Nag-organisa ang pamilyang Javier ng field trip sa Leyte para sa bonding time, ngunit nauwi ito sa takot at panganib matapos maranasan ang isang aksidente at mga kaganapang paranormal. Habang naghihintay ang pamilya sa pagbibigay ng tulong, nakasaksi si Lea ng mga taong nagmamasid sa kanila at nagdulot ito ng labis na takot na naging sanhi ng kanyang pagkabahala sa pagkawala ng kanilang anak na si Josh. Sa kabila ng mga pangyayaring iyon, matagumpay na natagpuan ng mag-asawa ang kanilang anak at dinala ito sa ospital upang magamot sa trauma.

1. PANGITAIN
Nagkaroon ng field trip ang pamilya kasama ang mga kaibigan patungo sa isang probinsya
sa Leyte. Nais ng pamilyang Javier na magkaroon ng bonding time ang bawat isa kaya hindi na
nagdalawang isip ang mga ito na sumama kahit hindi pa bakasyon sa klase kasi miminsan lamang
ang pagkakataon na makakasama sa isang trip na walang gaanong gagastusin dahil sa isang promo
ang trip na ito.
Sabik na sabik ang bawat isa sa pagsakay pa lamang sa bus. Ngunit may napansin si Lea,
ang may-bahay na isang babae sa gilid ng bus na iba kung makatingin sa lahat ng mga pasahero,
waring may ipinahihiwatig ito sa bawat isa. Napatingin ang babae kay Lea na dahil sa takot nito
ay agad nitong binawi ang tingin at idinako sa iba. Kunti na lang ang hinihintay at agad na itong
aalis. Medyo nalingat si Lea dahil sa pag-aasikaso sa mga dalang gamit at di na nito napansin na
wala na sa kaniyang tabi ang anak. Naitanong agad nito sa asawang si Ruel kung nasaan si Josh
at kung bakit di nila ito katabi? Ngunit nakalarga na ang bus bago pa man nagawang maipalipat
ng mag-asawa ang anak. Gusto kasi nitong makatabi ang mga kaibigan na kasing edad nito na
nakaupo roon sa may harapan ng bus para higit na makikita ang mga tanawin. Wala na lamang
nagawa ang mag-asawa kundi hayaan ito. Ilang oras din ang lumipas at hindi na napapansin ng
mag-asawa na malayo na rin ang kanilang narating. Sa kasamaang palad ay pumutok ang gulong
ng sasakyan. Ginabi na ang mga pasahero sa paghihintay sa driver na nagpapaayos pa sa gulong.
Naiinip na ang lahat sa kahihintay. Biglang nahintakutan si Lea nang mapansin sa di kalayuan ng
bus ay may taong nagmamasid sa kanilang sasakyan gayong liblib na lugar naman iyon. Akala
niya’y walang katao-tao ang lugar na iyon. Ginising agad ni Lea ang asawa na nakatulog na sa
upuan sa paghihintay.” May tao akong nakita roon”, sabi niya kay Ruel. “Naku, guni-guni mo
lamang iyon. Wala naman akong nakita?” Wala na nga roon ang tao. Ngunit hindi pa rin nawawala
ang takot na nararamdaman ni Lea simula pa noong pag-alis pa lamang nila. “Hay! Salamat.
Nandito na ang driver.” Bulalas ng mga pasahero. Naisaayos na agad ang gulong at agad nang
nakalarga ito. Nahimashimasan si Lea dahil sa nakaalis na sila sa dakong iyon. Mag-uumaga na
nang magising si Lea. Ang ganda ng liwanag na dulot ng pagsikat ng araw. “Ruel, ang ganda ng
araw o!” “Oo nga”. “Senyales iyan na magkakaroon ng maaliwalas na araw ngayon, mainam sa
ating paglalakbay.” “Sana nga.”

2. “ Andito na tayo!” “Hay, salamat. Nakarating din tayo nang maayos.” “Baba na..” Sabi ng
aming tuor guide na si Liezyl. Hindi na makapapasok iyong sasakyan sa lugar kaya maglalakad na
lamang tayo”. Pagkababa pa lamang ay agad nang hinanap ni Lea ang anak na si Josh. Ngunit
nauna na ito kasama ang mga bagong kakilala. “Naku, ang batang ito.” Napasimangot si Lea dahil
hindi na mahahabol si Josh. Ang bibilis ng mga kabataan tapos matatarik pa ang lugar kaya
hinihingal na lamang siya’t napakapit sa asawa na hinay-hinay din lamang sa paglalakad dahil
napagod na rin sa kawalan ng ehersisyo. Napapatawa na lamang ang mag-asawa sa halip na mag-
iinit ang ulo. Ini-enjoy na lamang nila ang lamig na dulot ng preskong hangin sa kapaligiran. “Ang
sarap talaga ng hangin sa probinsiya, nakaka-miss umuwi sa aming bayan.” Medyo matagal na rin
tayong di nakauuwi roon, di ba?” Tanong niya sa asawa. “Oo, maglilimang taon na yata. Maliit pa
lamang si Josh. Alam kong di na makakakilala iyon sa kaniyang mga pinsan. Siguro nararapat na
ring makapagbakasyon tayo sa atin.” “Tama ka. “ “Pagkatapos nito ay ipaplano naman natin ang
pag-uwi sa ating bayan. Iso-sorpresa natin silang lahat.” At napatawa ang dalawa. Papasok pa
lamang ang grupo sa lugar ay kakaiba na ang nararamdaman ni Lea sa sarili. Nagbalik ang takot
na kaniyang naramdaman noong pagsakay pa lamang niya sa bus. “O, bakit ka na naman
nakasimangot? Mali iyang nararamdaman mo. O, Kita mo..ang ganda-ganda ng tanawin. “Ang
pag-aalo ni Ruel sa asawa. “Nasaan na ba kasi si Josh! Hindi ko na napansin sa kasasama niya sa
iba. Hanapin na muna natin siya”. “Okey!” Habang hinahanap nila ang anak, napapansin ni Lea
na panay ang pailalim na tingin ng mga tao sa kanila at parang nag-uusap ang kani-kanilang mga
mata na waring may tinatandaan sa mga bisita. Asikasong –asikaso ang lahat ng pasahero sa isang
bahay ng Kapitana. Masaya ang lahat sa nakahandang pagkain. Inom nang inom ang ilan at kain
ng kain ang iba sa masasarap na ulam at mga dessert na nakahanda. Samantalang si Lea ay hindi
mapakali na hanggang sulyap na lamang ang nagagawa sa anak. Hanggang sa magkaroon ito ng
pagkakataong malapitan ang anak. “Anak, magsasama na tayo, lagi ka na lamang nauuna sa amin.”
“Di ba nais nating mag-bonding? Bakit di mo kami kapiling?” “Nanay naman, di ba,lagi naman
tayong magkakasama. Hayaan mo na lamang ako ngayong kasama ang mga bago kong kaibigan.
Ngayon lamang ito. Mamaya lalapit na ako sa inyo sa pagtulog natin. Siyempre, sino ba naman
ang magiging katabi ko, di ba kayo?” “Ano ba ang kinakain mo anak?” “Ang manok lamang nay.
Alam mo namang ito lamang ang nagugustuhan ko sa mga ulam. Ang tataba kasi ng mga ulam.”
“Buti naman. , sige. Puntahan mo kami ha.. doon lamang kami ni tatay mo.” “Okey nay.”

3. Palalim nang palalim na ang gabi, nakatutulog na ang iilan sa kanilang inuupuan. At ilan
naman ay nalalasing na sa kaiinom sa lambanog. Mabuti’t maayos lamang na nakaupo si Ruel na
kausap ang ilang kalalakihang nakilala sa bahay. Bigla itong tumayo upang umihi, sumama rin si
Lea upang umihi na rin. Bigla na lamang nagsisigawan ang mga tao sa loob kaya dali-daling
bumalik ang mag-asawa upang alamin kung ano ang nangyayari sa loob ngunit napaurong ang
mga ito dahil sa nasaksihan nila. Napayakap si Lea sa asawa dahil sa sobrang takot. Mistulang
zombie ang mga lalaking taga-nayon na kinakain ang mga bisita na wala nang buhay lahat. Agad
na tinatawag ni Lea ang anak ngunit wala na ito roon. Napaiyak na lamang si Lea sa labis na
pangamba sa maaaring nangyari sa anak. Hinablot siya ng asawa at sabay silang tumakas palabas
ng nayon. Iyak nang iyak si Lea nang makarating sila sa bus. “Si josh” “si Josh” paulit-ulit na
sambit ni Lea sa pangalan ng anak. Nakita ni Lea ang nanak na nakaupo na pala sa upuan ng
sasakyan. Agad itong niyakap ng ina na napahagulgol sa sobrang takot. “Bakit ba nauna ka na rito,
hanap ako nang hanap sa iyo.” “Hindi ko na kasi kayo makita kaya nauna na ako sa pagbabalik
dito. Alangan namang maghihintay ako roon, inanantok na ako eh. Mas maayos naman ditong
tulugan kaysa roon. Walang aircon”. “Salamat sa Diyos!” Usal ni Lea habang bumabalik sa
kanilang pinag-uupuan. Napaidlip na rin siya sa sobrang pagod na nararamdaman.
Naalimpungatan sila nang biglang may bumangga sa salamin ng bus. Mga taong sugatan,
humihingi sila ng tulong at pinapabuksan agad ang pinto para ang mga ito ay makapasok. Ngunit
ang lahat ay natilihan, hindi nakakilos sa mga nakikita sa labas. Ang daming humahabol sa kanila
na waring hayop, ang babangis at ang tatalim ng mga pangil.Naglalaway sa mga taong
nagpapasaklolo,mapulang-mapula ang kanilang mga mata. Ngunit di sila gaanong makalapit sa
bus dahil nag-aalangang makilala sila dahil mukha pa rin naman silang tao ngunit nakatatakot na
nga lamang dahil sa kanilang hitsura. “Tulungan niyo po kami, papasukin niyo po kami, please
maawa po kayo please. “ pagmamakaawa ng mga biktima para papapasukin sa bus. Ngunit hindi
nakinig ang driver, sa halip ay nilalagyan niya ng headphone ang kaniyang tainga. Ramdam na
ramdam ni Lea ang pagkaawa ngunit nangingibabaw sa kanila ang pag-iisip sa kanilang kaligtasan.
Pinikit na lamang nila ang kanilang mga mata at umupo sa ibaba upang di makikita ang nangyayari
sa labas. Hanggang sa isa-isang nawala ang mga tao sa labas. Ewan kung saan na ito nagpunta.
Tama, isang imahinasyon lamang pala ang lahat ng iyon naisip niya ngunit parang totoong
nangyayari ang lahat. Nakatulugan na lamang ni Lea ang pangyayari at alalahaning iyon.
Kinaumagahan, dumating na si Liezyl, ang tour guide. Mahihinuha sa kaniyang mga mata ang

4. tanong kung bakit marami-rami pa rin ang mga pasahero sa loob ng bus at parang galit sa
nadadatnan na ang pinagdidiskitahan ay ang driver ng bus. Agad na itong nagsabing aalis na at
may pupuntahan pa silang isang lugar. Ni hindi man lamang nagtanong kung nasaan na ang iba at
bakit iilan na lamang silang nakasakay sa bus. Kahina-hinala talaga. Tuloy-tuloy siya sa dati
niyang ginagawa, ang pagle-lecture tungkol sa lugar na kanilang madadaanan. Waring walang
anumang nangyayari sa kaniyang mga pasahero. Nang pumarada ang bus, bigla na namang
nararamdaman ni Lea ang kakaibang feeling. Pagkatakot sa maaaring mangyayari sa paglilibot sa
lugar. “Dumito na lamang tayo Ruel. Huwag na lang tayong sumama sa kanila.” “Ano ka ba,
nandito tayo upang makararanas ng mga gawaing pamprobinsiya di ba, bakit ka maiiwan diyan?”
“Takot kasi ako baka mapahamak na naman tayo gaya noong isang gabi.” “Naku, iba ang lugar na
iyon, iba naman dito.” “kaya, halika na. Baka mahiwalay tayo sa kanila. Sige ka, ikaw na lamang
ang maiiwan ditong mag-isa.” “Si Josh?” “Ayun, nauna na kasama pa rin ang kaniyang mga
kaibigan.” Pumasok ang grupo sa isang malaking bahay. Ang lawak-lawak ng lugar. May
swimming pool, may magandang landscape na nakaharap sa bukid at sa dagat . Ma-a-amaze ka
talaga sa view ng lugar..pang-mayaman talaga. Ngunit hindi pa rin mapakali si Lea kahit pa man
sa nakikita dahil sa kaniyang agam-agam sa nangyari sa kanila roon sa isang nayon. “Dito na
muna kayo magpapagabi. Alam niyo, delikado sa daan kapag gabi na. Bukas niyo na lamang ituloy
ang inyong byahe. Marami naman kaming tulugan diyan sa itaas. Maaaring iisang kwarto lamang
kayong lahat dahil meron akong isang master’s bedroom.” Pagkasabi noon sa babae ay agad nang
tinungo ng bisita ang silid sa pagnanasang makapili ng lugar na mapaghihigaan. Ang laki-laki nga
ng silid. Para bagang mahihilo sa sobrang laki nito. “Dadalhan ko lamang kayo rito ng foam.
Hintayin niyo lamang ako rito. Huwag na kayong lumabas.” Sabi ng mayordoma. Isa-isa nang
inilatag ang kanilang mga higaan at agad nang natulog. Ngunit sa may likurang bahagi nito ay
may waring nag-uusap at malakas ang pagbabalya ng taong nasa labas ng pintuan. Nagpupumilit
na pumasok sa loob ng bahay. Sa pagka-curious ni Lea , lumabas siya’t tiningnan sa may bintana
kung sinu-sino ang nag-iingay. Ngunit biglang may bumaba mula sa itaas. Ang mayordoma pala
na galit dahil sa pamimilit ng mga taong nasa labas. “Bakit ba ang ingay-ingay niyo. Bakit ba ayaw
niyong makinig! Ang sabi ko..nakauwi na ang mga bisita. Wala na sila rito. Mahirap ba iyong
intindihin!” Dahil sa pagkagalit ng mayordoma, nagsipag-alisan ang mga tao sa labas at
nagmumura dahil sa hindi sila naniniwalang wala na nga ang mga bisita roon sa loob ng bahay.
Agad nang pinatay ng mayordoma ang ilaw at hindi niya napansin si Lea na nagtatago lamang sa

5. gilid ng isang upuan sa mesa sa sala. Bigla na lamang itong umikot at nagpalit ng kaniyang anyo.
Isa na pala itong matanda. Matandang-matanda na halos kasing-edad na ng yumaong lola ni Lea.
Pagkatapos niyang makabalik sa itaas ay nagtungo agad si Lea sa silid at doon pumuwesto sa
lugar na mahirap makita kung sakaling may papasok sa loob. Sumingit siya katabi ng isang higaan
habang namamaluktot. Nang humiga siya paharap nabigla siya nang makita ang isang batang
gusgusing waring may itinuturo habang nakanganga ang bibig. Natakot siya’t napasigaw at
naaalala ang kaniyang anak. “Si Josh”! “Nasaan si Josh” hinanap niya si Ruel upang hanapin nila
si Josh. Hindi na sila nagpapaalam sa mga kasamahan at agad na silang lumabas sa bahay. Naiiyak
na talaga si Lea sa puntong ito dahil hindi na niya malaman kung saan hahanapin ang kaniyang
anak. Nakakita sila ng isang motorsiklo kaya ninakaw nila ito upang makaalis sa bahay na iyon.
Umaalingawngaw pa sa pandinig ni Lea ang sinabi ng bata, Kalansag! Kalansag! “Bilis, bilisan
mo baka napaano na ang ating anak! “Kalansag daw!” Agad nang humarurot ang sasakyan at
walang lingon-lingon na kanilang nilakbay ang maputik na daanan ng lugar. Napansin ng mag-
asawa ang kalangitan. Maraming mga nakalutang sa himpapawid na mga salita ng mga lugar na
yari sa bakal na di magtatagal ay babagsak sa lupa. Quezon.. Maynila.. Antipolo… Isang malagim
na penomenom ang nagbabantang mangyayari sa kalupaan. Ang paligid ay nababalot ng yelo na
pati ang mga ilog at sapa ay nagyeyelo na. Nagdudumali na ang mag-asawang makababa sa isang
lugar na malapit sa isang tulay. Nagpapadausdos ang dalawa roon sa isang ilog na puno ng yelo.
Biglang lumubog si Ruel sa ilalim mabuti na lamang at nagawa niyang makaahon . Doon na sila
nagkikita sa isang basketball court at nagtatanong sa mga naroon kung nasaan ang bahay ni ka
Tonya..na narinig niyang binanggit ng mayordoma. “Josh! Nasaan ka Josh?” Mangiyak-ngiyak
niyang tawag sa anak.Nagtanong-tanong pa ang mag-asawa hanggang sa may nakapagtuturo
naman sa kanila kaya agad na nilang pinuntahan ang lugar na ito. Pagkabukas pa lamang ng pinto
ay pumasok na agad ang dalawa at tinawag na ang pangalan ng anak. “Josh! Josh!” At nakita
nilang nakaupo ito sa isang upuan sa kusina. Nakatingin sa kawalan. Niyugyog ni Lea ang anak
upang makilala nito ngunit waring wala sa sarili ang anak kaya agad nila itong dinala sa hospital.
Doon ginamot ang kanilang anak na mistulang nakaranas ng isang matinding trauma. Sa tuwing
itong gumigising at maaalala nito ang nangyari sa kaniya ay maghihiyaw ito’t magwawala sa
kaniyang higaan. Kaya pinatuturukan agad ng mag-asawa ng sedative ang anak upang ito’y
kumalma. Pagkalipas ng isang buwan ay nagbalik na sa dating kondisyon ang pangangatawan ng
anak. Mabuti na lamang at natulungan ng isang babaeng nakita dati ni Lea doon sa bus terminal

6. bago sila nagtungo sa probinsiya upang magbakasyon. Naisuka lahat ni Josh ang kaniyang mga
nakain na naging sanhi ng kaniyang pagdedeliryo. Pinakain pala siya ng lamang-tao upang ito’y
mahawa at maging isang “Wakwak”. Lahat ng kaniyang mga kasamang kabataan ay nadisgrasya,
hindi na mahanap ng kani-kanilang pamilya. Walang bakas na naiwan sa kanila. Tanging si Josh
lamang ang nakaligtas dahil sa pagtanggi sa pagkain sa isang putaheng may lamang-loob ng tao.
At ito ay dinala sa bahay ni ka-Tonya upang doon sana ganap na mahawaan ng kanilang pagiging
isang “Wakwak” ngunit hindi naisagawa dahil sa biglaang pagdating ng mag-asawa kaya ito’y
naagapan pa. Napag-alaman na lamang nila na ang lahat nang naiwan sa bahay ay nawawala.
Walang makapagsasabi kung ano ang tunay na nangyayari sa kanilang lahat.
Samantalang ang mag-asawa naman ay patuloy na nakararanas ng kakaibang pangitain na
mahirap maipaliwanag, ni walang makapagpapaliwanag sa dalawa kung ano ang kahulugan ng
mga ito. Nababalitaan na lamang nilang ang mga kasamahang nakitang napatay ng mga hayop sa
isang nayon ay kaniya-kaniya namang nakababalik sa kanilang pinagtatrabahuan na parang walang
anumang nangyari. Balik sa kanilang dating buhay na may misteryo nang nakabalot nito.