1.rehabilitacja psychiatryczna

1. Rehabilitacja psychiatryczna
mgr Irena Jastrzębska

2. Historia rozwoju rehabilitacji psychiatrycznej (1)
Pierwsze wzmianki o potrzebie rehabilitacji chorych
psychicznie pojawiły się w pierwszej połowie XIX wieku,
kiedy zaczęto zwiększać swobodę pacjentów, a warunki
szpitalne starano się upodobnić do domowych

3. W 1845 roku Bartłomiej Frydrych
(autor pierwszego podręcznika
psychiatrii w języku polskim)
„ O chorobach umysłowych” pisał,
że „w miarę jak się chory
uspokaja, należy wybrać dla niego
zatrudnienie, bo wszyscy muszą
pracować”

4. W 1846 roku Andrzej Janikowski
(pionier XIX wiecznej medycyny
sądowej w Polsce) zalecał „aby
w zajęciach organizowanych dla
chorych – zabawy, teatr, muzyka
uczestniczył również personel”

5. W 1868 roku Stanisław
Chomentowski (psychiatra i
neurolog, autor 40 prac
naukowych) „zachęcał do
kupowania do zakładów
psychiatrycznych gazet, gier
towarzyskich, a także do
urządzania pikników, koncertów
itp.”

6. Przez następne lata
obserwowano pewnego
rodzaju stagnację, chociaż w
okresie międzywojennym
wiele wysiłku włożono w
zapewnienie chorym
właściwych oddziaływań
społecznych, pracy, rozrywki
i umożliwienie aktywnego
trybu życia

7. Tradycją polskiej psychiatrii była opieka rodzinna
W 1936 roku 30% chorych
objętych opieką szpitala
psychiatrycznego przebywało
u okolicznych ludności
(opieka heterofamilijna –
osoby chore psychicznie pod
opieką ludności)

8. Od końca lat 50 rozpoczął się nowy etap w dążeniu do
humanizacji szpitala psychiatrycznego i w walce z
objawami „instytucjonalimu”
W dużych szpitalach psychiatrycznych powstawały
pierwsze programy rehabilitacyjne dla przewlekle
chorych:
 W wyniku powolnego przekształcania dużych, zamkniętych
zakładów w coraz bardziej otwarte instytucje (proces ten
nazywano „terapią instytucji”)
Zaczęto dbać o estetyczne i pogodne urządzenia wnętrz,
zmniejszono liczbę łóżek na oddziałach, a przede
wszystkim w coraz większym stopniu brano pod uwagę
potrzeby i prawa pacjentów i ich rodzin

9. Dawniej Dzisiaj

10. Dawniej Dzisiaj

11. Dawniej Dzisiaj

12. Rozpoczęta w latach 60 reorganizacja systemu lecznictwa
psychiatrycznego, oparta na zasadach psychiatrii
środowiskowej przynosi wymierne korzyści
Z pośrednich form opieki psychiatrycznej rozwinęły się
stopniowo psychiatryczne oddziały dzienne, w których
realizuje się program zajęć terapeutycznych
Ostatnie lata przyniosły także stopniowy rozwój opieki
nad rodziną w sytuacji kryzysu poprzez wizyty w domu
pacjenta – zespoły leczenia środowiskowego

13. Dzisiaj Jutro

17. Definicja
Rehabilitacja psychiatryczna - system skoordynowanych
oddziaływań społecznych, psychologicznych,
wychowawczych i medycznych umożliwiających chorym
psychicznie samodzielną egzystencję i integrację społeczną

18. Cele
Celem rehabilitacji psychiatrycznej jest wyposażenie
pacjenta w umiejętności:
o Fizyczne
o Intelektualne
o Emocjonalne
Potrzebne do życia, uczenia się i pracy, przy jak
najmniejszym wsparciu ze strony osób, które na co dzień
lub w sytuacjach kryzysowych zajmują się pomaganiem

19. Rodzaje rehabilitacji psychiatrycznej
Medyczna
 farmakoterapia podtrzymująca
Zawodowa
 poradnictwo i szkolenie zawodowe przystosowane do możliwości
osoby niepełnosprawnej oraz sytuacji na rynku pracy
Społeczna
 Proces przygotowania osoby niepełnosprawnej do aktywnego
życia
 Kształtowanie takich warunków i postaw otoczenia, które
ułatwiałyby jednostce pełną integrację społeczną

20. Zasady rehabilitacji psychiatrycznej
Zasada optymalnej stymulacji
Zasada wielostronności metod
Zasada stopniowania trudności
Zasada powtarzalności oddziaływań
Zasada partnerstwa
Zasada wielokierunkowości oddziaływań

21. Zasada optymalnej stymulacji
Wskazuje na niesłuszność stosowania nadmiernej lub zbyt
ubogiej stymulacji chorego, monotonii lub przypadkowości
bodźców
Wymagania zbyt wysokie stają się przyczyną rezygnacji,
apatii, a nawet odmowy udziału w dalszej rehabilitacji
Niedostateczna stymulacja wywołuje lub pogłębia objawy
instytucjonalizmu
Ma na celu dostarczenie wrażeń stymulujących aktywność
psychiczną

22. Zasada wielostronności metod
Zakłada kompleksowość w rehabilitacji, o której decyduje
równoczasowość biologicznych i niebiologicznych
(psychosocjoterapeutycznych) metod postępowania

23. Zasada stopniowania trudności
Zwraca uwagę na dostosowanie formy i zakresu pomocy
do zmieniających się możliwości chorego – począwszy od
zastępowania go w działaniach i decyzjach, aż do
pozostawienia mu pełnej swobody i samodzielności

24. Zasada powtarzalności oddziaływań
Wynika z remitującego przebiegu choroby i nawrotowości
objawów chorobowych
Zaostrzenie objawów psychotycznych i rehospitalizacja są
często powodem do powtórzenia i utrwalenia umiejętności,
które chory nabył wcześniej

25. Zasada partnerstwa (1)
Wskazuje, że nie można rehabilitować chorego bez jego
czynnego udziału
Rehabilitacja jest prawem, nie obowiązkiem i nie należy
jej realizować wbrew woli i bez zgody pacjenta

26. Zasada partnerstwa (2)
Zasady:
 Poszanowanie praw i indywidualności chorego
 Budowanie zaufania, akceptacji programu i współpracy pacjenta
 Nie stosowanie zakazów i nakazów
 Zachowanie szacunku dla pacjenta, podtrzymywanie jego poczucia
godności, autonomii i pozytywnej samooceny
 Pozbycie się przez pielęgniarkę postawy nadopiekuńczej
 Dostarczenie jasnych, jednoznacznych norm i wzorców zachowań
 Wzmacnianie pozytywne zachowań prospołecznych pacjenta
 Zwracanie uwagi na zachowanie sprawności , korzystne cechy
osobowości, a nie na deficyty sprawności
 Zachowanie realistycznego optymizmu oraz niezmniejszanie
oczekiwań wobec chorego

27. Zasada wielokierunkowości oddziaływań
Nakazuje jednoczasowość interwencji w różnych sferach
życia: rodzinnej, zawodowej, towarzyskiej i społecznej

28. Czynniki decydujące o skuteczności oddziaływań
rehabilitacyjnych
I grupa – związana z osobowością i umiejętnościami
chorego
 Cechy osobowości przedchorobowej
 Przystosowanie przedchorobowe
II grupa – związana bezpośrednio z obrazem choroby
 Wiek zachorowania
 Przebieg choroby
 Czas trwania hospitalizacji
 Nasilenie objawów negatywnych
 Rozległość objawów deficytowych
III grupa – związana z sytuacją psychospołeczną
 Klimat rodzinny
 Stereotyp choroby psychicznej

29. Czynniki utrudniające rehabilitację
Objawy wytwórcze
Inne objawy psychopatologiczne, np. objawy osiowe
schizofrenii (autyzm)
Obniżenie nastroju i napędu w depresji
Objawy wtórne jako skutek choroby i hospitalizacji
(deficyty)
Objawy schorzeń somatycznych
Stosowane leki

30. Tok postępowania rehabilitacyjnego pielęgniarki (1)
Nauczenie pacjenta, jak ma żyć ze swoją chorobą:
 Jak unikać okazywania przeżyć psychotycznych wobec obcych
 Jak się ubierać i zachowywać, aby być akceptowanym
 Jak dostosować się do obowiązujących norm
 Jak prowadzić aktywny tryb życia
 Jaki zakres samoopieki jest dostępny pacjentowi
 W jakich sytuacjach powinien zwrócić się do lekarza lub
pielęgniarki

31. Tok postępowania rehabilitacyjnego pielęgniarki (2)
Pomoc w przywróceniu optymalnych stosunków z innymi
przez:
 Postawę życzliwości wobec otoczenia, dbałość o wygląd
zewnętrzny, czystość i estetykę mieszkania, pamięć o rocznicach
i uroczystościach
 Zwalczanie bezczynności chorego
 Starania, aby zapewnić swej rodzinie przychylność osób
znaczących w środowisku
 Uczestniczenie w pracy grup samopomocy, grup wsparcia
Nie należy stawiać choremu nadmiernych wymagań, gdyż
może to spowodować dekompensację

32. Tok postępowania rehabilitacyjnego pielęgniarki (3)
Przed wypisem ze szpitala należy się upewnić, jak chory
radzi sobie z nawiązywaniem kontaktów z ludźmi
Istotne jest to, czy chory ma gdzie mieszkać, z czego będzie
żył, jak może korzystać z opieki specjalistycznej i socjalnej
oraz jak można mu zapewnić właściwe kontakty społeczne

33. Okresy rehabilitacji psychiatrycznej
Rehabilitacja wczesna
Rehabilitacja późna

34. Rehabilitacja wczesna
Obejmuje rozpoznanie problemów pacjenta, pomoc
psychologiczną dla pacjenta i rodziny w rozwiązywaniu
konfliktów i podejmowaniu życiowych decyzji
Odbywa się przy pomocy psychoterapii

35. Rehabilitacja późna
Jest stosowana u osób hospitalizowanych długotrwale,
przewlekle chorych, żyjących w izolacji lub w konflikcie z
otoczeniem
Dotyczy osób, które utraciły zdolność przystosowania do
środowiska, nie spełniają wymagań otoczenia, nie radzą
sobie z podstawowymi wymogami bytowymi, a także osób
przebywających na stałe w opiece stacjonarnej
Do metod stosowanych w ramach tej rehabilitacji należą:
terapia zajęciowa, uczestniczenie w społeczności leczniczej,
treningi aktywności, psychoterapia podtrzymująca i
usprawnianie ruchowe

36. Zadania rehabilitacyjne realizowane są w
zróżnicowanym wymiarze:
Na dziennych i stacjonarnych oddziałach o profilu
rehabilitacyjnym
W hostelach i mieszkaniach chronionych
W warsztatach terapii zajęciowej
Zakładach aktywizacji zawodowej
Na obozach rehabilitacyjno – wypoczynkowych
Turnusach terapeutyczno – rehabilitacyjnych
W środowiskowych domach samopomocy

37. Hostele (1)
Hostel – to forma pośrednia między oddziałem
stacjonarnym a powrotem do dotychczasowego środowiska
Jego oferta jest szczególnie korzystna w odniesieniu do
osób, które:
 Uzyskały już względną samodzielność, ale wymagają
jeszcze czasowej separacji od otoczenia
 Potrzebują dłuższego czasu na adaptację do warunków i
wymogów życia pozaszpitalnego po długotrwałym pobycie
na oddziale lecznictwa stacjonarnego
 Rehabilitacja w hostelu przebiega w warunkach
zbliżonych do naturalnego środowiska życia
 Obecność personelu w hostelu ogranicza się do kilku
godzin dziennie

38. Hostele (2)
Zadaniem hostelu jest kształtowanie i utrwalanie
umiejętności z zakresu:
 Samoobsługi
 Aktywnego udziału we własnej farmakoterapii
 Poszukiwania pracy
 Nawiązywania i podtrzymywania kontaktów międzyludzkich,
rozwiązywania problemów
Pobyt w hostelu jest również okazją do:
 Zwiększenia spójności grupy
 Zawierania nowych znajomości
 Uczenia się dawania i czerpania oparcia w trudnych sytuacjach

39. Zakład pracy chronionej
Zasady funkcjonowania
zakładów pracy chronionej
określa ustawa o rehabilitacji
zawodowej i społecznej oraz
zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych z dnia 27
sierpnia 1997 r.

40. Decyzję w sprawie przyznania statusu zakładu pracy
chronionej wydaje wojewoda.
Wymagania jakie musi spełniać zakład pracy chronionej
to:
 Działalność gospodarcza musi być prowadzona przez co
najmniej 12 miesięcy
 Należy zatrudniać nie mniej niż 25 pracowników w
przeliczeniu na etaty
 co najmniej 40 proc.; w tym co najmniej 10 proc. ogółu
zatrudnionych stanowią osoby zaliczone do znacznego lub
umiarkowanego stopnia niepełnosprawności albo,

41.  co najmniej 30 proc. osób niewidomych lub psychicznie
chorych, albo osób upośledzonych umysłowo zaliczonych
do znacznego lub umiarkowanego stopnia
niepełnosprawności
W zakładzie pracy chronionej częściej zatrudnione są
osoby lekko i umiarkowanie niepełnosprawne
Zakłady pracy chronionej zatrudniają bardzo mało osób z
niepełnosprawnością intelektualną.
Czasami niepełnosprawni pracownicy skarżą się, że w
zakładach pracy chronionej są złe warunki pracy.

42. Zakład Aktywizacji Zawodowej - Zaniedbane
ogniwo rehabilitacji
Polski system rehabilitacji
zawodowej osób
niepełnosprawnych wciąż nie
działa sprawnie.
Mimo miliardów złotych
wydawanych na ten cel
zaledwie kilka procent osób
ze znacznym stopniem
niepełnosprawności pracuje

43. ZAZ – dostarczają miejsc pracy osobom ze znacznym
stopniem i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności
Zakład taki tworzy się także w celu rehabilitacji
zawodowej i społecznej tych osób oraz przygotowania ich
do aktywnego życia w otwartym środowisku na miarę ich
indywidualnych możliwości
Zakład aktywności zawodowej jest wyodrębnioną
organizacyjnie i finansowo jednostką tworzoną przez
powiat, gminę, stowarzyszenie lub inną organizację
społeczną, której statutowym zadaniem jest rehabilitacja
zawodowa i społeczna osób niepełnosprawnych

44. Podstawy prawne dla działalności zakładów aktywności
zawodowej stworzyła ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o
rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.).
Zgodnie z przepisami ustawy osobami niepełnosprawnymi są
osoby, których stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy trwale
lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia
wypełnianie ról społecznych, a w szczególności zdolności do
wykonywania pracy zawodowej.

45. Zakład aktywności zawodowej nie może prowadzić
działalności gospodarczej polegającej na wytwarzaniu
wyrobów przemysłu paliwowego, tytoniowego,
spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, a także
pozostałych wyrobów alkoholowych o zawartości alkoholu
powyżej 1,5% oraz wyrobów z metali szlachetnych albo z
udziałem tych metali
Zabronione jest również prowadzenie działalności w
zakresie handlu ww. wyrobami

46. Środki zakładowego funduszu aktywności przeznaczane są
na wydatki związane z:
 usprawnieniem oraz oprzyrządowaniem stanowisk pracy
wspomagających samodzielne funkcjonowanie osób
niepełnosprawnych w zakładzie pracy
 zakupem sprzętu i wyposażenia dla osoby
niepełnosprawnej umożliwiającego jej samodzielne
uczestniczenie w życiu społecznym oraz lokalnym
środowisku
 pomocą osobom niepełnosprawnym w przygotowaniu ich
do pracy poza zakładem

47. Kto pracuje w ZAZ?
W ZAZ pracuje obecnie najwięcej osób :
 z upośledzeniem umysłowym - ok. 27%
 ze schorzeniami narządu ruchu i kręgosłupa – 16%
 z chorobami psychicznymi i nerwowymi - 15,3%
 ze schorzeniami narządu wzroku - 15%
 ze schorzeniami neurologicznymi – prawie 15%
 ze schorzeniami narządu słuchu i mowy tylko 2,3%
Pracownicy zaz to najczęściej osoby słabo wykwalifikowane.
 Wykształcenie podstawowe - 31,6%
 niepełne podstawowe - 6,5%
 zasadnicze zawodowe - 32,1%
 średnie ogólnokształcące i pomaturalne zawodowe -18,8%
 wyższe - 3,7%

48. Środowiskowe Domy Samopomocy
Środowiskowy Dom
Samopomocy jest
jednostką organizacyjną
resortu pomocy
społecznej, działającą na
zasadach zadania
zleconego samorządom,
fundacjom,
stowarzyszeniom.

49. Do zadań ŚDS należy budowanie sieci oparcia
społecznego, przygotowanie do życia w społeczeństwie i
funkcjonowania w środowisku:
 osób przewlekle psychicznie chorych
 niepełnosprawnych intelektualnie.

50. Podstawy prawne funkcjonowania ŚDS
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie
środowiskowych domów samopomocy z dnia 9 grudnia 2010 r. (Dz.
U. z 2010 nr 238 poz. 1586)
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z dnia
15 kwietnia 2004 r
Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

51. Misją ŚDS jest przywracanie osobom radzenia sobie
w sytuacjach życiowych na najwyższym z możliwych
poziomie, stwarzanie możliwości do rozwoju ruchu
samopomocowego oraz rozwój sieci oparcia
społecznego we współpracy z najbliższym i dalszym
otoczeniem społecznym.

52. Cel działalności
Wspieranie uczestników i ich rodzin oraz kompensowanie
skutków niepełnosprawności w sferze zdrowia psychicznego,
a także propagowanie modelu zdrowej rodziny poprzez:
 stwarzanie warunków do nabycia umiejętności wykonywania
podstawowych czynności życia codziennego, doskonalenia
umiejętności nabytych oraz realizacja zadań życiowych,
 podtrzymywanie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do
samodzielnego życia,
 zapewnienie miejsca pobytu, jednego gorącego posiłku dziennie, w
tym dietetycznego zgodnie ze wskazówkami lekarza,
 wsparcie psychologiczne i terapeutyczne- wsparcie w sytuacjach
kryzysowych,

53.  opieka pielęgniarska i rehabilitacja fizyczna
 integracje osób z zaburzeniami psychicznymi w społeczności
lokalnej poprzez aktywizacje zawodową i społeczną
 stymulowanie osobistego rozwoju poprzez opracowanie
indywidualnego planu pomocy
 zapewnienie warunków do rozwoju samorządności uczestników
 umożliwienie udziału w terapii zajęciowej, indywidualnej,
grupowej, grupach wsparcia, spotkaniach grupowych, wspieranie
grup samopomocowych w zakresie zdrowia psychicznego
 zaspokajanie w miarę możliwości tych potrzeb, które wpływają w
dużym stopniu na rozwój psychiczny: bezpieczeństwa, działania
higieniczne, odżywiania, ruchu, odpoczynku, kontaktu, godności
osobistej, kontaktu emocjonalnego, sensu życia, kulturalne

54.  umożliwienie realizacji potrzeb religijnych i kulturalnych
 zapobieganie stanom powodującym konieczność ciągłej opieki ze
strony instytucji poprzez globalna rehabilitacje środowiskową
 zróżnicowanie usług w zależności od możliwości psychofizycznych
osób oraz ich potrzeb, oczekiwań, zainteresowań
 organizowanie spotkań i zajęć integracyjnych poza Środowiskowym
Domem Samopomocy
 współpraca z rodzinami osób korzystających z działalności Domu,
poradnictwo, informacja, wsparcie i pomoc w rozwiązywaniu
problemów życiowych
 wspieranie grup samopomocowych

55.  uaktywnianie środowiska związane z propagowaniem i ochrona
zdrowia psychicznego
 współpraca ze środkami masowego przekazu w celu propagowania
ochrony zdrowia psychicznego
 kształtowanie wobec osób z zaburzeniami psychicznymi i ich rodzin
właściwych postaw społecznych a zwłaszcza zrozumienia,
tolerancji, życzliwości a także przeciwdziałaniu ich dyskryminacji

56. Typy ŚDS
Typ A – dom dla osób psychicznie chorych, przeznaczony dla osób
z przewlekłymi zaburzeniami psychotycznymi, takich jak np.
schizofrenia, zaburzenia schizotypowe, urojeniowe lub
schizoafektywne,
Typ B – dom dla osób niepełnosprawnych intelektualnie –
upośledzonych umysłowo, przeznaczony dla osób
niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim,
umiarkowanym i lekkim (gdy osoba z lekkim stopniem
niepełnosprawności ma sprzężone zaburzenie, np. dysfunkcja
narządów ruchu, padaczka, autyzm, itp.),
Typ C – dla osób wykazujących inne przewlekłe zaburzenia
czynności psychicznych.

57. Turnusy rehabilitacyjne
Turnusy rehabilitacyjne mają
na celu przede wszystkim:
 ogólną poprawę sprawności,
 Wyrabianie zaradności,
 Pobudzanie i rozwijanie
zainteresowań osób
niepełnosprawnych
intelektualnie.

58. Cele działalności
Osoby NI są kierowane do oddziału w turnusie na wniosek
lekarza
Aby umożliwić osobom niepełnosprawnym aktywny
wypoczynek i rehabilitację, koszty uczestnictwa osób NI w
turnusach są dofinansowywane ze środków PFRON – u, na
podstawie ustawy z dnia 27. 08. 1997 roku o rehabilitacji
społecznej i zawodowej oraz o zatrudnieniu osób
niepełnosprawnych.
Osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie ze
środków Funduszu, wyjazdu jej opiekuna.

59. Szczegółowe zasady finansowania do wyjazdów
rehabilitacyjnych ustala Rozporządzenie Ministra Pracy i
Polityki Społecznej z dnia 25. 06. 2002 roku, w sprawie
określenia rodzaju zadań powiatu, które mogą być
finansowane ze środków PFRON – [Dz. U. z dnia 01. 08. 2002]
Obecnie w Polsce realizowane są:
 Obozy o profilu terapeutyczno – rehabilitacyjnym (ich program jest
z góry ustalony i świadomie włączony do psychoterapii)
 Turnusy rehabilitacyjno – wypoczynkowe (ich nadrzędnym celem
jest rekreacja i wypoczynek)

60. Domy Pomocy Społecznej
DPS – instytucja świadcząca na
poziomie obowiązującego
standardu, osobom
wymagającym całodobowej
opieki z powodu wieku, choroby
lub niepełnosprawności usługi:
bytowe, opiekuńcze,
wspomagające, edukacyjne w
formach i zakresie wynikających
z indywidualnych potrzeb.

61. Rodzaje DPS
Domy, w zależności od tego, dla kogo są przeznaczone dzielą
się na domy dla:
 Osób w podeszłym wieku
 Osób przewlekle somatycznie chorych
 Osób przewlekle psychicznie chorych
 Dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie
 Dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie
 Osób niepełnosprawnych fizycznie

62. Rodzaje DPS
Domy pomocy Społecznej mogą być również prowadzone
łącznie dla:
 Osób w podeszłym wieku i chorych przewlekle somatycznie
 Osób chorych przewlekle somatycznie oraz niepełnosprawnych
fizycznie
 Osób w podeszłym wieku i niepełnosprawnych fizycznie
 Osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży niepełnosprawnych
intelektualnie

63. Zgodnie z Ustawą o pomocy społecznej z 12 marca 2004
roku z późniejszymi zmianami domy pomocy społecznej
może prowadzić:
 jednostki samorządu terytorialnego,
 kościół katolicki, inne związki wyznaniowe,
 fundacje i stowarzyszenia
 pozostałe osoby prawne i fizyczne

64. Cele DPS - u
Profilaktyczny - przeciwdziałanie zjawisku instytucjonalizacji
polegającym na negatywnym wpływie instytucji totalnej na
przebywające w DPS osoby
Socjalny - zaspokajanie potrzeb fizjologicznych,
o zaspakajanie potrzeb psychofizycznych takich jak; potrzeba
bezpieczeństwa; uznania; przynależności; miłości;
samorealizacji;
o przystosowanie do życia w instytucji; - życie w instytucji
totalnej wymaga uruchomienia wielu mechanizmów
adaptacyjnych.
o indywidualne wspieranie.

65. Cele DPS – u cd.
Aktywizujący – aktywizowanie, przygotowanie do podjęcia
pracy chociażby o charakterze terapeutycznym,
dysponowanie własnymi pieniędzmi, podejmowanie
samodzielnych decyzji;
o współdecydowanie;
o usamodzielnienie;

66. Warsztaty terapii zajęciowej
WTZ – funkcjonują od 1992 roku i zgodnie z Ustawą o
rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych stanowią „wyodrębnioną
organizacyjnie i finansowo placówkę stwarzającą osobom
niepełnosprawnym (DzU 97.123.776 z późn.zm.)
niezdolnym do podjęcia pracy możliwość rehabilitacji
zawodowej i społecznej w zakresie pozyskiwania lub
przywracania umiejętności niezbędnych do zatrudnienia”

67. Dla kogo WTZ?
Warsztaty terapii zajęciowej – są to miejsca pracy dla osób z
ogólnie znacznie obniżoną sprawnością intelektualną lub
wysiłkową, wymagających szczególnej opieki i ułatwień w celu
zaadaptowania się do pracy, którą mogą podjąć w przyszłości
w zwykłych zakładach, albo stałego miejsca zatrudnienia oraz
dla tych które nie mogą zarabiać na życie, pracując zawodowo
w normalnych warunkach.
WTZ - placówki wyodrębnione organizacyjnie i finansowo,
które mają na celu stwarzanie osobom z niepełnosprawnością
możliwości uczestniczenia w rehabilitacji społecznej i
zawodowej. Terapia realizowana jest poprzez terapię
zajęciową.

68. Zadania WTZ
ogólne usprawnianie;
rozwijanie umiejętności wykonywania czynności życia
codziennego, w tym zaradności osobistej dzięki stosowaniu
różnych technik terapii zajęciowej;
przygotowanie do życia w środowisku społecznym w
szczególności poprzez rozwój umiejętności planowania i
komunikowania się, dokonywania wyborów, decydowania o
swoich sprawach oraz rozwój innych umiejętności
niezbędnych w życiu, a także poprawę kondycji fizycznej i
psychicznej;
rozwijanie podstawowych oraz specjalistycznych umiejętności
zawodowych, umożliwiających późniejsze podjęcie pracy
zawodowej w zakładzie aktywności zawodowej lub innej
pracy zarobkowej bądź szkolenia zawodowego.

69. Uczestnicy
Zajęcia w warsztacie prowadzone są zgodnie z indywidualnym
programem rehabilitacji i terapii.
Uczestnikami WTZ są osoby niepełnosprawne będące
klientami WTZ, nazywane są one uczestnikami.
Uczestnicy WTZ muszą posiadać orzeczenie o
niepełnosprawności. Orzeczenie takie (wraz z
kwalifikowaniem terapii zajęciowej) wydaje Powiatowy Zespół
do Spraw Orzekania o stopniu niepełnosprawności.

70. Formy pracy w WTZ
Zasadniczą formą terapii jest terapia zajęciowa (ergoterapia).
Poza nią WTZ wykorzystują najczęściej zajęcia ruchowe,
ogólnousprawniające, komunikację społeczną i terapię
psychologiczną.

71. Finansowanie
WTZ jest finansowany ze środków PFRON.
Możliwe jest też pozyskiwanie środków z innych źródeł.
Wśród nich wymienia się: dotacje samorządowe, darowizny z
organizacji pozarządowych i osób prywatnych oraz
darowizny sponsorów
Działalność WTZ jest działalnością o charakterze
niezarobkowym.
Ewentualny dochód ze sprzedaży produktów i usług
wykonanych przez uczestników warsztatu w ramach
realizowanego przez nich programu rehabilitacji i terapii
przeznacza się w porozumieniu z uczestnikami na pokrycie
wydatków związanych z integracją społeczną uczestników.

72. Dziękuję za uwagę