1. José Antonio Pagola
Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contribúe a curar feridas. Pásao.
Música:Bilitis Pourcell;present: B.Areskurrinaga HC;euskaraz:D.Amundarain
15 de decembro de 2013
3º Advento (A)
Mateu 11, 2-11

2. A actuación de
Xesús deixou
desconcertado
ao Bautista.
El esperaba un
Mesías que
extirparía do
mundo o pecado
impoñendo o
xuízo rigoroso
de Deus, non un
Mesías dedicado
a curar feridas e
aliviar
sufrimentos.

3. Desde a prisión de Maqueronte envía unha
mensaxe a Xesús:
“Es ti o que ha de vir on temos que esperar a
outro?”

4. Xesús respóndelle
coa súa vida de
profeta curador:
“Dicídelle a Xoán o
que estades vendo e
oíndo: os cegos ven
e os inválidos andan;
os leprosos quedan
limpos e os xordos
oen; os mortos
resucitan e aos
pobres anúnciaselles
a Boa Nova”.

5. Este é o verdadeiro
Mesías: o que vén
aliviar o sufrimento,
curar a vida e abrir un
horizonte de
esperanza aos
pobres.

6. Xesús séntese enviado por un Pai
misericordioso que quere para todos un
mundo máis digno e ditoso.
Por iso, entrégase a curar feridas, sandar
doenzas e liberar a vida.
E por iso pide a todos:
“Sede compasivos como o voso Pai é
compasivo”..

7. Xesús non se sente enviado por un Xuíz
rigoroso para xulgar os pecadores e condenar
o mundo.
Por iso, non atemoriza a ninguén con xestos
xusticeiros, senón que ofrece a pecadores e
prostitutas a súa amizade e o seu perdón.
E por iso pide a todos:
“Non xulguedes e non seredes xulgados”.

8. Xesús non cura nunca de maneira arbitraria
ou por puro sensacionalismo.
Cura movido pola compaixón, buscando
restaurar a vida desas xentes enfermas,
abatidas e rotas.
Son as primeiras que teñen que experimentar
que Deus é amigo dunha vida digna e sa.

9. Xesús non
insistiu nunca
no carácter
prodixioso
das súas
curacións nin
pensou nelas
como receita
fácil para
suprimir o
sufrimento no
mundo.

10. Presentou a súa actividade
curadora como signo para
amosar aos seus seguidores
en que dirección temos que
actuar para abrir camiños a
ese proxecto humanizador
do Pai que el chamaba
“Reino de Deus”.

11. O Papa Francisco afirma que
“curar feridas” é unha tarefa urxente:
“Vexo con claridade que o que a Igrexa
necesita hoxe é unha capacidade de curar
feridas e dar calor, achegamento e
proximidade aos corazóns... Isto é o
primeiro: curar feridas, curar feridas”.

12. Fala logo de “facernos cargo
das persoas, acompañándoas
como o bo samaritano que
lava, limpa e consola”.
Fala tamén de “camiñar coas
persoas na noite, saber
dialogar e incluso descender
á súa noite e escuridade sen
perderse”.

13. Ao confiar a súa
misión aos
discípulos, Xesús
non os imaxina
como doutores,
xerarcas,
liturxistas ou
teólogos, senón
como curadores.
A súa tarefa
será dobre:
anunciar que o
Reino Deus está
cerca e curar
enfermos.

14. CURAR FERIDAS
A actuación de Xesús deixou desconcertado ao Bautista. El esperaba un Mesías que extirparía do
mundo o pecado impoñendo o xuízo rigoroso de Deus, Non un Mesías dedicado a curar feridas e aliviar
sufrimentos. Desde a prisión de Maqueronte envía unha mensaxe a Xesús: “Es ti o que ha de vir ou temos que
esperar a outro?”.
Xesús respóndelle con su vida de profeta curador: “Dicídelle a Xoán o que estades vendo e oíndo:
os cegos ven e os inválidos andan; os leprosos quedan limpos e os xordos oen; os mortos resucitan e aos
pobres anúnciaselles a Boa Nova”. Este é o verdadeiro Mesías: o que vén aliviar o sufrimento, curar a vida e
abrir un horizonte de esperanza aos pobres.
Xesús séntese enviado por un Pai misericordioso que quere para todos un mundo máis digno e
ditoso. Por iso, entrégase a curar feridas, sandar doenzas e liberar a vida. E por iso pide a todos: “Sede
compasivos como o voso Pai é compasivo”.
Xesús non se sente enviado por un Xuíz rigoroso para xulgar os pecadores e condenar o mundo.
Por iso, non atemoriza a ninguén con xestos xusticeiros, senón que ofrece a pecadores e prostitutas a súa
amizade e o seu perdón. E por iso pide a todos: “Non xulguedes e non seredes xulgados”.
Xesús non cura nunca de maneira arbitraria ou por puro sensacionalismo. Cura movido pola
compaixón, buscando restaurar a vida desas xentes enfermas, abatidas e rotas. Son as primeiras que ten que
experimentar que Deus é amigo dunha vida digna e sa.
Xesús non insistiu nunca no carácter prodixioso das súas curacións nin pensou nelas
como receita fácil para suprimir o sufrimento no mundo. Presentou a súa actividade curadora como signo
para amosar aos seus seguidores en que dirección temos que actuar para abrir camiños a ese proxecto
humanizador do Pai que el chamaba “Reino de Deus”.
O Papa Francisco afirma que “curar feridas” é unha tarefa urxente: “Vexo con claridade que o
que a Igrexa necesita hoxe é unha capacidade de curar feridas e dar calor, achegamento e proximidade aos
corazóns... Isto é o primeiro: curar feridas, curar feridas”. Fala logo de “facernos cargo das persoas,
acompañándoas como o bo samaritano que lava, limpa e consola”. Fala tamén de “camiñar coas persoas na
noite, saber dialogar e incluso descender á súa noite e escuridade sen perderse”.
Ao confiar a súa misión aos discípulos, Xesús non os imaxina como doutores, xerarcas, liturxistas
o teólogos, senón como curadores. A súa tarefa será dobre: anunciar que o Reino Deus está cerca e curar
enfermos.
José Antonio Pagola