Download to read offline
![Właściwości fizyczne
Obłok Oorta oraz Pas Kuipera
Komety okresowe pochodzą prawdopodobnie z
Obłoku Oorta, nazwanego tak na cześć Jana Hendrika Oorta,
który jako pierwszy postawił hipotezę dotyczącą istnienia
poza Układem Słonecznym chmury małych obiektów[1]
Niekiedy odległe orbity komet zostają zaburzone przez
oddziaływanie grawitacyjne, co powoduje, że niektóre z nich
kierują się w pobliże gwiazdy centralnej, wchodząc na długie
orbity eliptyczne lub poruszając się po paraboli czy hiperboli.](https://image.slidesharecdn.com/komety-171008145359/85/Komety-13-320.jpg)
![Według jednej z hipotez w czasie zbliżania się komety do
wnętrza układu planetarnego, promieniowanie gwiazdy
centralnej powoduje topienie i parowanie zewnętrznych
warstw jej jądra złożonych z lodu oraz wielu innych
składników.
Strumienie pyłu i gazu formują bardzo rozrzedzoną
atmosferę, nazywaną komą, która wystawiona jest na
oddziaływanie ciśnienia promieniowania oraz wiatru
słonecznego.
Zjonizowany gaz jest odpychany w kierunku od Słońca,
poruszając się zgodnie z liniami pola magnetycznego.
Pył pozostaje na torze przelotu komety, co powoduje, że
wytworzony z niego warkocz jest niekiedy zakrzywiony.
Jądro komety ma średnicę od 0,1 do 40 km[2], a średnica
komy wynosi od 50 tysięcy do 250 tysięcy km[3].](https://image.slidesharecdn.com/komety-171008145359/85/Komety-14-320.jpg)
![Parametry orbit[edytuj | edytuj kod]
Orbita komety Kohoutka oraz Ziemi. Orbity komet
charakteryzują się dużą ekscentrycznością oraz bardzo
szybkim ruchem w pobliżu Słońca
Komety są klasyfikowane według okresu obiegu na
krótkookresowe (okresowe), które całą orbitę pokonują w
czasie mniejszym niż 200 lat oraz długookresowe z
większym czasem obiegu. Każdych z tych rodzajów komet
jest trwale związany grawitacyjne z gwiazdą. Szczególną
klasę stanowią komety, których orbity zawierają się w pasie
planetoid[6]. Komety nieokresowe pojawiają się w centrum
układu planetarnego tylko raz, poruszając się po torach
parabolicznych lub hiperbolicznych i potem opuszczają
układ planetarny na zawsze.](https://image.slidesharecdn.com/komety-171008145359/85/Komety-16-320.jpg)
![Wiele komet okresowych, które odkryto w przeszłości,
„zginęło” z oczu astronomów. Ich orbity nigdy nie były
znane z dość dużą dokładnością, aby możliwe było
precyzyjne wyznaczenie ich przyszłego toru. Niektóre
„nowe” komety po przeprowadzeniu dokładnych
obliczeń okazują się być tymi zagubionymi obiektami.
Przykładem może być kometa 11P/Tempel-Swift-
LINEAR, odkryta w roku 1869 i zagubiona po 1908 na
skutek oddziaływania Jowisza. Ponownie dostrzeżono ją
dopiero w roku 2001 podczas obserwacji prowadzonych
w projekcie LINEAR[7].](https://image.slidesharecdn.com/komety-171008145359/85/Komety-20-320.jpg)
Komety
- 1.
- 2. Słowo „kometa” pochodziod łacińskiego cometes, które zostało zaczerpnięte od greckiego komē oznaczającego włosy na głowie. Jako pierwszy określenia komētēs użył Arystoteles, opisując je jako gwiazdy z włosami.
- 3. Kometa – małeciało niebieskie poruszające się w układzie planetarnym, które na krótko pojawia się w pobliżu gwiazdy centralnej. Ciepło tej gwiazdy powoduje, że wokół komety powstaje koma, czyli gazowa otoczka.
- 4. W przestrzeń kosmicznąjądro komety wyrzuca materię, tworzącą dwa warkocze kometarne – gazowy i pyłowy, skierowane pod różnymi kątami do kierunku ruchu komety. Gazowy warkocz komety jest zawsze zwrócony w kierunku przeciwnym do gwiazdy, co spowodowane jest oddziaływaniem wiatru słonecznego, który zawsze jest skierowany od gwiazdy. Pyłowy warkocz składa się z drobin zbyt masywnych, by ciśnienie promieniowania mogło znacząco zmienić kierunek ich ruchu. Kometa Hale'a-Boppa widziana zChorwacji 29 marca 1997
- 5. Kometa wykazuje aktywność,kiedy przebywa w pobliżu gwiazdy, a potem znika w odległych rejonach układu planetarnego, gdzie przyjmuje postać zamarzniętej kuli skalno-lodowej. Jądro komety zbudowane jest z mieszaniny pyłów i drobnych odłamków skalno-lodowych, składających się z lodu wodnego, zestalonego dwutlenku węgla, amoniaku i metanu.
- 6. Ruch komet jestpodatny na wpływy grawitacyjne innych ciał. Niekiedy komety pojawiają się niepostrzeżenie w centrum układu planetarnego i zderzają się z innymi ciałami. Komety okresowe stale tracą materię podczas każdego przelotu w pobliżu gwiazdy, co prowadzi do ich powolnego niszczenia. Kometa, która zanadto zbliży się do gwiazdy lub planety gazowej, może zostać rozerwana na wiele mniejszych ciał, tworzących formację obiektów mknących z ogromną prędkością.
- 7. Na swoim torzekomety pozostawiają drobiny materii. Przejście jakiejś planety przez taki obszar może być przyczyną wystąpienia roju meteorów.
- 8. Komety okresowe Komety okresowepowracają do centrum układu planetarnego regularnie, co kilkadziesiąt, kilkaset lat (a nawet rzadziej), bo poruszają się po bardzo wydłużonych orbitach eliptycznych. W jednym z ognisk takiej elipsy znajduje się gwiazda.
- 9. Komety nieokresowe pojawiająsię w centrum układu planetarnego tylko raz. Ich tor ma kształt paraboli lub hiperboli z gwiazdą w ognisku tej krzywej. Komety pochodzą z obłoków małych ciał otaczających gwiazdy posiadające układy planetarne, takich jak Obłok Oorta. Obłoki takie są pozostałością po procesie formowania się większych obiektów i najczęściej znajdują się poza orbitami najdalszych planet.
- 10. Nowe komety sąstale odkrywane dzięki obserwacjom nieba z wykorzystaniem teleskopów o szerokim polu widzenia. Badaniami tego typu zajmują się zawodowi astronomowie oraz amatorzy rozrzuceni na całym świecie. Dzięki wykonywaniu wielu zdjęć tego samego obszaru nieba możliwe jest dostrzeżenie komety poruszającej się na tle nieruchomych gwiazd.
- 11.
- 12. Orbity komet sąbardzo wydłużonymi elipsami
- 13. Właściwości fizyczne Obłok Oortaoraz Pas Kuipera Komety okresowe pochodzą prawdopodobnie z Obłoku Oorta, nazwanego tak na cześć Jana Hendrika Oorta, który jako pierwszy postawił hipotezę dotyczącą istnienia poza Układem Słonecznym chmury małych obiektów[1] Niekiedy odległe orbity komet zostają zaburzone przez oddziaływanie grawitacyjne, co powoduje, że niektóre z nich kierują się w pobliże gwiazdy centralnej, wchodząc na długie orbity eliptyczne lub poruszając się po paraboli czy hiperboli.
- 14. Według jednej zhipotez w czasie zbliżania się komety do wnętrza układu planetarnego, promieniowanie gwiazdy centralnej powoduje topienie i parowanie zewnętrznych warstw jej jądra złożonych z lodu oraz wielu innych składników. Strumienie pyłu i gazu formują bardzo rozrzedzoną atmosferę, nazywaną komą, która wystawiona jest na oddziaływanie ciśnienia promieniowania oraz wiatru słonecznego. Zjonizowany gaz jest odpychany w kierunku od Słońca, poruszając się zgodnie z liniami pola magnetycznego. Pył pozostaje na torze przelotu komety, co powoduje, że wytworzony z niego warkocz jest niekiedy zakrzywiony. Jądro komety ma średnicę od 0,1 do 40 km[2], a średnica komy wynosi od 50 tysięcy do 250 tysięcy km[3].
- 16. Parametry orbit[edytuj |edytuj kod] Orbita komety Kohoutka oraz Ziemi. Orbity komet charakteryzują się dużą ekscentrycznością oraz bardzo szybkim ruchem w pobliżu Słońca Komety są klasyfikowane według okresu obiegu na krótkookresowe (okresowe), które całą orbitę pokonują w czasie mniejszym niż 200 lat oraz długookresowe z większym czasem obiegu. Każdych z tych rodzajów komet jest trwale związany grawitacyjne z gwiazdą. Szczególną klasę stanowią komety, których orbity zawierają się w pasie planetoid[6]. Komety nieokresowe pojawiają się w centrum układu planetarnego tylko raz, poruszając się po torach parabolicznych lub hiperbolicznych i potem opuszczają układ planetarny na zawsze.
- 17. Współczesne obserwacje pozwoliłyna wykrycie kilku komet poruszających się po hiperbolach, których obecność można przypisać grawitacyjnemu oddziaływaniu Jowisza. Jeżeli komety dotarły do Układu Słonecznego z przestrzeni międzygwiezdnej, powinny poruszać się z prędkościami typowymi dla względnego ruchu gwiazd (dziesiątki kilometrów na sekundę). Takie obiekty mają dodatnią całkowitą energię mechaniczną i poruszają się po szczególnie wydłużonych torach hiperbolicznych. Szacunki wskazują, że w ciągu jednego stulecia w obszarze wyznaczanym przez orbitę Jowisza mogą pojawić się cztery komety hiperboliczne. Szacunek jest na tyle niepewny, że faktyczna ich liczba może być różna o jeden lub dwa rzędy wielkości.
- 18. Kometa Enckego jestkometą okresową o jednym z najkrótszych czasów obiegu wokół Słońca. Jej orbita nigdy nie pozwala tej komecie na oddalenie się od gwiazdy centralnej na odległość większą niż promień orbity Jowisza. Komety o tak krótkich okresach pochodzą prawdopodobnie z Pasa Kuipera. Źródłem komet długookresowych jest zapewne Obłok Oorta. Astronomowie postawili szereg hipotez dotyczących mechanizmów prowadzących do wytrącania komet z ich orbit w kierunku centrum układu planetarnego. Według niektórych badaczy źródłem perturbacji mogą być bliskie przejścia innych gwiazd poruszających się po orbitach wokół centrum Drogi Mlecznej.
- 19. Mała masa kometoraz duża eliptyczność orbit prowadzi „gwiazdy z warkoczami” w pobliże gazowych gigantów Układu Słonecznego. Ruch komet może zostać zaburzony przez oddziaływania grawitacyjne największych planet. Najważniejszym źródłem takiego oddziaływania jest Jowisz, którego masa jest dwa razy większa niż suma mas wszystkich innych planet.
- 20. Wiele komet okresowych,które odkryto w przeszłości, „zginęło” z oczu astronomów. Ich orbity nigdy nie były znane z dość dużą dokładnością, aby możliwe było precyzyjne wyznaczenie ich przyszłego toru. Niektóre „nowe” komety po przeprowadzeniu dokładnych obliczeń okazują się być tymi zagubionymi obiektami. Przykładem może być kometa 11P/Tempel-Swift- LINEAR, odkryta w roku 1869 i zagubiona po 1908 na skutek oddziaływania Jowisza. Ponownie dostrzeżono ją dopiero w roku 2001 podczas obserwacji prowadzonych w projekcie LINEAR[7].