Ang kwento ay tungkol kay Mabuti, isang guro na masipag sa pagtuturo sa kabila ng kanyang simpleng anyo at buhay. Siya ay nakatulong sa isang batang nag-aaral na umiiyak at ibinahagi ang kanyang sariling problema, na nagbigay-liwanag sa bata tungkol sa mga simbolismo ng pagdurusa at pag-asa. Sa kabila ng kanyang mga dagok sa buhay, patuloy na nagtuturo si Mabuti sa mga bata ng kahalagahan ng pangarap at pananampalataya.

1. ni Genoveva Edroza-
Matute

2. Naaalala mo pa ba ang pinakauna
mong guro?
Ano-ano ang mga naalala mo sa
kanya? Sa kasalukuyan sino ang
itinuturing mong paboritong guro?
Bakit mo siya itinuturing na
paboritong guro? Sa iyong palagay,
anong daigdig kaya mayroon tayo
kung wala ang mga guro?

3. 1. Kariktan – kagandahan
2. Malirip – mayaman
3. Ikinukubli – itinatago
4. Napatda – nagulat
5. Naulinig – narinig
6. Guni-guni – imahinasyon
7. Pagtighaw – nakakahipo
8. Nakasasaling – nalaman
9. Nakababatid – nakaaalam
10. Sumisilay – nakatingin

4. •Mabuti
•Fe
•Anak ni Mabuti

5. •Paaralan
•Bahay nila Mabuti

6. May isang guro na masipag
magturo sa isang paaralang
walang pinta at luma ang mga silid-
aralan. Isang guro na ang aralin ay
lagi niyang iniuugnay sa kariktan
ng buhay. Subalit sa kabila nito
wala sa kanya ang kagandahan ng
anyo pati na rin ang kagandahan

7. Isa siya sa pinakaraniwang guro
sa paaralan dahil ni walang
sinoman ang nag-uukol sa kanya ng
pansin simula sa kasuotan
hanggang sa pagkilos. Siya’y
tinatawag na Mabuti sa paaralan
dahil sa madalas ng pagbanggit
niya ng salitang “mabuti”. Paulit-ulit
na pagsasalita ng “mabuti…
mabuti… sa kanyang pagtuturo sa

8. • Magtatakipsilim na ng mga oras na
iyon na kasabay ng malakas na
hiyawan ng mga taong nagsisipanuod
sa pagsasanay ng mga manlalaro ng
paaralan. Nang matapos ang
pagsasanay, tumahimik na ang
kapaligiran. May nakita si Mabuti na
isang batang babaeng mag-aaral na
umiiyak sa isang sulok ng silid-aralan

9. “Tila may suliranin ka… may
maitutulong ba ako?” Tanong ni Mabuti
sa batang umiiyak. Naisip ng bata na
tumakas at huwag nang bumalik sa
silid-aralan dahil nahihiya siya kay
Mabuti at kung ano ang isipin nito sa
kaniya. Subalit biglang napatda ang
bata sa sinabi ni Mabuti na… “hindi ko
alam na may tao rito… naparito ako
upang umiyak din”. Hindi nakapagsalita
ang bata sa naulinig niya mula sa bibig

10. Nagsimula na ang pagkukuwento
ng bata kay Mabuti ng kanyang mga
dahilan kung bakit siya umiiyak. Sa
kabila nun ay mataimtim na nakinig si
Mabuti sa kwento subalit hindi nya
mapigilan ang humalakhak. Maging ang
bata ay napahalakhak na rin. Nang
tumigil ang bata sa pag-iyak, si Mabuti
at ang bata ay lumabas na ng silid.
Paglabas nila sa silid ay natanong ng
bata kay Mabuti ang…

11. “Siya nga pala, Ma’am, ano po
yung ipinunta nyo sa sulok na iyon?”
Sumagot agad si Mabuti… “Ah, eh,
yung iniiyakan ko? Ay, yung iniiyakan
nating dalawa?” Tumawa ng marahan
ni Mabuti. Sabay pagtatapat sa bata na
ang kanyang suliranin ay hindi pa
lubusang mauunawaan ng isang bata
at nasabi rin niya huwag rin sana
mangyari sa isang bata ang suliranin
nangyari sa buhay niya.

12. Sa pagdaan ng mga araw, naging
palaisipan pa rin sa batang babae ang
mga dahilan ng pag-iyak ni Mabuti. Kung
ano ba ang mga sanhi ng luhang
nanggigilid sa kanyang mga mata. Sa
oras ng pagtuturo ni Mabuti sa mga mag-
aaral nya ay nangingibabaw sa guni-guni
ng batang babae ang mga katanungan sa
kabila ng pagngiti-ngiti, pag-asa,
pananalig ni Mabuti sa mga aralin na
kanyang itinuturo. Iminumulat niya ang
isipan ng mga bata sa kagandahan ng

13. Hindi mahilig magbanggit si Mabuti
patungkol sa kanyang buhay sa harap ng
mga mag-aaral. Isang bagay lamang ang
madalas niyang nababanggit ng paulit-ulit…
ito ay tungkol sa kanyang nag-iisang anak na
babae. Hindi rin siya bumabanggit ng
patungkol sa ama ng kanyang anak, subalit
alam ng ilang mag-aaral na si Mabuti ay
hindi balo. Sa paulit-ulit na pagsasalaysay ni
Mabuti patungkol sa kanyang anak, tila
nangangamba siya na baka hindi maabot ng
kanyang anak ang mga matatayog na
pangarap.

14. Naikwento pa ni Mabuti na malapit na
ang kaarawan ng kanyang anak na mag-
aanim na taong gulang na noon at sa
susunod ay mag-aaral na ito. Pagiging
doktor ang pangarap ng kanyang anak. Sa
mga oras na nagsasalaysay si Mabuti
tungkol sa kanyang anak… sumabat ang
isang lalaking mag-aaral. Ang sabi “Doktor?
Gaya ng kanyang ama.” Biglang
nakaramdam ng galit si Mabuti ng marinig
ang salitang iyon. Nasabi niya sa mga mag-
aaral na dapat yun na ang huling beses na
maririnig niya ang pangalan ng kanyang

15. Napansin ni Fe ang pagbabago ng
itsura ni Mabuti dahil sa narinig niya na
salita ng isang batang lalaki. Subalit
hindi rin naman nagtagal ay sumungaw
ulit sa mukha ni Mabuti ang ngiti
gayundin ang kagandahang paraan
niya ng pagtuturo ng Panitikan sa mga
mag-aaral.

16. Ilang araw ang nagdaan, sumabog
ang balita sa paaralan na pumanaw ang
isang lalaking manggagamot. Namatay at
naburol ng dalawang araw at dalawang
gabi sa isang bahay na hindi siyang
tinitirhan ni Mabuti at ng kanyang anak.
Sa pangyayaring iyon mas naunawaan
na ni Fe ang lupit ng tadhanang
pinagdaanan ni Mabuti sa kanyang
buhay.

17. “Ang pag-aasawa ay hindi
parang isang bagong saing
na kanin na kapag iyong
kinain at ikaw ay napaso, ito
ay basta basta mo na lamang
iluluwa.”