Palabra de Vida




Outubro 2012
«Xa que Ti o dis, largarei o aparello»
               (Lc 5, 5).
Cando Xesús acabou de ensinar, sentado na barca,
díxolle a Pedro: Voga lago adentro, e larga o aparello para pescar.
E Simón, a pesar de afirmar que estivera faenando toda a noite sen
 dar collidoun rabo de peixe, engadiu: «Xa que Ti o dis, largarei o
                             aparello».
E facéndoo, colleron tal
 cantidade de peixe que o
    aparello rebentaba.
 Fixéronlles entón acenos
 aos compañeiros da outra
lancha para que lles fosen
 botar unha man. Foron e
 encheron as dúas lanchas
 tanto, que a pouco máis,
       van a pique.
Simón, moi sorprendido, como o
   estaban Santiago e Xoán,
 os seus compañeiros, botouse
 aos pés de Xesús, dicíndolle:
 Señor, arreda de min, que eu
       son un pecador.
Pero Xesús díxolle:
Tranquilo, desde agora
  vas ser pescador de
        homes.
 E desde aquel instre,
   Simón, Santiago e
Xoán convertéronse nos
    seus discípulos.
Este é o relato da pesca milagrosa, que simboliza a futura misión dos
apóstolos. O comportamento de Pedro serve de modelo non só para os
            outros apóstolos e para os que os sucederon,
                   senón tamén para cada cristián.
«Xa que Ti o dis, largarei o aparello»
               (Lc 5, 5).
Despois dunha noite infrutuosa, Pedro, experto en pesca, podería ter
sorrido e negarse a aceptar a invitación de Xesús a largar o aparello de
día, momento menos propicio. En troques, máis alá do seu razoamento,
                           fiouse de Xesús.
Esta é unha situación típica pola cal, hoxe tamén está chamado a pasar
todo crente, precisamente porque é crente. De feito, a súa fe ponse a
                         proba de mil maneiras.
Seguir a Cristo significa decisión, compromiso e perseveranza, mentres
   que neste mundo no que vivimos todo parece invitar á relaxación,
á mediocridade, ao “deixar pasar”. A tarefa parece demasiado grande,
          imposible de alcanzar e fracasada anticipadamente.
Necesítase entón forza para ir adiante, para resistir o ambiente,
o contexto social, os amigos, os medius de comunicación. É unha proba
      dura de combater día tras día, ou mellor, hora tras hora.
Pero se a afrontamos e a aceptamos, servirá para facernos madurar como
 cristiáns, para facernos experimentar que as extraordinarias palabras de
   Xesús son verdadeiras, que as súas promesas se cumpren, que se pode
enprender na vida unha aventura divina mil veces máis fascinante que cantas
  poidamos imaxinar, na que podemos ser testemuñas, por exemplo, de que
 mentres no mundo a miúdo a vida é tan desganada, monótona e infrutuosa,
      Deus ateiga de bens aos que o seguen: dá o céntuplo nesta vida,
      ademais da vida eterna. Esta é a pesca milagrosa que se renova.
«Xa que Ti o dis, largarei o aparello»
               (Lc 5, 5).
Como poñer en práctica entón esta Palabra?
Facendo nós tamén a mesma elección que Pedro: «Xa que Ti o dis...»
Ter confianza na súa Palabra; non poñer en dúbida o que El pide. Máis
aínda: apoiar o noso comportamento, a nosa actividade, a nosa vida na
                            súa Palabra.
Así basearemos a nosa existencia no máis sólido e seguro que hai, e
 contemplaremos, con asombro que, precisamente alí onde calquera
recurso humano mingua, El intervén, e que alí onde é humanamente
                     imposible, nace a vida.
«Xa que Ti o dis,
                                                largarei o aparello»
                                                      (Lc 5, 5).




                         “Palabra de Vida”,
                         “Palabra de Vida”,
             Texto de: Chiara Lubich, escrito en 1983
Este comentario da Palabra de Vida tradúcese a 96 linguas e idiomas,
incluído o galego, e chega a varios millóns de persoas en todo o mundo
             a través da prensa, radio, televisión e internet.
    Pode ser tomado da revista “Ciudad Nueva” edición española
            no número correspondente a outubro 2012,
 onde tamén se encontrarán experiencias e outros artigos de interese
                sobre a espiritualidade da unidade.

Pv outubro 2012

  • 1.
  • 2.
    «Xa que Tio dis, largarei o aparello» (Lc 5, 5).
  • 3.
    Cando Xesús acaboude ensinar, sentado na barca, díxolle a Pedro: Voga lago adentro, e larga o aparello para pescar. E Simón, a pesar de afirmar que estivera faenando toda a noite sen dar collidoun rabo de peixe, engadiu: «Xa que Ti o dis, largarei o aparello».
  • 4.
    E facéndoo, collerontal cantidade de peixe que o aparello rebentaba. Fixéronlles entón acenos aos compañeiros da outra lancha para que lles fosen botar unha man. Foron e encheron as dúas lanchas tanto, que a pouco máis, van a pique.
  • 5.
    Simón, moi sorprendido,como o estaban Santiago e Xoán, os seus compañeiros, botouse aos pés de Xesús, dicíndolle: Señor, arreda de min, que eu son un pecador.
  • 6.
    Pero Xesús díxolle: Tranquilo,desde agora vas ser pescador de homes. E desde aquel instre, Simón, Santiago e Xoán convertéronse nos seus discípulos.
  • 7.
    Este é orelato da pesca milagrosa, que simboliza a futura misión dos apóstolos. O comportamento de Pedro serve de modelo non só para os outros apóstolos e para os que os sucederon, senón tamén para cada cristián.
  • 8.
    «Xa que Tio dis, largarei o aparello» (Lc 5, 5).
  • 9.
    Despois dunha noiteinfrutuosa, Pedro, experto en pesca, podería ter sorrido e negarse a aceptar a invitación de Xesús a largar o aparello de día, momento menos propicio. En troques, máis alá do seu razoamento, fiouse de Xesús.
  • 10.
    Esta é unhasituación típica pola cal, hoxe tamén está chamado a pasar todo crente, precisamente porque é crente. De feito, a súa fe ponse a proba de mil maneiras.
  • 11.
    Seguir a Cristosignifica decisión, compromiso e perseveranza, mentres que neste mundo no que vivimos todo parece invitar á relaxación, á mediocridade, ao “deixar pasar”. A tarefa parece demasiado grande, imposible de alcanzar e fracasada anticipadamente.
  • 12.
    Necesítase entón forzapara ir adiante, para resistir o ambiente, o contexto social, os amigos, os medius de comunicación. É unha proba dura de combater día tras día, ou mellor, hora tras hora.
  • 13.
    Pero se aafrontamos e a aceptamos, servirá para facernos madurar como cristiáns, para facernos experimentar que as extraordinarias palabras de Xesús son verdadeiras, que as súas promesas se cumpren, que se pode enprender na vida unha aventura divina mil veces máis fascinante que cantas poidamos imaxinar, na que podemos ser testemuñas, por exemplo, de que mentres no mundo a miúdo a vida é tan desganada, monótona e infrutuosa, Deus ateiga de bens aos que o seguen: dá o céntuplo nesta vida, ademais da vida eterna. Esta é a pesca milagrosa que se renova.
  • 14.
    «Xa que Tio dis, largarei o aparello» (Lc 5, 5).
  • 15.
    Como poñer enpráctica entón esta Palabra?
  • 16.
    Facendo nós taména mesma elección que Pedro: «Xa que Ti o dis...» Ter confianza na súa Palabra; non poñer en dúbida o que El pide. Máis aínda: apoiar o noso comportamento, a nosa actividade, a nosa vida na súa Palabra.
  • 17.
    Así basearemos anosa existencia no máis sólido e seguro que hai, e contemplaremos, con asombro que, precisamente alí onde calquera recurso humano mingua, El intervén, e que alí onde é humanamente imposible, nace a vida.
  • 18.
    «Xa que Tio dis, largarei o aparello» (Lc 5, 5). “Palabra de Vida”, “Palabra de Vida”, Texto de: Chiara Lubich, escrito en 1983 Este comentario da Palabra de Vida tradúcese a 96 linguas e idiomas, incluído o galego, e chega a varios millóns de persoas en todo o mundo a través da prensa, radio, televisión e internet. Pode ser tomado da revista “Ciudad Nueva” edición española no número correspondente a outubro 2012, onde tamén se encontrarán experiencias e outros artigos de interese sobre a espiritualidade da unidade.