1. Ιωάννης Βηλαράς – Άνοιξη<br />Ο Βηλαράς έγραψε το ποιήμα «Άνοιξη» με πρότυπο το ποιήμα «Πριμαβέρα» του Τζουζεπε Παρίν. Χωρίζεται σε 8 θεματικές ενότητες. Έχουμε πρώτα την γενική εικόνα της άνοιξης που γίνεται πιο συγκεκριμένη για να καταλήξει στον ίδιο τον ποιητή. Το ποιήμα διακρίνουν η σειρά εικόνων από κάτω προς τα πάνω (γη – δάση – χιόνια – ουρανός), η ιδιαίτερη ομοιοκαταληξία, η χρήση σύνθετων λέξεων, επιθέτων σε υπερθετικό βαθμό και οι υπερβολές.<br />Σε όλο το ποιήμα έχουμε μερικώς σταυρωτή ομοικαταληξία καθως ομοιοκαταληκτούν μόνο ο δεύτερος με τον τρίτο στίχο. Η περιγραφή αρχίζει από την φύση, τη γη, τα δάση, τα χιόνια και τον ουρανό, περνάει στα ζώα ως εμψύχα όντα, αρχίζοντας από τα πουλιά για να καταλήξει στα κοπάδια. Στην έκτη ενότητα τελικά καταλήγει στον άνθρωπο. Στο πρόσωπο του Θρίση ( κοινός τόπος αυτό το όνομα για τον αρκαδισμό) ωλέπουμε τον συγγραφέα ο οποίος ωρίσκεται σε κακή ψυχολογική κατάστας και προβάλλει στοιχεία αντίθετα προς την αίσθηση του ποιήματος.<br />Το ποιήμα χαρακτηρίζεται απο έντονες προσωποποιήσεις ( «ο ουρανός γελάει», «η χλόη εντύνεται», «τα λουλούδια βάφουνται» ) οπτικοακουστικές εικόνες ( «γλυκολαλάει τα’ Αηδόνι», «τα ζωντανά κοπάδια βελάζουν και πηδάν») και μεταφορές ( «Η γλυκυτάτη άνοιξη με τ’άνθια στολισμένη ροδοστεφανωμένη τη γη γλυκοτηράει»).<br />Χλόη<br />Το δεύτερο πιο γνωστό ποιήμα του Βηλαρά. Το θέμα είναι ο περαστικός χαρακτήρας της νιότης. Ο ποιητής απευθύνεται στη Χλόη και της μιλάει για τις αλλαγές και τη φθορά που επιφέρει ο χρόνος. Μιλώντας στην «Κορη» απευθύνεται σε όλες τις κοπέλες και τις συμβουλεύει να ερωτευτούν και να χαρούν την ζωη όσο είναι καιρός γιατί τα γεράματα έρχονται γρήγορακαι θα μετανιώσουν που δεν έζησαν όσο ήταν καιρός. <br />Το ποιήμα διακρίνεται από ρομαντική και μελαγχολική διάθεση που συνδεέται με τον κλασικισμό. Η γλώσσα είναι απλή δημοτική, η ομοιοκαταληξία μερικώς πλεκτή (αβγβ), δεν έχει πολλές εικόνες αλλά διακρίνεται από αρκετές μεταφορές (οι κρίνοι τα τριαντάφυλλα στην όψη σου ανθούν).<br />Αθανάσιος Χριστόπουλος – Α’ Ψάλτης<br />Το θέμα είναι η ίδια η ποιήση και το μεγαλείο της. Αναφέρεται στην Ερατ΄ψ που είναι η Μούσα της ποιήσης. Στον 5ο στίχο γίνεται αναφορά στην θεα Αφροδίτη η οποία ορίζει στον άνθρωπο τι θα τραγουδάει και αμα ζήσει σύμφωνα με όσα αυτή ορίζει παίρνει ως αμοιβή την εμφάνιση της ίδιας της θεάς η οποία με ένα φιλί μεταδίδει το χάρισμα της ποιήσης. Ο άνθρωπος τότε θα εμπνευσθεί από αυτό το φιλί και θα αρχίσει να γράφει ποιήση με έξαρση και θα φτάσει στην τελειότητα υμνώντας την θεά. <br />Η ομοιοκαταληξία είναι μερικώς σταυρωτή (αβαβγ). Η γλώσσα είναι κυρίως δημοτική με ρήματα στην καθαρεύουσα.<br />Γ’ Φίλευμα<br />Το ποιήμ μιλάει για τον έρωτα μεταξύ δυο νέων και τις σαρκικές απολαύσεις. Η γλώσσα είναι δημοτική με ρήματα στην καθαρεύουσα και ομοιοκαταληξία μερικώς ζευγαρωτή.<br />Ο ρωσσαγγλογάλλος<br />Ανώνυμο, ριζοσπαστικό κείμενο που διατυπώνει τα προωλήματα της Έλλαδας εκείνη την εποχή. Είναι έμμετρη σάτιρα σε σχεδόν δημοτική γλώσσα, χωρίς ιδιαίτερη ποιότητα που έχει ως στόχο όμως να κάνει κριτική στην τότε πολιτική κατάσταση. <br />Στην πρώτη στροφή οι ξένεοι απορρούν πώς οι Έλληνες, που έχουν τόσο δοξασμένη ιστορία, υποφέρουν την σκλαβιά και πώς κατάντησαν έτσι την Ελλάδα.<br />Στην δεύτερη στροφή ο Φιλέλλην απαντά και εξηγεί ότι βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη παιδείας και η αγραμματοσύνη. Προσωποποιεί την Ελλάδα που παρακαλέι τα παιδία της (όλους τους Έλληνες) για μόρφωση και ύστερα για απελευθέρωση. Η Ελλάδα όμως αργοπεθαίνει γιατί όποιος προσπαθεί να φωτίσει τους Έλληνες καταλήγει νεκρός. <br />Στην τρίτη στροφή οι ξένοι αναρωτιούνατι ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να απελευθερώσουν την χώρα και δεν το κάνουν και ποιοι είναι αυτοί που δεν τολμούν. <br />Στην τλεταρτη στροφή ο Φιλέλλην ρίχνει το φταίξιμο στην εκκλησία και τον κλήρο υποστηρίζοντας πως αυτοί είναι αντίπαλοι την ελευθερίας.<br />Διονύσιος Σολωμός - ‘Υμνος εις την ελευθερία<br />Ποιήμα από την νεανική περίοδο του Σολωμού και ένα από τα πιο γνωστά του. Δημοτική γλάσσα και πλεκτή ομοιοκαταληξία.<br />Ο ποιητής μιλάει στην ελευθερία και τονίζει ότι αυτή του είναι γνώστη μορφή ( σε γνώριζω *2). Η προσωποποιήση της ελευθερίας είναι έτοιμη να πολεμήσει, στο πρόσωπό της φαίνεται η αποφασιστηκότητα όπως καλύπτει με το βλέμμα το πεδίο μπροστά της.

2. Αναγνώρηση της ελευθερίας (χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά) και εξήγηση της πρώτης στροφής.

3. Περίμενε με αγωνια μεσα στα κοκκαλα και τις ψυχες των Ελληνων την καταλληλη στιγμη να βγει.

4. Περιγραφει τους αιωνες που περασαν απο την αρχη της σκλαβιας εως την επανασταση. Αργουσε να ‘ρθει η μέρα που θα άρχιζε.

5. Θυμάται τα παλιά μεγαλεία την Ελλάδας και λυπάται.

6. Περιγράφει την ψυχολογική κατάσταση πριν έρθει η ώρα για την επανάσταση. Το κύριο συναίσθημα είναι η απελπισία.

7. Τονίζεται η απελπισία του λαού.