομαχίας διαταράχτηκε σοβαρά η λειτουργία του
αλλά δεν έκλεισε. Έτσι οι Ίσαυροι φαίνεται πως το ονόμασαν «Οικουμενικόν
Διδασκαλείον».
Τον 6ο
αιώνα ο Ιουστινιανός Α΄, επιθυμώντας να κυβερνά σε ένα κράτος
χριστιανικό, απαγόρευσε την ειδωλολατρία. Έτσι έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές
των Αθηνών επειδή ήταν προπύργιο της ειδωλολατρικής παιδείας. Ωστόσο ο ίδιος
δεν έθιξε την άλλη φιλοσοφική σχολή της Αλεξάνδρειας, το «Μουσείον», αλλά
αντίθετα την ενίσχυσε. Μεγάλη ώθηση έδωσε επίσης στις νομικές σπουδές
αυξάνοντας στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης τη διδασκαλία τους σε
πέντε χρόνια.
Αργότερα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μιχαήλ Γ΄, έγινε μια σοβαρή πρόοδος στον
τομέα της ανώτερης εκπαίδευσης. Τότε ο Καίσαρας Βάρδας ίδρυσε και οργάνωσε
ανώτατη σχολή όπου διδάσκονταν η «έξω σοφία» ή «θύραθεν παιδεία». Η φοίτηση
ήταν για τους σπουδαστές δωρεάν. Επειδή αυτό το νέο πνευματικό ίδρυμα
εγκαταστάθηκε στο ανάκτορα της Μαγναύρας πήρε το όνομά του από αυτό και
έγινε γνωστό ως Πανδιδακτήριο της Μαγναύρας. Σπουδαίες πνευματικές μορφές
της εποχής συνδέθηκαν με το ίδρυμα αυτό, όπως ο Λέων μαθηματικός και
φιλόσοφος, που διετέλεσε διευθυντής του και ο Φώτιος ο Πατριάρχης που -
πιθανότατα- δίδαξε εκεί, και ο Κωνσταντίνος-Κύριλλος -απόστολος των Σλάβων-
που φοίτησε εκεί.
Στα χρόνια του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου το Πανεπιστήμιο της
Μαγναύρας αναδιοργανώνεται. Ο λόγιος αυτός βασιλέας, συνεχίζοντας με ζήλο
την πολιτιστική παράδοση ανακαίνισε το Πανδιδακτήριο και πρόσφερε υλική και
ηθική ενίσχυση σε διδάσκοντες και σπουδαστές.
Κατά τον 11ο
αιώνα η ανώτερη μόρφωση είχε παραμεληθεί. Μια ομάδα
πνευματικών ανθρώπων με επικεφαλής τον Μιχαήλ Ψελλό ζήτησε να γίνουν
μεταρρυθμίσεις στην ανώτατη εκπαίδευση. Απαιτούσαν να ιδρυθεί ένα είδος
νομικού Λυκείου ή Ακαδημίας, ξεχωριστά από την φιλοσοφική σχολή γενικής
μόρφωσης. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ ο Μονομάχος (1042-1055)
μεταρρύθμισε με διάταγμα το Πανδιδακτήριο ιδρύοντας δύο ξεχωριστές σχολές, τη
Νομική σχολή με το όνομα «Διδασκαλείον των νόμων» και την Φιλοσοφική με το
όνομα «Γυμνάσιον». Σκοπός της πρώτης ήταν να διδάσκεται συστηματικά η
νομική επιστήμη για τη δημιουργία ολοκληρωμένων νομικών δικαστών και
κρατικών υπαλλήλων. Διευθυντής της έγινε ο Ιωάννης Ξιφιλίνος, ο Νομοφύλαξ
του κράτους. Τη Φιλοσοφική σχολή διηύθυνε ο περίφημος Μιχαήλ Ψελλός. Σε
αυτή διδάσκονταν κλασικοί συγγραφείς, ρητορική, διαλεκτική, μαθηματικά,

αστρονομία, θεωρητική μουσική και θεολογία. Η σχολή αυτή έδωσε τεράστια
ώθηση στη διανοητική ανάπτυξη και την φιλοσοφική σκέψη στο Βυζάντιο.
Οι πανεπιστημιακές αυτές σχολές λειτούργησαν μέχρι τις αρχές του 13ου
αιώνα
προσφέροντας πάρα πολλά. Με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους
σταυροφόρους (1204) και την ίδρυση της αυτοκρατορίας της Νίκαιας, οι
αυτοκράτορές της σκέφτηκαν, για να «επανιδρύσουν» την εκπαιδευτική παράδοση,
να μεταφέρουν την ανώτερη παιδεία στη Νίκαια. Εκεί, έλαβαν μέτρα ενίσχυσης
των γραμμάτων και των επιστημών με την ίδρυση βιβλιοθηκών και την πρόσκληση
σπουδαίων καθηγητών της ιατρικής, των μαθηματικών, της ρητορικής κ.ά. Ο
Ιωάννης Βατάτζης (1225-1254), αυτοκράτορας της Νίκαιας ίδρυσε και σχολή
Φιλοσοφίας υπό τη διεύθυνση του Νικηφόρου Βλεμμύδη, ενός από τους πιο
αξιόλογους φιλοσόφους του Βυζαντίου. Η Νίκαια την εποχή εκείνη έγινε σπουδαίο
κέντρο σπουδών και έφτασε σε μεγάλη ακμή.
Η προσπάθεια να διατηρηθεί η ανώτατη εκπαίδευση συνεχίστηκε και μετά την
ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς (1261). Ο Μιχαήλ Η΄
Παλαιολόγος (1261-1282) ανέθεσε στο Γεώργιο Ακροπολίτη, μεγάλο Λογοθέτη,
να αναλάβει τη διεύθυνση του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος ως καθηγητής
της αριστοτελικής φιλοσοφίας και στον Γεώργιο Παχυμέρη να διδάξει στο
«Οικουμενικόν Διδασκαλείον» την Κωνσταντινούπολης τα ανώτερα μαθήματα της
«τετρακτύος», δηλαδή αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία και μουσική. Ο
Ανδρόνικος Β΄ ο Παλαιολόγος (1282-1328) όρισε τον Θεοδόσιο Μετοχίτη, έναν
από τους σπουδαιότερους συγγραφείς του Βυζαντίου να προΐσταται της ανώτατης
παιδείας.
Τέλος, επί Ιωάννη Η΄ του Παλαιολόγου (1425-1448) ιδρύθηκε το τελευταίο
πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, το «Καθολικόν Μουσείον» από τον Ιωάννη
Αργυρόπουλο (1415-1487), λόγιο και κληρικό, έναν από τους σημαντικότερους
Έλληνες σοφούς που συντέλεσε στην αναγέννηση των κλασικών σπουδών στην
Ιταλία. Αυτός δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας (1441-1444) πριν έρθει να
διδάξει στην Κωνσταντινούπολη. Στο ίδρυμα αυτό δίδαξε επίσης ο Γεώργιος
Σχολάριος (1405-1468), ανώτερος δικαστής, μέλος της συγκλήτου και μετά την
άλωση ο οικουμενικός πατριάρχης με το όνομα Γεννάδιος.
Τέλος, πρέπει να αναφερθούν οι σπουδαίοι βυζαντινοί ποιητές, όπως ο Ρωμανός ο
μελωδός, ο αποκαλούμενος Πίνδαρος και Δάντης της Βυζαντινής υμνογραφίας, ο
Ανδρέας επίσκοπος Κρήτης, ο Κοσμάς ο μελωδός και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο
μεγάλος εκκλησιαστικός συγγραφέας, εξαιρετικός υμνογράφος και πατέρας της
σχολαστικής φιλοσοφίας, που βοηθούν στην πνευματική ανάκαμψη της
αυτοκρατορίας κατά τις δύσκολες εποχές του 7ου
, 8ου, και 9ου
αιώνα. Η περίοδος αυτή
περιλαμβάνει επίσης σπουδαίους ανθρώπους του πνεύματος όπως ο Μάξιμος ο
Ομολογητής, ο Πατριάρχης Σέργιος και ο μεταγενέστερος Θεόδωρος Στουδίτης, ο
οποίος οργάνωσε στο μοναστήρι του Στουδίου κέντρο αντιγραφής βιβλίων και
αρχαίων κωδίκων. Όλοι αυτοί θα οδηγήσουν στην αναγέννηση των γραμμάτων και
στην εμφάνιση του πρώτου βυζαντινού ανθρωπισμού.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία.
1. Η πολιτισμική προσφορά του Ελληνισμού από την Αρχαιότητα ως την
Αναγέννηση. – Β. Ασημομύτης- Γ. Γρυντάκης- Θ. Κατσουλάκος – Σ. Κόνδης- Χ.
Μπουλιώτης- Β. Σκουλάτος. Έκδ. ΥΠΕΠΘ- Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.
2. Ζεράρ Βάλτερ, Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο, εκδόσεις Ωκεανίδα.
3. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, «Πυρσός», εκδόσεις Δρανδάκη (Τόμος
Ελλάς)
4. Ιστορικές Γραμμές, Βυζάντιο, τόμος Β΄-Ι΄. Ν. Παπαϊωάννου.
5. Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος» Ιωάννου Πασσά.
6. Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη.
7. Ελληνική Ιστορία Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου.
8. «Ο Πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός», σημειώσεις και παρατηρήσεις για την
εκπαίδευση και την παιδεία στο Βυζάντιο από τις αρχές ως τον 10ο
αιώνα, Paul
Lemerle, (μτφρ. Μ. Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου). Β΄ έκδοση. Μορφωτικό Ίδρυμα
Εθνικής Τραπέζης. Αθήνα 1985.
Πηγή: http://home.arcor.de/ar2570306953/Bizantiokaiekpaidefsi.htm

ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ τεύχος 107-108
131
Η εκπαίδευση στα Βυζαντινά χρόνια. Ο συνδετικός κρίκος
του αρχαίου με το νεότερο Ελληνισμό
Λεωνίδας Ν. Λυμπέρης
1. Εισαγωγή
Η εργασία μας αυτή έχει ως αντικείμενο την εκπαίδευση στα χρόνια του
Βυζαντίου. Η παιδεία και η αγωγή, ο τρόπος δηλαδή διαπαιδαγώγησης
των νέων, σχηματοποιούνται πάντα στο πλαίσιο της εκάστοτε πολιτικής
και κοινωνικής πραγματικότητας, αποτελώντας την αντανάκλαση των
ιδανικών και των προβληματισμών της.
Θεωρούμε σημαντικό να μελετήσουμε το βυζαντινό εκπαιδευτικό
σύστημα, το οποίο λειτούργησε επί έντεκα αιώνες περίπου,
κληρονομώντας, όπως είναι φυσικό, την ελληνιστική παράδοση. Το
Βυζάντιο αποτελεί σημαντικό ιστορικό σταθμό στην πορεία του
ελληνικού έθνους, καθώς προβάλλεται ως ο συνδετικός κρίκος του
αρχαίου με το νεότερο Ελληνισμό, ο οποίος και διατηρεί απαρασάλευτη
την ιστορική του συνέχεια. Ακόμη, το Βυζάντιο ελκύει το ενδιαφέρον
των κοινωνικών επιστημόνων διεθνώς, διότι αποτέλεσε το πιο
μακροχρόνιο κέντρο διεθνούς ισχύος κι επιρροής στην ιστορία του
δυτικού πολιτισμού (Παπασωτηρίου, 2000).
Στο πρώτο μέρος θα αναφερθούμε στην αξία που είχε η μόρφωση στη
βυζαντινή κοινωνία και στη φιλοσοφία και στις στοχοθεσίες που
επεδίωκαν, μέσα από την εκπαίδευση, το κράτος και η εκκλησία.
Στη συνέχεια θα παρακολουθήσουμε τους κύκλους σπουδών στο
βυζαντινό εκπαιδευτικό σύστημα, παρουσιάζοντας την προπαιδεία
(στοιχειώδη εκπαίδευση) και την εγκύκλιο παιδεία (μέση εκπαίδευση).
Θα εξετάσουμε ακόμη πώς αντιμετώπιζαν τη μόρφωση των κοριτσιών
στο Βυζάντιο και θα παραθέσουμε ονόματα γυναικών που διακρίθηκαν
για την ευρύτατη πνευματική τους καλλιέργεια.
Θα αναφερθούμε στη συνέχεια στη γραφική ύλη και στα συγγράμματα
που χρησιμοποιούσαν.
Θα περιγράψουμε τα Βυζαντινά Σχολεία και τον τρόπο λειτουργίας τους.
Ακολούθως θα παρουσιάσουμε το πρότυπο του καλού δασκάλου και τις
παιδαγωγικές του πρακτικές.
Θα παρακολουθήσουμε στη συνέχεια τον τρίτο κύκλο σπουδών στην
ανώτερη εκπαίδευση με τις σχολές και τα πανεπιστήμια που
λειτουργούσαν.
Θα παρουσιάσουμε την πνευματική ζωή του Βυζαντίου και μερικούς από
τους πολυμαθείς και δραστήριους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής
εκείνης.

132
Κλείνουμε με κάποια συμπεράσματα τόσο για τη συμβολή των
Βυζαντινών μέσα από την εκπαίδευση στη διάσωση της κλασικής
κληρονομιάς, όσο και στην προσφορά μεγάλου αριθμού έργων των
Βυζαντινών στον πολιτισμό μας, στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.
2. Η αξία της μόρφωσης στα Βυζαντινά χρόνια
Στο Βυζάντιο η καλή μόρφωση ήταν μεγάλη αξία για κάθε πολίτη. Η
αγωγή θεωρούνταν ως «τέχνη τεχνών και επιστήμη των επιστημών», η δε
εκπαίδευση «των παρ’ ημίν αγαθόν το πρώτον». Εγκωμίαζαν αυτούς πού
το πνεύμα τους ήταν καλλιεργημένο και είχαν πολλές γνώσεις. Τους
αμαθείς συνεχώς τους κορόιδευαν.
Γι’ αυτό το λόγο οι γονείς παροτρύνονταν να εκπαιδεύουν τα παιδιά
τους, δεν είναι όμως και λίγες οι περιπτώσεις παιδιών που εκφράζουν
παράπονα κατά των γονιών τους, επειδή δεν τα εκπαίδευσαν. Το ρήμα
«εκπαιδεύω» στα βυζαντινά χρόνια λεγόταν ανάγω και η εκπαίδευση
αναγωγή. Αυτός που δε διέθετε εκπαίδευση ονομαζόταν ανάγωγος και ο
αγράμματος λεγόταν αναλφάβητος (Κουκουλές Φ., 1948). Την
απαιδευσία, την έλλειψη πνευματικής καλλιέργειας, τη θεωρούσαν
ατύχημα και συμφορά. Μέσα από την εκπαίδευση το κράτος φρόντιζε να
μορφώσει τους λειτουργούς του και η εκκλησία αντίστοιχα τους
κληρικούς της (Angold M., 1997). Αυτό που διαφαίνεται επίσης είναι ότι
ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν εντάσσονται ούτε στη μία ούτε στην
άλλη κατηγορία επεδίωκαν τη μόρφωση αφιλοκερδώς, χωρίς δηλαδή να
αποβλέπουν στο οικονομικό κέρδος. Διαφαίνεται βέβαια και ο βαθμός
της μόρφωσης ή της αμάθειας των μαζών, αυτών που δεν εμφανίζονται
ποτέ στο προσκήνιο της ιστορίας.
Στο Βυζάντιο, η φοίτηση στο σχολείο ήταν προαιρετική. Φοιτούσαν
δηλαδή στο σχολείο μόνο όσοι ήθελαν και μπορούσαν. Υπήρχαν μόνο
ιδιωτικά σχολεία και γι΄ αυτό η εκπαίδευση ήταν προνόμιο των λίγων.
Στα πολυπληθέστερα στρώματα του λαού οι περισσότεροι ήταν
αναλφάβητοι. Υπήρχαν και αρκετοί που ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Οι
πραγματικά μορφωμένοι όμως ήταν λίγοι και ακόμη λιγότεροι αυτοί που
κέρδιζαν όσα χρειάζονταν για να ζήσουν χάρη στην παιδεία και στις
γνώσεις που είχαν αποκτήσει από τα σχολεία (δάσκαλοι, νοτάριοι,
γιατροί, κληρικοί, αξιωματούχοι του παλατιού και εισπράκτορες των
φόρων).
3. Κύκλοι σπουδών
Το βυζαντινό εκπαιδευτικό σύστημα, τόσο στη δομή όσο και στην
οργάνωσή του, κληρονόμησε και συνέχισε την ελληνιστική παράδοση
σχεδόν χωρίς διαφοροποιήσεις. Καθ' όλη τη μακρά διάρκεια του

133
Βυζαντίου παρέμεινε περίπου το ίδιο, αναδεικνύοντας βέβαια η
εκπαίδευση και τα τοπικά της χαρακτηριστικά. Αποτελείτο από τρεις
κύκλους σπουδών:
Την προπαιδεία ή ιερά γράμματα (στοιχειώδη εκπαίδευση), την οποία
αναλάμβανε κυρίως η Εκκλησία διδάσκοντας από μικρή ηλικία στα
παιδιά τα ιερά γράμματα κι έχοντας ως βάση τη θρησκευτική
διαπαιδαγώγηση, έχοντας όμως σημαντικό ρόλο και στις άλλες βαθμίδες
της εκπαίδευσης.
Την εγκύκλιο παιδεία (μέση εκπαίδευση), για την οποία ενδιαφερόταν
περισσότερο η Πολιτεία, αφού από εκεί θα έβγαιναν καταρτισμένα
στελέχη για να υπηρετήσουν τις ανάγκες της διοίκησης του κράτους.
Την ανώτερη εκπαίδευση, για την οποία μεριμνούσαν και την ενίσχυαν
οικονομικά η Εκκλησία και η Πολιτεία. Ο αυτοκράτορας είχε άμεσο
έλεγχο των λειτουργιών του πανεπιστημίου τόσο όσον αφορά την
υλικοτεχνική υποδομή όσο και τα θέματα προσωπικού και φοιτητών.
4. Η Στοιχειώδης Εκπαίδευση
Η προπαιδεία αντιστοιχούσε στο σημερινό δημοτικό και διαρκούσε τρία
ως τέσσερα χρόνια. Τα παιδιά συνήθως πήγαιναν στο σχολείο ανάμεσα
στα έξι και τα οχτώ χρόνια . Παρακολουθούσαν το πρόγραμμα
διδασκαλίας από το πρωί μέχρι το απόγευμα. Το Ψαλτήρι αποτελούσε
βασικό βιβλίο διδασκαλίας. Διδάσκονταν Ανάγνωση, Γραφή,
Γραμματική ή «το ελληνίζειν την γλώσσαν» και Αριθμητική από το
Γραμματιστή, δηλαδή το δάσκαλο των πρώτων γραμμάτων, ο οποίος δε
διέθετε αρκετά τυπικά προσόντα. Μαζί του τα παιδιά μάθαιναν να
διαβάζουν συλλαβές και σιγά – σιγά κείμενα που θα έπρεπε να τα
γράφουν ασφαλτί, δηλαδή χωρίς λάθη. Παροιμιώδης ήταν η
αυστηρότητα του δασκάλου και οι ατέλειωτες επαναλήψεις και
αποστηθίσεις (Mango C., 1988). Ο δάσκαλος έπρεπε να είναι διδακτικός,
να έχει δηλαδή τη διδακτική ικανότητα ή το χάρισμα. Ακόμη να
προχωρεί τη διδασκαλία από τα ευκολότερα στα δυσκολότερα, από τα
γνωστά στα άγνωστα, προσθέτοντας τις νέες γνώσεις με μικρά βήματα
και όχι συσσωρευμένα, ώστε να μπορούν οι μαθητές να κατανοούν και
να απομνημονεύουν, αφού προηγουμένως βεβαιωθεί ότι γνωρίζουν τα
παλαιότερα γνωστικά αντικείμενα. Η διδασκαλία έπρεπε να προκαλεί
ευχαρίστηση στους μαθητές. Χαρακτηριστικό του καλού δασκάλου ήταν,
όταν οι μαθητές δεν κατανοούσαν κάτι, να επανέρχεται σ’ αυτό για να το
ερμηνεύσει και να συμβουλεύσει τους απρόσεχτους μαθητές. Έτσι το
ερμηνεύω έφτασε να σημαίνει σε μεταγενέστερους αιώνες συμβουλεύω
(Κουκουλές Φ., 1948).
Από τα χρόνια της αρχαιότητας έως και τους πρώτους βυζαντινούς
αιώνες επικρατούσε η μεγαλογράμματη γραφή: κεφαλαία γράμματα,

134
χαραγμένα ή γραμμένα ξεχωριστά το ένα από το άλλο, χωρίς τόνους,
πνεύματα και σημεία στίξης. Στα τέλη όμως του 8ου
αιώνα εμφανίζεται η
μικρογράμματη γραφή, η οποία χρειάζεται λιγότερο χώρο, κι έτσι τα
βιβλία έγιναν μικρότερα και πιο ευκολοδιάβαστα. Εξέλιξη της
μικρογράμματης γραφής αποτελεί η γραφή που χρησιμοποιούμε σήμερα.
Στην αριθμητική, δηλαδή το «ψηφίζειν», μετρούσαν με τα δάχτυλά τους
ή χρησιμοποιούσαν μικρές πέτρες, για να κάνουν τις τέσσερις πράξεις:
επισώρευσιν (πρόσθεση), αφαίρεσιν, πολλαπλασιασμόν και επιμερισμόν
(διαίρεση).
Τα σχολικά προγράμματα και οι σχολικές μέθοδοι έμειναν αμετάβλητα
σε ολόκληρη τη βυζαντινή περίοδο. Ως αίθουσες διδασκαλίας
χρησίμευαν δωμάτια που βρίσκονταν κοντά σε ναούς, όπως επίσης και
οικήματα κοντά σε μοναστήρια. Η μέριμνα γι’ αυτά τα σχολεία, τα οποία
λειτουργούσαν και σε μικρά χωριά, επαφίετο στις κατά τόπους
εκκλησιαστικές αρχές και στις κοινότητες (Μιχαήλ Α., 1999).
5. Η Εγκύκλιος Εκπαίδευση
Ο δεύτερος κύκλος, η εγκύκλιος παιδεία αντιστοιχούσε με το σημερινό
γυμνάσιο και λύκειο. Παρείχετο κυρίως από ιδιωτικούς δασκάλους, οι
οποίοι διατηρούσαν και σχολεία. Διαρκούσε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια
και χωριζόταν σε δύο κύκλους. Στον πρώτο, περιλαμβάνονταν η
γραμματική, η ρητορική και η φιλοσοφία – η τριτύς των μαθημάτων -
ενώ στον δεύτερο η αριθμητική, η μουσική, η γεωμετρία και η
αστρονομία: η τετρακτύς. Η εκπαιδευτική αυτή αντίληψη ανάγεται στην
κλασική Ελλάδα, καθώς και τα επτά αυτά μαθήματα απαριθμούνται ως
τα ενδιαφέροντα του σοφιστή Ιππία (τέλη 5ου
π.Χ. αιώνα). Αλλά και ο
Πλάτων στην Πολιτεία (βιβλίο VI 521), απαριθμεί τις τέσσερις επιστήμες
της τετρακτύος. Δηλαδή, γράφει «η φρούρηση της Πόλεως γίνεται από
εκείνους που έχουν εκπαιδευτεί πολύ καλά δια της μουσικής, αριθμητικής,
γεωμετρίας και αστρονομίας» (Μιχαήλ Α., 1999).
Οι σπουδές γύρω από τη Γραμματική βασίζονταν σε παλαιότερα
συγγράμματα των Ελλήνων προγόνων ή σε μεταγενέστερες επεξεργασίες
αυτών. Την πρώτη θέση κατείχε το εγχειρίδιο «Τέχνη Γραμματική», του
γραμματικού Διονυσίου του Θρακός. Έζησε το 2ο
αιώνα π.Χ. και το
βιβλίο στηριζόταν στις έρευνες των Στωικών στον τομέα της
γραμματικής. Το βιβλίο αυτό μάλιστα τον 5ο
αιώνα μ.Χ. μεταφράστηκε
στα αρμενικά και διασκευάστηκε στη συριακή γλώσσα. Κράτησε τη
σημασία και τη θέση του ως σχολικό βιβλίο μέχρι το 18ο
αιώνα (Μιχαήλ
Α., 1999).
Η Ρητορική, για την οποία οι Βυζαντινοί είχαν ιδιαίτερη εκτίμηση, ήταν
ένα μάθημα που δίδασκε τη σωστή δομή του λόγου και την καλή και
επιδέξια χρήση της γλώσσας. Ήταν απαραίτητη γνώση τόσο για τους

135
κληρικούς, που θα κήρυτταν το θείο λόγο από τον άμβωνα, όσο και για
τους πολιτικούς-διπλωμάτες, που θα έπρεπε να πείθουν στις
διαπραγματεύσεις τους και τους δικηγόρους, για να είναι πειστικοί στα
δικαστήρια.
Η Φιλοσοφία ήταν το επιστέγασμα της εγκύκλιας μόρφωσης. Σ’ αυτή
διδάσκονταν η Λογική, η Ηθική, η Δογματική και η Μεταφυσική. Στη
Φιλοσοφία ανήκαν τα Μαθηματικά ή αλλιώς η «Μαθηματική επιστήμη»
και η τετρακτύς: η Αριθμητική, η Μουσική, η Γεωμετρία και η
Αστρονομία. Η διδασκαλία των Μαθηματικών βασιζόταν στην
Αριθμητική του Πυθαγόρα και του Διόφαντου, καθώς και στη Γεωμετρία
του Ευκλείδη. Επίσης αγαπούσαν ιδιαίτερα την Αστρονομία. Για τη
διδασκαλία της χρησιμοποιούσαν τα Φαινόμενα, ένα ποίημα του Aράτου,
το οποίο αναφερόταν στους αστερισμούς και στην πρόβλεψη του καιρού.
«Άλλες πληροφορίες θα σου δώσει το φεγγάρι σαν έχει σχήμα
μισοφέγγαρου και άλλες όταν είναι ολόγιομο. Αν το φεγγάρι είναι λεπτό
και διαυγές την τρίτη μέρα του μήνα, τότε θα έχουμε καλό καιρό. Αν
όμως είναι λεπτό και κατακόκκινο, τότε θα έχουμε αέρα» (Μαρκόπουλος
Θ., 1999).
Ως αναγνωστικά χρησιμοποιούσαν τα Ομηρικά έπη (Βάλτερ Ζ., 1988),
κυρίως την Ιλιάδα (και σήμερα χρησιμοποιείται στο Γυμνάσιο). Η
παιδεία τους, κατά το Μέγα Βασίλειο, όφειλε να στηρίζεται στον Όμηρο,
τον «διδάσκαλο των αρετών (Ράνσιμαν Σ.,2000)). Και τους άλλους
ποιητές τούς διάβαζαν και τούς μάθαιναν, κανένας όμως δεν είχε την
ανώτατη αυτή θέση που διατήρησε ως το τέλος ο Όμηρος. Μάθαιναν
ακόμη ολόκληρη τη Βίβλο. Τα παιδιά αποστήθιζαν αποσπάσματα ή
έγραφαν κείμενα που τους υπαγόρευε ο Γραμματικός, δηλαδή ο
δάσκαλος του δευτεροβάθμιου σχολείου, ο οποίος ήταν πιο
καταρτισμένος και πιο καλοπληρωμένος (Mango C., 1988). Στο
πρόγραμμα υπήρχαν μόνιμα οι ίδιες εννέα τραγωδίες, οι αποκαλούμενες
και βυζαντινές τραγωδίες, επειδή διδάσκονταν στα βυζαντινά σχολεία: οι
Πέρσες, ο Προμηθέας Δεσμώτης και οι Επτά επί Θήβας του Αισχύλου, ο
Αίας, η Ηλέκτρα και ο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή, η Εκάβη, ο
Ορέστης και οι Φοίνισσες του Ευριπίδη. Στην ύλη περιλαμβάνονταν
επίσης τρεις κωμωδίες του Αριστοφάνη (Πλούτος, Νεφέλες και
Βάτραχοι) καθώς και αποσπάσματα άλλων αρχαίων ελλήνων
συγγραφέων.
Παράλληλα με τα μαθήματα αυτά έδιναν στο παιδί και θρησκευτική
μόρφωση. Τα θρησκευτικά όμως τα δίδασκαν χωριστά και οι δάσκαλοι
ήταν κληρικοί. Ο Όμηρος και η Βίβλος είναι οι κυριότερες πηγές νύξεων
και παραπομπών στη βυζαντινή λογοτεχνία.

136
6. Η μόρφωση των γυναικών στο Βυζάντιο
Τα σχολεία στο Βυζάντιο δεν ήταν μεικτά, απαγορευόταν να φοιτούν
μαζί αγόρια και κορίτσια. Κατά κανόνα τα κορίτσια δεν είχαν την ίδια
εκπαίδευση με τα αγόρια, αφού σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς δεν
υπήρχαν σχολεία γυναικών. Συνήθως όμως τα κορίτσια, όπως άλλωστε
και τα αγόρια των πλουσίων οικογενειών, διδάσκονταν στο σπίτι, από
ιδιωτικούς δασκάλους. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να πάνε σε
Πανεπιστήμιο. Παρ’ όλες αυτές τις δυσκολίες, συναντούμε πολλές
φωτισμένες γυναίκες με ευρύτατη πνευματική καλλιέργεια όπως: Η
Υπατία (370-415 μ.Χ.) στην Αλεξάνδρεια, φαινόμενο μοναδικό
πανεπιστήμονος γυναίκας, η Πουλχερία, η αδερφή του Θεοδοσίου Β΄,
και η σύζυγός του Αθηναΐδα-Ευδοκία, κόρη του Αθηναίου φιλοσόφου
Λεοντίου (Ε΄ αιώνος), η οποία είχε σπουδάσει όλες τις επιστήμες, έγραφε
ποιήματα και έβγαζε λόγους, συνετέλεσε δε και στη σύνταξη των νόμων
του, η ποιήτρια Κασσιανή (Θ΄ αιώνα), σπουδαία υμνωδός της
Ορθόδοξης Εκκλησίας, που η απάντησή της της κόστισε ένα θρόνο, η
μεγάλη ιστορικός Άννα η Κομνηνή, συγγραφέας του ιστορικού έργου
«Αλεξιάς», όπου περιγράφει την αρχή της βυζαντινής παρακμής και τη
γένεση του νεότερου ελληνισμού, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει τις
βαθύτατες σχέσεις του ύστερου Βυζαντίου με την αρχαία ελληνική
παράδοση. Ήταν ερασιτέχνης γιατρός που γνώριζε τόσα πολλά για την
ιατρική, όσα κι ένας επαγγελματίας γιατρός. Υπήρχαν βέβαια και άλλες
γυναίκες με επιστημονική κατάρτιση που εργάζονταν καταξιωμένες
δίπλα στους άνδρες συναδέλφους τους.
7. Γραφική Ύλη και Συγγράμματα
Τα παιδιά έγραφαν με στύλον ή γραφείον, που είχε μυτερή ακίδα στο
ένα άκρο, ώστε τα γράμματα να χαράσσονται εύκολα και πεπλατυσμένη
στο άλλο για να σβήνουν. Έγραφαν πάνω σε ξύλινες πινακίδες, τα
σχεδάρια, που τις κουβαλούσαν στο μάρσιπο, δηλαδή στην τσάντα τους.
Τα μεγαλύτερα παιδιά άρχιζαν να γράφουν πάνω σε μικρά κομμάτια
παπύρου με πένα. Ο πάπυρος όμως ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητο υλικό και
γι’ αυτό μετά τον 6ο
αιώνα, αντικαταστάθηκε σταδιακά από την
περγαμηνή, που κατασκευαζόταν από δέρματα μικρών ζώων, ήταν πιο
ανθεκτική και η επιφάνειά της ήταν λεία και γυαλιστερή. Έγραφαν με
ένα ειδικά ξυσμένο καλάμι τον κάλαμον, που το βουτούσαν σε μελάνι,
μαύρο συνήθως. Το χαρτί, αν και ήταν από παλιά γνωστό, άρχισε να
χρησιμοποιείται, εισαγόμενο από την Κίνα, τον 11ο
αιώνα. Από τον 13ο
αιώνα μπόρεσαν οι Βυζαντινοί να παράγουν οι ίδιοι όσο χαρτί
χρειάζονταν.

137
Τα χειρόγραφα τυλίγονταν σε κυλίνδρους μέχρι που εφευρέθηκε το
βιβλίον. Τα πρώτα βιβλία λέγονταν κώδικες κι αποτελούνταν από
μερικά διπλωμένα φύλλα. Όταν ο αριθμός των διπλωμένων φύλλων ήταν
3 ή 6, τότε λέγονταν τετράδια. Με τη συρραφή πολλών τετραδίων
γίνονταν τα βιβλία. Για εξώφυλλα χρησιμοποιούσαν συνήθως πλάκες
ξύλινες. Όταν όμως ένα βιβλίο προοριζόταν για λειτουργική χρήση σε
μια εκκλησία ή ήταν παραγγελία κάποιου πλουσίου, τότε το εξωτερικό
κάλυμμα το έκαναν από κάποιο πολύτιμο υλικό, π.χ. ελεφαντοστό,
χρυσάφι ή ασήμι. Τα βιβλία ήταν πολύ ακριβά, τα θεωρούσαν μάλιστα
είδος πολυτελείας. Ένας τόμος μεσαίου μεγέθους κόστιζε όσο το μισό
του ετήσιου εισοδήματος ενός πολύ καλά αμειβόμενου δημοσίου
υπαλλήλου. Έτσι οι περισσότεροι δεν αποκτούσαν σε ολόκληρη τη ζωή
τους πάνω από είκοσι βιβλία. Γι΄ αυτό συνήθιζαν να δανείζονται τακτικά
ο ένας από τον άλλον. Υπήρχαν όμως και μερικοί που είχαν καταφέρει με
πολλές θυσίες, να συγκροτήσουν μεγάλες προσωπικές βιβλιοθήκες, όπως
ο μητροπολίτης Καισαρείας Αρέθας, η Θεοδώρα Καντακουζηνή καθώς
και ο πατριάρχης Φώτιος.
8. Τα Βυζαντινά Σχολεία
Τα σχολεία για τα μεγαλύτερα παιδιά στεγάζονταν σε κτίρια στο κέντρο
της πόλης. Ήταν συνήθως μικρά, συχνά χωρίς παράθυρα. Στις αίθουσες
υπήρχε «ο διδασκαλικός θρόνος», δηλαδή η έδρα λίγο πιο ψηλά. Δεν
υπήρχαν θρανία. Λίγοι τυχεροί κάθονταν σε ξύλινες ψηλές καρέκλες, τις
αναβάθρες ή σε σκίμποδες, δηλαδή σκαμνάκια. Οι υπόλοιποι βολεύονταν
στο πάτωμα ή χρησιμοποιούσαν κατεργασμένα δέρματα ζώων, τις
διφθέρες ή προβιές. Στην αίθουσα υπήρχε το αναλόγιο, πάνω στο οποίο
τοποθετούσαν τα βιβλία για να τα παίρνουν οι μαθητές και να διαβάζουν.
Στους τοίχους διάβαζε κανείς επιγραφές με τους τίτλους όπως: «Θεόν
φοβού», «Γονείς τίμα».
Δεν υπήρχε βέβαια Ωρολόγιο Πρόγραμμα ούτε συγκεκριμένη
ημερομηνία για την έναρξη των μαθημάτων. Αυτό που καθόριζε την
αρχή της σχολικής χρονιάς ήταν η δυνατότητα των γονιών να πληρώσουν
τα απαραίτητα δίδακτρα, καθώς τα σχολεία ήταν ιδιωτικά και το κόστος
τους δυσβάστακτο για τις περισσότερες οικογένειες.
Αρκετά σχολεία ιδρύθηκαν με αυτοκρατορική πρωτοβουλία. Οι μαθητές
ήταν κυρίως ορφανά παιδιά, προερχόμενα μάλιστα από πολλές
διαφορετικές εθνότητες της αυτοκρατορίας. Ακόμη κάθε Επισκοπή
συντηρούσε δικά της εκκλησιαστικά σχολεία. Επίσης πολλά μοναστήρια,
ακολουθώντας τα διδάγματα του Αγίου Βασιλείου, όχι μόνο ίδρυσαν
βιβλιοθήκες και εργαστήρια αντιγραφής, αλλά και συντηρούσαν λόγιους
μοναχούς που μελετούσαν τα κείμενα των μοναστηριακών βιβλιοθηκών
και δίδασκαν τους άλλους μοναχούς.

138
Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο με τα καθημερινά τους ρούχα. Έτρωγαν
εκεί στο διάλειμμα και το μεσημέρι. Το φαγητό τους ήταν ψωμί, τυρί και
συχνά παστό ψάρι. Οι μαθητές από τις επαρχίες, που είχαν έρθει στην
πρωτεύουσα για να σπουδάσουν, έμεναν στο σχολείο, ενώ οι υπόλοιποι
επέστρεφαν το απόγευμα στα σπίτια τους.
9. Οι δάσκαλοι
Τα σχολεία διηύθυναν οι μαΐστορες που δίδασκαν μόνο στις
μεγαλύτερες τάξεις. Μια ομάδα προχωρημένων μαθητών αναλάμβανε τη
διδασκαλία των μικρότερων τάξεων, πάντα υπό την καθοδήγηση του
μαΐστορα. Δάσκαλοι και μαθητές μελετούσαν τα κείμενα, τα αντέγραφαν
και τα σχολίαζαν. Οι Βυζαντινοί εκτιμούσαν ιδιαίτερα την αρχαία
πνευματική τους κληρονομιά, γι’ αυτό και τη διέσωσαν. Μεταξύ των
διδασκόντων υπήρχε αυστηρή ιεραρχία: Πρώτος ήταν ο διδάσκαλος και
ακολουθούσε ο παιδευτής. Για να ανέβει κάποιος στην ιεραρχία, έπρεπε
να ψηφίσουν όλοι, δάσκαλοι και μαθητές, ενώ το διορισμό υπέγραφε ο
ίδιος ο αυτοκράτορας.
Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα, «Το εκπαιδευτήριο το
διευθύνει ένας δάσκαλος. Γύρω του στέκονται τα παιδιά, απασχολημένα
σοβαρά άλλα με ερωτήσεις γραμματικές και άλλα με τη συγγραφή των
λεγόμενων σχεδών. Εκεί μπορείς να δεις και Λατίνο να εκπαιδεύεται και
Σκύθη να μαθαίνει ελληνικά και Ρωμαίο να μελετά τα συγγράμματα των
Ελλήνων και τον αγράμματο Έλληνα να μαθαίνει τα σωστά ελληνικά».
Ο καλός δάσκαλος φρόντιζε και για τη σταδιοδρομία των μαθητών του
μετά την αποφοίτησή τους, κάτι που αποτελούσε την καλύτερη
διαφήμιση για ένα σχολείο. Πολλοί νεαροί απόφοιτοι έβρισκαν δουλειά
ως υπάλληλοι του κράτους, χάρη στις θερμές συστατικές επιστολές των
δασκάλων προς κάποιον αξιωματούχο.
Παρά το σημαντικό εκπαιδευτικό έργο που προσέφεραν, οι δάσκαλοι δεν
έπαιρναν την ανάλογη αμοιβή. Συχνά υποχρεώνονταν να γράφουν
επιστολές ζητώντας τα οφειλόμενα ή κατέφευγαν στα δικαστήρια. Το
πενιχρό εισόδημα των δασκάλων κάποιες φορές αναλάμβανε να
συμπληρώσει το Πατριαρχείο με βοήθημα σε είδος, συνήθως αλεύρι,
που ονομαζόταν ευλογία ή αρτίδιον.
Η παρακολούθηση των μαθημάτων ήταν υποχρεωτική, αλλά φαίνεται
πως και τότε μερικοί μαθητές έκαναν σκασιαρχείο. Μια συνηθισμένη
τιμωρία ήταν να μείνουν νηστικοί στο διάλειμμα. Πολύ συχνά έτρωγαν
ξύλο. "Ο μη δαρείς ου παιδεύεται" έλεγαν τότε, δηλαδή "Όποιος δε
δαρθεί δε μαθαίνει γράμματα". Κάποτε έπαιρναν και αποβολή από το
σχολείο και όλα αυτά με την απόλυτη έγκριση των γονιών τους (Baynes
N. & Moos H., 1988). Όμως η σχέση δασκάλου – μαθητή ήταν, πάνω απ’
όλα, σχέση αγάπης και σεβασμού.

139
10. Η Ανώτερη Εκπαίδευση
Την ανώτερη εκπαίδευση την παρείχαν ρήτορες ή σοφιστές αλλά μόνο
στις μεγάλες πόλεις. Ο ρήτορας ή σοφιστής κατείχε μια καθιερωμένη
έδρα και διοριζόταν από την τοπική βουλή, απ’ όπου και αμειβόταν, ή
εργαζόταν ιδιωτικά και ζούσε από τα δίδακτρα. Οι περισσότεροι
σπουδαστές προέρχονταν από ευκατάστατες οικογένειες, αφού οι νέοι
που επεδίωκαν να σπουδάσουν έπρεπε να ταξιδέψουν πολύ και να
δαπανήσουν πολλά χρήματα γι’ αυτόν το σκοπό (Mango C., 1988).
Ο κύκλος σπουδών στην ανώτερη εκπαίδευση διαρκούσε περίπου πέντε
χρόνια. Κύρια αντικείμενα της ανώτερης εκπαίδευσης αποτελούσαν η
Ρητορική καθώς και η Φιλοσοφία που περιλάμβανε αυτό που σήμερα
ονομάζουμε θετικές επιστήμες.
Πολλές πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πριν ακόμη ιδρυθεί το
πρώτο Πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη, ήταν φημισμένες για τις
ανώτερες σχολές τους, όπως η Αθήνα για την Ακαδημία της, που
υπήρξε σπουδαία Φιλοσοφική σχολή, η Αλεξάνδρεια για το Μουσείο
της, όπου διδάσκονταν η Φιλοσοφία, τα Μαθηματικά και η Ιατρική, η
Πέργαμος για την Ιατρική της κ.λ.π. Αξιόλογα πνευματικά κέντρα
υπήρχαν επίσης στη Συρία, όπως η Βηρυτός με την περίφημη Νομική
σχολή, που ο μέγας ρήτορας Λιβάνιος την ονόμαζε «Μητέρα των
Νόμων», η Αντιόχεια και η Έδεσσα με τις Θεολογικές σχολές και η
Γάζα της Παλαιστίνης με τη φημισμένη σχολή Ρητόρων και Ποιητών,
που συνέβαλαν ιδιαίτερα στην πρόοδο της σκέψης και της φιλολογίας της
εποχής εκείνης.
Η Πατριαρχική Σχολή και το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, το
Πανεπιστήμιο της Μαγναύρας και η ίδρυση τρίτου Πανεπιστημίου στην
Κωνσταντινούπολη φανερώνουν ακόμη την πνευματική άνθηση του
Βυζαντίου.
Το «Πανδιδακτήριο» της Κωνσταντινούπολης ήταν το πρώτο κρατικό
Πανεπιστήμιο. Το ίδρυσε το έτος 425, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ ο
Μικρός. Στο Πανδιδακτήριο διδάσκονταν η φιλολογία, η ρητορική και το
ρωμαϊκό δίκαιο, η γραμματική και η φιλοσοφία, όχι όμως και η
Θεολογία, η οποία διδασκόταν στην Πατριαρχική Σχολή.
Το Πανδιδακτήριο της Μαγναύρας ήταν το πνευματικό ίδρυμα που
πήρε το όνομά του από τα ανάκτορα της Μαγναύρας, όπου
εγκαταστάθηκε. Σπουδαίες πνευματικές μορφές της εποχής συνδέθηκαν
με το ίδρυμα αυτό, όπως ο Λέων ο μαθηματικός και φιλόσοφος, που
διετέλεσε διευθυντής του, ο Πατριάρχης Φώτιος που -πιθανότατα- δίδαξε
εκεί και ο Κωνσταντίνος Κύριλλος -απόστολος των Σλάβων.

140
11. Η πνευματική ζωή στο Βυζάντιο
Η πνευματική ζωή του Βυζαντίου έφτασε στο απόγειό της από τον 9ο
μέχρι τον 12ο
αιώνα. Μερικοί από τους πολυμαθέστατους και
δραστήριους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής εκείνης ήταν: Ο
Πατριάρχης Φώτιος, ο οποίος συγκέντρωσε τα 279 ελληνικά
χειρόγραφα της Βιβλιοθήκης του. Οι Θεσσαλονικείς αδελφοί Κύριλλος
και Μεθόδιος πρωτεργάτες στον εκχριστιανισμό και στον πολιτισμικό
εκβυζαντινισμό των Σλάβων (Γλύκατζη-Αλβελέρ Ε.,2009). Ο θείος και
υπουργός τού Μιχαήλ Γ’, ο καίσαρ Βάρδας, ο οποίος ίδρυσε ένα νέο
κρατικό πανεπιστήμιο στη Μαγναύρα. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ο
Πορφυρογέννητος, επί του οποίου η αυλή ήταν σχεδόν μια ακαδημία,
όπου όλοι μελετούσαν ιστορία. Ο λόγιος αυτός βασιλέας, συνεχίζοντας
με ζήλο την πολιτιστική παράδοση αναδιοργάνωσε το Πανεπιστήμιο της
Μαγναύρας, ανακαίνισε το Πανδιδακτήριο και προσέφερε υλική και
ηθική ενίσχυση σε διδάσκοντες και σπουδαστές. Ο Μιχαήλ Ψελλός, ο
οποίος πέρα από τη μελέτη του Πλάτωνα, πρωτοτύπησε στη μελέτη της
ανθρώπινης φύσης και τους κανόνες της επικοινωνίας (Angold M.,
1997). Ο Αρέθας «ο Πατρεύς» (γεννήθηκε μετά τα μέσα του 9ου αιώνα)
διέσωσε πολλά έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.
Ένας από τους πιο μεγάλους δασκάλους και ο γνωστότερος ίσως
μαθηματικός του Βυζαντίου ήταν ο Λέων ο Φιλόσοφος ή
Μαθηματικός. Οι επιδόσεις του στην Άλγεβρα θεωρούνται ακόμη και
σήμερα πρωτοποριακές. Υπό τη διεύθυνσή του λειτούργησε το
Πανδιδακτήριο, εγκατεστημένο στο ανάκτορο της Μαγναύρας και ο ίδιος
δίδαξε σ’ αυτό την τετρακτύ. Στον Λέοντα οφείλεται, ανάμεσα στ’ άλλα,
μία από τις σημαντικότερες επινοήσεις της βυζαντινής εποχής, ο οπτικός
τηλέγραφος. Ο Λέων κατασκεύασε δύο τέλεια συγχρονισμένα ρολόγια.
Τοποθέτησε το ένα στο φρούριο του Λούλου, κοντά στην Ταρσό, και το
άλλο στο ηλιακόν του Φάρου, στην Κωνσταντινούπολη. Ανάμεσα στα
δύο ρολόγια υπήρχε μια σειρά από επτά φρυκτωρίες, δηλαδή πύργους
όπου άναβαν φωτιές. Όλο το σύστημα αποτελούσε έναν οπτικό
τηλέγραφο, που μπορούσε να μεταδώσει δώδεκα διαφορετικά μηνύματα,
τα οποία αντιστοιχούσαν σε κάθε ώρα του ρολογιού. Για παράδειγμα,
ώρα δώδεκα = αραβική επίθεση, ώρα μία = πυρκαγιά κλπ. Έτσι, αν
γινόταν αραβική επίθεση στα σύνορα της Κιλικίας, η πρώτη φρυκτωρία
άναβε στις δώδεκα ακριβώς και, χάρη στον τέλειο συγχρονισμό που είχε
επινοήσει ο Λέων, το μήνυμα έφτανε σε μία ώρα στο παλάτι.
12. Συμπεράσματα
Η Βυζαντινή αυτοκρατορία στάθηκε για μια ολόκληρη χιλιετία το
σταυροδρόμι ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Στα μεγάλα πνευματικά

141
κέντρα της (Κωνσταντινούπολη, Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια, Αθήνα,
Θεσσαλονίκη…), οι μαθητές και οι σπουδαστές μελετούσαν, κοντά σε
ονομαστούς δασκάλους, την ελληνική γραμματεία, αντιγράφοντας και
σχολιάζοντας έργα που έτσι διασώθηκαν και παραδόθηκαν έως εμάς. Τα
έργα της αρχαίας Ελλάδας, η παράδοση των αρχαίων Ελλήνων,
διασώθηκαν και έφτασαν ως τη νεώτερη Ευρώπη, την Ευρώπη της
Αναγέννησης, βασικά μέσω του Βυζαντίου. Αυτό οφείλεται κατά πολύ
στη γλωσσική συνέχεια, αλλά και στην αδιάλειπτη δράση των
αντιγραφέων, βιβλιοθηκάριων, φιλολόγων και συγγραφέων του
Βυζαντίου. Χωρίς αυτούς δεν θα μας είχαν απομείνει παρά ίχνη ελάχιστα
μιας απέραντης κληρονομιάς. Βέβαια υπήρξαν κι άλλοι όπως
μωαμεθανοί λόγιοι, Σύριοι, Ιρανοί, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, οι οποίοι
μετέφρασαν αρχαία ελληνικά κείμενα κι έκαναν έτσι να φτάσουν ως τη
Δύση κάποια σημαντικά κείμενα, που μόνο απ’ τις μεταφράσεις τους
είναι γνωστά.
Πέρα από το μεγάλο επίτευγμά τους να διασώσουν την κλασική
κληρονομιά, οι Βυζαντινοί προσέφεραν στον πολιτισμό μας, στον
Ευρωπαϊκό πολιτισμό, μεγάλο αριθμό έργων, τα πιο πολλά θρησκευτικά,
που εξακολουθούν ν’ αναγνωρίζονται σαν ακρογωνιαίοι λίθοι της
ευρωπαϊκής σκέψης.
13. Βιβλιογραφία
ANGOLD M., (19972
), Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 1025 έως το
1204, μια πολιτική ιστορία, (μτφ. Καργιανιώτη Ευαγγελίας),
Αθήνα, Εκδόσεις Παπαδήμα.
ΒΑΛΤΕΡ Ζ., (1988), Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο, στον αιώνα των
Κομνηνών (1081-1180), (μτφ. Παναγιώτου Κ.), Αθήνα, Εκδόσεις
Παπαδήμα.
BAYNES N., MOSS H., (19885
), Βυζάντιο Εισαγωγή στο Βυζαντινό
Πολιτισμό, (μτφ. Σακκά Δημητρίου), Αθήνα, Εκδόσεις Παπαδήμα.
ΒΑΡΜΑΖΗ Β., (1981), Ελλάδα Ιστορία και Πολιτισμός, Τόμος 4ος
,
Αθήνα, Μαλλιάρης Παιδεία.
BERNSTEIN S., PIERRE M., (1997), Ιστορία της Ευρώπης, Τόμος 1ος
,
Από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα Ευρωπαϊκά κράτη, 5ος
– 18ος
αιώνας, (μτφ. Δημητρακόπουλου Αναστάσιου), Αθήνα, Εκδόσεις
Αλεξάνδρεια.
ΓΛΥΚΑΤΖΗ – ΑΛΒΕΛΕΡ Ε., (2009), Γιατί το Βυζάντιο, Αθήνα,
Ελληνικά Γράμματα.
ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, (2006), Το 1204 και η διαμόρφωση του
νεώτερου ελληνισμού, Αθήνα, Εναλλακτικές εκδόσεις.
ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ Φ., (1948), Βυζαντινών Βίος και Πολιτισμός, Τόμος Α΄,
Εν Αθήναις.

142
LEMERLE P., (1985), Ο πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός, (μτφ.
Νυσταζοπούλου – Πελεκίδου Μαρίας), Αθήνα, Μορφωτικό
Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.
MANGO C., (1988), Βυζάντιο η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, (μτφ.
Τσουγκαράκη Δημήτρη), Αθήνα, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής
Τραπέζης.
ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Θ., (1999), Στους δρόμους του Βυζαντίου 3, Στο
σχολείο …με χαρτί και καλαμάρι, Αθήνα, Καλειδοσκόπιο.
ΜΙΧΑΗΛ Α., (1999), Βυζάντιο και Ελλάδα, Αθήνα, Νέα Θέσις.
ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ Χ., (2000), Βυζαντινή υψηλή στρατηγική: 6ος – 11ος
αιώνας Αθήνα, Εκδόσεις Ποιότητα.
ΡΑΝΣΙΜΑΝ Σ., (2000),Το Βυζάντιο κι εμείς, Πηγή: www.flash.gr
ΡΑΝΣΙΜΑΝ Σ.,(2004), Βυζαντινός Πολιτισμός, (μτφ. Δετζώρτζη
Δέσποινας), Αθήνα, Γαλαξίας – Ερμείας.
TAMARA T., βυζαντινολόγος, (2006), Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος
των Βυζαντινών, (μτφ. Φ. Κ. Βώρου), Αθήνα, Εκδόσεις
Παπαδήμα.

Η Ανώτατη Εκπαίδευση στο Βυζάντιο
Σπύρος ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Υπ. Δρ. Βυζαντινής Φιλολογίας και Τέχνης Παν/μίου Πατρών
ABSTRACT
The present proposal has as subject the education in Byzantium and
mainly the higher education. It is not easy to speak any one briefly about
the Byzantine education totally, however efforts will be made in order to be
given as far as possible analytically the features of Byzantine education.
The rungs of Byzantine education will be presented (religious letters,
circular education, higher education) and the aim that achieved each one.
Big accent will be given to the various types of schools
(Pandidakterion, Patriarchal School), as there did not exist a unique type of
school in higher education, since the Byzantine education did not aspire to
offer specialized knowledge. A University with the significance that has
today, has never existed in Byzantium on the grounds that the Byzantine
education aimed in the training of capable executives, who would make a
career in the administration or in the maximum ranks of Byzantine Church.
We refer to the phenomenon of first Byzantine humanism (Paul Lemerle) at
the period of big acme of Byzantine letters and the effect that had in the
configuration of Byzantine humanism during the medium and the later
Byzantine period. Important Byzantine ‘schoolteachers’ will be presented,
which with their presence adorned the Byzantine letters. Finally, effort will
become to render explicit the value of Byzantine education for the later
European Middle Ages and heritage that bequeathed in the modern
Greeks.
1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Nα γράψει κανείς για την εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν είναι εύκολο έργο,
εφόσον αυτή καλύπτει μία περίοδο 11 αιώνων. Οι πληροφορίες που έχουμε
είναι λιγοστές και περιστασιακές και κατανέμονται ανισομερώς σε μία

χιλιετία! Υπάρχει μία μακρά περίοδος μετάβασης από τον αρχαίο στο
μεσαιωνικό κόσμο, από τις εθνικές θρησκείες στην επικράτηση του
Χριστιανισμού και από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο ελληνόφωνο και
ορθόδοξο Βυζάντιο. Η παιδεία θα παρακολουθήσει αυτές τις μεταβολές και
θα καταλήξει στη διαμόρφωσή της μετά την πτώση της ελληνιστικής
ανατολής τον 7ο
αιώνα. Η παρούσα εργασία θα επικεντρωθεί στην
εκπαίδευση στο Βυζάντιο και συγκεκριμένα στην ανώτατη εκπαίδευση, στα
είδη της και στους δασκάλους που κόσμησαν με την παρουσία τους τα
βυζαντινά γράμματα. Καθώς ένας υπήκοος του αυτοκράτορα της
Κωνσταντινούπολης μπορούσε να είχε γεννηθεί και εκπαιδευτεί στην
Αθήνα, την Αλεξάνδρεια ή την Αντιόχεια, άλλα τόσα ήταν και τα
εκπαιδευτικά συστήματα. Ύστερα από μία σύντομη αναφορά στις πρώτες
βαθμίδες της βυζαντινής εκπαίδευσης, θα αναφερθούμε στη συνέχεια στην
ανώτατη βυζαντινή εκπαίδευση και παιδεία.1
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους το εκπαιδεύω λεγόταν «ἀνάγω» και
η εκπαίδευση αναγωγή, η φοίτηση στο σχολείο «ἀναγινώσκειν» ή
«γραμματίζεσθαι». Εκείνος που δεν έλαβε εκπαίδευση
ονομαζόταν ανάγωγοςκαι ο τελείως αγράμματος αναλφάβητος, σε
αντίθεση με αυτόν που λεγόταν Γραμματικός ή «πολλὰ γράμματα εἰδώς»2
.
Αυτός που δεν είχε τύχει επιμελημένης παιδείας χαρακτηριζόταν
«ἀνάγωγος» ή «δυσανάγωγος» και ο τελείως αγράμματος «ἀναλφάβητος».
Η αγωγή θεωρούταν ότι ήταν «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν».
Η βυζαντινή εκπαίδευση- ή διαφορετικά το βυζαντινό εκπαιδευτικό
σύστημα-, διαιρούταν σε τρία είδη: α) κοσμική εκπαίδευση, β)
εκκλησιαστική εκπαίδευση και γ) μοναστική εκπαίδευση.3
Στην παρούσα
εισήγηση θα ασχοληθούμε με τα δύο πρώτα είδη εκπαίδευσης και
συγκεκριμένα με το ανώτατο στάδιο μόρφωσης. Περιδιαβαίνοντας 11
αιώνες βυζαντινής παιδείας, θα έρθουμε αντιμέτωποι με το κύριο
χαρακτηριστικό της βυζαντινής εκπαίδευσης, το οποίο δεν ήταν άλλο από
τη μόρφωση ικανών ανθρώπων που θα επάνδρωναν τη δημόσια διοίκηση
ή την ανώτατη εκκλησιαστική ιεραρχία.
ii) ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Ως πηγές της εκπαίδευσης στο Βυζάντιο έχουμε τα αγιολογικά
κείμενα που αναφέρονται στην παιδική ηλικία των οσίων και των
αγίων.4
Σημαντικές πληροφορίες μας παρέχουν οι Vitae οσίων ή Αγίων που
προέρχονταν από πλούσιες οικογένειες και οι οποίες διέθεταν τα
οικονομικά μέσα για την ανατροφή των παιδιών τους. Εντούτοις όμως και
Άγιοι που έζησαν την παιδική τους ηλικία σε χωριά της βυζαντινής
επικράτειας δεν στερήθηκαν μόρφωσης.5
Εκτός από τους Βίους Αγίων,
σημαντικές πηγές για τη Βυζαντινή Εκπαίδευση αποτελούν οι πάπυροι, τα

όστρακα και οι πινακίδες από ξύλο ή κερί που παρέχουν πληροφορίες από
πρώτο χέρι για διάφορες όψεις της καθημερινής ζωής, περιλαμβανομένης
της εκπαίδευσης των παιδιών.6
Μία άλλη σημαντική πηγή για την
εκπαίδευση στο Βυζάντιο είναι και οι πρώιμοι Εκκλησιαστικοί Πατέρες που
προσπάθησαν να «ιδρύσουν» το χριστιανικό δόγμα συντάσσοντας
κανονισμούς για την «κατάλληλη» εκπαίδευση των νεαρών Χριστιανών.
Πληροφορίες επίσης μπορούμε να αντλήσουμε από τα ελληνολατινικά και
λατινοελληνικά γλωσσάρια του σοφιστή και ρητοροδιδάσκαλου στην
Ακαδημία Αθηνών Ιουλίου Πολυδεύκους (2ος
μ.Χ. αιώνας), τα οποία
περιλάμβαναν ομιλίες σχετικά με τα σχολεία και το εκπαιδευτικό σύστημα.
Φυσικά δεν πρέπει να αγνοήσουμε και τα όσα έγραψαν διάφοροι λόγιοι,
κληρικοί και λαϊκοί, όπως ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ευστάθιος
Κατάφλωρος (1178-1195/6) ή ο φιλόσοφος Μιχαήλ Ψελλός (1018-1096)
που είχαν χρηματίσει διδάσκαλοι. Τέλος οι βιογραφίες ή αυτοβιογραφίες
ατόμων που διετέλεσαν διδάσκαλοι καθώς και οι επιτάφιοι λόγοι που
αναφέρονται σε λογίους άνδρες, οι οποίοι είχαν διαπρέψει στην παιδεία,
συμπληρώνουν την εικόνα για το εκπαιδευτικό σύστημα κατά τους μέσους
αιώνες.7
iii) ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Η βυζαντινή εκπαίδευση διαιρούταν σε τρία είδη: α) την κοσμική, β)
την εκκλησιαστική και γ) τη μοναστική εκπαίδευση. Από τα τρία αυτά είδη, η
κοσμική και εκκλησιαστική εκπαίδευση ήταν οργανωμένες, ενώ η μοναστική
εκπαίδευση παρεχόταν μέσα στα μοναστήρια και απευθυνόταν κυρίως σε
όσους ήθελαν να ακολουθήσουν το μοναστικό βίο. Πρέπει να αναφέρουμε
εξαρχής ότι η βυζαντινή εκπαίδευση αποσκοπούσε στην κατάρτιση ικανών
στελεχών που θα στελέχωναν τη δημόσια διοίκηση ή την ανώτατη
εκκλησιαστική ιεραρχία. 8
ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
α) Στοιχειώδης παιδεία
Η στοιχειώδης παιδεία ονομαζόταν από τους Βυζαντινούς
«προπαιδεία» ή «προπαιδεία τῶν μαθημάτων», «ἐγκύκλιος παίδευσις9
» ή
ακόμη «εἰσαγωγικαὶ καὶ στοιχειώδεις τῶν μαθημάτων τέχναι». Η
στοιχειώδης εκπαίδευση άρχιζε νωρίτερα από το τέλος της
«πρώτης ἡλικίας», η οποία συμπίπτει με την ηλικία των 4 ή 7 ετών.10
Πριν
από το τέλος της «πρώτης ἡλικίας», αρκετά παιδιά είχαν τη δυνατότητα
αλλά και την ευκαιρία να αρχίσουν άτυπη εκπαίδευση, που περιλάμβανε
κυρίως τη διδασκαλία των Θείων Γραφών- στο σπίτι μαζί με τους γονείς
τους.11
Για ένα μεγάλο μέρος από αυτούς, η εκπαίδευση άρχιζε και τελείωνε
εκεί. Για όσους συνέχιζαν μια τυπική στοιχειώδη εκπαίδευση, η ηλικία

ποίκιλε ανάμεσα στα 5 και 8 ετών. Η διάρκεια της στοιχειώδους
εκπαίδευσης δεν καθοριζόταν από κάποιο νόμο, από τη στιγμή που δεν
υπήρχαν καθόλου νόμοι για τη λειτουργία των «παιδικών» σχολείων. Το α’
επίπεδο της μάθησης διαρκούσε περίπου μέχρι την ηλικία των δώδεκα
ετών, δηλ. την αρχή της εγκυκλίου παιδείας.
Ενιαίο σχολικό πρόγραμμα για τα κατώτερα σχολεία δεν υπήρχε,
ούτε κεντρική αρχή που να εποπτεύει και να κατευθύνει τον τρόπο
λειτουργίας τους. Την εποπτεία ασκούσαν οι τοπικές εκκλησιαστικές αρχές
και οι διδάσκαλοι στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν ιερείς, μοναχοί ή
άλλα πρόσωπα της εκκλησίας. Ως αίθουσες διδασκαλίας χρησιμοποιούνταν
διάφορα δωμάτια μέσα στους περιβόλους των ναών, οι νάρθηκες των
εκκλησιών, ή τα κελιά ορισμένων μοναστηριών, των οποίων τα Τυπικά
επέτρεπαν τη λειτουργία σχολείων στοιχειώδους παιδείας.12
Τα σχολεία στοιχειώδους παιδείας ονομάζονταν «διδασκαλεία»,
«χαμαιδιδασκαλεία», «παιδαγωγεῖα», «σχολεῖα κάτω παιδεύσεως»,
«παιδευτήρια», «παλαίστραι» ή «διατριβαί» και αποσκοπούσαν στην
παροχή ορισμένων στοιχειωδών γνώσεων και στη θρησκευτική και ηθική
αγωγή των παιδιών τους. Θα λέγαμε ότι η «στοιχειώδης παίδευσις»
προετοίμαζε τους μαθητές για να ζήσουν καλύτερα στην κοινωνία έχοντας
αποκτήσει τις στοιχειώδεις γνώσεις για τη ζωή τους. Στα σχολεία των
«ἱερῶν γραμμάτων»13
φοιτούσαν αγόρια και κορίτσια, εκτός αν αυτά
λειτουργούσαν σε κάποιο μοναστήρι, οπότε ανάλογα με το είδος της μονής-
ανδρώας ή γυναικείας ήταν και το φύλο του μαθητή.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Ως πρώτα βιβλία χρησίμευαν το Ψαλτήρι και η Βίβλος («Παροιμίαι
Σολομῶντος», «Ἐκκλησιαστής», «Ἄσμα Ἀσμάτων», αποσπάσματα από
κείμενα προφητών κ.λ.π.). Η σειρά των ιερών γραμμάτων ολοκληρωνόταν
με επιλογές από κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, όπως του Μ.
Βασιλείου, Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.λ.π. Σύμφωνα με το στοιχειώδες
αυτό πρόγραμμα οι μαθητές αρχικά μάθαιναν να αναγνωρίζουν και να
προφέρουν τα γράμματα του αλφαβήτου. Ακολουθούσε η διδασκαλία της
γραφής κατά την οποία ο «γραμματιστής» χάρασσε στην πινακίδα του
μαθητή τον «ὑπογραμμόν», δηλ. το γράμμα ή τη λέξη. Η διδασκαλία της
γραμματικής γινόταν από το εγχειρίδιο
«Ἐπιμερισμοὶ τοῦ Ψαλτηρίου ἀπὸ φωνῆς τοῦ ἐπίκλην Χοιροβοσκοῦ14
»,
που αποτελούσε σειρά μαθημάτων στοιχειώδους γραμματικής και
ασκήσεων τεχνολογίας από το Ψαλτήρι. Για την εκτέλεση των αριθμητικών
πράξεων οι μαθητές χρησιμοποιούσαν τα δάκτυλα των χεριών τους
(ἐψήφιζον δακτύλοις) ή ψήφους (ψηφίδας), απ’όπου και το «ψηφίζειν», ή
ακόμη και το «ἀβάκιον».

Τα θρησκευτικά αποτελούσαν το κέντρο της στοιχειώδους
εκπαίδευσης και διδάσκονταν από τα ιερά κείμενα που χρησίμευαν για
ανάγνωση και γραφή.
Για τη μυθολογία χρησιμοποιούσαν τους μύθους του Αισώπου και
άλλα κατάλληλα μεταγλωττισμένα θέματα από την ελληνική μυθολογία. Η
διδακτέα ύλη της ιστορίας περιλάμβανε των Τρωικό Πόλεμο, τους Μηδικούς
Πολέμους, καθώς τη ζωή και το έργο σπουδαίων ιστορικών
προσωπικοτήτων. Τέλος οι μαθητές διδάσκονταν την ψαλτική τέχνη
διαβάζοντας το Ψαλτήρι και ψάλλοντας ύμνους και ψαλμούς με τη βοήθεια
μουσικού οργάνου.
β) Εγκύκλιος Παιδεία
Μετά τη στοιχειώδη παιδεία άρχιζε η εγκύκλιος παιδεία, όπου τα
παιδιά πήγαιναν στη «σχολή του γραμματικού» για να συνεχίσουν τις
σπουδές τους και να συνεχίσουν αν το επιθυμούσαν στην ανώτατη
εκπαίδευση. Την εγκύκλιο παιδεία οι Βυζαντινοί την ονόμαζαν «θύραθεν
παιδεία» ή «έξωθεν παιδεία» ή ακόμη «τὴν παρ’ Ἕλλησι παιδείαν»,
«τὰ τῶν Ἑλλήνων μαθήματα» ή «γράμματα» και τέλος «ἐγκύκλιον» ή
«ἔξωθεν σοφίαν».
Στη σχολή γραμματικού διδάσκονταν κυρίως αρχαία ελληνικά κείμενα
ρητορικής, ιστορίας και φιλοσοφίας. Οι μαθητές παρακολουθούσαν
το trivium- δηλ. γραμματική,14
ποιητική και ρητορική (όλα τα είδη) και στη
συνέχεια ιστορία (πολιτική και εκκλησιαστική), διαλεκτική ή φιλοσοφία
(λογική, πρακτική φιλοσοφία[ηθική], δογματική, μεταφυσική) καθώς και τους
τέσσερις κλάδους του quadrivium- δηλ. αριθμητική (ψηφίζειν), γεωμετρία
(γραμμικήν), αστρονομία και μουσική (αρμονικήν), φυσική, φυσιογνωστικά
μαθήματα, γεωγραφία, στενογραφία («ὀξυγραφίαν» ή «σημειογραφίαν») και
τέλος καλλιγραφία. Διδασκαλία θεολογικών μαθημάτων εξειδικευμένων
γνώσεων γινόταν μόνο στις μονές και στις εξειδικευμένες εκκλησιαστικές
σχολές.15
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ
Εκτός από τη σχολή του γραμματικού, λειτουργούσε στην
Κωνσταντινούπολη την εποχή των Μακεδόνων μία ειδική σχολή για
«ταβουλλαρίους»16
και «συνηγόρους», την οποία θα μπορούσαμε να
εντάξουμε σύμφωνα με τη γνώμη του γράφοντος σε σχολή
μεταδευτεροβάθμιας επαγγελματικής εκπαίδευσης. Οι ταβουλλάριοι ή
συμβολαιογράφοι στους οποίους είχε ανατεθεί από το κράτος από τον
6ο
αιώνα και μετά η σύνταξη των συμβολαίων και γενικά των
δικαιοπρακτικών εγγράφων των πολιτών. Ο προϊστάμενος των
ταβουλλαρίων έφερε τον τίτλο του «πριμικηρίου»17
, προερχόταν από τα

στελέχη του «συλλόγου» τους και εκλεγόταν με την ψήφο όλων των
συναδέλφων του. Οι υποψήφιοι ταβουλλάριοι έδιναν εξετάσεις σε θέματα
νομικά και εγκυκλίου παιδείας ενώπιον όλων των μελών της συντεχνίας,
ενώ η εγγραφή του «εἰς τὴν ὁμήγυριν τῶν ταβουλλαρίων» στοίχιζε 32
χρυσά νομίσματα.
Οι συνήγοροι (λατ. advocati) γνωστοί επίσης και ως «σχολαστικοί»
ήταν νομικοί σύμβουλοι ή δικηγόροι. Αποτελούσαν ένα είδος δημοσίων
υπαλλήλων τους οποίους διόριζε ο Έπαρχος της Πόλης στα πολιτικά
δικαστήρια και τους μισθοδοτούσε το κράτος. Ο προϊστάμενος των
συνηγόρων έφερε τον τίτλο του «πριμικηρίου» και διοριζόταν από
τον Έπαρχο της Πόλης. Ο θεσμός των συνηγόρων δεν άκμασε για πολύ.
Με την πάροδο των ετών και την ενίσχυση της θέσης των δικαστών ο ρόλος
τους υποβαθμίστηκε και ο αριθμός τους περιορίστηκε.
Στη σχολή των ταβουλλαρίων στην οποία φοιτούσαν και οι
συνήγοροι, δίδασκαν δύο κατηγορίες εκπαιδευτικών: οι «παιδοδιδάσκαλοι
νομικοί» και οι «διδάσκαλοι». Οι πρώτοι ήταν επιφορτισμένοι με τη
διδασκαλία των νομικών μαθημάτων τα οποία αποτελούσαν τη βάση του
επαγγέλματος. Οι δεύτεροι δίδασκαν μαθήματα εγκυκλίου παιδείας. Με την
ίδρυση του «Διδασκαλείου των Νόμων» από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο
Θ’ Μονομάχο, πιθανώς το έτος 1045, η σχολή των ταβουλλαρίων
καταργήθηκε.
Από τον 8ο
αιώνα και μετά λειτουργούσε στην Κωνσταντινούπολη
ειδική σχολή «Νοταρίων» (γραμματέων- γραφέων) και «Ἀσηκρητῶν»
(γραμματέων-ταχυγράφων).
ΑΝΩΤΑΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ
Ι) ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Πολύ πριν ιδρυθεί το πρώτο Πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη,
πολλές άλλες πόλεις της βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν φημισμένες για τις
ανώτερες και ανώτατες σχολές τους, όπως:
α) Στην Αθήνα η Ακαδημία
β) Στην Αλεξάνδρεια, σχολές αστρονομίας, γεωμετρίας και ιατρικής
γ) Στην Αντιόχεια σχολές φιλοσοφίας και ρητορικής
δ) Στη Βηρυτό Νομική Σχόλη
ε) Στην Πέργαμο σχολή Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας
στ) Και από τον 4ο
αιώνα στην Κωνσταντινούπολη Σχολή Δημόσιας
Διοίκησης.18
Από τις αρχές του 6ου
αιώνα και μετά ο αριθμός των
πανεπιστημιακών σχολών της ανατολικής αυτοκρατορίας άρχισε να

μειώνεται, εξαιτίας της πολιτικής του Ιουστινιανού Α’ (527-565 μ.Χ.) κατά
των εθνικών αιρετικών και η ισχυροποίηση και επέκταση των Αράβων19
.
Πριν περάσουμε στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και στις
φάσεις που αυτό διήλθε ανά τους αιώνες, θα αναφερθούμε σε δύο
σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία υπήρξαν φάροι παιδείας στις
επαρχίες της Αυτοκρατορίας.
ΙΙ) ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΒΗΡΥΤΟΥ
Η Βηρυτός διέθετε μία από τις σπουδαιότερες σχολές Νομικής, που ο
Λιβάνιος (4ος
αιώνας) την ονόμαζε «Μητέρα των Νόμων και η οποία
διακρινόταν για τον ιστορικό της προσανατολισμό και τις πνευματικές της
διακρίσεις. Η σχολή ήταν στελεχωμένη με ένα διάσημο σώμα καθηγητών
και κατάρτιζε άριστους νομικούς και άρτια εκπαιδευμένους διοικητικούς
υπαλλήλους με αποτέλεσμα να προσελκύει πλήθος σπουδαστών από όλα
τα μέρη της αυτοκρατορίας. Ο Ιουστινιανός αναγνωρίζοντας την αξία της
αποκαλούσε την Βηρυτό «τροφὸ τῶν νόμων» και στήριζε τη σχολή όχι μόνο
οικονομικά αλλά και ηθικά. Το 551 μ.Χ. ισχυρός σεισμός κατέστρεψε τη
Βηρυτό, η οποία αργότερα μεταφέρθηκε στη Σιδώνα· το πλήγμα που
δέχθηκε η πόλη ήταν τόσο μεγάλο ώστε επέδρασε δυσμενώς ακόμη και στη
λειτουργία της Νομικής σχολής, η οποία μέχρι και την κατάργησή της το
έτος 635 που κατελήφθη από τους Άραβες, δεν μπόρεσε να ανακτήσει την
παλιά της δόξα.
Από τους πλέον διακεκριμένους καθηγητές της σχολής που υπήρξαν
«διδάσκαλοι» ήταν: ο Δωρόθεος20
που διετέλεσε πρύτανης, Ανατόλιος21
και
Θαλλέλαιος,22
ο Τριβωνιανός23
, ο διάσημος νομικός σύμβουλος του
Ιουστινιανού. Οι δύο πρώτοι συμμετείχαν στην επιτροπή που
πραγματοποίησε κατ’ εντολή του Ιουστινιανού την κωδικοποίηση των
νόμων, ενώ ο τρίτος υπήρξε σχολιαστής και μεταφραστής στα ελληνικά
του CodexJustinianus. Άλλοι σπουδαίοι καθηγητές της Νομικής Σχολής
ήταν οι Δημοσθένης, Ευδόξιος, Άμβλιχος, Λεόντιος και άλλοι ενώ στη
σχολή φοίτησαν χιλιάδες μαθητές.
ΙΙΙ. ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ
Στα τέλη του 4ου
αιώνα ιδρύθηκε από τον γηγενή φιλόσοφο των
Αθηνών Πλούταρχο24
, η Νεοπλατωνική Ακαδημία. Έδρα της είχε την οικία
του ιδρυτή της, στις νότιες παρυφές της Ακρόπολης. Από τον 5ο
αιώνα η
Ακαδημία ανέπτυξε ένα νέο δόγμα, μία ιδιότυπη ειδωλολατρική θεολογία.
Μέγιστος διευθυντής υπήρξε ο εκ Κωνσταντινούπολης Πρόκλος (412-485)
που διαδέχτηκε το 437 τον φιλόσοφο Συριανό, διάδοχο του Πλουτάρχου.
Στο τρόπο λειτουργίας της σχολής αναφέρεται ο N.G. Wilson: «Η
Ακαδημία λειτουργούσε σαν ένα ιδιωτικό σχολείο ή μία ιδιωτική λέσχη. Η
διάταξη μερικών μελών της και η απροκάλυπτη αντιχριστιανική τοποθέτησή

τους, εξασφάλιζαν τη διατήρηση της φήμης της». Η φήμη και το πνευματικό
μεγαλείο της Ακαδημίας προφανώς ενόχλησαν τον Ιουστινιανό, ο οποίος αν
και δεν ήταν αντίθετος στη διδασκαλία των κλασικών ελληνικών
γραμμάτων, διαφωνούσε απόλυτα στο να διδάσκονται από ειδωλολάτρες,
οι οποίοι όπως επισημαίνει ο G. Downey, « είχαν τελείως αντίθετη
φιλοσοφική αντίληψη από την κρατούσα βυζαντινή κοσμοθεωρία». Το
κλείσιμο της Νεοπλατωνικής Ακαδημίας είχε πλέον δρομολογηθεί.
IV. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
Η Κωνσταντινούπολη όταν έγινε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας δεν
διέθετε εκπαιδευτική παράδοση. Είναι βέβαιο ότι πολλοί γραμματικοί,
ρήτορες ίσως και φιλόσοφοι συγκεντρώθηκαν εκεί. Υπάρχουν αρκετοί
επιστήμονες που θεωρούν ότι η οργάνωση ανώτερης εκπαίδευσης άρχισε
από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, χωρίς όμως αυτό να επιβεβαιώνεται
από τις πηγές. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Κωνσταντινούπολη έγινε
πνευματική πρωτεύουσα την εποχή του Κωνστάντιου Β’ (337-361 μ.Χ.),
καθώς συγκεντρώθηκαν πολλοί διάσημοι δάσκαλοι που άνοιξαν σχολές και
συγκέντρωσαν συστηματικούς μαθητές ή απλώς ακροατές. Σπουδαιότεροι
από αυτούς ήταν ο Λιβάνιος και ο Θεμίστιος, καθηγητής της φιλοσοφίας ο
οποίος σύμφωνα με τον Κωνστάντιο κατέστησε την Κωνσταντινούπολη,
«ἱκανὸν τῆς παιδεύσεως καταγώγιον».30
Το πρώτο πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε από τον
αυτοκράτορα Κωνστάντιο. Ονομάστηκε «Μέγα Διδασκαλείον»,
στεγαζόταν στο Καπιτώλιο31
και σε αυτό δίδασκαν διαδοχικά οι εθνικοί
ρητοροδιδάσκαλοι και σοφιστές, Λιβάνιος και Θεμίστιος.
Στον τομέα της παιδείας άξιος διάδοχος του Κωνσταντίου στάθηκε ο
Ιουλιανός (361-363 μ.Χ.) που με την αγάπη του για τα αρχαία γράμματα και
την ώθηση που έδωσε στην ανάπτυξη της κλασικής παιδείας κατέστησε
οριστικά την Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα πνευματική πόλη. Ο
Ιουλιανός απομάκρυνε τους χριστιανούς γραμματικούς, ρήτορες ή σοφιστές
από τη δημόσια εκπαίδευση, γιατί δεν του φαινόταν τίμιο οι άνθρωποι αυτοί
να διδάσκουν για «μερικές δραχμές» το αντίθετο από αυτό που πίστευαν:
«Αν θέλουν να διδάσκουν, πρέπει πρώτα να πείσουν όντως τους μαθητές
τους, ότι ούτε ο Όμηρος, ούτε ο Ησίοδος, ούτε κανείς από τους συγγραφείς
που εξηγούν και τους οποίους έχουν καταδικάσει ως ασεβείς, ανόητους και
πλανεμένους ως προς τα θεία, είναι πραγματικά τέτοιοι». Ο Ιουλιανός
πίστευε ότι οι διευθυντές των σπουδών και οι διδάσκαλοι πρέπει να
διακρίνονται πρώτα για το ήθος τους κι έπειτα για τις γνώσεις και την
ευγλωττία τους32
. Ο Ιουλιανός δεν απαγόρευε στους νέους Χριστιανούς να
μελετούν τους Έλληνες συγγραφείς:33
«Πραγματικά δεν θα ήταν ούτε

φυσικό ούτε λογικό να κλείνουμε τον καλό δρόμο σε παιδιά που δεν
ξέρουν ακόμα ποιο δρόμο να ακολουθήσουν. […] Κατά τη γνώμη μου,
πρέπει να διαφωτίζουμε τους ανθρώπους που παραλογίζονται, όχι να
τους τιμωρούμε».34
Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β’ (408-450 μ.Χ.) με εισήγηση της
συζύγου του Αθηναΐδας-Ευδοκίας εξέδωσε στις 27 Φεβρουαρίου 425 νόμο
που στο πρώτο μέρος του ρύθμιζε την κρατούσα κατάσταση και στο
δεύτερο προέβαινε στην αναδιοργάνωση του πανεπιστημίου, του πρώτου
κρατικού πανεπιστημίου με το όνομα «Πανδιδακτήριον» και καθόριζε τη
σύνθεση του διδακτικού προσωπικού.
Αναλυτικότερα ο νόμος35
του Θεοδοσίου ρύθμιζε τα ακόλουθα:
1) Στο πρώτο μέρος καθόριζε ότι οι ιδιωτικοί καθηγητές που αμείβονταν
βέβαια από τους μαθητές τους, μπορούσαν να συνεχίσουν τη διδασκαλία
υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα είχαν ταυτόχρονα και την ιδιότητα του
δημοσίου δασκάλου και δεν θα δίδασκαν σε δημόσιες αίθουσες.
2) Στο δεύτερο μέρος του νόμου ανέφερε τα μαθήματα που θα διδάσκονταν
στο αναδιοργανωμένο πανεπιστήμιο και διόριζε 31 καθηγητές από τους
οποίους 16 για την ελληνική φιλολογία, γραμματική, φιλοσοφία και ρητορική
και 15 για τη λατινική φιλολογία, γραμματική και νομική. Ως προς τις έδρες,
οι λιγότερες ήταν της φιλοσοφίας στην οποία είχε δοθεί μόνο μία.
Η οργάνωση του πανεπιστημίου σε νέες βάσεις είχε ως σκοπό:
α) Να δημιουργήσει «ένα χριστιανικό αντίβαρο», όπως γράφει ο Βρετανός
ιστορικός Norwich, «στο τόσο αξιόλογο αλλά ειδωλολατρικό πανεπιστήμιο
(Ακαδημία) των Αθηνών, που παρά τις συνεχείς προσπάθειες που είχαν
γίνει για να κλείσει, εξακολουθούσε να παραμένει ανοιχτό και να
λειτουργεί».36
2) Να τονίσει έστω και με τη μικρή υπεροχή των ελληνικών εδρών, τον κατ’
εξοχήν ελληνικό πολιτιστικό χαρακτήρα της Νέας Ρώμης και κατά συνέπεια
του ανατολικού κράτους.
3) Να προσελκύσει για σπουδές στην Κωνσταντινούπολη νέους από την
Αρμενία και τις άλλες ανατολικές περιοχές, οι οποίοι μέχρι τότε φοιτούσαν
σε σχολές της Συρίας και της Παλαιστίνης. Φαίνεται ότι οι σκοποί του
Θεοδοσίου εκπληρώθηκαν γιατί πολλοί νέοι από την Αρμενία όπως
μαρτυρούν οι πηγές τις επόμενες δεκαετίες σπούδασαν στην πρωτεύουσα
της Αυτοκρατορίας.
5) Τέλος, να αποκτήσει η σχολή πρακτικότερο χαρακτήρα ώστε να
παρέχονται στην πολιτεία περισσότεροι «νοτάριοι» (γραμματείς),
«συνήγοροι» ή «σχολ αστικοί» (δικηγόροι) και γενικά άτομα ικανά να
επανδρώσουν τον κρατικό μηχανισμό. Η ύπαρξη μίας και μόνο έδρας
φιλοσοφίας έναντι των άλλων επιστημών, καταδεικνύει την πρόθεση του
νομοθέτη.

Η εκλογή των καθηγητών της «Σχολής του Καπιτωλίου» γινόταν με
έγκριση της Συγκλήτου. Μεταξύ των πρώτων επιλεγέντων αναφέρονται οι
Ελλάδιος, Συριανός, Θεόφιλος, Μαρτίνος, Μάξιμος και Λεόντιος, στους
οποίους ο αυτοκράτορας με νόμο της 25ης
Μαρτίου 425 μ.Χ. απένειμε τον
ιδιαίτερα τιμητικό τίτλο του «Comes Primi Ordinis». Δεν μπορούσε να
διοριστεί καθηγητής χωρίς αυστηρή δοκιμασία. Ο υποψήφιος έπρεπε όχι
μόνο να δώσει δείγματα πολυμάθειας, αλλά και να έχει ήθος ανεπίληπτο.
Το πανεπιστήμιο αναδιοργανώθηκε εκ νέου την εποχή του
Ιουστινιανού (527-565 μ.Χ.) και ονομάστηκε «Οἰκουμενικὸν
Διδασκαλεῖον». Η νομική έγινε χωριστή σχολή με διάρκεια φοίτησης 5
ετών, με συστηματικά διαρθρωμένες παραδόσεις, φροντιστήρια και
εξετάσεις και με τη διδασκαλία να γίνεται στη λατινική αλλά και στην
ελληνική γλώσσα. Ως καθηγητές (antecessores) ορίστηκαν οι καλύτεροι
νομομαθείς του κράτους ενώ οι έδρες αυξήθηκαν από δύο σε τέσσερις. Οι
Σπουδαστές μελετούσαν το «Corpus Juris Civilis». Οι πρωτοετείς
σπουδαστές της Νομικής διδάσκονταν τις «Εισηγήσεις» και το πρώτο μέρος
του «Πανδέκτη».37
Οι δευτεροετείς και τριτοετείς διδάσκονταν το δεύτερο
και τρίτο μέρος του «Πανδέκτη». Το τέταρτο έτος ήταν αφιερωμένο σε κατ’
ιδίαν μελέτη καθώς και στη σπουδή του τέταρτου και πέμπτου μέρους του
«Πανδέκτη». Τέλος οι σπουδαστές του πέμπτου έτους ασχολούνταν με τη
μεθοδική και επισταμένη μελέτη του «Κώδικος».38
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φωκά (602-610 μ.Χ.), λέγεται ότι
το πανεπιστήμιο έκλεισε με εντολή του ίδιου του αυτοκράτορα. Στο λόγο
του ο Θεοφύλακτος Σιμοκάτης (6οσ
-7ος
αιώνας) στην αρχή του βιβλίου του
«Ἱστορίαι», η φιλοσοφία αποτεινόμενη στην ιστορία αναφέρει ότι την εποχή
του Φωκά, «τῆς βασιλέως στοᾶς ἐξωστρακίσθην»39. Ο Γάλλος
Βυζαντινολόγος Paul Lemerle, ο οποίος δεν πιστεύει ότι ο Φωκάς έκλεισε
πραγματικά το Πανεπιστήμιο, αποδίδει την παράδοση αυτή στον
Θεοφύλακτο Σιμοκάτη, ο οποίος στο σύγγραμμά του επιδιώκει να
παρουσιάσει «την αντίθεσή του προς το καθεστώς του Φωκά και να υμνήσει
την επιστροφή του προηγούμενου καθεστώτος του Μαυρίκιου».40
Πάντως όπως και αν έχει το θέμα, είτε δηλαδή το πανεπιστήμιο
έκλεισε είτε περιόρισε τη δραστηριότητά του στα χρόνια του Φωκά,
εντούτοις αναβίωσε γρήγορα την εποχή του διαδόχου του Ηρακλείου (610-
641 μ.Χ.), οπότε και έλαβε εκ νέου την ονομασία, «Πανδιδακτήριον».
Εντούτοις από την εποχή αυτή οι νομικές σπουδές παύουν πλέον να
αποτελούν εξειδικευμένη μορφή εκπαίδευσης, όπως επί Ιουστινιανού και
εντάσσονται στο γενικότερο πρόγραμμα των πανεπιστημιακών
σπουδών.41
Το σύστημα αυτό θα ισχύσει μέχρι και το 1045, οπότε
λειτούργησε και πάλι στο πανεπιστήμιο χωριστή Νομική σχολή.

Δυστυχώς όμως το πανεπιστήμιο δεν λειτούργησε για πολύ. Επειδή
οι καθηγητές που σύμφωνα με ανώνυμο συγγραφέα προέρχονταν από την
τάξη των μοναχών42
, ήταν αντίθετοι στις εικονομαχικές δοξασίες του
αυτοκράτορα, ο Λέων Γ’ έκαψε το 727 ή κατά τον Paul Lemerle το 726 το
ίδρυμα και τη δημόσια βιβλιοθήκη του, -η οποία υπολογιζόταν σε 36.500
τόμους!- και μαζί του κατά μία εκδοχή όλους τους καθηγητές του
πανεπιστημίου. Ας παρακολουθήσουμε όμως τί αναφέρει ο χρονογράφος
Ιωάννης Ζωναράς( 12ος
αιώνας) για τη δήθεν πυρπόληση του
πανεπιστημίου και των καθηγητών του από τον Λέοντα Γ’:
Οἶκος ἦν ἐν τῇ καλουμένῃ Βασιλικῇ, ἐν ᾧ καὶ βίβλοι τῆς τε θύραθεν
σοφίας καὶ τῆς εὐγενεστέρας καὶ θεοτέρας πολλαὶ ἐναπέκειντο. Ἦν δὲ
οὖτος ἀνέκαθεν τοῦ προύχοντος ἐν λόγοις κατοικήτηριον, ὃν οἰκουμενικὸν
ἐκάλουν διδάσκαλον· ὃς καὶ δώδεκα εἶχεν ἑτέρους συνοικοῦντας αὐτῷ,
κακείνους τῆς λογικῆς παιδείας μετέχοντας κατὰ τὸ ἀκρότατον. […] Παρ’
αὐτοῖς ἐφοίτων οἷς ἔμελλε λογικῆς παιδείας καὶ γνώσεως, οὓς καὶ ὁ
βασιλεύων συμβούλους ἐν τοῖς πρακτέοις πεποίητο. Τούτους οὖν εἰ ἕλοι
καὶ τῆς αὐτοῦ ποιήσαιτο γνώμης, ἔκρινε τὸ πᾶν κατεργάσεσθαι. Καὶ τοὺς
ἄνδρας μεταστειλάμενος τὴν περὶ τῶν σεβαστῶν εἰκόνων γνώμην αὐτοῦ
τὴν πονηρᾶν αὐτοῖς ἐκοινώσατο. Οἱ δὲ οὐχ ὅσον οὐχ ὡμοδόξουν αὐτῷ,
ἀλλὰ καὶ αὐτὸν μεταστήσαι τῆς γνώμης ταύτης ἐπεχείρουν ὁλοσχερῶς,
πῇ μὲν καταψῶντες τὸν θῆρα τὸν λεοντώνυμον καὶ κατεπάδοντες καὶ
διελέγχοντες τὴν ἀσέβειαν. Ὁ δὲ ὡσεὶ ἀσπὶς ἔβυε τὰ ὦτα καὶ φωνῆς
ἐπαδόντων οὐκ ἢκουεν οὐδ’ ἐφαρμακεύετο παρὰ τῶν σοφῶν. Πολλάκις
οὖν αὐτοῖς προσῳμιληκὼς καὶ τὴν αὐτῶν μετάθεσιν ἀπογνούς, τοὺς μὲν
ἀφῆκεν εἰς τὴν σφετέραν πορευθῆναι διατριβήν, τὸν οἶκον ἐκείνον δηλαδὴ
τὸν βασίλειον, αὐτὸς δὲ κελεύσας εὔπρηστον ὕλην συναχθῆναι πολλὴν
καὶ πέριξ τοῦ οἴκου τεθεῖσαν ἀναφθῆναι νυκτός, οὕτω καὶ τὸν οἶκον σὺν
ταῖς βίβλοις καὶ τοὺς σοφοὺς ἐκείνους ἄνδρας καὶ σεβασμίους
κατεύκασεν».43
Ο χρονογράφος Θεοφάνης ο Ομολογητής (760-818 μ.Χ.) θρηνώντας
για την πυρπόληση και καταστροφή του πανεπιστημίου γράφει: «Τὰ
παιδευτήρια σβεσθῆναι καὶ τὴν εὐσεβῆ παίδευσιν τὴν ἀπὸ τοῦ ἐν ἁγίοις
Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου καὶ μέχρι νῦν κρατήσασαν, ἦς καὶ μετὰ
ἄλλων πολλῶν καλῶν καθαιρέτης ὁ σαρακηνόφρων οὗτος Λέων
γέγονεν».44
Επίσης τα Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως (10ος
αιώνας), χωρίς
να μνημονεύουν την καταστροφή του καθιδρύματος, σημειώνουν ότι το
«Πανδιδακτήριον» παρέμεινε «εἰς τὸ τετραδήσιον τὸ Ὀκτάγωνον»

μέχρι «τοῦ δεκάτου χρόνου Λέοντος τοῦ Συρογενοῦς», δηλαδή μέχρι το
727 μ.Χ. Τέλος ο ανώνυμος συγγραφέας της Συνόψεως
Χρονικής (13ος
αιώνας), αναφερόμενος στην αντιδικία του Λέοντα με τους
«διδασκάλους» του πανεπιστημίου σχετικά με το θέμα των εικόνων ιστορεί
τα εξής: ο αυτοκράτορας αφού απέτυχε να πείσει τους «ἱεροὺς ἐκείνους καὶ
λογίους ἄνδρας» τους «γνώσει καὶ ἀρετῇ τῶν ἄλλων ἐξοχωτάτους» να
αποδεχθούν την «ἑαυτοῦ κακοδοξίαν» τον «μέγιστον καὶ περιφανῆ
βασιλικὸν οἶκον» όπου βρισκόταν εγκατεστημένο το «Πανδιδακτήριον»
«καὶ ταῖς ἐν αὐτῷ ἀποτεθησαυρισμέναις ἱεραῖς βίβλοις τῆς θείας Γραφῆς
καὶ τῆς ἔξωθεν σοφίας» καθώς και όλους όσοι «πᾶσαν λογικὴν
ἐπιστήμην […] καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἅπασαν θεοσοφίαν, τοὺς
μανθάνειν βουλομένους […] ἐδίδασκον ἀμισθί», «πυρὶ συγκατακαίει
καὶ παντελεῖ ἀφανείᾳ παραδίδει, ὁ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἄξιος».
Ωστόσο στις μέρες μας αμφισβητείται σοβαρά ο ισχυρισμός των
βυζαντινών ιστορικών και χρονογράφων ότι ο Λέων Γ’ παρέδωσε
εσκεμμένα στο πυρ το πανεπιστήμιο και τη βιβλιοθήκη και προκάλεσε το
θάνατο των πανεπιστημιακών καθηγητών. Αναφέρει συγκεκριμένα η
ιστορικός Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου: «Ἡ πυρπόλησις του
Πανδιδακτηρίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως μετὰ τῶν ἐν αὐτῷ διδασκόντων
καὶ τῆς συνεχομένης βιβλιοθήκης παραδιδομένη ὑπὸ μεταγενεστέρων
χρονογράφων θεωρεῖται σήμερον ὡς κακόβουλος ἐπινόησις τῆς ἀντιπάλου
παρατάξεως (τῶν εἰκονοκλαστῶν)»45
. Ο Paul Lemerle υποστηρίζει ότι
« Τὸ ὁλοκαύτωμα ἑνὸςἰδρύματος ἀνώτερης ἐκπαίδευσης μὲ τοὺς καθηγητές
του καὶ τὴ βιβλιοθήκη του, ποὺ δῆθεν τὸ διέταξε ὁ Λέων Γ’ το 726,
εἶναι ἕνας μύθος που δημιουργήθηκε ἀργότερα ἀπὸ τὴν ταραγμένη
φαντασία τῶν λαϊκῶν καὶ μοναστικῶν εἰκονολατρικῶν κύκλων, μέσα
στὸν ἐνθουσιασμό τους γιὰ τὸν θρίαμβο τῶν εἰκόνων». Και καταλήγει:
« καὶ κυρίως ὁ Λέων Γ’, στὴν πρώτη περίοδο τῆς βασιλείας του,
δεν ὑπήρξαν οἱ διῶκτες ποὺ θέλει νὰ παρουσιάσει ἡὀρθόδοξη πίστη».46
Μύθος λοιπόν, ιστορικό γεγονός ή εγκληματική πράξη που
αποδίδεται στον Λέοντα Γ’; Η απάντηση μοιάζει να είναι αρκετά
δύσκολη. Αν ακόμη θεωρηθεί ως αποκύημα της φαντασίας των
εικονολατρών δεν παύει να κρύβει κάποιον πυρήνα αλήθειας. Κατά την
άποψη του γράφοντος, δεν αποκλείεται να καταστράφηκαν πραγματικά το
πανεπιστήμιο και η βιβλιοθήκη από φωτιά είτε τυχαία είτε κατά τη διάρκεια
των διαφόρων εσωτερικών συγκρούσεων και ταραχών, όπως συμβαίνει σε
τέτοιου είδους περιπτώσεις. Πάντως φαίνεται δύσκολο ο Λέων Γ’ να
προέβη ηθελημένα σε μια τέτοια παράλογη πράξη.

Το πανεπιστήμιο λειτούργησε πάλι με μέριμνα του «καίσαρος»
Βάρδα, θείου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’ (842-867 μ.Χ.), λίγο μετά το 843 ή
κατά τον Ch. Diehl το 850 ή κατά τον Paul Lemerle το 855 με 856.47
Ο
Βάρδας στελέχωσε το Πανεπιστήμιο (Πανδιδακτήριον) με κατάλληλο
διδακτικό προσωπικό και το εγκατέστησε σε αίθουσες του ανακτόρου
της Μαγναύρας48
, τμήμα του οποίου είχε φροντίσει να διατεθεί γι’ αυτόν
τον σκοπό.
Πρώτος καθηγητής διορίστηκε ο Λέων49
, ο φιλόσοφος ή Μαθηματικός
(790-869) που είχε προηγουμένως διδάξει ιδιωτικά και δημόσια στην
Κωνσταντινούπολη για 15 έως 20 έτη (820-838 περίπου) και είχε αποκτήσει
μεγάλη φήμη λόγω της ευρείας μόρφωσής του. Για τον Λέοντα ο Αββασίδης
χαλίφης Al Mamûn (818-833), ο οποίος είχε πληροφορηθεί την ύπαρξή του
από έναν βυζαντινό μαθητή του φιλοσόφου, αιχμάλωτου των Αράβων,
προσέφερε στον αυτοκράτορα Θεόφιλο (829-842) το ποσό των 20
κεντηναρίων χρυσού προκειμένου να τον «δανειστεί» για μερικούς μήνες. Ο
Λέων προτίμησε όμως να αποποιηθεί την προσφορά και να τον διορίσει
δημόσιο διδάσκαλο στην πρωτεύουσα, όπου ο Λέων έδινε τακτικά διαλέξεις
στην εκκλησία των Σαράντα Μαρτύρων. Ο Λέων υπήρξε μία από τις
σημαντικότερες μορφές στον χώρο των γραμμάτων τον 9ο
αιώνα. Υπήρξε
μία μορφή πανεπιστήμονα που ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, τα
μαθηματικά, την γεωμετρία, την αστρονομία και την αστρολογία, ενώ του
αποδίδονται και διάφορες πρακτικές εφαρμογές.
Μεταξύ των καθηγητών της Μαγναύρας κατά τον 9ο
αιώνα πολλοί
ιστορικοί συγκαταλέγουν και τον Θεσσαλονικέα ιεραπόστολο των Σλάβων
Κύριλλο- Κωνσταντίνο (περίπου 827-869) καθώς και τον λόγιο,
μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Φώτιο (δύο πατριαρχίες: 858-
867 και 877-886). Για τον Κύριλλο ο Βρετανός ιστορικός Norwich μας
πληροφορεί ότι: « ανέλαβε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα την έδρα της
φιλοσοφίας στην Μαγναύρα»51
ενώ ο D. Nicol αναφέρει ότι «διαδέχθηκε τον
φίλο του Φώτιο στην έδρα της φιλοσοφίας» στο ίδιο πανεπιστήμιο.52
Αναφορικά με τον Φώτιο, η άποψη ότι διετέλεσε καθηγητής στο
πανεπιστήμιο της Μαγναύρας ή ότι δίδαξε ιδιωτικά, βρίσκει αντίθετο
τον Paul Lemerle: «Όσο είναι βέβαιο ότι ο Λέων υπήρξε εξ επαγγέλματος
καθηγητής, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι ο Φώτιος δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο.
Όσα και αν λέγονται και αν επαναλαμβάνονται για το αντίθετο δεν
στηρίζονται πουθενά, και μου φαίνεται ότι αν ο Φώτιος είχε, έστω και για ένα
διάστημα διδάξει επαγγελματικά, θα σωζόταν τουλάχιστον κάποια μαρτυρία.
Δεν σώζεται καμία».53
Το ενδιαφέρον του Βάρδα για τους σπουδαστές ήταν πολύ μεγάλο. Ο
ιστορικός Ιωσήφ Γενέσιος (10ος
αιώνας) γράφει ότι: «ἐφ’οἷς ἐκ φιλοπονίας
ἐπιχωριάζων συχνῶς καὶ τῶν μαθητιώντων ἑκάστου τὸ ἐπιτήδειον ἐννοῶν
χρησταῖς ἐλπίσιν ὑπέτρεφεν»54
. Χάρη στο Πανεπιστήμιο της Μαγναύρας

και στην ιδιαίτερη μέριμνα που έδειξε γι’ αυτό ο Βάρδας αναγεννήθηκαν τα
γράμματα και οι επιστήμες που είχαν παραμεληθεί και παρακμάσει όπως
λέγει ο χρονογράφος Γεώργιος Κεδρηνός, «τῇ τῶν
κρατούντων ἀγροικίᾳ καὶ ἀμαθείᾳ» (επειδή οι κρατούντες ήταν αγροίκοι και
αμαθείς).
Μεγάλο ενδιαφέρον για το Πανεπιστήμιο της Μαγναύρας έδειξαν
επίσης οι αυτοκράτορες της Μακεδονικής Δυναστείας (867-1059),
Βασίλειος Α’ (867-886), Λέων ΣΤ’ (886-912) και Κωνσταντίνος Ζ’
Πορφυρογέννητος (913-959). Ο τελευταίος μάλιστα για τις ανανεωτικές του
πρωτοβουλίες εξυμνήθηκε από τους βυζαντινούς ιστορικούς και
χρονογράφους στην εποχή του. Στο προοίμιο των «Γεωπονικῶν»55
ο
ανώνυμος συγγραφέας του απευθυνόμενος στον
Πορφυρογέννητο: «Πρῶτα μὲν γὰρ φιλοσοφίαν τε καὶ ῥητορικὴν ἤδη
παρερρυκηίας καὶ πρὸς ἀχανῆ βυθὸν τῆς λήθης καταδεδυκυίας
εὐμηχάνως καὶ συνετῶς ἀνείλκυσας, τὴν κραταιάν σου χεῖρα ταύταις
προσεπιδούς. Ἔπειτα δὲ καὶ πᾶσαν ἀλλην ἐπιστήμην τε καὶ τέχνην πρὸς
καινισμὸν ἐπανήγαγες»56
Την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ’ στο πανεπιστήμιο υπήρχαν τέσσερις
έδρες: της φιλοσοφίας, της γεωμετρίας, της αστρονομίας και της ρητορικής,
ενώ διδάσκονταν συμπληρωματικά η αριθμητική, η γραμματική, η
νομολογία, η ιατρική και η μουσική. Ο ίδιος αυτοκράτορας είχε μεριμνήσει
ώστε το πανεπιστήμιο να επανδρωθεί με αξιόλογους καθηγητές. Ο
Πορφυρογέννητος, όπως αναφέρουν οι Συνεχιστές του Θεοφάνη του
Ομολογητή, «παιδευτὰς δὲ ἀρίστους προκέκρινεν· εἰς Κωνσταντῖνον
πρωτοσπαθάριον τὸν τηνικαῦτα μυστικὸν τὸ τῶν φιλοσόφων
παιδοτριβεῖον δέδωκεν, εἰς δὲ τὸ τῶν ῥητόρων Ἀλέξανδρον μητροπολίτην
Νικαίας, εἰς δὲ τὸ τῆς γεωμετρίας Νικηφόρον πατρίκιον τὸν γαμβρὸν
Θεοφίλου ἐπάρχου τοῦ Ἐρωτικοῦ, εἰς δὲ τὸ τῶν ἀστρονόμων Γρηγόριον
ἀσηκρήτιν»57
. Ο Κωνσταντίνος Ζ’ έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για την
πρόοδο των σπουδαστών και άλλοτε τους προσκαλούσε να γευματίσουν
μαζί του, άλλοτε επισκεπτόταν ο ίδιος το πανεπιστήμιο ενώ άλλοτε τους
βοηθούσε οικονομικά και τους απηύθυνε παραινέσεις: Καὶ πολλὴν
ἐπιμέλειαν καὶ σπουδὴν εὶς τοὺς φοιτητὰς ὁ αὐτοκράτωρ ἐποιεῖτο,
ὁμοδιαίτους καὶ ὁμοτραπέζους τούτους καθ’ ἑκάστην ποιῶν καὶ ἀργύρια
παρέχων, καὶ ὁμιλίας μετ’ αὐτῶν προσηνεῖς ποιούμενος».
Η συνέχιση της λειτουργίας του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος
της χώρας μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου είναι
αβέβαιη. Οι στρατιωτικοί αυτοκράτορες που ακολούθησαν, απασχολημένοι
με την επέκταση και τη σταθεροποίηση των συνόρων της αυτοκρατορίας,

παραμέλησαν για ένα περίπου αιώνα την παιδεία. Ο Βασίλειος ο Β’ για
παράδειγμα που ύψωσε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο απόγειο της
δόξας της, δεν είχε πνευματικά ενδιαφέροντα και δεν ασχολούταν με τα
γράμματα, ούτε εκτιμούσε τη μόρφωση. Ο Βασίλειος, γράφει ο
χρονογράφος Ιωάννης Ζωναράς, «οὐδὲ τῶν λογίων ἀνδρῶν ἐπεστρέφετο,
αλλὰ καὶ τοὺς λόγους ἥγητο περιττόν τι χρῆμα καὶ οὒκ ὀνήσιμον· ὅθεν
ἀπολεξάμενος ἑαυτῷ οὔτε τῷ γένει οὐτε μέντοι ἐν λόγῳ τὸ ἐπίσημον
ἔχοντας, ἐκείνοις τάς τε βασιλείους ἐπιστολὰς ἐνεχείρισε καὶ ἐκοινώνει
τῶν βουλευμάτων, καὶ αὐτὸς ἐκείνοις ἀφελῶς τὰς γραφὰς ὡς ἔτυχεν
ὑπηγόρευεν».58
Η αδιαφορία που έδειξαν οι «Μακεδόνες» αυτοκράτορες της
περιόδου μέσα 10ου
- μέσα 11ου
αιώνα για την καλλιέργεια των γραμμάτων
και την προαγωγή της γνώσης, σε συνάρτηση με τον περιορισμό ή την
περικοπή της χρηματοδότησης των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων
εγκυκλίου και ανώτατης παιδείας που επιβλήθηκε προς αντιμετώπιση
των μεγάλων στρατιωτικών δαπανών, οδήγησαν πολλά από αυτά τα
ιδρύματα στον μαρασμό και στην αναστολή της λειτουργίας τους. Ωστόσο οι
ιδιωτικοί διδάσκαλοι και οι εκκλησιαστικές σχολές εξακολούθησαν να
διδάσκουν, ενώ οι Βυζαντινοί λόγοι συνέχισαν το πνευματικό τους έργο,
δραστηριότητες που καρποφόρησαν αργότερα κατά την πνευματική
αναγέννηση των μέσων του 11ου
αιώνα.
Οι σπουδές αναζωπυρώθηκαν μεταξύ των ετών 1045-1047 όταν ο
αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ’ Μονομάχος (1042-1055) ίδρυσε δύο
ανώτατες σχολές, τη Φιλοσοφική και τη Νομική. Ο αυτοκράτορας,
μνημονεύει ο ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης (11ος
αι.), « μουσεῖον τῆς
νομοθετικής ἀναγείρας καὶ νομοφύλακα προστησάμενος. Ἀλλὰ καὶ τοῦ
τῆς φιλοσοφίας οὐρανοβάμονος ἐπεμελήθη μαθήματος, πρόεδρον τῶν
φιλοσόφων προχειρισάμενος ἄνδρα τῶν καθ’ἡμᾶς διαφέροντα γνώσει, καὶ
τοὺς νέους πρὸς ἄσκησιν τῶν σοφῶν λόγων καὶ μαθημάτων προυτρέψατο
σὺν τῷ εὐμαρεῖ τῶν διδασκάλων, καὶ γερῶν τούτους ἐν τῷ δημηγορεῖν
βασιλικῶν ἀξιῶν».59
Την περίοδο μέσα 11ου
αρχές 13ου
αιώνα ενδιαφέρον για τα γράμματα
έδειξαν οι αυτοκράτορες Ισαάκιος Α’ Κομνηνός (1057-1059), Κωνσταντίνος
Ι’ Δούκας (1059-1067) και Αλέξιος Α’ Κομνηνός (1081-1118).60
Κατά τον
χρονογράφο Ιωάννη Ζωναρά (12ος
αι.) ο Ισαάκιος Α’ «λόγοις μὲν οὐχ
ὡμιληκώς, προσέχων δ’αὐτοῖς καὶ τοὺς τούτων τροφίμους
προσδεχόμενος». (Μολονότι ο ίδιος δεν είχε αποκτήσει μόρφωση φρόντιζε
τα γράμματα και συναναστρεφόταν τους λογίους). Αλλά και ο Κωνσταντίνος
Ι’, όπως αναφέρει ο ίδιος συγγραφέας, «λόγοις δὲ οὐχ ὁμιληκὼς ἡγάπα

τούτους καὶ τοὺς λογίους ἐσέβετο καὶ ἔλεγε βούλεσθαι μᾶλλον ἐκ λόγων
ἢ τῆς βασιλείας γνωρίζεσθαι». (Παρόλο που δεν είχε λάβει μόρφωση,
αγαπούσε τα γράμματα και σεβόταν τους λογίους λέγοντας πως
προτιμούσε να ξεχωρίζει για την παιδεία παρά για το αξίωμά του). Τέλος ο
Αλέξιος Α’, αναφέρει η κόρη του Άννα Κομνηνή, όταν ανέλαβε την εξουσία,
«ἐπεὶ δὲ τὰ ὡδὶ παιδείας εὗρε ἁπάσης ἐνδεῶς ἔχοντα καὶ τέχνης λογικῆς,
τοῦ λόγου πόρρω ποὺ ἀπελαθέντος, αὐτὸς εἴ που σπινθῆρές τινὲς ἦσαν
τούτου ὑπὸ σποδιᾷ κρυπτόμενοι, ἀναχωννύειν ἠπείγετο. Καὶ τοὺς ὅσοι
περὶ τὰ μαθήματα ἐπιρρεπῶς εἶχον (ἦσαν γάρ τινες καὶ οὗτοι βραχεῖς,
καὶ οὗτοι μέχρι τῶν Ἀριστοτελικῶν ἑστηκότες προθύρων), τούτους πρὸς
μάθησιν ὀτρύνων, οὐκ ἐνεδίδου, προηγεῖσθαι δὲ τὴν τῶν θείων βίβλων
μελέτην τῆς ἑλληνικῆς παιδείας ἐπέτρεπε».61
Ο Αλέξιος μερίμνησε
επίσης για τη δημιουργία «σχολής γραμματικού» στο ορφανοτροφείο που
είχε ήδη συστήσει. Ωστόσο ο Ιωάννης Ζωναράς θέλοντας ίσως να
παρουσιάσει τους επαίνους της Άννας για τον πατέρα της ως
υπερβολικούς, διατείνεται ότι ο Αλέξιος, «λόγους οὐχ ὡς ἔδει τιμῶν» (Στα
γράμματα δεν έδινε την αξία που έπρεπε). Οι υπόλοιποι αυτοκράτορες της
δυναστείας των Κομνηνών και εκείνοι της δυναστείας των Αγγέλων
κράτησαν έναντι των γραμμάτων στάση αδιάφορη και σε ορισμένες
περιπτώσεις εχθρική.
Κατά τη διάρκεια της φραγκοκρατίας (1204-1261) η πανεπιστημιακή
μόρφωση συνεχίστηκε στην ελληνική αυτοκρατορία της Νίκαιας. Στην
κατακτημένη Κωνσταντινούπολη, η ελληνική παιδεία περιορίστηκε στις
εκκλησιαστικές σχολές που λειτουργούσαν σε διάφορες μονές, όπως στη
μονή του Ακαταλήπτου Χριστού και στη Μονή της Χώρας. Οι σχολές αυτές
φαίνεται ότι είχαν περιλάβει στην ύλη της εκτός από θεολογικά μαθήματα
και κάποια μαθήματα της θύραθεν παιδείας. Αντίθετα στη Νίκαια ιδρύθηκαν
σχολές υψηλού επιπέδου από ανθρώπους των γραμμάτων που στην
πλειονότητά τους είχαν σπουδάσει στην Κωνσταντινούπολη πριν από το
1204. Οι πιο γνωστοί από αυτούς υπήρξαν ο αρμενικής καταγωγής Μιχαήλ
Σεναχηρείμ, ερμηνευτής και υπομνηματιστής του Ομήρου, ο Θεόδωρος
Εξαπτέρυγος (1180-1236), διδάσκαλος της ποίησης και της ρητορικής και ο
μεταγενέστερος τους Νικηφόρος Βλεμμύδης (1197-1269) που σπούδασε σε
διάφορες σχολές της Μικράς Ασίας μέχρι το 26ο
έτος της ηλικίας του. Ο
χαρακτήρας του Βλεμμύδη ήταν ιδιαίτερα εριστικός και μολονότι είχε
ευρύτατη μόρφωση και τα συγγράμματα του εκτείνονταν σε όλους τους
τομείς της βυζαντινής γραμματολογίας, οι σχέσεις του με τους άλλους
λογίους της εποχής του αλλά και με τους μαθητές του ήταν εξαιρετικά
δύσκολες. Δίδαξε θεολογία, φιλοσοφία, ιατρική και ρητορική. Μεταξύ των
μαθητών του συγκαταλέγονταν ο πολιτικός, ιστορικός, και διδάσκαλος

Γεώργιος Ακροπολίτης και ο αυτοκράτορας Νικαίας Θεόδωρος Β’
Λάσκαρις.
Οι ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, Ιωάννης Βατάτζης
(1222-1254) και Θεόδωρος Β’ Λάσκαρις (1254-1258) υπήρξαν μεγάλοι
προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας. Ίδρυσαν σχολές όχι μόνο στη
Νίκαια αλλά και σε άλλες πόλεις της Αυτοκρατορίας, μεριμνώντας για την
κάλυψη των δαπανών λειτουργίας τους και των εξόδων διδασκόντων και
διδασκομένων. Ο ανώνυμος συγγραφέας της «Συνόψεως Χρονικής»
(13ος
αι.) αναφέρει ότι ο Θεόδωρος Β’ ανήγειρε στη Νίκαια τον Ναό του
«Χριστομάρτυρος Τρύφωνος […] καὶ σχολεῖα γραμματικοῦ καὶ ῥητόρων
ἔταξεν ἐν αὐτῷ, διδασκάλους ἐπιστήσας καὶ μαθητὰς ἀποτάξας, ἐκ
βασιλικῶν θησαυρῶν τὰ σιτηρέσια τούτους ἔχειν διορισάμενος
φιλοτίμως»62
.
Ένας άλλος λόγιος, ο μαθητής και προστατευόμενος του Γεωργίου
Ακροπολίτη, Γεώργιος ο Κύπριος που ως Γρηγόριος Β’ διετέλεσε
Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (1283-1289), αναφέρει στην
αυτοβιογραφία του ότι στη Νίκαια παρεχόταν κανονικά η κατά παράδοση
«ἐγκύκλιος παιδεία» και αποκαλεί την πόλη «θαυμασίαν καὶ πολυέραστον
τῶν λόγων πηγήν». Η έλλειψη βιβλίων, ένα από τα μεγαλύτερα
προβλήματα της περιόδου αυτής, αντιμετωπίστηκε με την αποστολή του
Νικηφόρου Βλεμμύδη το 1239-1240 στον Άθω, στη Θεσσαλονίκη, στη
Λάρισα και στην Αχρίδα προς αναζήτηση χειρογράφων για τη βιβλιοθήκη
που είχε ιδρύσει ο Βατάτζης στη Νίκαια.
Στην ελληνική αυτοκρατορία της Τραπεζούντας η δυναστεία των
Μεγάλων Κομνηνών (1204-1261) προστάτευσε και προήγαγε την παιδεία.
Στην ανύψωση της παιδείας στην Τραπεζούντα συνετέλεσαν επίσης και οι
λόγιοι που είχαν σπουδάσει στην Κωνσταντινούπολη και είχαν κατά
καιρούς μεταβεί στην πρωτεύουσα των Μεγάλων Κομνηνών. Στην
κατηγορία αυτή ανήκουν ο σκευοφύλακας Λάζαρος, ο χρονογράφος Μιχαήλ
Πανάρετος (14ος
αιώνας), ο ιατροφιλόσοφος, θεολόγος και πολιτικός
Γεώργιος Αμιρούτζης (15ος
αι.) και ο πολυγραφότατος Βησσαρίων (1403-
1472) αρχικά μητροπολίτης Νίκαιας και από το 1439 καρδινάλιος της
Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Ο ιδρυτής της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας Αλέξιος Α’ Μέγας
Κομνηνός (1204-1222), μερίμνησε ώστε η νέα πρωτεύουσα του κράτους
του να αποκτήσει σχολεία όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης.
Σημαντικότερη όλων υπήρξε η ανωτέρα σχολή θετικών επιστημών, η οποία
λειτούργησε κατά το διάστημα 1204-1461. Στη σχολή δίδαξαν διακεκριμένοι
λόγιοι όπως ο ιατρός και αστρονόμος Γρηγόριος (ή Γεώργιος) Χιονιάδης
(μέσα 13ου
-μέσα 14ου αιώνα) πριν από την προχείρισή του σε επίσκοπο

Ταυρίδας (1305-1310), ο κληρικός Μανουήλ (14ος
αι.), ο πρωτονοτάριος και
πρωτοβεστιάριος Κωνσταντίνος Λυκίτης (14ος
αι.) κ.α.63
Στο Δεσποτάτο της Ηπείρου η παρουσία του «γραμματικού» και
ποιητή Κωνσταντίνου Ερμονιακού στην Άρτα στις αρχές του 14ου
αιώνα
μαρτυρεί τη λειτουργία σχολείου της «θύραθεν παιδείας» στην πόλη κατά
την περίοδο αυτή. Ο Ερμονιακός έγινε κυρίως γνωστός από τη διασκευή σε
δημώδη γλώσσα των «Τρωικών Πολέμων», την οποία εκπόνησε κατόπιν
εντολής του δεσπότη της Ηπείρου, Ιωάννη Β’ Κομνηνού Αγγέλου Δούκα
(1323-1335) με βάση την «Ιλιάδα» και τις «Αλληγορίες στην Ιλιάδα» του
Ιωάννη Τζέτζη (1110-1180).
Στη λατινική Κωνσταντινούπολη ο Φράγκος αυτοκράτορας
Βαλδουίνος Α’ (1204-1205) προσπάθησε να ιδρύσει λατινικό πανεπιστήμιο,
όμως το αίτημά του δεν ικανοποιήθηκε επειδή αντέδρασε το πανεπιστήμιο
των Παρισίων.64
Με την εκδίωξη των Λατίνων και την ανάκτηση της
Κωνσταντινούπολη από τον καίσαρα Αλέξιο Στρατηγόπουλο στις 25 Μαΐου
1261, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγος (1259-1282) επανίδρυσε
το φιλοσοφικό τμήμα του Πανεπιστημίου. Ως πρώτος «Ύπατος των
Φιλοσόφων» διορίστηκε ο πολιτικός και ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης
(1217-1282), μαθητής του Νικηφόρου Βλεμμύδη, ο οποίος δίδασκε
μαθηματικά στους σπουδαστές της φιλοσοφίας με βάση τον Ευκλείδη και
τον Νικόμαχο65
και χρησιμοποιούσε ως χώρο διδασκαλίας τα υπερώα της
Αγίας Σοφίας. Επόμενος «Ύπατος των Φιλοσόφων» υπήρξε ο Ιωάννης
Πεδιάσιμος (13ος
-14ος
αιώνας), μαθητής του Γεωργίου Ακροπολίτη και από
το έτος 1284 «Χαρτοφύλαξ Βουλγαρίας». Ο Πεδιάσιμος που δίδαξε και
στην Αχρίδα, συνέγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων, πιθανόν για
παιδαγωγικούς λόγους σχετικά με τη μυθολογία, τη γεωμετρία, τη μουσική,
την αστρονομία, την ιατρική και τη συλλογιστική.
Ο διάδοχος του Μιχαήλ, αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β’ Παλαιολόγος
(1282-1328), αναδιοργάνωσε το Πανεπιστήμιο και περιέλαβε σε αυτό
Νομικό τμήμα με το όνομα «Βασιλικόν» ή «Καθολικὸν Μουσεῖον».
Διευθυντής του «Μουσείου» ανέλαβε ο Θεόδωρος Υρτακηνός (13ος
-
14ος
αιώνας), ο οποίος δίδαξε γραμματική και ρητορική. Το 1348 διορίστηκε
στο Νομικό τμήμα ως «αντικήνσωρ» (νομοδιδάσκαλος) ο Κωνσταντίνος
Αρμενόπουλος66
(1320-1380 ή 1383), τελευταίος Έλληνας νομομαθής της
βυζαντινής περιόδου. Ο Αρμενόπουλος δίδαξε νομικά μέχρι το έτος 1350
οπότε αναδείχθηκε «Κριτής του Δρόμου» (ανώτατος δικαστής).
Στις αρχές του 15ου
αιώνα επί αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου
(1391-1425) το «Καθολικὸν Μουσεῖον» αναδιοργανώθηκε και πάλι και
στεγάστηκε σε χώρους του «Ξενῶνος τοῦ Κράλη»67
στη μονή του Αγίου
Ιωάννη της Πέτρας. Την εποχή αυτή έρχονταν να σπουδάσουν στην
Κωνσταντινούπολη Ιταλοί και άλλοι δυτικοευρωπαίοι. Ανάμεσά τους ήταν

πολλοί ανθρωπιστές που επέστρεφαν στις χώρες τους μεταδίδοντας τις
ελληνικές ιδέες και απόψεις. Όπως γράφει ο σοβιετικός ιστορικός Μ.
Λεφτσένκο, «Το Βυζάντιο εξακολουθούσε να κρατεί, όπως κα στα πριν
χρόνια, τον ρόλο του κέντρου της πνευματικής ακτινοβολίας. Όπως και
στους πιο καλύτερους καιρούς οι σχολές της Κωνσταντινούπολης
τραβούσαν τη νεολαία όχι μόνο από τις χώρες που μιλούσαν την ελληνική
γλώσσα, μα και από τις χώρες της χριστιανικής Ανατολής και ακόμη της
Ιταλίας, όπου ξυπνούσε η ουμανιστική κίνηση».68
Ο πάπας Πίος Β’ (1458-
1464) θαύμαζε την ελληνική διανόηση και αποκαλούσε την
Κωνσταντινούπολη «οἶκο τῶν γραμμάτων καὶ ἀκρόπολη τῆς ὑψηλῆς
φιλοσοφίας».
Ένας από τους σπουδαιότερους διδασκάλους του «Μουσείου»
υπήρξε ο λόγιος και διπλωμάτης Μανουήλ Χρυσολωράς (1350-1415). Την
περίοδο 1411-1413 ο Χρυσολωράς εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου
ασπάστηκε τον καθολικισμό και προχειρίστηκε καρδινάλιος από τον πάπα
Ιωάννη ΚΓ’ (1410-1415). Εξίσου σημαντικός υπήρξε και ο Ιωάννης
Αργυρόπουλος (1415-1487) που δίδαξε την ελληνική γλώσσα και την
αριστοτελική φιλοσοφία στο Καθολικό Μουσείο από το 1448-1452, στην
Πλατωνική Ακαδημία της Φλωρεντίας από το 1456-1470 και στη Ρώμη από
το 1471 μέχρι το θάνατό του.
Το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης συνέχισε να λειτουργεί
μέχρι την άλωση της Πόλης το 1453. Τελευταίος διδάσκαλος του Μουσείου
υπήρξε ο Μιχαήλ Αποστόλης (1442-1480), ανθρωπιστής, θεολόγος και
κωδικογράφος που διαδέχθηκε το 1452 τον Ιωάννη Αργυρόπουλο. Ο
Αποστόλης δίδαξε μέχρι την άλωση της πόλης το 1453, οπότε και
πιάστηκε αιχμάλωτος. Έναν χρόνο αργότερα εξαγόρασε την ελευθερία του,
πιθανόν με τη βοήθεια του Βησσαρίωνα. Ο Αποστόλης μετά την
απελευθέρωσή του έζησε για λίγο στην Ιταλία και κατόπιν πήγε στην Κρήτη
όπου και δίδαξε ιδιωτικά μέχρι τον θάνατό του.
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
Ο κοσμήτοράς της έφερε τον τίτλο «Ὕπέρτιμος», «Ὕπατος» ή
«Πρόεδρος τῶν φιλοσόφων». Φαίνεται ότι οργανώθηκε στις βάσεις του
πανεπιστήμιου της Μαγναύρας. Η Σχολή είχε τρεις κύκλους διδασκαλίας.
Στον πρώτο οι σπουδαστές διδάσκονταν γραμματική, κλασική φιλολογία,
ρητορική και διαλεκτική. Στον δεύτερο κύκλο αριθμητική, γεωμετρία,
μουσική, αστρονομία και ιατρική. Οι σπουδές ολοκληρώνονταν με τη
διδασκαλία στον τρίτο κύκλο, της θύραθεν φιλοσοφίας, την οποία οι
Βυζαντινοί θεωρούσαν ως κορωνίδα των επιστημών.60
Πρώτος «Ύπατος των Φιλοσόφων» διορίστηκε το 1045 ο πολιτικός,
φιλόσοφος και ιστορικός Κωνσταντίνος (Μιχαήλ) Ψελλός (1018-1096)
Δίδαξε φιλοσοφία και έντεκα ακόμη μαθήματα, μεταξύ των οποίων

γεωγραφία, μουσική και αστρονομία. Δέκα χρόνια αργότερα, το έτος 1054,
αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να καρεί μοναχός. Τον διαδέχθηκε ο
μαθητής του, φιλόσοφος, Ιωάννης Ιταλός (1025-1082).
Ο χώρος όπου λειτούργησε η σχολή μας είναι άγνωστος. Από τα
βυζαντινά όμως κείμενα που αναφέρονται στην ανώτατη παιδεία επί
Κωνσταντίνου Θ’, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι δεν συστεγάστηκε με τη
Νομική Σχολή, αλλά εγκαταστάθηκε σε χωριστό κτίριο, ίσως στις ίδιες
αίθουσες του ανακτόρου της Μαγναύρας όπου είχε λειτουργήσει το
πανεπιστήμιο του Καίσαρος Βάρδα. Η Φιλοσοφική Σχολή λειτούργησε
μέχρι τις αρχές του 13ου
αιώνα συγκεντρώνοντας σπουδαστές όχι μόνο από
περιοχές του βυζαντινού κράτους, αλλά και ξένους από ανατολή και δύση.
Έκλεισε τον Απρίλιο του 1204, όταν η Κωνσταντινούπολη κατελήφθη από
τους Σταυροφόρους.
ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ: «Διδασκαλεῖον τῶν Νόμων» ἢ «Μουσεῖον τῆς
Νομοθετικῆς»
Ο κοσμήτοράς της έφερε τον τίτλο «Νομοφύλαξ» ή «Εξηγητής των
Νόμων». Συγκροτήθηκε με «Νεαρά»61
που ίσως συνέταξε ο λόγιος
Ιωάννης Μαυρόπους (1000-1081), μητροπολίτης Ευχαΐτων την περίοδο
1049-1075. Το τμήμα του νομοθετήματος κάλυπταν οι παράγραφοι 8-12.
Τη «Νεαρά» εκφώνησε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ’ πιθανόν το έτος
1045.
Ο αυτοκράτορας εγκατέστησε το «Διδασκαλεῖον τῶν Νόμων» στο
συγκρότημα της μονής του Αγίου Γεωργίου, «τοῦ εὐαγοῦς οἴκου τῶν
Μαγγάνων», από του οποίου το εισόδημα όρισε να χρηματοδοτείται η
λειτουργία του: «Ἔσται γὰρ ἀπὸ τῆς παρούσης εἰς παιδευτήριον τὸ
κάλλιστον σχεδὸν καὶ τερπνότατον οἴκημα τοῦ ἐυαγοῦς ἡμῶν, ὃν ἀπὸ
τοῦδε διδασκαλεῑον μὲν νόμων […] κληθήσεται».62
Η Νομική Σχολή ασχολούταν με τη μελέτη του δικαίου και την
ερμηνεία των νόμων και μεριμνούσε για την ένταξη των αποφοίτων της στις
δημόσιες υπηρεσίες καθώς και στους συλλόγους των «ταβουλλαρίων» και
των «συνηγόρων» ή «σχολαστικών» Η κατεύθυνσή της ήταν πρωτίστως
πρακτική. Γράφει για το διδασκαλείο των νόμων η ιστορικός Αικατερίνη
Χριστοφιλοπούλου: «Τὸ διδασκαλεῖο τῶν νόμων δὲν εἶχε τὸν
θεωρητικὸχαρακτήρα μίας πανεπιστημιακῆς σχολῆς ὅπως οἱ παλαιότερες
στὴν Κωνσταντινούπολη ἢ στὴν Βηρυτό. Τώρα ὅλο
καὶ περισσότεροι ἐρευνητὲς δέχονται ὅτι πρόκειται γιὰ σχολὴ διοικήσεως
γιὰ τὴν ἰκανοποίηση πρακτικῶν σκοπῶν, τὴν στελέχωση τῶν

κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, τὴν κατάρτιση συμβολαιογράφων και δικηγόρων,
τῶν ὁποίων τὶς ἐπιτυχεῖς σπουδὲς θα πιστοποιοῦσε ὁ νομοφύλαξ».63
Ο κοσμήτορας της Σχολής είχε σημαντικά καθήκοντα και έπρεπε να
γνωρίζει όχι μόνο την ελληνική γλώσσα αλλά λόγω της νομικής επιστήμης
και τη λατινική. Το αξίωμα του «Νομοφύλακος» ήταν σπουδαίο. Ο κάτοχός
του ανήκε στην τάξη των «συγκλητικών» και ιεραρχικά κατατασσόταν
αμέσως μετά τον «ἐπὶ τῶν κρίσεων»64
αξιωματούχο. Μπορούσε να
παρουσιάζεται ενώπιον του αυτοκράτορα τις ίδιες με εκείνον ημέρες και είχε
το δικαίωμα να συνδιαλέγεται απευθείας με τον ηγεμόνα. Σύμφωνα με την
ιδρυτική Νεαρά, «Ὁ Νομοφύλαξ ἐναριθμηθήσεται μὲν τοῖς μεγαλοδόξοις
συγκλητικοῖς, ἕξει δὲ καὶ καθέδραν εὐθὺς μετὰ τὸν ἐπὶ τῶν Κρίσεων, ᾧ
καὶ πρὸς τὸ ἡμέτερον κράτος συνεισελεύσεται, καθ’ ἃς κακεῖνος ἡμέρας,
καὶ τῆς ἡμετέρας ὁμιλίας καὶ ὄψεως ὡσαύτως ἀξιωθήσεται» (παρ. 11). Ο
κάτοχος του αξιώματος έπαιρνε ως αμοιβή «ῥόγαν ὰνὰ πᾶν ἔτος λίτρας
τέσσαρας καὶ βλατίον καὶ βαΐον, σιτηρεσίων χάριν»65
(παρ. 11).
Ως πρώτος «Νομοφύλαξ» διορίστηκε ο
«Κριτὴς ἐπὶ τοῦ Ἱπποδρόμου»66α
και «Ἐξάκτωρ»66β
Ιωάννης Ξιφιλίνος από
την Τραπεζούντα ο οποίος αργότερα επρόκειτο να διατελέσει Πατριάρχης
Κωνσταντινουπόλεως. Ο Ξιφιλίνος βαθύς γνώστης της Θεολογίας και του
Δικαίου, αναδείχθηκε σε λαμπρό διδάσκαλο των νόμων διαμορφώνοντας
έναν προσωπικό τρόπο διδασκαλίας και έρευνας. Αντί να εκθέτει από
έδρας κατά τρόπο δογματικό τις νομικές του γνώσεις, προτιμούσε τη
διδασκαλία με παραδείγματα « αἰτιολογῶν ἅπαντα» όπως αναφέρει ο
Μιχαήλ Ψελλός. Προσπαθούσε να διεγείρει το ενδιαφέρον των ακροατών
του εφιστώντας την προσοχή τους στο βαθύτερο νόημα που εμπεριείχε η
προσφερόμενη νέα γνώση, επιδιώκοντας έτσι να καταδείξει τη μεγάλη αξία
της νομικής επιστήμης. «Τὶς δὲ», διερωτάται ο Μιχαήλ Ψελλός, «τὴν
νομικὴν ἐπιστήμην οὕτως ὡς ἐκείνος (sc. ὁ Ξιφιλῖνος) ἐσέμνυνεν;». Ο
Ιωάννης Ξιφιλίνος υπήρξε επίσης ο δημιουργός της βιβλιοθήκης της
Νομικής Σχολής και εκείνος που μεριμνούσε για την όσο το δυνατόν
καλύτερη ανάπτυξή της. Επικεφαλής της βιβλιοθήκης τέθηκε ένας
«βιβλιοφύλαξ» από τον οποίο ο «Νομοφύλαξ» μπορούσε να δανείζεται τα
απαραίτητα για την διδασκαλία συγγράμματα. Μπορούμε επίσης να
υποθέσουμε, ότι στη βιβλιοθήκη είχαν πρόσβαση και οι φοιτητές της
Σχολής προκειμένου να δανείζονται τα απαραίτητα για τις σπουδές τους η
αγορά των οποίων ήταν δαπανηρή.
Στους αποφοίτους της Σχολής απονέμονταν πτυχία ή πιστοποιητικά
που τα υπέγραφε ο «Νομοφύλαξ». Τα πτυχία βεβαίωναν τη νομική
εκπαίδευση και ευγλωττία των αποφοίτων και αποτελούσαν απαραίτητο

αποδεικτικό στοιχείο για όσους επιθυμούσαν να σταδιοδρομήσουν στα
δικαστήρια ή σε άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες.
Η «Σχολή των Μαγγάνων» αποτέλεσε υπόδειγμα για τη δημιουργία
αντίστοιχων σχολών στη δυτική Ευρώπη. Σημειώνει ο Γ. Τσάμπης: « Η
Νομική Σχολή του Κωνσταντίνου Θ’ επηρέασε την οργάνωση και λειτουργία
της αντίστοιχης Σχολής της Βολωνίας στην Ιταλία, η οποία ιδρύθηκε κατ’
απομίμηση της πρώτης σαράντα περίπου χρόνια αργότερα, και μέσω αυτής
και τη σπουδή του δικαίου στη Γαλλία αργότερα αλλά και στη
Γερμανία».67
Στην Κωνσταντινούπολη όμως, δεν επρόκειτο να διατηρηθεί
επί πολύ. Γύρω στα 1054 ο Ιωάννης Ξιφιλίνος κατηγορήθηκε ως αιρετικός,
από κάποιον Οφρυδά. Ο Μιχαήλ Ψελλός προσπάθησε να τον
υπερασπιστεί συγκρίνοντας τον Ξιφιλίνο άνθρωπο των γραμμάτων με τον
«φαῦλον καὶ τοῦ μηδενὸς ἄξιον» Οφρυδά που κινούσε τη γλώσσα του σαν
μυλόπετρα, «ὥσπερ τινὰ μυλιαῖον λίθον βίᾳ τὴν γλῶσσαν
μετακινών».68
Η προσπάθεια απέτυχε και ο Ξιφιλίνος αναγκάστηκε να
εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη και να μεταβεί σε μονή του όρους
Ολύμπου της Βιθυνίας69
για να καρεί μοναχός. Ανακλήθηκε στην
Κωνσταντινούπολη προκειμένου να πατριαρχεύσει δέκα περίπου χρόνια
μέχρι το 1063.
Μετά την απομάκρυνση του Ξιφιλίνου και τον θάνατο του
Κωνσταντίνου Θ’ στις 8 Ιανουαρίου του 1055, οι διάδοχοι αυτοκράτορες
παραμέλησαν τη Νομική Σχολή με αποτέλεσμα το ίδρυμα να υποβιβαστεί
και τελικά να κλείσει. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατο του
Κωνσταντίνου Θ’, «δὲν ὑπάρχουν ἐνδείξεις γιὰ τὴν διατήρηση της Νομικῆς
Σχολῆς».70
ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ
Η φοίτηση στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης διαρκούσε
πέντε χρόνια περίπου και ήταν για όσους είχαν τα απαραίτητα προσόντα
και την ικανότητα για σπουδές, δωρεάν. Η ηλικία των σπουδαστών
κυμαινόταν μεταξύ 16 και 20 ετών. Σπουδαστές μικρότερης ή μεγαλύτερης
ηλικίας ήταν μάλλον σπάνιο φαινόμενο Οι φοιτούντες στο πανεπιστήμιο
ονομάζονταν «μαθηταί» αλλά και «φοιτηταί», όπως και οι σπουδαστές της
εγκυκλίου παιδείας.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών τους οι φοιτητές όφειλαν να διάγουν
ανεπίληπτο βίο, να απέχουν από οχλοκρατικές εκδηλώσεις ή θεατρικές
παραστάσεις και να είναι ντυμένοι σεμνά. Η εν Τρούλλῳ Πενθέκτη Σύνοδος
που συγκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 692 ορίζει για τους
φοιτητές της νομικής, στον Κανόνα ΟΑ’ τα ακόλουθα: «Τοὺς διδασκομένους
τοὺς πολιτικοὺς νόμους, μὴ δεῖν τοῖς ἑλληνικοῖς ἔθεσι κεχρῆσθαι, μήτε

ἐπὶ θεάτρων ἐνάγεσθαι, ἢ τὰς λεγομένας κυλίστρας ἐπιτελεῖν ἢ παρὰ
τὴν κοινὴν χρῆσιν στολὰς ἑαυτοῖς περιτιθέναι».71
Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ονομάζονταν «μάγιστροι» ή
«μαγίστορες» ή «μαΐστορες» ή «διδάσκαλοι». Η εκλογή τους γινόταν
συνήθως από τη σύγκλητο με αυστηρά κριτήρια και ο διορισμός τους
εγκρινόταν από τον αυτοκράτορα. Οι «μάγιστροι» ανάλογα με την ύλη που
δίδασκαν καλούνταν «γραμματικοί», «ρήτορες», «φιλόσοφοι» κ.λ.π. Οι
σπουδαστές προσφωνούσαν τον διδάσκαλο «λογιώτατον»,
«ἐπιφανέστατον», «ἐκλαμπρότατον», «μεγαλοεπιφανέστατον»,
«μεγαλοπρεπέστατον» και με άλλλες παραπλήσιες εκφράσεις.
Ο κοσμήτορας ανάλογα με το τμήμα που διηύθυνε έφερε κατά
καιρούς διάφορους τίτλους. Έτσι ο κοσμήτορας του φιλοσοφικού τμήματος
ονομαζόταν «Ὑπατος» ή «Ὑπέρτιμος τῶν Φιλοσόφων», «Μέγας
Φιλόσοφος», «Προστάτης τῆς Φιλοσόφου Σχολῆς», «Μέγας Διδάσκαλος»
«Διδάσκαλος τῶν Διδασκάλων», «Οἰκουμενικός» ή «Καθολικὸς
Διδάσκαλος» και τέλος «Ἀρχιδιδάσκαλος». Ο κοσμήτορας του νομικού
τμήματος ονομαζόταν «Νομοφύλαξ». Εκτός από τους «διδασκάλους»
υπήρχαν και οι «ὑπογραμματεῖς», δηλαδή οι επίκουροι καθηγητές, από
τους οποίους επιλέγονταν οι «διδάσκαλοι».72
Ο τίτλος και η θέση του «μαΐστορος» ήταν ισόβιοι και οι κάτοχοί του
θεωρούνταν ιερά και απαραβίαστα πρόσωπα. Σύμφωνα με τον
Θεοδοσιανό Κώδικα όσοι προσέβαλλαν διδάσκαλο του Auditorium εάν ήταν
ελεύθεροι πολίτες έπρεπε να πληρώσουν στο δημόσιο ταμείο 100.000
νομίσματα της εποχής του Θεοδοσίου Β’ (408-450). Εάν ήταν δούλοι
έπρεπε να μαστιγωθούν από τον κύριό τους ενώπιον του υβρισθέντος.
Τέλος εάν ως κύριοι δούλου ανέχονταν την προσβλητική συμπεριφορά
τούτου, καταδικάζονταν να καταβάλουν στο δημόσιο ταμείο 20.000
νομίσματα.73
Οι «μαΐστορες» απαλλάσσονταν από τα καθήκοντά τους μόνο αν
έδειχναν ανικανότητα και αδιαφορία τους στην τέλεση των καθηκόντων
τους, αν η διαγωγή τους ήταν επιλήψιμη και αν παράβαιναν τους νόμους.
Οι καθηγητές του πανεπιστημίου όφειλαν να έχουν προσόντα παρόμοια με
εκείνα των δασκάλων της εγκυκλίου διδασκαλίας.74
Οι σχέσεις τους με τους
συνανθρώπους τους έπρεπε να είναι άψογες ενώ η παρακολούθηση εκ
μέρους τους θεατρικών παραστάσεων ή ιπποδρομιακών αγώνων, αλλά και
η παρουσία τους σε χώρους διασκέδασης αμφίβολης σοβαρότητας και
ηθικής απαγορευόταν αυστηρά.
Ο ιστορικός Κεκαυμένος (11ος
αι.) αναφερόμενος γενικά στους
εκπαιδευτικούς δίνει τις ακόλουθες συμβουλές: «Εἰ μὲν γὰρ γραμματικὸς εἶ
ἢ φιλόσοφος, σπούδασον ἵνα καὶ διὰ τοῦ σχήματός καὶ τῶν ῥημάτων καὶ

διὰ τῆς ἐνεργείας καὶ αὐτῶν τῶν πραγμάτων δείξεις τὴν ἐπιστήμην σου
καὶ ὅτι ἡ μελέτη καὶ ἡ σχολή σου οὺκ εἰς κενὸν γέγονεν. Ἔσο δὲ
οἰκονομικὸς και πολιτικός. Οὐ λέγω δὲ πολιτικὸς οἷον μῖμος καὶ
παιγνιώτης, ἀλλὰ πολιτικός, λέγω, διδάξαι δυνάμενος πόλιν ὁλκληρον
ἀγαθοεργεῖν καὶ ἀναστεῖλαι ἐξ αὐτῆς κακόν, ἵνα οὺ μόνον οἱ ὁρῶντες σε
ἀγάπην καὶ τιμὴν ἔχωσι πρός σε, ἀλλὰ καὶ οἱ ὰκούοντες τὴν ἀρετὴν σου
καὶ τὴν σύνεσίν σου. Καὶ σπούδασον τὴν γνῶσιν σου φανερὰν πᾶσιν
ποιὴσαι δι’ ἔργων».75
Οι πανεπιστημιακοί διδάσκαλοι αμείβονταν πλουσιοπάροχα. Μέχρι
τον 5ο
αιώνα επειδή δεν θεωρούνταν κρατικοί υπάλληλοι, πληρώνονταν
από την πόλη με ένταλμα που υπέγραφε ο αυτοκράτορας. Από τον 5ο
αιώνα
την αμοιβή και τη σίτισή τους κατέβαλλε η πολιτεία. Ο Ιωάννης Ζωναράς
(12ος
αι.) μας πληροφορεί ότι στις αρχές του 8ου
αιώνα οι καθηγητές του
πανεπιστημίου της Βασιλικής Στοάς επιπλέον του μισθού τους «καὶ
σιτήσεις ἀνεῖντο δημόσιαι»76
. Ο ιστορικός Ιωσήφ Γενέσιος (10ος
αι.)
αναφερόμενος στους καθηγητές του πανεπιστημίου της Μαγναύρας,
γράφει: «Καὶ τούτους ταῖς βασιλικαῖς δωρεαῖς ἐπαρκεῖν».77
Η Νεαρά με
την οποία ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ’ Μονομάχος ίδρυσε το Νομικό
τμήμα της Σχολής των Μαγγάνων όριζε στην παράγραφο 11 ότι ο ετήσιος
μισθός του «Νομοφύλακος» θα ήταν τέσσερις λίτρες χρυσού και ότι ο
κάτοχος του αξιώματος θα λάβαινε επιπλέον ως επίδομα και πολύτιμα
υφάσματα.
ΕΚΚΛΗΣΙΣΑΣΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
α) Στοιχειώδης εκπαίδευση
Η δεύτερη μορφή της βυζαντινής εκπαίδευσης και η πλέον σημαντική
στο Βυζάντιο, ήταν η εκκλησιαστική εκπαίδευση. Οι μονές μεριμνούσαν για
την παροχή κάποιας μορφής στοιχειώδους εκπαίδευσης στους δόκιμους ή
αρχάριους μοναχούς, οι οποίοι συνήθως ήταν έφηβοι.78
Οι μαθητές της
κατηγορίας αυτής διδάσκονταν την ιερή ακολουθία, το Ψαλτήρι, την Αγία
Γραφή και για πρακτικούς λόγους, ορθογραφία, γραμματική, στενογραφία
και καλλιγραφία, προκειμένου να εργαστούν ως γραμματείς ή αντιγραφείς.
Εφόσον διέθεταν τα κατάλληλα προσόντα, εκπαιδεύονταν στη μουσική
ώστε να γίνουν ψάλτες, στη μετρική και ποιητική για να συνθέτουν ύμνους
και τέλος στην αγιογραφία. Η εκπαίδευση «ἀνήβων»79
αρρένων, τέκνων
λαϊκών στις μονές, απασχόλησε σοβαρά την Εκκλησία και τα μοναστήρια.
Ιεράρχες όπως ο Μέγας Βασίλειος (329-379), θεωρούσαν την παρουσία
λαϊκών μαθητών στις μοναστηριακές σχολές στοιχειώδους εκπαίδευσης
επικίνδυνη και απρόσφορη.80
Υπάρχουν όμως τυπικά μονών, όπως εκείνο
της Θεοτόκου Κοσμοσωτείρας παρά την Αίνον81
, τα οποία προκειμένου να

προστατεύσουν την αδελφότητα από σεξουαλικούς πειρασμούς,
απαγορεύουν αυστηρά την παρουσία «ἀνήβων» στα μοναστήρια. Βέβαια
υπήρχε και η μέση λύση, όπως εκείνη που εφάρμοσε η μονή του Στουδίου
στην Κωνσταντινούπολη, η οποία είχε δημιουργήσει τις αίθουσες
διδασκαλίας εντός του περιβόλου του ιερού καθιδρύματος., αλλά σε
οικήματα που απείχαν από τα κεντρικά συγκροτήματα της μονής. Πάντως
σε κάθε περίπτωση η διδασκαλία για λόγους αποφυγής σκανδαλισμού
μοναστών και λαϊκών, γινόταν από μοναχούς μεγάλης ηλικίας.
β) Δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Από τον 10ο
αιώνα, η Εκκλησία αρχίζει να οργανώνει τη λειτουργία
δευτεροβάθμιων εκκλησιαστικών ιερατικών σχολών, που ως σκοπό είχαν
την εκπαίδευση των μελλοντικών κληρικών. Πάντως μόνο από το 1100 και
μετά αναφέρεται πλήρες σύστημα δευτεροβάθμιας
θρησκευτικής εκπαίδευσης. Την περίοδο αυτή υπήρχαν στην
Κωνσταντινούπολη ιερατικές σχολές που στεγάζονταν σε μονές και στα
υπερώα ή στους νάρθηκες των ναών. Οι σχολές αυτές συντηρούνταν από
την Εκκλησία και το διδακτικό τους προσωπικό αποτελούνταν κυρίως από
μοναχούς ή κληρικούς. Τέτοιες σχολές στις οποίες διδάσκονταν θεολογικά
μαθήματα ειδικότερων γνώσεων, λειτουργούσαν:
α) Στους Ναούς: της Θεοτόκου Μαρίας της Διακονίσσης, του Αγίου
Πέτρου, του Αγίου Θεοδώρου των Σφωρακίου, της Θεοτόκου των
Χαλκοπρατείων και των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.
β) Στις Μονές του Ακαταλήπτου Χριστού και της Χώρας.
Μετά την εκδίωξη των Λατίνων από την Κωνσταντινούπολη τον
Ιούλιο του 1261 και τη μερική ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας,
οι δευτεροβάθμιες ιερατικές σχολές αναδιοργανώθηκαν. Γνωρίζουμε ότι
κατά το δεύτερο μισό του 13ου
-αρχές 14ου
αιώνα ο λόγιος και βιβλιογράφος
Μάξιμος (Μανουήλ) Πλανούδης (1255-περίπου 1305), ηγούμενος της
μονής των Αγίων Πέντε (Αρμενίων) Μαρτύρων στο όρος Αυξέντιος, δίδαξε
αρχικά στη σχολή της Μονής της Χωράς και από το 1301 μέχρι το θάνατό
του στη σχολή της Μονής του Ακαταλήπτου Χριστού. Σε δευτεροβάθμια
ιερατική σχολή δίδαξε επίσης και ο κληρικός της βασιλικής σχολής,
Γεώργιος από την Κύπρο (1241-1290), ο οποίος αργότερα ως Γρηγόριος
Β’, διετέλεσε οικουμενικός πατριάρχης την περίοδο 28 Μαρτίου 1283-
Ιούνιος 1289.
«Οικουμενική» ή «Πατριαρχική Σχολή» ή «Πατριαρχική Ακαδημία»
Παράλληλα με τα εκπαιδευτικά ιδρύματα λειτουργούσε στην
Κωνσταντινούπολη και η «Πατριαρχική Σχολή»82
ή «Ακαδημία», η οποία
υπαγόταν απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.83
Οι πληροφορίες μας
για τη σχολή είναι περιορισμένες. Στην αρχή της ίδρυσής της φαίνεται ότι
λειτουργούσε στα υπερώα της Αγίας Σοφίας ως ιερατική σχολή κατώτερης

βαθμίδας και οι σπουδές περιορίζονταν στην εξήγηση της Αγίας Γραφής σε
νέους που προορίζονταν για την ιεροσύνη. Επί Κωνσταντίνου Θ’
Μονομάχου (1042-1055) προστέθηκε στο πρόγραμμα σπουδών η
φιλοσοφία και η ρητορική. Την εποχή των Κομνηνών (1081-1185), η
Πατριαρχική Σχολή άρχισε να προσομοιάζει με πανεπιστήμιο επειδή η ύλη
που διδασκόταν εκεί ήταν εφάμιλλη εκείνης του ανώτατου εκπαιδευτικού
ιδρύματος της πόλης. Την περίοδο αυτή ο κύκλος των μαθημάτων της
Πατριαρχικής Σχολής περιελάμβανε, εκτός των θεολογικών μαθημάτων,
ρητορική, ανώτερα μαθηματικά, φιλοσοφία, αστρονομία, λογική και στοιχεία
ιατρικής. Η Πατριαρχική Ακαδημία διαμορφώθηκε σε ένα αυτοτελές
εκπαιδευτικό ίδρυμα όχι μόνο θεολογικού αλλά και ευρύτερου
προσανατολισμού, το οποίο περιελάμβανε και τους τρεις κύκλους της
βυζαντινής παιδείας, δηλαδή τη στοιχειώδη, την εγκύκλιο και την ανώτατη.
Έτσι στη σχολή γίνονταν δεκτοί όχι μόνο νέοι απόφοιτοι της εγκυκλίου
παιδείας αλλά και «ἄνηβοι» και έφηβοι οι οποίοι ανάλογα με τις γνώσεις
τους εντάσσονταν στον αντίστοιχο κύκλο σπουδών.
Τον 11ο
αιώνα η Σχολή εγκαταστάθηκε στα κτίσματα που βρίσκονταν
στον περίβολο της μεγαλοπρεπούς εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων την
οποία είχε ανεγείρει εκ νέου ο Ιουστινιανός το 550 μ.Χ. Το περιβάλλον με τα
δένδρα, τα λουλούδια, τα συντριβάνια και τις κιονοστοιχίες ήταν, όπως
αναφέρει ο μητροπολίτης Εφέσου Νικόλαος Μεσαρίτης (1212-1220)
ιδιαίτερα ειδυλλιακό.84
Στα κεντρικά κτίσματα βρίσκονταν οι αίθουσες
διδασκαλίας της ανώτατης παιδείας ενώ στα ακριανά οι αίθουσες της
στοιχειώδους και της εγκύκλιας παιδείας. Η Πατριαρχική Σχολή έπαιξε
σημαντικό ρόλο στο εκπαιδευτικό σύστημα της πρωτεύουσας μέχρι και την
κατάληψη της Πόλης από τους Φράγκους το 1204, οπότε και έπαυσε να
λειτουργεί.
Εκπαιδευτικό προσωπικό της Πατριαρχικής Ακαδημίας.
Την Πατριαρχική Ακαδημία διηύθυνε επιτροπή από δώδεκα
ιερωμένους και το διδακτικό προσωπικό ήταν κατά κανόνα διάκονοι που
ανήκαν στον κλήρο της Αγίας Σοφίας. Ο διευθυντής της σχολής ονομαζόταν
«οἰκουμενικὸς διδάσκαλος». Σύμφωνα με Νεαρά του Αλεξίου Α’ Κομνηνού
το 1107, τα μαθήματα της Ερμηνείας της Βίβλου δίδασκαν τρεις καθηγητές:
ο «διδάσκαλος του Ψαλτηρίου», ο «διδάσκαλος του Αποστόλου» και ο
«διδάσκαλος των Ευαγγελίων» που ήταν συνήθως και «οἰκουμενικός
διδάσκαλος». Ωστόσο ήδη από το 1082 και μετά μνημονεύονται επίσης ο
«διδάσκαλος της ρητορικής» ή «μαΐστωρ των ρητόρων» και ο «διδάσκαλος
των φιλοσόφων».
Όλους τους διδασκάλους πλην εκείνου της ρητορικής, επέλεγε ο
πατριάρχης κατόπιν εισήγησης της διοικούσας επιτροπής της Σχολής. Τον
«μαΐστορα των ρητόρων» επέλεγε ο ίδιος ο αυτοκράτορας. Ο «μαΐστωρ»

εκφωνούσε εγκωμιαστικούς λόγους, που περιλάμβαναν εγκωμιαστικές
προσαγορεύσεις προς τον αυτοκράτορα και τον πατριάρχη κατά την εορτή
των Θεοφανίων και κατά το Σάββατο του Λαζάρου. Ως πρώτος «μαΐστωρ
των ρητόρων» καταγράφεται ο διάκονος της Αγίας Σοφίας, Θεοφύλακτος
(1050-1126), ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αχρίδας (1089-1118), που υπήρξε
μαθητής του Μιχαήλ Ψελλού και διδάσκαλος του Κωνσταντίνου Δούκα
(1074-1095).
Οι εκπαιδευτικοί της Πατριαρχικής Σχολής υπάγονταν στο
Πατριαρχείο και στο τέλος της σταδιοδρομίας τους διορίζονταν συνήθως σε
επισκοπικές έδρες. Γνωρίζουμε τα ονόματα 34 καθηγητών της Σχολής κατά
τον 12ο
αιώνα, των οποίων τα εκπαιδευτικά και φιλολογικά έργα σώζονται
μέχρι σήμερα. Σημαντικότεροι από αυτούς ήταν:
α) Ο θεολόγος Νικηφόρος Βασιλάκης (1115-1182). Διετέλεσε
«διδάσκαλος του Αποστόλου» το 1140 και όπως υποστηρίζει ο ίδιος στα
έργα του ήταν πολύ δημοφιλής στους μαθητές του γιατί είχε εισαγάγει νέες
μεθόδους διδασκαλίας.
β) Ο λόγιος και ιεράρχης Ευστάθιος ο Κατάφλωρος. Γεννήθηκε το
1115 και πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1195/6. Σπούδασε στην
Κωνσταντινούπολη όπου και χειροτονήθηκε διάκονος. Το έτος 1166
διαδέχτηκε στο Αξίωμα του «μαΐστορος των ρητόρων» κάποιον Βασιλίσκο.
Υπήρξε εξαίρετος υπομνηματιστής του Ομήρου και όπως αναφέρει
ο N.G. Wilson, «ως διδάσκαλος της ρητορικής διάβασε με τους μαθητές του
(της Πατριαρχικής Σχολής) έναν αριθμό κλασικών κειμένων και, αν
μπορούμε να δεχθούμε ως αληθινό αυτό που λέει στον πρόλογο του
υπομνήματός του στην Ιλιάδα, έγραψε το έργο αυτό για να ικανοποιήσει τις
απαιτήσεις των σπουδαστών και όχι επειδή του ανατέθηκε από σημαίνοντα
μέλη της υψηλής κοινωνίας».85
Ο Ευστάθιος σχολίασε επίσης τον Πίνδαρο,
τον Διονύσιο τον Περιηγητή, τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό κ.α.
Υπήρξε σπουδαίος συγγραφέας, βαθύς γνώστης και άριστος
χειριστής της ελληνικής γλώσσας, αξιόλογος ποιητής και εξαίρετος
βιβλιογράφος. Έγραψε ποιήματα που αναφέρονται στην αγροτική ζωή και
χειρωνακτική εργασία. Έγραψε εγκωμιαστικούς και πανηγυρικούς λόγους
και πρότεινε τρόπους για τη βελτίωση της διαβίωσης των μοναχών. Το έτος
1178 προχειρίστηκε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης.
γ) Ο ρήτορας Νικηφόρος Χρυσοβέργης (1160-1213). Διετέλεσε
«μαΐστωρ των ρητόρων» την περίοδο 1200-1204 οπότε χειροτονήθηκε
μητροπολίτης Σάρδεων.
δ) Ο ρήτορας Μιχαήλ. Αρχικά υπήρξε πρωτέκδικος της Εκκλησίας
της Θεσσαλονίκης και μετά την άφιξή του στην Κωνσταντινούπολη, λίγο
πριν το 1147, διάκονος της Αγίας Σοφίας. Την ίδια περίπου εποχή
διορίστηκε στην Πατριαρχική Σχολή ως «διδάσκαλος του Ευαγγελίου» και
αργότερα ως «μαΐστωρ των ρητόρων». Μετά από δεκαετή διδασκαλία ως

απλός καθηγητής προήχθη γύρω στο 1157, στο αξίωμα του «οικουμενικού
διδασκάλου», όπως ο ίδιος αναφέρει και ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής.
Ο Μιχαήλ έγινε γνωστός για τους εγκωμιαστικούς του λόγους, μεταξύ
των οποίων τρεις προσαγορεύσεις του αυτοκράτορα Μανουήλ Α’ Κομνηνού
και για την εγκωμιαστική περιγραφή της Αγίας Σοφίας, την οποία εκφώνησε
πιθανόν το 1150 κατά τον ετήσιο εορτασμό των εγκαινίων του Ναού την
23η
Δεκεμβρίου. Στην εισαγωγή του εγκωμίου διαβάζουμε:
«Ἔκφρασις τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ μεγάλης ἐκκλησίας, λεχθεῖσα
ἐν τῷ καιρῷ τῶν ἐγκαινίων τῆς αὐτῆς ἁγιωτάτης ἐκκλησίας παρὰ τοῦ
σοφωτάτου διακόνου καὶ διδασκάλου τῶν ἐυαγγελίων κυροῦ Μιχαὴλ τοῦ
Θεσσαλονίκης, τοῦ καὶ μαΐστωρος τῶν ῥητόρων γεγονότος».
Μετά την εκδίωξη των Φράγκων και την ανάκτηση της
Κωνσταντινούπολης το1261, το Πατριαρχείο μόλις επέστρεψε στην έδρα
του, προέβη στη συγκρότηση ανώτερης εκκλησιαστικής σχολής, σκοπός
της οποίας ήταν η επιμόρφωση των κληρικών. Η σχολή αυτή που είχε
αυστηρά θεολογικό χαρακτήρα, δεν διέθετε ούτε την αίγλη, ούτε την
απήχηση, ούτε και την προβολή της πάλαι ποτέ Πατριαρχικής Ακαδημίας
και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ισότιμη εκείνης.86
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Παραπάνω παρακολουθήσουμε τη βυζαντινή εκπαίδευση σε όλες τις
μορφές και σε όλες τις περιόδους. Οι Βυζαντινοί δάσκαλοι συνέχισαν ως
την ύστατη ώρα να μελετούν, να αντιγράφουν και να διαφυλάσσουν με
πάθος τα αρχαία ελληνικά κείμενα, ακόμη και όταν η άλλοτε πολυάνθρωπη
αυτοκρατορία τους κατήντησε να απαρτίζεται μόνο από την ολιγάνθρωπη
πια πρωτεύουσά τους και τον Μυστρά. Η άλωση της Πόλης τον Μάιο του
1453 σήμανε το πολιτικό τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Παράλληλα
όμως δήλωνε και την πολιτική διακοπή μιας υπερχιλιετούς πνευματικής
παράδοσης, γεγονός που είχε τις πιο οδυνηρές επιπτώσεις στους
υπόδουλους Έλληνες. Οι ιστορικοί της αλώσεως θρηνούν για την απώλεια
των βιβλίων. Να πώς καταγράφει το γεγονός ο Μιχαήλ Δούκας: «τὰς δὲ
βίβλους ἁπάσας ὑπὲρ ἀριθμὸν ὑπερβαινούσας, ταῖς ἀμάξαις
φωρτηγώσαντες ἀπανταχοῦ έν ἀνατολῇ καὶ δύσει διέσπειραν δι’ ἑνός
νομίσματος δέκα βίβλοι ἐπιπράσοντο. Ἀριστοτελικοί, Πλατωνικοί,
θεολογικοί καὶ ἄλλο πᾶν εἶδος βιβλίου».
1
Χωρίς να απομακρυνθούμε από τον αρχικό μας στόχο που είναι σαφώς
ανώτατη εκπαίδευση στο Βυζάντιο, η σύντομη αναφορά στις πρώτες βαθμίδ

ενδείκνυται, έτσι ώστε να έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για τη βυζαντ
εκπαίδευση.
2
Κίμων Εμμανουήλ Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των Βυζαντινώ
Γλώσσα- Γράμματα- Παιδεία- Υμνογραφία- Χρονολογικό σύστημα, Θεσσαλον
2002, σ. 101· Βλ επίσης Φαίδων Κουκουλές, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός
πολιτισμός, Τόμος Α1, σσ.37-38.
3
Στο «είδος» της μοναστικής εκπαίδευσης δεν θα αναφερθούμε, καθώς δ
αποτελούσε αυτόνομο είδος, αλλά συμφυρμό κοσμικής-εκκλησιαστικ
εκπαίδευσης για την είσοδο ανδρών και γυναικών στο μοναχισμό και τη μετέπε
ανάληψη της ηγουμενίας των μονών τους.
4
Για την εκπαίδευση των Αγίων στο Βυζάντιο, ως πηγή πληροφοριών μεταξύ άλ
βλ. Nikolaos Kalogeras, Byzantine Childhood Education and its Social Role from
sixth Century until the End of Iconoclasm, PhD Dissertation, University of Chic
Department of History 2000, σσ. 32-42, 46-49· Harry Magoulias, «Education
Learning in the sixth and seventh Centuries as viewed in the Lives of Saints»,
Greek Orthodox Theological Review 21/2(1976), σσ. 11-124.
5
Πρβλ. τον Βίο του Οσίου Θεοδώρου Συκεώτου, γιο μιας πόρνης και ενός
ταχυδρόμου (sic), ο οποίος διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο του
χωριού του, A. J. Festugiere, Vie de Theodore Saint de Sykeon, Subsidia
Hagiographica 48, 2 vols (Brussels 1970).
6
Για παράδειγμα οι πάπυροι παρέχουν πληροφορίες για αριθμητικές
πράξεις και γεωμετρία ή γραμματική που διδάσκονταν τα παιδιά. Βλ. B.
Boyaval, «Sur quelques exercices d’arithmétique et de geometrie», Echos
d’Orient52(1977), σσ. 311-315· A. Wouters, The Grammatical Papyri from
Graeco-Roman Egypt: Contributions to the Study of the ‘Ars Grammatica’ in
Antiquity, Brussels 1979· M. Weems, Greek Grammatical Papyri: The
School Texts, PhD Dissertation: University of Missouri 1981.
7
Κ. Ε. Πλακογιαννάκης, ό.π., σ. 108.
8
Βλ. το άρθρο, «Η βυζαντινή εκπαίδευση» της Georgina Buckler που
περιλήφθηκε στον τόμο των N.H.Baynes - H.ST.L.B. Moss, Βυζάντιο.
Εισαγωγή στο βυζαντινό πολιτισμό, Αθήνα 2001 σσ. 209-235.
9
Τη Βυζαντινή περίοδο υπάρχει συγκεχυμένη χαλαρότητα στη βυζαντινή
χρήση των εκπαιδευτικών όρων. Το επίθετο «εγκύκλιος» που αρχικά
ισοδυναμούσε με τον όρο «παιδεία» ή «παίδευση», η οποία κατά τον
Κοϊντιλιανό σήμαινε «γενική μόρφωση», σιγά-σιγά έπαθε συστολή της
σημασίας για να σημαίνει «στοιχειώδη εκπαίδευση.
10
Π.χ. ο Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης άρχισε την εκπαίδευση όταν ήταν 8
ετών: βλ. Life of Gregorios Dekapolites, 47: Καὶ δὴ ὀκταετῆ γενόμενον εἰς
γραμματεῖς τοῦ φοιτᾶν ἐδικαίωσεν. Παρόμοια ο Θεόδωρος ο Συκεών
άρχισε τα μαθήματά του στο διδασκαλεῖον της Συκεώνας όταν ήταν οκτώ
ετών: Life of Theodoros of Sykeon, 5: Ὀκταετῆ δὲ γενόμενον αὐτὸν ἔδωκεν

διδασκάλῳ μαθεῖν γράμματα. Για περισσότερα παραδείγματα βλ. τη
διατριβή τουKalogeras 2000, σ. 133.
11
Για παράδειγμα, ο Άγιος Ευτύχιος διδάχθηκε μέχρι την ηλικία των
δώδεκα ετών από τον κληρικό παππού του. Οι γονείς της Αγίας Δομνίκης
την δίδαξαν να διαβάζει «τις ιερές γραφές». Η μητέρα του Αγίου Θεοδώρου
του Στουδίτου (ένατος αιώνας) έκανε το ίδιο βοηθούμενη από την αδελφή
της. Η μητέρα του Μιχαήλ Ψελλού (ενδέκατος αιώνας) του διηγούταν
ιστορίες από τη Βίβλο κατά τη νύκτα. Βλ. Baynes, Moss 2001, σ. 293.
12
Πλακογιαννάκης, ό.π., σ. 110.
13
Τα πρώτα ή στοιχειώδη γράμματα ονομάζονταν πεζά ή θεία και «ἱερά»,
γιατί οι μαθητές διδάσκονταν από ιερά κείμενα. Ως πρώτο εγχειρίδιο
χρησίμευε το Ψαλτήρι και έπειτα η Βίβλος.
14
Γεώργιος Χοιροβοσκός: Διάκονος στην Κωνσταντινούπολη, που
τιμήθηκε με τα αξιώματα του χαρτοφύλακα και του οικουμενικού
διδασκάλου. Έζησε πιθανόν μεταξύ του 6ου
και 7ου
αιώνα. Από τα έργα του
διασώθηκαν τα: Υπόμνημα εις τους Ψαλμούς και Υπόμνημα εις το Άσμα
Ασμάτων ( εκδ. Th. Gaisford, Georgios Coerobosci dictata in Theodosii
canones et epimerismi in psalmos, III, Οξφόρδη 1842, σσ. 1-192.
14
Οι Βυζαντινοί θεωρούσαν πως η Γραμματική είναι «ψυχή του λόγου και
όλων των μαθημάτων, ψυχή της Παιδείας». Για τη Γραμματική λέει ο Μιχαήλ
Ψελλός «τὴν γραμματικὴν στοιχεῖον πάλαι δοκοῦσαν πάσης παιδεύσεως»
(Φ. Κουκουλές, Βυζαντινών βίος και πλιτισμός, τόμος Α1, Αθήνα, σ. 108,
σημ. 4) και είχε ως σκοπό να εξελληνίζει τη γλώσσα των Βυζαντινών και να
την καθαρίζει από βαρβαρισμούς. Αυτό φαίνεται από τα λόγια του
Γρηγορίου του Ναζιανζηνού που έγραφε ότι:
«ἡ Γραμματικὴ καθίσταται ἐπίκουρος (βοηθός) τῆς
εύγενοῦς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης».
15
Αν θέλουμε να σχηματοποιήσουμε τα παραπάνω γνωστικά αντικείμενα
στα τρία στάδια σπουδών θα λέγαμε τα εξής: α) στο πρώτο και βασικό
στάδιο της γραμματικής διδασκόταν η ελληνική γλώσσα και οι κυριότεροι
από τους αρχαίους Έλληνες και χριστιανούς ποιητές και πεζογράφους
καθώς και πολιτική και εκκλησιαστική ιστορία. Στο δεύτερο στάδιο
διδασκόταν η Ρητορική, η οποία ήταν απαραίτητη για τους κληρικούς που
θα κήρυτταν τον Θείο Λόγο και για τους διπλωμάτες. Στο τρίτο και τελευταίο
στάδιο διδασκόταν η Φιλοσοφία και οι επιμέρους κλάδους της καθώς και
το quadrivium.
16
Ταβουλλάριος<tabularius(= γραμματοφύλακαw)= αρχειοφύλακας της
περιφερειακής και κεντρικής διοίκησης του Βυζαντίου.
17
Πριμικήριος ( Primicerius)< primus +cera= καλούνταν ο προϊστάμενος
οποιουδήποτε σώματος ή υπηρεσίας και κατά το

λεξικό Σούδα (10ος
αιώνας), «ὁ πρῶτος τάξεως τῆς τυχούσης» ή ο
«πρωτοταξεώτης», όπως τον αποκαλεί ο ιστορικός του 19ου
αιώνα
Σκαρλάτος Βυζάντιος. Για τα διάφορα είδη «πριμικηρίου», βλ.
Πλακογιαννάκης, ό.π., passim.
18
Κ.Ε Πλακογιαννάκης, ό.π., σ. 11
19
Για την επίδραση των Αράβων στην παιδεία του ελληνικού μεσαίωνα,
μεταξύ άλλων βλ., Paul Lemerle, Ο πρώτος βυζαντινός ουμανισμός, μτφρ.
Μαρία Νυσταζοπούλου- Πελεκίδου, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα 2001 και
ιδιαίτερα το Κεφάλαιο 3, «Η εκδοχή του συροαραβικού παράγοντα», σσ.
29-45.
20
Δωρόθεος: Βυζαντινός νομοδιδάσκαλος, ο οποίος έζησε και έδρασε
κατά τον 6ο αιώνα. Συνεργάστηκε με τον Τριβωνιανό και τον Θεόφιλο για τη
σύνταξη των Εισηγήσεων, των Πανδεκτών και του
δεύτερου Κώδικα.Έγραψε υπομνήματα στους Πανδέκτες με τον
τίτλο Index, τα οποία εκδόθηκαν το 542 μ.Χ. και χρησιμοποιήθηκαν από
τους μεταγενέστερους.
21
Ανατόλιος: Νομικός και νομοδιδάσκαλος της Βηρυτού (6ος
αιώνας) που
χρησιμοποιήθηκε από τον Ιουστινιανό Α’ στην επιτροπή για τη σύνταξη των
Πανδεκτών (Digesta). Τιμήθηκε με το αξίωμα του ύπατου και επιμελητή των
Βασιλικών κτημάτων.
22
Θαλλέλαιος: Περίφημος βυζαντινός νομοδιδάσκαλος και καθηγητής στη
νομική σχολή της Βηρυτού (6ος
αιώνας). Εργάστηκε μαζί με άλλους
νομικούς για την επεξεργασία του νομοθετικού έργου του Ιουστινιανού,
ιδιαίτερα δε του Ιουστινιάνειου Κώδικα που εκδόθηκε το 536 μ.Χ. με
μετάφραση των λατινικών διατάξεων. Η ευρύτητα των νομικών του
γνώσεων, η νομική ευαισθησία και η κριτική ικανότητα, συνέθεταν τα
εξαίρετα προσόντα του, γι’ αυτό και είχε χαρακτηριστεί « ὁ τῆς
νομικῆς ὀφθαλμὸς καὶ διδάσκαλος»
23
Τριβωνιανός: Μέλος της αυτοκρατορικής επιτροπής που κατάρτισε τον
πρώτο Κώδικα του Ιουστινιανού, ο Τριβωνιανός διετέλεσε στη συνέχεια
πρόεδρος των επιτροπών που ανέλαβαν την προπαρασκευή
των Πανδεκτών(533) και της δεύτερης αναθεωρημένης έκδοσης
του Κώδικα (534). Σε μία προσπάθεια εκσυγχρονισμού του Ρωμαϊκού
Δικαίου επέφερε με βάση κυρίως το Ελληνικό Δίκαιο, αρκετές μεταβολές,
γνωστές ως «εμβλήματα Τριβωνιανού», για τις οποίες όμως κατηγορήθηκε
από τους νομομαθείς του Μεσαίωνα για ασέβεια προς το έργο των
κλασικών Ρωμαίων νομοδιδασκάλων. Επί πλέον, επέβλεψε τη σύνταξη
των Εισηγήσεων (533) από τους νομοδιδασκάλους Δωρόθεο και Θεόφιλο.
Ως νομικός σύμβουλος του Ιουστινιανού, έφερε οπωσδήποτε την ευθύνη
για τις πρωιμότερες Νεαρές (534-565), όπου περιλαμβάνονταν οι νόμοι
που είχαν εκδοθεί από το 534 μέχρι το θάνατο του Ιουστινιανού.

24
Πλούταρχος: Αθηναίος νεοπλατωνικός φιλόσοφος που έζησε κατά το
διάστημα 350-432 μ.Χ. και ίδρυσε τη νεοπλατωνική σχολή της πατρίδας
του. Διδάχθηκε από τον πατέρα του Νεστόριο τη μαγική και τη θεουργική
τέχνη, αφοσιώθηκε όμως στη μελέτη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και
ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ψυχολογία, που την πραγματεύθηκε σύμφωνα
με τις αρχές των δύο παραπάνω δασκάλων. Φαίνεται ότι έγραψε διάφορα
έργα, από τα οποία όμως δεν σώθηκε τίποτα.
30
Paul Lemerle, ό.π., σ.55 κ.εξ. όπου αναλύονται και οι σχέσεις
Κωνστάντιου- Θεμίστιου.
31
«Καπιτώλιον»: Ιδρύθηκε κατά μίμηση του Καπιτωλίου της Ρώμης από
τον Λέοντα Α’ (457-474 μ.Χ.) στο βόρειο τμήμα της πλατείας του Ταύρου
στην Κωνσταντινούπολη. Στις στοές του λειτούργησαν το πανεπιστήμιο της
πόλης και η δημόσια βιβλιοθήκη. Κάηκε το 727 μ.Χ. και ξανακτίστηκε
αμέσως από τον Λέοντα Γ’ (717-740 μ.Χ.).
32
Ιουλιανού, Επιστολή 61. J. Bidez, Œvres de Julien, I,2, Lettres et
Fragments, Paris 1924, σ.75.
33
Για επίρρωση της παραπάνω θέσης βλ. Paul Lemerle, ό.π.,
υποσημείωση 46, σσ. 323-324.
34
J. Bidez, ό.π., σ.75. Επίσης πρβλ. Gl. Downey, «The Emperor Julian and
the Schools», The Classical Journal 53(1957), σσ. 97-103· idem, «Julian
and Justinian and the unity of faith and culture», Church
History 28(1959), σσ. 1-13 (ανάτυπο)
35
Για τον νόμο του Θεοδόσίου βλ. επίσης, Paul Lemerle, «Ο Θεοδόσιος Β’
και το κρατικό πανεπιστήμιο», στο Ο πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός, σσ.
62-64, καθώς και Κ. Ε. Πλακογιαννάκης, ό.π., σσ. 136-138.
36
John Julius Norwich, Βυζάντιο: Οι πρώτοι αιώνες, Αθήνα 1996, σ. 138.
37
Κ.Ε. Πλακογιαννάκης, ό.π., σ. 138.
38
Γνωστοί καθηγητές της νομικής σχολής της περιόδου αυτής υπήρξαν ο
Θεόφιλος και ο Κρατίνος που συμμετείχαν στην επιτροπή, η οποία κατ’
εντολή του Ιουστινιανού πραγματοποίησε την κωδικοποίηση των νόμων.
39
J.P Migne, P.G., τ. 98, σσ. 50-52.
40
Paul Lemerle, ό.π., σ.76.
41
Οι πληροφορίες για τους πανεπιστημιακούς διδασκάλους αυτής της
περιόδου είναι ελάχιστες. γνωρίζουμε μόνο τον Στέφανο τον Αλεξανδρέα
(6ος
- 7ος
αιώνας), ο οποίος δίδαξε στο πανεπιστήμιο στα χρόνια του
Ηρακλείου, φιλοσοφία, αστρονομία, αριθμητική, γεωμετρία και μουσική. Στα
κείμενα αποκαλείται «φιλόσοφος», «μέγας φιλόσοφος», «οικουμενικός» ή
«καθολικός διδάσκαλος» και μία φορά «οικουμενικός φιλόσοφος». Για τον
όροοικουμενικός διδάσκαλος, βλ. Paul Lemerle, ό.π., σσ. 81-84
42
Για τον μύθο της καταστροφής του «Πανεπιστημίου» από τον Λέοντα Γ’,
βλ. το κεφάλαιο «Εικονόφιλοι μύθοι: η δήθεν καταστροφή του
«πανεπιστημίου από τον Λέοντα Γ’», Paul Lemerle, ό.π., σσ. 84-89. Βλ.

επίσης P.Speck, Die Kaiserliche Universität von
Konstantinopel, München 1958, σσ. 74-90, το οποίο αφιερώνεται στο θέμα,
«Der οικουμενικός διδάσκαλος und die kaiserliche Universität».
43
Ιωάννου Ζωναρά, «Χρονικὸν εἰς Βιβλία ΙΗ’. Ἀρχόμενον ἀπὸ Κτίσεως
Κόσμου μέχρι το 1118»: Εκδ. Κανάκης, τόμοι 3, Αθήνα 1995-1999,
Βιβλίο XV, Κεφ. 3. «Υπήρχε κάποιο κτίριο στη λεγόμενη Βασιλική Στοά,
όπου στεγάζονταν πάρα πολλά βιβλία τόσο της κλασικής όσο και της
ανώτερης θεϊκής παιδείας. […] Κοντά σε αυτούς φοιτούσαν όσοι
ενδιαφέρονταν να μορφωθούν και να αποκτήσουν γνώσεις, τους οποίους
στη συνέχεια προσλάμβανε και ο αυτοκράτορας ως συμβούλους σε
διάφορες υποθέσεις. Ο αυτοκράτορας Λέων λοιπόν έκρινε πως αν τους
προσεταιρισθεί και τους πείσει να ασπαστούν τις απόψεις του, θα έχει
πετύχει το παν. Τους κάλεσε λοιπόν και τους ανακοίνωσε τις πονηρές του
ιδέες για τις σεβαστές εικόνες. Εκείνοι ωστόσο, όχι μόνο δεν συμφώνησαν
μαζί του, αλλά προσπάθησαν να του αλλάξουν γνώμη με κάθε τρόπο, πότε
χαϊδεύοντας τον συνονόματο με τον λέοντα θηρίο κάνοντάς του μάγια
προκειμένου να ημερέψει, πότε τηρώντας στάση σθεναρότερη και
επικρίνοντας την ασέβειά του. Αυτός εντούτοις έκλεινε τα αυτιά του όπως η
έχιδνα, μην ακούγοντας τις επωδές των εξορκιστών και τα γητευτικά λόγια
των σοφών. Αφού λοιπόν συζήτησε πολλές φορές μαζί τους και κατάλαβε
πως δεν αλλάζουν γνώμη, τους άφησε να επιστρέψουν στον τόπο διαμονής
τους, δηλαδή στη Βασιλική Στοά. Ταυτόχρονα διέταξε να συγκεντρωθεί
πολύ εύφλεκτο υλικό το οποίο να το σκορπίσουν γύρω από το κτίριο και να
του βάλουν φωτιά το βράδυ. Έτσι έκανε στάχτη το οικοδόμημα μαζί με τα
βιβλία και εκείνους τους σεβάσμιους άνδρες».
44
Γινόμενος καθαιρέτης ο Λέων οδήγησε στο σβήσιμο των σχολείων και
στην ευσεβή παιδεία, η οποία υπήρχε από την εποχή του Αγίου Μεγάλου
Κωνσταντίνου μαζί με πολλά άλλα καλά.
45
Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινή Ιστορία, τ. Β1, εκδ. Βάνιας,
Θεσσαλονίκη 1992-1997, σ. 112.
46
Paul Lemerle, ό.π., σ. 88.
47
Paul Lemerle, ό.π., σ.139.
48
Σε κείμενα της εποχής των Ισαύρων, το «Διδασκαλείον», δηλ. το
Πανεπιστήμιον, αναφέρεται ως «Οικουμενικόν» και αργότερα
«Καθολικόν». Το αντίστοιχο λατινικό επίθετο είναι το «Universalis, e», που
σημαίνει «univers», (το σύμπαν, η οικουμένη, ο κόσμος). Ως εκ τούτου η
λέξη Πανεπιστήμιο με τη σημασία της «οικουμενικής γνώσης» έλαβε στις
λατινογενείς γλώσσες το όνομα: Università (Ιταλικά), Université
(Γαλλικά), Universität (Γερμανικά) κ.λ.π.
49
Για τον Λέοντα τον Μαθηματικό, βλ. επίσης, Paul Lemerle, ό.π., το
Κεφάλαιο ΣΤ’, « Ο Λέων ο Φιλόσοφος (ή Μαθηματικός) και η εποχή του»,
σσ. 129-153.

51
John Julius Norwich, Βυζάντιο: Το Απόγειο, εκδ. Intered, Αθήνα 1999, σ.
117.
52
Donald Nicol, Βιογραφικό Λεξικό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκδ.
Ελληνική Ευρωεκδοτική, Αθήνα 1993, σ. 203.
53
Paul Lemerle, ό.π., σ. 160.
54
Ιωσήφ Γενεσίος, «Περὶ Βασιλειῶν», εκδ. Κανάκη, Αθήνα 1994, Βιβλίο Δ’,
Κεφ. 17, S. 195.
55
«Γεωπονικά» ή «Περὶ Γεωργίας Ἐκλογαί»: Αποτελούν διασκευή της
μεγάλης γεωπονικής συλλογής που συνέταξε τον 5ο
αιώνα ο
«σχολαστικός» Κασσιανός Βάσσος. Η διασκευή έγινε πιθανόν την περίοδο
944-959 από ανώνυμο συγγραφέα και είναι αφιερωμένη στον αυτοκράτορα
Κωνσταντίνο Ζ’ Πορφυρογέννητο. Το έργο υπήρξε πολύ δημοφιλές και έχει
διασωθεί σε 50 χειρόγραφα όλα του 11ου
αιώνα και νεότερα.
56
«Geoponica Cassiani Bassi Scholastici De Re Rustica Eclogae», ed.
Heinr Beckh», Lipsiae 1895, σελ. 1, Προοίμιο: Πρώτα κατάφερες μεθοδικά
και συνετά να ανασύρεις τη φιλοσοφία και τη ρητορική που είχαν
εξαφανιστεί και καταποντιστεί στον απροσδόκητο βυθό της λήθης,
απλώνοντάς τους το δυνατό σου χέρι, και ύστερα να ανοίξεις καινούριους
ορίζοντες για κάθε Επιστήμη και Τέχνη.
57
Θεοφάνης Συνεχιστές, J. P. Migne, Patrologia Graeca, σ. 464: «Ο
Πορφυρογέννητος επέλεξε ως καθηγητές τους αρίστους. Την έδρα της
φιλοσοφίας έδωσε στον πρωτοσπαθάριο Κωνσταντίνο που μέχρι τότε
κατείχε τη θέση του εξ απορρήτων γραμματέα του αυτοκράτορα. Την έδρα
της ρητορικής στον μητροπολίτη Νικαίας Αλέξανδρο. Στην έδρα της
γεωμετρίας διόρισε τον πατρίκιο Νικηφόρο, γαμπρό του έπαρχου Θεόφιλου
Ερωτικού. Τέλος στην έδρα της αστρονομίας τοποθέτησε τον ασηκρήτη
Γρηγόριο».
58
Ιωάννης Ζωναράς, Επιτομή Ιστοριών, τόμος Γ’, XVII, εκδ. Κανάκης,
Αθήνα 1999, σσ. 52-54: «Ο Βασίλειος όχι μόνο δεν συναναστρεφόταν τους
μορφωμένους, αλλά και τη μόρφωση την θεωρούσε πράγμα άχρηστο και
ανωφελές. Συγκέντρωσε λοιπόν γύρω του άνδρες που δεν ήταν ούτε
ευγενικής καταγωγής ούτε των γραμμάτων και τους ανέθεσε την
αυτοκρατορική αλληλογραφία, κάνοντάς τους κοινωνούς των σκέψεών του.
Σε αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους υπαγόρευε ο ίδιος τα έγγραφα πρόχειρα
και χωρίς να δίνει ιδιαίτερη προσοχή».
59
Μιχαήλ Ατταλλειάτης, Ιστορία, εκδ. Κανάκης, Αθήνα 1997, 21., σ.54.:
«Ίδρυσε νομική σχολή και έθεσε επικεφαλής νομοφύλακα. Φρόντισε
ωστόσο και για την ουράνια επιστήμη της φιλοσοφίας διορίζοντας πρόεδρο
των φιλοσόφων έναν άνδρα που ξεχώριζε ως προς τη γνώση από όλους
τους συγχρόνους μας, και ενθάρρυνε τους νέους να ασχοληθούν με τη
μελέτη των σοφών βιβλίων και των επιστημών υπό την καθοδήγηση των

ικανών τους διδασκάλων. Επίσης τους αντάμειβε με δώρα βασιλικά όταν
εκφωνούσαν λόγους δημόσιους».
60
Για την εκπαίδευση αυτήν την περίοδο, βλ. επίσης: «Η επιδίωξη της
γνώσης», στο: A. P. Kazhdan, Ann Wharton Epstein, Αλλαγές στον
Βυζαντινό Πολιτισμό κατά τον 11ο
και 12ο
αιώνα, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1997,
σσ. 192-209.
61
Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, Pars Prior, ed. Walter, de GruytterBerolini et
Novi Eboraci 2001,Βιβλίο Ε.IX.4, σ.178: «Βρίσκοντας την παιδεία και τη
φιλοσοφία σε μεγάλη κατάπτωση, λες και τα γράμματα είχαν εξοριστεί
κάπου μακριά, αυτός, όπου υπήρχαν και ελάχιστοι σπινθήρες
κρυμμένοι κάτω από τη στάχτη, βιαζόταν να τους φέρει στην επιφάνεια, και
όσους είχαν κλίση προς τη μάθηση (γιατί υπήρχαν και μερικοί, λίγοι βέβαια,
που σταματούσαν όμως στα πρόθυρα της Αριστοτελικής φιλοσοφίας) δεν
έπαυε να τους παροτρύνει στη μάθηση συμβουλεύοντάς τους να
προτάσσουν της ελληνικής παιδείας την μελέτη των ιερών βιβλίων».
62
Ανωνύμου, «Σύνοψις Χρονική», Κ. Σάθας, Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη, τ. Ζ’,
σ. 512, στίχο 3.
63
Κ. Ε. Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος, σ.158.
64
Το Πανεπιστήμιο του Παρισιού ένα από τα αρχαιότερα της Ευρώπης,
ιδρύθηκε κατά την παράδοση από τον Καρλομάγνο το 780. Η βεβαιωμένη
πάντως χρονολογία του αρχίζει το 1107 με πρώτο καθηγητή τον Γάλλο
σχολαστικό, φιλόσοφο και θεολόγο Πέτρο Αβελάρδο (Abailard ή Abelard,
1079-1142). Τα πανεπιστήμια στην Ευρώπη εμφανίστηκαν τον 10ο
αιώνα
(ιατρική σχολή του Σαλέρνο). Οι πρώτες σχολές πανεπιστημιακού επιπέδου
ήταν συντεχνίες φοιτητών ή καθηγητών (λατ. Universitas) χωρίς δικά του
κτίρια και ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα. Το 1200 η Ευρώπη είχε τέσσερα
αναγνωρισμένα πανεπιστήμια: του Παρισιού, της Μπολόνια, του Σαλέρνο
και της Οξφόρδης, από το οποίο το 1209, έφυγαν ορισμένοι καθηγητές και
δημιούργησαν το πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ.
Για την παιδεία στη δυτική Ευρώπη την περίοδο του Μεσαίωνα, βλ.: J.
Bowen, A History of Western Education, New York 1972· A. Cobban, The
Medieval Universities, Methuen, London 1975· J. Lawson, Medieval
Education and the Reformation, Routledge & Kegan Paul, London- New
York 1967· H. Rashdall, The University of Europe in the Middle Ages,
London 1936, reprinted by F. M. Powicke, A.B. Emden, Oxford University
Press.
65
Νικόμαχος: Από τους Γερασσούς της Πετραίας Αραβίας, γι’ αυτό
αποκαλείται και Γερασηνός. Άκμασε το 100 μ.Χ. και μυήθηκε στην
Πυθαγόρεια φιλοσοφία. Από τα έργα του σώζονται η
«Ἀριθμητικὴ Εἰσαγωγή», το «Ἐγχειρίδιον Άρμονικῆς» και η
«Εἰσαγωγικὴ Γεωμετρική».

66
Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος: Κωδικοποίησε τη νομοθεσία της
Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Το έργο του εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1345
σε έξι βιβλία με τον τίτλο «Πρόχειρον Νόμων» ή «Ἐξάβιβλος». Το
«Πρόχειρον Νόμων» επηρέασε σημαντικά τη νομοθεσία των χωρών της
Ανατολικής Ευρώπης Στην Ελλάδα ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας
Ιωάννης Καποδίστριας θέσπισε ότι «τὰ Δικαστήρια ἀκολουθοῦν εἰς μἐν
τὰ πολιτικὰ (ἀστικά) τοὺς νόμους τῶν (Βυζαντινῶν) Αὐτοκρατόρων,
περιεχομένων εἰς τὴν πρόχειρον Ἐξάβιβλον τοῦ Ἀρμενοπούλου, εἰς
δὲ τὰ ἐμπορικὰ τὸν της Γαλλίας Κώδικα». Η «Ἐξάβιβλος» ύστερα από
εξακόσια χρόνια δυναμικής παρουσίας στη ζωή του έθνους (1345-1946)
έπαυσε πλέον να ισχύει.
67
«Ξενὼν τοῦ Κράλη»: Ιδρύθηκε στις αρχές του 14ου
αιώνα από τον
Σέρβο ηγεμόνα Στέφανο Ούρεση Β’ Μιλούτιν (1282-1321). Στεγαζόταν σε
κτίσμα, παραπλεύρως της ανδρώας μονής του Αγίου Ιωάννη της Πέτρας
στην ΙΔ’ regio (κοινοτικό διαμέρισμα) της Κωνσταντινούπολης, πλησίον της
κινστέρνας του Άσπαρος στο ΒΔ άκρο της πόλης. Με εντολή του ιδρυτή του
είχαν διατεθεί τρία δωμάτια στον ηγούμενο της μονής Χιλανδαρίου του
Αγίου Όρους για τη διαμονή του, όποτε ερχόταν στην πρωτεύουσα.
68
Μ. Λεφτσένκο, Ιστορία της Βυζαντνινής Αυτοκρατορίας, εκδ. Γ.
Αναγνωστίδης, Αθήνα, σ. 361.
60
Κ.Ε. Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος, σ. 150.
61
Ι. και Π. Ζέπου, Jus Graecoromanum, τ.A’, σσ. 618-627.
« Νεαρὰ ἐκφωνηθεῖσα παρὰ τοῦ φιλοχρίστου δεσπότου
κυροῦ Κωνσταντίνου τοῦ Μονομάχου ἐπὶ τῇ ἀναδείξει
καὶ προβολῇ τοῦ διδασκάλου τῶν νόμων». Η «Νεαρά» ανακαλύφθηκε το
έτος 1882 από τον Paulus de Legarde, ανάμεσα σε έργα του Ιωάννου
Μαυρόπου. Το κείμενό της, όπως γράφει συγκεκριμένα ο καθηγητής Δ.
Ζακυθηνός, «χαρακτηρίζει τὸ ὑψηλὸν ἦθος τῆς βυζαντινῆς πολιτείας».
62
Για τον Άγιο Γεώργιο των Μαγγάνων, βλ. ιδιαίτερα Κ.Ε.
Πλακογιαννάκης, ό.π., σσ. 152-153.
63
Αικ. Χριστοφιλοπούλου, ό.π., τ. Β2, σ. 428.
64
Για τα διάφορα αξιώματα που παρουσιάζονται στην παρούσα μελέτη βλ.,
Κίμων Εμμανουήλ Πλακογιαννάκης, Τιμητικοί τίτλοι και αξιώματα στο
Βυζάντιο, εκδ. Ιανός, Θεσσαλονίκη 2001.
65
Ετήσια πρόσοδο τέσσερις λίτρες χρυσού και ως επίδομα τεμάχιο ακριβού
πορφυρού υφάσματος και επιπλέον κλάδο φοίνικα.
66α
«Κριτὴς ἐπὶ τοῦ Ἱπποδρόμου»: Δικαστής, μέλος του ανώτατου
βυζαντινού δικαστηρίου του γνωστού ως το «ἐπὶ τοῦ Ἱπποδρόμου» επειδή
στεγαζόταν και συνεδρίαζε σε αίθουσα του σκεπαστού ιπποδρόμου. Ο
σκεπαστός ιππόδρομος βρισκόταν μεταξύ του μεγάλου ανοικτού

ιπποδρόμου της Κωνσταντινούπολης και του συγκροτήματος του
«Μεγάλου Παλατίου».
66β
«’Εξάκτωρ»: Διοικητικός δικαστής φορολογικών διαφορών.
67
Γεωργίου Τσάμπη, Η Παιδεία στο Χριστιανικό Βυζάντιο», εκδ. Γρηγόρη,
Αθήνα 1999, σ. 50.
68
Μιχαήλ Ψελλός, «Ἀπολογία ὑπὲρ τοῦ Νομοφύλακος κατὰ τοῦ Ὀφρυδᾶ»,
Κ. Σάθας, «Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη», τ. Ε’, σ.181,185.
69
«Όλυμπος Βιθυνίας»: (Τουρκ. Ulu Dag). Υψόμ. 2327 μ. Υπήρξε το Άγιο
Όρος της Μ. Ασίας και συνήθως το αποκαλούσαν «Ὄρος τῶν Μοναχῶν»
λόγω του μεγάλου αριθμού μοναστηριών που υπήρχαν σε αυτό. Η πρώτη
μονή ιδρύθηκε τον 5ο
αιώνα. Με την πάροδο των αιώνων οι μονές
αυξήθηκαν σε πενήντα εκ των οποίων μία μόνο, η Μονή των Περιστερών,
ήταν γυναικεία. Μέχρι και τον 10 αιώνα ο Όλυμπος αποτελούσε το
σημαντικότερο μοναστικό κέντρο της Αυτοκρατορίας. Ωστόσο από τις αρχές
του 11ου
αιώνα με την ανάπτυξη του Αγίου Όρους και την εμφάνιση των
Σελτζούκων Τούρκων, ο Όλυμπος άρχισε να φθίνει. Πάντως κάποιες μονές
υπήρχαν στην περιοχή μέχρι και τον 14ο
αιώνα. Βλ. Κ.Ε.
Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος…, ό.π., σ. 199, υποσημ.
202.
70
Αικ. Χριστοφιλοπούλου, ό.π., τ. Β2, σ. 428.
71
Γ.Α. Ράλλη, Μ. Ποτλή, Σύνταγμα τῶν Θείων καὶ ἱερῶν κανόνων, τ. Β’, σ.
469: «Εκείνοι που σπουδάζουν την πολιτική δικονομία δεν πρέπει να
υιοθετούν τα ειδωλολατρικά έθιμα, ούτε να συχνάζουν στο θέατρο, ή να
στοιχηματίζουν στον ιππόδρομο, ή ακόμη να φορούν εξεζητημένα
ενδύματα».
72
Κ.Ε. Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και Ιδιωτικός…, σ. 162.
73
Κ.Ε. Πλακογιαννάκης, ό.π., σ. 163.
74
Για τα προσόντα των δασκάλων στην εγκύκλιο παιδεία βλ., Κ. Ε.
Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδωτικός βίος, σ.
124.· Nikolaos Kalogeras, Byzantine Childhood Education, σσ. 232-260.
75
Κεκαυμένου, Στρατηγικόν, Α’ 8, σ. 48, εκδ. Κανάκης, Αθήνα 1996, σ.48:
« Αν λοιπόν είσαι διδάσκαλος εγκυκλίου ή ανώτατης παιδείας φρόντισε
ώστε και με την παρουσία σου και με τα λόγια και τις πράξεις σου αλλά και
με τα ίδια τα πράγματα να δείξεις την επιστήμη σου και ότι η μελέτη και η
εκπαίδευση σου δεν έπεσαν στο κενό. Να είσαι δε άνθρωπος φειδωλός
αλλά και κοινωνικός. Λέγοντας δε «κοινωνικός» δεν εννοώ άνθρωπος των
θεαμάτων και των παιγνίων αλλά «κοινωνικός» με την έννοια να μπορείς να
διδάξεις ολόκληρη την πόλη πώς να κάνει το καλό και να αποδιώχνει το
κακό, ώστε να σε αγαπούν και να σε τιμούν όχι μόνο όσοι σε βλέπουν αλλά
και όσοι πληροφορούνται την αρετή και τη σύνεσή σου. Και φρόντιζε να
κάνεις τη γνώση σου φανερή σε όλους με έργα».
76
Τους χορηγούνταν από το δημόσιο επίδομα σίτισης.

77
Σε όλους αυτούς δινόταν ικανοποιητική βασιλική χορηγία.
78
Κ. Ε. Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος, σ. 176.
79
«Ἄνηβος»: α) Αυτός που δεν έχει γίνει ακόμη έφηβος. «Ὁ μήπω εἰς
τὴν ἤβην γενόμενος παῖς». β) (Βυζ.) Το αγόρι μέχρι τη συμπλήρωση του
14ου
έτους της ηλικίας του και το κορίτσι μέχρι τη συμπλήρωση του
12ου
έτους.
80
Κ. Ε. Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος…, σ. 176.
81
Μονή της Θεοτόκου της Κοσμοσωτείρας παρά την Αίνον: Ιδρύθηκε
το 1152 από τον σεβαστοκράτορα Ισαάκ Κομνηνό, γιο του αυτοκράτορα
Αλεξίου Α’ στη σημερινή κωμόπολή των Φερών του Έβρου που βρίσκεται
στη θέση της βυζαντινή πόλης «Βήρας».Το τυπικό της μονής προέβλεπε
την εγκατάσταση 74 μοναχών ηλικίας άνω των τριάντα ετών και απαγόρευε
την παρουσία ευνούχων και μικρών παιδιών. Η μονή υπήρχε μέχρι τα μέσα
του 14ου
αιώνα. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό της.
82
Για μία ολοκληρωμένη μελέτη για την Πατριαρχική Ακαδημία, βλ. Βασίλης
Κατσαρός, «Η Πατριαρχική Σχολή. Το πρόβλημα του συστήματος παροχής
σπουδών ανώτερου επιπέδου στην Κωνσταντινούπολη του δωδέκατου
αιώνα», στο: Ιωάννης Κασταμονίτης. Συμβολή στη μελέτη του βίου, του
έργου και της εποχής του, Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών, Θεσσαλονίκη
1988, σσ. 163-207.
83
Paul Lemerle, Πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός, σ. 90· L. Brehier,
«L’enseignement classique et l’enseignement religieux à Byzance», Revue
d’ Histoire et de Philosophie religieuses, 1941, σσ. 34-69.
84
Nikolaos Mesarites, «Description of the Church of the Holy Apostles
at Constantinople», ed- transl: G. Downey, Transactions of the American
Philosophical Society, 47, 1957, 857-924.
85
N. G. Wilson, Οι Λόγιοι στο Βυζάντιο, εκδ. Intered, Αθήνα 1991, σ. 253.
86
Κ. Ε. Πλακογιαννάκης, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος, σ.182. Για την τύχη
της σχολής από το 1261-1453 και για την ανώτερη εκκλησιαστική παιδεία
μέχρι τον 16ο
αιώνα, βλ. τις σελίδες 182-184 του παραπάνω βιβλίου.

Ιστορία Ε΄ 7.41. ΄΄ Η παιδεία στο Βυζάντιο ΄΄

More Related Content

What's hot

Viewers also liked

Similar to Ιστορία Ε΄ 7.41. ΄΄ Η παιδεία στο Βυζάντιο ΄΄

More from Χρήστος Χαρμπής

Ιστορία Ε΄ 7.41. ΄΄ Η παιδεία στο Βυζάντιο ΄΄