1. เอกสารเผยแพร่ก ารจัด การความรู้ค ณะ
นิเ ทศศาสตร์
โครงการ NIThed KM
ปีก ารศึก ษา 2554
ด้า นการผลิต บัณ ฑิต หัว ข้อ การวิจ ย ในชั้น
ั
เรีย นทางนิเ ทศศาสตร์
ด้า นการวิจ ัย หัว ข้อ จรรยาบรรณนัก วิจ ย ทาง
ั
นิเ ทศศาสตร์

2. จัด ทำา โดย
ฝ่า ยวิช าการ
ฝ่า ยวางแผนและพัฒ นา
และฝ่า ยบริห าร คณะนิเ ทศศาสตร์
สรุป องค์ค วามรู้ท ี่ไ ด้จ ากโครงการแลกเปลี่ย นเรีย นรู้
โครงการ NIThed KM
หัว ข้อ “การวิจ ัย ในชั้น เรีย นทางนิเ ทศศาสตร์ ”
ประมวลองค์ค วามรู้โ ดย ดร.ต่อ ตระกูล อุบ ลวัต ร ผู้ช ่ว ย
คณบดีฝ ่า ยวิช าการ
คณะนิ เ ทศศาสตร์ เป็ น การสอนศาสตร์ ด้ า นการสื่ อ สาร
สำา หรั บ การแลกเปลี่ย นเรี ย นรู้ จ ะเป็ น กิ จ กรรมที่ จั ด อย่ า งต่ อ เนื่ อ ง
ควบคู่ไปกับการจัดการเรียนการสอนเพื่อมุ่งหวังให้เกิดประโยชน์
สูงสุดต่อคณาจารย์และนักศึกษา ทั้งยังเป็นการสร้างองค์ความรู้อัน
เป็ นประโยชน์ต่อ การจั ด การเรี ย นการสอนในคณะนิ เทศศาสตร์
ในปี ก ารศึ ก ษา 2554 ได้ มี ก ารจั ด การเสวนาแลกเปลี่ ย นเรี ย นรู้
เกี่ยวกับการวิจัยในชั้นเรียนจำานวน 4 ครั้งดังนี้
ครั้ง ที่ 1 แนวทางการวิจ ัย ในชั้น เรีย น : ถอดประสบการณ์
จากโครงการวิจ ัย นำา ร่อ งการวิจ ัย ในชั้น
เ รีย น ปี 2553 ซึ่งเป็นกิจกรรมที่เป็นพื้นฐานแนะนำา เกี่ยวกับการ
วิจัยในชั้นเรีย น โดยอาศัยประสบการณ์ จากคณาจารย์ กลุ่ มวิ จัย
นำาร่องในปีการศึกษา 2553
ค รั้ ง ที่ 2 “ก า ร วิ จั ย ใ น ชั้ น เ รี ย น ” ต อ น แ ล ก เ ป ลี่ ย น
ประสบการณ์ ร่ว มเรีย นรู้ 1 : เทคนิค การสอน
การจัดเสวนาครั้งนี้เกี่ยวกับเทคนิคที่นำา มาสอดแทรกในการสอน
ซึ่งมีความแตกต่างกันไปเช่น การนำาเทคนิคการสอบปากเปล่ามา
ใช้ ร่ ว มกั บการสอน เทคนิ ค การใช้ กรณี ศึ ก ษา ตลอดจน เทคนิ ค
ก า ร ใ ช้ ตั ว อ ย่ า ง จ ริ ง ซึ่ ง เ ข้ า ม า แ ก้ ไ ข ต ล อ ด จ น พั ฒ น า ใ ห้
ประสิทธิภาพการเรียนการสอนดียิ่งขึ้น
2

3. ค รั้ ง ที่ 3 “ก า ร วิ จั ย ใ น ชั้ น เ รี ย น ” ต อ น แ ล ก เ ป ลี่ ย น
ประสบการณ์ ร่ว มเรีย นรู้ 2 : การแก้ป ัญ หาและ
กา รเ พิ่ม ปร ะสิท ธิภ า พใ นก าร จัด ก าร เรีย น ก า ร ส อ น การจัด
เสวนาครั้ ง นี้ เกี่ ย วกั บ การแก้ ปัญ หาและการเพิ่ ม ประสิ ท ธิ ภ าพใน
การจั ด การเรี ย นการสอน ซึ่ ง มี ค วามแตกต่ า งกั น ไปเช่ น การแก้
ปั ญ หาในการทำา งานร่ วมกั นของนั กศึ ก ษาด้ ว ยการใช้ ก ารระดม
สมอง การใช้ Facebook ในการลดช่ อ งว่ า งทางการสื่ อ สาร
ระหว่างผู้ส อนและผู้เรีย น ตลอดจน การแก้ปัญหาที่ เกิ ด จากการ
ขาดเรี ย นของนั ก ศึ ก ษา ซึ่ ง เข้ า มาแก้ ไ ขตลอดจนพั ฒ นาให้
ประสิทธิภาพการเรียนการสอนดียิ่งขึ้น
ค รั้ ง ที่ 4 “ก า ร วิ จั ย ใ น ชั้ น เ รี ย น ” ต อ น แ ล ก เ ป ลี่ ย น
ประสบการณ์ ร่ว มเรีย นรู้ 3 : การเพิ่ม
ป ร ะสิท ธิภ า พ ก า ร เ รีย น รู้ด ้ว ย ก า ร ป ฏิบ ัต ิ การจัดเสวนาครั้งนี้
เกี่ยวกับการเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้ด้วยการปฏิบัติซึ่งมีความ
แตกต่างกันไปเช่น การใช้กิจกรรมกลุ่มย่อยเพื่อให้นักศึกษาได้ฝึก
ปฏิ บัติแ ละมีป ฏิ สัม พัน ธ์ร ะหว่ า งกั น การสร้ า งกิ จ กรรมภาคสนาม
ตลอดจนการใช้บทบาทสมมติเพื่อสร้างความเข้าใจในบทเรียน ซึ่ง
เข้ามาแก้ไขตลอดจนพัฒนาให้ประสิทธิภาพการเรียนการสอนดี
ยิ่ งขึ้ น โดยผู้สอนและผู้เรีย นจะต้ อ งมี บ ทบาทร่ ว มกั น ในกิ จ กรรม
ต่ างๆกิจ กรรมในลัก ษณะนี้ จ ะมี การจั ด อย่ า งเนื่ อ งในปี ก ารศึ ก ษา
2555 ซึ่งจะจัดในรูปแบบของการเล่า
ถอดบทเรีย นโครงการแลกเปลี่ย นเรีย นรู้ โครงการ
NIThed KM
หัว ข้อ “จรรยาบรรณนัก วิจ ัย ทางนิเ ทศศาสตร์ ”
ประมวลองค์ค วามรู้โ ดย ดร.ชเนตตี ทิน นาม ผู้ช ่ว ย
คณบดีฝ ่า ยวางแผนและพัฒ นา
**********************************************
*****************************
หัว ข้อ ที่ 1 การกำา หนดหัว ข้อ วิจ ัย กับ จรรยาบรรณนัก วิจ ัย
3

4. 1. หั ว ข้ อ หรื อ งานวิ จั ย จะต้ อ งไม่ ซำ้า ซ้ อ นหรื อ เป็ น สิ่ ง ที่ เ คยมี ผู้
ศึกษามาก่อนแล้ว
2. หัวข้อวิจัยจะต้องมีประโยชน์กับคนหมู่มากโดยผลจากการ
วิ จั ยจ ะต้ อ ง เป็ นแ ง่ บ วก ม าก ก ว่ า แ ง่ ล บ แล ะนำา ไป ใ ช้
ประโยชน์ได้จริง
3. การตั้งหัวข้อวิจัยควรตั้งจากประเด็นปัญหาหรือสิ่งที่เกิดขึ้น
จริง ไม่ใช่ตั้ งเพราะถือเอาความสะดวกสบายหรือเป็นเรื่อง
ใกล้ตัวของผู้วิจัยเอง หรือตั้งหัวข้อวิจัยเพราะคนทำาวิจัยกับ
กลุ่ ม เป้ า หมายหรื อ กลุ่ ม ทุ น วิ จั ย มี ผ ลประโยชน์ ต่ อ กั น ซึ่ ง
ถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดจรรยาบรรณของนักวิจัย อีกทั้งงานวิจัย
ชิ้นนั้นก็ไม่เกิดประโยชน์เท่าที่ควร
4. นั ก วิ จั ย ควรไตร่ ต รองหาหั ว ข้ อ การวิ จั ย ด้ ว ยความรอบคอบ
และทำา การวิจัยด้วยจิตสำา นึกที่จะอุทิศกำา ลั งปัญญาของตน
เพื่อความก้าวหน้าทางวิชาการ เพื่อความเจริญของสถาบัน
และประโยชน์สุขต่อสังคม
5. นั ก วิ จั ย ควรรั บ ผิ ด ชอบในการสร้ า งสรรค์ ผ ลงานวิ ช าการ
เพื่อความเจริญ ของสั งคม ไม่ทำา การวิ จัย ที่ ขั ด กั บ กฎหมาย
ความสงบเรียบร้อยและศีลธรรมอันดีของประชาชน
หั ว ข้ อ ที่ 2 ก า ร อ อ ก แ บ บ ก า ร วิ จ ั ย แ ล ะ ก า ร เ ก็ บ ข้ อ มู ล กั บ
จรรยาบรรณนัก วิจ ัย
1. นั ก วิ จั ย ต้ อ งมี ค วามซื่ อ สั ต ย์ ต่ อ ตนเองไม่ นำา ผลงานของผู้
อื่นมาเป็นของตนไม่ลอกเลียนงานของผู้อื่น ต้องให้เกียรติ
และอ้างถึงบุคคลหรื อแหล่ งที่ มาของข้ อมู ลที่ นำา มาใช้ ใน
งานวิจัย ต้องซื่อตรงต่อการแสวงหาทุน วิจัยและมีความ
เป็นธรรมเกี่ยวกับผลประโยชน์ที่ได้จากการวิจัย
2. นักวิจัยต้องมีความซื่อสัตย์ในทุกขั้นตอนของกระบวนการ
วิจัย ตั้งแต่การเลือกเรื่องที่จะทำา วิจัย การเลือกผู้เข้าร่วม
ทำา วิจัย การดำา เนินการวิจัย ตลอดจนการนำา ผลงานวิจัย
ไปใช้ประโยชน์
หัว ข้อ ที่ 3 การวิเ คราะห์ข ้อ มูล กับ จรรยาบรรณนัก วิจ ัย
1. ข้อมูลที่ได้จากการวิจัยต้องไม่บิดเบือนในภายหลัง ทั้งใน
แง่ของปริมาณหรือความถูกต้องของข้อมูล ข้อมูลทุก
ด้านที่ได้มาควรที่จะเป็นความจริงตามหลักจรรยาบรรณ
ของนักวิจัย
2. ข้ อ มู ล ที่ ไ ด้ ต้ อ งวิ เ คราะห์ ต ามหลั ก วิ ช าการ อย่ า ใช้
อารมณ์หรือความรู้สึกเข้าไปเกี่ยวข้องโดยเด็ดขาด
4

5. หัว ข้อ ที่ 4 การเขีย นรายงานวิจ ัย และการเผยแพร่
1. นักวิจัยควรเขียนผลงานวิจัยและการเผยแพร่โดยคำานึง
ถึงประโยชน์ทางวิชาการ และสังคม ไม่นำาเสนอผลงานวิจัย
เกิน ความเป็นจริงโดยเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้ง
2.นักวิจัยพึงเสนอผลงานวิจัยตามความเป็นจริงไม่ขยายผล
ข้ อ ค้ น พบโดยปราศจากการตรวจสอบ ยื น ยั น ในทาง
วิชาการ
*************************
5