3. Η πάλη της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και την αρχαία θρησκεία. Ιστορία Β΄ Γυμνασίου, σελ. 13-15

1. Σελ. 13-15

2. Στόχοι του μαθήματος
Αιρέσεις
(Ορισμός)
Οι κυριότερες
αιρέσεις
Σχέσεις
κράτους –
εκκλησίας
Μέτρα κατά
της αρχαίας
θρησκείας
Σχέσεις
Χριστιανισμού –
Ελληνισμού
Η στάση των
Μεγάλων
Πατέρων της
εκκλησίας

4. Οι παρεκκλίσεις από την ορθή χριστιανική
διδασκαλία (Ορθοδοξία), όπως αυτή
διατυπώθηκε από την Εκκλησία, με τη βοήθεια
του Κράτους, στις Οικουμενικές Συνόδους.

8. Σελ. 13

10. (Χριστός =
)
Ο Χριστός δεν ήταν
Θεός αλλά
του Θεού
Α΄ Οικουμενική
Σύνοδος
Β΄ Οικουμενική
Νίκαια
Κων/πολη
325
381
(Χριστός =
)
Ο Χριστός είχε δύο
φύσεις, αλλά η
υπερίσχυσε της Θείας
Γ’ Οικουμενική Έφεσος 431
(Χριστός = )
Η φύση του
Χριστού απορρόφησε
την ανθρώπινη
Δ’ Οικουμενική Χαλκηδόνα 451

12. Οι Μονοφυσίτες βίωσαν καταπίεση από το βυζαντινό κράτος και αποδέχθηκαν την
κυριαρχία των Αράβων.
Οι Μονοφυσίτες κυριάρχησαν στις ανατολικές επαρχίες (Συρία,
Παλαιστίνη, Αίγυπτος)

13. Σελ. 14

15. Προτιμούσε τους χριστιανούς στις
δημόσιες θέσεις και το στρατό.
Βαπτίστηκε και ο ίδιος Χριστιανός, λίγο
πριν το θάνατό του (337μ.Χ.).
Το Διάταγμα των Μεδιολάνων και ο
Κωνσταντίνος Α΄ βοήθησαν στην
εξάπλωση του χριστιανισμού.

16. Ο Ιουλιανός είχε
σπουδάσει αρχαία
ελληνική φιλοσοφία
στην Αθήνα και την
Αντιόχεια.
Προσπάθησε να
επαναφέρει τη
λατρεία των θεών
του Ολύμπου
Να περιορίσει το
δικαίωμα των
Χριστιανών να
διδάσκουν σε μη
χριστιανικά σχολεία
Απέτυχε γιατί οι
ιδέες του ήταν
ανεδαφικές για την
εποχή του

17. Ο Ιουλιανός σκοτώθηκε το 363 μ.Χ. πολεμώντας τους Πέρσες.
Η
προσπάθειά
του
απέτυχε.
Δημιούργησε
όμως αρκετά
προβλήματα
στην
αυτοκρατορία
αφού
ξέσπασαν
διαμάχες
ανάμεσα
στους
πιστούς των
δύο
θρησκειών.

20. Έκλεισε τους αρχαίους ναούς,
απαγόρευσε τη λατρεία των
αρχαίων θεών και επέβαλε
βαρύτατες ποινές στους
παραβάτες.

21. Απαγόρευσε τους Ολυμπιακούς
αγώνες, τα Ελευσίνια μυστήρια
και έκλεισε το Μαντείο των
Δελφών.

22. Επέτρεψε την
καταστροφή και τη
λεηλασία αρχαίων ναών,
μνημείων και έργων
τέχνης από φανατικούς
χριστιανούς.

23. Σελ. 14
Το αυτοκρατορικό διάταγμα του 392 μ.Χ.
στρεφόταν κατά των οπαδών της αρχαίας
θρησκείας, στους οποίους απαγόρευε τις
θυσίες ζώων και τη μαντική. Οι δράστες
θα θεωρούνταν ένοχοι εσχάτης
προδοσίας και θα καταδικάζονταν σαν να
είχαν επιβουλευθεί τη ζωή των ηγεμόνων
τους.
Πρόκειται για ένα ακόμη από τα αυστηρά
μέτρα του Θεοδόσιου Α΄ εναντίον της
αρχαίας θρησκείας.
Η σημασία του διατάγματος είναι
ολοφάνερη. Αποτέλεσε τη χαριστική βολή
κατά της αρχαίας θρησκείας. Η
Ορθοδοξία γίνεται κρατική θρησκεία και
εξασφαλίζει με αυτό το διάταγμα
μονοπωλιακή θέση στο Βυζαντινό κράτος.

25. Στα τέλη του 4ου
και στις αρχές
του 5ου αιώνα
ξέσπασε ένα κύμα
βίας από
φανατικούς
χριστιανούς κατά:
των μνημείων του
αρχαίου κόσμου
• (γκρέμιζαν ή
μετέβαλαν σε
εκκλησίες τους
αρχαίους ναούς και
κατέστρεφαν τα
γυμνά αγάλματα)
των οπαδών της
αρχαίας θρησκείας
• (υπήρχαν και
ανθρώπινα θύματα
όπως η φιλόσοφος
Υπατία από την
Αλεξάνδρεια)
Σχέσεις Χριστιανισμού – Ελληνισμού

26. Πώς αντιμετώπιζαν οι Χριστιανοί κληρικοί τους πιστούς των άλλων θρησκειών;
Σελ. 14

27. Μέγας Βασίλειος - Γρηγόριος Νύσσης
Γρηγόριος Ναζιανζηνός - Ιωάννης Χρυσόστομος
• Είχαν σπουδάσει στις φημισμένες σχολές της
Αθήνας και των άλλων κέντρων του
Ελληνισμού.
• Ωστόσο στράφηκαν κατά της αρχαίας ελληνικής
θρησκείας.
• Παράλληλα αξιοποίησαν την αρχαία ελληνική
φιλοσοφία για την αντιμετώπιση των αιρέσεων
και πρότειναν την επιλεκτική αξιοποίηση των
κλασικών κειμένων.

28. ΤΕΛΟΣ