Chamaron a atención de Roque unhas aves que se movían de aquí para alá pola beira da auga e de aquelo xurdeu outro longo traballo para coñecelas e traérnolas a ver.

1. aves limícolas
II
MonDaporta
LIDEIRAS DO MORCEGO ROQUE

2. Coenocorypha aucklandica. Éndémica das illas subantárticas de Nova Celandia. Mide uns
23 cm de lonxitude e pesa arredor duns 100 gr. É unha ave mansa que case nunca voa.
Recoñécense 3 subespecies: C. a. aucklandica,das islas Auckland, C. a. meinertzhagenae,
das Illas Antípodas, e C. a. perseverancia,da illa Campbell.

3. Coenocorypha huegelli. Endémica da Illa Snares. Mide uns 20 cm e pesa uns 110 gr

4. Coenocorypha pusilla. Endémica das illas Chatham. Mide de19 a 20 cm e pesa
entre 61 e 110 gr.

5. Gallinago solitaria (becacina solitaria) Vive nas lagoas e lameiros de alta montaña do leste
de Rusia e do leste e centro de Asia. Algunhas aves son sedentarias e otras son migratorias
e invernan ao sur da área de cría ou no leste de Asia. Mide de 29 a 31 cm de longo.
Recoñécense 2 subespecies: G. s. solitaria, que está moi extendida, e G. s. japonica, que
pasa o invierno no Xapón.

6. Gallinago hardwickii (becacina xaponesa). Vive e cría en pradeiras, pasteiros e terras
de cultivo das illas do leste de Siberia e na metade norte do Xapón, e pasa o inverno nos
humidais do surleste de Asia e as illas da zona , en Australia e Nova Celandia.

7. Gallinago nemoricola ( becacina do Himalaia). Cría nos prados alpinos dos Himalaias, no
norte da India, Nepal, Bután e o sur de China; e pasa o inverno en zonas máis baixas e ao sur
da área de cría. Mide de 28 a 32 cm de lonxitude.

8. Gallinago stenura. Cría nos pantanos e na tundra do norte de Rusia e pasa o inverno no
sur da India e o surleste de Asia. Mide de 25 a 27 cm.

9. Gallinago megala (becacina do Baikal). Cría en pradeiras do centro e do sur de Siberia e
Mongolia e pasa os invernos en humidais do leste e o sur da India, Sri Lanka e o surleste
Asiático. Mide de 27 a 29 cm e pesa uns 120 gr.

10. Gallinago nigripennis (becacina común de Etiopía ou becacina africana). Cría nos
páramos húmidos de montaña do leste e do sur de África e inverna en zonas baixas da
mesma área. Mide de 30 a 32 cm. recoñécense 3 subespecies: G. n. aequatorialis, que se
atopa desde Etiopía ata o leste da RD do Congo e de Zimbabwe e o norte de
Mozambique; G. n. angolensis, desde Angola e o norte de Namibia a Zambia e o oeste
de Zimbabwe; e G. n. nigripennis, do sur de Mozambique e en Sudáfrica.

11. Gallinago macrodactyla (becacina malgache). Só se atopa na metade leste húmida de
Madagascar. Mide de 29 a 32 cm de longo.

12. Gallinago media (becacina real). Cría nos humidais e praderas húmidas do norte de Europa e
do noroeste de Asia e pasa o inverno en África, ao sur do Sahara. Mide entre 26 e 30 cm.

13. Gallinago delicata (becacina americana). Cría en esteiros, pantanos, a tundra e
pradeiras húmidas de Canadá e do norte dos Estados Unidose inverna ao sur dos
Estados Unidos e no norte de América do Sur. Mide de 23 a 28 cm de lonxitude.

14. Gallinago gallinago (becacina cabra). Cría en humidais da metade norte de Europa e no
oeste de Asia e pasa o inverno no sur de Europa, no suroeste de Asia e en África. Mide de
25 a 27 cm e pesa de 150 a 180 gr. Coñécense 2 subespecies: Gallinago gallinago
gallinago, de Europa e Asia, e Gallinago gallinago faeroeensis, de Islândia, Ilas Feroe, e
illas Shetland. En Galiza vese como invernante.

15. Gallinago paraguaiae (becacina suramericana). Cría na maior parte de Sudamérica menos
na costa do Océano Pacífico e no leste do Brasil. Mide de 27 a 29 cm e pesa de 110 a 115
gr. Coñécense 2 subespecies: G. p. paraguaiae, que vive nas zonas cálidas, é sedentaria; e
G. p. magellanicae, que se reproduce no sur e no centro de Argentina e no centro de
Chile, migra cara ao norte.

16. Gallinago andina (becacina da puna). Cría nos humidais de montaña do sur do Ecuador, do
Perú, de Bolivia e do norte de Arxentina e de Chile e no inverno migra a zonas de menor
altitude. Mide entre 30 e 32 cm.

17. Gallinago nobilis (becacina ou caica de páramo). Vive en zonas de auga doce de
Colombia, Ecuador, Perú e a República Bolivariana de Venezuela. Mide de 30 a 32 cm.

18. Gallinago undulata ( becasina xigante). Habita en pastos altos e pantanos de América do
sur. Mide de 40 a 45 cm de lonxitude. Recoñécense 2 subespecies: G. u. undulata, de
Colombia, Venezuela, o norte de Brasil e as Guayanas; e G. u. gigantea, do leste de Bolivia,
Paraguay, sureste de Brasil, Uruguay e o norleste de Arxentina.

19. Gallinago stricklandii (becacina fueguina). Cría en zonas pantanosas baixas do extremo
sur de Sudamérica e desplázase cara ao norte no inverno. Mide de 35 a 36 cm.

20. Gallinago jamesoni (becasina andina). Vive en áreas húmidas e pantanosas dos páramos
de altura dos Andes de Bolivia, Colombia, Ecuador, Perú e Venezuela. Mide uns 28 cm de
lonxitude e pesa arredor de 165 gr.

21. Gallinago imperialis (becasina imperial ou caica imperial). Vive en zonas pantanosas e
humidais do leste dos Andes de Colombia, Ecuador e o Perú. Mide arredor de 30 cm.

22. Lymnocryptes minimus (becacina xorda). Cría en pantanos e turberas da tundra e pradeiras
húmidas do norte de Europa e do norte de Rusia, e pasa o inverno en Gran Bretaña, nas
costas do Atlántico e do Mediterráneo de Europa e África e na India. Mide de 18 a 25 cm e
pesa de 33 a 73 gr. En Galiza é invernante escasa.

23. Scolopax rusticola (arcea ou becada). Vive nos bosques de zonas temperadas e frías de
Europa e Asia, e inverna no sur de Europa, en África, e no sur e no surleste de Asia. Mide de
30 a 36 centímetros e pesa entre 300 e 350 gramos. Ten hábitos estrictamente
crepusculares. É invernante en Galiza, aínda que pouco común.

24. Scolopax mira (arcea de Amami). So se atopa nos bosques de dúas pequenas illas do sur
de Xapón. É un pouco máis grande que a arcea común.

25. Scolopax saturata (arcea de Sumatra). Endémica de Sumatra

26. Scolopax rosenbergii (arcea de Nova Guiné). Endémica dos bosques de montaña de
Nova Guiné e algunhas illas de Indonesia

27. Scolopax bukidnonensis (arcea das Filipinas). Endémica dos bosques de montaña de
algunhas das illas Filipinas.

28. Scolopax celebensis (arcea de Sulawesi). É endémica das selvas montanas de Sulawesi
(Indonesia). Recoñécense 2 subespecies: S. c. heinrichi, do norleste deSulawesi, e S. c.
celebensis, do centro de Sulawesi.

29. Scolopax rochussenii (arcea das Molucas). É endémica das Illas Obi e Bacan, nas illas
Molucas septentrionales (Indonesia). Foi redescuberta hai poucos anos.

30. Scolopax minor (arcea americana). Atópase por toda América do Norte. Mide de 25 a
30 cm e pesa de 140 a 230 gramos.

31. Burhinus oedicnemus (pernileiro). Cría en espazos abertos do sur de Europa, norte de
África e sudoeste de Asia, e pasa os invernos en latitudes máis meridionais de África e de
Asia. Mide uns 40 cm de longo. Recoñécense varias subespecies. Cría en localidades da
Galiza máis seca.

32. Burhinus senegalensis. Vive en África, entre o Sahara e o ecuador e no val do río Nilo.

33. Burhinus vermiculatus. Atópase por taod aÁfrica ao sur do Sahara. Recoñécense 2
subespecies: B. v. buettikoferi e B. v. vermiculatus.

34. Burhinus capensis. Atópase nas pradeiras e sabanas das rexións tropicais de África ao sur do
Sáhara. Mide uns 45 cm de longo.

35. Burhinus bistriatus. Atópase desde o sur de México alonorte do Brasil. Mide arredor de
46 cm.

36. Burhinus superciliaris. Vive en zonas áridas e abertas da costa do Perú, aínda que tamén se
ve en Ecuador e Chile. Mide uns 40 cm.

37. Burhinus grallarius. Nativo de Australia. Pódese atopar desde a costa de Australia
Occidental ata Tasmania. Mide de 54 a 59 cm epode pesar entre 625 e 670 gramos.

38. Esacus recurvirostris. Vive no sur de Asia. desde a India, Pakistán e Sri Lanka ata o surleste
asiático. Micde entre 49 e 55 cm.

39. Esacus magnirostris. Atópase en Australia e nas illas do surleste asiático. Mide uns 55 cm
de longo e pesa arredor de 1 kg.

40. Himantopus himantopus (patuda). É bastante
común nas zonas pantanosas do oeste de Europa e
do Mediterráneo; do centro, sur e surleste de Asia;
e de África subsahariana e Madagascar. As
poboacións das latitudes máis frías migran a zonas
cálidas no inverno. Miden de 33 a 36 cm.
Recoñécense varias subespecies.

41. Himantopus mexicanus (patuda de pescozo negro).Atópase desde o sur de Norteamérica
ata o norte do Perú e o norleste do Brasil, incluíndo América central e as illas do Caribe. As
poboacións do norte migran ao sur no injverno.

42. Himantopus melanurus. Atópase en América do Sur, desde o Perú ao centro de Chile e do
sur da Arxentina ao surleste do Brasil.

43. Himantopus leucocephalus (patuda australiana). Atópase polas illas do surleste de Asia e
en Australia e Nova Celandia.

44. Himantopus knudseni
(patuda de Hawai).
Endémica das illas de
Hawai.

45. Himantopus novaezelandiae (patuda negra). É endémica de Nova Celandia. En febreiro
de 2010 a poboación desta especie en estado silvestre era só de 85 aves adultas.

46. Cladorhynchus leucocephalus. É endémica de Australia. Mide entre 45 e 53 cm de lonxitude
e pesa de 220 a 260 gramos.

47. Recurvirostra avosetta (avoceta común). Cería en lagos pouco profundos de augas salobres
e fondos de fango e esteiros da Europa temperada e de Asia Central, pasa os invernos en
zonas de clima suave do sur de Europa, en África e no sur de Asia. Mide de 42 a 45 cm.

48. Recurvirostra americana. Cría en lagos, lagoas e pantanos, pouco profundos do medio-
oeste e na costa do Pacífico de América do Norte, e pasa o inverno nas costas do sur dos
Estados Unidos e de México. Mide de 40 a 50 cm de longo e pesa entre 275 e 420 gramos.

49. Recurvirostra novaehollandiae. É endémica de Australia onde vive arredor de lagos e
lagoas pouco fondas con pisos de barro. Mide aproximadamente 45 centímetros.

50. Recurvirostra andina. Vive nas lagoas pouco fondas da puna andina, de entre 3.000 e
4.000 m de altitude, de Arxentina, Chile, Bolivia e o Perú. Mide de 43 a 48 cm e pode
pesar de 315 a 410 g.

51. Ibidorhyncha struthersii. Vive nas ribeiras de pelouros das augas correntes das mesetas
altas de Asia Central e do Himalaia.

52. Haematopus ostralegus (gabita común). Atópase desde o oeste de Europaata a costa leste
de Siberia, corea e o norte da China. Mide de 40 a 45 cm de longo. Hay tres subespecies: H.
o. ostralegus, que cría no en Europa; H. o. longipes,de Rusia e Asia central; e H. o osculans,
que se atopa nas áreas próximas a costa do Pacífico. En Galiza é invernante habitual, e
común nos pasos.

53. Haematopus palliatus (gabita común americana). Vive en praias do Pacífico, desde América
do Sur aMéxico, e nas costas do Atlantico dos EE. UU.. recoñécense 2 subespecies: H. p.
palliatus, das costas do continente, e H. p. galapagensis, das illas Galápagos.

54. Haematopus bachmani (gabita negra norteamericana). Vive na costa occidental de
Norteamérica, desde Alaska á Baixa California, en México.

55. Haematopus moquini (gabita negra africana). É autóctona das costas de Namibias e de
Sudafrica. Mide de 42 a 45 cm e pesa entre 665 e 730 gr.

56. Haematopus unicolor ( gabita variable ou de Nova Celandia). É endémica de Nova Celandia.
Pesa entre 600 e 700 gr. Presenta variables xenéticas que influen na cor dos individuos.

57. Haematopus leucopodus (gabita austral). Vive nas costas mariñas e nas lagoas da
Patagonia e nas illas austrais de América do Sur.

58. Haematopus ater (gabita negra). Vive nas praias rochosas de Sudamérica.

59. Haematopus fuliginosus (gabita escura). É autóctona das costas australianas.

60. Haematopus finschi (gabita de Finsch). É endémico de Nova Celandia. Cría no interior
da Illa do Sur e pasa o inverno nos esteiros e nas praias da Illa do Norte. Mide uns 46 cm
de longo e peas arredor de 550 g.

61. Haematopus longirostris. Atópase nas praias areosas e fangosas das costas de Australia.
Mide unha media de 50 cm de longo.

62. Erythrogonys cinctus. Nativo de Australia e Nova Guiné. Mide de 17 a 20 cm de longo e
pode pesar entre 40 e 55 gramos.

63. Vanellus vanellus (avefría europea) Atópase, en terreos abertos con vexetación curta e
preto de humidais e lagoas de latitudes medias, desde o oeste de Europa, por Asia
Central, ata o norte de China e o Xapón. Mide de 28 a 31 cm e pode pesar de 250 a 330
gramos. en Galiza é invernante habitual e aniña ocasionalmente.

64. Vanellus albiceps (avefría de coroa branca). É común nos grandes ríos e
humidais de África tropical.

65. Vanellus chilensis (tero). Nativo de América do Sur, onde é común. Mide de 30 a 35 cm
de longo. Recoñécense 4 subespecies: V. c. cayennensis,habita desde Brasil para o norte;
V. c. chilensis, habita en Chile e no oeste e o sur de Arxentina;. V. c. fretensis, habita no
sur de Chile e de Arxentina; e V. c. lampronotus, habita nas chairas do río da Plata, en
Arxentina, Uruguai, Paraguai, o surleste de Bolivia, e o centro e o sur do Brasil.

66. Vanellus cinereus (avefría de cabeza gris). Reprodúcese en pasteiros húmidos, campos de
arroz e beiras de marismas do norleste de China, e no Xapón e pasa o inverno no surleste
de Asia, entre a India e Camboia. A poboación xaponesa inverna nas illas do sur do Xapón.
Mide de 34 a 37 cm de longo.

67. Vanellus coronatus (avefría coroada). Atópase en moitos territorios de África, desde a
costa do Mar Vermello ata o sur e o suroeste.

68. Vanellus crassirostris (avefría de peteiro vermello). Vive en África central e meridional.
Hai 2 subespecies: V. c. crassirostris V. c. leucopterus.

69. Vanellus duvaucelii (avefría fluvial). Atópase nas beiras dos ríos do surleste asiático, desde
a India ata Vietnam.

70. Vanellus indicus (Avefría india). Vive no sur e no oeste de Asia, desde o golfo Pérsico
(Irak ) e toda a India ata o Nepal. Mide uns 35 cm.

71. Vanellus miles (avefría militar). É endémica de Australia. Mide uns 35 cm e pesa ata 370
gramos. Recoñécense 2 subespecies: Vanellus miles miles e Vanellus miles novaehollandiae.

72. Vanellus spinosus (avefría espiñenta). Vive no Mediterráneo oriental, Arabia e en
África subsahariana.

73. Vanellus tricolor (avefría tricolor). Atópase no centro e no sur de Australia e en Tasmania.

74. Vanellus armatus (avefría armada). Atópase desde Kenia e Tanzania ata o sur e o
suroeste de África.

75. Vanellus tectus (avefría de cabeza negra). Atópase en África, ao sur do Sahara, desde
Senegal a Etiopía.

76. Vanellus malabaricus (avefría malabar). É autóctona do subcontinente indio. Mide entre
26 e 28 cm.

77. Vanellus lugubris (avefría lúgubre). Vive en África ao sur do Sahara.

78. Vanellus melanopterus (avefría de ás negras). Vive no herbeiros húmidos de zonas
elevadas do leste e do sur de África. Recoñécense 2 subespecies: V. m. melanopterus,
das montañas de Etiopía e do norte e centro de Kenia; e V. m. minor, dos montes
achegados á costa leste de Sudáfrica.

79. Vanellus senegallus (avefría do Senegal). Atópase por toda África ao sur do Sahara anon
ser nas selvas húmidas e nos desertos.

80. Vanellus melanocephalus (avefría de peito pintado). É endémica das terras altas de Etiopía.

81. Vanellus superciliosus (avefría de
peito castaño). Vive nos herbeiros e
sabanas húmidas de África Central.

82. Vanellus macropterus (avefría de Xava). É endémica das marismas e os deltas dos ríos
de Xava. Mide entre 27 e 29 cm de longo. Atópase en perigo crítico de extinción.

83. Vanellus gregarius (avefría gregaria). Cría en Rusia e Kazajistán, e pasa o inverno no
norleste de África, no Oriente Medio e no sur de Asia. Mide uns 30 cm. Atópase en perigo
crítico. Quedan menos de 10.000.

84. Vanellus leucurus (avefría de rabo branco). Cría en pantanos interiores de Irak, Irán e o
sur de Rusia. As que viven máis ao norte pasan o inverno na India, Oriente Medio e o
norleste de África.

85. Vanellus cayanus (avefría de Cayena). Atópse amplamente distribuida por toda Sudamérica.

86. Vanellus resplendens (avefría andina ou tero serrano). Atópase en diversos ecosistemas
tropicais e subtropicais andinos desde Colombia ata Arxentina.

87. Prosobonia cancellata. É endémica das praias e zonas de mato das illas de Tuamotu na
Polinesia Francesa. Mide uns 17 cm de lonxitude. Atópase en perigo de extinción.

88. Prosobonia parvirostris. É endémica das Illas Tuamotu da Polinesia Francesa. Mide de 15 a
16 cm de longo.

89. Attagis gayi. Vive nos Andes ao sur do Ecuador. Mide entre 27 e 32 cm e pesa de 300 a 400
gramos. recoñécense 3 subespecies : A.g. gayi, de Chile e a Patagonia, coas partes inferiores
de cor vermella pálida e o lombo de cor marrón rubio; A.g. latreillii, do Ecuador, máis
castaño por debaixo e máis escuro por enriba; e A.g. simonsi, do Perú, Bolivia e o noroeste
de Arxentina, de apariencia intermedia entre as anteriores.

90. Attagis malouinus. Vive no sur de Chile e da Arxentina, nas montañas no verán e nas
estepas no inverno.

91. Thinocorus orbignyianus. Vive en herbeiros e pantanos de regións temperadas e de
altiplanos tropicais e subtropicais da Arxentina, Bolivia, Chile e Perú. Mide entre 20 e 23
cm. Recoñécense varias subespecies.

92. Thinocorus rumicivorus. Vive nas pradeiras e nas terras de pastoreo de altura das áreas
tropicis e subtropicais de Arxentina, Bolivia, Chile, Perú e zonas próximas de paises
fronteiros. Mide de 18 a 19 cm de longo. Recoñécense varias subespecies: T. r.
rumicivorus, da Patagonia do sur de Argentina y Chile; T. r. cuneicauda, do litoral árido
do Perú; T. r. pallidus, do litoral árido do noroeste do Perú e do suroeste do Ecuador; e
T. r. bolivianus, do altiplano do sur do Perú, o norte de Chile e o noroeste da Arxentina.

93. Pedionomus torquatus. É endémico do surleste de Australia, pasteiros de Nova Gales do
Sur. Mide de 15 a 19 cm. Atópase en perigo de extinción.

94. Chionis alba (pomba antártica).
Vive nas costas rochosas das illas
e terras subantárticas de América
do Sur e na Península Antártica.
Mide de 38 a 41 cm de longo.

95. Chionis minor (pomba antártica de cara negra). Só se atopa nas illas subantárticas do sur
do océano Índico. Mide de 38 a 41 cm de lonxitude e pesa de 460 a 730 g. Ten 2
subespecies: C. m. nasicornis, é endémica da illa Heard e C. m. marionesis, é endémica
das illas do Príncipe Eduardo.

96. Pluvianellus socialis. Endémico do extremo sur de Sudamérica.

97. Entre as aves dos xéneros que van a continuación as
femias, máis grandes e coreadas, defenden o territorio e os
machos chocan os ovos e coidan das crías.

98. Phalaropus fulicarius (falaropo cincento). Cría nas zonas árticas de Europa, Asia e América e
pasa o inverno nos mares tropicais. Mide uns 20 cm de longo.

99. Phalaropus lobatus (falaropo mouro). Cría na tundra ártica e pasa o inverno nas costas
tropicais. Mide de 17 a 19 cm de lonxitude.

100. Phalaropus tricolor (falaropo de Wilson). Cría nas pradeiras do oeste de Canadá e dos EE.
UU., e pasa o inverno nos Andes centrais. Mide uns 23 cm de longo.

101. Rostratula australis. É endémica de Australia onde vive en humidais de agua doce
pouco profundos con cuberta vexetal abundante. Mide de 24 a 30 cm e pode pesar
entre 125 e 130 g.

102. Rostratula benghalensis. Vive en pantanos e marismas rodeadas de vexetación de
África,a India, Pakistán e o surleste de Asia. Mide de 23 a 26 cm.

103. Nycticryphes semicollaris. Vive en chairas e pasteiros encharcados en zonas
baixas de Arxentina, Brasil, Chile, Paraguai e Uruguai. Mide de 19 a 23 cm e
pesa entre 65 e 85 gramos.

104. Microparra capensis. Vive en
África, ao sur do Sahara.
Mide entre 15 e 18 cm e pesa
uns 40 gramos.

105. Actophilornis africana. Habita todo tipo de lagoas e lagos interiores, zonas pantanosas e
marxes de ríos con vexetación acuática abundante, de África, ao sur do Sahara. Mide de
25 a 30 cm e pode pesar de 130 a 250 gramos.

106. Actophilornis albinucha. É endémica de Madagascar. Mide arredor de 30 cm e pesa
de 90 a 130 gramos.

107. Irediparra gallinacea. Vive nas extensións de auga doce con vexetación acuática
flotante das illas do surleste de Asia entre as Filipinas e o norleste de Australia. Mide de
20 a 27 cm e pesa entre 85 e 140 gramos.

108. Hydrophasianus chirurgus. Cría na India e no surleste de Asia. Mide de 39 a 58 cm de
longo, uns 25 cm son de rabo, e poden pesar entre 110 e 135 gramos, os machos, e de
205 a 260 gramos, as femias.

109. Metopidius indicus. Cría na India e no surleste de Asia. Mide arredor de 29 cm

110. Jacana spinosa. Vive, en lagos pouco fondos con vexetación flotante, desde as costas do
oeste de México ata Panamá, nas illas do norte do Caribe e, ocasionalmente, no sur dos
EE. UU.. Mide de 17 a 23 cm de longo. Recoñécense 3 subespecies: J. s. gymnostoma, de
Méxicoe a illa Cozumel ; J. s. spinosa, de Belice, Guatemala e ata u oeste de Panamá; e J. s.
violacea, de Cuba, e as illas da Xuventude, Jamaica e a Española.

111. Jacana jacana. Vive en América do sur desde Panamá á Arxentina. Mide de 17 a 25 cm de
longo e pode pesar entre 90 e 150 gramos, os machos son os máis pequenos. Coñécense
varias subespecies: J. j. hypomelaena, de Panamá e de Colombia ; J. j. scapularis, do
Ecuador; J. j. peruviana, do Perú e de Chile; J. j. jacana, do Brasil e o norte de Sudamérica.

112. Pensei non rematar nunca.
Non deixei atrás ningunha.

113. As imaxes fotográficas foron collidas da “internet”, e os datos de fontes diversas.
Agradézolle aos autores a súa dispoñibilidade e agardo saiban disculpar o uso que fixen
delas.
Mon Daporta.
E ata aquí…
o que a historia dou de si.