1. บทที่ 5 ข้อมูลชนิด
อาร์เรย์และสตริง
ชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 6/1

2. อาร์เ รย์ (Array)
อาร์เรย์ (Array) เป็นตัวแปรชุดให้สำาหรับเก็บข้อมูลที่มีความ
สัมพันธ์กัน โดยจะเก็บไว้ในชื่อเดียวกัน
สมาชิกแต่ละตัวของ Array จะเรียกว่า Element หรือ Cell ตัวเลข
ที่ใช้ระบุตำาแหน่งสมาชิกของ Array เรียก
ว่า Index หรือ Subscript
ตัว อย่า ง Array X ทีมี 5 Element
่
ซึ่งจะเริ่มต้นตั้งแต่ Index 0 ถึง 4

3. ตัว แปรอาร์เ รย์แ บบ 1 มิต ิ
อาร์เรย์หนึ่งมิติ มีโครงสร้างเทียบเท่าเมตริกซ์ขนาด nx1 การ
ประกาศตัวแปรอาร์เรย์ จะใช้เครื่องหมาย [ ] ล้อมค่าตัวเลขจำานวน
เต็ม เพื่อบอกจำานวนหน่วยข้อมูลที่ต้องการได้ในรูป
ชนิด ของตัว แปร ชื่อ ตัว แปร [จำา นวนสมาชิก ที่
ต้อ งการ]
data_type variable_name [ number-ofelements ]
เช่น int a[5];
double x, y[10], z[3];

4. ตัว แปรอาร์เ รย์ห ลายตัว
อาร์เรย์หลายมิติ (Multi-dimensional array) คือ อาร์เรย์ที่
มีสมาชิกเป็นข้อมูลอาร์เรย์ นั่นคือ ในหน่วยข้อมูลแต่ละหน่วยของ
อาร์เรย์ จะเป็นอาร์เรย์ย่อยๆ ซึ่งอาจจะกำาหนดซ้อนลงไปได้หลาย
ชั้น
การกำาหนดอาร์เรย์หลายมิติ จะกระทำาในรูปชนิดตัวแปร
ชื่อตัวแปร[จำานวนสมาชิก][จำานวนสมาชิก]….;
การประกาศอาร์เรย์หลายตัวทำาได้ดังนี้
int [] abc , xyz;
abc = new int[500];
xyz = new int[10];
หรือเขียนรวมกันได้ดังนี้
int[] abc = new int[500], xyz = new int[10];

5. การกำา หนดค่า เริ่ม ต้น ให้
อาร์เ รย์ 1
สามารถประกาศตัวแปร Array พร้อมกับกำาหนดค่าเริ่มต้น
ให้กบสมาชิก Array ได้โดยมีรูปแบบ
ั
ดังนี
้
ชนิดของตัวแปรอาร์เรย์ ชื่ออาร์เรย์[จำานวนข้อมูล] = {ค่า
คงที่,ค่าคงที่,…};

6. การเข้า ถึง ตัว แปรอาร์เ รย์
เมื่อมีการประกาศอาร์เรย์แล้ว ค่าตำาแหน่งหมายเลขลำาดับข้อมูล
สำาหรับใช้เข้าถึงตัวแปรย่อยต่างๆ ในอาร์เรย์ จะถูกกำาหนดโดย
อัตโนมัติ
โดยหากกำาหนดอาร์เรย์ด้วยขนาด n ข้อมูล หน่วยแรก
จะมีค่าตำาแหน่งลำาดับเป็น 0 ไปจนถึงข้อมูลหน่วยสุดท้ายจะมีค่า
ตำาแหน่งลำาดับเป็น n™ ถ้าต้องการอ่านหรือเขียนข้อมูลในหน่วยต่างๆ ของ
ตัวแปรอาร์เรย์ จะต้องอ้างชื่อตัวแปรตามด้วยค่าลำาดับของหน่วย
ในกลุ่มข้อมูลอาร์เรย์ ล้อมด้วยเครื่องหมาย [ ] ซึ่งเรียก
ว่า subscript (หรือดัชนี index)
™ ค่าดัชนี อาจอยู่ในรูป ค่าคงที่ ของตัวแปร นิพจน์ หรือ
ฟังก์ชันที่ให้ค่าเป็นค่าจำา นวนเต็ม ก็ได้ ( positive integer
>=0 )
™ ของเขตของ index หรือ subscript มีค่าตั้งแต่ 0 ถึง n-

7. การใช้ค ำา สัง วนรอบ for ในการ
่
เข้า ถึง ค่า ในอาร์เ รย์
เราสามารถใช้คำาสั่งวนรอบ for ในการวนรอบรับค่าที่ป้อนเข้ามา
และใช้ในการคำานวณโดยการใช้ตัวแปรในการวนรอบ และใช้
ตัวแปรเดียวกัน เพื่อกำาหนดลำาดับของข้อมูลที่จะใช้ในอาร์เรย์
int x,a[5];
for (x=0; x<5; x++)
{ printf(“Enter value for a[%d]:”,x);
scanf(“%d”,&a[x]);
}
printf(“Show all valuesn”);
for (x=0; x<5; x++)
{ printf(“a[%d] = %d”, x, a[x]); }

8. การส่ง ผ่า นอาร์เ รย์ไ ปยัง
ฟัง ก์ช ัน
สามารถแบ่งได้เป็น 2 ลักษณะ
1.การส่งผ่านค่าอีลเมนต์อาร์เรย์ให้กับฟังก์ชัน เป็นการเรียก
ี
ใช้ฟงก์ชันแบบ Call-by-value
ั
2. การส่งอาร์เรย์ทุกอีลีเมนต์ให้กับฟังก์ชัน เป็นการเรียกใช้
ฟังก์ชันแบบ Call-by-reference
™

9. การส่ง ผ่า นอาร์เ รย์ไ ปยัง
ฟัง ก์ช ัน (ต่อ )
การเรีย กใช้แ บบ Call-by-value
ใช้วิธีการส่งค่าของตัวแปร (value) ให้กบฟังก์ชัน โดยผ่านพารามิเตอร์
ั
™ ไม่สามารถแก้ไขค่าของอาร์กิวเมนต์(หรือพารามิเตอร์) ภายในฟังก์ชันได้ = การ
แก้ไขค่าต่างๆในฟังก์ชัน ไม่มีผลต่อตัวแปรทีส่งค่ามา
่
™ ใช้กับฟังก์ชันทีรับค่าเข้าเป็นตัวแปรธรรมดา (int, float, char,...)
่
™ เช่น void triple(int x)
{ x=x*3; printf(“x = %d”,x); }
….
int x=5, y[2]={10,11};
triple(x); triple(y[0]);
™ triple(x) ส่ง ค่า 5 ให้ก ับ ฟัง ก์ช ัน ในฟัง ก์ช ัน x เริ่ม ต้น เป็น 5
™ และถูก ทำา ให้ก ลายเป็น 15 หลัง จบฟัง ก์ช ัน ค่า x นอกฟัง ก์ช ัน
ไม่เ ปลี่ย นแปลง
™ triple(y[0]) ส่ง ค่า 10 ให้ก ับ ฟัง ก์ช ัน ในฟัง ก์ช ัน x เริ่ม ต้น เป็น 10
™ และถูก ทำา ให้ก ลายเป็น 30 หลัง จบฟัง ก์ช ัน ค่า y[0] ยัง เหมือ นเดิม

10. การส่ง ผ่า นอาร์เ รย์ไ ปยัง ฟัง ก์ช ัน
(ต่อ )
การเรีย กใช้แ บบ Call-by-reference
ใช้วิธีการส่งค่า แอดเดรส (Address)*** ของตัวแปรไปให้
ฟังก์ชัน
ใช้กับฟังก์ชันที่รับค่าเข้าเป็นอาร์เรย์
™ สามารถแก้ไขค่าของอาร์กิวเมนต์ภายในฟังก์ชัน
ได้ = การแก้ไขค่าตัวแปรอาร์เรย์ ภายในฟังก์ชัน มีผลการ
เปลี่ยนแปลงต่อตัวแปรที่ส่งค่ามา
เพราะ การมีการจัดการค่าของหน่วยความจำาในตำาแหน่งเดียวกัน
™ ***แอดเดรส (Address) คือ ค่าที่ใช้อางถึงตัวข้อมูล
้
ภายในหน่วยความจำา เหมือนกับหมายเลขบ้านเลขที่**

11. ฟัง ก์ช ัน ที่ม ก ารรับ ค่า เข้า เป็น
ี
อาร์เ รย์
ฟังก์ชันสามารถที่จะรับค่าเข้าเป็นอาร์เรย์ได้ ซึ่งรูปแบบของการ
เขียนต้นแบบของฟังก์ชันเป็นดังนี้
™ ชนิด ข้อ มูล ชื่อ ฟัง ก์ช ัน (ชนิด ข้อ มูล ชื่อ
ตัว แปร[ขนาดอาร์เ รย์]);
ในกรณีฟงก์ชันมีการรับค่าเข้าเป็นอาร์เรย์ 1 มิติ อาจจะไม่ต้อง
ั
กำาหนดขนาดของอาร์เรย์ก็ได้
™ ตัวอย่างเช่น
™
int sum_arr(int num[10]);
™
void print_arr(int a[5]);
™
float average(int num[]);

12. การส่ง ผ่า นค่า อีล ีเ มนต์อ าร์เ รย์
ให้ก บ ฟัง ก์ช ัน
ั
หากฟังก์ชัน my_func มีต้นแบบของฟังก์ชันดังนี้
void my_func(int x);
และใน main ได้มีการประกาศตัวแปรอาร์เรย์ชื่อว่า num
int num[10];
™ การส่งอีลีเมนต์ที่ 0 ของอาร์เรย์ num ไปเป็น
อาร์กิวเมนต์ของฟังก์ชัน my_func สามารถเขียนได้ดังนี้
™
my_func(num[0]);

13. การส่ง อาร์เ รย์ท ุก อีล ีเ มนต์ข อง
อาร์เ รย์ใ ห้ก ับ ฟัง ก์ช ัน
การส่งอาร์เรย์ในกรณีนี้ ใช้แค่ชื่อตัวแปรอาร์เรย์เท่านั้น เช่น
หากใน main มีการประกาศอาร์เรย์ดังนี้
int num[10];
และฟังก์ชัน print_arr มีต้นแบบฟังก์ชันดังนี้
void print_arr(int a[10]);
™การส่งอาร์เรย์ num ทุกอีลีเมนต์ไปให้
ฟังก์ชัน print_arr สามารถเขียนได้ดังนี้
print_arr(num);

14.
อาร์เ รย์ข องออบเจ็ก ต์
อาร์เรย์สามารถเก็บ reference ของ Object ได้ โดยกำาหนดให้
อาเรย์ เป็น Class นั้น ๆ ในตอนประกาศอาเรย์ มีรูปแบบดังนี้
™
className [] arrayName = new className[size];
™ เช่น
Student [] studentList = new Student[10];
™
™ Student [] studentList = new Student[3];
™ studentList[0] = new Student();
™ studentList[1] = new Student();
™ studentList[2] = new Student();
™

15.
อาร์เ รย์แ บบ 2 มิต ิ
โดยสรุป สำาหรับอาร์เรย์สองมิติ เมื่ออ้างชื่ออาร์เรย์ จะหมายถึง
ตำาแหน่งเริ่มต้นของอาร์เรย์ทั้งหมด (อาร์เรย์ 2 มิติ)
เมื่ออ้างชื่ออาร์เรย์พร้อมสมาชิกหนึ่งอันดับ จะหมายถึง
ตำาแหน่งเริ่มต้นของอาร์เรย์ย่อยภายใน (อาร์เรย์ 1 มิติ)
เมื่ออ้างชื่ออาร์เรย์พร้อมค่าสองอันดับ จะหมายถึง ข้อมูล
ภายในอาร์เรย์
™ การประกาศตัว แปรอาร์เ รย์ 2 มิต ิ
™ int val[3][4];
™ double prices[10][5];
™ char code[6][4];

16. การใช้ค ำา สั่ง for ในการเข้า
ถึง อาร์เ รย์ 2 มิต ิ
ใช้ลูป for 2 ชั้น โดยลูปชั้นนอกวนรอบตามจำานวนแถว ส่วนลูป
ชั้นในวนรอบตามจำานวนหลัก
ต้องมีตัวนับ 2 ตัว คือ ตัวนับแถวและตัวนับหลัก
ตัวอย่างเช่น
int i,j,x[2][3];
for(i=0;i<2;i++)
for(j=0;j<3;j++)
x[i][j] = i+j;

17. ™ การให้ค า เริ่ม ต้น (Array
่
Initialization)
เราจะใช้กลุมค่าคงที่ที่มีสมาชิกเป็นกลุ่มค่าคงที่ย่อย ซึ่ง
่
เป็นชนิดเดียว กันและมีขนาดเท่ากัน รวมถึงสอดคล้องกับชนิด
ของอาร์เรย์ด้วย
โดยใช้เครื่องหมาย {} หรือ , ในการแบ่งแยกแต่ละแถว

18. Class ArrayList
ในภาษา Java มีกลุ่มคลาสที่เรียกว่า คอลเล็กชั่น
(Collection) ซึ่งออบเจ็กต์จากคลาสนี้สามารถใช้สะสมออบเจ็กต์
ต่าง ๆ ไว้ได้ เช่น Class ArrayList ดีกว่า Array ทีสามารถเพิ่ม
่
สมาชิกได้ โดยไม่ต้องประกาศไว้ล่วงหน้า
การใช้ Class ArrayList จะต้อง import java.util.ArrayList

19. Method ที่ส ำา คัญ ของ ArrayList
-add(int index,Object obj) ใช้ใส่ออบเจ็กต์ลงใน
อาร์เรย์ที่ตำาแหน่ง index
-remove(int index) นำาออบเจ็กต์ตำาแหน่ง index ออก
จากอาร์เรย์
™
-get(int index) คืนค่าออบเจ็กต์ใน
ตำาแหน่ง index
™
-indexof(Object obj) คืนค่า index ของออบ
เจ็กต์ที่ระบุ
™
-size สำาหรับหาขนาดของ ArrayList

20. String
String คือข้อความ หรือ สายของอักขระ ในภาษา C+
+ ไม่มีตัวแปร ประเภท String แต่จะมีตัวแปรประเภท char ให้ใช้
แทน ซึ่งตัวแปร ประเภทchar จะสามารถเก็บอักขระได้ 1 อักขระ
เท่านั้นถ้าหากเราอยากให้ตัวแปร char สามารถเก็บข้อความได้
เราก็สามารถ ทำาให้ตัวแปร char เป็น array ได้ char Name[10];

21. การเปรีย บเทีย บ String
ใช้เครื่องหมาย ==
เป็นการเปรียบเทียบว่า String 2 ตัวเป็น Object เดียวกันหรือไม่
โดยจะเปรียบเทียบค่าอ้างอิงหรือที่อยู่ในหน่วยความจำาของตัวแปร
ทั้งสอง ไม่ได้เป็นการเปรียบเทียบถึงข้อมูลที่ String ทั้ง 2 ตัวว่า
เก็บข้อมูลเดียวกันหรือไม่
รูป แบบคำา สั่ง
String1 == String2;
equals() method
เป็นการเปรียบเทียบค่าใน String Object ทั้ง 2 ตัวเป็นค่า
เดียวกันหรือไม่ โดยที่จะให้ค่าเป็นจริง (True) ก็ต่อเมื่อตัวอักษร
ทุกตัวใน String ทั้ง 2 ค่าจะต้องเหมือนกันหมด โดยสนใจตัว
อักษรพิมพ์เล็กและพิมพ์ใหญ่ด้วย หากต่างกันก็จะ
ให้ค่าเป็นเท็จ (False)

22. การเปรีย บเทีย บ String (ต่อ )
รูป แบบคำา สั่ง
String1.equals(String2);
หากไม่สนว่าตัวอักษรที่อยู่ภายใน String จะเป็นตัวเล็กหรือ
ตัวใหญ่ ถ้าต้องการตรวจสอบเพียงการเหมือนทางรูปร่างก็ใช้
method equalsIgnoreCase()
compareTo method
การเปรียบเทียบความไม่เท่ากันของ String โดยจะให้ค่าที่ได้
จากการเปรียบเทียบแบ่งเป็น 3 ค่าคือ
- เป็นลบ (-) ถ้าค่าแรกน้อยกว่าค่าที่สอง
- เป็นบวก (+) ถ้าค่าแรกมากกว่าค่าที่สอง
- เป็นศูนย์ (0) ถ้าค่าเท่ากัน

23. การเปรีย บเทีย บ String (ต่อ )
รูป แบบคำา สัง
่
String1.compareTo(String2);
คลาส StringBuffer
™ คลาส StringBuffer จะมีลักษณะคล้ายกับคลาส String เพียงแต่
เป็นตัวแปรสตริงที่มีการแก้ไขค่าแบบถาวร คอนสตรักเตอร์ของ
คลาส StringBuffer ที่น่าสนใจมีดังต่อไปนี้
 StringBuffer(String s) เก็บสตริง s ไว้ในตัวแปร StringBuffer
 StringBuffer() เก็บข้อความว่างเปล่าไว้ในตัวแปร StringBuffer และมี
ขนาด 16 byte เหตุที่ตัวแปร StringBuffer มีขนาดปกติ 16 และจะเพิ่ม
ขนาดเมื่อเก็บข้อความลงไป เป็นเพราะถ้ามีการเปลี่ยนข้อความที่เก็บภาย
หลัง ข้อความใหม่อาจมีขนาดไม่เท่าเดิม ดังนั้นจาวาจึงว่างไว้อีก 16 ที่ว่าง
เพื่อจะได้ไม่ต้องกันที่ในหน่วยความจำาเพิ่มเติมอีก ในกรณีที่ขอความใหม่มี
้
ขนาดใหญ่กว่าเดิมไม่เกิน 16 เพราะการกันที่ในหน่วยความจำาเพิ่มเติมภาย
หลังเป็นเรื่องยุ่งยากและอาจทำาให้ประสิทธิภาพในการเข้าถึงลดลง
 StringBuffer(int length) เก็บข้อความว่างเปล่าไว้ใน
ตัวแปร StringBuffer และมีขนาดเท่ากับ length

24. เมธอดที่น ่า สนใจส่ว นหนึ่ง ของ
คลาส StringBuffer








StringBuffer append(String s)
StringBuffer append(char c)
StringBuffer append(chra[] c, int offset, int len)
StringBuffer append(booleab b)
StringBuffer append(int i)
StringBuffer append(long l)
StringBuffer append(float f)
StringBuffer append(double d)

25. เมธอดที่น ่า สนใจส่ว นหนึ่ง ของ
คลาส StringBuffer (ต่อ )
เมธอดนี้เป็นโอเวอร์โหลดเมธอด ทำาหน้าที่เพิ่มข้อความในวงเล็บเข้าไป
ต่อท้ายข้อความที่มีอยู่แล้วใน StringBuffer ถ้ามีการ
เปลี่ยนแปลง StringBuffer ผ่านเมธอดข้อความจะถูกเปลียนแบบ
่
ถาวร
StringBuffer insert(int offset, String s)
StringBuffer insert(int offset, char c)
StringBuffer insert(int offset, char[] c)
StringBuffer insert(int offset, boolean b)
StringBuffer insert(int offset, int i)
StringBuffer insert(int offset, long l)
StringBuffer insert(int offset, float f)
StringBuffer insert(int offset, double b)


26. เมธอดที่น า สนใจส่ว นหนึง ของ
่
่
คลาส StringBuffer (ต่อ )
เมธอดนี้เป็นโอเวอร์โหลดเมธอด ทำาหน้าที่แทรกข้อความ
ในวงเล็บเข้าไปในตำาแหน่งที่เท่ากับ offset
StringBuffer deleteCharAt(int index) เมธอดนี้จะทำา
หน้าที่ลบตัวอักษรในตำาแหน่ง index ออก
StringBuffer delete(int start, int end) เมธอดนี้จะทำา
หน้าที่ลบตัวอักษรจากตำาแหน่ง start ถึง end ออก
StringBuffer revers()เมธอดนี้จะทำาหน้าที่กลับตัวตัว
อักษรจากหลังมาหน้า
char charAt(int index) ล่งค่าตัวอักษรใน
ตำาแหน่ง index กลับ
char setCharAt(int index, char ch) เปลียนตัวอักษรใน
่
ตำาแหน่ง index ด้วย chtoString()ส่งค่าของข้อความออก
มาในรูปตัวแปรสตริง

27. ข้อ แตกต่า ง
ระหว่า ง StringBuffer และ String
ข้อที่แตกต่างระหว่าง StringBuffer และ String คือขนาด
ของ StringBuffer ไม่จำาเป็นต้องเท่ากับขนาดของข้อความและสามารถ
เพิ่มหรือลดขนาดได้ เราสามารถตรวจสอบขนาดของ StringBuffer ได้
โดยใช้เมธอด int capacity()ซึ่งจะคืนค่าปัจจุบันของ StringBuffer ดัง
ตัวอย่างต่อไปนี้
™
จากโค้ดข้างบนในบรรทัดที่ (1) เราสร้างตัวแปร s1 โดย
ไม่เก็บค่าอะไรเลย ผลที่ได้คอขนาดของข้อความเท่ากับ 0 แต่ขนาดของตัว
ื
มันเองจริงเป็น 16 ซึ่งเป็นค่าปกติ ในบรรทัดที่ (2) เราสร้างตัวแปร s2 โดย
ให้เก็บค่า Hello ผลที่ได้คอขนาดข้อความเป็น 5 แต่ขนาดของตัวมันเอง
ื
เท่ากับค่าปกติบวกด้วยความยาวของข้อความที่สงให้มันเก็บซึ่ง
ั่
เท่ากับ 21 นั่นเอง ในบรรทัดที่ (3) เราพยายามสร้างตัวแปร s3 ซึ่งเป็นวิธี
การที่ใช้ไม่ได้กับตัวแปร StringBuffer
™
เหตุที่ตัวแปร StringBuffer มีขนาดเท่ากับ 16 และจะเพิ่ม
ขนาดเมื่อเก็บข้อความลงไป เป็นเพราะถ้ามีการเปลี่ยนแปลงข้อความที่เก็บ
ภายหลัง ข้อความหใม่อาจมีขนาดไม่เท่าเดิม จาวาจึงเผื่อที่ว่างไว้อีก 16 ที่
ว่าง เพื่อจะได้ไม่ต้องกันพื้นที่ในหน่วยความจำาเพิ่มเติมอีกในกรณีที่
ข้อความใหม่มีขนาดใหญ่กว่าเดิมไม่เกิน 16 เพราะการกันที่ในหน่วยความ
จำาเพิ่มเติมภายหลังทำาได้ยาก เนืองจากพื้นที่ในหน่วยความจำาทีเพิ่มขึนอาจ
่
้
ไม่อยู่ติดกับพื้นที่เดิมทำาให้ประสิทธิภาพในการเข้าถึงลดลง

28. ผู้จัดทำา
ที่ 23
ที่ 27
ที่ 30
ทื่ 32
1.นางสาวอรปรียา
สงวนศักดิ์ เลข
2.นางสาวมานิดา ครุธนาค
เลขที่ 26
3.นางสาววาสินี
ลัดดากุล
เลข
4.นางสาวปัทมา
พรหมชนะ เลข
5.นางสาวอรฤทัย อินทนิล
6.นางสาวมนัชญา
วสุอนันต์กุล
เลข