3ο Γυμνάσιο Ωραιοκάστρου, Δημιουργός: Πιτέλης Γεώργιος

1. Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο, τον Έλληνα Ποιητή

2. Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας .....Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχντα απ’ το ξερό πηγάδι βγαίνουν τ’ αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα. ΑΦΗΓΗΣΗ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

3. Τόπος της γέννησής μου: η Άκρα Μινώα Χρονολογία της γέννησής μου πιθανόν το 903π.Χ. - εξίσου πιθανόν το 903 μ.Χ. Εσπούδασα ιστορία του παρελθόντος και του μέλλοντος στη σύγχρονη σχολή του αγώνα. Επάγγελμά μου: λόγια και λόγια, - τι να ’κανα; Ρακοσυλλέκτη με είπαν. Και τώντι Σύναξα ένα σωρό φτερά στρουθοκαμήλου απ’ τα καπέλα της υπόγειας Κόρης, Κουμπιά από χλαίνες στρατιωτών, ένα κράνος, δυο φθαρμένα σαντάλια, μάζεψα ακόμη δυο σπιρτόκουτα και την καπνοσακούλα του Μεγάλου Τυφλού . Στο Ληξιαρχείο, τα τελευταία χρόνια, μου δώσαν την πλέον απίθανη χρονολογία της της γέννησής μου : 1909. Βολεύτηκα μ’ αυτήν, και μένω(...) Πάντως το μόνο σίγουρο: τόπος της γέννησής μου η Άκρα Μινώα.

4. ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΣΕ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΕΡΓΑ

5. Κάθετος βράχος, - όλη μέρα να πίνει το λιοπύρι, να το κρατάει στα σπλάχνα του κατάντικρυ στο πέλαγο, κι εσύ με την πλάτη ακουμπισμένη στο βράχο, με το στήθος Ολάνοιχτο στη θάλασσα, - μισός φωτιά, μισός δροσιά, Κομμένος εγκάρσια, διπλός, σ’ έναν αγώνα μόνο να σμίξεις το νερό με την πέτρα ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ

6. ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου. Χιλιάδες οι φλόκοι σου και τα πανιά σου. Κι όλο ασάλευτη μένεις να με αρμενίζεις μες στην οικουμένη

7. Απατηλές Ανακαλύψεις Τι να πούμε ακόμα; Τι να κάνουμε; Βρήκαμε τα παλιά, Αναστηλώσαμε ερείπια, στεγαστήκαμε. Παραμονές θανάτου ανακαλύψαμε την καταγωγή μας

8. ΓΥΘΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΛΑΣ ΑΦΗΓΗΣΗ: ΑΛΕΚΑ ΠΑΪΖΗ

9. Το τραγούδι της αδελφής μου ΑΔΕΛΦΗ μου, μονάχα εσύ μου απόμενες ν‘ ακουμπώ στην καρδιά σου και να ακούω το σφυγμό των ανθρώπων. Κάτω απ’ τους θόλους των ματιών σου ταξίδευε η ζωή μου.

10. Εδώ, μονάχος, κι άρωστος, την κάθε μου πληγή Με λυρικούς επίδεσμους τη δένω ν’ απαλύνει. Όχι, δεν θέλω τη χαρά, το χάδι, τη στοργή, Αφήστε μου τη λίγη αυτή γαλήνη Πυραμίδες - Ταπείνωση

11. Δοκιμασία Και μη φοβάσαι. Το έργο σου θα μείνει μες στο φως Γιατί μέσα στο φως και με το φως Έχτισες τις ημέρες σου

12. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ 1936 Βασίλεψες, αστέρι μου, βασίλεψε όλη η πλάση, κι ο ήλιος, κουβάρι ολόμαυρο, το φέγγος του έχει μάσει.

13. ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω, άνοιξη , γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω Στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις Άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης ”

14. Α, τι τραγούδι τράνταξε τα κορφοβούνια ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ 1945-1947

15. Τόσα χρόνια όλοι πεινάνε ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

16. ΕΞΟΡΙΕΣ 1948 -1952 Ημερολόγιο Εξορίας ΙΙ Τούτα τα κρύα μας δυσκολεύουνε. Το νερό παγωμένο, το φαϊ παγωμένο. Ο ήλιος άσπρος κολλημένος στα τζάμια ένας ήλιος από χιόνι και παλιά γραμματόσημα. Μονάχα τα σταμνιά κρατάνε κάτι από σπίτι και θύμηση

17. Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί νά ’ναι κι από αίμα ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ

18. ΑΒΓ Μαύρη, κατάμαυρη θάλασσα. Μαύρο, κατάμαυρο τοπίο. Τα συρματοπλέγματα ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ

19. ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ Τούτες τις μέρες

20. Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ Άφησέ με νά ’ρθω μαζί σου είναι καλό το φεγγάρι απόψε

21. Δεκαοχτώ Λιανουτράγουδα της Πικρής Πατρίδας Τον κλείσαν μέσα σ’ έναν κύκλο. Αυτός επέμενε να στοχάζεται ακόμη, να παρατηρεί. Βημάτιζε μέσ’ απ’ τον κύκλο, στο προαύλιο της κυκλικής φυλακής. Δε μιλούσε

22. Καρλόβασι Σάμου

23. Αποχαιρετιστήρια χρώματα των δειλινών. Καιρός να ετοιμάσεις τις τρεις βαλίτσες – τα βιβλία, τα χαρτιά, τα πουκάμισα – Το τελευταίο καλοκαίρι και μην ξεχάσεις εκείνο το ρόδινο φόρεμα που τόσο σε πήγαινε παρ’ ότι το χειμώνα δε θα το φορέσεις. Εγώ, τις λίγες μέρες που μας μένουν ακόμη, θα ξανακοιτάξω τους στίχους που έγραψα Ιούλιο κι Αύγουστο αν και φοβάμαι πως τίποτα δεν πρόσθεσα, μάλλον πως έχω αφαιρέσει πολλά, καθώς ανάμεσά τους διαφαίνεται η σκοτεινή υποψία πως αυτό το καλοκαίρι με τα τζιτζίκια του, τα δέντρα του, τη θάλασσά του, με τα σφυρίγματα των πλοίων του στα ένδοξα λιογέρματα, με τις βαρκάδες του στο φεγγαρόφωτο κάτω απ’ τα μπαλκονάκια και την υποκριτική ευσπλαχνία του, θά ΄ναι το τελευταίο.