Uploaded on

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
225
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Just Who I am …Hoofdstuk 8
  • 2. Amaryllis“Haha, da‟s nu al de zoveelste keerdat je eraf valt!”“Och, wedden dat jij hier binnen detwee seconden ook op de grond ligt?”
  • 3. “Vergeet het! Ik ben de koningin vanhet klimrek, en jij moet mijn nederigedienaar zijn en alles doen wat ikvraag!”
  • 4. “O ja, grote meesteres, ik zal ugehoorzamen, voor eeuwig en altijd!”Toen Daisy de volgende keer op degrond viel, maakte ze meteen eenkniebuiging.
  • 5. Dromerig keek ik toe van op deschommel. Oké, ik was het gewenddat Aminta vaak een vriendinmeenam van school, en dat geen vanbeiden mij dan zag staan.
  • 6. Meestal maakte ik daar ookhelemaal geen punt van, ik keekliever toe naar hoe zij speelden.
  • 7. Maar als Daisy meekwam, dan wasalles anders.Ik wist niet waarom, maar steeds weervoelde ik zo‟n hevige drang om haarvriendin te zijn…
  • 8. Jammer genoeg kreeg ik amper dekans om ook maar een woord tegenhaar te zeggen.Aminta maakte meteen duidelijk datde meisjes die ze van schoolmeebracht hààr vriendinnen warenen niet de mijne!
  • 9. En toch… soms leek het alsof Daisyzich probeerde los te trekken uitAminta‟s verstikkendevriendschapsgreep.Dan draaide ze tijdens het speleneven haar hoofd in mijn richting, englimlachte vriendelijk.
  • 10. Op zo‟n momenten was er maar éénding dat ik wenste: Daisy‟s bestevriendin zijn…
  • 11. Ik schrik wakker uit mijn herinneringwanneer ik twee handen over mijnlichaam voel kriebelen.Denkend dat het weer een grap vanFay is, hou ik mijn kussen al klaar omhet naar haar hoofd te gooien…
  • 12. … maar laat het weer zakken al ik eenklein meisje naast mijn bed zie staan.“Ayesha? Wat ben je grootgeworden!”
  • 13. “Waarom kom je nooit meer naarhuis, Amaryllis?”, vraagt mijn zusjemet een treurig stemmetje, “Ik mis jezo, het is saai om als enig kind thuis tezijn…”
  • 14. “Bovendien ben je niet eens op mijnverjaardagsfeestje geweest, en ikhoopte nog wel zo dat je zou komen…”
  • 15. Ik sta even met mijn mond vol tanden.Hoe leg ik aan een meisje van zevenuit dat ik niet meer naar huis kànkomen, gewoon omdat…
  • 16. “Hallo, jij ben vast en zeker Ayesha?”Oef, op het laatste moment gereddoor Fay.
  • 17. Wanneer mijn zusje hevig knikt, gaatze verder: “Lust jij somspannenkoeken, Ayesha? Dan heb jegeluk, ik heb net een hele stapelgebakken!”Ze geeft me een samenzweerderigknipoogje, terwijl ze achter mijnjuichende zusje de slaapkamer uitloopt.
  • 18. Maar wanneer Ayesha even laterachter een grote pannenkoek aantafel zit, trekt ze me aan mijn armmee.“Hoe is zij hier geraakt?”
  • 19. “En nog meer… hoe dacht je haar weernaar huis te kunnen brengen?”
  • 20. Ik slik. Daar had ik inderdaad nogniet aan gedacht. Mijn ouders zullenme zien komen, ze gaan me vast weervan vanalles beschuldigen…
  • 21. Ik sta op en loop naar de deur: “Houjij haar nog wat bezig? Ik ga naarbuiten, ik heb frisse lucht nodig!”
  • 22. Van zodra ik de deur van het huisachter me dicht sla, begin ik zo hardals ik kan te lopen. Pas wanneer ik inhet park een bankje zie staan, hou ikhalt op uit te hijgen.Dàt deed even deugd, maar daarmeeben ik nog niet van mijn probleemaf…
  • 23. “Jij ziet er ook niet al te gelukkig uit!”Mijn hart slaat een paar tellen over,wanneer ik Kathlijns stem herken. Enik weet al helemaal niet meer waarik het heb, als ze bezorgd naast mijkomt zitten.“Ik hoop dat je niet zo kijkt omdat deles van gisteren je zo zwaar op demaag is blijven liggen??”
  • 24. Ik zucht, lang en diep.“Vraag me niet hoe het gebeurd is,maar vanmorgen stond opeens mijnkleine zusje naast mijn bed. Ze moetthuis zijn weggelopen om me tezoeken, maar nu is het natuurlijk debedoeling dat ik haar terug naar huisbreng…”
  • 25. Fronsend kijkt Kathlijn me aan: “Demanier waarop je dat zegt, doet medenken dat je niet echt een goedeband hebt met je thuis?”Ik zucht opnieuw: “Als ik nu terugnaar huis ga…”“Laat ook maar,” onderbreektKathlijn me, “Ik merk ook wel dat jeer niet graag over wil vertellen, duszal ik er ook niet verder naar vragen.”
  • 26. Ik glimlach dankbaar naar haar,maar de lach op mijn gezicht wordtnog groter wanneer Kathlijn verdergaat:“Weet je wat? Als je mij het adresgeeft, wil ik haar wel naar huisbrengen! Ik zeg gewoon dat ze me opstraat aansprak omdat ze de wegkwijt was, enzovoort.”
  • 27. “Als je dat zou willen doen…”Bijna had ik gezegd: … dan aanbid ikje voor de rest van mijn leven! , maartoch hou ik snel mijn mond. Stel jevoor dat ze door krijgt dat ik het échtmeen!
  • 28. Gelukkig interpreteert Kathlijn mijnafgebroken zin als het niet vindenvan de juiste woorden.“Dat is dan afgesproken? Breng medan maar snel naar je zusje!”
  • 29. Glimlachend kijk ik voor me uit. Tienminuten geleden had ik nog tweezware problemen, en ironisch genoegheeft het ene probleem het andereopgelost…
  • 30. Kathlijn“Mama, papa!”“Ayesha, meisje toch! Waar was jetoch opeens?”Glimlachend kijk ik toe hoe Ayesha‟smoeder haar dochtertje in haararmen sluit.
  • 31. Ayesha doet een stap achteruit enwijst naar mij: “Dit is Kathlijn. Zeheeft me op straat gevonden en menaar huis gebracht.”
  • 32. “Ach, hoe kan ik u bedanken,mevrouw! Je weet maar nooit wat erkan gebeuren, zo‟n klein meisjealleen op straat… Wilt u misschienblijven eten?”
  • 33. “Nee, bedankt!”, wijs ik het voorstelbeleefd af, “Ik moet straks noglesgeven, mijn studenten wachten opme!”“Ah, u geeft les aan de universiteit!”,komt Ayesha‟s vader tussen, “Dankent u misschien onze dochterAminta wel! Ze zit in haar eerste jaarBiologie, en ze doet het geweldig!”
  • 34. Hij wijst naar een foto aan de muur:“Kijk, dit is ze.”
  • 35. Links op de foto herken ik een meisjedat ik inderdaad wel eens op decampus heb zien rondlopen. Maar hetkind naast haar is onmiskenbaarAmaryllis…Bijna wil ik meer uitleg vragen overde foto, maar dan herinner ik meopeens de vreemde blik waarmeeAmaryllis me aankeek…
  • 36. “Ik ga maar eens door, binnen eenuurtje moet ik lesgeven!”Opeens bekruipt me eenonbehaaglijk gevoel, ik wil hier zosnel mogelijk weg.
  • 37. “Kom je nog eens terug op bezoek?”Het vrolijke, hoge stemmetje vanAyesha haalt me uit mijn gedachten.“Op één voorwaarde,” glimlach ik,“Dat jij niet meer stiekem wegloopt!”
  • 38. Later die avond stap ik vermoeid inmijn auto. Hoe ik ook probeerde,vandaag lukte het me niet om mijnaandacht bij de les te houden.Ik weet niet hoe het komt, maarAmaryllis en haar hele situatiebleven maar door mijn hoofd spoken…
  • 39. Ik voelde het al toen ze voor het eerstmijn les binnen kwam lopen: metAmaryllis was iets speciaals aan dehand. En sindsdien… sinds dat momentis ze amper uit mijn gedachtenverdwenen…
  • 40. Ik kneep mijn ogen stijf dicht enschudt mijn hoofd.Nee Kath, niet aan denken! Je hebteen vriend, twee kinderen… die hoefje écht niet op het spel te zetten vooreen paar vreemde gedachten!
  • 41. Woest druk ik op het gaspedaal,zodat de auto plots vooruit schiet. Ikwil zo snel mogelijk thuis zijn, ietsdoen waardoor ik die gedachten kanverdringen!
  • 42. Bibberend van de spanning, kruip ikeen halfuur later in bed en vlei metegen Dylan aan.Ik voel dat hij nog wakker is, maarmeer dan een „hmmm‟ laat hij niethoren…
  • 43. Wordtvervolgd …